RSS

Monthly Archives: May 2012

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΣΕ

  1. Γιατί δεν είναι αποτέλεσμα μιας ήττας σε έναν αγώνα που δόθηκε, ώστε να συνυπογράψει ο νικημένος καθ’ υπαγόρευση του νικητή. Η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν έκανε κανέναν αγώνα, δεν υπήρξαν νικητές και ηττημένοι, παρά μόνο οι γνωστοί «κοινωνικοί εταίροι», τα συνεταιράκια που μαζί τα φάγανε κι επέτρεψαν να δυσφημίζονται συλλήβδην όλοι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ από κανάλια και λοιπά ΜΜΕ σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Είναι αποτέλεσμα συνδιαλλαγής ανάμεσα σε συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και κυβερνητικές διοικήσεις του δικομματισμού.


Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Αν και κατά πόσο αυτές οι ηγεσίες νομιμοποιούνται να εκφράσουν τη θέληση των εργαζομένων. Όταν δεν έκαναν τίποτα τον τελευταίο χρόνο προκειμένου να προχωρήσουμε σε αγωνιστική διεκδίκηση ΣΣΕ –όπως είχαμε προτείνει και στο τελευταίο Συνέδριο της ΓΕΝΟΠ, Οκτώβρης 2010-  αλλά επέλεξαν την γνωστή τακτική των συμφωνιών πίσω από κλειστές πόρτες και κάτω από τα τραπέζια, μακριά και εν κρυπτώ από τους εργαζόμενους.

  1. Νομιμοποιείται οποιοσδήποτε συνδικαλιστής να συνυπογράψει ως τετελεσμένες τις μειώσεις μισθών, το πάγωμα-κατάργηση του χρονοεπιδόματος, το πετσόκομμα των κλιμακίων και των ειδικών επιδομάτων; Δικαιούται συνδικαλιστής να διαπραγματεύεται «κόψε πιο πολλά από τους άλλους και λιγότερα από μας» ή «απέλυσε τους άλλους και κράτα εμάς»;

Νομιμοποιούνται οι ηγεσίες της ΓΕΝΟΠ να αυτοϋπονομεύουν την ίδια τη ΓΕΝΟΠ, να καταργούν το συνδικαλιστικό ρόλο της και να τη μετατρέπουν από συνδικάτο με στόχο την ενότητα, την αλληλεγγύη και το συλλογικό αγώνα, σε όργανο διαχωρισμού των εργαζομένων σε «διατηρητέους» και «περιττούς»;

  1. Επιτρέπεται να συνυπογράψουμε ΣΣΕ, στην οποία δεχόμαστε ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ το κλείσιμο-πώληση μονάδων και δραστηριοτήτων για «οικονομοτεχνικούς λόγους»; Επιτρέπεται να συνυπογράψουμε την απόλυση των συναδέλφων που εργάζονται σε αυτές; Και με το πενιχρό «αντάλλαγμα» κάποιων «κοινωνικών» κριτηρίων, που έτσι κι αλλιώς προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία (άρθρο 281 Αστικού Κώδικα) και θα ακολουθούσαν έτσι κι αλλιώς κυβέρνηση-διοίκηση προκειμένου να αποφύγουν μεγαλύτερη κατακραυγή;

Επειδή ακούγεται από τα πιο επίσημα συνδικαλιστικά χείλη: να υπογράψουμε τώρα αυτή τη ΣΣΕ που έχουμε μια «καλή» διοίκηση, γιατί θα έρθει χειρότερη. Ας αναλογιστούμε λίγο τι λέει αυτό το «επιχείρημα»: Ότι θα έρθει μια κακή διοίκηση να εφαρμόσει μια κακή ΣΣΕ που υπέγραψε μια «καλή» διοίκηση. Καταλαβαίνουμε τι θα συμβεί, ποιες θα είναι οι συνέπειες για τους εργαζόμενους;

Αν για τη «λύση» του ασφαλιστικού που συνυπέγραψαν οι ίδιες ηγεσίες χρειάστηκαν 10 χρόνια για να φανούν οι συνέπειες… Αν για τη διάσπαση της ΔΕΗ χρειάστηκαν μερικοί μήνες… Οι συνέπειες από τη ΣΣΕ που προτείνει η «καλή» διοίκηση, θα έρθουν την επόμενη μέρα!

Διαπιστώνοντας πόσο ευάλωτη είναι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος στη ΔΕΗ στους διατεταγμένους εκβιασμούς «εισαγγελικών ερευνών» και καταγγελιών από τα ΜΜΕ, θα ήταν χρήσιμο να εμφανιστούν και να δούμε τις μεταβολές στα περιουσιακά στοιχεία των «ηγετών» από την εποχή της «λύσης» του ασφαλιστικού. Και να τα ξανασυγκρίνουμε μετά τη συνυπογραφή της ΣΣΕ που προτείνει σήμερα η διοίκηση. Τότε άνοιξαν την κερκόπορτα… τώρα ανοίγουν τις κεντρικές πύλες!

Η συγκυρία στην οποία «συζητήθηκε» η ΣΣΕ ήταν μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος και οι εκλογές. Οι «αντιμνημονιακές» ηγεσίες της ΓΕΝΟΠ δεν θέλησαν να συμβάλλουν για ένα αγωνιστικό κλίμα μπροστά στις εκλογές, όχι υπέρ του α’ ή β’ κόμματος, αλλά υπέρ των εργαζομένων, υπέρ της ανατροπής των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, για την εκδίωξη της τρόικας και των γκαουλάιτερ, στην κατεύθυνση της αποδέσμευσης του εργαζόμενου και κατ’ επέκταση της ελληνικής κοινωνίας από τις αλυσίδες του χρέους.

Αντ’ αυτού, συζητούσαν εν κρυπτώ ΣΣΕ, συμβάλλανε στη διάσπαση της ΔΕΗ με την απόφαση του τελευταίου Συνεδρίου της ΓΕΝΟΠ, καθησύχαζαν τους εργαζόμενους και διευκόλυναν τη διοίκηση να τους στείλει στις διάφορες «θυγατρικές»  με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις. Δεν πήραν χαμπάρι(;) ότι με τροπολογία του Παπακωνσταντίνου επιτράπηκε η κατάργηση του δημοσίου ελέγχου στον ΑΔΜΗΕ, που είχαν «διασφαλίσει» και «συνδιαμορφώσει» με τον Παπακωνσταντίνου. Δεν πήραν είδηση(;) τι γινόταν με τον ΕΟΠΥΥ κι οι συνάδελφοι στο ασφαλιστικό έμειναν στον αέρα και το έμαθαν με τη δημοσίευση του νόμου. Προετοίμασαν τα πρόβατα για το σφαγείο. Και τώρα θέλουν να συνυπογράψουν ΣΣΕ που νομιμοποιεί τις επόμενες ενέργειες του χασάπη!

Οι εκλογές έγιναν. Ο λαός ανάσανε γιατί τα άμεσα εισπρακτικά μέτρα μπήκαν, για λίγο, στο ψυγείο. Όμως, ο Παπαδήμος συνεχίζει να κυβερνά. Νομοσχέδια παρασκευάζονται για να είναι έτοιμα προς ψήφιση. Ο Ράιχενμπαχ και η task force του διαμορφώνουν νέο Αστικό Κώδικα. Το εργατικό δίκαιο έχει επί της ουσίας καταργηθεί. Κι η ΔΕΗ, όντας πλέον κομμάτια και κομματάκια, με τις μονάδες της υπό πώληση, σε πλήρη αποδιοργάνωση και πνέοντας τα λοίσθια από την ταμειακή ασφυξία που την οδήγησαν τα χαράτσια και η επιδότηση των «ανταγωνιστών» της, εισήχθη στις 12.5.2012 στο ΤΑΙΠΕΔ. Δηλαδή στο Ταμείο Εκποίησης της Δημόσιας Περιουσίας κι ετοιμάζεται να παραδοθεί έναντι πινακίου φακής στους δανειστές και τα άλλα αρπακτικά των αγορών.

Κι η ΓΕΝΟΠ, που θα «μάτωνε», δεν λέει κουβέντα!!!

Μας απειλούν ότι αν δεν υπογράψουμε ΣΣΕ θα πέσουμε στη μετενέργεια, θα μείνουμε ακάλυπτοι στις πιέσεις της εργοδοσίας, δηλ. της «καλής» διοίκησης. Θέλουν και ξεχνούν πως η όποια υπογραφή ΣΣΕ θα είναι πρακτικά χωρίς αντίκρυσμα με το που έρχεται το νέο μνημόνιο με τα νέα μέτρα, και τα νέα μέτρα, και τα νέα μέτρα…

Το μόνο που θα έχει μείνει είναι ότι συμφώνησαν οι συνδικαλιστές, δηλ. όλοι εμείς οι εργαζόμενοι, με την επιθυμία κυβέρνησης-διοίκησης να κλείνουν δραστηριότητες, να πωλούν μονάδες και να διώχνουν κόσμο (Άρθρα 35 & 40 της προτεινόμενης ΣΣΕ), με το να δοθεί η ευχέρεια στη διοίκηση να μας διασπά ανά κατηγορία και να αποφασίζει μονομερώς μειώσεις (παρ. Α.5.4. & Β.4) προκειμένου να πιάνει τους στόχους που θα θέτει κάθε φορά η κυβέρνηση για να ικανοποιεί τις εντολές της τρόικα, μη τυχόν και μας διώξουν από το ευρώ. Γιατί τότε «τι θα απογίνουμε»!

Καλούμε όλους τους εκλεγμένους συνδικαλιστές να μη νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους και τη στάση τους αυτή τη ΣΣΕ της ντροπής! Καλούμε όλους τους συναδέλφους να παραστούν μαζικά στο Δ.Σ. της ΓΕΝΟΠ (Παρασκευή 18.5.2012) και να εμποδίσουν το νέο ξεπούλημα!

Καλούμε όλους τους συναδέλφους να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους, να συγκροτήσουν συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς. Καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια Σωματεία-Μέλη της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, μαζί και τα κλαδικά συνδικάτα ενέργειας (ΣΕΕΝ & ΣΕΕΝ-ΑΒΕΚ) να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για κοινή δράση για την απονομιμοποίηση και την ανατροπή των μνημονίων που έδεσαν χειροπόδαρα τη χώρα και το λαό μας.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για αξιοπρεπή αμοιβή, δουλειά και ζωή!

ΓΕΩΡΓΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, Δ.Σ. ΣΕΠ/ΔΕΗ

ΠΑΠΑΔΕΔΕ ΦΛΩΡΑ, Δ.Σ. ΣΕΠ/ΔΕΗ

ΠΡΑΣΣΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΕΕΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

ΑΣΑΛΟΥΜΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΣΕΕΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

Πηγή:Σ.Ε.Ε.Ν “ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ”

Advertisements
 

Ο «άλλος» αέρας που φυσάει στην Ευρώπη και η δυσωδία των φασιστικών πογκρόμ

111
Οι εξελίξεις συνεχίζουν να ρέουν με καταιγιστικό ρυθμό, καθώς απομένουν τρεις εβδομάδες από το ημερολογιακό ορόσημο των εκλογών που θεωρητικά-από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς- θα σημάνει την απαρχή μιας νέας φάσης, για αυτό που συνοπτικά αποκαλείται Κρίση. Ως τότε όλα η πραγματικότητα θα αποτελείται από τις σκηνές της προηγούμενης εβδομάδας: σύσσωμη η Ευρώπη κι όλοι οι υπερεθνικοί καπιταλιστικοί μηχανισμοί από τους G8 μέχρι τις αγορές και τους περίφημους οίκους τους απαιτούν να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα για να συνεχιστεί η «διάσωση».


Το ελληνικό κεφάλαιο παρατηρεί με οργή την ανεπάρκεια του πολιτικού του προσωπικού και των δημοσιογράφων του  και προσδοκά πλέον πως η αναγέννηση της δεξιάς στη βάση του νόμου και της τάξης με ολίγη από επαναδιαπραγμάτευση θα μπορέσει να αποτελέσει μια νέα μορφή κοινωνικής συμμαχίας, που θα διασώσει την ευρωπαϊκή του φυσιογνωμία και που παράγει όμως και τα ναζιστικά τάγματα εφόδου.

Ταυτόχρονα η ταξική κι ιδεολογική πόλωση είναι πλέον μόνιμο χαρακτηριστικό της κοινωνικής ισορροπίας, μια πόλωση που υπερβαίνει κατά πολύ την τρέχουσα πολιτική της έκφραση που είναι ο Σύριζα ή το δεξιό μέτωπο. Επιπλέον κι ανεξάρτητα από τις λογής διαβεβαιώσεις δεν μπορεί να αποκλειστεί ένα πιστωτικό γεγονός και μια ελεγχόμενη (;) κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών που θα έχει σκοπό να συνετιστεί ο ελληνικός λαός, αλλά μπορεί να αποτελέσει το πρελούδιο της συνεχώς αναβαλλόμενης χρεοκοπίας.

Σύνοδος κορυφής, ευρωομόλογο, ντόμινο κι άλλες ιστορίες…

Η πρόσφατη σύνοδος κορυφής της ΕΕ ανέδειξε πράγματι τις υπαρκτές αντιθέσεις στους κόλπους της, αντιθέσεις που σχηματικά εκφράστηκαν από τη Γερμανία (και τους δορυφόρους της) με το σχέδιο της μονομερούς λιτότητας και της δημοσιονομικής ένωσης από τη μια και το μπλοκ γύρω από τον Ολάντ (Ιταλία κι Ισπανία) που επιθυμεί κι ένα αναπτυξιακό σχέδιο με εργαλεία τα ευρωομόλογα και τον απευθείας δανεισμό κρατών-άρα κι εκτύπωση χρήματος- από την ΕΚΤ.

Οι αντιθέσεις αυτές εκφράζουν επιπλέον τη συνειδητοποίηση τμημάτων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου γύρω από το αδιέξοδο του γερμανικού σχεδίου που ευνοεί τελικά μόνο το ίδιο, παρά κάποια ουσιαστική αλλαγή πολιτικής και στροφή προς τον κεϊνσιανισμό, όπως ισχυρίζονται αριστεροί και μη αναλυτές.

Είναι δεδομένο πια πως η γερμανική πρόταση λιτότητας και τα «μνημόνια» είχε ως στόχο αφενός να θωρακίσει το γερμανικό κεφάλαιο από ενδεχόμενο κρατικών χρεοκοπιών και να προσφέρει ευκαιρίες άμεσου κέρδους στις «αγορές», αφετέρου να αποτελέσει και μια πρόταση μελλοντικής ανάπτυξης, μειώνοντας την αξία της εργατικής δύναμης κι αυξάνοντας έτσι την απόλυτη υπεραξία στα ερείπια του κράτους πρόνοιας. Το πρώτο σκέλος πέτυχε σε βάρος όμως των εταίρων επαναφέροντας τους δήθεν ξεπερασμένους εθνικούς ανταγωνισμούς, το δεύτερο σκέλος δεν έχει αποδώσει ακόμα καρπούς, ακριβώς γιατί η κρίση είναι ακόμα στα μισά, άρα δεν έχει “ανάπτυξη” το μενού για τα επόμενα χρόνια.

Την ίδια στιγμή, ο γερμανικός καπιταλισμός, έχοντας φροντίσει να τσακίσει προ κρίσης τα κεκτημένα της δικής του εργατικής τάξης (ατζέντα Σρέντερ) κι επωφελούμενος από το φτηνό -σε σχέση με το μάρκο- ευρώ έχει το πλεονέκτημα κι  επιθυμεί να επιβεβαιώσει την ηγεμονία του στο χώρο της Ευρώπης που του προσφέρει το ζωτικό χώρο που έχει προφανώς ανάγκη.

Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις Ολάντ είναι περισσότερο μέρος μιας επαναδιαπραγμάτευσης της θέσης και του ρόλου του γαλλικού κεφαλαίου, στην Ευρώπη που αλλάζει, με αυτόν που ηγεμονεύει κι όχι μια διαφορετική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης. Ουσιαστικά  ζητά από το Βερολίνο να επωμιστεί πραγματικά το κόστος του κοινού νομίσματος και να προωθήσει μια ισότιμη (sic) οικονομική ένωση, που θα περιορίσει τις κραυγαλέες αντιθέσεις που ναρκοθετούν την αντιδραστική ουτοπία της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ειδικά όταν στο Παρίσι ξέρουν καλά πως από Σεπτέμβριο η γαλλική οικονομία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το φάντασμα μιας βαθιάς ύφεσης, αλλά και με την αρπακτικότητα των «αόρατων» αγορών. Ως εκ τούτου είναι λογικό να ζητούν έναν περιορισμό της ασυδοσίας της αριστοκρατίας του χρήματος και μια κάποια αυτονομία της πολιτικής απέναντι του. Ευσεβείς αστικοί πόθοι εν μέσω της Κρίσης της εποχής μας.

Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε: η λιτότητα δεν είναι ιδεολογική αστοχία ή εμμονή, είναι η κυρίαρχη αστική πολιτική την περίοδο της κρίσης, γιατί εκκινεί από το υλικό γεγονός της ανάγκης να προασπίσει μόνο τα δικαιώματα του κεφαλαίου κι ειδικότερα της χρηματικής του αριστοκρατίας, χωρίς να (φαίνεται πως) συμπεριλαμβάνει  σε αυτά τα συμφέροντα άλλων κοινωνικών στρωμάτων που αποτελούσαν το μπλοκ εξουσίας της αναπτυξιακής περιόδου. Με αυτό ως δεδομένο δε θεωρούμε πως ο καπιταλισμός και τα επιτελεία της άρχουσας τάξης διαθέτει κάποιο ορθολογικό σχέδιο που τον εμποδίζει να αποβάλλει για πχ την Ελλάδα φοβούμενος το ντόμινο, μιας και οι συνταγές σωτηρίας, ουκ ολίγες φορές έχουν αποδειχτεί συνταγές καταστροφής.

Θεωρούμε πως ακόμα κι αν η Γερμανία τελικά δεχτεί τα ευρωομόλογα κι άρα να βάλει το χέρι στην τσέπη, αυτό πρώτον θα το πράξει μόνο αφού λάβει τα απαραίτητα ανταλλάγματα που συνίσταται στην αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας της και στη συνέχιση της πολιτικής διάλυσης των δικαιωμάτων του προλεταριάτου, στην οποία εξάλλου δε διαφωνεί και κανείς στην ΕΕ. Δεύτερον ακόμα κι η εκτύπωση χρήματος, ακόμα κι η πολιτική ενοποίηση, θα είναι κατά τη γνώμη μας τα τελευταία επεισόδια  πριν τη διάλυση της ευρωζώνης και της ΕΕ κι όχι η αρχή μιας νέας περιόδου στην ιστορία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Τρίτον κι αυτό αφορά άμεσα την Ελλάδα, όσο κι αν οι αντιθέσεις αυτές είναι υπαρκτές, δεν είναι βέβαιο πως ο συμβιβασμός τους θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, αφού και ο «κεινσιανιστής» Ολάντ είπε το αυτονόητο: υλοποίηση των συμφωνηθέντων, αλλιώς χρεοκοπία

Το  κυριότερο όμως κι αυτό αφορά όσους προσδοκούν πως η ρητορική του Ολάντ (ο οποίος εξάλλου μπροστά στις κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιούνη θέλει «αριστερό προφίλ») σε συνδυασμό με την πιθανή νίκη του Σύριζα στις προσεχείς εκλογές θα έχουν ως αποτέλεσμα την αλλαγή του ευρωπαϊκού πλαισίου είναι το εξής: αν είναι μια φορά λάθος να μην υπολογίζει κανείς τις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, ανάμεσα σε κράτη ή μεμονωμένα αφεντικά, είναι δέκα φορές λάθος να προβάλει σε αυτές τις επιθυμίες ή τις προσδοκίες του.

Μια  ελληνική έξοδος από το ευρώ μπορεί να προκαλέσει χάος και να διαλύσει όλο το οικοδόμημα ισχυρίζονται όσοι θεωρούν πως είναι εφικτή μια άλλη πολιτική στο πλαίσιο του ευρώ και αυτό το επιχείρημα είναι η βασική θέση του Σύριζα. Κατά τη γνώμη μας η θέση παίρνει ως δεδομένο ένα βαθμό ορθολογισμού του συστήματος, αλλά και δεν αντιλαμβάνεται πως και μια ριζοσπαστική -για το πλαίσιο που συζητάμε- πολιτική, εκλαμβάνεται εξίσου από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και τις αγορές ως απειλή για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αν τώρα κανείς θεωρεί πως μπορεί να επιβάλει αλλαγές στην Ευρώπη των αγορών μόνο με το φόβητρο του ντόμινου και με όπλο την ψήφο του ελληνικού λαού, προκύπτει εύλογο το ερώτημα γιατί να σταματήσει εκεί και να μην ολοκληρώσει τη ρήξη μετασχηματίζοντας όλη την Ευρώπη;

Αν δεν αντιληφθούμε τους συσχετισμούς και τη σοβαρότητα αυτών που παίζονται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια τεραστίων διαστάσεων ήττα, είτε αυτή πάρει και τα χαρακτηριστικά των ανοιχτών διώξεων είτε όχι.

Συνοψίζοντας λοιπόν μπορούμε να πούμε πως σαν τακτική η εκμετάλλευση των ενδοαστικών αντιθέσεων έχει νόημα, αρκεί να είναι ξεκάθαρο σε όσους την επικαλούνται, το όριό της. Αντίστοιχα φυσικά και οι «επαναστάτες ή οι μεταρρυθμιστές» της δραχμής ας έχουν υπόψη τους πως αυτή αποτελεί μια εναλλακτική και μάλιστα ανοιχτά δικτατορική του ελληνικού καπιταλισμού.

Η κρίση προς λύπη των χαζοχαρούμενων ευρωπαϊστών που ταυτίζουν την Ευρώπη με την ΕΕ, οδηγεί πια στη συντριβή των όποιων αστικοδημοκρατικών θεσμών της, ως το πολιτικό επακόλουθο της λογικής των οικονομικών μονοδρόμων. Πόσο αλήθεια καταρρέει ο μύθος της ενωμένης και δημοκρατικής Ευρώπης, όταν επίσημα πια διακηρύττεται η ωμή αλήθεια: «δεν υπάρχει κανένα περιθώριο άλλης πολιτικής που να αμφισβητεί έστω και λίγο, έστω και ως ρητορεία τα συμφέροντα των αγορών, είμαστε το πολιτικό τους προσωπικό και όσο και να ψηφίζετε  ενάντια στις πολιτικές μας, όπως ο ήλιος λάμπει, έτσι θα ισχύει και ο φυσικός νόμος μας: νυν υπέρ πάντων το κεφάλαιο, ακόμα κι αν αυτό οδηγήσει στη διάλυση και στον πόλεμο όλων εναντίον όλων».

Φασιστικό πογκρόμ και αφωνία της αριστεράς

Την ίδια στιγμή που στις Βρυξέλλες επεξεργάζονται σχέδια εξόδου για την Ελλάδα, την ίδια στιγμή που ο Σύριζα βγαίνει πρώτος στα γκάλοπ και ετοιμάζεται είτε να διαψεύσει με παταγώδη τρόπο τις προσδοκίες εκατομμυρίων, συμβιβαζόμενος ή ηττημένος, είτε να βρεθεί να ηγείται ακούσια μιας πρωτοφανούς, στην πρόσφατη ιστορία, ταξικής σύγκρουσης, η δεξιά από την κοινοβουλευτική της έκφραση, μέχρι τις παρακρατικές συμορίες παίρνει θέσεις μάχης. Εκμεταλλευόμενοι χυδαία το φόνο ενός 29 χρόνου στην Πάτρα με φερόμενο ως δράστη έναν 17χρονο Αφγανό, οι ναζιστές επαναλαμβάνουν το πογκρόμ του περασμένου Μαϊου στην Αθήνα. Μάλιστα είτε λόγω της ανεξέλεγκτης ανθρώπινης σκόνης, είτε με στόχο ένα «ριζοσπαστικό» προφίλ, στην προσπάθειά τους να λιντσάρουν εισβάλλοντας στο χώρο διαμονής των μεταναστών, «συγκρούστηκαν» με τους μπάτσους.

Από κοντά τα τοπικά ρουφιανοκάναλα, και φυσικά η ΝΔ που απέδωσε ευθύνες για την κατάσταση στο Σύριζα. Ο ρατσισμός κι ο φασισμός που καλλιεργήθηκε συστηματικά από την αστική τάξη και τα φερέφωνά της, που επιβάλλεται με την τρομοκρατία των ναζιστικών συμμοριών και όχι με την αντιπαράθεση ιδεών, όπως νομίζει στην πλειοψηφία της η αριστερά, είναι το απόλυτο όπλο όχι για να αλλάξει η ατζέντα, αλλά για την επόμενη μέρα. Σε όλα αυτά, εκτός από το ότι αφήνονται απροστάτευτοι οι πραγματικοί απόκληροι στις επιθέσεις των φασισταριών, εκτός από το ότι δεν έγιναν προσπάθειες για δίκτυα στέγασης και σίτισης των μεταναστών κόντρα στη μαφία και το παρακράτος, επικρατεί -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- υποτίμηση ή ακόμα χειρότερα διάθεση «να καταλάβουμε» την οργή του κόσμου.

Και αυτό το σιωπητήριο απέναντι στο φασιστικό εσμό, εκτός από την αξιακή του διάσταση, έχει και θα έχει πρακτικές συνέπειες ακόμα και για όσους θεωρούν πως θα ξεφουσκώσει ή δεν τους αφορά. Κι αυτό αφορά τόσο το Σύριζα που μεθά από την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη και την αριστερή κυβέρνηση που θα καταγγείλει πολιτικά το μνημόνιο (κάτι που από μόνο δε σημαίνει τίποτα), όσο και το ΚΚΕ με την αντιφασιστική του απουσία και την Ανταρσύα που δεν υπερασπίζεται ούτε τη συνιστώσα της το ΣΕΚ, που δέχτηκε χθες επίθεση στα γραφεία του από ορδές μπάτσων και φασιστών.

Όσο και να ισχυρίζεται κανείς πως οι ψηφοφόροι των ναζιστών δεν ήξεραν-δε ρώτησαν, όσο και αν θεωρεί πως μπροστά στην άνοδο της αριστεράς αυτά είναι λεπτομέρειες, δεν μπορεί να αγνοήσει πως η άνοδος του φασισμού υπερβαίνει καταρχήν την εκλογική απήχηση των αυγών, των οποιών τα στελέχη είναι καλεσμένα από τα μεσημεριανάδικα μέχρι τις σοβαρές εκπομπές σε ένα πλυντήριο από αυτά που ξέρουν να στήνουν τα κανάλια, όταν ετοιμάζουν τις εφεδρείες των αφεντικών τους. Η μεταγραφή στη ΝΔ των «σκληρών» του Λάος, η επαναφορά του φασίστα γέρου Πλεύρη στο Λάος, η συνεχής προώθηση των «μαύρων» πασόκων Λοβέρδου-Χρυσαυγίδη, ο υπηρεσιακός υπουργός άμυνας, στρατηγός των εφέδρων, υπερασπιστής των Οϋκάδων και των ακροδεξιών πολιτοφυλακών, πιστοποιούν τη βαθιά αναδιάταξη των κρατικών μηχανισμών εν όψει μιας πραγματικά υπαρξιακής ταξικής σύγκρουσης.

Ακόμα κι αν ο Σύριζα δεν είναι ένα φόβητρο για την αστική εξουσία, ακόμα κι αν δεν είναι το Λαϊκό Μέτωπο του 1936, αλλά όπως ισχυρίζονται ΚΚΕ κι ένα μέρος της Ανταρσύα, αριστερό ανάχωμα, η άνοδός του επιταχύνει τις εξελίξεις στους μηχανισμούς του βαθέως κράτους. Ας είναι ξεκάθαρο: οποιοδήποτε αναμέτρηση με το μνημόνιο ή τις πολιτικές λιτότητας, είναι κι αναμέτρηση όχι μόνο με το κράτος αλλά και με τις φασιστικές συμμορίες.  Είναι σίγουρο πως μετά τις εκλογές, οι φασίστες θα συνεχίσουν πιο αναβαθμισμένα να συμπληρώνουν το έργο της ένστολης βίας, είτε ως αντιπολίτευση δρόμου σε μια αριστερή κυβέρνηση, είτε ως βοηθητικά τάγματα εφόδου μιας δεξιάς, είτε σε ένα όχι και τόσο απίθανο σενάριο χρεοκοπίας, ως ακροδεξιές πολιτοφυλακές ενός μίνι εμφυλίου. Όλα αυτά δεν ειπώνονται γιατί χάνουμε τη γενικότερη εικόνα που είναι δήθεν ο πανικός και το υπαρκτό όμως αδιέξοδο των αστών. Θεωρούμε πως η φασιστική ρητορική και πρακτική, με αποκορύφωμα τη δυσωδία των πογκρόμ είναι συστατικό κομμάτι της γενικότερης εικόνας και για να αντιμετωπιστούν δεν αρκεί ούτε η επίκληση στο λαό ή την εργατική τάξη, ούτε φυσικά η ιδεολογική αντιπαράθεση, αλλά ένας τολμηρός συνδυασμός αμείλικτης ιδεολογικής πάλης, πρακτικών λύσεων σε κοινωνικά προβλήματα σε γειτονιές και πάνω απ’ όλα οργανωμένη αυτοάμυνα.

Σε κάθε περίπτωση οδεύουμε προς εκλογάς, η πόλωση δυναμώνει και η αντιπαράθεση των στρατοπέδων δεν περιορίζεται στην εκλογική μάχη, ακριβώς όπως οι εκλογές αυτές θα αποτελέσουν ένα σημείο μετάβασης σε μια καινούρια ισορροπία, που όψεις της φάνηκαν ήδη. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, οφείλουμε να θεωρούμε δεδομένα όλα όσα μπορούν να μας χαροποίησαν σε πρώτη φάση: την κρίση της αστικής ηγεμονίας, την άνοδο της αριστεράς, ακόμα και τις εσωτερικές κόντρες στην ευρωζώνη. Όλα αυτά, παράγωγα όχι μηχανιστικά της Κρίσης, δεν αποτελούν νίκες όπως ισχυρίζονται όσοι από αφέλεια, κούραση ή πολιτικαντισμό εμμένουν σε μια απλοϊκή ερμηνεία της πραγματικότητας. Αντίθετα για μας είναι ενδείξεις πως η ανισορροπία του συστήματος οδεύει σε μια κλιμάκωση, που αντιστοιχεί σε μια όξυνση της πάλης των τάξεων και των πολιτικών τους επιτελείων κι επαναφέρει με νέα ίσως μορφή τα παλιά και ξεχασμένα ζητούμενα: ποιος είναι ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό, ποιος κάνει τις επαναστάσεις, με ποια τακτική και στρατηγική, πως αντιμετωπίζεται η καπιταλιστική αντίδραση που για να διασωθεί το σύστημα δε θα σεβαστεί την αστική της νομιμότητα; Πέρα από εύκολους πανηγυρισμούς, πέρα από ηττοπάθειες ανοίγει ο δύσκολος δρόμος της συνειδητής πάλης, ακούγεται το κάλεσμα για μια ακόμη ιστορική απόπειρα μήπως και σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος που καταδικάζει την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα. Δεν έχουμε παρά να ανταποκριθούμε!

Άκης Τζάρας
 

Το ΕΠΑΜ στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ (;)

Ανακοίνωση πολιτικής γραμματείας σχετικά με τις προσεχείς εκλογές

Η Πολιτική Γραμματεία του Ε.ΠΑ.Μ., με τη σύμφωνη γνώμη της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών του, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, εκτιμώντας ότι η τρέχουσα εκλογική αναμέτρηση δεν πληροί τους όρους και τις προϋποθέσεις για την προώθηση λύσης προς όφελος του Λαού και της χώρας.


Επειδή το Ε.ΠΑ.Μ. δεν μπορεί να ταυτιστεί, ούτε να προτείνει καμιά πολιτική δύναμη, ενώ  εκτιμά ότι:


  • καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις που εμφανίζονται ως αντιμνημονιακές δεν πληροί εκείνα τα κριτήρια που θα τις χαρακτήριζαν γνήσια αντιμνημονιακές, σύμφωνα με τις αρχές του Μετώπου και τις ανάγκες του Λαού… Δε δίστασαν να συνδιαλλαγούν για την κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας δωσίλογους και προδότες ως ισότιμους συνομιλητές, οιονεί εταίρους, μετατρέποντας την καταγγελία σε διαπραγμάτευση και σιγοντάροντας, με τη στάση τους και τις θέσεις τους, την τρομοκράτηση και τον εκβιασμό του Ελληνικού Λαού, με την κατασυκοφάντηση του δίκαιου αιτήματος για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας,

  • με τις υπάρχουσες συνθήκες πόλωσης, δεν μπορεί να υπάρξει ευρύτερη λαϊκο-μετωπική δράση και ως εκ τούτου, αρνείται  να συμβάλει στην διαδικασία πόλωσης που επιβάλει το κατεστημένο, αξιοποιώντας για μια ακόμη φορά το δίλημμα ανάμεσα σε δεξιά και αριστερά,

  • καμιά από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν έχει ούτε τα εχέγγυα, ούτε το ανάστημα να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα του Λαού και δεν επιλέγει να στηριχθεί σ΄ αυτόν, αλλά λειτουργεί μόνο εκλογικά,

το Ε.ΠΑ.Μ. αποφασίζει  να μη δώσει αυτή την εκλογική μάχη, αλλά να ετοιμάσει τους όρους για την επόμενη μάχη, η οποία, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου, δεν θα αργήσει να έλθει και επιπλέον, καλεί τα μέλη και τους φίλους του να εκφραστούν – σ’ αυτές τις εκλογές – κατά συνείδηση, αντιμνημονιακά.

Στο πλαίσιο αυτό το Ε.ΠΑ.Μ. θα προσπαθήσει να πρωτοστατήσει στις επόμενες εκλογές με όρους, όχι μόνο διεκδίκησης εισόδου στη Βουλή, αλλά και με όρους διεκδίκησης της εξουσίας.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ.

 

Κανιβαλισμός, το ανώτατο στάδιο του νεοφιλελευθερισμού

 

hannibal.jpg

του Νίκου Νικήσιανη

Ο νέος εγχώριος σταρ του νεοφιλελευθερισμού Θάνος Τζήμερος δήλωσε, λέει, ότι «κάθε μετανάστης που εργάζεται παίρνει μια θέση από τους Έλληνες». Ως πρακτικός όμως άνθρωπος, ο κ. «Αυτοδημιούργητος» δεν στέκεται στη διαπίστωση του προβλήματος, αλλά προτείνει και ριζοσπαστικές λύσεις: οι μετανάστες θα μπορούσαν, λέει, «να αξιοποιηθούν ως φθηνά εργατικά χέρια σε επιχειρήσεις που πρέπει να ανταγωνιστούν αντίστοιχες στη Βουλγαρία», ενώ οφείλουμε να τους αναγκάζουμε να περνάνε τόσο άσχημα, ώστε «όταν τηλεφωνούν στα χωριά τους να μην λένε ότι η ζωή στη χώρα μας είναι αρκετά καλύτερη από ό,τι στις πατρίδες τους». Αν συνδυάσουμε τις δύο προτάσεις, οφείλουμε να υποθέσουμε ότι αυτή η εργασία θα είναι μάλλον καταναγκαστική: αλλιώς, θα φεύγανε και αυτοί στα “χωριά” τους.


Οι ιδέες αυτές μπορεί να μην ακούγονται βέβαια και τόσο «φιλελεύθερες» και «δημιουργικές»· όπως όμως έχει διακηρύξει με ειλικρίνεια, μπροστά στην προοπτική να κονομάσει λίγες έδρες, ο φέρελπις γκουρού των αγορών είναι ικανός να ξεπουλήσει ακόμα πιο φτηνά τις ήδη φτηνές νεοφιλελεύθερες ιδέες του. Πριν δύο μέρες εξάλλου, αυτός ο μέγιστος εχθρός των ξεπουλημένων πολιτικών, έδιωξε με μία δήλωση όσους «στενούς συνεργάτες» του τόλμησαν να διαφωνήσουν με τη γραμμή του κόμματος και τη συνεργασία με τον άφθαρτο κ. Μάνο. Για αυτό άλλωστε εδώ και μήνες προσπαθεί το ΣΚΑΪ να τον κάνει άνθρωπο· μπας και χρειαστεί μία τσόντα για να δέσει καλύτερα το σενάριο της συγκυβέρνησης και όχι για να παπαγαλίζει τις τετριμμένες, καφενειακού επιπέδου, “αναλύσεις” του, με αυτό το περισπούδαστο ύφος ενός και καλά αποφασιστικού Βασιλάκη Καΐλα.

Στην προσπάθειά του ωστόσο να γλύψει το μαλακό υπογάστριο του λαϊκιστικού ρατσισμού, ο γραφικός τηλεπλασιέ μεταχειρισμένων συνταγών έρχεται τελευταίος και καταϊδρωμένος. Όταν η διαχείριση του μνημονίου έχει διπλασιάσει την ανεργία σε ένα χρόνο, το επιχείρημα ότι «οι ξένοι (επίσης άνεργοι) μας παίρνουν τις δουλειές», δεν το πολυδουλεύει πια ούτε η Χρυσή Αυγή, η οποία, πολύ πιο έξυπνη από τον κ. «Πετυχημένο», επικεντρώνει στην ασφάλεια, αλλά και στην καταγγελία των «πουλημένων πολιτικών». Όσο για την εκμετάλλευση των μεταναστών ως φτηνά εργατικά χέρια, αυτό γίνεται από το ’90, ενώ αν πιστεύει ότι η ζωή των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας είναι σήμερα τόσο ελκυστική που χιλιάδες νέοι από την Καμπούλ ονειρεύονται ακόμα να μετακομίσουν στον Άγιο Παντελεήμονα, ο επιχειρηματίας μας μάλλον έχει καιρό να περάσει από εκεί· άλλωστε, την πρόταση του για σχεδιασμένη επιδείνωση των ήδη άθλιων συνθηκών την εφαρμόζουν καιρό τώρα οι ομοϊδεάτες του από τη Χρυσή Αυγή.

Ο πόλεμος όλων εναντίον όλων

Δεν θέλαμε ωστόσο να ασχοληθούμε τόσο με τον ίδιο τον κ. Τζήμερο· άλλωστε, το πιο πιθανό είναι μετά τη διαγραφόμενη αποτυχία του στις ερχόμενες εκλογές να μην τον θυμάται ούτε ο σ. Πορτοσάλτε. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι οι δηλώσεις του, εξαιτίας ακριβώς αυτού του ενθουσιασμού του νεοφώτιστου, αποκαλύπτουν το πόσο κοντά είναι ο νεοφιλελευθερισμός με το νεοφασισμό. Ειδικά σε περίοδο κρίσης, όταν το προσωπείο των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» καθίσταται μία περιττή πολυτέλεια, ο φιλελευθερισμός, όχι μόνο βέβαια του Μάνου ή του Τζήμερου, αλλά –ακόμα περισσότερο- του Σαμάρα, του Βενιζέλου, του Δασκαλόπουλου ή του Μανδραβέλη, καταφεύγει στην αρχική του μήτρα: τον πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πριν από μερικούς μήνες, ο κ. Βενιζέλος προσπαθούσε να μας πείσει για την αναγκαιότητα των νέων μέτρων απορρύθμισης της μισθωτής εργασίας – ναι, πρόκειται για τα ίδια μέτρα που σήμερα υποστηρίζει ότι αυτός αντιστάθηκε, αλλά του την έφερε ο ΣΕΒ. Έλεγε τότε λίγο – πολύ ότι οι μισθωτοί οφείλουν να χάσουν ένα μέρος του μισθού τους για χάρη των άνεργων, υπονοώντας σαφώς ότι αν δεν το δεχθούν αυτό με χαρά, είναι κοινωνικά ανάλγητοι και εχθροί του λαού.

Ακολουθώντας τη λαμπρή παράδοση του σημίτειου «κοινωνικού αυτοματισμού», ο κ. Βενιζέλος και οι συγκυβερνήτες του προσπαθούσαν τότε μεθοδικά να υποκινήσουν ένα είδος πολέμου ανάμεσα στους μισθωτούς και τους άνεργους, μεταξύ δηλαδή των φτωχών και των πιο φτωχών. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, είχαν προηγούμενα προσπαθήσει να στρέψουν τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα ενάντια στους συναδέλφους τους του δημοσίου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τώρα ο Τζήμερος, ο Καιάδας και ο Χρυσοχοΐδης προσπαθούν να στρέψουν τους ντόπιους άνεργους ενάντια στους αλλοδαπούς αδερφούς τους. Όσο όμως η μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα αύξησε τους μισθούς στο ιδιωτικό, όσο η διάλυση των εργασιακών σχέσεων μείωσε την ανεργία, άλλο τόσο η επίθεση εναντίον των μεταναστών, θα βοηθήσει τους άνεργους να βρουν δουλειά.

Η ανθρωποφαγία ως μοχλός ανάπτυξης

Για να είμαστε ωστόσο δίκαιοι, τα παραπάνω επιχειρήματα έχουν μια πραγματική βάση: αν απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι ως απατεώνες και τεμπέληδες, αν διαλυθούν οι συλλογικές συμβάσεις και κοπούν στη μέση οι μισθοί (ο Μάνος προτείνει επιπλέον να καταργηθούν οριστικά και τα ασφαλιστικά ταμεία, να τελειώνουμε), αν κλείσουμε τους μετανάστες σε εργοστάσια καταναγκαστικής εργασίας (ή έστω «ειδικές οικονομικές ζώνες» κοκ), τότε πράγματι, ίσως, (ίσως και όχι βέβαια), να αυξηθεί τόσο το περιθώριο κέρδους που μπορεί μετά από καιρό να επανεκκινηθεί και η ανάπτυξη.

Προφανώς, για τους ίδιους τους εργαζόμενους και μαζί και τους ανέργους, οι παραπάνω “αναγκαίες, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” ακούγονται σαν σενάριο για ταινία τρόμου με πρωταγωνιστές ανθρωποφάγα ζόμπι. Για τους πολλούς, το σημαντικό δεν είναι γενικά η ανάπτυξη (δηλαδή, το ξαναλέμε, η κερδοφορία), αλλά η ευημερία, η ευτυχία, η αξιοπρέπεια και άλλες μη ποσοτικοποιήσιμες έννοιες. Οτιδήποτε όμως (υποτίθεται ότι) φέρνει την ανάπτυξη, εμφανίζεται αυτόματα ως αυτονόητη, ομόφωνη απαίτηση σύμπασας της κοινωνίας – ή μάλλον της κοινής γνώμης, που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει (ακόμα μάλιστα και οι αριστεροί πολέμιοι του Μνημονίου αναγκάζονται πολλές φορές να οχυρώνονται πίσω από την -χοντρικά αληθή- θέση ότι το Μνημόνιο αναστέλλει την ανάπτυξη, αντί να αμφισβητούν τη φύση αυτής της ανάπτυξης).

Για τους λίγους ωστόσο, μπροστά στην υπεράσπιση της κερδοφορίας και τελικά στην υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε δευτερεύον δικαίωμα μπορεί και πρέπει να περιοριστεί. Παρά τις διαδεδομένες φιλελεύθερες κοινοτοπίες ότι «η ελευθερία του ενός σταματά, εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου», η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η ελευθερία όλων μας σταματά εκεί που κινδυνεύει η ελευθερία του κεφαλαίου. Αν, για παράδειγμα, ο ρατσισμός και ο αποκλεισμός μπορούν να ρίξουν τα μεροκάματα, αν τα πεσμένα μεροκάματα βοηθούν την ανάπτυξη και αν η ανάπτυξη οφελεί όλη την κοινωνία, τότε ναι, μπροστά στο υπέρτατο αγαθό της ανάπτυξης δεν χρειάζεται να έχουν όλοι τα ίδια “ανθρώπινα δικαιώματα”. Και τότε ο φιλελευθερισμός μπορεί άνετα να συνδυαστεί και με ολίγον (ή πολύ) από ρατσισμό: ρωτήστε και τον κ. Τζήμερο, κάτι ξέρει αυτός από φιλελευθερισμό.

Στους καιρούς της κρίσης λοιπόν, το ιερό δικαίωμα στην ιδιοκτησία μπορεί να αναχθεί ακόμα και σε δικαίωμα στην ανθρωποφαγία. Πίσω όμως από τον «πόλεμο όλων εναντίον όλων» που κηρύσσει ο Βενιζέλος, η Χρυσή Αυγή και ο Αντώνης Σαμαράς (θυμάστε το σύνθημα εφόδου «για να ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας»;), κρύβεται πάντα ο πόλεμος των πλούσιων ενάντια στους φτωχούς. Και για να κερδίσουν οι πλούσιοι αυτόν τον πόλεμο, βάζουν τους φτωχούς να τρώνε τις σάρκες τους. Δεν πρέπει λοιπόν μόνο να τους φάμε πριν μας φάνε, αλλά πρέπει να τους φάμε πριν φαγωθούμε μεταξύ μας.

Στη φωτογραφία ο Θάνος Τζήμερος σε πρόσφατη περιοδεία του στο κέντρο της Αθήνας

Πηγή:http://www.alterthess.gr

 

ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ: Σύμβαση ντροπής σε γραμμή μνημονίου, με την ευγενική χορηγία του ΣΥΡΙΖΑ

Τρεις βδομάδες μετά την καταγγελία των μνημονίων από τον ελληνικό λαό, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ένα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα, αντί να μπει μπροστά για την αγωνιστική ανατροπή τους, μετατρέπεται σε δούρειο ίππο για την εφαρμογή τους.
Κρυφά από τους εργαζόμενους και σε αναντιστοιχία με τις ανάγκες τους, οι «αντιμνημονιακές» ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΑΔ) προχωρούν στην υπογραφή της πιο επαίσχυντης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στην ιστορία της ΓΕΝΟΠ. Μια κατ’ όνομα «Συλλογική Σύμβαση» που επικυρώνει τα μνημόνια και τη συντριβή των μισθών, ανοίγει το δρόμο στις απολύσεις και στην εκποίηση ολόκληρης της ΔΕΗ, καθώς:



  1. Νομιμοποιεί τις μειώσεις μισθών (35%) που επέβαλαν τα μνημόνια κι οι εφαρμοστικοί νόμοι και παραχωρεί εν λευκώ στη διοίκησητη δυνατότητα διαμόρφωσης κατά το δοκούν και ανά μήνα τις αμοιβές των εργαζομένων, ώστε να υλοποιούνται οι εντολές της Τρόικας.
  2. Αποδέχεται την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, το ξεπούλημα Ορυχείων, Μονάδων Παραγωγής και Δικτύων, λύνει τα χέρια σε κυβέρνηση κι εργοδοσία να προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις «για οικονομοτεχνικούς λόγους».



Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ενώ η ΔΕΗ έχει εισαχθεί από 12.5.2012 στο Ταμείο Εκποίησης Δημόσιας Περιουσίας, οι «αριστεροί» – «αντιμνημονιακοί» στη ΓΕΝΟΠ δεν έχουν πει ακόμα ούτε κουβέντα! Είναι οι ίδιοι που τον Οκτώβρη του 2010 συμφώνησαν στον τεμαχισμό της ΔΕΗ σε ανεξάρτητες κι ευπώλητες θυγατρικές, προκειμένου… «να μην βγει η χώρα από το ευρώ και την ΕΕ»!

Η ηλεκτρική ενέργεια είναι κοινωνικό αγαθό κι όχι εμπόρευμα. Η τεράστια υποδομή που έχτιζε επί 60 χρόνια ο λαός μπορεί και πρέπει να γίνει εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση σε όφελός του, για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για τη χώρα μας. Μπροστά στο ξεπούλημα της ΔΕΗ και τη μετατροπή του ρεύματος σε κερδοσκοπικό εμπόρευμα υπάρχει μια απάντηση: Εθνικοποίηση ολόκληρου του ηλεκτρενεργειακού τομέα.

Από την ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τίτλο

Σύμβαση ντροπής σε γραμμή Μνημονίου υπέγραψε η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ”

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα βρεθεί στο πλευρό των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων που στον αντίποδα των ξεπουλημένων-εργοδοτικών ηγεσιών της ΓΕΝΟΠ,  απευθύνουν κάλεσμα στους εργαζόμενους να μη νομιμοποιήσουν τη ΣΣΕ της ντροπής, ενώ καλούν και τα πρωτοβάθμια σωματεία-μέλη της ΓΕΝΟΠ μαζί με τα κλαδικά συνδικάτα ενέργειας να αναλάβουν πρωτοβουλίες για κοινή δράση με στόχο την ανατροπή των Μνημονίων.
 

Τσίπρας: Πεπαλαιωμένο το δόγμα "η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"

Η αναπτυξη των σχεσεων με τη Ρωσια αποτελει προτεραιοτητα για το ΣΥΡΙΖΑ και μια κυβερνηση της Αριστερας, συμφωνα με συνεντευξη, που παραχωρησε ο προεδρος της κοινοβουλευτικης ομαδας του κομματος Αλεξης Τσιπρας στο ρωσικο τηλεοπτικο δικτυο Vesti.

Τσίπρας: Πεπαλαιωμένο το δόγμα  η Ελλάδα ανήκει στη Δύση

«Πιστεύουμε ότι η διακοπή στις σχέσεις μας, η οποία σημειώθηκε επί των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, πρέπει να ξεπεραστεί. Σκοπεύουμε να αναπτύξουμε τη συνεργασία στους τομείς της ενέργειας, του εμπορίου, της αγροτικής βιομηχανίας και του τουρισμού. Είμαι βέβαιος ότι η συνεργασία μας θα ωφελήσει και τις δύο χώρες μας», είπε ο κ. Τσίπρας, υπογραμμίζοντας ότι «η αλλαγή της κατεύθυνσης της εξωτερικής μας πολιτικής αποτελεί προτεραιότητα για μας».
«Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε το πεπαλαιωμένο δόγμα ότι η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Αυτό το σύνθημα τελευταία μετατράπηκε σε σύνθημα «η Ελλάδα παραδόθηκε στη Δύση». Είμαστε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις ως προς τις άλλες χώρες-μέλη. Αλλά, παράλληλα, είμαστε και μια χώρα που μπορεί να εφαρμόζει ανεξάρτητη, δυναμική και ειρηνική εξωτερική πολιτική», είπε ο κ. Τσίπρας.
Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε τοποθετήσεις…επιφανών πολιτικών ανδρών, για το ίδιο ζήτημα:
 
 

Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του ΕΕΚ

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΕΕΚ
Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου είναι ένας κρίσιμος κρίκος στην αλυσίδα των εκρηκτικών εξελίξεων που ξετυλίγονται στην χώρα, στην Ευρώπη και διεθνώς. Δεν θα είναι βέβαια κι ο τελευταίος. Η αναμέτρηση του λαού με τα Μνημόνια της ΕΕ, του ΔΝΤ, των διεθνών τοκογλύφων και τις ντόπιες αστικές κυβερνήσεις των «προθύμων» του μαύρου μετώπου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή κρίση εξουσίας της κεφαλαιοκρατίας. Στις 6 Μαΐου έγινε φανερό ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα έγινε ακυβέρνητο καράβι κι η Ευρωζώνη ένας Τιτανικός που βυθίζεται. Οι «από πάνω» δεν μπορούν πια να κυβερνούν με το δικομματικό αστικό πολιτικό σύστημα με το οποίο κυβέρνησαν μετά το 1974 και το οποίο απαξιώθηκε τελείως κι απονομιμοποιήθηκε από τους « από κάτω» που βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης..

Οι καπιταλιστές απέτυχαν να φτιάξουν μια συναινετική μνημονιακή κυβέρνηση ακόμα και με πρόσημο αντιμνημονιακό τον ΣΥΡΙΖΑ, στα χέρια του οποίου έλπιζαν να σκάσει η μπόμπα της ανεξέλεγκτης οικονομικής κατάρρευσης. Έτσι προκηρύχτηκαν ξανά εκλογές στις 17 Ιουνίου, σε ένα πολωτικό κλίμα, όπου το συνονθύλευμα της δεξιάς –ακροδεξιάς πολυκατοικίας του Σαμαρά με θυρωρό τον Βενιζέλο, με μια ξέφρενη εκφοβιστική κι εμφυλιοπολεμική εκστρατεία προσπαθεί να επικρατήσει πάνω σε ένα αντιπολωτικό ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε κιόλας και συνεχίζει να ρίχνει νερό στο αντιμνημονιακό κρασί του. Το σταλινικό ΚΚΕ από την μεριά του ζει στον δικό του κλειστοφοβικό γραφειοκρατικό κόσμο και ζητά από τον λαό να «διορθώσει το λάθος και την ψήφο του». Ένα κομμάτι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανοιχτά αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ, πλήττοντας έτσι την αξιοπιστία της αυτόνομης εκλογικής της καθόδου.
Το ΕΕΚ παραμένει πιστό στην επαναστατική του προοπτική και το πρόγραμμα μιας σοσιαλιστικής εξόδου από την κρίση και το καπιταλιστικό σύστημα, με την εργατική εξουσία που θα στηρίζεται στα δικά της ανεξάρτητα όργανα και θα στηρίζει την δική της αριστερή εργατική κυβέρνηση και με την διεθνιστική προοπτική της κοινής πάλης με την ευρωπαϊκή εργατική τάξη για την συντριβή της ιμπεριαλιστικής ΕΕ της Μερκολάντ και την εγκαθίδρυση των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.
Με αυτή την προοπτική και πρόγραμμα πήγε και στην συζήτηση για την διερεύνηση της δυνατότητας μιας εκλογικής συνεργασίας που ζήτησε κατά πρώτο λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ανακοίνωσή της στις 9 Μαΐου. Θέλαμε να δοθεί έκφραση σε μια ενότητα αριστερών δυνάμεων , με την προοπτική της πάλης για την εργατική εξουσία, ενάντια σε κάθε εθνικισμό, για την κομμουνιστική διεθνιστική προοπτική στην Ευρώπη, των αριστερών δυνάμεων που αρνούνται να δορυφοροποιηθούν γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ανέφικτο συμβιβασμό που αυτός ζητά από την ΕΕ και την αστική «αριστερή» κυβέρνηση που ευαγγελίζεται. Δυστυχώς, όχι με ευθύνη του ΕΕΚ, η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προφανώς υποχωρώντας στις φιλο-ΣΥΡΙΖΑ τάσεις στο εσωτερικό της, τορπίλισε την τελευταία στιγμή κάθε εκλογική συνεργασία βάζοντας σαν τελεσίγραφο την συγχώνευση του ΕΕΚ στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (με τον καπελωτικό τρόπο που παλιότερα το είχε κάνει το ΚΚΕ π.χ. με την Κομμουνιστική Ανανέωση). Φυσικά τα «τεχνικά»-πολιτικά προσχήματα και το τελεσίγραφο που πρόβαλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απορρίφτηκαν από το ΕΕΚ.
Το ΕΕΚ δεν είχε κρύψει, ακόμα και όταν συζητούσε την πιθανότητα εκλογικής συνεργασίας, ότι θεωρούσε πρωταρχική ανάγκη στις συνθήκες κρίσης εξουσίας της αστικής τάξης να προβάλλει την ανάγκη της πάλης για εργατική εξουσία κι έτσι ετοιμάζονταν ταυτόχρονα για την δική του αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.
Το εντελώς αντιδημοκρατικό, όμως σύστημα των κεφαλαιοκρατών που μπορούν- σε συνθήκες, μάλιστα πείνας του λαού- να χρηματοδοτούν με εκατομμύρια ευρώ τις καμπάνιες των κοινοβουλευτικών κομμάτων ή και να στήνουν «νέα» κόμματα στην υπηρεσία των κάθε είδους λαμογιών, ορθώνει τα πιο δυσβάσταχτα οικονομικά εμπόδια κι αποκλεισμούς για να πνίξει κάθε ανεξάρτητη από το σύστημα επαναστατική φωνή. Ένα μικρό επαναστατικό κόμμα της βαριά πληττόμενης εργατικής τάξης, της άνεργης νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, όπως το ΕΕΚ, βρίσκει μπροστά του απαγορευτικό φραγμό το συντριπτικό οικονομικό βάρος μιας δεύτερης πανελλαδικής εκλογικής εκστρατείας μέσα σε σαράντα ημέρες. Με λύπη και μιλώντας με ειλικρίνεια απέναντι στην εργατική τάξη και τον λαό, ανακοινώνουμε ότι είμαστε γι’ αυτούς τους οικονομικούς λόγους, υποχρεωμένοι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να μην κατέβουμε αυτόνομα στις 17 Ιουνίου.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα καθίσουμε στην άκρη. Θα παρέμβουμε με δικές μας πολιτικές δραστηριότητες σε κάθε φάση αυτής της επιμέρους σημαντικής μάχης, προβάλλοντας την πολιτική μας , ασκώντας κριτική και αναπτύσσοντας παραπέρα το πρόγραμμα σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση.
Για το ΕΕΚ η επόμενη μέρα δεν είναι η 18η Ιουνίου αλλά σήμερα.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΕΕΚ
29 Μαΐου 2012