RSS

Monthly Archives: April 2011

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ στην Πάτρα: Κάλεσμα

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2011
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ
1ηΜΑΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΡΙΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ, 10:00 Π.Μ
Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες

Ο συνασπισμός εξουσίας του κεφαλαίου Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ , αστικά κόμματα, Τράπεζες , ΜΜΕ με την ανοχή και την συναίνεση του αστικοποιημένου συνδικαλισμού συνεχίζει και κλιμακώνει τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική του, προωθώντας στρατηγικού χαρακτήρα αναδιαρθρώσεις προς όφελος της αστικής τάξης.

Λεηλατεί εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και διαμορφώνει ένα μαύρο παρόν και μέλλον για τους εργαζόμενους και τη νεολαία με μείωση μισθών συντάξεων αύξηση χρόνων εργασίας απελευθερώνει τις απολύσεις καταργεί τα βαρέα και ανθυγιεινά κλείνει – συγχωνεύει σχολεία και νοσοκομεία. Με το 4ο επικαιροποιημένο μνημόνιο επιδιώκει να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα, ξεπουλώντας στο μεγάλο κεφάλαιο την ενέργεια , τις συγκοινωνίες τα αεροδρόμια τα λιμάνια τον ΟΣΕ .

Προωθεί τη μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας ενώ δίνει νέο δώρο 30 δις στις τράπεζες .

Την ίδια στιγμή, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο το Σύμφωνο για το Ευρώ που μόλις υιοθέτησε η Ε.Ε προβλέπει ένα εφιαλτικό μέλλον μετατρέποντας την πολιτική λιτότητας σε συνταγματική υποχρέωση κάθε χώρας.

Είναι πια φανερό ότι ο αστικοποιημένος και γραφειοκρατικός συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ είναι μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εργαζόμενοι. Δε διαπραγματεύονται απλά το βαθμό καταστρατήγησης των δικαιωμάτων μας, αλλά προετοιμάζουν το έδαφος για την αποδοχή των νέων αντιλαϊκών μέτρων, ενώ σκορπούν την απογοήτευση και συμβάλλουν στην απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών της εργατικής βάσης με (απεργίες αποκλιμάκωσης, ξεπούλημα απεργιακών κινητοποιήσεων, προσπάθεια αποσυντονισμού).

Η υπογραφή της «Γ.Σ.Σ.Ε του μνημονίου» και οι δηλώσεις Παναγόπουλου ότι «δεν υπάρχουν προφανείς εναλλακτικές λύσεις στις σκληρές πολιτικές που προβλέπονται στο μνημόνιο ΕΕ – ΔΝΤ και οι οποίες έχουν εφαρμοστεί!» είναι χαρακτηριστική έκφραση της ταύτισης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας με την κυβερνητική πολιτική, την τρόικα και το μνημόνιο.

Από την άλλη το ΠΑ.ΜΕ. επιδιώκει μια ενότητα στο πολιτικό επίπεδο που καθορίζουν αυστηρά τα όρια του ΚΚΕ προβάλλοντας μια διαταξική και αδιέξοδη πρόταση για λαϊκή εξουσία-οικονομία και ένα εργατικό κίνημα που θα το ελέγχει πλήρως και θα το υποτάσσει στην δική του προβληματική λογική .

Διασπά το εργατικό κίνημα σε λάθος πολιτική βάση γιαυτό και αδυνατεί να το ενώσει σε ανώτερο επίπεδο να εμπνεύσει μαζικά την τάξη να τη ριζοσπαστικοποιήσει και να δώσει στρατηγική διέξοδο και απάντηση στην επίθεση του κεφαλαίου.
Κόντρα στη συναίνεση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος και ξεπερνώντας τα όρια της λογικής του ΠΑΜΕ αναδύονται ολοένα και περισσότερο νέες μορφές ανεξάρτητης συγκρότησης του εργατικού κινήματος, που αμφισβητούν το ρόλο αυτού του δίπολου και προτάσσουν μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζόμενων.

Μια ενότητα στη βάση των ταξικών συμφερόντων χωρίς περιχαρακώσεις και στεγανά μεταξύ των εργαζομένων με συντονισμό των σωματείων και οργάνωση των αγώνων από τις συνελεύσεις και τις πραγματικές διαδικασίες των ίδιων των εργατών.

Σε μια τέτοια ενότητα τα πολιτικά υποκείμενα της τάξης θα πρέπει να συνεισφέρουν με την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής στρατηγικής απάντησης με θεωρία και πράξη μπολιάζοντας το κίνημα και όχι να το καπελώνουν και να το αποπροσανατολίζουν με δοκιμασμένες αποτυχημένες διαταξικές συνταγές.

Σε αυτή λοιπόν την συγκυρία είναι αναγκαίο παρά ποτέ ειδικά η ημέρα της εργατικής πρωτομαγιάς να είναι μια μέρα ΑΠΕΡΓΙΑΣ και ΑΓΩΝΑ όπου οι εργαζόμενοι θα συνευρεθούμε και θα συζητήσουμε την στρατηγική και την τακτική της απάντηση μας στην επίθεση του κεφαλαίου.

Για την συγκρότηση ενός αναγεννημένου ΤΑΞΙΚΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣπου έχει ανάγκη η εποχή μας.

Από αυτή την σκοπιά θα πορευθούμε σε ενότητα με όλο τον εργαζόμενο κόσμο που πλήττεται και παλεύει για να σηκωθεί στα πόδια του και σε πλήρη διαχωρισμό με τις ξεπουλημένες και κυβερνοθρεμένες ηγεσίες της ΓΕΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ και του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΑΤΡΑΣ ταυτόχρονα καλούμε το ΠΑΜΕ να αλλάξει αυτή την αδιέξοδη πολιτική πριν να είναι αργά και να γκρεμίσει τους τοίχους που υψώνει στην τάξη και την άλλη αριστερά.


ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ

1ηΜΑΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΡΙΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ, 10:00 Π.Μ


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΑΝΕΡΓΩΝ

Για έναν ΤΑΞΙΚΟ – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ και χειραφετημένο από την συνδικαλιστική γραφειοκρατεία ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
 

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

 

Ανακοίνωση για την ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – Κίνηση Επαναστατικής Αριστεράς

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ


ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ


ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ



H φετινή πρωτομαγιά έρχεται μετά από την χωρίς προηγούμενο επίθεση εδώ και ένα χρόνο στους εργαζόμενους. Με όχημα τα μνημόνια και το χρέος, Ευρωπαϊκή Ένωση και ελληνική αστική τάξη, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, τσακίζουν τα μεροκάματα, τις συμβάσεις, τις συντάξεις, ότι είχε απομείνει σαν κοινωνικό κράτος στην παιδεία και την υγεία, δημιουργούν έναν απέραντο στρατό ανέργων, μέχρι τώρα ένα εκατομμύριο. Όμως αυτή η Πρωτομαγιά είναι και η επέτειος των εργατικών αγώνων και πρωτοβουλιών, των κινητοποιήσεων εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στις γενικές απεργίες, των κινημάτων ανυπακοής, της εξέγερσης της Κερατέας. Ένας ολόκληρος κόσμος με τον αγώνα και την στάση του αρνείται να αποδεχθεί το παρόν και το μέλλον που του υπόσχονται.
Μέσα από τη σημερινή χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού γεννιέται η ανάγκη για ένα νέο Σικάγο της εποχής μας. Που θα γράψει στις σημαίες του τα σύγχρονα εργατικά δικαιώματα για τη δουλειά και τη ζωή. Που θα κηρύξει διεφθαρμένη όχι τη μια ή την άλλη μίζα, τον έναν ή τον άλλον κλέφτη πολιτικό (λέγοντας πως «ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»), αλλά την καθημερινή κλοπή και εκμετάλλευση των εργαζομένων για να κερδίζουν τα αφεντικά. Αυτή η «μίζα» παράγει όλες τις μίζες των επαγγελματιών πολιτικών, των προπαγανδιστών της «ενημέρωσης» και των διανοούμενων που στηρίζουν το σύστημα.

Σε αυτή τη μάχη ο συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έχει από καιρό διαλέξει στρατόπεδο. Δεν είναι απλώς οι ηγεσίες τους η αιτία. Αυτές αντιστοιχούν στη δομή και το σύστημα που εκπροσωπούν. Αυτό το σύστημα γεννούσε και θα γεννάει πάντα τους συνδικαλιστές-βουλευτές-υπουργούς, τους προέδρους των 100.000 ευρώ τον χρόνο. Ας κοιτάξει κανείς όλες τις ηγεσίες και την πολιτική των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ των τελευταίων δεκαετιών.
• Είναι ο συνδικαλισμός της καθεστωτικής πολιτικής και των κομμάτων της, της εθνικής «ανάπτυξης» και της προπαγάνδας υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέστρεψε τους εργαζόμενους.
• Είναι τα αμέτρητα σωματεία-σφραγίδες, χωρίς σχέση με τον κόσμο της εργασίας, που αναπαράγουν τις καρέκλες και τους συσχετισμούς στις ομοσπονδίες, τα γενικά συμβούλια και τα εργατικά κέντρα.

• Είναι η εξαγορασμένη από τις κρατικές επιχορηγήσεις και τα συνδικαλιστικά προνόμια γραφειοκρατία του κρατικού και ιδιωτικού τομέα που ένα χρόνο τώρα υπονόμευσε κάθε εργατικό αγώνα, αρνήθηκε να κηρύξει γενική απεργία, αποκλιμάκωσε την οργή των εργαζομένων με τις απεργίες τουφεκιές στον αέρα και μετά ξεπούλησε τους εργάτες με την υπογραφή της σύμβασης του Μνημονίου.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση δεν αρκεί ο κομματικός συνδικαλισμός τύπου ΠΑΜΕ, που φοβάται τη λαϊκή δυναμική και την αυτοοργάνωση της εργατικής τάξης. Ούτε αρκεί η καταγγελία του κατεστημένου συνδικαλισμού. Περισσότερο από ποτέ σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξουν πρωτοβουλίες για ένα κέντρο αγώνα της εργατικής τάξης, ανεξάρτητο από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και την αστική πολιτική που θα συντονίσει και δώσει λόγο στις διαδικασίες βάσης των σωματείων, στις εργατικές επιτροπές αγώνα, στα κινήματα ανυπακοής. Που θα εκφράσει τον πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης, σήμερα που πίσω από κάθε αντεργατικό μέτρο ξεπροβάλλουν τα μνημόνια και η Ευρωπαϊκή Ένωση.


Για να υπερβούμε τη σημερινή κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα που οδηγεί τους αγώνες μας στην ήττα απαιτείται μια νέα ενότητα σε διακλαδικό και πανελλαδικό επίπεδο του κόσμου της εργασίας και των αγώνων του, μια νέα εργατική συνομοσπονδία του κόσμου της δουλειάς. Με καρδιά σωματεία ανεξάρτητα από το κράτος και την εργοδοσία που θα στηρίζονται στους εργατικούς αγώνες και τις συνελεύσεις των εργαζομένων.


Για να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου και να ανατραπεί η πολιτική του μνημονίου.

Για να ανοίξει ο δρόμος για την άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ, μέσα στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει καμία δεξιά ή αριστερή λύση υπέρ του κόσμου της εργασίας. Για να δώσουμε, από τη δική μας μεριά, τη μάχη να διαλυθεί συνολικά αυτό το αντιδραστικό οικοδόμημα που τσακίζει τα εργατικά δικαιώματα σε όλη την Ευρώπη.

Για το αποφασιστικό βήμα για μια νέα κοινωνική οργάνωση, την εργατική δημοκρατία, για μια κοινωνία που οι εργαζόμενοι θα είναι κύριοι του πλούτου που παράγουν.


Η φετινή Πρωτομαγιά και η ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία, μπορεί να γίνει η αφετηρία νέων μαχητικών αγώνων μπροστά στις αναμετρήσεις που έρχονται. Συμμετέχουμε-στηρίζουμε την ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία που διοργανώνεται στο Μουσείο από το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για να γίνει η ανεξάρτητη δράση του εργατικού κινήματος πράξη και στους αγώνες που έρχονται.


– Ανεξάρτητο κέντρο αγώνα-όλη η εξουσία στους εργαζόμενους
– Κάτω η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
– Ολική διαγραφή-καμία αναγνώριση του χρέους
– Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ
– Δουλειά-Ασφάλιση-Υγεία-Παιδεία για όλους
– Αγώνας μέχρι τη νίκη



Αθήνα, 28 Απριλίου 2011



ΚΙΝΗΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (Κ.Ε.Α.)


http://epanastatikiaristera.blogspot.com/


http://wwwpraxisred.blogspot.com/

 
Leave a comment

Posted by on April 29, 2011 in 1η Μάη

 

Φρίντριχ Ένγκελς: 4 του Μάη στο Λονδίνο

Με αφορμή την επέτειο της εργατικής πρωτομαγίας δημοσιεύουμε το ιστορικό ντοκουμέντο του Φρίντριχ Ένγκελς


 Γράφτηκε: μεταξύ 5 και 21 του Μάη 1890
Πηγή: «Μαρξ – Ένγκελς – Για τον Ρεφορμισμό», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή σελ 184-192
Ψηφιακή μορφή: Σάββας Μιχαήλ
HTML Mark-up: Aντώνης Μεγρέμης για το ελληνικό Αρχείο των Μαρξιστών στο Internet


 Ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς από το προλεταριάτο άφησε εποχή όχι μόνο με τον παγκόσμιο χαρακτήρα του που τον κατέστησε πρώτη διεθνή πράξη της αγωνιζόμενης εργατικής τάξης. Προσέφερε επίσης υπηρεσίες στην καταγραφή πολύ ευχάριστων προόδων στις διάφορες χώρες. Φίλοι και εχθροί συμφωνούν ότι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ήταν η Αυστρία και στην Αυστρία ήταν η Βιέννη αυτή που γιόρτασε τη γιορτή του προλεταριάτου με τον πιο λαμπρό και αξιοπρεπή τρόπο και ότι οι αυστριακοί και πάνω απ’ όλους οι βιεννέζοι εργάτες μ’ αυτό τον τρόπο κατέκτησαν οι ίδιοι μια ολότελα διαφορετική θέση στο κίνημα. Μόλις πριν από λίγα χρόνια το αυστριακό κίνημα είχε φτάσει σχεδόν στο μηδέν, και οι εργάτες των γερμανικών και σλαβικών περιοχών του αυστριακού στέμματος είχαν διαιρεθεί σ’ εχθρικά κόμματα, σπαταλώντας τις δυνάμεις τους σ’ εσωτερικές διαμάχες. ‘Οποιος θα ισχυριζόταν, μόλις πριν από τρία χρόνια ότι την 1η του Μάη 1890, η Βιέννη και ολόκληρη η Αυστρία θα ήταν το υπόδειγμα για όλους, για το πώς θα πρέπει να γιορτάζεται μια ταξική γιορτή του προλεταριάτου, θα γινόταν καταγέλαστος. Θα κάνούμε καλά να μην ξεχνάμε αυτό το γεγονός, όταν κρίνουμε τους καβγάδες των εσωτερικών συγκρούσεων, στις οποίες οι εργάτες άλλων χωρών σπαταλούν ακόμη και σήμερα τις δυνάμεις τους, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία. Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι το Παρίσι δε θα μπορέσει να κάνει αυτό πού έκανε η Βιέννη;

Αλλά την 4η του Μάη η Βιέννη επισκιάστηκε από το Λονδίνο. Και θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό και μεγαλειώδες μέρος ολόκληρου του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς, το ότι στις 4 του Μάη 1890 το αγγλικό προλεταριάτο, που ξύπνησε από μια σαραντάχρονη χειμέρια νάρκη, ξανασυνδέθηκε με το κίνημα της τάξης του. Για να το κατανοήσει κανείς αυτό είναι απαραίτητο να γνωρίζει την προϊστορία της 4ης του Μάη.

Γύρω στις αρχές του περασμένού χρόνου, η μεγαλύτερη και πιο εξαθλιωμένη εργατική συνοικία του κόσμου, οι ανατολικές συνοικίες του Λονδίνου, άρχισε σιγά σιγά να κινείται. Την 1η του Απρίλη 1889 ιδρύθηκε η Ένωση εργαζομένων στο φωταέριο και χειρωνακτών εργατών γενικά (Gas Wοrkers and General Labοurers’ Uniοn) σήμερα έχει γύρω στα 100.000 μέλη, με τη συμμετοχή κυρίως αυτού του συνεταιρικού σωματείου (πολλοί είναι εργάτες του φωταέριου το χειμώνα και λιμενεργάτες το καλοκαίρι), μπήκε στο δρόμο της η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών που ταρακούνησε ακόμη και το κατώτερο κατακάθι των εργατών του ανατολικού Λονδίνου από την αποτελμάτωση. Σαν αποτέλεσμα, άρχισε να σχηματίζεται το ένα κλαδικό σωματείο μετά το άλλο ανάμεσα σ’ αυτούς, τους κατά κύριο λόγο ανειδίκευτους εργάτες, ενώ εκείνα που ήδη υπήρχαν εκεί και τα οποία μέχρι τότε μόλις που κρατιόνταν στη ζωή, τώρα άνθιζαν πολύ γρήγορα. Αλλά η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά τα νέα εργατικά συνδικάτα και στα παλιά ήταν πολύ μεγάλη. Τα παλιά, που περιλάμβαναν μόνο τους «ειδικευμένους» εργάτες, έχουν αυστηρά συντεχνιακό χαρακτήρα -αποκλείουν όλους τους εργάτες που δεν έχουν ειδικευθεί συντεχνιακά και μ’ αυτό τον τρόπο εκτίθενται στον ανταγωνισμό εκείνων που δεν ανήκουν στις συντεχνίες- είναι πλούσια, αλλά όσο πλουσιότερα γίνονται, τόσο πιο πολύ εκφυλίζονται σε απλά ταμεία ασθενείας και θανάτου -είναι συντηρητικά και αποφεύγουν πάνω απ’ όλα τον «τρισκατάρατο» σοσιαλισμό, όσο πιο πολύ και για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορούν. Τα νέα «ανει­δίκευτα» συνδικάτα, από την άλλη, δέχονται κάθε συνάδελφο του κλάδου- έτσι είναι κατά κύριο λόγο και οι εργάτες του φωταέριου αποκλειστικά, απεργιακά σωματεία και απεργιακά ταμεία. Και παρ’ ότι δεν είναι ακόμη όλοι σοσιαλιστές, ωστόσο επιμένουν να έχουν οπωσδήποτε για ηγέτες τους μόνο σοσιαλιστές και κανέναν άλλο. Αλλά η σοσιαλιστική προπαγάνδα είχε από χρόνια ήδη ξεκινήσει στις ανατολικές συνοικίες, όπου η κ. Ε. Μαρξ Έβελινγκ και ο άντρας της ο Έντουαρντ Έβελινγκ ήταν κυρίως εκείνοι που είχαν πριν από τέσσερα χρόνια ανακαλύψει και επεξεργαστεί επίμονα με «Ριζοσπαστικές Λέσχες», που απαρτίζονταν σχεδόν αποκλειστικά από εργάτες, το καλύτερο πεδίο προπαγάνδας και όπως είναι τώρα φανερό, με τη μεγαλύτερη επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της απεργίας των λιμενεργατών η κ. Έβελινγκ ήταν η μία από τις τρεις γυναίκες που φρόντιζαν για τη διανομή της βοήθειας και σαν «ευχαριστώ» συκοφαντήθηκαν από τον κ. Χάιντμαν, το φυγάδα της Πλατείας Τραφάλγκαρ, που ισχυρίστηκε ότι πληρώνονταν γι’ αυτό το σκοπό μ’ ένα ποσό τριών λιρών στερλινών την εβδομάδα από το απεργιακό ταμείο.

Η κ. Έβελινγκ καθοδήγησε σχεδόν μόνη της την απεργία του περασμένου χειμώνα στο Σίλβερταουν, καθώς επίσης και στις ανατολικές συνοικίες και εκπροσωπεί στην επιτροπή των εργατών του φωταερίου ένα γυναικείο τομέα που έχει ιδρύσει εκεί.

Το προηγούμενο φθινόπωρο οι εργάτες του φωταέριου κατέκτησαν ύστερα από αγώνες εδώ στο Λονδίνο την οκτάωρη εργάσιμη ημέρα, αλλά την ξανάχασαν μετά από μια ανεπιτυχή απεργία, στο νότιο τμήμα της πόλης, αποκτώντας αρκετές αποδείξεις ότι αυτή η κατάκτηση δεν έχει κατά κανένα τρόπο εξασφαλισθεί για πάντα ούτε στα βόρεια τμήματα του Λονδίνου. Είναι, λοιπόν, αξιοπερίεργο, που αποδέχτηκαν πρόθυμα την πρόταση της κας Έβελινγκ να εισάγουν στο Λονδίνο το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς, που αποφασίστηκε από το Συνέδριο στο Παρίσι, για μια νομοθετημένη οκτάωρη μέρα εργασίας; Από κοινού με μερικές σοσιαλιστικές ομάδες, οι Ριζοσπαστικές Λέσχες και τ’ άλλα εργατικά συνδικάτα στις ανατολικές συνοικίες, όρισαν μια Κεντρική Επιτροπή, που θα διοργάνωνε γι’ αυτόν το σκοπό μια μεγάλη διαδήλωση στο Χάιντ Παρκ. Επειδή φάνηκε ότι κάθε προσπάθεια να γίνει η διαδήλωση την Πέμπτη 1η του Μάη, οπωσδήποτε θα αποτύχαινε αυτή τη χρονιά, αποφασίστηκε ν’ αναβληθεί για την Κυριακή 4 του Μάη.

Για να εξασφαλίσει, όσο ήταν δυνατό, τη συμμετοχή όλων των εργατών του Λονδίνου, η Κεντρική Επιτροπή κάλεσε επίσης, με ανεπίτρεπτη αφέλεια, το Συμβούλιο των Συνδικάτων του Λονδίνου. Αυτό είναι ένα σώμα που απαρτίζεται από αντιπροσώπους από τα λονδρέζικα εργατικά συνδικάτα, κύρια από τα παλιότερα συνδικάτα των «ειδικευμένων» εργατών, όπου, όπως ήταν αναμενόμενο, τα αντί-σοσιαλιστικά στοιχεία έχουν ακόμη την πλειοψηφία. Το Συμβούλιο των Συνδικάτων είδε ότι το κίνημα για το οκτάωρο υπήρχε φόβος να μεγαλώσει πέρα από τον έλεγχο τους. Τα παλιά εργατικά συνδικάτα υποστηρίζουν επίσης την οκτάωρη εργάσιμη μέρα, αλλά όχι τη νομοθετημένη. Το οχτάωρο αυτοί το εννοούν με την έννοια ότι το κανονικό μεροκάματο πρέπει να πληρώνεται για οκτώ ώρες τόσο την ώρα -αλλά ότι θα πρέπει να επιτρέπεται υπερωριακή εργασία για οσεσδήποτε ώρες τη μέρα, με την προϋπόθεση ότι κάθε ώρα υπερωρίας θα πληρώνεται μ’ ένα μεγαλύτερο ποσό- ας πούμε, με το ποσό της μιάμιση ή των δύο κανονικών ωρών. Στόχος τους λοιπόν ήταν να οδηγήσουν τη διαδήλωση στα νερά αυτού του είδους της εργάσιμης ημέρας, που θα την κατακτούσαν με «ελεύθερη» συμφωνία, αλλά που δε θα γι­νόταν υποχρεωτική με νόμο της Βουλής. Γι’ αυτόν το σκοπό το Συμβούλιο των Συνδικάτων συνενώθηκε με τη Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία του κ. Χάιντμαν που προαναφέρθηκε, μια ένωση που παρουσιάζει τον εαυτό της σαν τη μόνη αληθινή εκκλησία του βρετανικού σοσιαλισμού, που προσφέρει τη μακαριότητα, και πού είχε συνάψει με μεγάλη συνέπεια μια συμμαχία ζωής και θανάτου με τους γάλλους ποσιμπιλιστές. Η Ένωση αυτή έστειλε μια αντιπροσωπεία στο συνέδριο τους και έτσι θεωρούσε εκ των προτέρων τον πρωτομαγιάτικο γιορτασμό που αποφασίστηκε από το μαρξιστικό Συνέδριο σαν αμαρτία κατά του Αγίου Πνεύματος. Το κίνημα είχε ξεφύγει και απ’ αυτής τον έλεγχο -όμως το ν’ ακολουθήσει την Κεντρική Επιτροπή θα σήμαινε ότι έβαζε τον εαυτό της υπό τη «μαρξιστική» ηγεσία- από την άλλη, εάν το Συμβούλιο των Συνδικάτων έπαιρνε το ζήτημα στα χέρια του και εάν ο γιορτασμός γινόταν στις 4 αντί για την 1η του Μάη, δε θα ήταν πια καθόλου η κακιά «μαρξιστική» Πρωτομαγιά και έτσι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν. Παρά το γεγονός ότι η Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία έχει τώρα περιλάβει στο πρόγραμμα της το νομοθετημένο οκτάωρο, έσφιξε πρόθυμα το χέρι που της προσφέρθηκε από το Συμβούλιο των Συνδικάτων.

Τώρα οι νέοι περίεργοι συγκάτοικοι ξεγέλασαν την Κεντρική Επιτροπή μ’ ένα κόλπο το οποίο, πράγματι, θεωρείται όχι μόνο επιτρεπτό αλλά και αρκετά έξύπνο από την πολιτική πρακτική της αγγλικής αστικής τάξης, που όμως οι ευρωπαίοι και οι αμερικάνοι εργάτες θα το βρουν πιθανά πολύ ποταπό. Είναι γεγονός ότι σε περίπτωση οργάνωσης λαϊκών συγκεντρώσεων στο Χάιντ Παρκ οι διοργανωτές πρέπει πρώτα ν’ ανακοινώσουν την πρόθεση τους στο υπουργείο Δημοσίων Έργων και να συμφωνήσουν μαζί του στα επιμέρους ζητήματα, εξασφαλίζοντας συγκεκριμένα την άδεια να τοποθετήσουν στο γρασίδι τα κάρα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν σαν εξέδρες. Εκτός αυτού, οι κανονισμοί λένε ότι εφόσον έχει ανακοινωθεί μια συγκέντρωση, καμιά άλλη δεν μπορεί να γίνει την ίδια μέρα στο πάρκο. Η Κεντρική Επιτροπή δεν είχε κάνει ακόμη αυτή την ανακοίνωση αλλά οι οργανώσεις που συμμάχησαν εναντίον της μόλις το έμαθαν ανακοίνωσαν πίσω από την πλάτη της μια συγκέντρωση για τις 4 του Μάη στο πάρκο και πήραν την άδεια για επτά εξέδρες.

Το Συμβούλιο των Συνδικάτων και η Ομοσπονδία πίστεψαν λοιπόν ότι είχαν νοικιάσει το πάρκο για τις 4 του Μάη και ότι είχαν τη νίκη στην τσέπη τους. Το πρώτο συγκάλεσε μια συγκέ­ντρωση αντιπροσώπων των εργατικών συνδικάτων, στην οποία κάλεσε και δύο αντιπροσώπούς από την Κεντρική Επιτροπή -αυτή έστειλε τρεις, περιλαμβανομένης της κας Έβελινγκ. Το Συμβούλιο των Συνδικάτων τους αντιμετώπισε σαν να ήταν ο αφέντης της κατάστασης. Τους πληροφόρησε ότι μόνο κλαδικά σωματεία, δηλαδή ούτε σοσιαλιστικές ενώσεις ούτε πολιτικές λέσχες θα μπορούσαν να πάρούν μέρος στη διαδήλωση και να κρατούν λάβαρα. Το πώς θα συμμετείχε η Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία στη διαδήλωση παρέμενε μυστήριο. Το Συμβούλιο είχε ήδη συντάξει στην τελική μορφή το ψήφισμα που θα υποβαλλόταν στη συγκέντρωση και είχε μάλιστα σβήσει το αίτημα για το νομοθετημένο οκτάωρο -η πρόταση για να ξαναμπεί το αίτημα στο ψήφισμα δεν επιτράπηκε να συζητηθεί ούτε να μπει σε ψηφοφορία. Και τέλος, το Συμβούλιο αρνήθηκε να δεχθεί την κ. Έβελινγκ σαν αντιπρόσωπο γιατί, όπως είπε, δεν ήταν χειρωνακτική εργάτρια (πράγμα που δεν είναι αλήθεια), παρότι ο ίδιος του ο πρόεδρος, ο κ. Σίπτον, δεν έβαλε ούτε ένα δακτυλάκι στο δικό του κλάδο για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Οι εργάτες της Κεντρικής Επιτροπής εξοργίσθηκαν με την εξαπάτηση που τους έγινε. Φαινόταν σαν να είχε αφεθεί τελικά η διαδήλωση στα χέρια δύο οργανώσεων που δεν αντιπροσώπευαν παρά μόνο κάποιες ασήμαντες μειονότητες των εργατών του Λονδίνου. Δε φαινόταν να υπάρχει άλλο αντίμετρο από τη βίαιη κατάληψη των εξεδρών του Συμβουλίου των Συνδικάτων, που είχαν απειλήσει να κάνουν οι εργάτες του φωταερίου. Τότε ο Έντουαρντ Έβελινγκ πήγε στο υπουργείο και εξασφάλισε, αντίθετα με τους κανονισμούς, την άδεια για την Κεντρική Επιτροπή να τοποθετήσει επίσης επτά εξέδρες στο πάρκο. Η προσπάθεια τους ν’ αρπάξουν τη διαδήλωση, προς όφελος της μειοψηφίας απέτυχε. Το Συμβούλιο των Συνδικάτων υποχώρησε, μένοντας ικανοποιημένο που τελικά κατόρθωσε να διαπραγματευθεί με την Κεντρική Επιτροπή σε ίση βάση για την προετοιμασία της διαδήλωσης.

Πρέπει κάποιος να ξέρει αυτή την προϊστορία, για να εκτιμήσει τη φύση και τη σημασία της διαδήλωσης. Υποκινούμενη από τους εργάτες του Ανατολικού Λονδίνου που συνδέθηκαν τελευταία με το κίνημα, η διαδήλωση βρήκε τέτοια γενική απήχηση, ώστε οι δύο οργανώσεις που δεν ήταν λιγότερο εχθρικές η μία εναντίον της άλλης απ’ όσο και οι δυο μαζί ενάντια στη θεμελιακή ιδέα της διαδήλωσης -υποχρεώθηκαν να συμμαχήσουν για να πάρουν την αρχηγία και να εκμεταλλευτούν τη συγκέντρωση με το δικό τους πνεύμα. Απο τη μια, το συντηρητικό Συμβούλιο των Συνδικάτων που κηρύσσει την ισοτιμία κεφαλαίου και εργασίας, από την άλλη, η Σοσιαλδημοκρατική Ομοσπονδία που παριστάνει τη ριζοσπαστική και μιλά απλόχερα για κοινωνική επανάσταση σε κάθε ακίνδυνη ευκαιρία, και οι δύο, συμμαχώντας με βάση ένα τιποτένιο τέχνασμα για να εκμεταλλευτούν μια διαδήλωση, που ήταν ολότελα μισητή και στις δύο. Εξαιτίας αυτών των συμβάντων η συγκέντρωση της 4ης του Μάη διασπάστηκε σε δύο μέρη: από τη μια ήταν οι συντηρητικοί εργάτες, ο ορίζοντας των οποίων δεν προχωρά πέρα από το σύστημα της μισθωτής εργασίας και δίπλα τους μία αναιμική αλλά αρχομανής σοσιαλιστική αίρεση, από την άλλη, η μεγάλη μάζα των εργατών που είχαν συνδεθεί πρόσφατα με το κίνημα και που δε θέλουν ν’ ακούν άλλο για το μαντσεστερισμό των παλιών εργατικών συνδικάτων, θέλοντας να κατακτήσουν οι ίδιοι με αγώνα την ολοκληρωτική τους χειραφέτηση, μαζί με συμμάχους της δικής τους επιλογής και όχι μ’ αυτούς που προκαθορίζονται από μια μικρή σοσιαλιστική κλίκα. Από τη μια πλευρά ήταν η στασιμότητα, που αντιπροσωπευόταν από εργατικά συνδικάτα, που δεν έχουν ακόμη απελευθερωθεί τελείως από το συντεχνιακό πνεύμα και από μια στενόκαρδη αίρεση, που υποστηρίζεται από τους πιο τιποτένιους συμμάχους. Από την άλλη, το ζωντανό ελεύθερο κίνημα του βρετανικού προλεταριάτου, που ξαναξύπνησε. Και ήταν φανερό ακόμη και στους πιο τυφλούς, που ήταν η γεμάτη φρεσκάδα ζωή σ’ αυτή τη διπλή συγκέντρωση και πού η στασιμότητα. Γύρω από τις επτά εξέδρες της Κεντρικής Επιτροπής ήταν πυκνά, πελώρια πλήθη, που διαδήλωναν με μουσική και λάβαρα, πάνω από εκατό χιλιάδες οργανωμένοι, ενισχυμένοι από σχεδόν άλλους τόσους που είχαν έρθει μεμονωμένα, παντού επικρατούσε ομοφωνία και ενθουσιασμός και παρ’όλα αυτά τάξη και οργάνωση. Στις εξέδρες των συνενωμένων αντιδραστικών, αντίθετα, τα πάντα έμοιαζαν ξεθωριασμένα, η συγκέντρωση τους ήταν πολύ πιο αδύνατη από την άλλη, κακά οργανωμένη, χωρίς τάξη και ως επί το πλείστον αργοπορημένη, έτσι ώστε σε μερικά σημεία άρχισαν όταν η Κεντρική Επιτροπή είχε ήδη τελειώσει. Ενώ οι φιλελεύθεροι ηγέτες μερικών ριζοσπαστικών Λεσχών και οι υπάλληλοι αρκετών εργατικών συνδικάτων συσπειρώθηκαν γύρω από το Συμβούλιο των Συνδικάτων, τα μέλη των ίδιων συνδικάτων -στην πραγματικότητα, τέσσερα ολόκληρα παραρτήματα της Σοσιαλδημοκρατικής Ομοσπονδίας- παρέλασαν με την Κεντρική Επιτροπή. Παρ’ όλα αυτά, το Συμβούλιο των Συνδικάτων κατάφερε να προκαλέσει κάποια προσοχή, αλλά η απόλυτη επιτυχία ήταν αυτή της Κεντρικής Επιτροπής.

Αυτό όμως που οι πολυάριθμοι παρακολουθούντες αστοί πολιτικοί αποκόμισαν σαν κύριο αποτέλεσμα, ήταν η βεβαιότητα ότι το αγγλικό προλεταριάτο, που για σαράντα ολόκληρα χρόνια σερνόταν σαν ουρά πίσω από το μεγάλο Φιλελεύθερο Κόμμα υπηρετώντας το σαν ψηφοφόρο αγέλη, είχε επιτέλους ξυπνήσει για μια νέα ανεξάρτητη ζωή και δράση. Δεν μπορεί να υπάρξει αμφιβολία γι’ αυτό: στις 4 του Μάη του 1890 η αγγλική εργατική τάξη προσχώρησε στο μεγάλο διεθνή στρατό. Και αυτό είναι ένα γεγονός πού θ’ αφήσει εποχή. Το αγγλικό προλεταριάτο έχει τις ρίζες του στην πιο προχωρημένη βιομηχανική ανάπτυξη και επιπλέον, κατέχει τη μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία κινήσεων. Η μακρόχρονη χειμέρια νάρκη του, αποτέλεσμα, από τη μια της αποτυχίας του χαρτιστικού κινήματος του 1836-1850 και από την άλλη, της κολοσσιαίας βιομηχανικής ανόδου του 1848-1880 -έχει επιτέλους σπάσει. Τα εγγόνια των παλιών χαρτιστών μπαίνουν στη γραμμή του πυρός. Εδώ και οκτώ χρόνια υπάρχει κίνηση στις πλατιές μάζες πότε από δω, πότε από κει. Ξεπήδησαν σοσιαλιστικές ομάδες, αλλά καμιά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα όρια μιας σέκτας, αγκιτάτορες και υποτιθέμενοι αρχηγοί κομμάτων, ανάμε­σά τους και καθαροί κερδοσκόποι και αρριβίστες, έχουν μείνει α­ξιωματικοί χωρίς στρατιώτες. Ήταν σχεδόν πάντα όπως η περίφημη φάλαγγα τον Ρόμπερτ Μπλουμ στην εκστρατεία του Μπάντεν το 1849: ένας συνταγματάρχης, έντεκα αξιωματικοί, ένας σαλπιγκτής και ένας στρατιώτης. Και οι διαπληκτισμοί ανάμεσα στις διάφορες φάλαγγες τύπου Ρόμπερτ Μπλουμ για την αρχηγία του μελλοντικού προλεταριακού στρατού ήταν κάθε άλλο παρά εποικοδομητικοί. Αυτό θα σταματήσει σύντομα, όπως ακριβώς σταμάτησε στη Γερμανία και την Αυστρία. Το δυναμικό κίνημα των μαζών θα θέσει τέλος σ’ όλες αυτές τις σέκτες και τις μικροομαδούλες με το ν’ απορροφήσει τους στρατιώτες και να βάλει τους αξιωματικούς στη θέση που τους αξίζει. Σ’ όποιο δεν αρέσει, μπορεί να εξαφανιστεί. Αυτό δε θα γίνει χωρίς προστριβές, αλλά θα γίνει οπωσδήποτε και ο αγγλικός προλεταριακός στρατός θα είναι, πολύ νωρίτερα απ’ όσο μερικοί περιμένουν, τόσο ενωμένος, τόσο καλά οργανωμένος και τόσο αποφασισμένος, όσο κανένας άλλος και θα χαιρετιστεί με ζητωκραυγές απ’ όλους τους συντρόφους του στην Ευρώπη και την Αμερική.


Σημειώσεις
[1]Το άρθρο «4 του Μάη στο Λονδίνο» ήταν αφιερωμένο στο πρώτο γιορτασμό της Διεθνούς Ημέρας των Εργατών, της Πρωτομαγιάς, από τα σοσιαλιστικά κόμματα και τις εργατικές οργανώσεις, σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Συνεδρίού των σοσιαλιστών εργατών, πού έγινε στο Παρίσι το 1889. Οι μαζικές διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις που οι πιο καλοοργανωμένες έγιναν στην Αυστρία διεξήχθησαν σύμφωνα με την απόφαση του Συνεδρίου, με σύνθημα τον αγώνα για νομοθετικά κατοχυρωμένο 8ωρο. Ο πρώτος γιορτασμός της Πρωτομαγιάς, επίσης καλά οργανωμένος από τους εργάτες τον Λονδίνου, έγινε την πρώτη Κυριακή του Μάη, 4 του Μάη 1890. Σε αντίθεση με τις προσπάθειες των ρεφορμιστών συνδικαλιστών ηγετών και του βρετανού οπορτουνιστή σοσιαλιστή Χάιντμαν ν’ αναλάβουν τον έλεγχο της διαδήλωσης και να τη διεξάγουν με συμφιλιωτικά συνθήματα, φάνηκε ότι οι εργαζόμενοι ήταν έτοιμοι ν’ αγωνιστούν για επαναστατικές σοσιαλιστικές διεκδικήσεις. Μόνο μια μικρή μερίδα της επονομαζόμενης “εργατικής αριστοκρατίας” προτίμησε ν’ ακολουθήσει τους ρεφορμιστές. Οι υπόλοιποι -περίπου 200.000- υποστήριξαν τα αιτήματα που πρόβαλαν οι μαρξιστές. Τον κύριο ρόλο στη διαδήλωση έπαιξαν οι ανειδίκευτοι εργάτες φωταερίου και οι λιμενεργάτες του Λονδίνου, που ήταν οι πρώτοι οι οποίοι στη δεκαετία του 1880 άρχισαν την εκστρατεία για νέα μαζικά εργατικά συνδικάτα και για το 8ωρο.
 
Leave a comment

Posted by on April 28, 2011 in 1η Μάη

 

Σικάγο 1886

Πώς και γιατί το εργατικό κίνημα καθιέρωσε την 1η Μάη ως παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης; Στις 20 Ιουλίου 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς πήρε την εξής απόφαση: «Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού.Ενόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Μάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Οι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους» (Ουίλιαμ Φόστερ: «Η Ιστορία των τριών Διεθνών», Αθήνα 1975, σελ. 175).

Γιατί όμως η 1η Μάη; Ηταν η μέρα της μεγάλης απεργίας στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας, αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν ως τότε. Απεργία η οποία συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες και που βάφτηκε στο αίμα των εργατών από το χτύπημα αστυνομίας με εντολή των καπιταλιστών, ενώ οι ηγέτες, πρωτεργάτες των τότε εργατικών κινητοποιήσεων για το 8ωρο καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Ετσι η 1η Μάη του 1886 αποφασίστηκε να καθιερωθεί ως η Εργατική Πρωτομαγιά.
 
 


Αςπαρακολουθήσουμε τα ιστορικά γεγονότα του εργατικού κινήματος της τότε περιόδου. Πηγή το έργο των Ρίτσαρντ Ο. Μπόγιερ και Χέρμπερτ Μ. Μόρε, «Η άγνωστη Ιστορία του Εργατικού Κινήματος των ΗΠΑ», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Ηταν μια θαυμάσια μέρα
«Παντού βλέπει κανείς αναταραχή για το οχτάωρο», έγραφε ο Τζον Σουίντον στην εφημερίδα του, στις 18 του Απρίλη 1886. Οι εργάτες διαδήλωναν και τραγουδούσαν από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Σαν Φραντσίσκο. Οι εφημερίδες, ομόφωνα και με μικρές διαφοροποιήσεις, δήλωναν ότι το κίνημα ήταν «κομμουνιστικό, ανατριχιαστικό και αχαλίνωτο». Δήλωναν ότι θα έφερνε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του αμερικανικού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η Νιου Γιορκ Τάιμς, στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήρισε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»…
Οι εφημερίδες και οι βιομήχανοι διέδιδαν ότι η πρώτη του Μάη ήταν η ημερομηνία που θα γινόταν μια κομμουνιστική εργατική εξέγερση, σύμφωνα με το μοντέλο της Παρισινής Κομμούνας. Ο Μέλβιλ Ε. Στόουν, διευθυντής της εφημερίδας Σικάγκο Ντέιλι Νιους – η οποία χαρακτηριζόταν «η πιο κερδοφόρα έκδοση δυτικά της Νέας Υόρκης» – έλεγε ότι «εύκολα προβλέπεται επανάληψη των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας», για την 1η Μάη 1886. Στο φύλλο της μέρας εκείνης, η εφημερίδα του Σικάγου Ιντερ Οσεαν ανακοίνωνε: «Οι σοσιαλιστές ταραχοποιοί δήλωσαν με καμάρι ότι θα χρησιμοποιήσουν τη διαδήλωση για το οχτάωρο προς όφελός τους… Εγινε γνωστό ότι φτάνουν σήμερα στο Σικάγο μερικοί από τους πιο ικανούς καθοδηγητές του σοσιαλιστικού κινήματος»…
Η 1η του Μάη ήταν μια θαυμάσια μέρα. Ο παγωμένος άνεμος της λίμνης, που συχνά ήταν πολύ διαπεραστικός την άνοιξη, ξαφνικά έπεσε και είχε βγει ένας δυνατός ήλιος. Ολα ήταν ήσυχα, τα εργοστάσια άδεια, οι αποθήκες κλειστές, τα φορτηγά βαγόνια αχρησιμοποίητα, οι δρόμοι έρημοι, οι οικοδομές παρατημένες, δεν έβγαινε καπνός από τα φουγάρα των εργοστασίων και οι μάντρες των ζώων ήταν σιωπηλές.
Ηταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Ομως οι εργάτες γελώντας, κουβεντιάζοντας και ντυμένοι με τα καλά τους, κατευθύνονταν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, στη λεωφόρο Μίτσιγκαν. Ο δρόμος είχε αποκτήσει ατμόσφαιρα γιορτής…
Εξω από τον κύριο όγκο της διαδήλωσης και στους γειτονικούς δρόμους ήταν παραταγμένοι λόχοι αστυνομικών και ειδικών δυνάμεων, έτοιμοι να επιβάλουν «το νόμο και την τάξη». Σε στρατηγικά σημεία, στις στέγες, ήταν μαζεμένοι αστυνομικοί, Πίνκερτον και αξιωματικοί της εθνοφρουράς, κρατώντας όπλα και άλλα σύνεργα πολέμου. Στους στρατώνες, 1.350 εθνοφρουροί με στολή, οπλισμό και πολυβόλα περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν. Σε ένα κεντρικό κτίριο γραφείων μαζεύτηκαν ηγετικά στελέχη της Επιτροπής Πολιτών. Συνεδρίαζαν όλη την ημέρα και έπαιρναν αναφορές από έξω για την επικείμενη σύγκρουση. Αυτοί ήταν το γενικό επιτελείο που συντόνιζε τη μάχη για τη διάσωση του Σικάγου από το κομμουνιστικό οχτάωρο…
H σφαγή των εργατών του Σικάγο στην πλατεία Χέιμάρκετ
Η διαδήλωση
Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σε όλη τη χώρα. Περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία. Στο Σικάγο 80.000 απεργούσαν για το οχτάωρο και οι περισσότεροι, είπε ο Σπάις δείχνοντας με συγκίνηση, βρίσκονταν εδώ και περίμεναν να αρχίσει η διαδήλωση. Μια δεύτερη σκέψη πέρασε από το μυαλό του και είπε στον Πάρσονς να διαβάσει το κύριο άρθρο της Μέιλ:
«Στην πόλη μας υπάρχουν δύο επικίνδυνοι κακοποιοί, δύο ακαμάτηδες δειλοί που πάνε να δημιουργήσουν φασαρίες. Ο ένας λέγεται Πάρσονς, ο άλλος Σπάις…»
Θυμηθείτε τα ονόματα τους σήμερα. Παρακολουθήστε τους. Θεωρήστε τους προσωπικά υπεύθυνους για όποια φασαρία δημιουργηθεί. Τιμωρήστε τους παραδειγματικά αν σημειωθούν ταραχές!».
Η διαδήλωση άρχιζε, οι χιλιάδες ξεκινούσαν την πορεία και ο καθένας ένιωθε μέσα του τη δύναμη, την τεράστια δύναμη της αλληλεγγύης… όλοι αποφασισμένοι στη διεκδίκηση του οχτάωρου.
Ο Πάρσονς βάδιζε κοντά στην κεφαλή της πορείας… Η πορεία κατευθύνθηκε προς τη λίμνη Φροντ, όπου θα γίνονταν ομιλίες στα αγγλικά, τα τσέχικα, τα γερμανικά και τα πολωνικά. Ο Πάρσονς μίλησε για την ακατανίκητη δύναμη της ενωμένης εργατικής τάξης. Ο Σπάις, τριάντα ενός χρόνων, εκδότης της γερμανόφωνης εργατικής εφημερίδας Αρμπάιτερ – Τσάιτουνγκ και εξίσου εύγλωττος στη μητρική του γλώσσα και στα αγγλικά, ήταν πολύ αγαπητός στους συγκεντρωμένους… Καθώς τα χειροκροτήματα για τον Σπάις έσβηναν, η Πρωτομαγιά ανήκε πια στο παρελθόν.
Δεν έγινε αιματοχυσία, ούτε επαναλήφθηκε η Παρισινή Κομμούνα… Ο Τύπος με απολογητικό ύφος άρχισε να μετριάζει τις βίαιες προβλέψεις του… το Σικάγο τώρα ένιωθε κάπως εξαπατημένο με την ειρηνική διαδήλωση. Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή και ο Πάρσονς πήγε στο Σινσινάτι για να μιλήσει σε μια συγκέντρωση. Τη Δευτέρα η απεργία απλώθηκε και πολλές χιλιάδες εργατών του Σικάγου κατάκτησαν το οχτάωρο, ενώ η Επιτροπή Πολιτών εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι κάτι έπρεπε να γίνει.
Η συγκέντρωση στη Χέιμάρκετ
Η αστυνομία, εξοργισμένη από τη διάψευση των υψηλών προσδοκιών της για την Πρωτομαγιά, παρηγορήθηκε κάπως χτυπώντας τους εργαζόμενους στο λοκάουτ του εργοστασίου θεριστικών μηχανών του Μακ Κόρμικ και βάζοντας μέσα 300 απεργοσπάστες. Την ώρα που έκλεινε το εργοστάσιο, ένα μεγάλο πλήθος εργατών περίμενε να βγουν οι απεργοσπάστες. Τότε, ξαφνικά, τα όπλα των αστυνομικών στράφηκαν κατά πάνω τους. Εκείνοι υποχώρησαν και έκαναν να φύγουν, όταν η αστυνομία, σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, «άρχισε να πυροβολεί τους εργάτες πισώπλατα. Μερικοί άντρες και αγόρια σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν να φύγουν». Οι νεκροί ήταν έξι. Ο Σπάις, που μιλούσε εκεί κοντά σε συγκέντρωση απεργών εργατών ξυλουργείων, είδε τη σφαγή και το ανέφερε στους συντρόφους του. Αποφασίστηκε να οργανωθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την αστυνομική βία, το επόμενο βράδυ στην πλατεία Χέιμάρκετ…
Ο Πάρσονς είχε γυρίσει από το Σινσινάτι με ακμαίο ηθικό και ενθουσιασμένος από τα νέα ότι χιλιάδες εργάτες σε όλη τη χώρα κατακτούσαν το οχτάωρο. Αφού ετοίμασε λεπτομερειακή αναφορά για το ταξίδι του, το μεσημέρι και ενώ έτρωγαν στο σπίτι τους της οδού Ιντιάνα, η Λούσι του είπε για τη συγκέντρωση στη Χέιμάρκετ, αλλά πρόσθεσε ότι την Κυριακή, όσο έλειπε, εκείνη συναντήθηκε με γυναίκες ράφτρες που ήθελαν να οργανωθούν. Ο Πάρσονς, ενθουσιασμένος από αυτή την προοπτική, αποφάσισε να μην πάει στη Χεϊμάρκετ, αλλά να συναντηθεί με τον Σαμ Φίλντεν και άλλα στελέχη του Συνδέσμου Εργαζομένων, στο γραφείο της Αλάρμ, στην Πέμπτη Λεωφόρο 107, για να ασχοληθούν με την οργάνωση των γυναικών…
Συζητούσαν ορισμένες προτάσεις πάνω στην οργανωτική καμπάνια, όταν μπήκε λαχανιασμένος ένας απεσταλμένος. «Η συγκέντρωση είναι μεγάλη στη Χέιμάρκετ», είπε, «και ο Σπάις είναι ο μόνος ομιλητής. Θέλει να πας», είπε στον Πάρσονς, «και συ, επίσης, Φίλντεν».
Το πλήθος δεν έφτανε να γεμίσει την πλατεία, γι’ αυτό ο Σπάις, που είχε πάει πρώτος, έσπρωξε ένα άδειο βαγόνι στη γωνία του λιθόστρωτου δρόμου, μισό τετράγωνο πιο πέρα, για να το χρησιμοποιήσουν σαν εξέδρα οι ομιλητές. Εκεί κοντά βρισκόταν το αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεπλέν, με διευθυντή τον αστυνόμο Τζον Μπόνφιλντ, που είχε παρατσούκλι «Γκλόμπερ», όπου 180 αστυφύλακες ήταν σε ετοιμότητα για να κάνουν επίθεση στους συγκεντρωμένους αν το καλούσε η περίσταση. Αυτό δεν το ήξερε ο Σπάις, όπως δεν ήξερε και ότι μέσα στο πλήθος ήταν ο δήμαρχος Κάρτερ Χάρισον.
Ο Σπάις μιλούσε από το βαγόνι, όταν είδε τον Πάρσονς να φτάνει μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον είδε και ο κόσμος και ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Ο Πάρσονς έβαλε την οικογένειά του σε ένα άλλο άδειο βαγόνι, πήγε στην αυτοσχέδια εξέδρα, σκαρφάλωσε και άρχισε την ομιλία του. «Δε βρίσκομαι εδώ για να ξεσηκώσω κανέναν», είπε, «αλλά για να πω τα πράγματα έτσι όπως έχουν». Ο δήμαρχος του Σικάγου απομακρύνθηκε από το ακροατήριο, πήγε στο αστυνομικό τμήμα και είπε στον αστυνόμο Μπόνφιλντ ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, γι’ αυτό, είπε, δε χρειάζονταν οι αστυφύλακες της επιφυλακής και μπορούσαν να επιστρέψουν στα κανονικά καθήκοντά τους.
Η προβοκάτσια
Η ομιλία του Πάρσονς τέλειωσε στις δέκα. Φυσούσε κιόλας ένας παγωμένος άνεμος από τη μεριά της λίμνης και έπεφταν λίγες σταγόνες βροχής. Ερχόταν καταιγίδα. Πολλοί είχαν φύγει. Τώρα μιλούσε ο Σαμ Φίλντεν, αλλά ο Πάρσονς πήρε τη γυναίκα του και τα παιδιά του από το βαγόνι, όπου τους είχε αφήσει, και με μερικούς άλλους μπήκαν σ’ ένα μπαρ, στου Ζεπφ, στη γωνία. Μετά από λίγο η παρέα γελούσε και έλεγε ιστορίες με ένα ποτήρι μπίρα στο χέρι, ενώ έξω ο Φίλντεν συνέχιζε την ομιλία του μπροστά στο πλήθος, που ολοένα μίκραινε.
«Είναι αλήθεια ή όχι», έλεγε, «ότι δεν εξουσιάζουμε την ίδια μας τη ζωή, ότι άλλοι διαμορφώνουν τις συνθήκες ύπαρξής μας, ότι…». Ξαφνικά φωνές ακούστηκαν: «Προσοχή! Η αστυνομία!». Από το τέρμα του δρόμου φάνηκαν οι 180 αστυφύλακες σε στρατιωτικό σχηματισμό, με τα γκλομπ στα χέρια. Επικεφαλής ήταν ο αστυνόμος Μπόνφιλντ και ο αστυνόμος Γουόρντ. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει. Ο Γουόρντ σταμάτησε μπρος στο βαγόνι και είπε στον κατάπληκτο Φίλντεν: «Εν ονόματι του λαού της πολιτείας του Ιλινόις, διατάζω να διαλυθεί αμέσως και ειρηνικά αυτή η συγκέντρωση».
«Μα, Αστυνόμε», είπε ο Φίλντεν με σβησμένη φωνή, «είμαστε ειρηνικοί».
Για μια στιγμή έγινε σιωπή. Μέσα στη νύχτα ακουγόταν ο θόρυβος των ποδιών που έτρεχαν. Ξαφνικά ένα κόκκινο φως έλαμψε και ακούστηκε μια τρομερή έκρηξη. Κάποιος είχε ρίξει μια βόμβα. Ακολούθησε φοβερή σύγχυση. Η αστυνομία πυροβολούσε άγρια προς όλες τις κατευθύνσεις, άνθρωποι έπεφταν στη γη, πολλοί είχαν τραυματιστεί, άλλοι έτρεχαν, έβριζαν, βογκούσαν καθώς τους ποδοπατούσαν ή τους χτυπούσαν με τα γκλομπ οι μανιασμένοι αστυνομικοί, ένας από τους οποίους είχε σκοτωθεί και εφτά ήταν βαριά τραυματισμένοι.
Την άλλη μέρα το Σικάγο και όλη η χώρα είχαν μεταμορφωθεί σε ένα τέρας που διψούσε για εκδίκηση. «Με την έκρηξη της βόμβας», γράφει ο Ντέιβιντ στην αναφορά του στα γεγονότα της Χέιμάρκετ, «ο Τύπος έχασε και το τελευταίο ίχνος αντικειμενικότητας… Ενας χαρακτηριστικός τίτλος ούρλιαζε: «ΤΩΡΑ ΑΙΜΑ!.. Μια βόμβα που ρίχτηκε στις γραμμές της αστυνομίας εγκαινιάζει το έργο του θανάτου».
Η Νιου Γιορκ Τρίμπιουν έγραφε:
«… ο όχλος έμοιαζε να έχει χάσει τα λογικά του, διψούσε για αίμα. Μένοντας σταθερά στη θέση, έριξε καταιγισμούς πυρών στους αστυνομικούς».
Από την αρχή κιόλας, πολλοί σκέφτηκαν ότι η βόμβα ήταν έργο προβοκατόρων και αργότερα αυτή η υπόθεση υποστηρίχτηκε εν μέρει και από την αστυνομία. Το πρωί όμως της 5ης του Μάη, αλλά και πολλές μέρες αργότερα, δεν ήταν φρόνιμο να εκφράζονται τέτοιες σκέψεις. «Συνάντησα πολλές παρέες και άκουσα τις συζητήσεις τους γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας», γράφει ένας κάτοικος του Σικάγο εκείνης της εποχής. «Ολοι ήταν σίγουροι ότι δράστες του φοβερού εγκλήματος ήταν οι ομιλητές της συγκέντρωσης και άλλοι υποκινητές των εργατών. “Κρεμάστε τους πρώτα και μετά τους δικάζετε”, ήταν μια φράση που άκουγα συνέχεια… Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη από θυμό, φόβο και μίσος».
Οι εφημερίδες της χώρας δήλωναν με ένα στόμα ότι δεν είχε σημασία αν ο Πάρσονς, ο Σπάις και ο Φίλντεν είχαν βάλει τη βόμβα ή όχι. Επρεπε να κρεμαστούν για τις πολιτικές απόψεις τους, για τα λόγια τους και τη γενική δραστηριότητά τους. Οσο περισσότεροι ταραχοποιοί παραδίνονταν στο δήμιο, τόσο το καλύτερο. «Το αίσθημα δικαιοσύνης του λαού», έλεγε η Σικάγκο Τρίμπιουν, «απαιτεί οι ευρωπαίοι δολοφόνοι Ογκαστ Σπάις, Μάικλ Σβαμπ (ένα άλλο μέλος του Διεθνούς Συνδέσμου Εργαζομένων) και Σάμιουελ Φίλντεν να συλληφθούν, να δικαστούν και να απαγχονιστούν για φόνο… Απαιτεί ακόμα να συλληφθεί ο εγκληματίας Α. Ρ. Πάρσονς, που ντρόπιασε τη χώρα με τη γέννησή του σ’ αυτήν, να δικαστεί και να απαγχονιστεί για φόνο»…
Υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό και θαυμαστό τρόπο
Η διαδικασία της δίκης άρχισε στις 21 του Ιούνη με δικαστή τον Τζόζεφ Ε. Γκάρι…
…οι μάρτυρες, όλοι τρομοκρατημένοι και μερικοί πληρωμένοι, κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνωμοτούσαν να ανατρέψουν βίαια την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και ότι η βόμβα στη Χέιμάρκετ και ο φόνος του Ντίγκαν ήταν το πρώτο χτύπημα μιας γενικότερης επίθεσης ενάντια στην έννομη τάξη. Ομως οι καταθέσεις τους είχαν τόσα αντικρουόμενα στοιχεία, ώστε ανάγκασαν την πολιτική αγωγή να αλλάξει την κατηγορία στη μέση της δίκης. Τώρα ισχυριζόταν ότι ο άγνωστος βομβιστής εμπνεύστηκε την ιδέα να ρίξει τη βόμβα από τα λόγια και τις ιδέες των κατηγορουμένων.
Ετσι, δε δικάζονταν πια οι άνθρωποι, αλλά τα βιβλία και οι γραπτές ιδέες. Το φαινόμενο αυτό επρόκειτο να επαναληφθεί πολλές φορές αργότερα στις ΗΠΑ. Διαβάστηκαν αμέτρητα άρθρα του Πάρσονς και του Σπάις. Εκτέθηκαν στο δικαστήριο όλοι σχεδόν οι λόγοι των κατηγορουμένων.
Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα βιβλίων πάνω στο χαρακτήρα και τη φιλοσοφία της πολιτικής, σαν ενοχοποιητικά στοιχεία. Το πολιτικό πρόγραμμα του Συνδέσμου Εργαζομένων, οι αποφάσεις και οι δηλώσεις του θεωρήθηκαν αποδείξεις που ενέπλεκαν τους κατηγορουμένους στο φόνο του Ντίγκαν.
Η ετυμηγορία ήταν δεδομένη. Η μεγάλη μέρα της δίκης έφτασε. Οι κατηγορούμενοι απευθύνθηκαν στο δικαστήριο και κατηγόρησαν τους κατηγόρους τους. Εξήγησαν γιατί δεν έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο και γιατί οι ένοχοι δεν ήταν αυτοί, αλλά η κοινωνία. Η φωνή τους κυριάρχησε μέσα στην αίθουσα και ακούστηκε το ίδιο δυνατά σε όλη τη χώρα. Καμιά εφημερίδα, όσο συντηρητική κι αν ήταν, δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι αψήφησαν το θάνατο και υπερασπίστηκαν την εργατική τάξη με επιβλητικό και θαυμαστό τρόπο…
Δείτε σχετικές αναρτήσεις:

Πώς γεννήθηκε η “Διεθνής Ημέρα των Εργατών” (Εργατική Πρωτομαγιά)

 

Ανωνυμία των blogs και διάλογος στην Αριστερά

Οι τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής και κυρίως η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών προκαλούν τις τελευταίες δεκαετίες ανακατατάξεις στη σφαίρα της καπιταλιστικής παραγωγής. Η σπουδαιότητα της τεχνολογικής καινοτομίας, άλλωστε, ιστορικά αποδεικνύεται. Η ατμομηχανή, η μηχανή εσωτερικής καύσης, η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων, ο τηλέγραφος και το τηλέφωνο, αποτέλεσαν την καύσιμη ύλη της λοκομοτίβας των βιομηχανικών επαναστάσεων, καθώς συνέβαλαν στην ολοκλήρωση και εμφάνιση διακριτών τεχνολογικών παραδειγμάτων παραγωγής και μεταφοράς των προϊόντων.

Η ανάπτυξη του κλάδου των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ), δημιούργησε ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για την αλλαγή του τρόπου ενημέρωσης. Σταδιακά υποβαθμίζεται ο ρόλος της εφημερίδας, της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, ιδίως στις μικρότερες και περισσότερο εξοικειωμένες με την χρήση των νέων τεχνολογιών ηλικίες. Διευρύνεται η χρήση μέσων ενημέρωσης – χειραγώγησης των εργαζομένων και της νεολαίας. Παράλληλα, όμως, σε ασύγκριτα μεγάλη κλίμακα δίνεται η δυνατότητα οργάνωσης ή/και ανάπτυξης ενός τεραστίων διαστάσεων δικτύου αντι -πληροφόρησης. Αυτή η δυνατότητα είναι μεγαλύτερη σε σχέση με το παρελθόν εξαιτίας του χαμηλού κόστους και της ταχύτητας μετάδοσης της πληροφορίας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί η σημερινή δυνατότητα με την αντίστοιχη σε άλλες εποχές, όπου το βασικό μέσο αντι – πληροφόρησης υπήρξε ο «τύπος» με το απαγορευτικά υψηλό κόστος και την δυσκολία πρόσβασης στα κανάλια διανομής.

Το email, το facebook, το twitter, τα blogs αποτελούν τα δημοφιλέστερα μέσα πληροφόρησης και αντι – πληροφόρησης με μεγάλη διεισδυτικότητα σε ευρύτερα τμήματα (ιδίως) νεολαίας και εργαζομένων, τα οποία στηρίζουν τη λειτουργία τους (τουλάχιστον στην περίπτωση των blogs) κατά βάση στην ανωνυμία (ή τη χρήση ψευδώνυμων). Στις πρόσφατες (ή/και σε εξέλιξη) εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο έχουν παίξει σημαντικό ρόλο. Αλλά και στην περίπτωση του κινήματος στην Ελλάδα, αποτελούν μέσω πληροφόρησης και διαλόγου.   

   
Εξαιτίας της μεγάλης διεισδυτικότητας  τους η άρχουσα τάξη κατά περιόδους έχει προσπαθήσει (και θα το κάνει πάλι) να περιορίσει τη χρήση τους. Βάλλει ενάντια στην ανωνυμία των blogs, δηλαδή, ενάντια στην προϋπόθεση λειτουργίας και διεισδυτικότητάς τους.
Τα blogs στην αριστερά  
 
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως υπάρχουν εκατοντάδες blogs τα οποία λειτουργούν από αγωνιστές της αριστεράς και του κινήματος και χιλιάδες άλλα πολιτικά blogs όλων των αποχρώσεων. Σε αυτά τα blogs μπορεί να δει κανείς από πρώτο χέρι της απόψεις των πολιτικών οργανώσεων αλλά και τις απόψεις των μελών και των ανένταχτων αγωνιστών που «υπερβαίνουν τα επιτελεία». Στα εν λόγω blogs ο διάλογος γίνεται κατά βάση ανώνυμα και καλώς κατά τη γνώμη μας. Άλλωστε, αυτό που σε τελευταία ανάλυση έχει σημασία δεν είναι η υπογραφή του κειμένου αλλά το περιεχόμενό του.
Την ανωνυμία, κατά τη γνώμη μας, οφείλουν οι «bloggers της αριστεράς» να τη διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού και να μην την δυσφημούν. Κατάργηση της ανωνυμίας θα σημάνει σίγουρα περιορισμό των blogs και κατ’ επέκταση της διεισδυτικότητάς τους και της αντι – πληροφόρησης. Ωστόσο, μιλώντας για ανωνυμία προφανώς και δεν εννοούμε να γράφει ο καθένας ότι θέλει, δυσφημώντας, λοιδορώντας, αντιλήψεις ή και συγκεκριμένα πρόσωπα αγωνιστών (δίνοντας ταυτόχρονα έστω και μη συνειδητά πληροφορίες σε κάθε λογής μηχανισμούς). Η ανωνυμία μπορεί να είναι αποδεκτή στο βαθμό που εντάσσεται στα πλαίσια ενός επαναστατικού συντροφικού πολιτισμού διαλόγου και αντιθέσεων. Θα μπορούσαμε να συμπυκνώσουμε την άποψή μας στο εξής:
«Να γράφεις τόσο ελεύθερα σαν να μην πρόκειται να σε διαβάσει ποτέ κανείς. Να γράφεις ανώνυμα σαν να ξέρουν όλοι ποιος είσαι»     
Επίλογος     

Παρά τα αρνητικά – ευτυχώς περιορισμένα σε έκταση – παραδείγματα κακής (ή/και συκοφαντικής) χρήσης της ανωνυμίας, υποστηρίζαμε και θα υποστηρίζουμε την ύπαρξη και τη διεύρυνση των blogs καθώς και την χρήση της ανωνυμίας τους. Άλλωστε, το υπερασπιζόμαστε στην πράξη με τη λειτουργία του παρόντος ιστολογίου.

Κάθε προσπάθεια φίμωσης των bloggers από την πλευρά της αστικής πολιτικής και του κράτους που την υπηρετεί, θα μας βρίσκει κάθετα αντίθετους. Κάθε προσπάθεια κακόβουλης χρήσης της ανωνυμίας σε βάρος αντιλήψεων και αγωνιστών της αριστεράς, επίσης. 
Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια, ατομική ή συλλογική, η οποία προωθεί το διάλογο και την αντιπαράθεση εντός των ρευμάτων της αριστεράς ή της αντιπαράθεσης με όλα τα άλλα ιδεολογικά και φιλοσοφικά ρεύματα. 
Η ανωνυμία είναι δύναμη. Δεν την συκοφαντούμε, την υπερασπιζόμαστε!      
   
kokkinostupos
 
Leave a comment

Posted by on April 28, 2011 in Blogs

 

Εκδήλωση ΝΑΡ: καπιταλιστική κρίση, ανεργία και εργατικό κίνημα