RSS

Monthly Archives: October 2012

Των βασανιστηρίων, η λογοκρισία έπεται

Λίγο πριν την κατάθεση των νέων μέτρων, παρά τους βερμπαλισμούς του, το κόμμα του Κουβέλη ετοιμάζεται να «κάνει την καρδιά του πέτρα» και να υπερψηφίσει τα πάντα για το καλό «της πατρίδος». Κι ενώ οι αστικές εφημερίδες και τα κανάλια κάνουν λόγο για εμπλοκή και κυβερνητική κρίση στο μνημονιακό μέτωπο, η κυβέρνηση συνεχίσει άτεγκτη το πιο ουσιαστικό της έργο: τη μετατροπή δηλαδή της παρηκμασμένης αστικής δημοκρατίας σε ένα αναγεννημένο κράτος έκτακτης ανάγκης. Μέσα σε δυο μήνες έχουμε πραγματικά μια αναβάθμιση ποσοτική και ποιοτική της κρατικής καταστολής και των ναζιστικών συμμοριών καθώς και μια οργανωμένη κεντρικά απόπειρα ιδεολογικής της νομιμοποίησης.
Με λίγα λόγια το βαθύ κράτος και η κυβέρνηση από τον εθνοσωτήρα Σαμαρά και τον -θα μηνύσω την Γκάρντιαν κάποτε- Δένδια, μέχρι τα ναζιστικά αυγά αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, προκαλώντας συνεχώς όχι μόνο την αριστερά και την αναρχία, αλλά κι όποιον δε φαίνεται να συντάσσεται ανοιχτά με το φαιό τους όραμα. Πολιτικά οι φασίστες και η κυβέρνηση μπορεί να μην ταυτίζονται, αλλά η διαδικασία εκφασισμού που έχει ξεκινήσει συμπεριλαμβάνει και τις δύο εκδοχές ανασυγκρότησης του μπλοκ εξουσίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο που καταδεικνύει πως η σύγκρουση έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος από τα μνημονιακά μέτρα ή τη λιτότητα, εντάσσεται κι η καθαρή λογοκρισία της εκπομπής των δημοσιογράφων Αρβανίτη-Κατσίμη.

Μάλιστα αυτό που κατά τη γνώμη μας έχει σημασία δεν είναι μόνο η κρατική λογοκρισία καθαυτή, αλλά κυρίως η αιτία της, αυτό που ενόχλησε την κρατική εξουσία. Κι αυτό δεν είναι άλλο από την αναφορά στα βασανιστήρια που τα «ένστολα καμάρια» του υπουργού διέπραξαν σε βάρος των συντρόφων της μοτοπορείας. Υπενθυμίζουμε πως το θέμα είχε θαφτεί από τη «δεοντολογική» δημοσιογραφία των καναλιών μέχρι να αποκαλυφθεί από την Γκάρντιαν. Ο Δένδιας αντιμετώπισε το γεγονός όχι απλά καλύπτοντας τους μοντέρνους ταγματαλήτες, αλλά πηγαίνοντας κι ένα βήμα παραπέρα: παραβιάζοντας την ανεξαρτησία της έρευνας, προκατέβαλε (και φάνηκε σαν να γνώριζε ήδη) στη βουλή το πόρισμα του ανακριτή και τις ιατροδικαστικές εκθέσεις, ενώ απείλησε με μήνυση την Γκάρντιαν κι επιτέθηκε στον Σύριζα. Ο Δένδιας, εμπνευστής του κουκουλονόμου, που όχι απλά δεν καταργήθηκε, αλλά είναι ένα κρατικό όπλο ενάντια στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι απλά ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.
Οι δύο δημοσιογράφοι σχολίασαν πως τώρα που ο ανακριτής στο πόρισμα επιβεβαιώνει τις καταγγελίες των βασανισμένων συντρόφων και της Γκάρντιαν, ο Δένδιας βρίσκεται σε δυσχερή θέση εφόσον ταυτίστηκε και νομιμοποίησε ηθικά και πολιτικά τους βασανισμούς χλευάζοντας τα θύματα. Κι αναρωτήθηκαν τι θα πράξει τώρα που το πόρισμα ενός κρατικού λειτουργού τον εκθέτει. Έλαβαν την απάντηση τους δια χειρός Λιάτσου που τους ανακοίνωσε το κόψιμο της εκπομπής τους για λόγους δεοντολογίας (sic). Όχι απλά δε θα γίνει ΕΔΕ για τα βασανιστήρια, έστω και ως τυπική διαδικασία, αλλά αντίθετα παραδειγματική τιμωρία αυτών που τόλμησαν να θίξουν το ζήτημα που τα ιδιωτικά μέσα φυσικά έθαψαν. Το ίδιο σιωπητήριο επέδειξαν οι ταγοί της ενημέρωσης στην αστυνομική βαρβαρότητα στις Σκουριές, όπως κατήγγειλαν και δημοσιογράφοι της ΕΡΤ3 για τη διαστρέβλωση των γεγονότων.
Είναι φανερό πως το κυρίαρχο παράδειγμα αλλάζει. Το λεγόμενο κοινωνικό συμβόλαιο που έγινε σμπαράλια από το πρώτο μνημόνιο πρέπει να αντικατασταθεί πάραυτα από ένα νέο πλαίσιο πολιτικής, κοινωνικής και νομικής αναπαραγωγής της αστικής-κρατικής κυριαρχίας. Το κράτος, εκπροσωπώντας το ατόφιο αστικό συμφέρον, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: στους μάχιμους αντιφασίστες ξύλο και βασανιστήρια, στους «ειρηνικούς» διαδηλωτές χημικά και στην πράξη περιορισμούς στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι και στους δημοσιογράφους που δε θα συνταχθούν απόλυτα με τη νέα κατάσταση, λογοκρισία. Για όσους περιμένουν ακόμα από τον Δένδια και τους συν αυτώ να σεβαστούν τη νομιμότητα ή να πατάξουν τη ναζιστική συμμορία, τους καλούμε γρήγορα να ξυπνήσουν από το βαθύ ύπνο και να συνειδητοποιήσουν τον εφιάλτη. Τώρα μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας δίνουν τα τηλεποτικά σκουπίδια του life style, τώρα οι βάρβαρες πρακτικές της αστυνομίας προβάλλονται ως αναπόσπαστο κομμάτι της επικαιροποιημένης αστικής νομιμότητας. Όλα αυτά δεν αποτελούν απλώς παρεκκλίσεις από κάποια ιδεατή δημοκρατία, ούτε απλά το πολιτικό συμπλήρωμα της συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι το πολιτικό σχέδιο ανασύνταξης του μπλοκ εξουσίας στα ερείπια των όποιων κατακτήσεων, είναι η εικόνα της κοινωνίας που έρχεται -όποτε κι αν έρθει- μετά την κρίση.
Κι αν για τους δημοσιογράφους που έχουν και μια αναγνωρισιμότητα υπάρχει λογοκρισία ή διώξεις τύπου Βαξεβάνη επειδή τόλμησαν ως όφειλαν να επισημάνουν την αυταρχική κατρακύλα ενός υπουργού ή την κωμωδία γύρω από την -πού να ναι, την έχασα- λίστα Λαγκάρντ, για τους απλούς πολίτες υπάρχουν εισβολές σε σπίτια και συλλήψεις, όπως στην περίπτωση του μπλόγκερ από την Κέρκυρα που δημοσίευσε φωτογραφίες από τα πίτσι-πίτσι μπάτσων κι φασιστών. Προφανώς δικαίωμα δημοσιοποίησης προσώπων και στοιχείων έχει μόνο το -μέγα της Ελλάδος- κράτος, αφενός γιατί έχει το μονοπώλιο της βίας, αφετέρου γιατί οι διαδηλωτές ή οι οροθετικές γυναίκες είναι ο εσωτερικός εχθρός κι όχι πρόσωπα. Για αυτό πρέπει λέει, όλοι όσοι δε νιώθουμε και πολύ βολικά με το «εγέρθητι» είτε τα λένε θρασύδειλοι ναζήδες, είτε «δημοκράτες» υπουργοί, όσοι θεωρούμε νόμιμο δικαίωμα μας να μην αποδεχόμαστε ως μονόδρομο τα αέναα μέτρα λιτότητας ή την αστυνομία ως παιδαγωγό της κοινωνικής ζωής να βγάλουμε το σκασμό. Αλλιώς θα διωχθούμε ως εχθροί του κράτους από τα επίσημα και τα παρακρατικά τάγματα εφόδου με την ευλογία των καθεστωτικών ΜΜΕ.
Τρία χρόνια ασταμάτητης επίθεσης και μονομερούς παραβίασης της αστικής νομιμότητας είναι αρκετά για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας πέρα από ωραιοποιήσεις ή δισταγμούς δειλών. Δε θα σταματήσουν πουθενά, για να σώσουν και να υπερασπιστούν τα συμφέροντα μιας σάπιας αστικής τάξης και της αυλής της. Μπορεί να υπάρχουν ενδοαστικές τριβές για το ποιος μπορεί να υλοποιήσει αυτό το καθήκον, αν θα είναι ο ναζιστικός υπόκοσμος ή αν αρκεί ο σκληρός πυρήνας του «δημοκρατικού» κράτους, ή τελικά κάποιος συνδυασμός τους, το σίγουρο είναι πως ο εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης είναι ήδη εδώ. Ο φόβος είναι ήδη εδώ. Κι αυτό δεν αντιμετωπίζεται ούτε «τρελαίνοντας τους στη νομιμότητα», ούτε με εθνική αντιμνημονιακή ενότητα, ούτε με τη νιοστή γενική απεργία που κρατά δύο ώρες και διαλύεται σε 10 λεπτά, ούτε προσδοκώντας τα εκατομμύρια των διαδηλωτών που δε θα έρθουν ποτέ.
Τώρα χρειάζεται οι συνειδητές προλεταριακές δυνάμεις να επεξεργαστούν ξανά, την ξεχασμένη στα χρόνια της «ανάπτυξης» επαναστατική στρατηγική και τακτική, να γεφυρώσουν την αντίσταση με την εναλλακτική λύση, να υπερασπιστούν φυσικά και πολιτικά την παρουσία τους στο δρόμο. Να κινηθούμε εν ολίγοις όχι ως υποψήφια θύματα, ούτε ως καρικατούρες άλλων εποχών, αλλά ως δρώντα υποκείμενα του παρόντος. Κι αν αυτά ακούγονται σε κάποιους γραφικά ή δύσκολα ας ρίξουν ξανά μια πιο προσεκτική ματιά γύρω τους.
Άκης Τζάρας
 

Συριζικοί υπηρέτες του καπιταλισμού

Κάντε πέρα να έρθουν τα παιδιά της ΑΛΛΑΓΗΣ!

Από την Κόντρα
Μιλώντας στη Βουλή το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, ο Α. Τσίπρας κατηγόρησε τον Σαμαρά και τους συνεταίρους του στη συγκυβέρνηση για φόβο έναντι της Μέρκελ. Υποστήριξε πως κάνουν ό,τι κάνουν όχι γιατί έχουν κάποια στρατηγική, αλλά γιατί φοβούνται να υψώσουν ανάστημα στη Μέρκελ. Γι’ αυτό, άλλωστε, το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ έχει καθιερώσει εσχάτως τον όρο «μερκελιστές».

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να διαπιστώσει κανείς ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση είναι σκοπίμως ταξικά αποϊδεολογικοποιημένη. Δεν έχουν άραγε στρατηγική ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης; Είναι απλά ένα τσούρμο φοβισμένοι πολιτικοί; Δεν υπηρετούν τα συμφέροντα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και του συστήματός της; Βλάφτουν με το φόβο τους τα συμφέροντα του συστήματος; Η διαχωριστική γραμμή είναι ανάμεσα σε φοβισμένους και ατρόμητους πολιτικούς ή σε υπηρέτες του κεφαλαίου και σε εκπροσώπους του εργαζόμενου λαού;

Αν επρόκειτο για φοβισμένους που κάνουν γενική ζημιά, τότε το ίδιο το σύστημα θα είχε φροντίσει να τους ξεφορτωθεί. Αντίθετα, κάνει τα πάντα για να τους κρατήσει στην εξουσία (κάτι ξέρει επ’ αυτού και ο Τσίπρας). Η τοποθέτηση Τσίπρα/ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, διαβάζεται και αλλιώς. Επειδή το πρόβλημα είναι οι φοβισμένοι «μερκελιστές», αρκεί μια τυπική κυβερνητική αλλαγή για να λυθεί. Το υπαινίχθηκε και ο Τσίπρας στο κλείσιμο της ίδιας ομιλίας του. Σύντομα ο λαός θα φέρει στην εξουσία εκείνους που θα υψώσουν ανάστημα στη Μέρκελ, είπε. Οπότε, δεν χρειάζεται να ψαχνόμαστε για ανατροπές και άλλα τέτοια… πολεμοχαρή, αρκεί μια ήρεμη κυβερνητική αλλαγή.

Αν θεωρείτε «τραβηγμένο» αυτό το συμπέρασμα, δεν έχετε παρά ν’ αναζητήσετε (στο διαδίκτυο βρίσκεται εύκολα) το άρθρο που έγραψε στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής ο εκ των οικονομικών εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθάκης, υπό τον τίτλο «Αλλαγές στον αντίποδα του μνημονίου». Είναι ό,τι πιο δεξιό, ό,τι πιο διαχειριστικό έχει γραφεί από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες. Ξεπερνά τις «προσαρμογές» που είχαν κάνει ο Δραγασάκης με τον Σταθάκη κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο. Αποδέχεται τα Μνημόνια, αποδέχεται ακόμα και το πακέτο των 13,5 δισ. που ετοιμάζεται να ψηφίσει η συγκυβέρνηση και το οποίο –κατά τα άλλα– κατακεραυνώνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε για το «Βήμα», την πιο έγκυρη ίσως φωνή της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Είναι άρθρο γραμμένο για τα στελέχη της κεφαλαιοκρατίας. Τους περνάει το μήνυμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να θέσει εν αμφιβόλω τις κατακτήσεις της «μνημονιακής» περιόδου, αλλά θα προσπαθήσει να ασκήσει μια διαφορετική διαχείριση, πάνω στο έδαφος που έχει διαμορφωθεί με τα Μνημόνια.

Το άρθρο δεν μιλά για καταγγελία του Μνημόνιου, αλλά για «αλλαγές στον αντίποδα του μνημονίου» (σκόπιμα σιβυλλικός ο τίτλος, σαφής εντούτοις σε μια δεύ-τερη ανάγνωσή του). Η πρώτη κιόλας πρόταση του άρθρου εισάγει κατευθείαν στο θέμα: «Η ελληνική οικονομία έχει να αντιμετωπίσει πρωτίστως το πρόβλημα της σταθεροποίησης». Οσοι γνωρίζουν την πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου θυμούνται ασφαλώς πως ο όρος «σταθεροποίηση» εισήχθη για πρώτη φορά από το ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο του 1985 (τοποθετήθηκε «τσάρος» της Οικονομίας ο Σημίτης για να εφαρμόσει το πρώτο «σταθεροποιητικό» πρόγραμμα) και έκτοτε συνοδεύει πάντοτε μικρά ή μεγάλα προγράμματα δημοσιονομικής λιτότητας και αντεργατικών ανατροπών.

Ο σκιώδης υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μας αφήνει σε αγωνία ή αμφιβολία. Διατυπώνει τις θέσεις του κόμματός του με λιτότητα και σαφήνεια: «Η διέξοδος από την κρίση συναρτάται από τρεις βασικές και παράλληλες αλλαγές πολιτικής στον αντίποδα του μνημονίου. Τη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών και των μισθών στα σημερινά τους επίπεδα, την επίλυση του τραπεζικού προβλήματος και την αναζήτηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών ταχείας αποτελεσματικότητας». Το πρώτο, γράφει, «είναι σχετικά εύκολο». Πώς; «Οι δημόσιες δαπάνες “παγώνουν” στο σημερινό τους επίπεδο, περίπου δηλαδή στο 40%-41% του ΑΕΠ. Οι επιβεβλημένες αλλαγές (ενιαίο μισθολόγιο, πάταξη της κατασπατάλησης πόρων σε δημόσια έργα, προμήθειες, υπεργολαβίες, διαχείριση δαπανών υγείας, δημοτικές επιχειρήσεις, κ.λπ.), αναμένεται να εξοικονομήσουν πόρους της τάξης του 10%-15% των δημοσίων δαπανών ή περίπου 5-6 δισ. ετησίως». Και συνεχίζει: «Το δεύτερο είναι η σταθεροποίηση των δημοσίων εσόδων στο 38%-39% του ΑΕΠ με αναδιανομή των φορολογικών βαρών από τα ασθενέστερα στα πιο ευκατάστατα στρώματα και τη μετατόπιση από την έμμεση στην άμεση φορολογία». Εδώ έχουμε μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου υπόσχεση για φορολογική δικαιοσύνη, η οποία εν τοις πράγμασι θ’ αποδειχτεί ανέφικτη και δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί. Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι κάτι μπορεί να γίνει, αυτό θα είναι απειροελάχιστο μπροστά στη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο δημοσιονομικός (και όχι μόνο) εφιάλτης θα διατηρηθεί άθικτος, όπως ακριβώς έχει διαμορφωθεί σήμερα.

Μετά εκδηλώνεται το αμέριστο ενδιαφέρον για τις τράπεζες: «Η άμεση κρατικοποίηση των τραπεζών είναι επιβεβλημένη. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών διατηρώντας ανέπαφες τις υπάρχουσες μετοχικές και διοικητικές δομές έχει αποτύχει πλήρως. Η καλύτερη λύση είναι φυσικά η “αμερικανική”, ή κάποια παραλλαγή της». Μην παρεξηγήσει κανείς την έννοια κρατικοποίηση. Κρατικοποίηση αμερικανικού τύπου εννοούν. Δηλαδή, ανακεφαλαίωση, εξυγίανση και επιστροφή των τραπεζών στους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι φυσικά μπορεί να παραμείνουν στη διοίκηση και κατά την περίοδο της κρατικοποίησης.

Τι μένει; Η διαχείριση του δημόσιου χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει αυτό που πλέον λέει δημόσια και το ΔΝΤ: «Η αποπληρωμή των τόκων ύψους 100 δισ. μέχρι το 2020 (από τις ιδιωτικοποιήσεις 50 δισ. και το πλεόνασμα του προϋπολογισμού, άλλα 50 δισ.) είναι εξωπραγματικό». Και τι πρέπει να γίνει; Οχι επιτροπές λογιστικού ελέγχου, ανακάλυψη και διαγραφή «απεχθούς χρέους» και άλλα τέτοια. Πολιτισμένα πράγματα, ανεκτά από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα: «Η αναδιάρθρωση του χρέους αναπόφευκτα περιέχει το άμεσο “κούρεμα” ή κάποια μορφή “κουρέματος” συμβατή με την προσέλκυση πόρων και από τις διεθνείς χρηματαγορές, όπου τα ομόλογα έχουν μεταβαλλόμενη τιμή ανάλογα με την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας (ρήτρα ανάπτυξης δηλαδή όχι μόνο στην αποπληρωμή των διακρατικών δανείων, αλλά και προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων στη διαδικασία αυτή.

Το τελικό συμπέρασμα κάθε άλλο παρά με τις μπαλκονάτες διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ συνάδει: «Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα της σταθεροποίησης της οικονομίας φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο. Η ανάσχεση της ύφεσης απαιτεί όλο και περισσότερους επενδυτικούς πόρους. Τώρα πλέον θα χρειαστούν 40-60 δισ. προκειμένου η οικονομία να σταθεροποιηθεί και να αντιστραφεί η καθοδική πορεία προς μία πορεία ανάπτυξης». Βλέπετε πουθενά ελπίδα για τον ελληνικό λαό, για τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους; Το μόνο που υπάρχει είναι μια σκληρή δημοσιονομική πολιτική, χωρίς να θιχτεί σε τίποτα ο καπιταλισμός.

Πέτρος Γιώτης
 

ΓΣΕΕ προς εργαζόμενους ενοικιαζόμενης «κοινωφελούς» εργασίας: ΣΚΑΣΤΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΨΤΕ!

Σε επίσχεση εργασίας προχώρησαν οι εργαζόμενοι στα προγράμματα ενοικιαζόμενης «κοινωφελούς» εργασίας στα Γιάννενα, από τις 4 έως τις 16 Οκτώβρη. Κίνηση που αναστάτωσε όλους τους εμπλεκόμενους ΓΣΕΕ, δημοτική αρχή και κυβέρνηση που από τα υποκριτικά λόγια κατανόησης των προβλημάτων των ανέργων πέρασαν σε ανοιχτή επίθεση εναντίον τους, τρομοκρατώντας και εκβιάζοντάς τους  για να επιστρέψουν στις δουλειές τους.
Σε αυτή την επίθεση εναντίον των εργαζόμενων πέρασε και η ΓΣΕΕ ως άμεσος εργοδότης των εργαζόμενων στα προγράμματα αυτά. 
Σε εξώδικο που έστειλαν οι εργαζόμενοι ανακοινώνοντας την επίσχεση η ΓΣΕΕ απάντησε: «Η επίσχεση εργασίας ενδέχεται να δημιουργήσει, σύμφωνα με τους όρους του προγράμματος, σημαντικά προβλήματα στην εκταμίευση των σχετικών κονδυλίων και την καταβολή των αποδοχών σας»!

anergoigeitonion.espivblogs.net

 

Ν. Αφρική: Νέες συγκρούσεις αστυνομικών με απεργούς μεταλλωρύχους

Η νοτιοαφρικανική αστυνομία χρησιμοποίησε σφαίρες από καουτσούκ και δακρυγόνα για να διαλύσει τους περίπου 1.000 απεργούς του ομίλου Amplats στην πόλη Ράστενμπουργκ, οι οποίοι εμπόδισαν τα πυροσβεστικά οχήματα να πλησιάσουν σε ηλεκτρική εγκατάσταση της Amplats στην οποία είχαν βάλει φωτιά νωρίτερα, ανακοίνωσε αστυνομικός εκπρόσωπος.

«Στις 4 τα ξημερώματα πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε ηλεκτρικό σταθμό στο μεταλλείο της Anglo American και περίπου 1.000 απεργοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την αστυνομία και την πυροσβεστική να φτάσουν στο σημείο», διευκρίνισε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας και πρόσθεσε: «Από εκείνη την ώρα, οι συγκρούσεις συνεχίζονται. Οι άντρες μας προσπαθούν να επαναφέρουν την τάξη».

Οι εργαζόμενοι στον όμιλο Amplats άρχισαν στις 12 Σεπτεμβρίου απεργία ζητώντας επιπλέον αυξήσεις στους μισθούς τους. 

Στις 5 Οκτωβρίου η διεύθυνση του μεταλλείου ανακοίνωσε την απόλυση 12.000 από αυτούς. 

Τρεις εβδομάδες αργότερα υπήρξε συμφωνία ανάμεσα στον όμιλο και το μεγαλύτερο συνδικάτο NUM για επαναπρόσληψη των απεργών και μικρή αύξηση των μισθών.

Όμως, αρκετοί απεργοί δεν δέχονται την συμφωνία αυτή και αρνούνται να επιστρέψουν στις εργασίες τους αν δεν ικανοποιηθούν πλήρως τα αιτήματά τους.

protothema

 

Πολιτική Πρωτοβουλία ΔΙΕΘΝΙΣΤΗΣ: Κάλεσμα σε σύσκεψη για την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής

Η πολιτική πρωτοβουλία ΔΙΕΘΝΙΣΤΗΣ, σας καλεί την Πέμπτη 1η Νοέμβρη, στις 7:30, στο Πολυτεχνείο (Πατησίων) σε σύσκεψη με θέμα μια εργατική επαναστατική παρέμβαση στο πεδίο της καπιταλιστικής κρίσης, με αιχμή την ανάσχεση της φασιστικής απειλής.
Για ένα πρώτο περίγραμμα των σκέψεών μας, παραπέμπουμε στην αρθρογραφία μας από το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας μας ‘Για μια επαναστατική αντιφασιστική λογική και τακτική’, δείτε τη εδώ. Πιστεύουμε πως είναι κοινός τόπος, η ανάγκη συντονισμένου πολιτικού διαλόγου και πράξης στο θέμα, που δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από την συζήτηση για μια συνολικότερη παρέμβαση στο εργατικό κίνημα, από τις αυτοπροσδιοριζόμενες ως επαναστατικές συνιστώσες του.

 

Ως πότε τα σαπάκια ελικόπτερα Χιούη θα βάζουν την ζωή μας σε κίνδυνο;

Για άλλη μια φορά, η ζωή των πληρωμάτων τέθηκε σε θανάσιμο κίνδυνο καθώς ένα από τα γνωστά σαπάκια των Ενόπλων Δυνάμεων, ένα παμπάλαιο ελικόπτερο Χιούη, με την έναρξη της επιχειρησιακής του δράσης να καταγράφεται στο πόλεμο του Βιετνάμ, έκανε αναγκαστική προσγείωση μεσα στην βάση του στο Στεφανοβίκειο. Το ελικοπτερο έκανε δοκιμαστική πτήση μετα απο συντήρηση 150 ωρών. Ευτχυχώς, το πλήρωμα εναι καλά στην υγεία του.
Μάλιστα, το ΓΕΣ με το γνωστό για την σχέση του με την αλήθεια εκπρόσωπο του Ταγματάρχη Σηφάκη έβγαλε σχετική ανακοίνωση:
Από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνεται ότι την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012 στις 11:10, ελικόπτερο τύπου UH-1H (Χιούι) κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης μετά από συντήρηση 150 ωρών, εκτέλεσε αναγκαστική προσγείωση σε περιοχή πλησίον του

Αεροδρομίου Στεφανοβικείου στο Βόλο και μετά την επαφή με το έδαφος έλαβε κλίση δεξιά. Οι χειριστές του ελικοπτέρου είναι καλά στην υγεία τους και διακομίσθηκαν για καθαρά προληπτικούς λόγους στο 404 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Λάρισας. Τα αίτια του ατυχήματος διερευνώνται από τις αρμόδιες στρατιωτικές αρχές.
Φυσικά, η ανακοίνωση του ΓΕΣ σε καμιά περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη να δοθεί η απαιτούμενη απάντηση στο τεράστιο πρόβλημα μεταφορικών ελικοπτέρων που αντιμετωπίζει η Αεροπορία Στρατού.
Ο ΥΕΘΑ Π.Παναγιωτόπουλος, ο ΑΓΕΕΘΑ Κωσταράκος και ο ΑΓΕΣ Γκίκας είναι πολύ απασχολημένοι με την προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων να συμμετέχουν σε αποστολές Καταστολής Πλήθους, για να ενδιαφερθούν για την Αεροπορία Στρατού και την ζωή των πληρωμάτων.
Η Αεροπόρία Στρατού αποτελεί ένα διαρκές έγκλημα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και των Επιτελών. Ποιος ξεχνά τα συνεχή θανατηφόρα δυστυχήματα επί υπουργίας Β.Μειμαράκη που στέρησαν την ζωή σε τόσους νεόυς ανθρώπους;
Ποιος ξεχνά το συνεχιζόμενο οικονομικό έγκλημα των ΥΕΘΑ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με τη προμήθεια των νεών μεταφορικών ελικοπτέρων. Σε σχετικό δημοσίευμα διαβάζουμε: «το 2003 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας (σ.σ. τότε ήταν ο Γιάννος Παπαντωνίου, που υπέγραψε και τη συμφωνία αγοράς άλλων 12 ελικοπτέρων Apache, για τα οποία θα αναφερθούμε σε άλλο δημοσίευμα) υπέγραψε συμφωνία με την NH – Industries για την προμήθεια 20 ελικοπτέρων μεταφοράς προσωπικού, συνολικού ύψους 900 εκατ. ευρώ. Κι από εδώ και πέρα αρχίζουν τα περίεργα της υπογραφίσας σύμβασης που “πνίγηκε”. Το ελληνικό δημόσιο έδωσε στην εταιρεία προκαταβολή ύψους 450 εκατ. ευρώ. Μιλάμε για το 50% της συνολικής αξίας της παραγγελίας. Όμως, οι Ένοπλες Δυνάμεις, παρέλαβαν μόνο 4 (!) ελικόπτερα, τα οποία, μάλιστα, όπως ενημερώνει το planet-greece αξιόπιστη πηγή, παραμένουν καθηλωμένα, αφού έχουν αποδειχθεί όχι απλώς προβληματικά, αλλά εξόχως επικίνδυνα για την ασφάλεια του πληρώματος! Η προκαταβολή δόθηκε επί υπουργείας Γιάννου Παπαντωνίου. Μάλιστα, όπως μαθαίνουμε, ήδη κατακρατάται ένα ποσό ύψους 120 εκατ. ευρώ από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, χρήματα που έπρεπε να γίνουν απαιτητά από το ελληνικό δημόσιο! Τι παιχνίδια παίζονται; Πού βρίσκονται τα χρήματα και ποιοι μεσάζοντες σφυρίζουν αδιάφορα; Απαντήστε κύριε υπουργέ Εθνικής Άμυνας, Πάνο Παναγιωτόπουλε;».
Και να φανταστεί κανείς ότι αυτοί που «θα μας σώσουν», αυτοί που «θα μας νοικοκυρέψουν», είναι τα ίδια πολιτικά πρόσωπα, τα ίδια κόμματα που οδήγησαν τον εργαζόμενο λαό στην Πτώχευση, που τον καταδικάζουν σε εργασιακή και κοινωνική κόλαση.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι ΥΕΘΑ Βενιζέλος-Μπεγλίτης-Αβραμόπουλος-Φραγκούλης Φράγκος-Παναγιωτόπουλος υπέγραψαν τις άγριες περικοπές σε μισθούς-επιδόματα-ασφαλιστικά δικαιώματα, βρίσκοντας πάντα την συνενοχή των Αρχηγών των Επιτελείων.
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437
 

Νέα πολιτική συλλογικότητα: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Διακήρυξη

Η Αριστερή Συσπείρωση αποτελεί μία νέα πολιτική οργάνωση του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Συγκροτήθηκε μετά τη μαζική αποχώρηση της πλειοψηφίας μελών  της ΑΡΑΣ  και προέρχεται από το ρεύμα και την πολιτικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων των τελευταίων 15 ετών με προσδιορισμό στο Συσπειρωσιακό αντισυνδιαχειριστικό μοντέλο και τη συγκρότηση αριστερών συσπειρωσιακών κοινωνικο-πολιτικών σχημάτων στους κοινωνικούς χώρους.
Συγκροτείται στη βάση των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού, στις θεωρητικές επεξεργασίες των  Μαρξ και Ένγκελς,  στις λενινιστικές αρχές . Στη συμβολή των κομμουνιστικών ρευμάτων του

2ου μισού του εικοστού αιώνα, για το ρόλο της εργατικής τάξης και του κόμματος, τη συγκρότηση και ηγεμονία των παραγωγικών σχέσεων πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, τον ειδικό ρόλο του πολιτικού επιπέδου και το ρόλο της ιδεολογίας. Στην κριτική απέναντι στο ρεφορμισμό, τις στρεβλώσεις  και την τελική ήττα του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος, στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού.

Αναφέρεται στην κληρονομιά των μεγάλων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στη Ρωσία και την Κίνα, στα αντιιμπεριαλιστικά – απελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις  μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και τους αγώνες της εργατικής τάξης   στα χρόνια της οικοδόμησης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στις ιστορικές παρακαταθήκες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και  των οργανώσεων  τους, στον αγώνα για την εξουσία του ΔΣΕ. Τέλος, στους εργατικούς αγώνες  τις δεκαετίες του ‘50 και ‘60, στην αντιδικτατορική πάλη, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στα κοινωνικά κινήματα που ακολούθησαν,  στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Γιουγκοσλαβίας.
Η Αριστερή Συσπείρωση είναι μία πολιτική οργάνωση που ορίζεται ως μεταβατική με στόχο την αναζήτηση και συμβολή στη συγκρότηση μίας επαναστατικής στρατηγικής για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων και μέσω του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στη μετάβαση στον κομμουνισμό. Υπό αυτή την έννοια βασικό στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής της οργάνωσης είναι η συμβολή στην οικοδόμηση και ενσωμάτωση τελικά στον επαναστατικό φορέα της εργατικής τάξης.
Στο δρόμο αυτό απορρίπτουμε κάθε στρατηγική κυβερνητισμού και συνδιαχείρισης. Διαχωριζόμαστε από τις στρατηγικές συγκρότησης συμμαχιών του κεφαλαίου και της εργατικής τάξης. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της υλοποίησης του στόχου για τη συγκρότηση μίας ταξικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης με στόχο την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και τη συντριβή των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτούνται στη βάση του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.
Εμμένουμε στην ανάγκη σύνδεσης, αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης  του  στρατηγικού  στόχου με την τακτική μας, χωρίς να στρατεύουμε το δυναμικό μας σε τακτισμούς, όπου κάθε τακτικός ελιγμός θα αποκλείει συντρόφους από την πολιτική  της οργάνωσης, αλλά και μετατρέπει το πολιτικό υποκείμενο έρμαιο των τακτισμών σε βάρος του στρατηγικού στόχου.
Επιδιώκουμε την παρέμβαση στην κατεύθυνση όξυνσης των αντιφάσεων της καπιταλιστικής συγκρότησης και των διαμεσολαβήσεων των κρατικών μηχανισμών, στην οικοδόμηση και πολιτικοποίηση κοινωνικών μετώπων ως σημείων συμπύκνωσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής στρατηγικής. 
Η Αριστερή Συσπείρωση παρεμβαίνει στα κοινωνικά μέτωπα στην προσπάθεια οικοδόμησης μίας μαζικής γραμμής, με στόχο τη νικηφόρα έκβαση. Συμμετέχουμε και πρωτοστατούμε  στην ίδρυση  σχημάτων και συσπειρώσεων σε  σωματεία και χώρους εργασίας, σε σχήματα γειτονιών , σε σχήματα συσπείρωσης και κοινής δράσης στο χώρο της νεολαίας. Επιδιώκουμε και συμμετέχουμε  στον αγωνιστικό συντονισμό  αυτών των σχημάτων με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, τη  σύνθεση και την κοινή δράση. 
Η Αριστερή Συσπείρωση εκτιμά ότι έχει ιδιαίτερη αξία για την αυτοτελή συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς η λειτουργία  συσπειρωσιακών σχημάτων, την οποία επιδιώκουμε να διευρύνουμε συναντώντας αγωνιστές και συντρόφους που έχουν συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση.
Η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους και τις κοινωνικές συγκρούσεις, η παραγωγή μαζικής πολιτικής γραμμής αποτελεί το στοιχείο εφαρμογής της θεωρίας, δοκιμασίας της γραμμής της οργάνωσης και των μελών και αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη συγκρότηση της οργάνωσης και συμβολής στη σύνθεση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς των αγώνων σε αντιπαράθεση με την αριστερά των σαλονιών, του παραγοντισμού και της ήττας.
Ιδιαίτερα στην εποχή της έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και της  μνημονιακής σάρωσης, η διαμόρφωση ενός ευρέος αριστερού κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή αποτελεί αναγκαίο μονόδρομο για τον κόσμο της εργασίας και προστασίας του λαϊκού εισοδήματος. Ενός μετώπου που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υπαγωγής στις επιλογές της αστικής τάξης, της εξόδου από τη ζώνη του € και την Ε.Ε, της πλήρους διαγραφής του χρέους  χωρίς υποσημειώσεις, της  εθνικοποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και κομβικών επιχειρήσεων,  των μέτρων διασφάλισης του λαϊκού εισοδήματος.
Η Αριστερή Συσπείρωση στοχεύει στην οικοδόμηση ενός αυτοτελούς πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η δυνατότητα συγκρότησης του μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και τη στρατηγική των συνιστωσών της επαναστατικής αριστεράς.  Επιβεβαιώνεται μέσα από τις παρεμβάσεις των οργανώσεων στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των λαϊκών στρωμάτων στην επίθεση της αστικής τάξης την εποχή του μνημονίου.
Για αυτό το λόγο συνεχίζουμε να παρεμβαίνουμε και να επιχειρούμε στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς . Συμμετέχουμε στo ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως μετωπικό σχήμα οργανώσεων και αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επιδιώκοντας τη διεύρυνση του μετώπου, το βάθεμα του πολιτικού διαλόγου και την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας του, την εμπλοκή του με τα κοινωνικά κινήματα και  τους αγώνες, την ενίσχυση του μέσα από τις ανακατατάξεις, ρήξεις και αποδεσμεύσεις κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς.
Τέλος η συγκρότηση της Αριστερής Συσπείρωσης  γίνεται στη βάση της δημοκρατικής λειτουργίας, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα της διαφωνίας για τα μέλη της, κόντρα σε λογικές ηγεμονισμού και γραφειοκρατικών συμβουλίων, με υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων.

Αριστερή Συσπείρωση

Αθήνα 25 Οκτώβρη 2012