RSS

Monthly Archives: October 2011

Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες

http://galaria2010.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html

Αυτή τη Δευτέρα δεν θα ξυπνήσω στις 5:00 τα χαράματα, δεν θα μαζέψω τα τάπερ με τα φαγητά της βδομάδας, δεν θα κάνω 100 χιλιόμετρα για να φτάσω στην δουλειά μου. Γιατί δεν έχω πλέον δουλειά.
Η εταιρία μου αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον θέση για μένα, με αποζημίωσε και με έστειλε στο ταμείο ανεργίας.
Θα περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο Σωματείου όπως εγώ να πει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ψηλά το κεφάλι συνάδελφοι, θα βρεθούμε στους δρόμους και πως όλοι ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Ωραία είναι όλα αυτά αλλά εγώ θα μιλήσω για συναισθήματα, για φόβους, για συμπεράσματα. Τα άλλα θα τα γράψω σε κάποια ανακοίνωση, μπας και την διαβάσει κανείς και αποφασίσει να σηκώσει τον κώλο του και βγει στους δρόμους.


Αυτή η Δευτέρα λοιπόν δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Αυτή την Δευτέρα δεν θα είμαι εργαζόμενος εργάτης, αλλά άνεργος εργάτης.
Αλλά τελικά γιατί κάποιος γίνεται εργάτης?
Είναι εύκολη η απάντηση. Γιατί δεν μπόρεσε να γίνει κάτι άλλο. Ήταν η λογική κατάληξη για κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο ή επειδή ακολούθησε την δουλειά του πατέρα του, ή και για τα δύο μαζί.
Εκτός κι αν είσαι από μικρός μαλάκας και νομίζεις όπως εγώ, πως μόνο όποιος ζει μες την μουντζούρα μπορεί να λέει με περηφάνια πως είναι εργαζόμενος.
Αν έχεις και για πρότυπο έναν πατέρα μουντζούρη που πάντα έβριζε το «Δημόσιο» δεν θες και πολύ για να το πιστέψεις. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς έπαψε να βρίζει όλο το «Δημόσιο» από τότε που η αδερφή μου μπήκε στο «Δημόσιο».
Έτσι με άποψη και περηφάνια δήλωνα εργάτης στα 18 μου, έχοντας ως αφεντικό τον πατέρα μου και αγόραζα βιβλία του Μάρξ στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, με επίτηδες μουτζουρωμένα χέρια για να δείχνω συνειδητοποιημένος εργάτης που μπορεί να μελετά και να καταλαβαίνει τον Μάρξ, καλύτερα από κάποιον διανοούμενο του κώλου..
Φυσικά τα βιβλία έμειναν στα ράφια αδιάβαστα γιατί και υπομονή δεν είχα αλλά ούτε και την ικανότητα να τα καταλάβω. Ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να τα καταφέρω καλύτερα.
Εργάτης βέβαια παρέμεινα και στα 41 μου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα γιατί από δω και μπρος κανείς δεν ξέρει. Αυτό που κέρδισα από την τελευταία μου δουλειά, εκτός της πίεσης και της αναγκαστικής χρήσης δύο χαπιών την ημέρα για να μην υπερβεί τα όρια και δεν προλάβω να δω τον Άρη πρωταθλητή, είναι η πλήρης επιβεβαίωση των όσων υποψιαζόμουν για μερικά δείγματα εργατών, αλλά πάντα ντρεπόμουν να τα εκστομίσω, γιατί η εργατική τάξη είναι και περήφανη και αθάνατη.
Επιβεβαιώθηκα λοιπόν για το τυπικότερο δείγμα εργάτη.
Τυπικό, τυπικότατο δείγμα εργάτη είναι αυτός που χορεύει όπως και δήποτε με τσιγάρο στο στόμα την μεγαλύτερη μελοποιημένη απάτη όλων των εποχών, -από τον «τραγουδιστή του λαού»- «Το μερτικό μου απ’ τη χαρά μου το ‘χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη». Τι απάτη θεέ μου. Να ξέρεις πως ο άλλος είναι ο ρουφιάνος του αφεντικού, λουφάρει μόνιμα και προκλητικά, έχει σκοτωθεί με τα αδέρφια του για την κληρονομιά του πατρικού του, κάθεται στο τραπέζι μόνο αν θα τον κεράσεις, σε τρελαίνει στην τράκα και παρ’ όλα αυτά διαρρηγνύει τα ιμάτια του χορεύοντας ή μάλλον χοροπηδώντας σαν κατσίκι ταυτιζόμενος με τα καθαρά χέρια και την μεγάλη καρδιά.
Χειρότερος όμως εργάτης όλων είναι εκείνος που αναλαμβάνει χρέη εργοδηγού. Εδώ μιλάμε για περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Καταρχάς το δέχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του στη δουλειά και ως φυσική εξέλιξη που δικαιώνει τους κόπους ετών. Συνήθως είναι ανίκανος να γράψει σωστά ακόμα και το όνομα του και όμως κρατά με μεγάλη υπευθυνότητα και κύρος τις καταστάσεις των εργαζόμενων. Αναλαμβάνει να πιέσει, να εκβιάσει και να απειλήσει όσους αντιδρούν για τις συνθήκες και επιδεικνύουν διάθεση για συνδικαλισμό. Φυσικά οι εργάτες τους μισούν και θεωρούν τους εαυτούς τους ικανότερους από δαύτους για την θέση του εργοδηγού. Βέβαια δεν ξεχνούν να γελούν με κάθε κρύο αστείο τους, να τους κερνούν καφέ ή να τους τροφοδοτούν με αυγά ή κότες από το χωριό. Αφού δεν μπόρεσαν να γίνουν το σκυλί του αφεντικού ας γίνουν τουλάχιστον το τσιμπούρι του σκύλου του αφεντικού. Και πετυχημένος σκύλος αφεντικού είναι εκείνος με τα περισσότερα τσιμπούρια. Τελικά αφεντικά χωρίς εργάτες θα υπήρχαν. Χωρίς εργοδηγούς όχι.
Έμαθα όμως και τα βασικά προσόντα ανώτερου υπαλλήλου που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν εργάτες και εργασιακά θέματα. Τα προσόντα αυτά είναι μόνο ένα. «Πρώην Αριστερός». Το προσόν που ανοίγει όλες τις πόρτες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα την ψυχολογία των εργατών, εκβιάζει και πιέζει με τον καλύτερο τρόπο και πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ας το πάρουν υπόψιν τους οι νυν αριστεροί πως κέρδος έχεις αν είσαι «πρώην» αριστερός και όχι «νυν». Μια σοβαρή εταιρία πάντα προσέχει να προσλαμβάνει ένα τέτοιο χρήσιμο υπάλληλο στους κόλπους της.
Το άλλο που προσέχει πολύ, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταύτιση της με τον στρατό.
Πρώτα απ’ όλα περνάς εξετάσεις όπως και στον στρατό. Έπειτα σου κάνουν εμβόλια όπως και στο στρατό. Μετά σου παρέχουν ομοιόμορφες φόρμες, άρβυλα και κράνη, όπως και στο στρατό. Ορκίζεσαι υπακοή υπογράφοντας σύμβαση που σου απαγορεύει να διαρρεύσεις οποιαδήποτε μυστικά της εταιρείας, δικαιούσαι άδεια όπως και στο στρατό και επιβιώνεις έχοντας βύσμα και ρουφιανεύοντας όπως και στο στρατό.
Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.
Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.
Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

Τσελεπής Θεόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής
Πρόεδρος Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»
ΑΝΕΡΓΟΣ

 

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές του εκπαιδευτικού κινήματος

Δίωξη στον Κώστα Τουλγαρίδη! Διότι δεν συνεμορφώθη…


Η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και η τρομοκρατία δε θα περάσουν

Μέρες χούντας θυμίζει η δίωξη του συναδέλφου Κώστα Τουλγαρίδη, μέλους του ΔΣ του συλλόγου «Κ. Σωτηρίου», πρώην μέλους του ΔΣ της ΔΟΕ και αναπληρωματικού αιρετού στο ΑΠΥΣΠΕ Αττικής.
Ξεθάβοντας τις πιο χουντικές και ανενεργές διατάξεις του κώδικα τον κατηγορούν για «αναξιοπρεπή διαγωγή υπαλλήλου εντός υπηρεσίας, άσκηση αδικαιολόγητης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής, απείθεια». Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συνδικαλιστική δίωξη γιατί στο πρόσωπο του συνάδελφου Τουλγαρίδη Κώστα επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν κάθε αντίδραση απέναντι στις αυθαιρεσίες και τις πολιτικές επιλογές Κυβέρνησης, υπουργείου Παιδείας και διοίκησης. Επιδιώκουν να χτυπήσουν τη συνδικαλιστική δράση, την υπεράσπιση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και την πάλη ενάντια στην πολιτική της κατεδάφισης της δημόσιας εκπαίδευσης και τη βαρβαρότητα των Μνημονίων.

Η επιλογή των «παραπτωμάτων» και η «τεκμηρίωσή» τους όσο και η δίωξη του Παντελή Βαϊνά, αιρετού της Γ΄ Αθήνας και του Μπάμπη Κόκλα, προέδρου της Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας από το Υπ. Παιδείας και η λυσσασμένη στοχοποίηση της ΟΛΜΕ ως υπεύθυνη για την λαϊκή έκρηξη στις παρελάσεις, εντάσσονται στο ίδιο συντονισμένο σχέδιο από την πλευρά του Υπ. Παιδείας και της κυβέρνησης.

Όταν το εργασιακό Νταχάου γίνεται νόμος, όταν κάθε δίχτυ προστασίας για εργασιακή ασφάλεια και σταθερότητα εξοβελίζεται, όταν τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών καταπατούνται κατάφορα, όταν τα δικαιώματα καρατομούνται στη λαιμητόμο, τότε η σιδερένια μπότα των διώξεων θα προσπαθεί να λιώσει κάθε αντίδραση. Ειδικά σήμερα, όπου οι εργαζόμενοι και ο λαός μας σηκώνουν τη σημαία της ανυπακοής, η αντιδραστική μετάλλαξη ακόμα και των στοιχειωδών δημοκρατικών κανόνων, δε θα είναι εξαίρεση αλλά τρόπος άσκησης της πολιτικής από την εξουσία.

Ο Κ. Τουλγαρίδης καλείται σε απολογία γιατί, υλοποιώντας τις συλλογικές αποφάσεις του συνδικάτου, αρνήθηκε να σιωπήσει απέναντι στις αυθαιρεσίες της διοίκησης και να αποδεχτεί τη μετακίνηση αναπληρώτριας δασκάλας με προφορική εντολή καθώς και γιατί υπερασπίστηκε τα δικαιώματα του συλλόγου διδασκόντων. Είναι φανερό ότι δε στοχεύουν στο πρόσωπό του. Η διοίκηση, σε διατεταγμένη αποστολή, με την πλήρη κάλυψη του περιφερειακού διευθυντή εκπαίδευσης Αττικής Κουμέντου και της διευθύντριας Αν. Αττικής Ξυθάλη, επιδιώκουν μέσω της δίωξης αυτής να τρομοκρατήσουν τους συναδέλφους έτσι ώστε να επιβάλουν την πλήρη υποταγή.

Έχουν στόχο να ποινικοποιήσουν τη συνδικαλιστική δράση, να χτυπήσουν τη συλλογική στάση των διδασκόντων και να τρομοκρατήσουν κάθε φωνή αντίδρασης απέναντι στην κυβερνητική και διοικητική αυθαιρεσία και στην επιβολή της βαρβαρότητας των Μνημονίων και του νέου σχολείου της αγοράς, της απόλυτης ιεραρχίας και των δ/ντών μάνατζερ.

Επιχειρούν να εγκαινιάσουν την «αξιολόγηση της συμπεριφοράς του υπαλλήλου» που προβλέπει το νέο νομοσχέδιο έκτρωμα, χουντικής έμπνευσης, για τη διοικητική αναδιάρθρωση, που έχουν έτοιμο προς ψήφιση. Επιδιώκουν να το εφαρμόσουν παραδειγματικά στην εκπαίδευση και να επιβάλουν τη μπότα της Νέας Τάξης στα σχολεία.


Τα σχέδια τους δε θα περάσουν.

 

Η αποφασιστική συλλογική δράση των εκπαιδευτικών θα τα ακυρώσει.
Απαιτούμε να σταματήσει τώρα κάθε διαδικασία δίωξης
Καλούμε κάθε συνάδελφο, κάθε σύλλογο εκπαιδευτικών και ΕΛΜΕ, τη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ, κάθε σωματείο, να υψώσουν τείχος απέναντι στις διώξεις και να εκδηλωθεί ένα πλατύ κύμα αλληλεγγύης. Να οργανώσουμε συγκέντρωση αντί για απολογία.

Κανένας μόνος του απέναντι στην επίθεση.

===========
Διότι δε συνεμορφώθει …


     Σε μια παραπαίουσα Κυβέρνηση τα μοναδικά δεκανίκια που της απομένουν, είναι η καταστολή και η καταστρατήγηση κάθε είδους δικαιωμάτων των εργαζομένων ,αλλά και του λαού που αντιστέκεται. Μετά από τα κλομπ, τα δακρυγόνα και τα χημικά ,ήρθε η ώρα της ποινικοποίησης κάθε συνδικαλιστικής δράσης. Συνάδερφος εγκαλείται από «συνάδερφο» Διευθυντή ,διότι δε συνεμορφώθει προς τας εντολάς ,θυμίζοντας εποχές αλήστου μνήμης… 


      Διαβάζοντας τα  παραπτώματα  που  αποδίδονται  στο συνάδερφο Κώστα Τουλγαρίδη ,εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι και κάποιοι άλλοι διάβαζαν τον καιρό της χούντας των Συνταγματαρχών και δεν κατάλαβαν, ίσως και λόγω μειωμένης νοημοσύνης , την πτώση της ,αλλά και τη  μετεξέλιξή της σε κοινοβουλευτική χούντα.

      Παραπτώματα  όπως «Την αναξιοπρεπή διαγωγή υπαλλήλου εντός υπηρεσίας», «Την άσκηση αδικαιολόγητης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής», «την απείθεια», είχαμε να τα ακούσουμε από τον καιρό της επταετίας, ενώ κι η επίκλησή τους θυμίζει το αλάθητο του Πάπα και το πίστευε και μη ερεύνα .Γεγονός που προξενεί ανατριχίλα , καθώς ξεθάβονται οι πιο χουντικές και ανενεργές διατάξεις του κώδικα σε βάρος του συναδέλφου, με  ταυτόχρονη παρουσίαση της εικόνας  του εργασιακού μεσαίωνα που θα ακολουθήσει. Ο συνάδελφος εγκαλείται επειδή υπερασπίστηκε τόσο τα εργασιακά δικαιώματα συναδέλφου αναπληρώτριας από μια αυθαίρετη τηλεφωνική μετακίνηση που επιχείρησε η διοίκηση, η οποία τελικά ακυρώθηκε ,όσο  και τα δικαιώματα του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου απέναντι στις αυθαιρεσίες του νέου δ/ντή του σχολείου του ,προετοιμάζοντας μας για την «αξιολόγηση της συμπεριφοράς του υπαλλήλου» που προβλέπει το νέο εκτρωματικό νομοσχέδιο για τη διοικητική αναδιάρθρωση, που έχουν έτοιμο προς ψήφιση.    Επιδιώκουν να το εφαρμόσουν  στην εκπαίδευση από τώρα και να επιβάλουν την μπότα της Νέας Εποχής – Νέας Τάξης στα σχολεία

    Η δίωξη που προσπαθούν να στηρίξουν στην έωλη αναφορά του νέου δ/ντή του 1ου ΔΣ Πόρτο-Ράφτη και τυπικά διεξάγει το 2ο Γραφείο ΠΕ Αν. Αττικής, γίνεται ύστερα από ενημέρωση και την πλήρη κάλυψη τόσο της Διευθύντριας Εκπαίδευσης Αν. Αττικής όσο και του Περιφερειακού Διευθυντή Αττικής.  

     Ο συνάδελφος  Κώστας Τουλγαρίδης, είναι μέλος του ΔΣ του συλλόγου «Κ. Σωτηρίου», πρώην μέλος του     ΔΣ της ΔΟΕ και αναπληρωματικός αιρετός στο ΑΠΥΣΠΕ Αττικής. Με τη δίωξη του, έχουν στόχο να ποινικοποιήσουν τη συνδικαλιστική δράση, να χτυπήσουν τη συλλογική στάση των διδασκόντων του σχολείου ,να αποδημήσουν το σύλλογο διδασκόντων και να τρομοκρατήσουν κάθε φωνή αντίδρασης απέναντι στην κυβερνητική και διοικητική αυθαιρεσία και στην επιβολή της βαρβαρότητας των Μνημονίων ,του νέου σχολείου της αγοράς, της απόλυτης ιεραρχίας και των διευθυντών μάνατζερ.
ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ. Η Εργασιακή τρομοκρατία δε θα περάσει!!!!

Απαιτούμε να σταματήσει αμέσως κάθε διαδικασία δίωξης ,καθώς και την έγγραφη συγγνώμη προς το συνάδερφο όλων των εμπλεκόμενων.
============
Εκπαιδευτικός Oμιλος / Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης: Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές εκπαιδευτικούς Κώστα Tουλγαρίδη, Μπάμπη Κόκλα και Παντελή Βαϊνά

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ
αντιτετραδια της εκπαίδευσης
www.antitetradia.gr, afantitetradia@yahoo.gr
Αριστοτέλους και Αβέρωφ 23 Αθήνα 10433, τηλ. 2108227992, 2105125714, 6974438720,

Το τελευταίο χρονικό διάστημα χερι-χέρι με τα χτυπήματα στο δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων και τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, βαδίζει και οξύνεται ο αυταρχισμός από το Υπουργείο Παιδείας και τις υπηρεσίες του. Το προηγούμενο χρονικό διάστημα το Υπουργείο Παιδείας έβαλε στο μάτι, όχι τυχαία, δυο αγωνιστές εκπαιδευτικούς, τον καθηγητή Μπάμπη Κόκλα πρόεδρο της Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας και το δάσκαλο Παντελή Βαϊνά, αιρετό της Γ΄ Αθήνας.  Παράλληλα καταγράφουμε την κλήση σε γραπτή απολογία από την Α΄ Διεύθυνση Αθήνας του Παύλου Αντωνόπουλου, μέλους του ΔΣ της ΟΛΜΕ σήμερα, τη δίωξη του προέδρου της ΕΛΜΕ Πειραιά Σάββα Σάββα μετά από παραγγελία του περιφερειάρχη εκπαίδευσης, κλπ. Πρόσφατα, το Υπουργείο Παιδείας και οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, ξεθάβοντας τις πιο χουντικές και ανενεργές διατάξεις του κώδικα διώκουν τον αγωνιστή δάσκαλο Κώστα Τουλγαρίδη για «αναξιοπρεπή διαγωγή υπαλλήλου εντός υπηρεσίας, άσκηση αδικαιολόγητης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής, απείθεια».
Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με συνδικαλιστικές διώξεις γιατί στο πρόσωπο και των τριών εκπαιδευτικών επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν κάθε αντίδραση απέναντι στις αυθαιρεσίες και τις πολιτικές επιλογές Κυβέρνησης, υπουργείου Παιδείας και διοίκησης. Επιδιώκουν να χτυπήσουν τη συνδικαλιστική δράση, την υπεράσπιση των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και την πάλη ενάντια στην πολιτική της κατεδάφισης της δημόσιας εκπαίδευσης και τη βαρβαρότητα των Μνημονίων.
Αυτοί που ουσιαστικά και τυπικά εκτελούν «συμβολαίου θανάτου», του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα (όποιου είχε απομείνει) της εκπαίδευσης, των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, των διορισμών και των προσλήψεων, αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν το λαό, οι ίδιοι που ετοιμάζουν για μας και τα παιδιά μας το κολαστήριο της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, των περικοπών μισθών και συντάξεων, αυτοί που φέρνουν τα κοινωνικά δικαιώματα στο απόσπασμα, την ελληνική οικονομία ανέκκλητα στη χρεοκοπία και τη χώρα στη νεοαποικιακή υποδούλωση και λεηλασία, ΑΣ ΤΟ ΜΑΘΟΥΝ:
Τα σχέδια τους δε θα περάσουν!
Γελιούνται αν πιστεύουν ότι έχουν κλείσει τις θύελλες μια για πάντα σε γυάλινα κλουβιά. Γελιούνται αν πιστεύουν και πολύ περισσότερο αν καραδοκούν πως θα έχουν «αιώνια» τους εργαζόμενους όπως το χιόνι στο βουνό να λιώνει για να αυξάνουν τις εμπορικές ιδέες τους. Πολύ γρήγορα το εκπαιδευτικό κίνηµα, ο κόσμος της εργασίας, θα σηκωθεί στις µύτες των ποδιών του, θα διαπεράσει τα φράγµατα των µέσων µαζικής ενηµέρωσης, θα συντρίψει τη ρητορική τού άδικου λόγου και θα ορθώσει πύργο ατίθασο στη Σαλώµη του νεοφιλελευθερισµού που ετοιµάζεται να περιφέρει το κεφάλι της παιδείας προσφορά στους επιχειρηματίες της γνώσης.
Απαιτούμε να σταματήσει αμέσως κάθε διαδικασία δίωξης.
Κάτω τα χέρια από τους συναδέλφους.

===================================

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

http://paremvaseisde.gr/ l paremvaseis.de@gmail.com l τηλ. 210 3318624
 
 
Με τη δίωξη του συναδέλφου Κώστα Τουλγαρίδη μέλους του ΔΣ του συλλόγου «Κ. Σωτηρίου», πρώην μέλους του ΔΣ της ΔΟΕ και αναπληρωματικού αιρετού στο ΑΠΥΣΠΕ Αττικής συνεχίζεται το κομπολόι διώξεων συνδικαλιστών που βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι σαφές ότι η ελεύθερη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων έχει μπει στο στόχαστρο.
Η κυβέρνηση αντιδρά με διώξεις μπροστά στην όλο και πιο μαζική αντίδραση των εργαζομένων στη βαθιά αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική της, στην καθολική απονομιμοποίηση της πολιτικής της. Μια απονομιμοποίηση που εκφράστηκε με τον πιο σαφή τρόπο στη μετατροπή από χιλιάδες λαού των παρελάσεων για το ΟΧΙ σε όλη τη χώρα σε διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης και της υποτέλειας της στην ΕΕ, στους τραπεζίτες και το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο. Για αυτό απαντά με το μόνο όπλο που της έχει απομείνει: τον αυταρχισμό και την καταστολή.
Μια σειρά γεγονότων το τελευταίο διάστημα δείχνουν την κατεύθυνση που έχει δώσει η κυβέρνηση στους μηχανισμούς της για εκφοβισμό των εργαζομένων, για την ανάσχεση της λαϊκής οργής: πρέπει να χτυπηθούν οι πρωτοπόροι αγωνιστές για να τρομάξουν οι εργαζόμενοι. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε η δίωξη κατά του συναδέλφου Κ. Τουλγαρίδη για «αναξιοπρεπή διαγωγή υπαλλήλου εντός υπηρεσίας, άσκηση αδικαιολόγητης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής, απείθεια». Έτσι βαφτίστηκε η παρέμβαση για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Γίνεται φανερό ότι το νέο μισθολόγιο που συνδέει τη μισθολογική εξέλιξη με θέματα συμπεριφοράς απέναντι στους προϊσταμένους και τις επιλογές τους, έχει διαμορφωθεί και σαν όπλο διασφάλισης της φοβισμένης σιωπής των εκπαιδευτικών.
Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Αναφερόμενοι μόνο στην εκπαίδευση καταγράφουμε την κλήση σε γραπτή απολογία από την Α΄ Διεύθυνση Αθήνας του Παύλου Αντωνόπουλου, μέλους του ΔΣ της ΟΛΜΕ σήμερα, μετά από παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας, σαν απάντηση στις συκοφαντίες βουλευτή του ΛΑΟΣ, τη δίωξη του προέδρου της ΕΛΜΕ Πειραιά Σάββα Σάββα μετά από παραγγελία του περιφερειάρχη εκπαίδευσης, την κλήση σε απολογία του προέδρου της Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας Μπάμπη Κόκλα με παραγγελία της ίδιας της υπουργού γιατί ζήτησε σε κλειστή συνδικαλιστική συνεδρίαση τη διερεύνηση καταγγελιών για την έκδοση των DVD από το υπουργείο, τη δίωξη του Παντελή Βαϊνά, αιρετού της Γ΄ Αθήνας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση κλπ.
Θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα προς την κυβέρνηση: Ο λαός δεν εκφοβίζεται. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η οργή του λαού μετατρέπεται σε τσουνάμι που παρασύρει την πολιτική της, τους πολιτικούς εκφραστές αυτής της πολιτικής και όλο το πλέγμα κυριαρχίας τους. Ας τρέμουν. Κανείς δεν θα γλυτώσει από τη λαϊκή θέληση για αλλαγή. Οι εργαζόμενοι θα υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, την επιβίωση τους, την αξιοπρέπεια τους και τους συναδέλφους τους. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει.
 Αθήνα, 31.10.2011

======================
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ – ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ

Διότι δε συνεμορφώθει …

Σε μια παραπαίουσα Κυβέρνηση τα μοναδικά δεκανίκια που της απομένουν είναι η καταστολή και η καταστρατήγηση κάθε είδους δικαιωμάτων των εργαζομένων, αλλά και του λαού που αντιστέκεται. Μετά από τα κλομπ, τα δακρυγόνα και τα χημικά, ήρθε η ώρα της ποινικοποίησης κάθε συνδικαλιστικής δράσης. Συνάδερφος εγκαλείται από «συνάδερφο» Διευθυντή διότι δε συνεμορφώθει προς τας εντολάς ,θυμίζοντας εποχές αλήστου μνήμης…
Διαβάζοντας τα παραπτώματα που αποδίδονται στον συνάδερφο Κώστα Τουλγαρίδη εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι και κάποιοι άλλοι διάβαζαν τον καιρό της χούντας των Συνταγματαρχών και δεν κατάλαβαν –ίσως και λόγω μειωμένης νοημοσύνης– την πτώση της ,αλλά και τη  μετεξέλιξή της σε κοινοβουλευτική χούντα.
Παραπτώματα όπως «Την αναξιοπρεπή διαγωγή υπαλλήλου εντός υπηρεσίας», «Την άσκηση αδικαιολόγητης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής», «την απείθεια» είχαμε να τα ακούσουμε από τον καιρό της επταετίας, ενώ κι η επίκλησή τους θυμίζει το αλάθητο του Πάπα και το πίστευε και μη ερεύνα, γεγονός που προξενεί ανατριχίλα, καθώς ξεθάβονται οι πιο χουντικές και ανενεργές διατάξεις του κώδικα σε βάρος του συναδέλφου με  ταυτόχρονη παρουσίαση της εικόνας του εργασιακού μεσαίωνα που θα ακολουθήσει. Ο συνάδελφος εγκαλείται επειδή υπερασπίστηκε τόσο τα εργασιακά δικαιώματα συναδέλφου αναπληρώτριας από μια αυθαίρετη τηλεφωνική μετακίνηση που επιχείρησε η διοίκηση και τελικά ακυρώθηκε όσο και τα δικαιώματα του συλλόγου διδασκόντων του σχολείου απέναντι στις αυθαιρεσίες του νέου δ/ντή του σχολείου του, προετοιμάζοντάς μας για την «αξιολόγηση της συμπεριφοράς του υπαλλήλου» που προβλέπει το νέο εκτρωματικό νομοσχέδιο για τη διοικητική αναδιάρθρωση, έτοιμο προς ψήφιση. Επιδιώκουν να το εφαρμόσουν στην εκπαίδευση από τώρα και να επιβάλουν την μπότα της Νέας Εποχής – Νέας Τάξης στα σχολεία.
Η δίωξη που προσπαθούν να στηρίξουν στην έωλη αναφορά του νέου δ/ντή του 1ου ΔΣ Πόρτο-Ράφτη και τυπικά διεξάγει το 2ο Γραφείο ΠΕ Αν. Αττικής γίνεται ύστερα από ενημέρωση και πλήρη κάλυψη τόσο της Διευθύντριας Εκπαίδευσης Αν. Αττικής όσο και του Περιφερειακού Διευθυντή Αττικής. 
Ο συνάδελφος  Κώστας Τουλγαρίδης, είναι μέλος του ΔΣ του συλλόγου «Κ. Σωτηρίου», πρώην μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. και αναπληρωματικός αιρετός στο ΑΠΥΣΠΕ Αττικής. Εδώ και χρόνια βρίσκεται δίπλα στον αγώνα των ωρομίσθιων και αναπληρωτών συναδέλφων. Έχει παραβρεθεί σε πλήθος συνελεύσεών μας και έχει πάρει πολλές φορές την πρωτοβουλία για διοργάνωση κινητοποιήσεων για τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς. Με τη δίωξη του έχουν στόχο να ποινικοποιήσουν τη συνδικαλιστική δράση, να χτυπήσουν τη συλλογική στάση των διδασκόντων του σχολείου, να αποδημήσουν το σύλλογο διδασκόντων και να τρομοκρατήσουν κάθε φωνή αντίδρασης απέναντι στην κυβερνητική και διοικητική αυθαιρεσία και στην επιβολή της βαρβαρότητας των Μνημονίων, του νέου σχολείου της αγοράς, της απόλυτης ιεραρχίας και των διευθυντών μάνατζερ.
ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ. Η Εργασιακή τρομοκρατία δε θα περάσει!!!!
Απαιτούμε να σταματήσει αμέσως κάθε διαδικασία δίωξης, καθώς και την έγγραφη συγγνώμη προς το συνάδερφο όλων των εμπλεκόμενων.


 

Γιατί κλαις, Πρόεδρε;

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το  πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ

Στην τελετή παράδοσης  της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων»,  «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης». 


 Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.


Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. .
Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε,  απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.
Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και  οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί  κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση  του.
Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό.
Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς.
Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες.  δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν –  τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα – δεδομένο.
Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής  εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
Εσείς τότε, επιλέξατε  το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν  με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.  

Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας.   
Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.
– Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.
– Τι είναι αυτό;
– Ο νόμος νούμερο 3852/10.
– Και σε τι αφορά;
– Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».
Τόσο  ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών;
Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών».
Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας,  ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».
Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση.
Δεν έγινε ποτέ.
Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε».
Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε,  άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους,  προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα.
Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε,  κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα,  σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές.
Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.   

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.
Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν  την Αθήνα και τρέχουν  ποτάμια τα  δάκρυα αυτών που  επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους,
τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε  όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα –  την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.
Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας. 
Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε  πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του  Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά,  η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;
Σκεφθείτε   μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ –  που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.
Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε  πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». 
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.
Και τέλος –  γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία –  μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε  την μ’  αυτούς που  επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.
Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου
Κάλυμνος, 29-10-11

 
2 Comments

Posted by on October 30, 2011 in Uncategorized

 

Παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου με αφορμή τη δεύτερη έκδοσή του

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2011 in Uncategorized

 

Να πάψουν οι στημένες διώξεις σε βάρος του Παναγιώτη Βήχου

Στις 23 Νοεμβρίου η τελική μάχη στο κακουργιοδικείο. 14 χρόνια σύντροφοι!



Τα έχουμε πει, τα γνωρίζετε όλοι. 14 χρόνια στο εδώλιο επειδή τόλμησα να καταγγείλω, to 1998, με αδιάσειστα στοιχεία έναν σωματέμπορο που ήταν διοικητής σε νησί του Αιγαίου! Ο διοικητής αθωώθηκε, ένας Δεσπότης, που τον είχε καταγγείλει και αυτός, μετατέθηκε σε άλλη περιοχή (!!!) και εγώ κατηγορούμαι και αθωώνομαι από το 1998 (!!!) και ξανά παραπέμπομαι με τις ίδιες κατηγορίες και αφού το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα για την απίστευτη ταλαιπωρία μου και αντί να με αφήσουν ήσυχο ξαναπαραπέμπομαι να δικαστώ αυτή τη φορά σαν κακούργος, στο Κακουργιοδικείο! Πολύ τράβηξε αυτή η μεθοδευμένη προσπάθεια σπίλωσής μου και φυλάκισής μου από τους άνανδρους σκευωρούς της ΓΑΔΑ και από κάποιους εισαγγελείς που συνεχίζουν τις διώξεις ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχω καμία σχέση για ότι με κατηγορούν. Καιρός να μπουν τα πράγματα στη θέση τους και θα μπουν! Θέλω μόνο την συμπαράστασή σας και την παρουσία σας στο κακουργιοδικείο. Μάρτυρες υπεράσπισής μου βουλευτές, Πανεπιστημιακοί, Εκπαιδευτικοί, Δημοσιογράφοι, Συνδικαλιστές, γυναικείες οργανώσεις κλπ. Κανένα κάθαρμα του κράτους δεν μπορεί να περιμένει ότι θα επιτύχει το σκοπό του.
 
Βήχος Παναγιώτης 
 
Η Καταγγελία – Ολόκληρο το χρονικό της απίστευτης αστυνομικής σκευωρίας σε βάρος του Παναγιώτη Βήχου
 
Κι ΕΔΩ 

Η Καταγγελία  


Υπογραφές συμπαράστασης στο vihospanos@yahoo.gr  

Δείτε επίσης: http://kokkinostupos.blogspot.com/2011/10/blog-post_9073.html

 

Πρωτοβουλία για ένα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Συνάδελφοι, σύντροφοι, στις 19-20 Οκτωβρίου ζήσαμε την μεγαλύτερη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία των τελευταίων δεκαετιών. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων και νυν και μελλοντικών ανέργων κατέβηκαν για να διαδηλώσουν όχι ως «αγανακτισμένοι», αλλά ως εργάτες που έχουν αποφασίσει να υπερασπιστούν τις ζωές τους. Οι λαϊκές μάζες που πλημμύρισαν τους δρόμους και το Σύνταγμα στην Αθήνα αλλά και σε όλη την χώρα έχουν καταλάβει ότι ο εχθρός τους βρίσκεται στους ίδιους τους τόπους εργασίας σαν διευθυντές και αφεντικά. Εχουν καταλάβει ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τις εργασιακές τους συνθήκες, αν δεν αλλάξουν σε επίπεδο καθημερινότητας τις ζωές τους και επομένως αν δεν δώσουν πολιτική έκφραση στις ανάγκες τους. Κατανονοούν ότι δεν κάνουν τίποτε αν δεν ανατραπεί άμεσα αυτή η κυβέρνηση-υπηρέτης του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου. H υπερψήφιση του αισχρού πολυνομοσχέδιου της κυβέρνησης της Tρόικας δεν έχει καμιά κοινωνική νομιμοποίηση.


Ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι εχθροί δεν είναι μόνο η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής, αλλά και οι γραφειοκράτες που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης. Κανείς δεν έχει καμμιά εμπιστοσύνη στους καρεκλοκένταυρους της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και στις μονοήμερες ή διήμερες γενικές απεργίες που (απο)διοργανώνουν και εκτονώνουν το εργατικό επαναστατικό κίνημα. Ο λαός που έσπρωξε τα κάγκελα μπροστά στο στάβλο των καπιταληστών και επί ώρες πετροβολούσε τους υπερασπιστές της «δημοκρατίας» των Λάτσηδων, των Βαρδινογιάννηδων, των Μπομπολαίων και των Τροϊκανών ήξερε ότι δεν είχε τίποτα να περιμένει απο τους επαγγελματίες πυροσβέστες των αγώνων.


Η πάλη μας ενάντια στην καταστροφή των όρων ύπαρξής μας μετράει ήδη ένα νεκρό διαδηλωτή, οικοδόμο, μέλος του ΠΑΜΕ. Την αποκλειστική ευθύνη για τον θάνατό του από τα ασφυξιογόνα αέρια των ΜΑΤ την έχει η κυβέρνηση και η αστυνομία.


Γύρω από τη σωρό του νεκρού για αρκετές ώρες στήθηκε μια μεγάλη προπαγανδιστική επιχείρηση με στόχο να μεταθέσει τις ευθύνες από την αστυνομία και την κυβέρνηση σε άλλες ομάδες διαδηλωτών και ειδικά στους αντιεξουσιαστές που συγκρούστηκαν με την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ. Η στοχοποίηση επιδιώκει τόσο να βγάλει λάδι τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους αλλά και να ανάψει πράσινο φως σε ένα πογκρόμ κατά των αναρχικών αλλά και κατά οποιουδήποτε δεν συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις.


Στην επιχείρηση παραπληροφόρησης μετείχαν το ίδιο το KKE όπως και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που με μια κατάπτυστη ανακοίνωση θέλησε να υπερακοντίσει το ίδιο το ΚΚΕ στο προσφιλές  του πεδίο, αυτό της προβοκατορολογίας. ΄Ολοι αυτοί βρήκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, σκυλεύοντας το πτώμα του αγωνιστή εργάτη, να μιλήσουν για την ενότητα της συμβιβασμένης αριστεράς, που θα μας οδηγήσει σε ένα νέο λαϊκό προδοτικό μέτωπο διαχείρισης της αστικής εξουσίας.


Δεν είναι στις προθέσεις μας, ούτε και στην πολιτική μας θεώρηση να διαλέξουμε πλευρά ως θεατές ή οπαδοί καθώς θεωρούμε ότι δεν αποτελούμε κομμάτι εκείνης της αριστεράς που  μπροστά σε μια επιδιωκόμενη παναριστερή ενότητα βιάζεται να συνταχθεί υπό την σκέπη του ΚΚΕ όπως έπραξαν  δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ούτε έχουμε την εκτίμηση ότι το ΚΚΕ αποτελεί τον ταξικό αντίπαλο, ότι αποτελεί τον πρώτιστο στόχο στο οποίο πρέπει να βάλλει το εργατικό κίνημα.


Ωστόσο ξεκαθαρίζουμε ότι θεωρούμε την πολιτική στάση και τις πρακτικές του ΚΚΕ  εχθρικές στο να αναπτυχθεί ένα εργατικό κίνημα που θα διεκδικήσει και θα πάρει την εξουσία από τους αστούς. Κάτι που δεν πρόκειται να γίνει με όρους λαϊκής εξουσίας-λαϊκής οικονομίας μέσα στο καπιταλισμό και ξοδεύοντας δυνάμεις για να προστατευθεί η αστική νομιμότητα, αλλά ως αποτέλεσμα ενός εργατικού  και νεολαιίστικου κινήματος που σε περιεχόμενο και μορφές θα δίνει την μάχη της συνολικής επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού και δεν θα χωρά στα ασφυκτικά όρια της νόμιμης αριστεράς της ήττας και των παλαιών ή πρόσφατων συνοδοιπόρων της.


Ταυτόχρονα είναι ανάγκη να υπάρξει πλήρης και σαφής διαχωρισμός από πρακτικές δολοφονικής βίας που  στόχο έχουν την φυσική εξαφάνιση διαφορετικών απόψεων και πρακτικών έστω και αν αυτές είναι εντελώς λαθεμένες. Η ταξική πολιτική μάχη δίνεται με όρους κινήματος, εντός του κινήματος και όχι με κομματικού ή ατομικού τύπου αστική δολοφονική βία. 


Ως πρωτοβουλία για ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα εργατών θεωρούμε ότι  απέναντι σε όλο αυτό τον εσμό ατομική βίας, τυχοδιωκτισμού, κομματικών στρατών,  και κομματικής βίας είναι ανάγκη να αντιτάξουμε ένα ευρύ επαναστατικό μέτωπο αγωνιστών και συλλογικοτήτων που δεν θα ετεροκαθορίζεται και δεν θα ετεροπροσδιορίζεται ούτε από το ρεφορμισμό ούτε από την αναρχοαυτονομία, δεν θα καθορίζεται δηλαδή από ένα πολιτικό ρεύμα που σε περιεχόμενο και μορφές μετέτρεψε το δυναμικό κομμουνιστικό πρόταγμα σε ένα κλειστό στατικό σύστημα κρατικής εξουσίας, ή από μια θεώρηση που αντιλαμβάνεται την κοινωνική επανάσταση ως άθροισμα αντικαπιταλιστικών ζωνών εντός του καπιταλισμού ή ως άθροισμα πολλαπλών γεγονότων ατομικής βίας. Η κομμουνιστική απελευθερωτική προοπτική δεν χωρά στο συνταγολόγιο του ρεφορμισμού, η επαναστατική προοπτική δεν προκύπτει ως άθροισμα αντικαπιταλιστικών αντιδράσεων και η επαναστατική βία δεν εισάγεται εξωτερικά από τις κάθε λογής «πρωτοπορίες» αλλά προκύπτει μέσα στην ίδια την ζωή του εργατικού κινήματος ως απόσταγμα μια σκληρής και επίπονης διαδικασίας εργατικής χειραφέτησης.  


Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη


Γενική πολιτική απεργία διαρκείας


Όλη η εξουσία στους εργάτες


Aθήνα, 26/10/2011
 

ΤΟ ΛΑΪΚΟ «ΟΧΙ» ΚΑΙ Η ΦΑΣΙΖΟΥΣΑ ΧΟΥΝΤΑ

Το θρασύτατο πανηγύρι που είχαν στήσει χθες οι πολιτικοί απατεώνες της Κοινοβουλευτικής Χούντας (με την απαραίτητη βοήθεια των αντίστοιχων απατεώνων και ακαδημαϊκών «ΕΕ-δίαιτων αναλυτών» στα ΜΜΕ) για τη «σωτηρία της Πατρίδας», που προφανώς περνά μέσα από τη μεταμόρφωση της χώρας και σε τυπικό προτεκτοράτο, είχε σήμερα άδοξο τέλος, με τα λαϊκά στρώματα να βροντοφωνάζουν ένα μυριόστομο «ΟΧΙ» σχεδόν σε κάθε πόλη της  χώρας όπου είχαν μαζευτεί οι «επίσημοι». Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να μετατρέπουν σε λαϊκή γιορτή το ΟΧΙ, καταλαμβάνοντας τις θέσεις των «επισήμων», όπως άλλωστε λαϊκή γιορτή ήταν και το ΟΧΙ κατά του φασισμού το 1940, που ξεστόμισε μυριόστομα πάλι ο λαός και όχι μια άλλη Χούντα που κυβερνούσε τότε. Το σημερινό μάλιστα ΟΧΙ είναι πολύ πιο βαθιά κοινωνικό γιατί δεν έχει μόνο στόχο την εθνική απελευθέρωση, αλλά—και προπαντός—την κοινωνική απελευθέρωση των λαϊκών στρωμάτων από τις ντόπιες και ξένες ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, όπως εκφράζονται από την ντόπια Χούντα που παριστάνει την κυβέρνηση,  και από την υπερεθνική ελίτ/Χούντα, με τη μορφή της Τρόικας, η οποία τώρα θα παίρνει κάθε σημαντική οικονομική (και εξαρτώμενα πολιτική) απόφαση για τις ζωές μας. Γι’ αυτό και τα καθεστωτικά ΜΜΕ ήδη καταδίκασαν τις λαϊκές εκδηλώσεις και μιλούν για προσβολή του συμβόλου της «εθνικής ενότητας» (αλήθεια ποια είναι αυτή;).



Αποτελεί όμως άκρο άωτο του θράσους, η χούντα που υφάρπαξε με καθαρή απάτη τη λαϊκή εξουσία, με τον Ηγετίσκο της να υπόσχεται τότε λαγούς με πετραχήλια, και τώρα να μην τολμά να ζητήσει λαϊκή έγκριση για το έγκλημα της καταρράκωσης κάθε κοινωνικής κατάκτησης της τελευταίας εκατονταετίας, αλλά και για το ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα του ξεπουλήματος του κοινωνικού μας πλούτου και της επιτροπείας της χώρας, να αποφαίνεται, σαν νέος υπό-Φύρερ, πως «ο Λαός δεν θέλει εκλογές, αλλά αλλαγές»! Παράλληλα, ο Πρόεδρος της «Δημοκρατίας» και σύμβολο της «εθνικής ενότητας» αναρωτιέται: «Και πώς μετριέται η πλειοψηφία; Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια», «ξεχνώντας» ότι ακόμη και στην κοινοβουλευτική «δημοκρατία», η κυβέρνηση, σε εξαιρετικές συνθήκες όπως σήμερα, έχει ηθική υποχρέωση να ζητήσει τη λαϊκή εντολή για να εισάγει παρόμοια καταστροφικά μέτρα, όπως άλλωστε έκαναν για την επιβολή πολύ ηπιότερων μέτρων από τα ελληνικά, οι κυβερνήσεις της Ιρλανδίας, Ουγγαρίας, Πορτογαλίας κ.ά.  Και βέβαια ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας θα μπορούσε να μιμηθεί το παράδειγμα του Προέδρου της Ισλανδίας που αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό Νομοσχέδιο που υπέβαλε η εκεί ελίτ και δέχτηκε την λαϊκή έκκληση για δημοψήφισμα, πράγμα που κατέληξε σε λαϊκή απόρριψη των μέτρων με πλειοψηφία 93%, επιβεβαιώνοντας έτσι το γεγονός ότι πράγματι εξέφραζε την εθνική ενότητα και όχι τις ελίτ και τους τραπεζίτες!

Η ομόθυμη υπεράσπιση της εκδήλωσης της λαϊκής οργής σήμερα ήταν απαραίτητη, έστω και αν σε αυτή μετείχαν και εθνικιστικά στοιχεία κ.λπ. που όμως δεν τα είδαμε ούτε να επιτίθενται κατά συνδιαδηλωτών, όπως στο Σύνταγμα (βλ. σχετική ανακοίνωση μας), ούτε να προβαίνουν σε εθνικιστικές εκδηλώσεις, αλλά αντίθετα να προσπαθούν και αυτοί να ματαιώσουν την παρέλαση. Το «επιχείρημα» άλλωστε του «εθνικιστικού κινδύνου» έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται έντεχνα από την κοινοβουλευτική Χούντα του ΠΑΣΟΚ και τους υποστηρικτές της στη ρεφορμιστική «αριστερά» για να στιγματίσει τις αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις. Από αυτή τη σκοπιά, ήταν ακατανόητη η σχετική στάση του ΚΚΕ ότι «αυτή η μαζική λαϊκή αντίδραση δεν μπορεί ούτε να συκοφαντηθεί, ούτε να στιγματιστεί από τη δράση ορισμένων θυλάκων που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα και δρουν ενάντια σε αυτά, για δικούς τους σκοπούς». Είναι εντελώς απογοητευτικό, αν όχι καταστροφικό για το αναπτυσσόμενο λαϊκό κίνημα, το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα με ισχυρό εργατικό κίνημα από πίσω του, που υιοθετεί σωστές θέσεις για την έξοδο από την κρίση μέσω της εξόδου από την ΕΕ και τη διαγραφή όλου του χρέους –αντί για τις αποπροσανατολιστικές θέσεις για διέξοδο από την κρίση μέσα στην ΕΕ και την καταστροφολογία που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ακαδημαϊκοί «αναλυτές» του για τις συνέπειες  τυχόν εξόδου από το Ευρώ–, να αφήνει να υπερφαλαγγίζεται από τη ρητορική της ρεφορμιστικής «Αριστεράς». Αντίστοιχα, με τον έμμεσο στιγματισμό των αυθόρμητων λαϊκών αντιδράσεων ως χειραγωγούμενων από «θύλακες που δεν εκφράζουν τα λαϊκά συμφέροντα», τροφοδοτείται το κλίμα εμφυλίου που καλλιεργήθηκε κατά τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας μεταξύ διαδηλωτών, ακυρώνοντας σε μεγάλο βαθμό μια εν δυνάμει διαδικασία συνειδητοποίησης για κοινό μέτωπο κατά του νο 1 εχθρού αυτή τη στιγμή, δηλαδή της ΕΕ/ΟΝΕ και του ξεπουλήματος του κοινωνικού πλούτου.
 

Η λαϊκή οργή σήμερα κάνει πεντακάθαρο ότι η μόνη διέξοδος από την καταστροφική κρίση και την αποτροπή της εσωτερικής Κατοχής από την ντόπια και την υπερεθνική Χούντα και τους πραιτοριανούς τους (ΜΑΤ, Ευρωστρατοχωροφυλακή-EUROGENDFOR) είναι η σύμπηξη ενός νέου ΕΑΜ, με στόχο την κοινωνική απελευθέρωση, που θα απαρτίζεται από όλες εκείνες τις δυνάμεις που θα αγωνίζονταν για την ανατροπή της Χούντας, την έξωση της Τρόικας και την έξοδο μας από την ΕΕ, παράλληλα με τη διαγραφή ολόκληρου του Χρέους, καθώς και εκλογές για Συντακτική Συνέλευση που θα έβαζε τις βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομίας, χωρίς εξαρτήσεις από την ΕΕ του κεφαλαίου και από τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς (βλ. σχετική ανακοίνωση).

28 ΟΚΤΩΒΡΗ 2011

[ΔΙΚΤΥΟ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ] 


 Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία: www.inclusivedemocracy.org/pd
επικοινωνία: peridimok@gmail.com