RSS

Monthly Archives: December 2012

Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας – Ευχές για ανατρεπτικό 2013!

Τραγούδια από τον ομώνυμο δίσκο (1975)
Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Απλή Αριθμητική

Η αντιμετώπιση των ψυχώσεων

Η Θεία Τάξης

Η Έννοια της Τιμιότητος

Η Μετανάστευση

Τα Λόγια Και η Πράξη

Ο Τοκογλύφος

Οι Συμβάσεις

Συμβιβασμός
Το Σύστημα
 

Η φωτογραφία της χρονιάς – “Το μαρτύριο”

SKOURIES HALKIDIKI (OCTOBER 21, 2012): RIOTS DURING PROTEST AGAINST “GREEK EL DORADO”

Η φωτογραφία του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη με τον αιμόφυρτο Ιερισσιώτη ανάμεσα στις μπότες των ΜΑΤ από τη μεγάλη διαδήλωση της 21ης Οκτωβρίου, είναι για εμάς η φωτογραφία της χρονιάς.

Αυτή η φωτογραφία μιλά και ρωτά τον καθένα: «Τι δεν καταλαβαίνεις;». Αυτή η φωτογραφία χωρίς λόγια δείχνει την βαρβαρότητα των ΜΑΤ και της εντολοδόχου κρατικής εξουσίας κατά των απλών διαδηλωτών στις Σκουριές, που καταδίκασε στην έκθεσή της και η Διεθνής Αμνηστία. Αυτή η φωτογραφία του αιμόφυρτου ήσυχου οικογενειάρχη Ιερισσιώτη δείχνει ότι «φτύνουν αίμα» οι κάτοικοι, διαμαρτυρόμενοι για το μεγαλύτερο οικονομικό και περιβαλλοντικό έγκλημα. Δείχνει τον φασισμό των υπηρετών της “δημοκρατίας”, σε όλο του το μεγαλείο. Δείχνει ότι η ανάπτυξη που επέλεξαν για τον τόπο μας αυτοί που λήστεψαν και πτώχευσαν την Ελλάδα, μπορεί να επιβληθεί μόνο με τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ.

Δείχνει την άκαμπτη βούληση των κατοίκων να δώσουν τα πάντα για να προστατεύσουν τον τόπο τους από την απόλυτη καταστροφή, για να μην προσχωρήσουν στην μερίδα αυτών που «μαζί τα φάγανε». Αυτή η φωτογραφία δείχνει… δείχνει… δείχνει.

Για όσους ασχολούνται με τη φωτογραφία, αυτή η φωτογραφία προτείνεται για φωτογραφία της χρονιάς εκτός από τα παραπάνω, και για τις φοβερά αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες τραβήχθηκε. Τα ΜΑΤ είχαν εξαπολύσει άγριο ανθρωποκυνηγητό, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, δεν μπορούσες να σταθείς από τα καπνογόνα, τα ΜΑΤ επιτίθονταν εναντίον οποιουδήποτε φωτογράφιζε ή βιντεοσκοπούσε, οι κάτοικοι έτρεχαν για να ξεφύγουν από τα ΜΑΤ κι από τα δακρυγόνα. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, ο φωτογράφος, σκύβοντας στο επίπεδο της γης (για να έρθει σε ευθεία με το αιμόφυρτο πρόσωπο) τράβηξε μια φωτογραφία που είναι απόλυτα εστιασμένη, απόλυτα ευκρινής και απόλυτα κεντραρισμένη.

Για όλους αυτούς τους λόγους δικαίως οι κάτοικοι της Β. Χαλκιδικής ανέδειξαν αυτή την φωτογραφία ως την καλύτερη φωτογραφία για το 2012, δίνοντάς της τον τίτλο: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ».
Πηγή: antigoldgreece
 

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ με την ανοιχτή επιστολή Ισπανού Δασκάλου: "Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα…"

 

Φωτογραφία Βούλας Παπαϊωάννου: Μάθημα σε σχολείο 

Αναδημοσίευση από το sidonistiko

Ανοιχτή επιστολή 
στον υπουργό Wert και τη σύμβουλο μετανάστευσης Figar
Μετά από περισσότερα από 35 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση, σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα. Συνταξιοδοτούμαι. Δεν είχα σκοπό να το κάνω, αλλά με αναγκάζουν οι καταστάσεις, ας το πούμε έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι η αιτία είστε εσείς, αλλά θα ήταν αρκετά απλό και επιπλέον θα βρίσκατε αρκετούς λόγους για να δικαιολογηθείτε, καθώς δεν αντιλαμβάνεστε καθόλου όσα συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης. Είστε εσείς που υποβάλλετε τη δημόσια εκπαίδευση σε μία σταδιακή υποβάθμιση και οδηγείτε τους εκπαιδευτικούς στο να υιοθετήσουν αμυντική στάση, κάτι που δεν θα είχε νόημα σε μία χώρα που πίστευε ότι στην εκπαίδευση βρίσκεται το μέλλον των πολιτών της και όχι οι μελλοντικοί καταναλωτές.


Έκανα το τελευταίο μου μάθημα και ήδη μου λείπουν οι μαθητές μου και οι συνάδελφοί μου. Ανάμεσα στις ευκαιρίες που μου δόθηκαν ξεκινώντας τον εργασιακό μου βίο διάλεξα αυτή που ήταν πιο κοντά στις επιθυμίες μου και τα όνειρα που είχα όντας νέος. Βρέθηκα σε έναν κόσμο όπου η συνεργασία μου προκαλούσε μεγαλύτερη ικανοποίηση από τον ανταγωνισμό . Ομολογώ ότι ποτέ δεν επιθύμησα να είμαι ανταγωνιστικός, αλλά κατάλληλος, δεν προσπάθησα να είμαι ο καλύτερος αλλά καλύτερος, για να επιτύχω αυτό που κατά βάθος όλοι αναζητούν περισσότερο από χρηματικές ανταμοιβές ή βραβεία και διακρίσεις, την ικανοποίηση να μπορούμε να κάνουμε αυτό που μας ικανοποιεί, μας αρέσει, μας κάνει να αισθανόμαστε χρήσιμοι και σημαντικοί. Δεν νιώθω ντροπή επειδή ήμουν δάσκαλος ή δημόσιος υπάλληλος, το αντίθετο, αισθάνομαι υπερήφανος. Αυτή η υπερηφάνεια, κα Figar, δεν οφείλεται στα προνόμια στα οποία αναφέρεται κάποιος συνεργάτης σας στην κυβέρνηση. Πριν ένα χρόνο, όταν προκαλέσατε τις μεγαλύτερες περικοπές που υπέστη η δημόσια εκπαίδευση της Μαδρίτης, ο κος Beteta δήλωσε ότι ήταν μία προσπάθεια να μπει ένα τέλος στα προνόμια, ότι δουλεύουμε λίγο, ότι οφείλουμε να αποδεχτούμε τις περικοπές για το συμφέρον των υπολοίπων, κλπ.

Δεν αντιλαμβάνεστε τίποτα.

Το μεγαλύτερο προνόμιο ενός δασκάλου είναι που επικοινωνεί με τους μαθητές του, τους μεταφέρει τον πολιτισμό του, τους δίνει το καλύτερο εαυτό του, υπηρετεί με εντιμότητα ένα από τα παλαιότερα επαγγέλματα του κόσμου. Η στιγμή που ένα ανθρωποειδές προσπάθησε να εκπαιδεύσει ένα άλλο, να του μεταδώσει πολιτισμό αποτελεί το σημείο καμπής για την εξέλιξή στο ανθρώπινο είδος. Εσείς δεν το βλέπετε έτσι. Δε γνωρίζετε και, πράγμα που είναι και το χειρότερο, δε μπορείτε να το αντιληφθείτε, αυτό που αισθάνεται ο δάσκαλος όταν κάποιοι μαθητές συνεχίζουν να σχολιάζουν το θέμα που συζήτησαν στην τάξη μετά τη λήξη του μαθήματος, επειδή τους έχει διεγείρει το ενδιαφέρον. Δεν αντιλαμβάνεστε την αίσθηση που προκαλεί σε ένα δάσκαλο η ερευνητική ματιά ενός μαθητή που σκέφτεται και προσπαθεί να καταλάβει αυτό που του έχει παρουσιαστεί, που ανακαλύπτει από μόνος του κάτι σχετικό με τον ίδιο ή με τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Μιλάτε μόνο για τον πολιτισμό της προσπάθειας: θα ήταν πιο χρήσιμο να προσπαθούσατε περισσότερο για τον πολιτισμό! Σας απασχολεί μόνο να επιλέγετε μαθητές για την επίτευξη του πολύ παράξενου για μένα στόχου που λέγεται ‘αριστεία’. Η αριστεία σας μου θυμίζει άλλες εποχές, ελπίζω οριστικά περασμένες. Επιθυμείτε να επιλέγετε άριστους ανταγωνιστικούς ηγέτες που θα καταφέρουν να αποσπάσουν από τις θυσίες των άλλων πολιτών την απαραίτητη αποδοτικότητα ώστε η χώρα να γίνεται συνέχεια περισσότερο ανταγωνιστική σε αυτή την βάρβαρη οικονομία της αγοράς. Υποκρίνεστε ότι προετοιμάζετε τους πολίτες για την αγορά και όχι για τη ζωή. Δε σας ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο από το να τους ταξινομήσετε με διαδικασίες επιλογής και να τους προσφέρετε στην αγορά για να αποδώσουν το μέγιστο κέρδος. Θα είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα ξεχωρίσουν, ‘οι άριστοι’, κάποιοι περισσότεροι που θα χειρίζονται τα μέσα παραγωγής και θα αποτελέσουν μία μεσαία τάξη και η πλειοψηφία θα αποτελέσει το εργατικό χέρι που θα γίνεται περισσότερο ανταγωνιστικό όσο περισσότερο χειραγωγημένο είναι. Με τέτοιους στόχους οι οικονομικοί οργανισμοί, και όχι οι πολιτισμικοί, δημοσιεύουν στοιχεία, όπως αυτά της PISA και τα χρησιμοποιούν για να κατατάξουν τις χώρες με κριτήρια κάποιους εκπαιδευτικούς στόχους που έχουν διατυπώσει βάσει των συμφερόντων τους. Κι εσείς με τη σειρά σας χρησιμοποιείτε αυτά τα στοιχεία για να επιτεθείτε σε ένα σύστημα που εκτός των άλλων έχει μορφώσει την καλύτερη γενιά στην ιστορία της Ισπανίας, ικανή να στελεχώσει οποιοδήποτε τομέα, ακόμα και θέσεις σχετικές με την οικονομία: την εργασία και τη δημιουργικότητα. Πολλοί πτυχιούχοι είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες. Δεν σας ενδιαφέρουν πολίτες μορφωμένοι και με κριτική σκέψη, αλλά αποτελεσματικοί υπάλληλοι. Η παιδεία είναι δικαίωμα και όχι επένδυση. Αλλά αυτό εσείς δεν το καταλαβαίνετε.

Οι άνισες ευκαιρίες αρχίζουν από τον τόπο και την οικογένεια στην οποία κάποιος γεννιέται. Είναι πολύ δύσκολο οι έφηβοι που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα να επιτύχουν υψηλούς στόχους, καθώς το σημείο αφετηρίας τους βρίσκεται πολύ μακριά από αυτούς. Γι αυτό είναι απαραίτητο να καταβάλουμε τη μεγαλύτερη προσπάθεια προς χάρη της ισορροπίας και όχι της επιλογής.

Υπάρχουν και άλλοι στοιχεία που δεν αξιολογούνται από τις ανταγωνιστικές διαδικασίες. Έχετε ασχοληθεί με τη δουλειά που γίνεται στα δημόσια σχολεία και που αφορά στην ενσωμάτωση μεγάλου ποσοστού των μεταναστών που φτάνουν στη χώρα μας; Γνωρίζετε ότι περισσότερο από το 90% του πληθυσμού του περιθωρίου βγαίνει από αυτό χάρη στην προσπάθεια πολλών δασκάλων που με επίμονη δουλειά, σχεδόν χωρίς καμιά υποστήριξη ή αναγνώριση, εξομαλύνουν την αντίθεση μεταξύ των δικαιωμάτων όσων είναι περισσότερο ενταγμένοι και όσων προσπαθούν να ενταχθούν; Γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι να κατορθώσεις να δώσεις ελπίδα σε νέους που προέρχονται από καταστάσεις που θα σας προκαλούσαν τρόμο αν τις γνωρίζατε; Γνωρίζετε την κατάσταση στην περιφέρεια των μεγάλων πόλεων όπου η μόνη ελπίδα για τους νέους για να ξεφύγουν από τη μιζέρια είναι το πολιτιστικό κέντρο της γειτονιάς τους;

Τα δημόσια σχολεία ήταν κέντρα πολιτισμού με δασκάλους που διέτρεχαν όλες τις περιοχές της παγκόσμιας γνώσης.

Αν υποθέσουμε ότι επιθυμείτε να μετατρέψετε το Πανεπιστήμιο σε χώρο παροχής εξειδικευμένης εκπαίδευσης για την απόκτηση δεξιοτήτων απαραίτητων για την αγορά και τα σχολεία της δευτεροβάθμιας σε οργανισμούς επιλογής προσωπικού, πού θα εκχωρήσετε το δικαίωμα της παροχής ουσιαστικής, σφαιρικής μόρφωσης για όλους τους πολίτες; Επαναλαμβάνω, η μόρφωση είναι δικαίωμα και όχι επένδυση. Έχει πει ένας ποιητής και δάσκαλος ότι ‘κάθε ανόητος μπερδεύει την αξία με την τιμή’.

Πράγματι οι δάσκαλοι είμαστε προνομιούχοι, νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι με το να μοιραζόμαστε από το να ανταγωνιζόμαστε. Αλλά εσείς ποτέ δε θα καταλάβετε άλλο κίνητρο από τον ανταγωνισμό και την οικονομική αποτελεσματικότητα και ούτε που θα σκεφτείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που οι επιθυμίες τους και τα κίνητρά τους είναι διαφορετικά από τα δικά σας.

Δε θα αποφάσιζα να συνταξιοδοτηθώ αν τα πράγματα ήταν όπως πριν από κάποια χρόνια. Αισθανόμουν πια φόβο ότι θα χάσω το κέφι μου και ότι θα εξαντληθώ μέχρι να απαρνηθώ το επάγγελμα που με έκανε τόσο ευτυχισμένο. Δε φεύγω επειδή θέλω να αφήσω τους αγαπημένους μου μαθητές ή τους συναδέλφους μου με τους οποίους απολαμβάνουμε αμοιβαία εκτίμηση. Καταλαβαίνετε ότι κάποιος επιδιώκει πρωτίστως το συναίσθημα από το προνόμιο; Εσείς μας υποτιμάτε διαρκώς και είναι δύσκολο να αντέξουμε αυτό που θα φέρει η ‘ανταγωνιστικότητά’ σας.

Σήμερα είπα στους μαθητές μου ότι υπάρχει η πιθανότητα να τους πάρουν τα χρήματα ή τα καταναλωτικά αγαθά, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουν να τους κλέψουν τη γνώση, την κουλτούρα τους, ούτε και να τους τις περικόψουν. Τους ενθάρρυνα να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους. Τους ευχήθηκα καλή επιτυχία για να επιτύχουν να εργαστούν ή να αναπτύξουν ένα επάγγελμα που τους ευχαριστεί και τους κάνει περισσότερο ευτυχείς. Να εργάζονται και να συνεργάζονται με ευγενή άμιλλα και όχι ανταγωνιστικά. Τότε θα απολαύσουν περισσότερα και θα αποζημιωθούν καλύτερα, όπως έχω διαπιστώσει επικοινωνώντας με δύο γενιές πολιτών, που ήταν μαθητές μου.

Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα, αλλά φοβάμαι ότι εσείς δεν έχετε καταλάβει τίποτα.

Carlos Pulido Bordallo

Μαδρίτη, Οκτώβριος 2012



ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ (αναρτήθηκε στις 28-11-2012)

 

Ζοχάδες

Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, παραμονή πρωτοχρονιάς, έφυγα αχάραγα από το σπίτι και πήγα να πιω καφέ στο γραφείο μου. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγω τις αγιοβασιλιάτικες ζοχάδες που με πιάνουν με τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα των φάλτσων πιτσιρικάδων.
– Να τα πούμε;
– Πείτε τα!
– “Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά…”

Με τις πρώτες λέξεις αρχίζει να πεταρίζει το μάτι μου. “Δεν μπορεί”, σκέφτομαι, “με δουλεύει ο πιτσιρικάς. Έναν άντρα ένα κι εξήντα εννιά (με το ζόρι) δεν τον λες με τίποτε ψηλή δεντρολιβανιά, μάλλον κοντοπίθαρο τον λες, παρεκτός και θες να του κάνεις πλάκα…
– “…κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος…”

Εδώ ξεροκαταπίνω και πάω πάσο. “Ποιητική αδεία”, ξανασκέφτομαι, “ο αρσενικός θρόνος έγινε ουδέτερο: το θρόνος”. Αλλά ο πιτσιρικάς πρέπει σίγουρα να με δουλεύει. Από πού κι ως πού με βλέπει ως εκκλησιά; Εκτός αν εννοεί ότι παραχόντρυνα τελευταία και η κοιλιά μου μοιάζει με τρούλλο…

“…Άγιος Βασίλης έρχεται και δεν μας καταδέχεται…”

Νά τα μας! Τί γκίνια είν’ αυτή, ρε γαμώτο; Αυτός ο παχουλός, ασπρομάλλης γεράκος, που μοιράζει δώρα σε όλον τον κόσμο, εμένα δεν με καταδέχεται! Τί διάολο, στο πηγάδι έχω κατουρήσει εγώ και δεν με καταδέχεται ο άη-Κλάους τής κοκακόλας;

– “…από την Καισαρεία, συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία…”

Εδώ το ποτήρι ξεχειλίζει. Όχι από την Καισάρεια που γίνεται Καισαρεία (ποιτική αδεία πάντα) αλλά από το κωλόπαιδο με το τρίγωνο που βλέπει ως αρχόντισσα κυρία, παρά τις τρεις πήχες γένι και την αρκουδόφατσά μου. Κι όχι μόνο με βλέπει ως κυρία (έστω και αρχόντισσα), αλλά με προκαλεί κιόλας:

– “..δες κι εμέ, το παλληκάρι…”

Και τί ακριβώς υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω εγώ με τον πιτσιρικά; Με δούλεψε, με κορόιδεψε, με ζοχάδιασε, με προκάλεσε στο ίδιο μου το σπίτι και πρέπει όχι μόνο να τον ευχαριστήσω αλλά να του δώσω και ρεγάλο από πάνω; Ρε, δεν με παρατάτε πρωινιάτικα! Χίλιες φορές στο γραφείο για καφέ, λέμε! Κι άσε την πραγματική αρχόντισσα του σπιτιού να καθαρίσει…

Πώς γίνεται, όμως, ενώ ο τόπος μας έχει θαυμάσια πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, να έχει επικρατήσει αυτή η αηδία που προσβάλλει και τα αφτιά μας και την αισθητική μας γενικώτερα; Την απάντηση την δίνει ο μέγας Παπαδιαμάντης με μια απλή ιστορία, την οποία μεταφέρω εν συντομία:

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, νέος τις αθηναίος ερωτεύτηκε (για κακή μας τύχη) νεαρά μεν παντρεμένη δε αθηναία τής υψηλής κοινωνίας. Η νεαρά, όμως, σεμνή και μετρημένη, δεν υπέκυπτε με τίποτε στην πολιορκία τού επίδοξου εραστή. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ερωτευθείς νέος αποφάσισε να κάνει καντάδα στο αντικείμενο του πόθου του, πλην κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, μιας και η νεαρά ήταν παντρεμένη. Έτσι, ο νέος έγραψε τους περιπαθείς του στίχους και τους ανακάτεψε με άλλους, άσχετους μεν εορταστικούς δε στίχους. Δείτε:

(άσχετο εορταστικό)
ψηλή μου δεντρολιβανιά,
 (άσχετο εορταστικό)
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος,
(άσχετο εορταστικό)
(άσχετο εορταστικό) 
στην γη να περπατήσεις
και να με καλοκαρδίσεις
(άσχετο εορταστικό)
και δεν με καταδέχεσαι 
(άσχετο εορταστικό)
συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία,
(άσχετο εορταστικό)
ζαχαροκάντια ζημωτή,
(άσχετο εορταστικό)
δες κι εμέ το παλληκάρι…

Καταλάβατε τι τραβάμε τώρα; Επειδή ένας…άντε μη πω…δεν μπόρεσε κάποτε να…άντε μη ξαναπω…πρέπει σήμερα εμείς να…θου, κύριε… Αμάν!

Ας είναι. Σταματώ εδώ. Αρκετά γκρίνιαξα τέτοια μέρα. Ώρα να ηρεμήσω και να πάω μια βόλτα από το βιβλιοπωλείο…έτσι, για το καλό.

Καλή Πρωτοχρονιά!!!

Πηγή: Cogito ergo sum
 
Leave a comment

Posted by on December 31, 2012 in Uncategorized

 

Άνομα αστέρια

Από την στήλη “Η άλλη όψη…” της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Ανυπομονείς να πέσει το σκοτεινό πέπλο της κρύας νυχτιάς, το να κοιτάς τα άστρα πάντα σου έδινε ένα μεγάλο χαμόγελο ελπίδας, μια τόση δα ανάσα επιβίωσης που αρκούσε για να συνεχίσεις να ελπίζεις σε αυτό το μεγάλο χαμό.

Απόψε δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κανένα φωτεινό σχηματισμό, καμία φωτιζόμενη φυσιογνωμία αστεριών δεν ξεχωρίζει στον ορίζοντα. Προσμένεις, η ανυπομονησία σου χτυπά κόκκινο αλλά δε καταφέρνεις να ξεχωρίσεις τίποτα που να ενεργοποιεί τα συναισθήματά σου, να αφυπνίζεις τις αισθήσεις σου.

Παράξενο, δεν έχει ούτε σύννεφα απόψε, μήτε ίχνος κανενός σημαδιού του καιρού που να
σε εμποδίζει να δεις αυτό που αναζητάς. Μια άλλου είδους καταιγίδα έχει σκιάσει τόσο πολύ την όραση σου στον άλλοτε κατάφωτο νυχτερινό ουράνιο κόσμο.

Ίσως να είναι που τα σημάδια της τριτοκοσμικής κατάληξης της κοινωνίας μας είναι τόσο ορατά. Οι καμινάδες από τζάκια και σόμπες είναι πιο πολλές από ποτέ και οι ουρές από τους καπνούς που βγαίνουν, ακόμα πιο πολλές και από τις ουρές χαρταετών στον ουρανό της Καθαρής Δευτέρας.
Σκέψεις που επιβεβαιώθηκαν το αμέσως επόμενο πρωινό, όταν και διάβασες τις ανησυχίες του κρατικού μηχανισμού, μέσα από την συμβουλευτική ανακοίνωση που εξέδωσε. Λιτή, άμεση και τόσο μα τόσο αληθινή, ίσως αν αναφερόταν σε ένα άλλο κόσμο, σε μια άλλη κοινωνία.

Ο βαθμός υποκρισίας αυτής της ανακοίνωσης ήταν τόσο μεγάλος που τρόμαζε, θαρρείς και τη συνέταξε ένα συμβούλιο ευγενών γαλαζοαίματων και όχι συμπολίτες μας που μοιράζονται τις ίδια ανησυχίες με εμάς και αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με όλους εμάς.

Προσπαθείς να βρεις κάπου μια ανακοίνωση, από τον ίδιο κρατικό φορέα που είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της ακεραιότητας του περιβάλλοντος που ανήκει σε όλους μας, για τον κακό χαμό που συντελείται στα βουνά της Χαλκιδικής. Εκεί που ένα αρχαίο δάσος, ένα βουνό και μια θάλασσα, θυσιάζονται για τα κέρδη ενός εργολάβου και μερικών επιτελών του. Πουθενά δε βρίσκεις κάτι, παρά μόνο δήθεν ευαισθησίες και κάποια πολύ συγκεκριμένα κηρύγματα για το καλό του πλανήτη αυτού και το μέλλον που πρέπει να αφήσουμε στα παιδιά μας.

Λες και τα παιδιά μας δεν είναι εδώ, δε βιώνουν αυτό που έχει στοιχειώσει όλους εμάς, το σύγχρονο αδηφάγο τέρας της επικράτησης των λίγων εχόντων ενάντια στους πολλούς μη έχοντες. Ένα αύριο που μοιάζει να είναι ακόμα πιο σκοτεινό και από τις πιο μαύρες ιστορίες αληθινού τρόμου.
Είναι πιο εύκολο να καταδικάζεις ένα γονιό που καίει στη σόμπα σκουπίδια, απλά για να ζεστάνει το φτωχικό του, να μην πεθάνουν από το κρύο τα παιδιά του. Η υποκρισία του να δείχνω με το δάχτυλο κάποιον παράνομο, απένταρο, που απλά παρανομεί για να επιβιώσει αυτός και η οικογένειά του αλλά να σιωπώ όταν βλέπω κάποιους να καταστρέφουν την ίδια τη γη και με το κυάνιο να συνθλίβουν την χλωρίδα και την πανίδα ενός τόπου, μιας πατρίδας πολλών γενεών ανθρώπων και ζώων.

Θαρρείς και ζούμε σε μια άλλη κοινωνία ανθρώπων, με άλλες αξίες και προτεραιότητας. Για κάποιους προέχει το τραπέζι των γιορτών να είναι γεμάτο με υπερβολικά πολλά εδέσματα, που το σύνολο τους θα πεταχτεί στα σκουπίδια παρά σε ανθρώπινα στομάχια. Ο ακαταλόγιστος καταναλωτισμός και η λατρεία της κοινωνίας μας προς το κάθε τι υλιστικό, μας έχει οδηγήσει σε αυτή τη γωνιά.

Εγκαταλελειμμένα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε στέκια πολιτισμού, σε πυρήνες μόρφωσης και σε ξενώνες ανθρώπινων ψυχών, να διώκονται ως στέκια ανομίας και παραβατικής συμπεριφοράς. Άψυχα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν είναι τυχαίο που κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι που εκπέμπει ανεξαρτησία και ελευθερία από κάθε μορφής επιβολής κοινωνικού προφίλ, να διώκεται λυσσαλέα από το σύστημα.

Είδαμε ξενώνες αστέγων να σφραγίζονται από τις δημοτικές αρχές, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιατί ήταν παράνομοι. Για κάποιους είναι πιο σωστό να βλέπουν τα άχρηστα κτίρια για αυτούς, σφραγισμένα, σκοτεινά και ερημωμένα, παρά να σφύζουν ζωή και κάποιοι συνάνθρωποί μας να βρίσκουν μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσουν τη ζωή τους.

Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση στην κοινωνία μας, όπως προβάλλεται από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Στην προσπάθειά τους να φιμώσουν κάθε ελεύθερη φωνή, στη διακοπή κάθε ελεύθερης σκέψης, έχουν αλλάξει όλο το σύστημα αξιών που έχουμε διδαχθεί από την ιστορία μας, από τους ίδιους τους γονείς μας.

Η περιβόητη Δημοκρατία τους, να πνίγεται κάθε διαφορετική φωνή, να εξαφανίζεται κάθε άλλη άποψη, να πιέζεται ασφυκτικά κάθε μειοψηφική αντίδραση, γιατί το θέλουν οι πολλοί, η μάλλον αυτοί που έχουν τα πολλά και έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε όλα τα ΜΜΕ.

Αρχίζει να σκοτεινιάζει και πάλι, απόψε το βράδυ δε χρειάζομαι τα άστρα για να αποκτήσω ελπίδα στη ζωή μου. Έχω βρει το καταφύγιό μου, το ορμητήριό μου για να πολεμήσω για τα όνειρα μου και τις φιλοδοξίες μου. Κανένας δεν μπορεί να μου το πάρει αυτό, αποφάσισα να ζήσω όπως θέλω, ένας ελεύθερος άνθρωπος με πάρα πολλές ανησυχίες και προβληματισμούς, αποφασισμένος να βρω την αλήθεια.

Ο ουρανός αυτό το βράδυ, δείχνει ακόμα πιο όμορφος από ποτέ, ακόμα και με το νέφος από τις καμινάδες που καταστρέφουν το δικό τους περιβάλλον, όχι το δικό μας. Αυτό το βράδυ ξεκινά ένα άλλο όνειρο, όχι πια εφιάλτες από όλα όσα ήθελα να κάνω και να πω αλλά έκρυβα και έσπρωχνα στον πάτο. Απόψε καμία αμφιβολία, καμία φοβία δε θα με σταματήσει από το να στηρίξω όλα όσα μου δίνουν ελπίδα.

Στήριξη και αλληλεγγύη σε όποιον το χρειάζεται, τη στιγμή που σταμάτησε ο ένας να ζει για τον άλλον, καταδικάσαμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας σε αυτά τα χάλια. Ένα απέραντο νεκροταφείο αξιών και πεθαμένων ονείρων.

Ας βγάλει ο καθένας μας ότι εικόνα επιθυμεί από το μέλλον.

Εδώ είναι ο πολιτισμός, εδώ είναι η ιστορία, εδώ και η ουτοπία. Άνομα αστέρια για πάντα…

Κώστας Κουλ
 

Φαήλος Κρανιδιώτης: Αριστερίστικη προπαγάνδα τα μαχαιρώματα αλλοδαπών!

Φαήλος Κρανιδιώτης: Αριστερίστικη προπαγάνδα τα μαχαιρώματα αλλοδαπών!“Αντιποίηση αρχής” οι δολοφονικές επιθέσεις! 

Εβγαλε για τα καλά τη μάσκα της κεντροδεξιάς η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Το γραφείο τύπου της ΝΔ και ο στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού Φαήλος Κρανιδιώτης δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα στην πολιτική προσέγγισης με τη Χρυσή Αυγή.

Όχι στις ίσες αποστάσεις: Μετανάστες κακοί, χρυσή αυγή καλύτερη

Σε νέο άρθρο του στη νεοδημοκρατική εφημερίδα Δημοκρατία ο Φαήλος Κρανιδιώτης χαρακτηρίζει λάθος την  «πολιτικά ορθή» εμμονή κάθε τόσο να ρίχνεται μια στο καρφί και μια στο πέταλο, μια στη λαθρομετανάστευση και μια στη Χρυσή Αυγή. Όχι στις ίσες αποστάσεις λοιπόν από τον Φαήλο ο οποίος ουσιαστικά υπερασπίζεται τη δράση της Χρυσής Αυγής και όπως γράφει χαρακτηριστικά: « Λες και δίνουμε εξετάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ / ΕΚΜ / «Βίλα Αμαλία» και στις άλλες παρδαλές παραφυάδες της Κουμουνδούρου, αναλυτές εκ του προχείρου και καθεστωτικούς φουλαράτους «διανοητές» του τάλαρου. Ασχετα μεγέθη, άσχετα ζητήματα»


Ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα  τα μαχαιρώματα μεταναστών από χρυσαυγίτες!

Τι γράφει λοιπόν ο στενός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά:

Η Χρυσή Αυγή, στη χειρότερη περίπτωση, κάνει αντιποίηση αρχής, ενίοτε πέφτει και καμιά ψιλή, ήτοι έργω εξύβριση και σωματικές βλάβες. Οι εκατόμβες των μαχαιρωμένων αλλοδαπών υπάρχουν στην ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα της «προοδευτικιάς» δημοσιογραφίας και στις παρεμβάσεις της Κλάραμπελ και λοιπών φωταδιστών κοινοβουλευτικών του ΣΥΡΙΖΑ / ΕΚΜ / «Βίλα Αμαλία». Τιμωρητέα η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να χωθεί στα κενά του κράτους, αλλά είναι ανόμοιο μέγεθος με την πλημμύρα της λαθροεισβολής και την εξ αυτής εγκληματικότητα.

Ενίοτε πέφτει και καμιά ψιλή;   Αυτό να το πει ο Κρανιδιώτης στους αριστερούς φοιτητές που έδιναν τη μάχη έξω από τα εξεταστικά κέντρα και δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από το κλιμάκιο της Χρυσής Αυγής με τον υπαρχηγό του Μιχαλολιάκο Ανδρουτσόπουλο επικεφαλής και η ζωή του ενός σώθηκε από καθαρό θαύμα.  Δεκάδες καταγεγραμμένα περιστατικά ρατσιστικής βίας μαχαιρωμάτων και άγριων ξυλοδαρμών βαπτίζονται αριστερίστικη φαντασία από το επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ! Ακόμα και τις επίσημες αστυνομικές αναφορές τις πετάει στα σκουπίδια ο σύμβουλος του Σαμαρά μπροστά στην ανάγκη του να υπερασπιστεί τα βρωμερό υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας

Όπως οι νεοναζί αμφισβητούν τους νεκρούς στο πολυτεχνείο έτσι και το «αδελφό κόμμα» της Χρυσής Αυγής φλερτάρει με την ιδέα ότι και τα μαχαιρώματα αλλοδαπών είναι άλλος ένας μύθος των αριστερών. Οι νοσταλγοί του χίτλερ για τον κύριο Φαήλο απλά επιχειρούν να ανακαταλάβουν τις πόλεις από τους εισβολείς!


Ο άνθρωπος που ζήτησε την ένωση της βάσης της δεξιάς (ΝΔ και Χρυσή Αυγή) άλλωστε παραδέχεται ότι οι χρυσαυγίτες είναι ιδεολογικά τους αδέλφια. .

Όπως γράφει με ορολογία που θυμίζει την περίοδο της επταετίας χαρακτηριστική της αλαζονείας του κράτους της δεξιάς:

«Στο κάτω-κάτω σε ποιους απευθυνόμαστε; Σίγουρα όχι στη διαταραγμένη αριστεράντζα.»

Πηγή: mao.gr

 

Ο ιδρυτής των Rangers στην Πάτρα, "παντρεύει" Ανεξάρτητους Έλληνες και Καρατζαφέρη

Στα σκαριά βρίσκεται ο νέος πολιτικός σχηματισμός που θα στεγάσει το γυρολόγο Καρατζαφύρερ, μετά το οριστικό κλείσιμο του κύκλου του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή βρίσκεται προς το παρόν σε επίπεδο διερευνητικών επαφών, ωστόσο δεν θα πρέπει να προξενεί καμία εντύπωση στο βαθμό που πραγματωθεί.
Όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση, έτσι και στην συγκεκριμένη, χρειάζεται “κουμπάρος”. Αυτός φαίνεται να είναι ο σταθερός εδώ και χρόνια στις πολιτικές του πεποιθήσεις, Νίκος Νικολόπουλος.
Να θυμίσουμε εδώ, ότι ο επί σειρά ετών βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, ήταν ο ιδρυτής της δολοφονικής ομάδας της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα, των Rangers (Κένταυροι), με πρωτοπαλίκαρο το δολοφόνο Καλαμπόκα. Ο υπέρμαχος του Χριστιανοδημοκρατικού κινήματος, όπως άλλωστε μας πληροφορεί και μέσα από το προσωπικό του blog, κινεί τα νήματα για να “παντρέψει” το πάλαι ποτέ σημαίνον πρόσωπο και πρωτοπαλίκαρο σε πολλές εκδηλώσεις των Rangers, Πάνο Καμμένο, με “εξέχουσες” προσωπικότητες όπως ο Παπαθεμελής, ο Πανίκας (Ψωμιάδης) και φυσικά ο Καρατζαφύρερ.
Επικρατέστερο όνομα για τον πολιτικό σχηματισμό που ετοιμάζεται να ξαναβγάλει στον αφρό, αποβράσματα της πολιτικής σκηνής, είναι ο “ΠΑΤΡ.ΙΔΑ.” (Πατριωτικά Ιδανικά) και σαν στόχο έχει να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στο “αντιμνημονιακό” μπλοκ, με την συγκέντρωση όλων των Χριστιανοδημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Η κίνηση αυτή, όπως και αντίστοιχες τόσο στο παρελθόν (π.χ Αν. Ελ., ΛΑ.Ο.Σ) όσο και στο άμεσο μέλλον, υπαγορεύεται από τον συγκεντρωτικό και αυταρχικό χαρακτήρα του κοινοβουλευτισμού στις μέρες μας, του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Ενισχύεται μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος όπως οι σημερινές και εντάσσεται στα πλαίσια της εν εξελίξει αντιδραστικής μετάλλαξης του αστικού πολιτικού συστήματος, για να εξυπηρετηθεί η νέα επίθεση στα εργατικά δικαιώματα χάριν της εξόδου από την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου.
Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως του αν τελικά ευοδωθούν οι ως άνω προσπάθειες, οι εξελίξεις σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και οι αλεπάλληλες ανακατατάξεις με την εμφάνιση “νέων” πολιτικών σχηματισμών είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα. Ζητούμενο, εξακολουθεί να παραμένει, η εμφάνιση ενός διακριτού ρεύματος στην κοινωνία και στο κίνημα που θα αμφισβητεί στην πράξη τον καπιταλισμό της εποχής μας, αρθρώνοντας συγκροτημένη πολιτική και ιδεολογική πρόταση επναστατικής υπέρβασής του. Ζητούμενο είναι να υπάρξουν και να αναπτυχθούν στη δυναμική του κινήματος, όργανα επαναστατικής πολιτικής. Ζητούμενο και προϋπόθεση για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας (και κάθε φορέα-μαϊντανού του αστικού συνασπισμού εξουσίας), είναι η δράση των πρωτοπόρων δυνάμεων της επανάστασης και του κομμουνισμού που θα θέσουν άλλη ατζέντα για την αριστερά και το εργατικό κίνημα, αναδεικνύοντας το ζήτημα της επανάστασης όχι σαν αίτημα ζύμωσης για το μακρινό μέλλον, αλλά σαν ιστορική αναγκαιότητα και δυνατότητα στο σήμερα.

kokkinostupos

 

Γιορτινή ευρωανατριχίλα

Τούτες τις -υποτίθεται, τουλάχιστον- γιορτινές μέρες, με τόση μαυρίλα που υπάρχει γύρω, είπα να αποφύγω τα καρδιοπλακωτικά σημειώματα μπας και αποτοξινωθώ λιγάκι, βρε αδερφέ. Αλλά δεν βαριέσαι. Και να θέλει ο παπάς ν’ αγιάσει, δεν τον αφήνουν οι διαόλοι. Και “διαόλοι” είναι κάτι ειδησούλες που περνάνε (αν περνάνε) στα ψιλά των εφημερίδων ενώ αφήνουν αδιάφορη την τηλεοπτική ενημέρωση.
Η πρώτη ειδησούλα έρχεται από την Δανία. Να θυμηθούμε εδώ ότι η Δανία ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά όχι και στην ευρωζώνη, πλην όμως η κορώνα της είναι συνδεδεμένη με το ευρώ διά σταθερής ισοτιμίας, αφού συμμετέχει στον μηχανισμό νομισματικών ισοτιμιών. Επίσης, να θυμηθούμε ότι, ως βορειοευρωπαίοι, οι δανοί είναι απαλλαγμένοι από τις ασθένειες του νότου, δηλαδή είναι εργατικοί, δεν έχουν υπερτροφικό δημόσιο τομέα, δεν αντιμετωπίζουν “κρίση χρέους”, δεν είναι διεφθαρμένοι, διαθέτουν “αριστερή” κυβέρνηση κλπ κλπ. Με δυο λόγια: πώς λέμε Ελλάδα; ακριβώς το αντίθετο. Εν τάξει; Ωραία. Αφού συμφωνήσω ότι ακούγομαι σαν τον Πρετεντέρη, κρατήστε αυτά τα στοιχεία κατά νου και πάμε στην ειδησούλα.
Εκεί στην Δανία, λοιπόν, υπάρχει μια μεγάλη βιομηχανία τροφίμων, η οποία ειδικεύεται στην επεξεργασία κρεάτων. Πρόκειται για την Danish Crown, η οποία απασχολεί 23.576 εργαζόμενους και έχει κύκλο εργασιών (τζίρο) κάπου 7 δισ. ευρώ (σημ.: στοιχεία σύμφωνα με τον επίσημο ιστοτόπο τής εταιρείας). Τώρα βέβαια, το να λέμε ότι αυτή η εταιρεία είναι δανική σηκώνει πολλή συζήτηση. Βλέπετε, η Danish Crown έχει μεταφέρει τις περισσότερες εγκαταστάσεις της στο εξωτερικό, προκειμένου να βρει χαμηλότερη φορολογία και φτηνότερη εργασία. Πάντως, έχει αφήσει και κάτι εγκαταστάσεις στην Δανία.

Πού είναι η είδηση; Στο ότι τις προάλλες η εν λόγω εταιρεία απέλυσε 43 εργαζομένους και ταυτόχρονα προσέλαβε άλλους 45. Γιατί; Μα επειδή οι 45 καινούργιοι προσελήφθησαν με ατομικές συμβάσεις εργασίας και με αμοιβές εξευτελιστικές σε σχέση με τους απολυθέντες. Μάλιστα δε, η εταιρεία δεν είχε κανένα πρόβλημα να δηλώσει ευθέως ότι αυτή η αντικατάσταση έγινε αποκλειστικά γι’ αυτόν τον λόγο, δηλαδή για να ξεφορτωθεί εργαζομένους με δικαιώματα και να πάρει στην θέση τους είλωτες. Και γιατί να έχει πρόβλημα, δηλαδή; Λες κι έκανε τίποτε ανήθικο; Νόμιμα ενήργησε. Και, ως γνωστόν, το νόμιμον είναι και ηθικόν.

Η δεύτερη ειδησούλα με ανατρίχιασε. Την περασμένη Παρασκευή, η Ρωσσία έφερε στον ΟΗΕ ένα ψήφισμα το οποίο καταδικάζει κάθε προσπάθεια ηρωοποίησης του ναζισμού. Το ψήφισμα έγινε δεκτό με 130 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Δηλαδή, βρέθηκαν 3 χώρες οι οποίες δεν συμφώνησαν στο ότι πρέπει να καταδικαστεί η ηρωοποίηση του ναζισμού. Ποιές είναι αυτές οι χώρες; Θα σας βοηθήσω λέγοντας ότι είναι αυτές ακριβώς που καταψήφισαν την συμμετοχή τής Παλαιστίνης στον ΟΗΕ ως παρατηρήτριας. Αν ακόμη δεν καταλάβατε, ιδού η απάντηση: Η.Π.Α., Καναδάς και…Παλάου. Δηλαδή, ο Καναδάς και οι Η.Π.Α. (κι ένα από τα τσουτσούνια των Η.Π.Α.) αντιτίθενται στην καταδίκη τού ναζισμού.

Τώρα θα μου πείτε: “καλά, βρε ηλίθιε, από την στάση των Η.Π.Α. και του Καναδά ανατρίχιασες, λες και δεν ξέρεις τι καπνό φουμάρουνε;”. Αμ δεν ανατρίχιασα απ’ αυτό. Ανατρίχιασα από το ότι 54 χώρες απείχαν από την ψηφοφορία! 54 χώρες δεν δέχτηκαν να ψηφίσουν! 54 χώρες δεν είχαν τ’ αρχίδια να καταδικάσουν τον ναζισμό! Περισσότερες από 1 στις 4 χώρες τού πλανήτη δεν είναι σίγουρες αν πρέπει να αποκηρύξουν τον ναζισμό ή όχι!

Να βάλω και το κερασάκι; Ανάμεσα σ’ αυτές τις 54 χώρες ήσαν και όλες οι χώρες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης!  Ό λ ε ς !!! Ακόμα κι αυτός ο βραχότοπος που λέγεται Ελλάδα, με τα Καλάβρυτά του, με τα Δίστομά του, με τις Καισαριανές του, με τις Κοκκινιές του, με τις Μέρλιν του, με τις Πίνδους του και με την κάθε καταματωμένη του σπιθαμή. Ακόμα κι αυτός. Για την ακρίβεια, όχι αυτός ο τόπος αλλά αυτοί που τον διαφεντεύουν, αυτά τα πολιτικά τσουτσέκια που προτιμούν να καταπιούν την γλώσσα τους παρά να αντιμιλήσουν στ’ αφεντικά τους. αυτά τα πουλημένα τομάρια που μας παραμυθιάζουν με φούμαρα περί εθνικής περηφάνειας και εθνικής ομοψυχίας, αυτοί οι προδότες τού λαού που πασχίζουν να κρύψουν το αποκρουστικό πρόσωπο του “παραδείσου” που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτά τα ανερμάτιστα πολύσπαστα που δήθεν εκπροσωπούν τον λαό αλλά δεν εκπροσωπούν παρά την τάξη τους.

Σταματώ εδώ. Δεν θέλω να μαυρίσω περισσότερο. Μόνο που είναι αδύνατο να νοιώσω καλά καθώς, άθελά μου, συνδυάζω τις δυο παραπάνω ειδησούλες. Κι όσο τις βλέπω άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους, τόσο περισσότερο ανατριχιάζω…

Πηγή: Cogito ergo sum
 

ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ (ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ) ΣΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ): ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ – ΜΕΡΟΣ Β’

«Αν δεν μπορεί η αστυνομία, ας επέμβει ο στρατός να βάλει τάξη» είχε αποφανθεί δημοσίως ο Στέφανος Μάνος τον Δεκέμβριο του 2008, για τα όσα ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Είχε προηγηθεί στις 8 Δεκεμβρίου η έκτακτη σύγκληση της Κυβερνητικής Επιτροπής, κατά τη διάρκεια της οποίας, όπως άφηναν να διαρρεύσει στα ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, θα έθετε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αν και δίχως να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την εφαρμογή του άρθρου 48 του Συντάγματος, περί πολιορκίας. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ωστόσο, ήταν η τότε υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη αλλά και ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς αυτοί που ζητούσαν την επέμβαση του στρατού, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της επιτροπής. Το γεγονός, τουλάχιστον εν μέρει, πιστοποιεί η διαφοροποίηση της κας Μπακογιάννη από την κυβερνητική γραμμή, μέσω προσωπικής ανακοίνωσης που εξέδωσε, η οποία κατέληγε: «Στη Δημοκρατία ουδείς είναι υπεράνω του νόμου. Ουδείς δικαιούται ασυλίας: είτε φοράει στολή είτε κουκούλα. Όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Οι διαδηλωτές, οι καταστηματάρχες, οι εργαζόμενοι, οι αστυνομικοί. Η Δημοκρατία δεν μπορεί να ανεχθεί την ωμή βία και την αυθαιρεσία. Απ’ όπου και αν προέρχεται».

Ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αστικής δημοκρατίας που εμφανιζόταν ξανά, έστω και ως σκέψη, ο στρατός ως μέσο καταστολής στη δημόσια συζήτηση. Η αντίσταση του ίδιου του στρατεύματος αλλά και η επικράτηση των ψυχραιμότερων σε πολιτικό επίπεδο, προφύλαξαν τη χώρα από το γύψο… 


Από τον Γρηγορόπουλο στους βασανισμούς
Ο δολοφονικός πυροβολισμός εκείνης της νύχτας της 6ης Δεκεμβρίου, πυροδότησε μια εξέγερση που αναμφίβολα αποτέλεσε σταθμό στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν η ραγδαία ανατροπή του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού τοπίου, είχε ως επακόλουθο την ολοένα εντεινόμενη αντίδραση της κοινωνίας. Και η απάντηση του κράτους είναι η ολοένα εντεινόμενη περιστολή των ελευθεριών και η απολύτως αυταρχική αστυνομική καταστολή. Το γεγονός πιστοποιείται από την ωμή αστυνομική βία στον δρόμο –μάρτυρες της οποίας γινόμαστε σε κάθε διαδήλωση– μέχρι τα βασανιστήρια σε βάρος των αντιφασιστών στη ΓΑΔΑ. 

Το κράτος δεν μπήκε ποτέ επισήμως σε Έκτακτη Ανάγκη –όσο κι αν ο πρωτοσύμβουλος του πρωθυπουργού Φαήλος Κρανιδιώτης, αρθρογραφεί ζητώντας την «εφαρμογή του άρθρου 48 του Συντάγματος περί καταστάσεως πολιορκίας, παραδειγματική τιμωρία των ενόχων [σ.σ. της κρίσης] με συνοπτική διαδικασία και νομιμοποίηση της με δημοψήφισμα και παράλληλη εκλογή Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Για να περάσουμε στη Νέα Ελληνική Πολιτεία… στη “Νέα Μεταπολίτευση” που λένε».

Και όσο εύχεται ο κ. Κρανιδιώτης να μας σώσει ο Στρατός, η αστυνομία σε ρόλο χωροφυλακής ασκεί καθολική βία πάνω στα σώματα των «αντιφρονούντων». Η πολιτική της ηγεσία κάνει ότι δεν βλέπει, κλείνοντας στην ουσία το μάτι ενώ εντελώς ταυτόχρονα σχεδιάζει και εκτελεί σχέδια ακόμη βιαιότερης καταστολής. Η «νομιμοποίηση» των κατασταλτικών πολιτικών, προσφέρεται απλόχερα από τις φιλόξενες σελίδες των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης και τα μικρόφωνα των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.

Τα ίδια αυτά ΜΜΕ αποκρύπτουν συστηματικά τα όσα διαδραματίζονται στους διαδρόμους της ΓΑΔΑ και στους δρόμους τη πόλης. Στο παιχνίδι εσχάτως και η δημόσια τηλεόραση, η οποία λογοκρίνει εκπομπές που τόλμησαν να αναφερθούν στην υποτιθέμενη μήνυση που θα έκανε ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας στον Guardian, καθώς όπως είχε ισχυριστεί στη Βουλή, οι καταγγελίες περί βασανιστηρίων που δημοσίευσε η εφημερίδα ήταν ψευδείς, γεγονός που θα αποδεικνυόταν από τις ιατροδικαστικές εκθέσεις. Οι εκθέσεις βγήκαν, πιστοποίησαν βασανισμούς, οι παρουσιαστές το είπαν και η εκπομπή διεκόπη προσωρινώς… 

Ενδεικτικό του πνεύματος είναι και το άρθρο με αφορμή το θέμα που δημοσίευσε ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ Νίκος Σίμος, στην Καθημερινή (11/11/12). Σε αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται ότι «το μεγάλο κακό στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά και στην κοινωνία που έγινε εξαιτίας της δικτατορίας –και το οποίο ζούμε επί μία τριακονταετία και πλέον – είναι ότι η έννοια της δημοκρατίας ξεχείλωσε»…

ΒΗΜΑ στην προπαγάνδα
Κι αν για τον παραληρηματικό πρωτοσύμβουλο του πρωθυπουργού, τον προερχόμενο από το εθνικιστικό «Δίκτυο 21» είναι αναμενόμενη η στρατολαγνεία, να υπενθυμίσουμε ότι ήταν ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο τότε υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης, αυτοί που έθρεψαν τις διαρροές περί επιχειρούμενου πραξικοπήματος. Έτσι τουλάχιστον αιτιολόγησαν στα ξένα Μέσα Ενημέρωσης την απόφασή του Παπανδρέου για δημοψήφισμα πριν τη σύνοδο της G20 στις Κάννες. Είχαν φροντίσει κιόλας δύο ημέρες πριν τη σύνοδο, την 1η Νοεμβρίου του 2011, να αποκεφαλίσουν την «ύποπτη» στρατιωτική ηγεσία.

Απορίας άξιο ωστόσο παραμένει το πώς και το γιατί οι δύο τουλάχιστον από τους τέσσερις «πραξικοπηματίες», υπουργοποιήθηκαν αμέσως μετά. Ο μεν αρχηγός του στρατού Φραγκούλης Φράγκος, έγινε υπουργός Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμένου, ο δε αρχηγός του ναυτικού Δημήτρης Ελευσινιώτης (αυτός που συνυπέγραψε την παραλαβή του υποβρυχίου «Παπανικολής» με τον κ. Βενιζέλο) είναι σήμερα υφυπουργός Άμυνας. Υπουργοποιεί επικίνδυνους πραξικοπηματίες η αστική δημοκρατία;

Και ενώ η ιστορία μπάζει νερά στη συνείδηση ακόμα και του πιο καλόπιστου πολίτη, το «ΒΗΜΑ» έρχεται 10 μήνες αργότερα, στις 30 Σεπτεμβρίου του 2012 και με πρωτοσέλιδο τίτλο και εκτενές αφιέρωμα μας υπενθυμίζει: «Το πραξικόπημα που δεν έγινε». Το ρεπορτάζ για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είναι το λιγότερο παιδαριώδες, γεγονός που πιστοποιείται από το ότι την επομένη της δημοσίευσης ακόμα και το «αδελφάκι» του Βήματος, τα ΝΕΑ, μοιάζει να μην θέλει να δώσει την παραμικρή συνέχεια (δημοσιεύτηκε μόνο ένα κείμενο 300 λέξεων που κατέγραφε επιγραμματικά τις πολιτικές αντιδράσεις). Το ίδιο το ΒΗΜΑ δε, δεν επανήλθε ποτέ.

Όσοι πάντως έχουν την εμπειρία και τα εργαλεία να διαβάσουν κάτω από τις γραμμές, εντοπίζουν αρκετά ενδιαφέροντα σημεία στο επίμαχο δημοσίευμα. Συνομιλώντας με κάποιους εξ αυτών, στην ερώτηση «γιατί ξαφνικά επαναφέρεται μια σαθρή ιστορία χωρίς ουσιαστικά στοιχεία;», σε ένα τουλάχιστον σημείο συμφωνούν όλοι: «Πρώτα απ’ όλα η τρομοκράτηση του κοινού. Τον Οκτώβριο θα ανακοινώνονταν νέα μέτρα. Αναμφίβολά θα είχαμε και κοινωνικές αντιδράσεις».

Αν μάλιστα καταδυθεί κανείς βαθύτερα σε αυτό το κείμενο φτάνει στο εξής ενδιαφέρον σημείο: «“Ο Στρατός πάντοτε έρχεται στο τέλος ως από μηχανής Θεός και όχι στην αρχή του έργου”παρατηρεί με νόημα υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος του ΠαΣοΚ. Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, οι στρατιωτικοί θα αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση για να αποκαταστήσουν την τάξη σε μια Ελλάδα στην οποία η Αθήνα και άλλα αστικά κέντρα θα θύμιζαν Δεκέμβριο 2008. Η αναπόφευκτη… “παρενέργεια” θα μπορούσε να ήταν η κατάλυση της Δημοκρατίας, η αναστολή της συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η αποχώρηση από την ευρωζώνη».

«Strike!» αναφωνεί γελώντας ο συνομιλητής μου, πολιτικός αναλυτής και δημοσιογράφος. «Σε μια φράση έχεις επαναφορά στη μνήμη του “φιλήσυχου πολίτη” του Δεκέμβρη του ΄08 ως “χάος”, υπονοούμενα για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, τη μόνιμη επωδό: μνημόνιο και μέτρα ή αλλιώς χάος και έξοδος από την Ε.Ε και ασφαλώς την νομιμοποίηση της κρατικής καταστολής υπό τον κίνδυνο πραξικοπήματος και υπό το δόγμα: το μη χείρον βέλτιστον».

Η περίπτωση Φράγκου 

Από την άλλη, όποιος θυμάται έστω και λίγο την ιστορία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, γνωρίζει και την αδυναμία του στους αξιωματικούς. (Δεν είναι λίγα άλλωστε τα παιδιά αξιωματικών που βρήκαν μια θέση στη δημοσιογραφία χάρη σ’ αυτήν.) Εύλογα λοιπόν κανείς αναρωτιέται: τόσο εύκολα ο ΔΟΛ στοχοποιεί ως «πραξικοπηματίες» ολόκληρη την τότε κεφαλή των Ενόπλων Δυνάμεων;

Αναγκαζόμαστε και πάλι να προχωρήσουμε σε δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις, παρέα με εμπειρότερους σε στρατιωτικά ζητήματα συναδέλφους. «Αν διαβάσεις προσεκτικά το κομμάτι, θα δεις ότι τα ονόματα των τεσσάρων αναφέρονται μία φορά στην αρχή. Τίποτα μεμπτό γι’ αυτούς δεν προκύπτει».

Αφιερώνεται ωστόσο ένα κεφάλαιο στον κ. Φράγκο. «Ο Φράγκος έχει πολλούς φίλους και πολλούς εχθρούς. Το Βήμα δεν νομίζω ότι συγκαταλέγεται στους εχθρούς του, ακόμα και μετά από αυτό το κομμάτι. Γράφουν ότι η αιφνιδιαστική αντικατάσταση της ηγεσίας σκόπευε στην αποστρατεία του αρχηγού ΓΕΣ Φραγκούλη Φράγκου, λόγω της αμοιβαίας καχυποψίας με τον Μπεγλίτη. Συνεχίζουν δε, απαριθμώντας του μια σειρά προσόντα: υπερδραστήριος στρατιωτικός, με υψηλές επαφές με όλα τα κόμματα και την Εκκλησία, κριτικός απέναντι σε μια πολιτική τάξη που διαφθείρεται από οικονομικά συμφέροντα και παράλληλα υπαναχωρεί διαρκώς σε ό,τι αφορά την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Σαν να φωτογραφίζουν έναν ικανό και δημοκράτη ηγέτη δεξιού κόμματος».

Αναζητώντας το προφίλ του Φράγκου, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν ότι πρόκειται για πολιτική εφεδρεία του συστήματος. Ότι ήθελε να πολιτευτεί και στις τελευταίες εκλογές αλλά δεν του εξασφάλιζαν εκλόγιμη θέση στο επικρατείας της Ν.Δ –είχαν να φροντίσουν και την κ. Μπακογιάννη. Ότι του είχαν τάξει την ηγεσία της ΕΥΠ αλλά δυσανασχέτησαν οι απόστρατοι της Ν.Δ. Κάποιοι εκ των «εχθρών» φτάνουν μάλιστα να ισχυριστούν ότι «κρίνοντας κανείς και από τις ήπιες αντιδράσεις του μετά το δημοσίευμα, μάλλον δεν πρέπει να τον στεναχώρησε και πολύ. Μάλλον διαφήμιση του έκαναν πάνω στην ώρα που έβγαζε το νέο του βιβλίο». Το βιβλίο του κ. Φράκου «Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;» εκδόθηκε από τον οίκο Λιβάνη, παρουσιάστηκε στις 25 Οκτωβρίου, ενώ γι’ αυτό μίλησαν οι Σοφία Βούλτεψη, Λιάνα Κανέλλη, Γιώργος Λιάνης, οι καθηγητές Ιωάννης Μάζης και Κώστας Φωτιάδης. Σύσσωμο το πάνελ απέρριψε τουλάχιστον ως ανακριβή τα περί πραξικοπήματος, ενώ στην εκδήλωση παραβρέθηκαν από τον Μανώλη Γλέζο μέχρι επιχειρηματίες όπως ο Θ. Αγγελόπουλος και ο Πρ. Εμφιετζόγλου.

Πάνω στην ώρα έρχεται ένα ακόμα άρθρο για τον Φράγκο υπό τον τίτλο «Πραξικόπημα χωρίς βία» αυτή τη φορά από το protagon.gr και το υπογράφει η Τζίνα Δαβιλά (11/11/12). Εδώ μάλλον οι διπλές και τριπλές αναγνώσεις περιττεύουν. Ο διθυραμβικός σχολιασμός φτάνει μάλιστα ως τους σημείου να προτείνει σε «αυτό το μυαλό που δεν είναι μπετόν […] να οργανώσει ένα … “πραξικόπημα” με όρους φραγκεϊκούς. Πριν άλλοι, νοσηροί και επικίνδυνοι, το πράξουν με όρους σχιζοφρενικούς». Αν μάλιστα λέει «χρησιμοποιούσε και τον στρατό, θα ήταν από τις περιπτώσεις που οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν θα αποδεικνύονταν καταστροφικές».

Απόστρατος αξιωματικός με τον οποίο συνομιλούμε και ο οποίος όπως διαπιστώνουμε ανήκει στους «φίλους», γίνεται έξω φρενών με τα περί πραξικοπήματος. Αν και ο Φράγκος μπήκε πρώτος στην σχολή Ευελπίδων το ’70 και αποφοίτησε επίσης πρώτος το ’74, με διάφορες φήμες να τον ακολουθούν, ο απόστρατος αξιωματικός είναι κατηγορηματικός για το δημοκρατικό του χαρακτήρα. Τον στρατό σε ρόλο αστυνομικής φρουράς για να φυλάει την παρέλαση πάντως, «δεν τον κατέβασε ο Φράγκος…». 


Η 71η Ταξιαρχία και η καταστολή πλήθους

Όσο λοιπόν η προσοχή μας διασπάται με «καλά» και «κακά» πραξικοπήματα, μια ΝΑΤΟική μονάδα, η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, έχει βρεθεί μέσα σε ένα χρόνο από το Κιλκίς στη Μεσογείων.

Η συγκεκριμένη μονάδα ανήκει στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο της Θεσσαλονίκης, ο έλληνας επικεφαλής της είναι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστή όταν οι βουλευτές Άγγελος Τζέκης, Γιάννης Ζιώγας, Σοφία Καλαντίδου του ΚΚΕ και ο Θοδωρής Δρίτσας του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή, για την άσκηση καταστολής πλήθους με την ονομασία «Καλλίμαχος» που πραγματοποίησε η 71η Ταξιαρχία στις 4 Φεβρουαρίου του 2011 στο Κιλκίς.

Η άσκηση είναι πιστή αναπαράσταση σύγκρουσης μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας (ακόμα και οι αμφιέσεις των στρατιωτών το αποτυπώνουν, καθώς από τη μια είναι μαυροντυμένοι που επιτίθενται και από την άλλοι μέλη της μονάδας με περιβολή μαύροντυμμένων ΜΑΤ). «Η άσκηση ξεκινάει με χτυπήματα στην ασπίδα, ακριβώς όπως κάνουν τα ΜΑΤ, πετάνε δακρυγόνα, έχουν σκυλιά, ενώ στο τέλος επεμβαίνει τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού. Ο συγκεκριμένος τύπος άσκησης αφορά την καταστολή εξεγερμένου πλήθους σε κατοικημένες περιοχές» μας περιγράφει ο Νίκος Αργυρίου, μέλος της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης και το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων «Σπάρτακος». 

Ο τότε υπουργός Άμυνας Πάνος Μπεγλίτης, δηλώνει άγνοια. Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πεταλωτής χαρακτήρισε «ευφάνταστα» τα σενάρια που την συνέδεαν με την επικείμενη απεργία της 13ης Φεβρουαρίου και την γενικότερη καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων. «Είναι στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής εκπαίδευσης και αφορά τις αποστολές στο εξωτερικό» λένε. Νέες ασκήσεις επαναλαμβάνονται και το καλοκαίρι του 2011 επί «Αγανακτισμένων» (7 ως 9 Ιουνίου). Το τελευταίο διάστημα έχουν πραγματοποιηθεί άλλες δύο με την τελευταία στις 14 Νοεμβρίου 2012. Όλες βρίσκονται στο πλαίσιο των οδηγιών του ΝΑΤΟ για προετοιμασία σε περίπτωση κοινωνικής αναταραχής, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται τι ακριβώς ορίζεται ως «κοινωνική αναταραχή». 

Η χαριστική βολή δίνεται με την εισβολή στο Πεντάγωνο των απλήρωτων ναυτεργατών του Σκαραμαγκά στις 4 Οκτωβρίου. Για κάποιον περίεργο λόγο η ΓΑΔΑ απέρριψε έγγραφη αναφορά για τη διάθεση δύο διμοιριών, που πάντα διέθετε στις συγκεντρώσεις στο ΥΕΘΑ, και έτσι οι εργάτες έφτασαν στον προαύλιο χώρο του Πενταγώνου. Την επομένη κιόλας, μέλη της 71ηςΤαξιαρχίας ή αλλιώς τα «χακί ΜΑΤ», όπως τα λένε στη στρατιωτική αργκό, κατεβαίνουν στη Μεσογείων με σκοπό την φύλαξη του Πενταγώνου και την εκπαίδευση των Στρατονόμων.

Την ημέρα επίσκεψης της Άνγκελα Μέρκελ, το Πεντάγωνο μετατρέπεται σε φρούριο. Στρατιώτες της 71ης Ταξιαρχίας και οι στρατιωτικές δυνάμεις του Πενταγώνου βρίσκονται σε κατάσταση ετοιμότητας, μοιράζεται οπλισμός, παντού περιπολούν ένοπλοι, ενώ στις πύλες έχουν τοποθετηθεί τεθωρακισμένα Μ113. Στην ιστοσελίδα onalert.gr, που ασχολείται με στρατιωτικά θέματα, κάνουν την εξής παρατήρηση: «Τα μέτρα που έχουν ληφθεί από το πρωί στο ΥΕΘΑ αποτελούν περισσότερο ένα μήνυμα προς ολόκληρη τη κοινωνία, παρά μέρος ενός σχεδίου ασφαλείας του ΥΕΘΑ». Χαρακτηριστικό είναι ότι στρατιώτες της 71ης θα τοποθετηθούν ως φύλαξη και στη Λέσχη Αξιωματικών για να αποτρέψουν τον κίνδυνο πιθανής κατάληψής της από τους στρατιωτικούς που διαδηλώνουν κατά των περικοπών των μισθών τους.

Το αποκορύφωμα είναι η παρουσία του στρατού στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Και πάλι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας καταθέτει φωτογραφία που δείχνει τα στρατιωτικά τμήματα να βρίσκονται μπροστά από τους πολίτες και ρωτά αν είχε εκδοθεί διαταγή για τον ρόλο των ενόπλων τμημάτων σε αυτή την αποστολή. Όπως μαθαίνουμε, η εντολή ήταν προφορική. Μια εύλογη ερώτηση θέτει η ιστοσελίδα bloko.gr σε αξιωματικό της Αστυνομίας αναφορικά με το ενδεχόμενο κάποιος από τους διαμαρτυρόμενους θεατές να χτυπούσε ένα, στρατιώτη… Τί θα έκανε και πως θα αντιδρούσε; «Εάν ο στρατιώτης δεχόταν επίθεση, είχε δύο νομικές επιλογές. Ή να κάτσει και να συνεχίσει να δέχεται τα χτυπήματα, ακόμα και να τραυματιστεί και στη συνέχεια να στραφεί είτε ο ίδιος όταν απολυθεί είτε οι γονείς του νομικά εναντίον του δημοσίου για έκθεση του σε κίνδυνο, είτε ν’ αντιδράσει, ν’ ανταποδώσει τα χτυπήματα και να συλληφθεί και να του αποδοθούν κατηγορίες, καθώς καμία νομική διάταξη δεν νομιμοποιεί ούτε την εκεί παρουσία του, πολύ δε περισσότερο την αντίδραση του. Συνεπώς οι επιλογές του στρατιώτη είναι ασφυκτικά περιορισμένες. Ή δαρμένος, ή κατηγορούμενος».

Όμως ο βουλευτής επισημαίνει και κάτι ακόμα: η εμφάνιση του στρατού σε αστυνομικό ρόλο έγινε σε περίοδο που το υπουργείο Άμυνας εξετάζει το ενδεχόμενο με υπουργική απόφαση να τοποθετήσει τη στρατονομία περιφερειακά των στρατοπέδων, δηλαδή και εκτός αυτών…

Η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας

Για την ώρα τουλάχιστον, το Σύνταγμα του έστω και οριακού δημοκρατικού μας πολιτεύματος, δεν προβλέπει την παρέμβαση του στρατού και έτσι τα σχέδια της ηγεσίας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης για την αναβάθμιση της καταστολής περιορίζονται στις υπάρχουσες αστυνομικές δυνάμεις.

Αν είστε λοιπόν από αυτούς που δεν πήγαν διακοπές το καλοκαίρι ή από εκείνους που αναγνωρίζουν ότι την καλοκαιρινή περίοδο αποκαλύπτονται ορισμένες από τις πιο «ενδιαφέρουσες» ειδήσεις, ίσως να διαβάσατε δημοσιεύματα για τα σχέδια «αναδιάρθωσης» της αστυνομίας. Βάσει αυτών προβλέπεται «η αντικατάσταση των πολυδιασπασμένων τμημάτων με νέα πολυδύναμα τμήματα στα οποία θα τοποθετηθούν ειδικές αστυνομικές δυνάμεις με αναβαθμισμένο βαρύ οπλισμό».

Ήδη από τον Αύγουστο, είχε προαναγγελθεί η χρήση των οχημάτων εκτόξευσης νερού. Ο Αίαντας που είχε κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Κερατέα αγοράστηκε πριν τρία χρόνια προς 350.000 ευρώ από ισραηλινή εταιρία. Θεωρείται αποτελεσματικότερος και πιο συμφέρων από τα χημικά, καθώς, όπως δήλωσαν αξιωματικοί, «τον τελευταίο χρόνο φτάσαμε στο σημείο να ρίξουμε σε διαδηλώσεις περίπου 6.000 χημικά, κόστους 500.000 ευρώ, χωρίς ουσιαστικά νόημα. Οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές των επεισοδίων κατέφθαναν στην πλατεία Συντάγματος με αντιασφυξιογόνες μάσκες και ειδικό εξοπλισμό». Τον Αίαντα πλαισίωσαν άλλα τρία οχήματα της Πυροσβεστικής που τέθηκαν για πρώτη φορά σε λειτουργία στο Σύνταγμα, κατά τη διάρκεια της πανελλαδικής απεργίας της 7ης Νοεμβρίου.

Στα υπόλοιπα μέτρα. Αν είστε από αυτούς που παρακολουθούν το κανάλι της Βουλής, ίσως ακούσατε στη συνεδρίαση της 17ης Οκτωβρίου, τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης Νίκο Δένδια, να προαναγγέλλει εντέχνως τη δημιουργία μιας νέας μονάδας με σκοπό, όπως τουλάχιστον διατείνεται, να αντιμετωπίσει το βαρύ έγκλημα (η σκέψη αυτή επαναλαμβάνουμε, είχε γραφτεί ήδη από τον Αύγουστο ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η ίδια επιτροπή κατά την οποία συζητήθηκαν τα βασανιστήρια, τα οποία μέχρι σήμερα αρνείται).

Με τη φράση «με το όπλο των 9 χιλιοστών είναι εξαιρετικά δυσχερής η αντιμετώπιση των κακοποιών με τα καλάσνικοφ» άρχισε να μας προετοιμάζει για μια ακόμα κατασταλτική ομάδα, που θα περιπολεί σε όλη την Αττική αρχικά με βαρύ οπλισμό. Συζητώντας με έμπειρο ρεπόρτερ αστυνομικών θεμάτων, καταλήγουμε στο κοινό συμπέρασμα ότι τέτοια ομάδα, προορισμένη δηλαδή να αντιμετωπίσει το βαρύ έγκλημα υπάρχει ήδη. Είναι τα ΟΠΚΕ. Τι κρύβεται λοιπόν πίσω και από αυτό;

«Στην ουσία ετοιμάζουν τρεις κλάδους: ασφάλειας, τάξης και μετανάστευσης –σε αυτόν θα ενταχθεί και το υποτιθέμενο παρατηρητήριο ρατσιστικής βίας. Οι νέες αυτές μονάδες που προαναγγέλλουν θα είναι στρατιωτικού τύπου. Το μήνυμα που εκπέμπει το Υπουργείο, από τον Χρυσοχοϊδη ακόμα, είναι η ολοένα αυξανόμενη περιστολή των ατομικών ελευθεριών. Ξεκίνησαν με τις κάμερες και τις παρακολουθήσεις των τηλεπικοινωνιών –όχι εύκολα αντιληπτά πράγματα στην καθημερινότητα (αυτή τη στιγμή είναι σε θέση να κάνουν 10.000 ταυτόχρονες παρακολουθήσεις). Τώρα βγάζουν βαρύ οπλισμό στον δρόμο. Ο σκοπός τους είναι η εμπέδωση της αστυνομικής παρουσίας και μόνο».

Φιλολογία και φόβος

Συνοψίζοντας, η φιλολογία περί πραξικοπήματος, όπως καταγράφηκε στην επικαιρότητα, βασίστηκε πράγματι σε ανύπαρκτα στοιχεία – όμως, η «πραξικοπηματολογία» ιστορικά όχι μόνο δεν αντιβαίνει στην πιθανότητα εκτροπής αλλά συχνά την προετοιμάζει. Η εκτροπή, όταν έρχεται, έρχεται από αναπάντεχο σημείο.

Σε κάθε περίπτωση, μέσα σε αυτό το κλίμα φόβου, παρατηρούμε τα ακόλουθα: Απαξίωση του (δημοκρατικού) πολιτικού συστήματος και γενικευμένο έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς της δημοκρατίας – ακόμη και στο Σύνταγμα της χώρας. Κοινωνική αναταραχή, με αλλεπάλληλες μικρές εκρήξεις, και οξεία κοινωνική πόλωση, τις οποίες το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εκτονώσει ή να ελέγξει δημοκρατικά. Μια εξαιρετικά ασταθή εν ενεργεία κυβέρνηση και μια αξιωματική αντιπολίτευση με προοπτική επίσης ασταθούς διακυβέρνησης. Ολοένα μεγαλύτερη περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών. Παρακρατικούς «θύλακες» στην αστυνομία και εντατικό πρόγραμμα στρατιωτικοποίησής της, παράλληλα με στρατιωτικές μονάδες, εκπαιδευμένες σε καταστολή πλήθους, τοποθετημένες σε αστυνομικά καθήκοντα.

Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, τα πιο δικτυωμένα, «διαπλεκόμενα» ΜΜΕ, αλλά και στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, ανοίγουν κουβέντα για το στράτευμα

Πηγή: τεύχος 12 του περιοδικού UNFOLLOW
 

Σχετικά με τη Villa Amalias και τον 98FM

Το πρωί της Πέμπτης 20/12, η αστυνομία με πρόσχημα μια “ανώνυμη καταγγελία” για ναρκωτικά εισέβαλε σε μια από τις πιο παλιές καταλήψεις, τη Villa Amalias. Οι συλληφθέντες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για κατοχή εκρηκτικών υλών και οπλοκατοχή με στοιχεία άδεια μπουκάλια μπύρας, πετρέλαιο για τη σόμπα, κροτίδες και σημαίες, σε ένα έργο το οποίο έχουμε ξαναδεί και παλιότερα στην υπόθεση του αναρχικού στεκιού “Ρεσάλτο” αλλά και στην εκκένωση της κατάληψης Δέλτα στη Θεσσαλονίκη.

Ο στόχος των μηχανισμών του κράτους όμως δεν είναι απλά να φορτώσουν με ανυπόστατες κατηγορίες αγωνιστές αναρχικούς. Η εισβολή στη Villa Amalias ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου στο κίνημα και είναι μια επίδειξη δύναμης και τσαμπουκα που καταδεικνύει την ακροδεξιά στροφή της τρικομματικής κυβέρνησης και της φασιστικοποίηση του συστήματος συνολικότερα. Η Villa Amalias δεν είναι μια οποιαδήποτε κατάληψη αναρχικών, είναι η δεύτερη παλαιότερη, από τις πιό μαχητικές και ένας χώρος που έχουν θητεύσει και περάσει χιλιάδες κόσμου. Το γεγονός ότι δεν ήταν ούτε ο πιο αδύναμος κρίκος, ούτε διεκδικούσε κάποιος το κτήριο δείχνει ότι η εκκένωσή της είναι κεντρική πολιτική επιλογή του Δένδια και της κυβέρνησης που θέλει να επιβληθεί και στρατιωτικά στο κίνημα και το δείχνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται απόλυτα κατανοητή η συνάντηση του κράτους και του κεφαλαίου με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής που λαμβάνει χώρα σε ολοένα και περισσότερα επίπεδα, από τους ναζιστικούς θύλακες μέσα στην αστυνομία ως τη στήριξη των ναζί σε εφοπλιστές και μεγαλοκαπιταλιστές. Το γεγονός ότι η Villa Amalias βρίσκεται μια ανάσα από τον Άγιο Παντελεήμονα και σε μια περιοχή που οι ναζί προσπαθούν εδώ και καιρό να μετατρέψουν σε δεύτερο Αγ. Παντελεήμονα, αλλά δεν τα καταφέρνουν και λόγω της μαχητικής και κοινωνικής παρουσίας της κατάληψης, η επιλογή για εκκένωσή της μόνο άσχετη δεν είναι με τα σχέδια της Χρυσής Αυγής.

Οι κρατικές μεθοδεύσεις όμως έπεσαν στο κενό. Από την πρώτη στιγμή εμφανίστηκε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συμπάθειας στη Villa Amalias, που εκτείνεται από πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες μέχρι σωματεία βάσης και λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας επίσης δε τσίμπησε στις κραυγές περί γιάφκας. Το φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. με το βίντεο με πλάνα από το εσωτερικό της κατάληψης, που τελικά δείχνουν πως το κίνημα παίρνει μισογκρεμισμένα ερείπια και τα μετατρέπει σε ζωντανούς κοινωνικούς χώρους, βοήθησε σε αυτό. 

Το ίδιο σκηνικό και με ακριβώς ίδιο σενάριο, αυτή την φορά με “ανώνυμο τηλεφώνημα” για παραεμπόριο, στήθηκε, λίγες μέρες μετά, στην ΑΣΟΕΕ. Αφού κυνηγήθηκαν οι πλανόδιοι μικροπωλητές, οι οποίοι κατέφυγαν στο προαύλιο της σχολής για να σωθούν, ο εισαγγελέας αποφάσισε, με πρόσχημα την έρευνα της καταγγελίας, να ελέγξει το υπόγειο, όπου βρίσκονται τα στέκια φοιτητικών παρατάξεων και ομάδων, καθώς και το ραδιοφωνικό στούντιο, του 98FM. Στέκια ελέγχθηκαν και τα μηχανήματα και η κεραία τoυ σταθμού κατασχέθηκαν.

Πρέπει να κάνουμε σαφές με τον πιο έντονο τρόπο ότι οι καταλήψεις, τα στέκια και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος. Ως εκ τούτου είναι δεδομένη η αλληλεγγύη όταν δέχονται επίθεση και όταν στοχοποιούνται αγωνιστές.

Η Villa Amalias κατάληψη και το 98FM ράδιο θα μείνουν!