RSS

Monthly Archives: May 2011

Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας: Εκδήλωση

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/pd/

αφίσα εκδήλωσης 1/6/11

Την Τετάρτη 1η Ιούνη, στις 7 μ.μ., το δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας και η ομάδα ΠΔ Αθήνας οργανώνουν στη Νομική Σχολή του Παν. Αθηνών (είσοδος από πεζόδρομο Μασσαλίας, αίθουσα 4, 3ος όροφος) συζήτηση με θέμα:
Για μια πραγματικά αντισυστημική πρόταση για την κρίση.
Προς μια κοινή πλατφόρμα αντεπίθεσης “από τα κάτω”
με ομιλητές τους Τάκη Φωτόπουλο, Γιάννη Ραχιώτη και μέλη της ομάδας ΠΔ Αθήνας
Στόχοι της συζήτησης θα είναι

– να γίνουν ξεκάθαροι οι λόγοι της βαθιάς και επιδεινούμενης κρίσης που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα και γενικά στον ευρωπαϊκό Νότο και
– να διερευνηθούν οι λύσεις που συνάγονται από την ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν στη σημερινή δραματική κατάσταση και απειλούν να ρίξουν το λαό για δεκαετίες στην έσχατη εξαθλίωση, οικονομική και γενικά κοινωνική.
– η συζήτηση μιας κοινής πλατφόρμας αντεπίθεσης “από τα κάτω” ως μια ΕΛΑΧΙΣΤΗ βάση προγραμματικής συμπαράταξης των ριζοσπαστικών δυνάμεων, τοπικών κινήσεων, της βάσης των συνδικάτων, απλών εργαζόμενων και πολιτών. Με στόχο, φυσικά, την οριστική διέξοδο από τη σημερινή κρίση και την θεμελίωση μιας αυτοδύναμης Οικονομίας, στον δρόμο για την οριστική ανατροπή και αντικατάσταση του συστήματος της Οικονομίας της Αγοράς και της Αντιπροσωπευτικής “Δημοκρατίας”.
Η προσέγγιση αυτή συνεπάγεται την απόρριψη των ουσιαστικά αποπροσανατολιστικών και ουτοπικών (με την αρνητική έννοια) προτάσεων της Αριστεράς, ρεφορμιστικής και αντισυστημικής, που δεν οδηγούν σε κάποια λύση, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην απάθεια των πολιτών.

Παλεύουμε για τη δημιουργία μιας εντελώς διαφορετικής παραγωγικής και καταναλωτικής δομής, η οποία θα επέτρεπε την οικονομική αυτοδυναμία (όχι αυτάρκεια) του ελληνικού λαού, σ’ ένα πλαίσιο οικονομικής δημοκρατίας όπου ο ίδιος ο λαός, και όχι οι ντόπιες και ξένες ελίτ, ελέγχει τα μέσα παραγωγής και την οικονομική διαδικασία. Αυτό θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη μόνιμη οικονομική απεξάρτηση, σε πρώτο στάδιο, ξεκινώντας από την ίδια τη χώρα, με τη μονομερή έξοδο από την ΕΕ. Σε αμέσως επόμενο στάδιο, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που έχουν παρόμοιο επίπεδο Ανάπτυξης (και  πλήττονται μαζικά από τη σημερινή δομική κρίση), όταν βγουν από την ΕΕ, θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ξέχωρη ένωση, με στόχο στο τελικό βήμα μια συνομοσπονδία Περιεκτικών Δημοκρατιών των λαών της περιοχής.  

 

Σκέψεις για την πλατεία Συντάγματος

Αναδημοσίευση από Κόκκινη Ορχήστρα
«…Μόνο αφού βουτήχτηκε στο αίμα των εξεγερμένων του Ιούνη η τρίχρωμη σημαία έγινε η σημαία της ευρωπαϊκής επανάστασης, η κόκκινη σημαία (Μαρξ, Ταξικοί Αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850)
Το «κίνημα» των αγανακτισμένων, διανύει την τέταρτη του μέρα και για ένα τμήμα της αριστεράς (και της εξωκοινοβουλευτικής εκδοχής της) και της αναρχίας στην πλατεία Συντάγματος λαμβάνει χώρα μια πολιτική αφύπνιση των μαζών που εν δυνάμει μπορεί να εξελιχθεί σε γνήσιο αμεσοδημοκρατικό, αυτό-οργανωμένο, και τέλος πάντων με όποιο θετικό επιθετικό προσδιορισμό θέλει καθένας, κίνημα.

Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, θεωρούν τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, προϊόν της αγανάκτησης του κόσμου (έτσι γενικά) και ουσιαστικά την ελληνική εκδοχή των ισπανικών συγκεντρώσεων που με τη σειρά τους ακολουθούν το αιγυπτιακό πρότυπο της πλατείας Ταχρίρ. Μάλιστα, οι αριστεροί και ελευθεριακοί υποστηρικτές των νεόκοπων «αγανακτισμένων» κρίνουν ως δογματικούς όσους δε συμμερίζονται τον ενθουσιασμό τους για την αυθόρμητη (;) κίνηση των μαζών γιατί αδυνατούν κατ’ αυτούς να αντιληφθούν πως η πραγματικότητα δεν κινείται με καθαρά ιδεολογικά σχήματα.
Ας επισημάνουμε πως η ταύτιση της πλατείας Συντάγματος, με την πλατεία Ταχρίρ και με τις ισπανικές πλατείες μάλλον αναπαράγει το καθαρό σχήμα που υποτίθεται θέλει να ξορκίσει, αφού αφαιρεί τις υπαρκτές διαφορές των κοινωνιών αυτών κάτω από την υπεραπλουστευμένη γενίκευση του αγανακτισμένου λαού που αφυπνίζεται.
Φυσικά ούτε εμείς πιστεύουμε πως η επανάσταση, η εξέγερση, η διαμαρτυρία ξεπηδά αυτούσια ως θεωρητικό μοντέλο κάποιου κοσμοδιορθωτή, αλλά μάλλον κινείται δυναμικά μέσω των αντιφάσεών της. Εξάλλου έχουμε κατά καιρούς υποστηρίξει την μάλλον αιρετική άποψη πως η κοινωνική επανάσταση δεν είναι ακριβώς το πανηγυρικό αποκορύφωμα μιας αυθόρμητης οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά αντίθετα το πολιτικό σχέδιο του συνειδητού προλεταριάτου που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με την αδιαμεσολάβητη και αγνή εργατική τάξη. Είναι όμως κάτι διαφορετικό να δέχεται κανείς πως η εξέγερση ή η διαμαρτυρία δεν εκδηλώνεται με κρυστάλλινη καθαρότητα κι άλλο να βαπτίζεται κάθε μαζική εκδήλωση ως εν δυνάμει αντισυστημική.
Η πολιτική και ιδεολογική ένδεια της αριστεράς (και της αναρχίας) που επί ένα χρόνο δεν μπόρεσε να αρθρώσει μια ριζοσπαστική εναλλακτική πολιτική πρόταση στην αστική αντεπανάσταση, χαμένη στο χυδαίο οικονομισμό της, όχι μόνο άφησε το κενό που τώρα καλύπτουν οι απολίτικες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων, αλλά υποκλίνεται και στον «αυθόρμητο» χαρακτήρα τους.
Ας ξεκαθαρίσουμε πως το πρόβλημα δεν είναι που οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι συνειδητοί κομμουνιστές ή αναρχικοί, εξάλλου κάποιοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην λεγόμενη πρωτοπορία ακριβώς γιατί οι επαναστατικές ιδέες είναι πάντοτε μειοψηφικές (ακόμα και στις επαναστάσεις). Και θα είχαμε όλη την καλή διάθεση να δεχθούμε πως η συγκέντρωση του πλήθους προσφέρει στις λεγόμενες συνειδητές δυνάμεις το πεδίο συζητήσεων και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που ο ατομικισμός και τα διάφορα ψηφιακά φόρουμ έχουν στερήσει. Και πράγματι η ελεγχόμενη χρεοκοπία που συντελείται εδώ και ένα χρόνο, όπως και η κατάρρευση που βρίσκεται προ των πυλών πυροδοτεί μια γενικευμένη διάψευση προσδοκιών ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Μόνο που οι προσδοκίες αυτές αντανακλούν αντιφατικά συμφέροντα και ιδεολογίες που όσο κι αν το επιθυμούν διάφοροι δεν μπορούν να εκφραστούν ενιαία. Κάποιοι νιώθουν προδομένοι γιατί διαπιστώνουν πως η μεγάλη καριέρα και η συνακόλουθη κοινωνική άνοδος παραμένει άπιαστο όνειρο, ενώ άλλοι βλέπουν τον πιθανό διορισμό στο δημόσιο, λόγω των κομματικών γνωριμιών, να γίνεται απίθανος. Όλη αυτή η απογοήτευση μετατρέπεται σε θυμό και οργή για το πολιτικό σύστημα, μόνο που αυτή η οργή δεν έχει από τη φύση της κάτι θετικό, παρά μόνο στις ονειρώξεις διαφόρων που εξακολουθούν να παίρνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα.
Κι επειδή, οι σκέψεις αυτές στηρίζονται στην επιτόπια παρουσία κάποιων από μας στο Σύνταγμα, θέλουμε να επισημάνουμε πως υπάρχει πραγματικά ένα χάσμα ανάμεσα στην προσπάθεια συνέλευσης (λέμε προσπάθεια γιατί δεν έχει συγκροτηθεί ουσιαστικά σε σώμα και μοιάζει πολλές στιγμές με ομάδα ψυχοθεραπείας) και στο ετερόκλητο πλήθος απογοητευμένων πατριωτών και εθνικιστών με μια χούφτα καθαρών φασιστών που δίνει τον τόνο μπροστά στη βουλή. Το να αγνοεί κανείς τις αντιφάσεις των «αγανακτισμένων» μόνο και μόνο επειδή «κατεβαίνει κόσμος στο δρόμο», το να μην αντιλαμβάνεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο επιθυμεί να παρέμβει, καθώς και τα όρια του, είναι σαν να νομίζει πως κάθε σπόρος δίνει και καρπό.
Κάποιες απορίες...
Άραγε οι πορείες και οι διαδηλώσεις της προηγούμενης περιόδου στερούνταν μαζικότητας; Αυτό ήταν το πρόβλημα τους; Ή τελικά η κάθοδος των απολιτίκ, που όμως τηρούν πολιτική στάση τελικά ήταν αυτό που απουσίαζε από το κίνημα και συνεπώς αποτελεί ένα βήμα μπροστά στις εξελίξεις.
Και τελικά τι περιθώρια διαμόρφωσης των εξελίξεων δίνει αυτό το θολό «κίνημα», όταν υποστηρίζεται ανοιχτά από τα τηλεοπτικά φερέφωνα ως η ενδεδειγμένη μορφή διαμαρτυρίας; Είναι δυνατόν για όποιον έχει τη στοιχειώδη πολιτική εμπειρία, μια «αυθόρμητη» εξέγερση να πραγματοποιηθεί με την ευγενική χορηγία των καναλιών σε ζωντανή σύνδεση;
Και οι οπαδοί του αδιαμεσολάβητου αγώνα που κατανοούν (sic) το θυμό των συγκεντρωμένων απέναντι στα κόμματα και τις ιδεολογίες, πως αξιολογούν το διωγμό του συντρόφου που έφερε την κόκκινη σημαία ή την εκδίωξη των δασκάλων από αυτόκλητους υπερασπιστές της καθαρότητας (αλήθειας ποιας ακριβώς;).
Το γεγονός της απαγόρευσης όλων των συμβόλων πλην της γαλανόλευκης δείχνει τα όρια της κινητοποίησης και αυτό δεν το λέμε γιατί είμαστε «κολλημένοι», όπως είναι η κατηγορία των ημερών σε όποιον στέκεται κριτικά στο νεόκοπο «κίνημα». Το εθνικό όμως σύμβολο αντανακλά όχι μόνο τις πατριωτικές αυταπάτες του πλήθους, αλλά σε συνδυασμό με την εκδίωξη της κόκκινης (ή της μαυροκόκκινης) πιστοποιεί πως ο στόχος  (κάποιων εκ των αγανακτισμένων) είναι μια εθνική ενότητα χωρίς τους «προδότες πολιτικούς και τους πουλημένους συνδικαλιστές». Τώρα πως αυτό το φαιό όραμα έχει κάτι κοινό ή αποτελεί ένα σταθμό στο δρόμο για την χειραφέτηση των μαζών, μόνο όσοι ρίχνουν τα πολιτικά τους κριτήρια κάτω και από το αυθόρμητο μπορούν να το εξηγήσουν. Γιατί πώς να το κάνουμε, είναι άλλο να κρίνεις τους εργατοπατέρες και το κοινοβούλιο και να θες να τους αντικαταστήσεις με σοβιέτ (λέμε τώρα) κι άλλο να θες απλά να καταργηθούν. Αν κοινωνικά στρώματα άρουν μετά από δεκαετίες την εμπιστοσύνη τους στο πολιτικό σύστημα, αν πράγματι το κοινωνικό συμβόλαιο είναι πλέον δίχως ισχύ, τούτο δεν αποτελεί από μόνο του προοδευτική εξέλιξη, αλλά δίνει τη δυνατότητα στις επαναστατικές ιδέες να βρουν νέα ακροατήρια, αλλά ανοίγει ταυτόχρονα και το δρόμο στους φασίστες.
Η μάχη για την ηγεμονία προϋποθέτει επομένως ρήξη κι όχι κανάκεμα των αυταπατών των μαζών και ταυτόχρονα απαιτεί να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση κατάματα, να αντιληφθούμε επιτέλους πως το “όλοι ενωμένοι”, εκτός από κούφια ρητορεία, είναι και επικίνδυνη αυταπάτη. Γιατί ακριβώς στο όνομα της ενότητας, κάποιοι δε θέλουν να δουν πως στο Σύνταγμα ένα τμήμα των συγκεντρωμένων όχι μόνο δεν έχει τίποτα κοινό με την αριστερά ή με μια αντικαπιταλιστική διέξοδο, αλλά αντίθετα μάλλον αποτελεί ανοιχτό εχθρό. Και ναι λοιπόν, δε θέλουμε να πείσουμε όλη την κοινωνία, γιατί ακριβώς το πρόβλημα δεν είναι μια χούφτα πολιτικοί και δέκα αφεντικά, αλλά το σαθρό μπλοκ εξουσίας που στήριξε μέχρι και την κρίση την καπιταλιστική ανάπτυξη. Κι όσο ξύλινα ακούγονται αυτά, άλλο τόσο ξύλινα είναι και τα απολιτίκ βαθιά συντηρητικά ιδεολογήματα «πως είναι όλοι ίδιοι», «να ενωθούμε πέρα από ιδεολογίες», ιδεολογήματα που -ω! τι σύμπτωση- είναι αυτούσια η τηλεοπτική προπαγάνδα, αλλά και η τελευταία εφεδρεία του καταρρέοντος ελληνικού καπιταλισμού.
Αν έχει όντως νόημα να παρέμβουμε στις εξελίξεις εκεί, το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθούμε που παρεμβαίνουμε, καθώς και ποιες άλλες δυνάμεις κάνουν ήδη παιχνίδι. Μπορεί αυτό να νοθεύει τις αμεσοδημοκρατικές ονειρώξεις ορισμένων, αλλά η τόλμη και η ρεαλιστική εκτίμηση της αντιφατικής πραγματικότητας είναι ο απαραίτητος όρος κάθε πολιτικής παρέμβασης, ώστε η όποια έφοδος στον ουρανό να μη εκφυλιστεί σε άλμα στο κενό. Η σύγκρουση με τις πατριωτικές αυταπάτες και τους φασίστες είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να μετατραπεί αυτό το θολό συνονθύλευμα ανθρώπων σε ένα πρόπλασμα ριζοσπαστικού αληθινού κινήματος
Κι αν η Λιβύη ήταν για κάποιους μακριά για να μπορούμε να ξέρουμε τι γίνεται και δεν τους ήταν αρκετή η ιμπεριαλιστική επέμβαση για να αντιληφθούν πως μέσα στους «εξεγερμένους» είναι και τσιράκια των ιμπεριαλιστών, η πλατεία Συντάγματος είναι ευτυχώς δυο βήματα.

Δ.Χατζής
 

Εκπέμπουν SOS στην ΕΣΗΕΑ οι εργαζόμενοι στον Μπόμπολα

Πηγή : Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

Επιστολή των συνδικαλιστικών εκπροσώπων  των εργαζομένων στον ΠΗΓΑΣΟ κρούει των κώδωνα του κινδύνου για το ορατό ενδεχόμενο νέας άμεσης σφοδρής εργοδοτικής επίθεσης με στόχο την μετατροπή των συλλογικών συμβάσων σε ατομικές και τη δραστική μείωση μισθών με την ωμή απειλή της απόλυσης.

Η επιστολή προκύπτει κατά τη στιγμή που το νέο πολύχρωμο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ θα αποπειραθεί  να συγκροτήσει Διοικητικό συμβούλιο, για το οποίο πλασάρεται το όνομα του Τσαλαπάτη, μια διαδικασία που στο παρελθόν καθυστέρησε οικτρά με αποτέλεσμα την εργοδοτική επέλαση.

Κάποιοι συνάδελφοι καλούν στην παρουσία όλων των συναδέλφων στην πρώτη συνεδρίαση του ΔΣ στις 12.00 το μεσημέρι της Τετάρτης.

Προς τα μέλη του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

Συνάδελφοι,


Θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε τα θέματα που βρίσκονται σε εξέλιξη στον όμιλο “ΠΗΓΑΣΟΣ”, και επείγει η άμεση αντιμετώπιση τους από το νέο Διοικητικό Συμβούλιο.

Πριν δέκα περίπου ημέρες, ο εργοδότης πίεσε να υπογραφούν ατομικές συμβάσεις από όλο το προσωπικό, κάτι στο οποίο αντιτάχθηκαν σθεναρά οι συνάδελφοι και με ψηφίσματα των γενικών συνελεύσεων. Δηλώσαμε με σαφήνεια ότι δεν επιθυμούμε την υπογραφή ατομικών συμβάσεων οι οποίες στρέφονται ευθέως κατά των δικαιωμάτων μας, και επιθυμούμε την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας μεταξύ ΕΣΗΕΑ και ΕΙΗΕΑ.

Ο εκδότης στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, σε επικοινωνία του με το απελθόν ΔΣ. δήλωσε ότι αφήνει περιθώριο εκλογής του νέου ΔΣ την Ένωσή μας προκειμένου να υπογράψει με αυτό ΣΣΕ, στις 30 Μαϊου.

Επειδή η ημερομηνία που έχει δοθεί από την πλευρά του εργοδότη είναι σήμερα, καταλαβαίνετε ότι είναι ανάγκη άμεσης επικοινωνίας με την ΕΙΗΕΑ και ενημέρωσή μας για το τι συμβαίνει ως προς την επίλυση του θέματος.

Επιπλέον ζητάμε επίσης άμεση ενημέρωση από τη νομική υπηρεσία για το αποτέλεσμα της προσφυγής της ΕΣΗΕΑ στην Επιθεώρηση Εργασίας, όπου καταγγέλθηκε η παραβίαση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η μη τήρηση της ΣΣΕ.

Οι εκπρόσωποι των συντακτών στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ

ΕΘΝΟΣ και ΕΘΝΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ιωάννα Ηλιάδη

GOAL NEWS
Σωτήρης Τριανταφύλλου

SENTRA FM
Νίκος Ζαμπάρας


* Από τις υπογραφές απουσιάζει αυτή τους εκπροσώπου της ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ, η διαδικασία για την εκλογή του οποίου θα επαναληφθεί
.

 
Leave a comment

Posted by on May 30, 2011 in ΜΜΕ

 

Πώς το σύστημα, με την ευγενική χορηγία και της Αριστεράς, έχει μετατρέψει έναν δυναμικό καπιταλισμό σε …αόρατο .

Πηγή : ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ PRAXIS


Σ’ ένα κόσμο που το 2009 είχε πληθυσμό 6.768.167.712 κατοίκους, η Ελλάδα των 11.260.000 κατοίκων αποτελούσε το 0,166% του πλανήτη. Ωστόσο, ο ελληνικός καπιταλισμός κατέχει την 22η θέση στον κόσμο στη λίστα των πιο πλούσιων χωρών.

Ας δούμε πώς εξειδικεύεται αυτό σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά του, που αποτελούν τους πυλώνες της δυναμικής του:

1. Μέχρι το 2009 ήταν πρώτος στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο. Το 2010 έγινε δεύτερος, κατέχοντας το 14,8% του συνόλου της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας. Ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος αποτελείται από 2.974 πλοία συνολικής χωρητικότητας 175.540.000 τόνων. Όμως, αν συνυπολογιστεί ότι ελέγχουν και το στόλο άλλων, μικρότερων πλοιοκτητών, φτάνουμε στο 20% περίπου του παγκόσμιου στόλου! Ο υπό ελληνική σημαία στόλος είναι πέμπτη δύναμη στον κόσμο (αυτό σημαίνει ότι πολλά ελληνόκτητα πλοία ταξιδεύουν με ξένη σημαία – τους συμφέρει καλύτερα) και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέχοντας το 39,7% του συνόλου.

Μέχρι το τέλος του 2009 οι Έλληνες εφοπλιστές (μια συμπαγής ομάδα περίπου 400 πλοιοκτητών) είχαν παραγγείλει τη ναυπήγηση 748 νέων πλοίων, χωρητικότητας 64,9 εκατ. τόνων, κυρίως στα ναυπηγεία της Νότιας Κορέας και της Κίνας. 

 
Οι εγκατεστημένες στην Ελλάδα περίπου 1.300 ναυτικές επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από 12.000 υπαλλήλους. Το ξένο συνάλλαγμα από ναυτιλιακές υπηρεσίες το 2009 ήταν 13,552 δισ. ευρώ, έναντι 19,188 δισ. ευρώ το 2008 – η πτώση οφείλεται σε μείωση του όγκου του παγκόσμιου εμπορίου και σε μεγάλη πτώση των τιμών των ναύλων. Το συνάλλαγμα αυτό αντιστοιχεί στο 5,6% του ΑΕΠ!

Οι Έλληνες εφοπλιστές συνήθως αποφεύγουν τη δημοσιότητα – εξάλλου δεν υποχρεούνται καν να δημοσιεύουν ισολογισμούς, ενώ έχουν 57 φοροαπαλλαγές και η συνειοσφορά τους στη φορολογία είναι μικρότερη και από των μεταναστών! Όμως, είναι επιχειρηματικά παρόντες, με εμφανή τη συμμετοχή τους σε τουριστικές εγκαταστάσεις, ναυτικές συγκοινωνίες εσωτερικού και εξωτερικού, αεροπορία, τράπεζες και άλλους τομείς όπου η συμμετοχή τους είναι λιγότερο -ή και καθόλου- γνωστή.

2. Έχει ένα δυναμικά αναπτυσσόμενο και επεκτατικό στο εξωτερικό τραπεζικό τομέα: Οι ελληνικές τράπεζες, από τη στιγμή που άνοιξαν τα βόρεια σύνορα το 1989-1990 με τη διάλυση των Ανατολικών καθεστώτων, προχώρησαν αμέσως «στους δρόμους τους παλιούς», όπως τότε γράφαμε. Αυτή την περίπου εικοσαετία μέχρι σήμερα, η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια και τις Ανατολικές χώρες όχι μόνο ήταν καλπάζουσα αλλά μάλλον και πρωτοφανής στην ταχύτητά της. Σήμερα, στα μέσα του 2010, λειτουργούν περίπου 3.500 υποκαταστήματα των ελληνικών τραπεζών σ’ αυτές τις χώρες – χωρίς να λογαριάζουμε και την επέκταση των μεγάλων κυπριακών τραπεζών στις ίδιες περιοχές. Ταχύτατη είναι επίσης η επέκταση των ελληνικών τραπεζών στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Να σημειώσουμε επίσης ότι στην αρχή αυτής της περιόδου οι ελληνικές τράπεζες αποσύρθηκαν τελείως από τις δυτικές αγορές, πουλώντας τα καταστήματα που είχαν σε Ευρώπη και ΗΠΑ, ρίχνοντας το βάρος τους σε πιο παρθένες αγορές.

Τα καθαρά κέρδη των ελληνικών τραπεζών από τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό ήταν μεγάλα. Για την Εθνική, το 45% του συνόλου των κερδών της οφείλεται στα κέρδη από τα καταστήματά της στην Τουρκία. Για την Alpha Bank ήταν το 24% του συνόλου των κερδών της. Για την EGNATIA το 33% και για την Πειραιώς το 41%. Σημειώνουμε ότι στην τραπεζική κρίση που ξέσπασε από το 2008 στις ΗΠΑ και την Ευρώπη δεν σημειώθηκε ούτε μία χρεοκοπία ελληνικής τράπεζας – έστω και μικρής. Φυσικά στηρίχτηκαν από το Δημόσιο με 28 δισ. ευρώ και τελευταία με άλλα 10 δισ. ευρώ από το «πακέτο» του Μνημονίου, αλλά στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες είχαμε χρεοκοπίες τραπεζών παρά τη στήριξη του τραπεζικού τομέα.

3. Έχει χιλιάδες επιχειρήσεις με παρουσία στις Βαλκανικές χώρες, την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία, την Ουκρανία, την Τουρκία, την Αίγυπτο κ.λπ.

Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια πόσες – ίσως χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις έχουν εγκατασταθεί σ’ αυτές τις χώρες και τις εκμεταλλεύονται, επωφελούμενες από τα χαμηλά μεροκάματα, την απουσία ισχυρών συνδικάτων, την απουσία πλαισίων προστασίας της εργασίας, την απουσία περιβαλλοντικών δεσμεύσεων για την επιχειρηματική δραστηριότητα, τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος που ευνοεί την εξαγορά κυβερνητικών αξιωματούχων κ.λπ. κ.λπ. Ανάμεσα σ’ αυτές τις χιλιάδες επιχειρήσεις είναι και πολλές που έκλεισαν τα εργοστάσιά τους στην Ελλάδα και μετεγκαταστάθηκαν σ’ αυτές τις χώρες. Πολλές από αυτές είχαν πάρει στο μεταξύ κρατικές επιδοτήσεις με βάση τον αναπτυξιακό νόμο…

 
Να σημειώσουμε ότι ένα σημαντικό μέρος αποτελούν 480 ελληνικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, με εργοστάσια, εμπορικές και παντός άλλου τύπου αντιπροσωπείες, συνεργαζόμενες πολλές φορές με Τούρκους επιχειρηματίες. Το σύνολο των ελληνικών επενδύσεων στην Τουρκία είναι περίπου 6 δισ. δολάρια. Η σημαντικότερη απ’ αυτές ήταν η εξαγορά της τουρκικής τράπεζας FINANS BANK από την Εθνική το 2009 με 4,5 δισ. δολάρια. Ειδικά το 2009, έτος οικονομικής κρίσης για την Ελλάδα, επενδύθηκαν στην Τουρκία από Έλληνες καπιταλιστές 780 εκατ. δολάρια. Για να κάνουμε τις συγκρίσεις, ο τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα αντιπροσωπεύονται από 10 επιχειρήσεις με συνολική επένδυση 30 εκατ. ευρώ. Και παρ’ όλα αυτά ήταν αρκετό να έρθει πρόσφατα ο Ερντογάν στην Ελλάδα με πολυμελή αντιπροσωπεία Τούρκων επιχειρηματιών για ν’ αρχίσει το κλαψούρισμα ότι οι Τούρκοι θα «καταλάβουν οικονομικά» την Ελλάδα…

Ο ιδιωτικός τομέας

Ας μπούμε όμως βαθύτερα στο αρχιπέλαγος του σύγχρονου ελληνικού καπιταλισμού, εξετάζοντας τον ελληνικό ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα.

• Κατασκευαστικές εταιρείες: Ένας ισχυρός και σύγχρονος καπιταλιστικός κλάδος, που δραστηριοποιείται επίσης με επιτυχία και στο εξωτερικό. Ελληνικές κατασκευαστικές κατασκευάζουν από διυλιστήρια στη Σ. Αραβία, αυτοκινητόδρομους στην Πολωνία, οικιστικά συγκροτήματα στη Ρωσία, κάθε λογής δημόσια και ιδιωτικά έργα σε όλη την έκταση των Βαλκανίων.

• Ελληνικές πολυεθνικές: Ναι, από την Ελλάδα ενεργούν ή είναι εγκατεστημένες 216 ελληνικές πολυεθνικές! Ο κατάλογος που δίνει η «Ναυτεμπορική» δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένος – υπάρχουν και άλλες. Αυτές όλες ενεργούν σε όλο τον κόσμο με έδρα την Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι σ’ αυτές δεν περιλαμβάνονται τραπεζικές και ναυτιλιακές εταιορείες.

• Υπεράκτιες (off shore) εταιρείες: Υπερχώριες τις αποκαλούν μερικοί και είναι εκατοντάδες. Ένας ολόκληρος ανεξέλεγκτος κόσμος επιχειρήσεων, όπως φάνηκε από τα σκάνδαλα της τελευταίας περιόδου. Δρουν ασύδοτα, με την ανοχή ή και κάλυψη των κυβερνήσεων και του καθεστώτος, προστατεύοντας τομείς της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολόγηση, ξεπλένοντας «βρόμικο» χρήμα από τομείς μαφιόζικης καπιταλιστικής δραστηριότητας (ναρκωτικά, όπλα, trafficing κ.λπ.). Ένας μισθωτός που κάνει μια φορολογική παρατυπία ή ένας μικρομαγαζάτορας που δεν έχει τακτοποιημένα χαρτιά μπορούν να οδηγηθούν στη φυλακή ή στη χρεοκοπία, αλλά για τις αποδεδειγμένα πέραν των νόμων δραστηριότητες των πολυεθνικών υπάρχει ασυλία.
 

• Μερικά χτυπητά παραδείγματα ελληνικών επιχειρήσεων μεγάλης εμβέλειας: Στην Ελλάδα εδρεύει η INTRALOT, δεύτερη εταιρεία στον κόσμο στον τομέα τυχερών παιχνιδιών. Όλα της τα τερματικά και άλλα μηχανήματα, αλλά και το λογισμικό, είναι ελληνικής τεχνολογίας και παράγονται από την INTRACOM των 2.500 εργαζομένων. Η 3Ε COCA COLA είναι η δεύτερη σε κύκλο εργασιών μετά την πρώτη στις ΗΠΑ. Ελληνικής ιδιοκτησίας και με εργοστάσια σε πάνω από 30 χώρες, με πάνω από 30 εταιρείες σε χώρες με συνολικό πληθυσμό περίπου 500 εκατ. ανθρώπων. Οι ελληνικές χαλυβουργίες παράγουν πάνω από 2,5 εκατ. τόνους χάλυβα το χρόνο, καλύπτοντας τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς αλλά και εξάγοντας στο εξωτερικό. Αναφέρουμε το συγκρότημα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ με 90 εταιρείες σε πολλές χώρες. Η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ βρίσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, παράγοντας τσιμέντο από 7 εργοστάσια. Αλλά και επιχειρήσεις με ισχυρή μετοχική συμμετοχή του Δημοσίου δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες και κατέχουν δεκάδες άλλες επιχειρήσεις. Αναφέρουμε τον ΟΤΕ (κατέχει πολλές εταιρείες τηλεπικοινωνιών – τηλεφωνίας σε όλα τα Βαλκάνια), τα ΕΛΠΕ κ.λπ. Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη σημασία του ενεργειακού κλάδου, με την παρουσία της ΔΕΗ, της ΔΕΠΑ, της ΔΕΣΦΑ κ.λπ., αλλά και με τη συμμετοχή σε σημαντικά ενεργειακά δίκτυα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Καπιταλιστική «εποποιία»

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και με άλλα σοβαρά μεγέθη στη βιομηχανία, το εμπόριο, την τεχνογνωσία, τον τουρισμό κ.λπ. Αλλά όσα αναφέραμε δειγματοληπτικά αρκούν για να δώσουν μια πρώτη εικόνα για το δυναμισμό του ελληνικού καπιταλισμού, ιδιωτικού και δημόσιου. Δεν τα αναφέρουμε προφανώς για να δοξάσουμε τον ελληνικό καπιταλισμό, αλλά για να πούμε ότι η ελληνική εργατική τάξη αλλά ακόμη περισσότερο οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα δεν έχουν πάρει ποτέ το μερίδιο που δικαιούνται από την ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού. Μέχρι και το 2008 και για 14 συνεχόμενα χρόνια η αύξηση του ελληνικού Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) ήταν από 3 έως 5,6% σε ετήσια βάση. Από τους ταχύτερους και διαρκέστερους ρυθμούς ανάπτυξης στον κόσμο. Μια πραγματική εποποιία για τον νεοελληνικό καπιταλισμό, μια εποποιία κερδών και επέκτασης. Ωστόσο, οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι μετανάστες δεν πήραν παρά ψίχουλα από αυτή την ανάπτυξη, ενώ η φτώχεια σταθεροποιήθηκε στο 20% και πάνω και ο επίσημος δείκτης της ανεργίας (που κρύβει μεγάλο μέρος της πραγματικής ανεργίας) παρέμεινε κοντά στο 10%.

Ένας …αόρατος καπιταλισμός

 
Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει καταφέρει να είναι σχεδόν …αόρατος. Σαν να μην υπάρχει! Για τα δύο μεγάλα κόμματα και το ΛΑΟΣ εξηγείται γιατί τον καλύπτουν: η …εξαφάνιση του ελληνικού καπιταλισμού βολεύει τη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας, τη συνέχιση της άδικης αναδιανομής του πλούτου. Όμως πώς να εξηγήσει κανείς ότι και τα αριστερά κόμματα διστάζουν να μιλήσουν για τον ελληνικό καπιταλισμό, να αποκαλύψουν τις διαστάσεις του και τη δυναμική του; Τα πάντα συζητιούνται σ’ αυτή τη χώρα, αλλά οι λέξεις ελληνικός καπιταλισμός και πολύ περισσότερο η αποκάλυψη και αποτύπωση της πραγματικότητάς του είναι πράγματα που σπανίως θα συναντήσει κανείς ακόμη και στις δημόσιες τοποθετήσεις της Αριστεράς. Συνήθως μιλάνε με άλλες εκφράσεις, όπως «οι 200 οικογένειες», «η ολιγαρχία», «η πλουτοκρατία» κ.λπ. Μάλιστα, εφευρίσκουν διάφορα επίθετα για να τον χαρακτηρίσουν: καθυστερημένος, εξαρτημένος, μεταπρατικός κ.λπ. είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που έχει εφεύρει η Αριστερά για να …συσκοτίσει την πραγματικότητα ενός από τους πιο δραστήριους, σύγχρονους αλλά και σκληρούς καπιταλισμούς του κόσμου. 

Με αυτό τον τρόπο, ο ελληνικός καπιταλισμός, εκτός από τις μεγάλες οικονομικές του επιτυχίες, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο σχεδόν προπέτασμα καπνού που τον καλύπτει. Το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής διανόησης και μάλιστα της Αριστερής έχει αποδεχτεί τη θεωρία της «Ψωροκώσταινας». Με μια τέτοια κακομοίρικη ανατομία του ελληνικού καπιταλισμού, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου καταφέρνουν να πείθουν την ελληνική εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό ότι δεν πρέπει να έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από έναν καθυστερημένο και εξαρτημένο καπιταλισμό. Αντί να διεκδικούν απ’ αυτόν δικαιώματα, καλά θα κάνουν να αγωνιστούν εναντίον των ξένων «αφεντικών» του ελληνικού καπιταλισμού, που δεν τον αφήνουν να προοδεύσει και να ανοίξει τα φτερά του… Όλο αυτό βέβαια επιτρέπει επίσης σε μια αριστερούτσικη ελίτ να συμπαρίσταται ή και να εντάσσεται στην «καλή κοινωνία», διεκδικώντας και κατέχοντας ρόλους στην καλλιτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και άλλους τομείς και εκδηλώσεις, που φτιασιδώνουν με άλλοθι «προοδευτικότητας» και «ελευθερίας» τον ελληνικό καπιταλισμό. Ποιος διακινδυνεύει αυτά τα προνόμια και τους ρόλους με το να τα βάλει ευθέως με τον ελληνικό καπιταλισμό; Γι’ αυτό, το να μιλάς ευθέως γι’ αυτόν είναι γραφικότητα, είναι tres banal…

Φυσικά, στην προέκταση μιας τέτοιας στάσης έρχεται και η συνεχής αναζήτηση για τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, με προγράμματα «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας, η οποία βρίσκεται όχι από το 2008 αλλά …γενικώς σε διαρκή κρίση. Βέβαια ο ελληνικός καπιταλισμός δεν έχει ανοιχτά αυτιά για να ακούσει τέτοιες προτάσεις για συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Δεν θέλουν καμιά Αριστερά. Καλό είναι να στέκεται στο περιθώριο, πολλές φορές και σαν μια σεβαστή γραφικότητα. Μόνο σε επικίνδυνες για το καθεστώς στιγμές καλείται να βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρίση του. Όπως ήταν η «οικουμενική» κυβέρνηση του 1989, με τη συμμετοχή και των δύο μεγάλων κομμάτων της Αριστεράς. Για λίγο, μέχρι να περάσει η άμεση κρίση, κι ύστερα ξανά από την αρχή.

Τελικά, η σε μεγάλο βαθμό ενσωμάτωση της αριστερής διανόησης, ο κυβερνητισμός στην Αριστερά, η έλλειψη ταξικής προσέγγισης κ.λπ. έχουν ευθεία σχέση με την άρνηση της Αριστεράς να αναγνωρίσει τον αντίπαλό της, τον ελληνικό καπιταλισμό, και να τον στοχοποιήσει χωρίς περιστροφές. Γιατί αν κάνεις κάτι τέτοιο, οι συνέπειες είναι προφανείς: δεν μπορείς να συναγελάζεσαι με την «καλή κοινωνία», δεν μπορείς να είσαι «χρήσιμος» στη «διακυβέρνηση του τόπου», δεν είσαι αξιοσέβαστο μέλος του επίσημου πολιτικού συστήματος, δεν έχεις ασυλία από τον ελληνικό καπιταλισμό, τους μηχανισμούς του και τα κόμματά του.

Σημείωση: Το κείμενο αυτό συνειδητά δεν ασχολήθηκε με την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Όχι γιατί αυτή δεν υπάρχει, αλλά γιατί πρέπει πρώτα να ξέρουμε τι είναι αυτό που είναι σε κρίση.
 

Πήρε εξιτήριο ο Γιάννης Καυκάς.Να τιμωρηθούν οι ένοχοι μπάτσοι άμεσα !

Αναδημοσίευση από kke4ever







Εξιτήριο πήρε σήμερα από το Γενικό Νοσοκομείο της Νίκαιας ο 31χρονος διαδηλωτής Γιάννης Καυκάς, που είχε τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι στη γενική απεργία της 11ης Μαΐου. Διαδηλωτές είχαν καταγγείλει τότε ότι ο 31χρονος είχε τραυματιστεί σοβαρά από επίθεση ανδρών των ΜΑΤ.

Ο ίδιος κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο δεν έκανε καμία δήλωση ενώ στον προαύλιο χώρο τον περίμεναν φίλοι και σύντροφοί του. Επίσης περίπου 20 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί έξω από το νοσοκομείο είχαν αναρτήσει πανό φωνάζοντας συνθήματα κατά της αστυνομίας.

Ο 31χρονος είχε υποστεί σοβαρότατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και για αρκετές ημέρες μετά την χειρουργική επέμβαση στην οποία υπεβλήθη βρισκόταν υπό καταστολή και παρακολούθηση στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Σημειώνεται ότι μέχρι σήμερα και παρά την έρευνα που διεξάγεται, δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη οι δράστες της επίθεσης.

Σύμφωνα με πληροφορίες η οικογένειά του έχει ζητήσει πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό για όποιον έχει και γνωρίζει κάτι, προκειμένου να διαπιστωθούν τα αίτια του τραυματισμού του.


 

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΔΗΜΟΥ

Πηγή : epitropesdiodiastop



Την Τετάρτη 11 Μάη στην πανεργατική κινητοποίηση συνελήφθη πλησίον του ΑΤΤΙΚΑ ο διαδηλωτής Φώτης Δήμος περίπου 13.50 και την Δευτέρα 16/5 μετήχθη στις φυλακές κορυδαλλού με ψευδείς κατηγορίες δύο αστυνομικών.
Κατηγορείται ότι φορούσε αντιασφυξιογόνο μάσκα, ενώ στις φωτογραφίες φαίνεται και οι αυτόπτες μάρτυρες βεβαιώνουν, να φοράει μια απλή χειρουργική μάσκα από αυτές που φοράμε οι περισσότεροι στις διαδηλώσεις και ότι έφερε στην πλάτη του σακίδιο το οποίο είχε 4 βόμβες μολότωφ.Ο Φώτης δεν είχε μαζί του ούτε σακίδιο ούτε αντιασφυξιογόνο μάσκα.
Και επειδή ήταν στο μπλοκ του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ σας παρακαλούμε εάν έχετε φωτογραφικό υλικό πριν την σύλληψή του ώστε να αποδείξουμε ότι δεν είχε αντιασφυξιογόνο μάσκα και σακίδιο , να μας το αποστείλετε στο email nikmparak@hotmail.com. Σας στέλνω φωτογραφίες του εκείνης της μέρας την στιγμή της σύλληψης με τη διαφορά ότι φορούσε όπως μας είπε γυαλιά ηλίου πριν . Σας στέλνω και μια φωτογραφία του από πιο πριν που φοράει τα συγκεκριμένα γυαλιά ηλίου.
Το όνομά μου είναι Δήμου Βασιλική είμαι θεία του, και τα τηλέφωνά μου είναι :
21096……
69………
Είναι εξαιρετικά επείγον γιατί ότι στοιχείο βρούμε θα προσκομισθεί στο Συμβούλιο όπου θα κριθεί η προσφυγή του Φώτη για άρση της προφυλάκισης.
Σας ευχαριστούμε πολύ
 

Αλληλεγγύη στους Αφγανούς Πρόσφυγες

http://afghanrefugeesgr.blogspot.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Έμεις οι Αφγανοί πολιτικοί πρόσφυγες που διαφύγαμε από μια χώρα του πολέμου και δικτατορικού καθεστώτων,. το Αφγανιστάν, που είναι μία χώρα που επί δεκαετίες σπαράζεται και υποφέρει από πολεμικές συρράξεις και συγκρούσεις, όχι μόνο από το εσωτερικό τρομοκρατικό καθεστώς των Ταλιμπάν, αλλά και από τους δήθεν υποστηρικτές της ειρήνης που επί χρόνια τώρα «προσπαθούν» με δυνάμεις κατοχής να φέρουν την ειρήνη που ποτέ δεν έρχεται…

Έμεις οι Αφγανοί πολιτικοί πρόσφυγες μετά από πολλά χρόνια διαμονής μας στην Ελλάδα δίνουμε έναν αγώνα στα προπύλαια από 22 Νοέμβρη 2010 και διεκδικούμε τη χορήγηση πολιτικού ασύλου στην Ελλάδα. Μετά από απεργία πείνας και κινοτοποίησεις μας βγήκαν Οι πρώτες θετικές αποφάσεις για απόδοση ασύλου μας γεμίζουν με αισιοδοξία στα Προπύλαια.

Σε αυτούς τους 6 μήνες είχαμε την στήριξη χιλιάδων φοιτητών και των συλλόγων για την οργάνωση της καμπάνιας στα Προπύλαια με μάζεμα υπογραφών και δράσεις σε έναν αγώνα διαρκείας, Μάζεψαμε πάνω από δέκα χιλιάδες υπογραφές στο αίτημα για πολιτικό άσυλο.

Η κυβέρνηση όμως χρονοτριβεί απελπιστικά και εξετάζει με ρυθμούς σαλιγκαριού τις αιτήσεις. Εμεις οι Αφγανοί πρόσφυγες στα Προπύλαια επιμένουμε να διεκδικούμε το αυτονόητο: ότι πρέπει να αντιμετωπιστούμε σύμφωνα με τα δικαιώματα μας τόσο με βάση την κοινή λογική όσο και με βάση τις διεθνείς συμβάσεις. Η εκδήλωση και η συναυλία με το Μίκη Θεοδωράκη την Τρίτη στα Προπύλαια είναι από τις δεκάδες που έγιναν όλο το χρονικό διάστημα που διαρκεί η κινητοποίηση μας και όπως και οι άλλες θα τύχουν του ίδιου σεβασμού.

Αυτή τη βρόμικη ρατσιστική εκστρατεία που κορυφώθηκε με το φασιστικό πογκρόμ των νεοναζί στο κέντρο της Αθήνας, καπηλευόμενοι τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη, επιχειρούν να συνεχίσουν βάζοντας πίεση στο Πρύτανη του Πανεπιστημίου της Αθήνας ώστε να μας διώξει μέχρι Δευτέρα 30/5/2011/από τα Προπύλαια.

Καλούμε όλους τους συλλόγους των φοιτητών, των εργαζομένων, αντιραστιστικές οργανώσεις και κάθε ελέυθερο πολίτη, να βρεθεί τη Δευτέρα 30/5/2011/ 8πμ να στηρίξει αυτό τον αγώνα μέχρι τη τελική δικαίωση.

 

Περί Κοινοβουλευτισμού

Θεωρώ πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς το πολιτικό σύστημα σήμερα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως άδικο, ανήθικο, υποκριτικό, επιθετικό, διεφθαρμένο, ρατσιστικό, απάνθρωπο. Και όμως μας λένε ότι έχουμε δημοκρατία. Συνήθως η λέξη δημοκρατία συνοδεύεται από κάποιο επίθετο όπως το κοινοβουλευτική, αστική, αντιπροσωπευτική κλπ. Αν θέλαμε να συνοψίσουμε τα χαρακτηριστικά του σημερινού πολιτευματος θα εστιάζαμε σε τρία σημεία: 
  1. Στην καθολική ψήφο 
  2. Στην διάκριση των εξουσιών 
  3. Στα ατομικά δικαιώματα 
Δυστυχώς κανένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά δεν υφίσταται στην πραγματικότητα.
 


Η καθολική ψήφος για την εκλογή αντιπροσώπων εκθειάζεται από τους εξουσιαστές ως η απόλυτα δημοκρατική διαδικασία. Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο όρος “καθολική” δεν είναι σωστός. Αρχικά δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα προσέλευσης στην κάλπη (άρρωστοι, ηλικιωμένοι κλπ), κάποιοι επίσης έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα, ή μέχρι πρότινος δεν ήταν άντρες. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα το 1956, παρόλο που ήδη από το Σύνταγμα του 1864 τους αναγνωριζόταν η ιδιότητα του πολίτη. Επιπλέον θα πρέπει να αφαιρεθούν οι απέχοντες, τα λευκά και τα άκυρα. Αν συνυπολογίσουμε και τους μετανάστες που δεν έχουν δικαίωμα ψήφου τότε καταλήγουμε τελικά σε ένα ποσοστό του πληθυσμού, από το οποίο θα oρισθεί η κυβερνητική πλειοψηφία, που μόνο κοντά στο “καθολικό” δεν θα χαρακτηριζόταν. Παράλληλα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και το εκλογικό σύστημα, η κατανομή δηλαδή ψήφων και εδρών, το οποίο αλλάζουν οι κυβερνήσεις κατά το δοκούν. Ας προχωρήσουμε τώρα σε μια κριτική της ψήφου. 

Κατά τον Αριστοτέλη η εκλογή αντιπροσώπων είναι χαρακτηριστικό των ολιγαρχικών καθεστώτων, ενώ η κλήρωση το κατ’ εξοχήν δημοκρατικό. Και έχει δίκιο, διότι η ψήφος είναι η άνευ όρων παράδοση της εξουσίας στα χέρια ορισμένων ατόμων. Μετα την εκλογή τους, αυτοί είναι πραγματικοί κυρίαρχοι της εξουσίας, αυτοί κυβερνούν. Εφόσον όμως υπάρχουν κυρίαρχοι, υπάρχουν και κυριαρχούμενοι, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο ίδιος ο λαός. Αναπόφευκτα, οι νόμοι, οι θεσμοί, όλη η κοινωνία εν γένει καθορίζεται από τις αποφάσεις των ολίγων και οι κυβερνόμενοι υπακούν. Το πολιτικό φεύγει από τον έλεγχο του λαού και γίνεται υπόθεση των “αντιπροσώπων” του και της γραφειοκρατίας που ακολουθεί τον κρατικό μηχανισμό. Ως πολιτικό εννοώ την αντίληψη του Καστοριάδη που το ορίζει ως τη διαδικασία θέσμισης της κοινωνίας. Η θέσμιση αυτή, μέσω της ψήφου, γίνεται αποκλειστική υπόθεση του κοινοβουλίου. Ο λαός απλά παρακολουθεί και κριτικάρει τις διάφορες αποφάσεις ανάλογα με τις πεποιθήσεις του. Ο Ρουσσώ παρατηρεί: “Υποστηρίζω ότι η κυριαρχία είναι η άσκηση της γενικής βουλήσεως, δεν μπορεί ποτέ να απαλλοτριωθεί, και ότι ο κυρίαρχος ως συλλογική οντότητα, δεν είναι δυνατό να αντιπροσωπευθεί παρά μονάχα από τον εαυτό του”. Επιπλέον: “η γενική βούληση δεν αντιπροσωπεύεται με κανένα τρόπο: υπάρχει είτε αυτή η ίδια ή κάτι άλλο, δεν υπάρχει μέσος όρος”. Και καταλήγει: “επειδή ο νόμος είναι η διακήρυξη της γενικής βουλήσεως, είναι σαφές ότι στην άσκηση της νομοθετικής εξουσίας ο λαός δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται”. Μέσω της ψήφου ο πολίτης δεν συμμετέχει πλέον στην θέσμιση της κοινωνίας, γίνεται θεατής απόφάσεων. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα του πολίτη-θεατή, είναι που οδηγεί στην ιδιώτευση και στην απάθεια για τα πολιτικά πράγματα. Φυσικά αυτό είναι κάτι που αρέσει στους εξουσιαστές, και επιδιώκουν με κάθε τρόπο, γιατί τους δίνει τη δυνατότητα για ακόμα περισσότερη ασυδοσία και κατάχρηση εξουσίας. Άλλωστε και τα ίδια τα κόμματα είναι δομημένα ιεραρχικά και γραφειοκρατικά: υπάρχει η κεντρική επιτροπή του κόμματος, τα “εξέχοντα” στελέχη που καθορίζουν μια γραμμή και που τα λοιπά στελέχη ή τα απλά μέλη ακολουθούν. Οι δύο βασικοί θεσμοί του κοινοβουλευτισμού, το κόμμα και το κοινοβούλιο, είναι σαφώς ολιγαρχικοί και στη δομή και στην νοοτροπία τους. Στηρίζονται σε μια ιεραρχική εξουσία που ασκείται από την κορυφή προς τη βάση. 

Αλλά και η ιδέα της αντιπροσώπευσης από ένα βουλευτή είναι γελοία και αντιδημοκρατική. Ο βουλευτής δεν δεσμεύεται έναντι των ψηφοφόρων ότι θα τηρήσει αυτά που υποσχέθηκε, δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι βουλευτές για απάτη, παρόλα αυτά εμφανίζονται ως εντολοδόχοι του λαού. Η απάτη διώκεται στο αστικό δίκαιο, αλλά όχι στις σχέσεις εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Ούτως ή άλλως οι βουλευτές έχουν και βουλευτική ασυλία, παραπέμπονται στη δικαιοσύνη μόνο με ψήφισμα της βουλής, προκλητική επίδειξη της μη ισότητας απέναντι στο νόμο. 

Από εκεί και πέρα ξεκινά ο διαρκής αγώνας για τη συντήρηση ή την αρπαγή της εξουσίας. Τα κόμματα προβαίνουν σε συνεχείς βομβαρδισμούς ψεμμάτων, λαϊκισμού, θεατρινισμών στο κοινοβούλιο, που παρουσιάζονται αναλόγως μέσω της προπαγάνδας των ΜΜΕ. Ο λαός είναι μόνιμα εξαπατημένος και θα συνεχίσει να είναι για όσο απέχει από τη συμμετοχή στην εξουσία. Γι αυτό ο Αριστοτέλης αναφέρει την κλήρωσιν ως το κατ εξοχήν στοιχείο της δημοκρατίας: γιατί η πρόσβαση στα δημόσια αξιώματα, ακόμα και στα ιερατικά – δεν υπάρχει ιερατείο στην αθηναϊκή δημοκρατία, είναι εφικτή για όλους. Δεν υπάρχουν επαγγελματίες δικαστές ή νομοθέτες, δεν υπάρχουν “ειδικοί” επί του πολιτικού. Οι Αθηναίοι ήταν πολίτες, το πολιτικό ήταν υπόθεση όλων των πολιτών. Ο Αριστοτέλης περιγράφει ως πολίτη αυτόν που συμμετέχει “κρίσεως και αρχής” («Πολίτης δι’ απλής ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής»). Σήμερα θα μας χαρακτήριζε ως υπηκόους, δεν συμμετέχουμε στην κρίση και την αρχή, αντίθετα έχουμε ξέχωρα – και πάνω από την κοινωνία – σώματα που το κάνουν για εμάς, τους βουλευτές και τους δικαστές. Στην αθηναϊκή δημοκρατία εκλογή γινόταν μόνο για αξιώματα που απαιτούσαν εξειδικευμένη γνώση (πχ οι 9 στρατηγοί, οι ταμίες) προκειμένου να αναδειχθούν οι “άριστοι”. Ακόμα και τότε όμως, οι άριστοι έδιναν λόγο ανά πάσα στιγμή για τις πράξεις τους στην εκκλησία του δήμου και ήταν άμεσα ανακλητοί κατά τη διάρκεια της ετήσιας θητείας τους. Το πολιτικό στην αθηναϊκή δημοκρατία δεν γίνεται να είναι υπόθεση των ειδικών, είναι υπόθεση των ίδιων των πολιτών, κάθε εξουσία πηγάζει από τον δήμον. “Έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω”, αυτή είναι η ρήση που ξεκινούν όλα τα νομοθετήματα. Η θέσμιση της κοινωνίας είναι δόξα (γνώμη) του Δήμου και όχι κάποιων καταρτησμένων. Η εξουσία ασκείται ισότιμα από όλους τους πολίτες, οι νόμοι είναι καρπός όλων των δοξών των πολιτών, ο λαός αυτοκυβερνάται. Όλοι οι θεσμοί διαμορφώνονται με βάση αυτή την αρχή. Η θέληση των πολιτών για δημοκρατία τους οδήγησε να δημιουργήσουν διαδικασίες που θα σταθούν ικανές να προασπίσουν το πολίτευμα. Ο οστρακισμός ήταν ακριβώς ένα τέτοιο μέτρο: σκοπός του ήταν να απομακρύνει από τη πόλη όποιον είχε αποκτήσει φήμη ή δύναμη στο δημόσιο βίο και μπορούσε να σφετερισθεί την εξουσία. Ο οστρακισμένος έπρεπε να εγκαταλείψει την πόλη για δέκα έτη, αλλά διατηρούσε την περιουσία του και τα πολιτικά του δικαιώματα, έτσι δεν υφίστατο την “ατιμία”. Οι Αθηναίοι είχαν αντιληφθεί ότι εξουσία διαφθείρει. Και ο ολιγαρχικός Αριστοτέλης συμφωνεί με αυτή την άποψη και αναφέρει ως πλεονέκτημα της δημοκρατίας το ότι οι πολλοί είναι πιο δύσκολο να διαφθαρούν από ότι οι ολίγοι. 

Στη σύγχρονη “δημοκρατία” πρωταγωνιστές στην μάχη της εξουσίας είναι τα κόμματα. Τα κόμματα έχουν ανάγκη από χρηματοδότηση. Τα περισσότερα έσοδα φυσικά δεν προέρχονται από τις εισφορές των μελών, αλλά από τους εκπροσώπους του κεφαλαίου (πολυεθνικές, τράπεζες, συντεχνίες) οι οποίοι, μέσω των “δωρεών” τους, τελικά είναι οι πραγματικοί εντολείς των κυβερνήσεων. Οι προεκλογικές καμπάνιες των κομμάτων από μόνες τους απαιτούν αστρονομικά ποσά, προκλητική σπατάλη για τη “μάχη” της εξουσίας. Και επειδή η ευρωστία των κομμάτων είναι εξόφθαλμη νομοθέτησαν και την αναίσχυντη χρηματοδότηση τους από τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού, σίγουρα μια καλή βοήθεια με πάγιο χαρακτήρα. Άλλωστε, ακόμα και σήμερα που η αφαίμαξη του λαού έχει φτάσει στο απροχώρητο, όλα τα κόμματα έχουν υποθηκεύσει τις μελλοντικές χορηγίες από τον κρατικό προϋπολογισμό προκειμένου να συνάψουν δάνεια με τις τράπεζες για άμεση χρηματοδότηση. Είναι φανερή η βρώμικη συμπαιγνία μεταξύ κεφαλαίου και κυβερνήσεων, μεταξύ χρηματοδοτών και των διαχειριστών του δημόσιου χρήματος. Επίσης παρατηρείται πολλές φορές το φαινόμενο της μεταπήδησης διαφόρων μεγαλοστελεχών επιχειρήσεων στην πολιτική (κυρίως στις ΗΠΑ). Οι πολιτικοί δεν υπηρετούν το λαό, δεν προέρχονται από το λαό (αλλά ακόμα και αν προέρχονται από το λαό η αναρρίχηση στην εξουσία σημαίνει και ταξική αναρρίχηση) αλλά τους χρηματοδότες τους, ημεδαπούς και αλλοδαπούς. Ο λαός δεν έχει κανένα λόγο, απλά κριτικάρει και περιμένει να “μαυρίσει” την κυβέρνηση ορίζοντας μια άλλη. Φαύλος κύκλος. Παρόλα αυτά το Σύνταγμα αναγράφει ότι “θεμέλιο του Πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία”. Αηδιαστική υποκρισία. 

Την προάσπιση της λαϊκής κυριαρχίας επικαλούνται επίσης με τη λεγόμενη διάκριση των εξουσιών. Σκοπός του θεσμού η αποφυγή συγκέντρωσης όλων των επιμέρους εξουσιών, (νομοθετικής, δικαστικής, εκτελεστικής) στα χέρια μιας μερίδας ατόμων. Είναι ειρωνικό ότι και οι ίδιοι οι θεσμοθέτες αντιλαμβάνονται ότι απόλυτη εξουσία σημαίνει και απόλυτη ασυδοσία, γι αυτό και προβάλλουν ασταμάτητα αυτό το προκάλυμα δημοκρατικότητας, δηλαδή την “αναχαίτηση της εξουσίας από την εξουσία” που έγραφε ο Μοντεσκιέ. Και είναι προκάλυμμα αδιαμφησβήτητα αφού διάκριση των εξουσιών στην πράξη δεν υφίσταται. Αρχικά το κυβερνών κόμμα έχει στην απόλυτη δικαιοδοσία του τη λήψη των αποφάσεων. Κυβερνά και νομοθετεί όπως επιθυμεί. Δεν θα μπορούσε όμως να θέσει σε εφαρμογή τις αποφάσεις του χωρίς τον κρατικό γραφειοκρατικό μηχανισμό (αρχηγοί σωμάτων ασφαλείας, μέλη ΔΣ ΔΕΚΟ, Γενικοί Γραμματείς Υπουργείων, Προϊστάμενοι, Τμηματάρχες). Θα ήταν σωστότερο οπότε να εννοηθεί σαν κυβερνητική εξουσία το βουλευτικό σώμα (και κυρίως το κόμμα εξουσίας) και σαν εκτελεστική εξουσία οι γραφειοκράτες. Η κυβερνητική εξουσία όμως στελεχώνει την εκτελεστική. Όλες οι σημαντικές θέσεις δίνονται σε “κουμπάρους”, συμμάχους του κόμματος. Θεσπίζεται ο διορισμός. Ιδού ο σπόρος της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας που μολύνει και εξανδραποδίζει τους πολίτες. Γιατί ο διορισμός τελικά επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα του δημόσιου τομέα, ένα μέτρο εξαγοράς ψήφων, εξασφάλισης τυφλών οπαδών και διχόνοιας των λαϊκών τάξεων. Αλλά και με την δικαστική εξουσία δεν υπάρχει καμία διαφορά. Οι πρόεδροι και οι αντιπρόεδροι του Αρείου Πάγου, του ΣΤΕ και του Ελεγκτικού Συνέδριου επίσης διορίζονται. Η Δικαιοσύνη είναι υποχείριο των κυβερνήσεων. Να γιατί όσα σκάνδαλα και αν ξεσπάσουν η Δικαιοσύνη θα είναι τυφλή. 

Το θέμα των ατομικών δικαιωμάτων είναι σχετικά περίπλοκο. Κατ’ αρχήν γιατί ονομάζονται ατομικά και όχι συλλογικά; Εφόσον είναι ατομικά, αλλά ταυτόχρονα και καθολικά, τότε αναπόφευκτα είναι και συλλογικά. Παρόλα αυτά τα λέμε ατομικά, οπότε αναγκαζόμαστε να σκεφτούμε ότι δεν είναι συλλογικά γιατί απλούστατα δεν είναι καθολικά. Για παράδειγμα το δικαίωμα του εκλέγειν είναι εφικτό για αρκετούς – αναφέραμε τους λόγους – αλλά του εκλέγεσθαι ως επί των πλείστων είναι δυνατότητα μιας ελίτ οικογενειών, επιχειρηματικών συμφερόντων, γραφειοκρατών και συνδικαλιστών. Παρόμοιο το δικαίωμα της ανεξιθρησκείας/αθεϊας. Επιτρέπεται να λατρεύεις όποιον Θεό θες, αλλά δεν θα βρεις άλλο λατρευτικό χώρο εκτός από Ορθόδοξους ναούς, το παιδί σου θα διδαχτεί υποχρεωτικά θρησκευτικά ή θα πάρει απαλλαγή και θα ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους μαθητές, το ιερατείο θα χρηματοδοτείται από τους φόρους σου και το σύνταγμα θα είναι αφιερωμένο “εις το όνομα της αγίας τριάδος”. Αλλά και η παιδεία έχει ως στόχο με βάση το Σύνταγμα την ανάπτυξη μεταξύ άλλων και της θρησκευτικής πίστης, δηλαδή της χριστιανικής. Κραυγαλέα απάτη αποτελεί επίσης η ισονομία. Οι βουλευτές φτιάχνουν τον Νόμο και ρυθμίζουν θεσμικά οτιδήποτε μπορεί να τους απειλήσει. Κατασκευάζουν αυθαίρετα διατάξεις περί ευθύνης υπουργών, καθορίζουν την αμοιβή τους, τη σύνταξη τους, τις παροχές τους, εξυπηρετούν συγκεκριμένα συντεχνιακά και οικονομικά συμφέροντα, διορίζουν δικαστές, κουκουλώνουν σκάνδαλα. Το βουλευτικό σώμα δεν παραπέμπει κανένα μέλος του στη Δικαιοσύνη, η Δικαιοσύνη δεν επεμβαίνει. Αλλά και η Αστυνομία συνεχίζει να εχει απεριόριστη εξουσία. Ο Πετρόπουλος θεωρεί τη Δικαιοσύνη ως δουλάρα της Αστυνομίας και αναφέρει: “Ο Νόμος παρέχει στον Εισαγγελέα δικτατορικές αρμοδιότητες, που μόνον μέσω της Αστυνομίας δύνανται να υλοποιηθούν. Ο Εισαγγελεύς επικοινωνεί με την Αστυνομία προφορικώς ή εγγράφως. Βέβαια, ο Εισαγγελεύς διατάσσει, αλλά η Αστυνομία εφαρμόζει τις διαταγές του όταν θέλει, όπου θέλει, όπως θέλει – αν τις εφαρμόσει”. Ο Μητσοτάκης το 91 δεν είχε κρατήσει ούτε τα προσχήματα και εξυψώνει τη μπατσαρία λέγοντας: “εσείς είσθε το Κράτος”. Αμέτρητα τα εγκλήματα της Αστυνομίας, αιώνιο σύμβολο καταπίεσης και υποδούλωσης. Τα ίδια και με την ιδιοκτησία: ο Νόμος σε προασπίζει αν την κατέχεις, δεν προχωρά όμως σε αξιολόγηση των κριτηρίων του τρόπου που κατανέμεται. Μνεία θα πρέπει να γίνει και για τις ελευθερίες του λόγου και του τύπου. Η ελευθερία του λόγου υφίσταται μόνο στο επίπεδο του ιδιωτικού (οικογένεια, φίλοι κλπ) ή του ιδιωτικού-δημόσιο βίου (κοινωνικές συναναστροφές, απόψεις μεταξύ συναδέλφων στην εργασία κλπ). Η έκφραση γνώμης όμως που έχει πραγματική βαρύτητα και που εκφράζεται στον δημόσιο βίο, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των βουλευτών και της γραφειοκρατίας τους. Για παράδειγμα μπορώ σαν πολίτης να εκφράσω τις διαφωνίες μου για κάποιο νομοσχέδιο ή μια απόφαση αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι η άποψη μου έχει ουσιαστική βαρύτητα. Η ατομική διαφωνία/συμφωνία σε μια απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της Κοινής Γνώμης, συνθήκη την οποία λαμβάνει υπόψη της η εξουσία μόνο αν προκαλεί το λεγόμενο “πολιτικό κόστος”, δηλαδή τον κίνδυνο απώλειας της εξουσίας. Κάπου εκεί όμως αναλαμβάνουν δράση τα διάφορα ΜΜΕ, που λειτουργούν ως υποστηρικτές συγκεκριμένων παρατάξεων. Πραγματική ουτοπία η αντικειμενική ενημέρωση, τα περισσότερα ΜΜΕ είναι φερέφωνα του κόμματος με το οποίο συντάσσονται και τελικά υπερασπιστές των συμφερόντων που εκπροσωπούν τα ίδια τα κόμματα. Οι απόψεις που θα ακουστούν είναι αυτές που θα επιτρέψουν τα ΜΜΕ να ακουστούν. Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά από τα δικαιώματα αυτά, όσο και αν τα εξαθλιώνει η εξουσία (όπως την παιδεία, την ασφάλιση και την υγεία), δεν αποτελούν φιλολαϊκές παροχές των κυβερνήσεων αλλά αποκτήματα αιματηρών αγώνων του προλεταριάτου (με συμμετοχή και του φοιτητικού κινήματος). Γι αυτό σήμερα παρατηρείται αυτή η χωρίς αντίδραση λεηλασία της κρατικής περιουσίας και η επίθεση στα χαμηλά εισοδήματα, λόγω (και) της απαξίωσης του εργατικού κινήματος.

Όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτεύματος που ανέφερα δικαιολογούν απόλυτα τον  Καστοριάδη που το χαρακτήρισε ως φιλελεύθερη ολιγαρχία. Ολιγαρχία όμως που αναφέρεται συνεχώς ως δημοκρατία. Τελικά η έννοια της δημοκρατίας διαστρεβλώνεται και καταντά να είναι σύμβολο καταπίεσης. Χαρακτηριστική η παρακάτω γελοιογραφία. Ο δάσκαλος ρωτάει τι είναι δημοκρατία και η μαθήτρια απαντά πώς αντιλαμβάνεται τον όρο:

 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ-ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

Πάνω από 1000 άτομα συγκεντρώθηκαν και πορεύτηκαν,διαδηλώνοντας ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και στα φασιστικά-ρατσιστικά πογκρόμ και τον κοινωνικό κανιβαλισμό,από το Πάρκο Κύπρου & Πατησίων μέσω της Αχαρνών,των Κάτω Πατησίων,στο πάρκο Φιξ,την Πατησίων και το κτήμα Δρακόπουλου.

Συλλογικότητες και κάτοικοι της περιοχής συνδιοργάνωσαν την πορεία και βρήκαν κοινό δρόμο σύμπραξης δίνοντας δυναμικό παρόν.Τοπικές κινήσεις,συνελεύσεις,πρωτοβουλίες,ακόμα και σωματεία συνέβαλαν στη σωστή περιφρούρηση,στο μοίρασμα κειμένων και στη θετική ανταπόκριση του κόσμου από τα μπαλκόνια.

Ακούστηκαν συνθήματα κατά του Μνημονίου,ΕΕ και ΔΝΤ,κατά των κατασταλτικών μέτρων,του φασισμού και του ρατσισμού.

Η ΑΝ.Α.Σ.Α και Η Επιτροπή Αγώνα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ Κ.Πατησίων,δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν από μια τέτοια κινητοποίηση.Έδωσαν το αγωνιστικό τους παρόν τονίζοντας για άλλη μια φορά την αλληλεγγύη τους στους μετανάστες και την αντίθεσή τους στα ληστρικά-αντιλα’ι’κά μέτρα της κυβέρνησης.

Ο παλμός ήταν ζωηρός και οι συναγωνιστές εκδήλωσαν την ικανοποίησή τους για την κινητοποίηση,που ίσως να ήταν και η μεγαλύτερη που έχει πραγματοποιηθεί στην περιοχή τα τελευταία χρόνια.

Στο τέλος η πορεία συναντήθηκε με τους αγωνιστές εργαζόμενους της ΣΒΕΟΔ,που είχαν αναγγείλει κι αυτοί ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ από το Πεδίο του Άρεως,ενάντια στο φόβο της ανεργίας και των απολύσεων.

Τα καπνογόνα,τα παρατεταμένα κορναρίσματα και τα συνθήματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης έκαναν την ατμόσφαιρα πολύ θερμή και αγωνιστική.Παρέλυσε η Πατησίων και ο γκρίζος δρόμος γέμισε από φωνές,χαμόγελα κι ελπίδα!!!

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΥΣ
ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΧΩΡΙΣΤΑ
ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΥΣ

 

Τετάρτη 8 Ιούνη: ΑΠΕΡΓΙΑ στον κλάδο του βιβλίου

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! ΤΕΡΜΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΗΧΑΝΙΑ!
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
ΣΤΙΣ 8 ΙΟΥΝΙΟΥ
 

Εδώ και ένα χρόνο, από την εφαρμογή του περιβόητου Μνημονίου, κυβέρνηση, αφεντικά, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή μας. Οι εργοδότες, αξιοποιώντας τους νόμους που ψήφισε η κυβέρνηση, με τη συναίνεση ΝΔ και ΛΑΟΣ, μείωσαν τους μισθούς μας, καθυστερούν την καταβολή τους, άλλαξαν τις συμβάσεις εργασίας με βλαπτικές μεταβολές στους όρους τους, πετσόκοψαν τα δικαιώματα μας στην ασφάλεια και την περίθαλψη, κατάργησαν ουσιαστικά το δικαίωμα στη συνταξιοδότηση, στέλνουν καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία και μας τρομοκρατούν όλους με την απειλή της απόλυσης.

Μεγάλες επιχειρήσεις, που όχι μόνο δεν “είναι για κλείσιμο” αλλά επεκτείνονται, εργοδότες που μπορεί να έχουν πτώση του τζίρου, αλλά εξακολουθούν να έχουν κερδοφορία, βρίσκουν το κατάλληλο έδαφος να μειώσουν το κόστος τους και όταν λένε κόστος εννοούν πάντα το εργατικό. Οι πρόσφατες στατιστικές των Επιθεωρήσεων Εργασίας δείχνουν ότι περισσότερες από 10.000 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερικής ή εκ περιτροπής εργασία, εντός του πρώτου διμήνου του έτους. Οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής αυξήθηκαν κατά 2.725% με μονομερή απόφαση του εργοδότη. Την ίδια στιγμή οι φοροελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Τα παραδείγματα στο χώρο του βιβλίου δεν είναι λίγα: ο Παπασωτηρίου την ίδια ώρα που ετοιμάζεται να ανοίξει καινούργιο κατάστημα, προχωρά σε μειώσεις μισθών και ωραρίων και σε μονομερή εκ περιτροπής εργασία. Ο Ελευθερουδάκης εγκαινιάζει καινούργιο κατάστημα ίδιας έκτασης με το οκταώροφο της Πανεπιστημίου αλλά με τους μισούς εργαζόμενους – αφού έχει ήδη κάνει 18 απολύσεις από την αρχή του χρόνου! Την ίδια στιγμή αρνείται να εφαρμόσει την κλαδική σύμβαση του βιβλίου. Ποιός σας είπε ότι ο Ελευθερουδάκης πουλάει βιβλία; Προφανώς είναι οπωροπωλείο και δεν το έχουμε καταλάβει… Η λίστα όμως δεν τελειώνει εδώ: Metropolis, Αντ. Σάκκουλας, εκδ. Ίων, Φλωράς, εκδ. Κέρκυρα, Λιβάνης, Σαββάλας προχωρούν σε καθυστερήσεις πληρωμών των μισθών (με αποκορύφωμα το Σάκκουλα που ξεπερνά τους έξι μήνες), απολύσεις και βλαπτικές μεταβολές στους όρους και τις συνθήκες δουλειάς. 

Κι όλα αυτά τη στιγμή που έρχεται νέο τσουνάμι μέτρων απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα. Νέο Μνημόνιο και ένα ακόμα βάρβαρο πρόγραμμα διάλυσης κάθε έννοιας κοινωνικής συνοχής. Το “Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας” θα μετατρέψει τους εργαζόμενους σε δουλοπάροικους. Αντί για μισθούς θα έχουμε επιδόματα ελεημοσύνης. Και μαζί με αυτά θα έρθουν το κλείσιμο εκατοντάδων σχολείων, πανεπιστημίων και νοσοκομείων, το μαζικό ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας, από την ενέργεια ως τον αέρα και τα νερά, και από τα λιμάνια και τα αεροδρόμια ως τα νησιά και τα δάση.

ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΔΕΜΕΝΑ ΧΕΡIA;

ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΑΔΙΕΞΟΔΕΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ;

Ας μην έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα σωθεί ο καθένας μόνος του. Όλα αυτά τα χρόνια οι εργοδότες αύξαναν την κερδοφορία τους στις πλάτες των εργαζομένων. Τώρα περιφρουρούν τα κέρδη τους συνθλίβοντας τους μισθούς και πετώντας εργαζόμενους στο δρόμο. Το δικό τους όπλο είναι ο εκφοβισμός για τους “δύσκολους καιρούς” που “περνάμε”. Μόνο που δεν είμαστε συνεργάτες, δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη τους, για αυτό και δεν θα γίνουμε η λεία στα επιχειρηματικά τους σχέδια.

Στον ατομικό μονόδρομο της σιωπής που τους βολεύει εμείς αντιπαραθέτουμε την ενότητα και την αλληλεγγύη μας. Ανοίγουμε τα ζητήματα στους χώρους δουλειάς, οργανώνουμε συνελεύσεις, συζητάμε συλλογικά τη στάση και την αντίστασή μας. Τέρμα στην ανάθεση, τη διαμεσολάβηση και την εκπροσώπηση! Η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη είναι τα δικά μας όπλα!

Οι εμπειρίες από μια σειρά χώρων (Ελευθερουδάκης, Παπασωτηρίου) δείχνουν ότι η συλλογική αντίσταση των εργαζομένων έχει αποτέλεσμα. Ο Ελευθερουδάκης υποχρεώθηκε να καταβάλλει επιδόματα – σε όσους τα διεκδίκησαν – μετά τη διαμαρτυρία και τη συλλογική προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας, ενώ συνεχίζεται ο αγώνας για την επαναπρόσληψη του συναδέλφου Χ. Αρμπιλιά. Στον Παπασωτηρίου οι εργαζόμενοι έχουν κινηθεί και νομικά για την κατάργηση των ατομικών συμβάσεων πείνας.

Επιλέγουμε την αγωνιστική συλλογική διέξοδο, ενισχύουμε το σύλλογο που μπορεί να είναι συλλογικός οργανωτής και όπλο στα χέρια των εργαζομένων του κλάδου μας.

ΝΑ ΞΑΝΑΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ
ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΤΩΝ ΤΟΥΣ

 

Γνωρίζουμε όλοι ότι η δύναμη της κυβέρνησης και των εργοδοτών – αυτών που μας οδήγησαν σε αυτό το χάλι – οφείλεται στη δική μας αδυναμία, στο ότι δεν σηκώνουμε τα χέρια μας σαν μια γροθιά. Προσπαθούν να μας διασπάσουν, να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Ως πότε θα ανεχόμαστε την τρομοκρατία και την κοροϊδία; Ως πότε θα συμβιβαζόμαστε με την παραίτηση και την υποταγή;

Να διαλέξουμε το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα, το μόνο δρόμο για τη διασφάλιση των συμφερόντων μας, για την επιβίωσή μας. Για να μη γίνει ακόμα πιο μαύρη η ζωή όλων, ντόπιων και μεταναστών. Εργαζόμενοι και άνεργοι, ντόπιοι και μετανάστες εργάτες, “μόνιμοι” και ελαστικά απασχολούμενοι να δημιουργήσουμε μέσα στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία και τις γειτονιές, μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα. Να γυρίσουμε την πλάτη στις υποταγμένες συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, να ανταποκριθούμε στην επείγουσα αναγκαιότητα για αγώνες αντίστοιχους με την ιστορική εποχή που ζούμε.

Να κάνουμε την οργή μας για τα δισεκατομμύρια που χαρίζουν στο κεφάλαιο, την αγανάκτηση για τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, δύναμη κρούσης ενάντια σε κάθε ντόπιο και ξένο αφεντικό. Να κάνουμε την οργή μας δύναμη σύγκρουσης και ανατροπής. 

Μαζί με τους εργαζόμενους άλλων κλάδων να χαράξουμε μία γραμμή ανυποχώρητης πάλης για:

–   ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

–   ΜΕΙΩΣΗ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΗ ΑΠΟΔΟΧΩΝ

–   ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

–   ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ Χ.ΑΡΜΠΙΛΙΑ

–   ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 8 ΙΟΥΝΙΟΥ!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Απεργιακή Συγκέντρωση: Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, 10.30 π.μ.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ