RSS

Monthly Archives: July 2011

Το εργασιακό καθεστώς και η απόλυσή μου από το tvxs.gr

Πηγή: http://financialcrimesnews.blogspot.com

Ο χώρος των ιντερνετικών ΜΜΕ είναι γεμάτος από παραδείγματα μαύρης, ανασφάλιστης, κακοπληρωμένης εργασίας για την πλειοψηφία των εργαζομένων που δουλεύουν σε αυτά. Εργαζομένων κατά κύριο λόγο νεαρής ηλικίας, ώστε να μη γνωρίζουν και πολλά περί εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και να έχουν το περιθώριο να «αντέχουν» σε δύσκολες εργασιακές συνθήκες.

Ένας τέτοιος χώρος είναι και το tvxs.gr στο οποίο εργαζόμουν μέχρι πρόσφατα, μέχρι την απόλυσή μου στις 11 Ιουλίου 2011. Οι εργασιακές συνθήκες στο συγκεκριμένο μαγαζί δε διαφέρουν στην πραγματικότητα από εκείνες στα υπόλοιπα ιντερνετικά μέσα, που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η εργοδοσία έχει μετατρέψει την κρίση σε… «ευκαιρία» και συμπιέζει όσο μπορεί τα εργασιακά δικαιώματα. Το αποτέλεσμα είναι ο συνθήκες, κάτω από τις οποίες αναγκάζονται να δουλεύουν οι – κατά κύριο λόγο – νέοι εργαζόμενοι, να δυσχεραίνουν ολοένα και περισσότερο, ιδιαίτερα μπροστά στην ανυπαρξία της ΕΣΗΕΑ που κρατάει εκτός σωματείου όλο αυτό το εργατικό δυναμικό, αφήνοντάς το ακάλυπτο μπροστά στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Έτσι λοιπόν, ακόμα και σ’ ένα μέσο που προβάλλεται ως «προοδευτικό» και «εναλλακτικό», η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με ελλιπή ή και ανύπαρκτη ασφαλιστική κάλυψη, ή με μπλοκάκι (ως εκ τούτου η πλειοψηφία παίρνει 12 κι όχι 14 μισθούς το έτος) και με χαμηλούς μισθούς που κυμαίνονται από 400 ως 900 περίπου ευρώ. Οι αργίες και τα Σαββατοκύριακα δεν αμείβονται επιπλέον, όπως προβλέπεται από το νόμο, αλλά ανταλλάσσονται με ρεπό, ενώ όσοι συνάδελφοι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αποχωρούν είτε «οικειοθελώς» είτε γιατί απολύονται (και έχουν υπάρξει απολύσεις και πριν τη δική μου), δεν αντικαθίστανται με αποτέλεσμα την εντατικοποίηση της εργασίας εκείνων που μένουν πίσω.

Κι επειδή ανάμεσα στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει, η δική μου περίπτωση θεωρούνταν από την εργοδοσία, μάλλον «προνομιούχα». Όπως άλλωστε μου είχε πει ο ίδιος ο κ. Κούλογλου, ήταν τυπικός απέναντί μου σχετικά με τις υποχρεώσεις του ως εργοδότης, και ως εκ τούτου διεκδικούσε τα τυπικά και από εμένα (π.χ. να φέρνω χαρτί γιατρού σε περίπτωση ασθένειας κ.α.).

Τα τυπικά:

Ο μισθός μου ήταν 715 ευρώ για την πενθήμερη 8ωρη εργασία μου ως υπάλληλος γραφείου (με ολίγη από δημοσιογραφία όταν είχα χρόνο) και ασφάλιση στο ΙΚΑ. Τώρα το πως τα 715 ευρώ θεωρούνταν τυπικά από τον άνθρωπο που «ανέδειξε» τη γενιά των 700 ευρώ μέσω σχετικής εκπομπής του στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα… δεν μπορώ να γνωρίζω. Πέρα όμως από την πενθήμερη εργασία, από τον Οκτώβριο του 2010 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 εργαζόμουν και τα Σάββατα, κρατώντας τη δημοσιογραφική βάρδια, με ελάχιστη αμοιβή και χωρίς ασφαλιστική κάλυψη. Μέχρι και «εξυπηρέτηση» την αποκάλεσε ο κ. Κούλογλου μιας και έτσι ικανοποιούταν η όντως εκφρασμένη από καιρό επιθυμία μου να ασχοληθώ περισσότερο με το δημοσιογραφικό κομμάτι του tvxs.gr. Για να μη συζητήσω βέβαια για τους μήνες που εργαζόμουν χωρίς ασφάλιση, πριν την επίσημη πρόσληψή μου και αμισθί για κάμποσους μήνες μέσω του δημοφιλούς πλέον θεσμού της «μαθητείας».

Οι προαναφερθείσες συνθήκες εργασίας είχαν ως αποτέλεσμα η εργασία μου στο tvxs να είναι ολοένα και πιο ανυπόφορη. Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα που διεκδικούσα να μου αναγνωριστεί το πτυχίο αλλά και να υπολογιστεί στις μέρες άδειας που δικαιούμουν όλο το έτος και όχι μόνο οι μήνες από την επίσημη πρόσληψή μου. Από τη στιγμή μάλιστα που είχα προσκομίσει το πτυχίο μου στην εργοδοσία, όπως άλλωστε μου είχε ζητηθεί, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η επιχείρηση από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Μη αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες, ήρθε και η τελική ρήξη με την εργοδοσία (με αφορμή έντονη «διαφωνία» για το πότε θα αναπλήρωνα 2 ώρες που χρωστούσα στο μαγαζί) που οδήγησε και στην απόλυσή μου.

Η περίπτωση του συγκεκριμένου μαγαζιού δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας όσον αφορά στις εργασιακές συνθήκες και στην καταστρατήγηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων στα ινετρνετικά ΜΜΕ. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσιμη για τον κόσμο της εργασίας συνολικά, που δέχεται τη λυσαλέα επίθεση της κυβέρνησης και των εργοδοτών στο πλαίσιο του Μνημονίου και της κρίσης. Μια κρίση την οποία έχουν μετατρέψει σε «ευκαιρία» προκειμένου να διαλύσουν τις συλλογικές συμβάσεις (δεν αναφέρομαι φυσικά στα ιντερνετικά μαγαζιά που η συλλογική σύμβαση είναι άγνωστη λέξη) και όποιες κατακτήσεις είχαν κερδίσει οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια.

Και η ΕΣΗΕΑ όχι μόνο κοιμάται, αλλά αφήνει σκοπίμως (;) ακάλυπτους όλους αυτούς τους εργαζόμενους στα ιντερνετικά ΜΜΕ, μη αναγνωρίζοντάς τους ως συναδέλφους. Και μάλλον για να μη νιώθουν… «μειονεκτικά» απέναντι στους υπόλοιπους συναδέλφους, η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ έχει φαίνεται αποφασίσει να δείξει την ίδια αδιαφορία μπροστά στις απολύσεις, μειώσεις μισθών κτλ, των εργαζομένων στα υπόλοιπα μέσα, με την αδράνεια που έχει επιδείξει χωρίς να προχωρά σε απεργιακές κινητοποιήσεις (με το πρόσχημα της μη συγκρότησης προεδρείου) και «αποχαιρετώντας» μας για το καλοκαίρι, παρά το γεγονός ότι η εργοδοσία στα ΜΜΕ συνεχίζει τις επιθέσεις τεχνιέντως εν μέσω καλοκαιριού.

Με τις δεδομένες εργασιακές συνθήκες στον χώρο συνολικά των ΜΜΕ, αλλά και ειδικότερα στα ιντερνετικά μαγαζιά, η αναγκαιότητα να ανοίξουν τα σωματεία για τον κόσμο που εργάζεται σε αυτά είναι πιο επιτακτική από ποτέ, ώστε να σταματήσουν να μένουν ακάλυπτοι οι εργαζόμενοι μπροστά στις «ορέξεις» των εργοδοτών.

Αμαλία Αλτίνου,

πρώην εργαζόμενη στο tvxs.gr – μέλος των Financial Crimes

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on July 31, 2011 in ΜΜΕ

 

Η Eγελιανή και η Μαρξική θεώρηση για το κράτος και την πολιτική εξουσία*

Η εγελιανή και η μαρξική σκέψη και θεώρηση διάγουν βίους παράλληλους, αλλά και τεμνόμενους. Στην ιδεαλιστική διαλεκτική του, που ο Χέγκελ προτάσσει την υπεροχή του κόσμου των ιδεών έναντι του υλικού κόσμου, θεωρώντας ότι η συνείδηση δημιουργεί, τροφοδοτεί και αιματοδοτεί την υλική πραγματικότητα, ο μαρξισμός αντιτάσσει το ακριβώς ανάστροφο θεωρώντας ότι η υλική πραγματικότητα είναι αυτή που δημιουργεί την συνείδηση ατομική και κοινωνική, που θέτει σε κίνηση την ιστορική και κοινωνική εξέλιξη.

Αυτή η βασική διαφοροποίηση της μαρξικής από την εγελιανή σκέψη συνιστά και καθορίζει την διαμετρικά αντίθετη προσέγγιση των δύο θεωρητικών μοντέλων αναφορικά με το άτομο, την κοινωνία, το κράτος και το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας. Ωστόσο η ρίζα τους είναι ταυτόσημη. Η διαλεκτική ενότητα και αντίθεση υποκειμενικής και αντικειμενικής πραγματικότητας, η ολιστική καθολική σύλληψη της ανθρώπινης ιστορίας και εξέλιξης, η θεώρηση για τον διαρκές και μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της υποκειμενικής και αντικειμενικής πραγματικότητας.

Η κυρίαρχη αντίθεση των Μαρξ-Ένγκελς με τον Χέγκελ , αφορά στον τρόπο που ο Χέγκελ κατανοεί το κράτος, ως κάτι αδιασάλευτα αιώνιο σε αντιδιαστολή με την μαρξική θεώρηση που το τοποθετεί στα πλαίσια της ιστορικής κίνησης και το «συλλαμβάνει» υπό το πρίσμα της υλιστικής αντίληψης της ιστορίας και της αέναης πάλης των τάξεων. Αυτή η καθοριστική διαφοροποίηση είναι που διαμορφώνει και την μαρξική οπτική αναφορικά με το κράτος που δεν θεωρεί ότι το κράτος καθορίζει την κοινωνική ζωή, την κοινωνική εξέλιξη, την ίδια την κοινωνική δομή, αλλά ότι η ανθρώπινη κοινωνία και οι πολιτικές και οικονομικές αποκρυσταλλώσεις της, είναι που μορφοποιούν τον ρόλο και τον χαρακτήρα του κράτους. Με την αναγκαία προσθήκη, ότι και η κοινωνία είναι αποτέλεσμα του τρόπου διαμόρφωσης των παραγωγικών σχέσεων και του τρόπου παραγωγής.

Το δεύτερο βασικό στοιχείο διαφοροποίησης αφορά στον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι Μαρξ-Ένγκελς τον ρόλο του κράτους μέσα στους κόλπους της κοινωνίας και της κοινωνικής ζωής. Ενώ ο Χέγκελ αντιλαμβάνεται το κράτος ως έκφραση της καθολικής κοινωνικής βούλησης, του κοινού αγαθού και του ορθού λόγου, η μαρξική αντίληψη κατανοεί το κράτος ως την πολιτική έκφραση της ταξικής δομής όπως αυτή συγκροτείται στο πεδίο της παραγωγής. Στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας λοιπόν , το κράτος είναι η πολιτική έκφραση της ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Αυτή η επιλογή αποκαθήλωσης του κράτους από τον θώκο που το είχε τοποθετήσει ο Χέγκελ αποτελεί συνολική ρήξη όχι μόνο με το εγελιανό υπόδειγμα αλλά και με τις αντιλήψεις περί κράτους των Hobbes, Locke και Rousseau αλλά και Smith που κατανοούν επίσης το κράτος ως μέσο έκφρασης της συλλογικής κοινωνικής βούλησης που υπέρκειται των ταξικών κοινωνικών συγκρούσεων και διαιρέσεων.

Το κράτος λοιπόν και ειδικότερα το καπιταλιστικό κράτος, είναι αποτέλεσμα και απόρροια της ίδιας της ιστορικής εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών και των ανειρήνευτων ταξικών συγκρούσεων, που το κράτος προσπαθεί να τις επιλύσει ως παράγοντας κοινωνικής και ταξικής ενσωμάτωσης πάντα προς όφελος της κυρίαρχης τάξης της οποίας και αποτελεί πολιτική έκφραση. Έτσι η τάξη που κυριαρχεί στο πεδίο της οικονομίας, αποκτά αξιοποιώντας το κράτος, και την πολιτική εξουσία ώστε να επιτύχει την ολοκληρωτική επικράτηση στο πεδίο της ταξικής σύγκρουσης και πάλης.

Συνεπώς το κράτος δεν είναι μια δομή που επιβλήθηκε στις κοινωνίες από εξωγενείς παράγοντες αλλά γεννήθηκε και διαμορφώθηκε μέσα στο πυρήνα στην φωτιά της κοινωνικής εξέλιξης. Άρα δεν είναι ούτε η πραγμάτωση του ορθού λόγου ούτε της ηθικής ιδέας αλλά το κοινωνικό-πολιτικό απόσταγμα και αποκρυστάλλωμα του ταξικού συσχετισμού δύναμης όπως αυτός διαμορφώνεται σε κάθε περίοδο.

Το τρίτο βασικό σημείο αντίθεσης του μαρξικού με το εγελιανό υπόδειγμα αφορά στο ότι η μαρξική θεώρηση προσθέτει στις λειτουργίες του κράτους και ειδικά του καπιταλιστικού κράτους μια ακόμη πολύ σημαντική ιδιότητα. Αυτή της καταστολής της εκμεταλλευόμενης τάξης που έχει ηττηθεί στο πεδίο της οικονομίας. Δηλαδή το κράτος στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας, είναι και όργανο καταστολής υπό τον έλεγχο της ηγεμονικής κυρίαρχης τάξης. Ο χαρακτήρας της καταστολής, δηλαδή της άσκησης βίας με σκοπό την υποταγή της εκμεταλλευομένης τάξης αποτελεί ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του κράτους που σε οριακές στιγμές που απειλείται να αποδομηθεί το κυρίαρχο status quo, επεμβαίνει και αποκαθιστά με την βία την πρότερη κοινωνική και πολιτική κατάσταση ισορροπίας.

Τα τρία αυτά λοιπόν βασικά στοιχεία στην μαρξική σκέψη αποδομούν συντριπτικά την έννοια και σύλληψη του κράτους στην εγελιανή θεώρηση και το τοποθετεί στο κέντρο της κοινωνικής ταξικής σύγκρουσης. Δεν είναι λοιπόν ένα κράτος-εκφραστής και θεματοφύλακας του ορθού λόγου αλλά ένα όργανο υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της αστικής τάξης. Μέσο έκφρασης και εμπέδωσης της επικράτησής της στο πεδίο της οικονομίας και της παραγωγής και ταυτόχρονα έκφραση της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου σε βάρος της εργασίας.

Η διαλεκτική του μαρξισμού σε όλη της την πορεία αναμέτρησης με την διαλεκτική του ιδεαλισμού αλλά και στο ζήτημα του κράτους , αποτελεί άρνηση και συνέχεια του Χέγκελ. Κυρίως άρνηση ωστόσο παρά συνέχεια, δεδομένου ότι η διαλεκτική του μαρξισμού ο διαλεκτικός υλισμός πατάει γέρα στην υλική πραγματικότητα- φυσική και κοινωνική- όπως και στην ιστορική διαπίστωση ότι η ίδια η υλική πραγματικότητα βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη , αντίθεση και σύνθεση, που γεννά και τους κοινωνικούς συσχετισμούς ταξικής δύναμης οι οποίοι βρίσκουν την πολιτική τους έκφραση και στο πεδίο του κράτους, το οποίο μετέχει στον πυρήνα της ταξικής πάλης καθοριστικά ελεγχόμενο από την κυρίαρχη τάξη.

Η τοποθέτηση του κράτους μέσα στα σπλάχνα του αέναου ταξικού ανταγωνισμού, και η κατανόηση του ρόλου του από την μαρξική θεώρηση, ως ενεργητικού πολιτικού εκφραστή της εξουσίας της αστικής τάξης, αποτέλεσε μια τελείως νέα οπτική για την δυναμική εξελισσόμενη σχέση μεταξύ του κράτους και των ταξικών κοινωνικών συσχετισμών δύναμης, που δεν στηριζόταν σε μια μονοδιάστατη απόπειρα φιλοσοφικής κατανόησης του κόσμου αλλά ενσυνείδητης επιλογής συνολικής ρήξης, ολοκληρωτικής αλλαγής και επαναστατικής υπέρβασης της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Σε αυτή την πορεία αλλαγής και το κράτος δεν θα μπορούσε να παραμείνει αμέτοχο γι αυτό στην μαρξική σκέψη αποτελεί θεμελιώδης επιδίωξη η κατάληψη και η διάλυση του αστικού κράτους από την επαναστατημένη εργατική τάξη και η αντικατάσταση του από ένα προλεταριακό κράτος το οποίο θα απονεκρωθεί όταν πια δεν θα υφίσταται λόγος ύπαρξης μια καταπιεστικής πολιτικής εξουσίας.

Συμπερασματικά, η αρχική συνάντηση εγελιανής και μαρξικής θεώρησης στις αναβλύζουσες πηγές της διαλεκτικής , μετουσιώνεται σε αντιπαράθεση αναφορικά με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την σχέση που διαμορφώνεται ανάμεσα στον κόσμο των ιδεών και τον υλικό κόσμο. Η σημαντική τους διαφοροποίηση σε αυτό σημείο είναι που δημιουργεί και τις ολιστικά διαφορετικές προσεγγίσεις στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας και του κράτους. Ωστόσο ο μαρξισμός, ο διαλεκτικός υλισμός δεν θα μπορούσε να υπάρξει ως φιλοσοφικό μοντέλο, ως κοινωνική και πολιτική κοσμοθεωρία χωρίς την γέννηση και την ύπαρξη της εγελιανής διαλεκτικής η οποία αποτέλεσε τομή στην φιλοσοφική και πολιτική σκέψη στη εποχή της.

Ο τρόπος που ο Χέγκελ αντιλήφθηκε τον κόσμο στην ολότητα του αποτέλεσε ρήξη με την δεσπόζουσα φιλοσοφική σκέψη και άνοιξε διάπλατα ένα νέο ορίζοντα στην κατανόηση της σχέσης ενότητας και αντιπαράθεσης του φυσικού υλικού κόσμου με τον κόσμο των ιδεών. Αποτελεί αναμφισβήτητη αλήθεια ότι είναι δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να περπατήσει ένας ερευνητής ένας μελετητής ή ακόμα και ένα επαναστάτης στα μονοπάτια της μαρξιστικής διαλεκτικής αν δεν περιηγηθεί στις ατραπούς της εγελιανής διαλεκτικής.

Στον αντίποδα ο διαλεκτικός υλισμός ως συνειδητή άρνηση του ιδεαλισμού του Χέγκελ αποτελεί όχι μόνο τομή στην φιλοσοφική σκέψη αλλά άνοιξε δρόμους για την συγκρότηση ενός τελείως διαφορετικού τρόπου κατανόησης του κόσμου σε πολιτικό, οικονομικό, επιστημονικό και ιδεολογικό επίπεδο. Αποτελώντας όχι μόνο μια πολιτική και φιλοσοφική τομή αλλά ένα και ένα μαχόμενο επαναστατικό πολιτικό ρεύμα που στοχεύει στην εκ βάθρων αλλαγή του υφιστάμενου κοινωνικό-οικονομικού μοντέλου και την αντικατάσταση του από την αταξική κομμουνιστική κοινωνία που δεν είναι ένα στατικό, «κλειστό» κοινωνικό μοντέλο αλλά «η διαρκής κίνηση αλλαγής της υφιστάμενης κατάστασης».

Η ολιστική μαρξιστική κοσμοθεωρία δεν θα μπορούσε παρά να προβάλλει την επιλογή της ολοκληρωτικής συντριβής του παλιού κόσμου τόσο στις κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, όσο στο μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης, στο ρόλο και τον χαρακτήρα του κράτους. Σε αυτό το σημείο επέρχεται και η ολοκληρωτική ρήξη με την σχεδόν μεταφυσική εμμονή του Χέγκελ σε μια κρατική πολιτική εξουσία ουδέτερο εκφραστή μιας ανύπαρκτης ενιαίας και καθολικής συλλογικής βούλησης, και στην θέση της τοποθετείται μια φιλοσοφική και πολιτική θεώρηση που κατανοεί το κράτος και την πολιτική εξουσία ως έλλογα ελεγχόμενα από την ηγεμονεύουσα και επικρατούσα στο πεδίο της παραγωγής και της οικονομίας αστική τάξη.

Εν κατακλείδι, οι δύο διαφορετικές διαλεκτικές μέθοδοι στον τρόπο κατανόησης της σχέσης του υλικού κόσμου και του κόσμου των ιδεών, προβάλλουν αυτή τους την διαφοροποίηση με έντονο τρόπο και στο πεδίο της πολιτικής και του κράτους με την μαρξιστική θεώρηση να προχωρά ένα βήμα παραπέρα προτείνοντας και την ολοκληρωτική κοινωνική, πολιτική και οικονομική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα βήμα ωστόσο που δεν θα μπορούσε να γίνει, αν πρώτα η μαρξιστική διαλεκτική δεν είχε αρνηθεί τον ιστορικό γεννήτορά της, την εγελιανή διαλεκτική του ιδεαλισμού.

* κείμενο της συντακτικής επιτροπής

Ενδεικτική βιβλιογραφία:

Καρλ Λεβίτ «Από τον Χέγκελ στον Νίτσε» Εκδόσεις Γνώση

Martin Carnoy « Κράτος και Πολιτική Θεωρία» εκδόσεις Οδυσσέας

Επιστημονικό συμπόσιο του ΚΜΕ «Ο Χέγκελ και ο Μαρξισμός» Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Β.Ι Λένιν «Κράτος και Επανάσταση» Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Φ.Ένγκελς «Η διαλεκτική της φύσης» Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή

Κάρλ Μάρξ «Μαθηματικά και Φιλοσοφικά χειρόγραφα» Εκδόσεις Γλάρος

 

Ο Μαρξ και ο τυφλοπόντικας

 Από το Radical Desire

Αλλά η επανάσταση είναι συστηματική. Ακόμα, ταξιδεύει μέσα στο καθαρτήριο. Κάνει τη δουλειά της μεθοδικά…Και όταν έχει ολοκληρώσει το δεύτερο μισό της προκαταρκτικής της εργασίας, η Ευρώπη θα αναπηδήσει απ’ το κάθισμά της και θα φωνάξει: έσκαψες καλά, γερο- τυφλοπόντικα!
Κ. Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ

Αίσωπος, Μακιαβέλι, Χομπς, Μαντεβίλ, Σουίφτ, Λα Φονταίν….Μαρξ. Ζωϊκές αλληγορίες. Διδακτική ζωοπολιτική. Ένα είδος με την δική του ιστορία, υπόγεια και τις περισσότερες φορές αόρατη για την επίσημη λογοτεχνική ιστορία, που μάλλον το θεωρεί περιορισμένου διανοητικού βεληνεκούς και περιφερειακό σε σημασία.

Ο κόρακας και η αλεπού, ο λαγός και η χελώνα, ο κένταυρος, ο Λεβιάθαν, οι μέλισσες, οι Ουϊμίν τα έλλογα άλογα, ο λύκος και το πρόβατο, ο τυφλοπόντικας: Η αλληγορία του Μαρξ είναι αρκετά προκλητική, μάλλον ρηξικέλευθη. Ας θυμηθούμε ότι η αναπαράσταση της  επανάστασης στον 19ο αιώνα είναι επική, εξυψωτική, ηρωϊκή, sublime. Η πεμπτουσία της ρομαντικής αναπαράστασης της (αστικής βέβαια) επανάστασης είναι, φυσικά, ο Ντελακρουά, αλλά και ένα σωρό μιμητές του σε Ευρώπη και Βόρειο Αμερική. H ρομαντική αναπαράσταση δεν έχει χώρο για τυφλοπόντικες. Οι τυφλοπόντικες δεν είναι sublime, είναι underground.

Αλλά ο Μαρξ δεν μιλάει για αστική επανάσταση και δεν τον ενδιαφέρει ο κόσμος του Ντελακρουά. Τα δικά του επαναστατικά υποκείμενα δεν κινούνται στο φως του Διαφωτισμού. Είναι τα υπολείμματά του. Η δική τους σφαίρα είναι “το καθαρτήριο.” Δύσμορφα, αγράμματα, αξιοπεριφρόνητα αντικείμενα της αηδίας και της απέχθειας της αστικής κοινωνίας που έρπουν στα τέσσερα: λέγονται προλετάριοι. Η δική τους επανάσταση, αυτό λέει η ζωοπολιτική αλληγορία σε ένα πρώτο επίπεδο, μπορεί να κυοφορηθεί μόνο υπόγεια, να προετοιμαστεί κάτω απ’ την επιφάνεια των πραγμάτων, σε αλληγορικές σήραγγες όπως αυτές που φαντάζονται σε κυριολεκτικό επίπεδο ο Ευγένιος Σου και ο Βίκτωρ Ουγκώ στα Μυστήρια των Παρισίων και τους Αθλίους αντίστοιχα. Ή, έξω απ’ τα σύνορα της λογοτεχνίας, στις σήραγγες των ορυχείων όπου συχνά-πυκνά οι προλετάριοι θάβονται ζωντανοί όταν κάτι πάει στραβά και καταρρεύσουν τα τοιχώματα. Πώς θα θελε τότε κάποιος να είναι κυριολεκτικά τυφλοπόντικας, να σκάψει με όλη του τη δύναμη προς την έξοδο! Μερικές φορές, το να γίνεσαι τυφλοπόντικας είναι απαραίτητο, ιδιαίτερα όταν δεν έχεις προοριστεί ακριβώς να ζεις έξω, στο φως που περιβάλλει την καλή κοινωνία, τους ανθρώπους με τρόπους και ευπρέπεια.
Για τον τυφλοπόντικα –αυτό τον ενδιαφέρει επίσης τον Μαρξ– όλα είναι δρόμος, πέρασμα, δίοδος. Αν το σκεφτείς, ο τρόπος του μοιάζει πολύ μ’ αυτόν του “καταστροφικό χαρακτήρα” στον Μπένγιαμιν:

Ο καταστροφικός χαρακτήρας εργάζεται πάντα ατάραχα. Η Φύση είναι αυτή που υπαγορεύει τους ρυθμούς του, τουλάχιστον έμμεσα, διότι πρέπει να την προλάβει. Αλλιώς θα αναλάβει αυτή την καταστροφή.[…]

Ο καταστροφικός χαρακτήρας δεν βλέπει τίποτε ως μόνιμο. Αλλά για αυτόν ακριβώς τον λόγο διακρίνει δρόμους παντού. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν τοίχους ή βουνά, εκεί επίσης βλέπει έναν δρόμο. Αλλά επειδή διακρίνει δρόμους παντού, πρέπει να τους καθαρίσει από εμπόδια παντού. Όχι πάντα με την ωμή βία· μερικές φορές με την πιο εκλεπτυσμένη. Επειδή βλέπει παντού δρόμους, στέκεται πάντοτε στο σταυροδρόμι. Καμία στιγμή δεν μπορεί να γνωρίζει τι φέρνει η επόμενη. Αυτό που υπάρχει το κάνει συντρίμμια — όχι για χάρη των συντριμμιών, αλλά για χάρη του δρόμου που περνά ανάμεσά τους.

Ο τυφλοπόντικας καταστρέφει τη σύσταση του περιβάλλοντος στο οποίο ζει γιατί επιθυμεί διόδους. Αυτή είναι η φυσική του προδιάθεση: να υποσκάπτει το ίδιο του το περιβάλλον στην αναζήτηση περασμάτων. Καθώς γεμίζει το υπέδαφος τρύπες, η εργασία του κάνει το έδαφος επισφαλές, ασταθές. Μια μέρα, μπορεί ο κόσμος όλος που κινείται αμέριμνα από πάνω του να νιώσει τη γη να κλονίζεται κάτω απ’ τα πόδια του. Αυτή είναι η στιγμή της πραγματικής αναγωγής του τυφλοπόντικα σε επαναστάτη: όχι η στιγμή που φτάνει σε ένα σημείο-στόχο, γιατί τέλος ούτε υπάρχει ούτε έχει νόημα για αυτόν, αλλά η στιγμή που το αδιάκοπο σκάψιμό του κάνει το έδαφος, και όσους στέκονται πάνω του, να καταρρεύσει.

Ο τυφλοπόντικας σκάβει στα τυφλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι σκάβει χωρίς νόημα, χωρίς πλάνο. Σημαίνει ότι το πλάνο του είναι το ίδιο το σκάψιμο, όχι η ουτοπία του πού οδηγεί. Υπάρχει σιγουριά στην εργασία του, αλλά δεν είναι η σιγουριά της τελεολογίας. Υπάρχει ένστικτο ακριβές για τα σημεία εκείνα όπου το έδαφος είναι πιο ευάλωτο, υποχωρεί πιο εύκολα στη μουσούδα και τα νύχια του. Αλλά όχι ενόραση, ούτε προφητεία. Ο τυφλοπόντικας δεν καταστρώνει σχέδια για το μέλλον, δεν κατασκευάζει μακέτες μιας ωραίας κοινωνίας για τυφλοπόντικες. Δεν έχει χρόνο για αυτά. Η μεθοδικότητά του συνοδεύεται από την έλλειψη ευαισθησίας απέναντι στις αναπαραστάσεις των ωραίων συναισθημάτων, των ωραίων εμπειριών. Δεν τις βλέπει καν. Το πεδίο του ορατού είναι άλλωστε για αυτούς που ζουν στο φως, του κόσμου από πάνω, του Διαφωτισμού, των ευκλεών χειραφετήσεων του παρελθόντος. Ο δικός του κόσμος είναι σκοτεινός, γεμάτος απ’ την αποφορά της μούχλας και της αποσύνθεσης του αρχείου, θαμμένων σκουπιδιών που ο κόσμος πέταξε πριν καιρό και μετά ξέχασε πως υπάρχουν.

Πολύ πριν οι Ντελέζ και Γκουαταρί ανακαλύψουν το “γίγνεσθαι ζώο”, ο Μαρξ, χαμένος μέσα στο αρχείο της Βρετανικής βιβλιοθήκης όπου τρύπωνε και ροκάνιζε στις εφημερίδες, τις αναφορές εργατικών ατυχημάτων, τα πρακτικά του κοινοβουλίου, για να φέρει στο φως την θαμμένη και ανήλιαγη ζωή μουτζουρωμένων και βρώμικων προσώπων, την εμπειρία του να ζεις στα τέσσερα σε ένα κόσμο που είναι όλος τοίχωμα και αντίσταση στο σώμα σου, έγινε τυφλοπόντικας. Έγινε ιδρυτής μιας κρυφής συνομοταξίας τρωκτικών που στόχο έκτοτε έχει την διάβρωση, ως το σημείο της εκ των ένδον κατάρρευσης, του περιβάλλοντός της. Η συνομοταξία αυτή δεν συγκεντρώνει τη συμπάθεια των ανθρωπιστών. Το τρίχωμά της είναι τραχύ, τα νύχια της κοφτερά, και η τάση της είναι να δαγκώνει τα χέρια που πάνε να την ταϊσουν. Οι καλλιτέχνες την αποφεύγουν, καθώς δεν ενσαρκώνει τίποτε το υψιπετές και ευπαρουσίαστο. Οι φιλόζωοι, τέλος, προτιμούν σαφώς πιο φιλικά και πειθήνια κατοικίδια από αυτή την αγενή και αγνώμονα φάρα, που θαρρείς και δεν ανασαίνει παρά όταν βρει ευκαιρία να σκάψει, και που δεν επιθυμεί καν τον ήλιο, μόνο τη διάτρηση της πυκνότητας του σκοταδιού.

 
Leave a comment

Posted by on July 30, 2011 in Marx

 

Tα μνημόνια κυβέρνησης-ΕΕ και η εξόντωση των ψυχικά ασθενών (και όχι μόνο….)

 
Εξόντωση ΚΑΙ των ψυχικά ασθενών, με νέο χαράτσι…


To 40%-80% από τις συντάξεις των νοσηλευμένων – ψυχικά ασθενών απαιτεί η κυβέρνηση με νέα της απόφαση. Για εξόντωση των ψυχιατρικά ασθενών μιλά ο Δ/ντής του 9ου ψυχιατρικού τμήματος στο Δαφνί, προειδοποιώντας ότι θα κινήσει άμεσα νομικές διαδικασίες και στην Ελλάδα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Ψυχιατρικά ασθενείς αλλά και ηλικιωμένοι καλούνται να συμμετάσχουν περισσότερο στις δαπάνες περιθαλψής τους, στα συνολικά 100 επιχορηγούμενα από το κράτος Ιδρύματα ΝΠΔΔ, στα οποία νοσηλεύονται. Με νέα απόφαση του Ανδρέα Λοβέρδου που δημοσιεύτηκε στην “Διαύγεια”, καλούνται να καταβάλουν, εκτός από το ημερήσιο νοσήλιο του ασφαλιστικού τους φορέα που παρακρατούνταν έως τώρα, και ένα μεγάλο μέρος της σύνταξης ή του επιδόματος πρόνοιας.

Όπως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση: «Οι περιθαλπόμενοι συμμετέχουν στη δαπάνη περίθαλψης με παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη που λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που τους φιλοξενεί».

Τα ποσά που πλέον θα παρακρατούνται και θα αποδίδονται στο νομικό πρόσωπο του δημοσίου δικαίου καθορίζονται ως εξής:


– Από σύνταξη μέχρι 360 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 40%.

– Από σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 50%.

– Από σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1000 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 60%.

– Από σύνταξη από 1000,01 ευρώ μέχρι 1500 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 70%.

– Για σύνταξη από 1500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80%.

Μόνο κατά τις ημέρες που ο περιθαλπόμενος δεν θα νοσηλεύεται στο ίδρυμα, το ποσό το οποίο θα αναλογεί στο διάστημα αυτό θα επιστρέφεται είτε με απευθείας καταβολή είτε με συμψηφισμό.

Ο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου, δ/ντης του 9ου ψυχιατρικού τμήματος στο Δαφνί αναλύει την απόφαση, με συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο:


«Τα λιγοστά χρήματα που λαμβάνουν ως σύνταξη ή επίδομα απορίας οι φιλοξενούμενοι είτε στις στεγαστικές δομές (ξενώνες, οικοτροφεία) είτε στα ιδρύματα χρόνιας παραμονής ανέρχονται συνήθως στα 300 ευρώ μηνιαίως, σπανίως δε είναι λίγο περισσότερα και φτάνουν μόνο για τσιγάρα, καφέ και πιθανώς για μια ελάχιστη ψυχαγωγία το μήνα, ενώ κάποιες φορές χρειάζεται και αγορά των απολύτως απαραίτητων ρούχων.

Αυτό που επιχειρείται τώρα ισοδυναμεί με εξόντωση των ανθρώπων αυτών.

Πρώτον, ποιος θα τους πει ότι από εδώ και πέρα θα σου κρατούν τη μισή σύνταξη και παραπάνω, χωρίς να τους κάνει ψυχιατρικά κακό;


Πρόκειται για εκβιαστικό δίλημμα του τύπου «είτε πληρώνεις για την περίθαλψή σου σαν να ήσουν σε ιδιωτικό ίδρυμα είτε βρίσκεσαι στο δρόμο… επίσης, τίθεται ζήτημα συνταγματικότητας και νομιμότητας αυτής της απόφασης και πρέπει να τονίσω ότι οι ευθύνες για τα αποτελέσματα θα επιβαρύνουν τόσο τους διοικητές των νοσοκομείων που θα εφαρμόσουν την απόφαση όσο και τον ίδιο τον υπουργό. Θα κινήσουμε άμεσα νομικές διαδικασίες και στην Ελλάδα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέναντι σε μια απόφαση που οδηγεί στην εξόντωση των ψυχιατρικά ασθενών»

 
Image

Η ιστορία του Γιωργάκη

 

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ μαζί με στρατιωτικό άγημα

Στις 26 Ιουλίου, στην επέτειο της μάχης στα Δερβενάκια, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση τιμής στον Θ. Κολοκοτρώνη, από τις τοπικές πολιτικές, στρατιωτικές και θρησκευτικές αρχές. Όμως, όπως φαίνεται στο σχετικό βίντεο, ο πυρήνας Κορίνθου της νεοναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή, αρχικά στέκεται απέναντι από το στρατιωτικό άγημα φωνάζοντας τα γνωστά εμετικά της συνθήματα και στη συνέχεια παραθέτει επισήμως στεφάνι στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη με τους υπόλοιπους φορείς.


Βέβαια δεν μας προκαλεί έκπληξη η αγαστή συνεργασία επίσημων φορέων με τη Χρυσή Αυγή. Χαρακτηριστικά να υπενθυμίσουμε το περιστατικό της 27ης Ιουνίου, όταν την ώρα που από τη μία τα ΜΑΤ έσερναν αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα και αιματοκυλούσαν τον αγωνιζόμενο λαό μας, από την άλλη φυγάδευαν φασίστες που είχαν παρεισφρύσει στην απεργιακή διαδήλωση.



Σε αυτό το περιστατικό παρατηρούμε όμως μια αναβάθμιση των σχέσεων της Χρυσής Αυγής με τις αρχές, αφού ξεκάθαρα αποκαλύπτεται η αλληλοδιαπλοκή και η συνεύρεση τους. Χαρακτηριστικό είναι πως οι νεοναζί συμμετέχουν κανονικότατα στην επίσημη εκδήλωση, αφού κάνουν επίσημη κατάθεση στεφάνου!


Ουσιαστικά επιβεβαιωνόμαστε με τον οδυνηρότερο τρόπο. Αφενός μεν οι νεοναζιστικές συμμορίες επιχειρούν να «ξεπλυθούν» πολιτικά-ιστορικά για το δολοφονικό, δοσίλογο παρελθόν τους που τους βρήκε συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών ως Ταγματασφ-αλήτες, αφετέρου αποδεικνύουν ότι η ακροδεξιά αποτελεί συστατικό κομμάτι του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού, συνεργάτη των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων στην επιβολή του εργασιακού και κοινωνικού Μεσαίωνα. Όπως όμως απέδειξαν και τα δραματικά γεγονότα της Νορβηγίας η ακροδεξιά και οι νεοναζιστές δεν αργούν να αποκαλύψουν και το πραγματικό πρόσωπο της μαύρης τρομοκρατίας και του Ολοκληρωτισμού, που έντεχνα καμουφλάρουν με την συνδρομή των ΜΜΕ που τους δίνουν βήμα προπαγάνδισης των αντιδραστικών τους απόψεων.


Σε μια περίοδο που κυβέρνηση- ΕΕ- ΔΝΤ στραγγαλίζουν την εργαζόμενη πλειοψηφία και το αστικό πολιτικό σύστημα χρησιμοποιεί βίαιες κατασταλτικές μεθόδους ενάντια στον εχθρό λαό, αποκαλύπτεται πως οι νεοφασιστικές συμμορίες αποτελούν προνομιακό σύμμαχο του συστήματος. Αυτή η συνεργασία έρχεται σαν συνέχεια των κοινών πογκρόμ κράτους και ακροδεξιάς ενάντια στους μετανάστες του Αγ. Παντελεήμονα και της κοινής πολιτικής ατζέντας για το μεταναστευτικό συνολικά.


Καλούμε του εργαζομένους, Έλληνες και μετανάστες, να απομονώσουν αυτές τις συμμορίες, να αντισταθούν στην επίσημη κρατική ρατσιστική πολιτική και να δώσουν κοινούς απελευθερωτικούς- ταξικούς αγώνες.
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
 

Ανακοίνωση της Λαϊκής Συνέλευσης Συντάγματος για 29 Ιουλίου

Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.


Αφού διευρεύνησε τις σχέσεις του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ με την ελληνική ακροδεξιά
Αφού έδειξε όλη της την επιείκια σε 20χρονα παιδιά δίνοντάς τους 130 χρόνια κρατικής φροντίδας.
Αφού φροντίζει να εφαρμόζει τους νόμους για την ανευθυνότητα των υπουργών.
Αφού έλαβε υπ’ όψιν το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην Ελληνική κοινωνία.
Eπιχειρεί να επιβάλει τον νόμο στην πλατεία Συντάγματος, την τελευταία γωνία ανομίας στη χώρα,
Στις “αυθαίρετες” σκηνές, όσων τολμούν να σκέφτονται αυθαίρετα.
Επιχειρεί να πράξει, όπως πράττει χρόνια τώρα για όλα τα αυθαίρετα κτίσματα σε δάση και παραλίες.
Από τις 25 Μαϊου στην πλατεία Συντάγματος, σε όλες τις πλατείες της χώρας, δίνουμε μια μεγάλη μάχη νομιμότητας, ενάντια: στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας, στο παράνομο χρέος, που δεν θα πληρώσουμε.
Ενάντια στο παράνομο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο, ενάντια στις παράνομες τράπεζες. Όλο αυτό το διάστημα, και πιο πριν, κανένας λειτουργός της Δικαιοσύνης δεν έπραξε τα αυτονόητα, δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες.
Από τις 25 Μαϊου δεν μας έχουν τρομοκρατήσει οι απειλές της κυβέρνησης, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η αστυνομική βαρβαρότητα, τα 3.000 χημικά, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η μεθοδευμένη σπίλωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν μας τρομοκρατεί ούτε το πρωτοφανές γεγονός να διακόψουν απόψε τον φωτισμό στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας.
Μετά από δύο μήνες και τρεις μέρες, δεν τρομοκρατούμαστε. Και αυτό γιατί είμαστε αποφασισμένοι. Και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους, για να το καταλάβουν και όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν και πως δεν ακούν.

Είμαστε εδώ, παραμένουμε εδώ, θα είμαστε εδώ και στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού. Είμαστε εδώ, με τις συνελεύσεις και τις δράσεις μας, γιατί η χρήση των δημοσίων χώρων ανήκει σε όλους.
Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται σε συσκότιση θυμίζοντας μέρες κατοχής.
Καλούμε το Λαό της Αθήνας την Παρασκευή 29 Ιουλίου από τις 7 μ.μ στην Πλατεία Συντάγματος.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ.

ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.