RSS

Monthly Archives: December 2012

Απλά Μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας – Ευχές για ανατρεπτικό 2013!

Τραγούδια από τον ομώνυμο δίσκο (1975)
Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Απλή Αριθμητική

Η αντιμετώπιση των ψυχώσεων

Η Θεία Τάξης

Η Έννοια της Τιμιότητος

Η Μετανάστευση

Τα Λόγια Και η Πράξη

Ο Τοκογλύφος

Οι Συμβάσεις

Συμβιβασμός
Το Σύστημα
 

Η φωτογραφία της χρονιάς – “Το μαρτύριο”

SKOURIES HALKIDIKI (OCTOBER 21, 2012): RIOTS DURING PROTEST AGAINST “GREEK EL DORADO”

Η φωτογραφία του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη με τον αιμόφυρτο Ιερισσιώτη ανάμεσα στις μπότες των ΜΑΤ από τη μεγάλη διαδήλωση της 21ης Οκτωβρίου, είναι για εμάς η φωτογραφία της χρονιάς.

Αυτή η φωτογραφία μιλά και ρωτά τον καθένα: «Τι δεν καταλαβαίνεις;». Αυτή η φωτογραφία χωρίς λόγια δείχνει την βαρβαρότητα των ΜΑΤ και της εντολοδόχου κρατικής εξουσίας κατά των απλών διαδηλωτών στις Σκουριές, που καταδίκασε στην έκθεσή της και η Διεθνής Αμνηστία. Αυτή η φωτογραφία του αιμόφυρτου ήσυχου οικογενειάρχη Ιερισσιώτη δείχνει ότι «φτύνουν αίμα» οι κάτοικοι, διαμαρτυρόμενοι για το μεγαλύτερο οικονομικό και περιβαλλοντικό έγκλημα. Δείχνει τον φασισμό των υπηρετών της “δημοκρατίας”, σε όλο του το μεγαλείο. Δείχνει ότι η ανάπτυξη που επέλεξαν για τον τόπο μας αυτοί που λήστεψαν και πτώχευσαν την Ελλάδα, μπορεί να επιβληθεί μόνο με τη βαρβαρότητα των ΜΑΤ.

Δείχνει την άκαμπτη βούληση των κατοίκων να δώσουν τα πάντα για να προστατεύσουν τον τόπο τους από την απόλυτη καταστροφή, για να μην προσχωρήσουν στην μερίδα αυτών που «μαζί τα φάγανε». Αυτή η φωτογραφία δείχνει… δείχνει… δείχνει.

Για όσους ασχολούνται με τη φωτογραφία, αυτή η φωτογραφία προτείνεται για φωτογραφία της χρονιάς εκτός από τα παραπάνω, και για τις φοβερά αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες τραβήχθηκε. Τα ΜΑΤ είχαν εξαπολύσει άγριο ανθρωποκυνηγητό, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, δεν μπορούσες να σταθείς από τα καπνογόνα, τα ΜΑΤ επιτίθονταν εναντίον οποιουδήποτε φωτογράφιζε ή βιντεοσκοπούσε, οι κάτοικοι έτρεχαν για να ξεφύγουν από τα ΜΑΤ κι από τα δακρυγόνα. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, ο φωτογράφος, σκύβοντας στο επίπεδο της γης (για να έρθει σε ευθεία με το αιμόφυρτο πρόσωπο) τράβηξε μια φωτογραφία που είναι απόλυτα εστιασμένη, απόλυτα ευκρινής και απόλυτα κεντραρισμένη.

Για όλους αυτούς τους λόγους δικαίως οι κάτοικοι της Β. Χαλκιδικής ανέδειξαν αυτή την φωτογραφία ως την καλύτερη φωτογραφία για το 2012, δίνοντάς της τον τίτλο: «ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ».
Πηγή: antigoldgreece
 

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ με την ανοιχτή επιστολή Ισπανού Δασκάλου: "Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα…"

 

Φωτογραφία Βούλας Παπαϊωάννου: Μάθημα σε σχολείο 

Αναδημοσίευση από το sidonistiko

Ανοιχτή επιστολή 
στον υπουργό Wert και τη σύμβουλο μετανάστευσης Figar
Μετά από περισσότερα από 35 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση, σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα. Συνταξιοδοτούμαι. Δεν είχα σκοπό να το κάνω, αλλά με αναγκάζουν οι καταστάσεις, ας το πούμε έτσι. Θα μπορούσα να πω ότι η αιτία είστε εσείς, αλλά θα ήταν αρκετά απλό και επιπλέον θα βρίσκατε αρκετούς λόγους για να δικαιολογηθείτε, καθώς δεν αντιλαμβάνεστε καθόλου όσα συμβαίνουν στο χώρο της εκπαίδευσης. Είστε εσείς που υποβάλλετε τη δημόσια εκπαίδευση σε μία σταδιακή υποβάθμιση και οδηγείτε τους εκπαιδευτικούς στο να υιοθετήσουν αμυντική στάση, κάτι που δεν θα είχε νόημα σε μία χώρα που πίστευε ότι στην εκπαίδευση βρίσκεται το μέλλον των πολιτών της και όχι οι μελλοντικοί καταναλωτές.


Έκανα το τελευταίο μου μάθημα και ήδη μου λείπουν οι μαθητές μου και οι συνάδελφοί μου. Ανάμεσα στις ευκαιρίες που μου δόθηκαν ξεκινώντας τον εργασιακό μου βίο διάλεξα αυτή που ήταν πιο κοντά στις επιθυμίες μου και τα όνειρα που είχα όντας νέος. Βρέθηκα σε έναν κόσμο όπου η συνεργασία μου προκαλούσε μεγαλύτερη ικανοποίηση από τον ανταγωνισμό . Ομολογώ ότι ποτέ δεν επιθύμησα να είμαι ανταγωνιστικός, αλλά κατάλληλος, δεν προσπάθησα να είμαι ο καλύτερος αλλά καλύτερος, για να επιτύχω αυτό που κατά βάθος όλοι αναζητούν περισσότερο από χρηματικές ανταμοιβές ή βραβεία και διακρίσεις, την ικανοποίηση να μπορούμε να κάνουμε αυτό που μας ικανοποιεί, μας αρέσει, μας κάνει να αισθανόμαστε χρήσιμοι και σημαντικοί. Δεν νιώθω ντροπή επειδή ήμουν δάσκαλος ή δημόσιος υπάλληλος, το αντίθετο, αισθάνομαι υπερήφανος. Αυτή η υπερηφάνεια, κα Figar, δεν οφείλεται στα προνόμια στα οποία αναφέρεται κάποιος συνεργάτης σας στην κυβέρνηση. Πριν ένα χρόνο, όταν προκαλέσατε τις μεγαλύτερες περικοπές που υπέστη η δημόσια εκπαίδευση της Μαδρίτης, ο κος Beteta δήλωσε ότι ήταν μία προσπάθεια να μπει ένα τέλος στα προνόμια, ότι δουλεύουμε λίγο, ότι οφείλουμε να αποδεχτούμε τις περικοπές για το συμφέρον των υπολοίπων, κλπ.

Δεν αντιλαμβάνεστε τίποτα.

Το μεγαλύτερο προνόμιο ενός δασκάλου είναι που επικοινωνεί με τους μαθητές του, τους μεταφέρει τον πολιτισμό του, τους δίνει το καλύτερο εαυτό του, υπηρετεί με εντιμότητα ένα από τα παλαιότερα επαγγέλματα του κόσμου. Η στιγμή που ένα ανθρωποειδές προσπάθησε να εκπαιδεύσει ένα άλλο, να του μεταδώσει πολιτισμό αποτελεί το σημείο καμπής για την εξέλιξή στο ανθρώπινο είδος. Εσείς δεν το βλέπετε έτσι. Δε γνωρίζετε και, πράγμα που είναι και το χειρότερο, δε μπορείτε να το αντιληφθείτε, αυτό που αισθάνεται ο δάσκαλος όταν κάποιοι μαθητές συνεχίζουν να σχολιάζουν το θέμα που συζήτησαν στην τάξη μετά τη λήξη του μαθήματος, επειδή τους έχει διεγείρει το ενδιαφέρον. Δεν αντιλαμβάνεστε την αίσθηση που προκαλεί σε ένα δάσκαλο η ερευνητική ματιά ενός μαθητή που σκέφτεται και προσπαθεί να καταλάβει αυτό που του έχει παρουσιαστεί, που ανακαλύπτει από μόνος του κάτι σχετικό με τον ίδιο ή με τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Μιλάτε μόνο για τον πολιτισμό της προσπάθειας: θα ήταν πιο χρήσιμο να προσπαθούσατε περισσότερο για τον πολιτισμό! Σας απασχολεί μόνο να επιλέγετε μαθητές για την επίτευξη του πολύ παράξενου για μένα στόχου που λέγεται ‘αριστεία’. Η αριστεία σας μου θυμίζει άλλες εποχές, ελπίζω οριστικά περασμένες. Επιθυμείτε να επιλέγετε άριστους ανταγωνιστικούς ηγέτες που θα καταφέρουν να αποσπάσουν από τις θυσίες των άλλων πολιτών την απαραίτητη αποδοτικότητα ώστε η χώρα να γίνεται συνέχεια περισσότερο ανταγωνιστική σε αυτή την βάρβαρη οικονομία της αγοράς. Υποκρίνεστε ότι προετοιμάζετε τους πολίτες για την αγορά και όχι για τη ζωή. Δε σας ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο από το να τους ταξινομήσετε με διαδικασίες επιλογής και να τους προσφέρετε στην αγορά για να αποδώσουν το μέγιστο κέρδος. Θα είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα ξεχωρίσουν, ‘οι άριστοι’, κάποιοι περισσότεροι που θα χειρίζονται τα μέσα παραγωγής και θα αποτελέσουν μία μεσαία τάξη και η πλειοψηφία θα αποτελέσει το εργατικό χέρι που θα γίνεται περισσότερο ανταγωνιστικό όσο περισσότερο χειραγωγημένο είναι. Με τέτοιους στόχους οι οικονομικοί οργανισμοί, και όχι οι πολιτισμικοί, δημοσιεύουν στοιχεία, όπως αυτά της PISA και τα χρησιμοποιούν για να κατατάξουν τις χώρες με κριτήρια κάποιους εκπαιδευτικούς στόχους που έχουν διατυπώσει βάσει των συμφερόντων τους. Κι εσείς με τη σειρά σας χρησιμοποιείτε αυτά τα στοιχεία για να επιτεθείτε σε ένα σύστημα που εκτός των άλλων έχει μορφώσει την καλύτερη γενιά στην ιστορία της Ισπανίας, ικανή να στελεχώσει οποιοδήποτε τομέα, ακόμα και θέσεις σχετικές με την οικονομία: την εργασία και τη δημιουργικότητα. Πολλοί πτυχιούχοι είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες. Δεν σας ενδιαφέρουν πολίτες μορφωμένοι και με κριτική σκέψη, αλλά αποτελεσματικοί υπάλληλοι. Η παιδεία είναι δικαίωμα και όχι επένδυση. Αλλά αυτό εσείς δεν το καταλαβαίνετε.

Οι άνισες ευκαιρίες αρχίζουν από τον τόπο και την οικογένεια στην οποία κάποιος γεννιέται. Είναι πολύ δύσκολο οι έφηβοι που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα να επιτύχουν υψηλούς στόχους, καθώς το σημείο αφετηρίας τους βρίσκεται πολύ μακριά από αυτούς. Γι αυτό είναι απαραίτητο να καταβάλουμε τη μεγαλύτερη προσπάθεια προς χάρη της ισορροπίας και όχι της επιλογής.

Υπάρχουν και άλλοι στοιχεία που δεν αξιολογούνται από τις ανταγωνιστικές διαδικασίες. Έχετε ασχοληθεί με τη δουλειά που γίνεται στα δημόσια σχολεία και που αφορά στην ενσωμάτωση μεγάλου ποσοστού των μεταναστών που φτάνουν στη χώρα μας; Γνωρίζετε ότι περισσότερο από το 90% του πληθυσμού του περιθωρίου βγαίνει από αυτό χάρη στην προσπάθεια πολλών δασκάλων που με επίμονη δουλειά, σχεδόν χωρίς καμιά υποστήριξη ή αναγνώριση, εξομαλύνουν την αντίθεση μεταξύ των δικαιωμάτων όσων είναι περισσότερο ενταγμένοι και όσων προσπαθούν να ενταχθούν; Γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι να κατορθώσεις να δώσεις ελπίδα σε νέους που προέρχονται από καταστάσεις που θα σας προκαλούσαν τρόμο αν τις γνωρίζατε; Γνωρίζετε την κατάσταση στην περιφέρεια των μεγάλων πόλεων όπου η μόνη ελπίδα για τους νέους για να ξεφύγουν από τη μιζέρια είναι το πολιτιστικό κέντρο της γειτονιάς τους;

Τα δημόσια σχολεία ήταν κέντρα πολιτισμού με δασκάλους που διέτρεχαν όλες τις περιοχές της παγκόσμιας γνώσης.

Αν υποθέσουμε ότι επιθυμείτε να μετατρέψετε το Πανεπιστήμιο σε χώρο παροχής εξειδικευμένης εκπαίδευσης για την απόκτηση δεξιοτήτων απαραίτητων για την αγορά και τα σχολεία της δευτεροβάθμιας σε οργανισμούς επιλογής προσωπικού, πού θα εκχωρήσετε το δικαίωμα της παροχής ουσιαστικής, σφαιρικής μόρφωσης για όλους τους πολίτες; Επαναλαμβάνω, η μόρφωση είναι δικαίωμα και όχι επένδυση. Έχει πει ένας ποιητής και δάσκαλος ότι ‘κάθε ανόητος μπερδεύει την αξία με την τιμή’.

Πράγματι οι δάσκαλοι είμαστε προνομιούχοι, νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι με το να μοιραζόμαστε από το να ανταγωνιζόμαστε. Αλλά εσείς ποτέ δε θα καταλάβετε άλλο κίνητρο από τον ανταγωνισμό και την οικονομική αποτελεσματικότητα και ούτε που θα σκεφτείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που οι επιθυμίες τους και τα κίνητρά τους είναι διαφορετικά από τα δικά σας.

Δε θα αποφάσιζα να συνταξιοδοτηθώ αν τα πράγματα ήταν όπως πριν από κάποια χρόνια. Αισθανόμουν πια φόβο ότι θα χάσω το κέφι μου και ότι θα εξαντληθώ μέχρι να απαρνηθώ το επάγγελμα που με έκανε τόσο ευτυχισμένο. Δε φεύγω επειδή θέλω να αφήσω τους αγαπημένους μου μαθητές ή τους συναδέλφους μου με τους οποίους απολαμβάνουμε αμοιβαία εκτίμηση. Καταλαβαίνετε ότι κάποιος επιδιώκει πρωτίστως το συναίσθημα από το προνόμιο; Εσείς μας υποτιμάτε διαρκώς και είναι δύσκολο να αντέξουμε αυτό που θα φέρει η ‘ανταγωνιστικότητά’ σας.

Σήμερα είπα στους μαθητές μου ότι υπάρχει η πιθανότητα να τους πάρουν τα χρήματα ή τα καταναλωτικά αγαθά, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουν να τους κλέψουν τη γνώση, την κουλτούρα τους, ούτε και να τους τις περικόψουν. Τους ενθάρρυνα να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους. Τους ευχήθηκα καλή επιτυχία για να επιτύχουν να εργαστούν ή να αναπτύξουν ένα επάγγελμα που τους ευχαριστεί και τους κάνει περισσότερο ευτυχείς. Να εργάζονται και να συνεργάζονται με ευγενή άμιλλα και όχι ανταγωνιστικά. Τότε θα απολαύσουν περισσότερα και θα αποζημιωθούν καλύτερα, όπως έχω διαπιστώσει επικοινωνώντας με δύο γενιές πολιτών, που ήταν μαθητές μου.

Σήμερα έκανα το τελευταίο μου μάθημα, αλλά φοβάμαι ότι εσείς δεν έχετε καταλάβει τίποτα.

Carlos Pulido Bordallo

Μαδρίτη, Οκτώβριος 2012



ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ (αναρτήθηκε στις 28-11-2012)

 

Ζοχάδες

Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, παραμονή πρωτοχρονιάς, έφυγα αχάραγα από το σπίτι και πήγα να πιω καφέ στο γραφείο μου. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγω τις αγιοβασιλιάτικες ζοχάδες που με πιάνουν με τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα των φάλτσων πιτσιρικάδων.
– Να τα πούμε;
– Πείτε τα!
– “Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά…”

Με τις πρώτες λέξεις αρχίζει να πεταρίζει το μάτι μου. “Δεν μπορεί”, σκέφτομαι, “με δουλεύει ο πιτσιρικάς. Έναν άντρα ένα κι εξήντα εννιά (με το ζόρι) δεν τον λες με τίποτε ψηλή δεντρολιβανιά, μάλλον κοντοπίθαρο τον λες, παρεκτός και θες να του κάνεις πλάκα…
– “…κι αρχή καλός μας χρόνος, εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος…”

Εδώ ξεροκαταπίνω και πάω πάσο. “Ποιητική αδεία”, ξανασκέφτομαι, “ο αρσενικός θρόνος έγινε ουδέτερο: το θρόνος”. Αλλά ο πιτσιρικάς πρέπει σίγουρα να με δουλεύει. Από πού κι ως πού με βλέπει ως εκκλησιά; Εκτός αν εννοεί ότι παραχόντρυνα τελευταία και η κοιλιά μου μοιάζει με τρούλλο…

“…Άγιος Βασίλης έρχεται και δεν μας καταδέχεται…”

Νά τα μας! Τί γκίνια είν’ αυτή, ρε γαμώτο; Αυτός ο παχουλός, ασπρομάλλης γεράκος, που μοιράζει δώρα σε όλον τον κόσμο, εμένα δεν με καταδέχεται! Τί διάολο, στο πηγάδι έχω κατουρήσει εγώ και δεν με καταδέχεται ο άη-Κλάους τής κοκακόλας;

– “…από την Καισαρεία, συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία…”

Εδώ το ποτήρι ξεχειλίζει. Όχι από την Καισάρεια που γίνεται Καισαρεία (ποιτική αδεία πάντα) αλλά από το κωλόπαιδο με το τρίγωνο που βλέπει ως αρχόντισσα κυρία, παρά τις τρεις πήχες γένι και την αρκουδόφατσά μου. Κι όχι μόνο με βλέπει ως κυρία (έστω και αρχόντισσα), αλλά με προκαλεί κιόλας:

– “..δες κι εμέ, το παλληκάρι…”

Και τί ακριβώς υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω εγώ με τον πιτσιρικά; Με δούλεψε, με κορόιδεψε, με ζοχάδιασε, με προκάλεσε στο ίδιο μου το σπίτι και πρέπει όχι μόνο να τον ευχαριστήσω αλλά να του δώσω και ρεγάλο από πάνω; Ρε, δεν με παρατάτε πρωινιάτικα! Χίλιες φορές στο γραφείο για καφέ, λέμε! Κι άσε την πραγματική αρχόντισσα του σπιτιού να καθαρίσει…

Πώς γίνεται, όμως, ενώ ο τόπος μας έχει θαυμάσια πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, να έχει επικρατήσει αυτή η αηδία που προσβάλλει και τα αφτιά μας και την αισθητική μας γενικώτερα; Την απάντηση την δίνει ο μέγας Παπαδιαμάντης με μια απλή ιστορία, την οποία μεταφέρω εν συντομία:

Εκείνη την εποχή, λοιπόν, νέος τις αθηναίος ερωτεύτηκε (για κακή μας τύχη) νεαρά μεν παντρεμένη δε αθηναία τής υψηλής κοινωνίας. Η νεαρά, όμως, σεμνή και μετρημένη, δεν υπέκυπτε με τίποτε στην πολιορκία τού επίδοξου εραστή. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο ερωτευθείς νέος αποφάσισε να κάνει καντάδα στο αντικείμενο του πόθου του, πλην κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο, μιας και η νεαρά ήταν παντρεμένη. Έτσι, ο νέος έγραψε τους περιπαθείς του στίχους και τους ανακάτεψε με άλλους, άσχετους μεν εορταστικούς δε στίχους. Δείτε:

(άσχετο εορταστικό)
ψηλή μου δεντρολιβανιά,
 (άσχετο εορταστικό)
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος,
(άσχετο εορταστικό)
(άσχετο εορταστικό) 
στην γη να περπατήσεις
και να με καλοκαρδίσεις
(άσχετο εορταστικό)
και δεν με καταδέχεσαι 
(άσχετο εορταστικό)
συ ‘σαι αρχόντισσα κυρία,
(άσχετο εορταστικό)
ζαχαροκάντια ζημωτή,
(άσχετο εορταστικό)
δες κι εμέ το παλληκάρι…

Καταλάβατε τι τραβάμε τώρα; Επειδή ένας…άντε μη πω…δεν μπόρεσε κάποτε να…άντε μη ξαναπω…πρέπει σήμερα εμείς να…θου, κύριε… Αμάν!

Ας είναι. Σταματώ εδώ. Αρκετά γκρίνιαξα τέτοια μέρα. Ώρα να ηρεμήσω και να πάω μια βόλτα από το βιβλιοπωλείο…έτσι, για το καλό.

Καλή Πρωτοχρονιά!!!

Πηγή: Cogito ergo sum
 
Leave a comment

Posted by on December 31, 2012 in Uncategorized

 

Άνομα αστέρια

Από την στήλη “Η άλλη όψη…” της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Ανυπομονείς να πέσει το σκοτεινό πέπλο της κρύας νυχτιάς, το να κοιτάς τα άστρα πάντα σου έδινε ένα μεγάλο χαμόγελο ελπίδας, μια τόση δα ανάσα επιβίωσης που αρκούσε για να συνεχίσεις να ελπίζεις σε αυτό το μεγάλο χαμό.

Απόψε δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κανένα φωτεινό σχηματισμό, καμία φωτιζόμενη φυσιογνωμία αστεριών δεν ξεχωρίζει στον ορίζοντα. Προσμένεις, η ανυπομονησία σου χτυπά κόκκινο αλλά δε καταφέρνεις να ξεχωρίσεις τίποτα που να ενεργοποιεί τα συναισθήματά σου, να αφυπνίζεις τις αισθήσεις σου.

Παράξενο, δεν έχει ούτε σύννεφα απόψε, μήτε ίχνος κανενός σημαδιού του καιρού που να
σε εμποδίζει να δεις αυτό που αναζητάς. Μια άλλου είδους καταιγίδα έχει σκιάσει τόσο πολύ την όραση σου στον άλλοτε κατάφωτο νυχτερινό ουράνιο κόσμο.

Ίσως να είναι που τα σημάδια της τριτοκοσμικής κατάληξης της κοινωνίας μας είναι τόσο ορατά. Οι καμινάδες από τζάκια και σόμπες είναι πιο πολλές από ποτέ και οι ουρές από τους καπνούς που βγαίνουν, ακόμα πιο πολλές και από τις ουρές χαρταετών στον ουρανό της Καθαρής Δευτέρας.
Σκέψεις που επιβεβαιώθηκαν το αμέσως επόμενο πρωινό, όταν και διάβασες τις ανησυχίες του κρατικού μηχανισμού, μέσα από την συμβουλευτική ανακοίνωση που εξέδωσε. Λιτή, άμεση και τόσο μα τόσο αληθινή, ίσως αν αναφερόταν σε ένα άλλο κόσμο, σε μια άλλη κοινωνία.

Ο βαθμός υποκρισίας αυτής της ανακοίνωσης ήταν τόσο μεγάλος που τρόμαζε, θαρρείς και τη συνέταξε ένα συμβούλιο ευγενών γαλαζοαίματων και όχι συμπολίτες μας που μοιράζονται τις ίδια ανησυχίες με εμάς και αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα με όλους εμάς.

Προσπαθείς να βρεις κάπου μια ανακοίνωση, από τον ίδιο κρατικό φορέα που είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της ακεραιότητας του περιβάλλοντος που ανήκει σε όλους μας, για τον κακό χαμό που συντελείται στα βουνά της Χαλκιδικής. Εκεί που ένα αρχαίο δάσος, ένα βουνό και μια θάλασσα, θυσιάζονται για τα κέρδη ενός εργολάβου και μερικών επιτελών του. Πουθενά δε βρίσκεις κάτι, παρά μόνο δήθεν ευαισθησίες και κάποια πολύ συγκεκριμένα κηρύγματα για το καλό του πλανήτη αυτού και το μέλλον που πρέπει να αφήσουμε στα παιδιά μας.

Λες και τα παιδιά μας δεν είναι εδώ, δε βιώνουν αυτό που έχει στοιχειώσει όλους εμάς, το σύγχρονο αδηφάγο τέρας της επικράτησης των λίγων εχόντων ενάντια στους πολλούς μη έχοντες. Ένα αύριο που μοιάζει να είναι ακόμα πιο σκοτεινό και από τις πιο μαύρες ιστορίες αληθινού τρόμου.
Είναι πιο εύκολο να καταδικάζεις ένα γονιό που καίει στη σόμπα σκουπίδια, απλά για να ζεστάνει το φτωχικό του, να μην πεθάνουν από το κρύο τα παιδιά του. Η υποκρισία του να δείχνω με το δάχτυλο κάποιον παράνομο, απένταρο, που απλά παρανομεί για να επιβιώσει αυτός και η οικογένειά του αλλά να σιωπώ όταν βλέπω κάποιους να καταστρέφουν την ίδια τη γη και με το κυάνιο να συνθλίβουν την χλωρίδα και την πανίδα ενός τόπου, μιας πατρίδας πολλών γενεών ανθρώπων και ζώων.

Θαρρείς και ζούμε σε μια άλλη κοινωνία ανθρώπων, με άλλες αξίες και προτεραιότητας. Για κάποιους προέχει το τραπέζι των γιορτών να είναι γεμάτο με υπερβολικά πολλά εδέσματα, που το σύνολο τους θα πεταχτεί στα σκουπίδια παρά σε ανθρώπινα στομάχια. Ο ακαταλόγιστος καταναλωτισμός και η λατρεία της κοινωνίας μας προς το κάθε τι υλιστικό, μας έχει οδηγήσει σε αυτή τη γωνιά.

Εγκαταλελειμμένα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε στέκια πολιτισμού, σε πυρήνες μόρφωσης και σε ξενώνες ανθρώπινων ψυχών, να διώκονται ως στέκια ανομίας και παραβατικής συμπεριφοράς. Άψυχα κτίρια που μεταμορφώθηκαν σε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν είναι τυχαίο που κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι που εκπέμπει ανεξαρτησία και ελευθερία από κάθε μορφής επιβολής κοινωνικού προφίλ, να διώκεται λυσσαλέα από το σύστημα.

Είδαμε ξενώνες αστέγων να σφραγίζονται από τις δημοτικές αρχές, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιατί ήταν παράνομοι. Για κάποιους είναι πιο σωστό να βλέπουν τα άχρηστα κτίρια για αυτούς, σφραγισμένα, σκοτεινά και ερημωμένα, παρά να σφύζουν ζωή και κάποιοι συνάνθρωποί μας να βρίσκουν μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσουν τη ζωή τους.

Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση στην κοινωνία μας, όπως προβάλλεται από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Στην προσπάθειά τους να φιμώσουν κάθε ελεύθερη φωνή, στη διακοπή κάθε ελεύθερης σκέψης, έχουν αλλάξει όλο το σύστημα αξιών που έχουμε διδαχθεί από την ιστορία μας, από τους ίδιους τους γονείς μας.

Η περιβόητη Δημοκρατία τους, να πνίγεται κάθε διαφορετική φωνή, να εξαφανίζεται κάθε άλλη άποψη, να πιέζεται ασφυκτικά κάθε μειοψηφική αντίδραση, γιατί το θέλουν οι πολλοί, η μάλλον αυτοί που έχουν τα πολλά και έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε όλα τα ΜΜΕ.

Αρχίζει να σκοτεινιάζει και πάλι, απόψε το βράδυ δε χρειάζομαι τα άστρα για να αποκτήσω ελπίδα στη ζωή μου. Έχω βρει το καταφύγιό μου, το ορμητήριό μου για να πολεμήσω για τα όνειρα μου και τις φιλοδοξίες μου. Κανένας δεν μπορεί να μου το πάρει αυτό, αποφάσισα να ζήσω όπως θέλω, ένας ελεύθερος άνθρωπος με πάρα πολλές ανησυχίες και προβληματισμούς, αποφασισμένος να βρω την αλήθεια.

Ο ουρανός αυτό το βράδυ, δείχνει ακόμα πιο όμορφος από ποτέ, ακόμα και με το νέφος από τις καμινάδες που καταστρέφουν το δικό τους περιβάλλον, όχι το δικό μας. Αυτό το βράδυ ξεκινά ένα άλλο όνειρο, όχι πια εφιάλτες από όλα όσα ήθελα να κάνω και να πω αλλά έκρυβα και έσπρωχνα στον πάτο. Απόψε καμία αμφιβολία, καμία φοβία δε θα με σταματήσει από το να στηρίξω όλα όσα μου δίνουν ελπίδα.

Στήριξη και αλληλεγγύη σε όποιον το χρειάζεται, τη στιγμή που σταμάτησε ο ένας να ζει για τον άλλον, καταδικάσαμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας σε αυτά τα χάλια. Ένα απέραντο νεκροταφείο αξιών και πεθαμένων ονείρων.

Ας βγάλει ο καθένας μας ότι εικόνα επιθυμεί από το μέλλον.

Εδώ είναι ο πολιτισμός, εδώ είναι η ιστορία, εδώ και η ουτοπία. Άνομα αστέρια για πάντα…

Κώστας Κουλ
 

Φαήλος Κρανιδιώτης: Αριστερίστικη προπαγάνδα τα μαχαιρώματα αλλοδαπών!

Φαήλος Κρανιδιώτης: Αριστερίστικη προπαγάνδα τα μαχαιρώματα αλλοδαπών!“Αντιποίηση αρχής” οι δολοφονικές επιθέσεις! 

Εβγαλε για τα καλά τη μάσκα της κεντροδεξιάς η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Το γραφείο τύπου της ΝΔ και ο στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού Φαήλος Κρανιδιώτης δεν κρατούν πλέον ούτε τα προσχήματα στην πολιτική προσέγγισης με τη Χρυσή Αυγή.

Όχι στις ίσες αποστάσεις: Μετανάστες κακοί, χρυσή αυγή καλύτερη

Σε νέο άρθρο του στη νεοδημοκρατική εφημερίδα Δημοκρατία ο Φαήλος Κρανιδιώτης χαρακτηρίζει λάθος την  «πολιτικά ορθή» εμμονή κάθε τόσο να ρίχνεται μια στο καρφί και μια στο πέταλο, μια στη λαθρομετανάστευση και μια στη Χρυσή Αυγή. Όχι στις ίσες αποστάσεις λοιπόν από τον Φαήλο ο οποίος ουσιαστικά υπερασπίζεται τη δράση της Χρυσής Αυγής και όπως γράφει χαρακτηριστικά: « Λες και δίνουμε εξετάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ / ΕΚΜ / «Βίλα Αμαλία» και στις άλλες παρδαλές παραφυάδες της Κουμουνδούρου, αναλυτές εκ του προχείρου και καθεστωτικούς φουλαράτους «διανοητές» του τάλαρου. Ασχετα μεγέθη, άσχετα ζητήματα»


Ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα  τα μαχαιρώματα μεταναστών από χρυσαυγίτες!

Τι γράφει λοιπόν ο στενός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά:

Η Χρυσή Αυγή, στη χειρότερη περίπτωση, κάνει αντιποίηση αρχής, ενίοτε πέφτει και καμιά ψιλή, ήτοι έργω εξύβριση και σωματικές βλάβες. Οι εκατόμβες των μαχαιρωμένων αλλοδαπών υπάρχουν στην ευφάνταστη και βλακώδη προπαγάνδα της «προοδευτικιάς» δημοσιογραφίας και στις παρεμβάσεις της Κλάραμπελ και λοιπών φωταδιστών κοινοβουλευτικών του ΣΥΡΙΖΑ / ΕΚΜ / «Βίλα Αμαλία». Τιμωρητέα η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να χωθεί στα κενά του κράτους, αλλά είναι ανόμοιο μέγεθος με την πλημμύρα της λαθροεισβολής και την εξ αυτής εγκληματικότητα.

Ενίοτε πέφτει και καμιά ψιλή;   Αυτό να το πει ο Κρανιδιώτης στους αριστερούς φοιτητές που έδιναν τη μάχη έξω από τα εξεταστικά κέντρα και δέχτηκαν δολοφονική επίθεση από το κλιμάκιο της Χρυσής Αυγής με τον υπαρχηγό του Μιχαλολιάκο Ανδρουτσόπουλο επικεφαλής και η ζωή του ενός σώθηκε από καθαρό θαύμα.  Δεκάδες καταγεγραμμένα περιστατικά ρατσιστικής βίας μαχαιρωμάτων και άγριων ξυλοδαρμών βαπτίζονται αριστερίστικη φαντασία από το επικοινωνιακό επιτελείο της ΝΔ! Ακόμα και τις επίσημες αστυνομικές αναφορές τις πετάει στα σκουπίδια ο σύμβουλος του Σαμαρά μπροστά στην ανάγκη του να υπερασπιστεί τα βρωμερό υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας

Όπως οι νεοναζί αμφισβητούν τους νεκρούς στο πολυτεχνείο έτσι και το «αδελφό κόμμα» της Χρυσής Αυγής φλερτάρει με την ιδέα ότι και τα μαχαιρώματα αλλοδαπών είναι άλλος ένας μύθος των αριστερών. Οι νοσταλγοί του χίτλερ για τον κύριο Φαήλο απλά επιχειρούν να ανακαταλάβουν τις πόλεις από τους εισβολείς!


Ο άνθρωπος που ζήτησε την ένωση της βάσης της δεξιάς (ΝΔ και Χρυσή Αυγή) άλλωστε παραδέχεται ότι οι χρυσαυγίτες είναι ιδεολογικά τους αδέλφια. .

Όπως γράφει με ορολογία που θυμίζει την περίοδο της επταετίας χαρακτηριστική της αλαζονείας του κράτους της δεξιάς:

«Στο κάτω-κάτω σε ποιους απευθυνόμαστε; Σίγουρα όχι στη διαταραγμένη αριστεράντζα.»

Πηγή: mao.gr

 

Ο ιδρυτής των Rangers στην Πάτρα, "παντρεύει" Ανεξάρτητους Έλληνες και Καρατζαφέρη

Στα σκαριά βρίσκεται ο νέος πολιτικός σχηματισμός που θα στεγάσει το γυρολόγο Καρατζαφύρερ, μετά το οριστικό κλείσιμο του κύκλου του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή βρίσκεται προς το παρόν σε επίπεδο διερευνητικών επαφών, ωστόσο δεν θα πρέπει να προξενεί καμία εντύπωση στο βαθμό που πραγματωθεί.
Όπως σε κάθε τέτοια περίπτωση, έτσι και στην συγκεκριμένη, χρειάζεται “κουμπάρος”. Αυτός φαίνεται να είναι ο σταθερός εδώ και χρόνια στις πολιτικές του πεποιθήσεις, Νίκος Νικολόπουλος.
Να θυμίσουμε εδώ, ότι ο επί σειρά ετών βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, ήταν ο ιδρυτής της δολοφονικής ομάδας της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα, των Rangers (Κένταυροι), με πρωτοπαλίκαρο το δολοφόνο Καλαμπόκα. Ο υπέρμαχος του Χριστιανοδημοκρατικού κινήματος, όπως άλλωστε μας πληροφορεί και μέσα από το προσωπικό του blog, κινεί τα νήματα για να “παντρέψει” το πάλαι ποτέ σημαίνον πρόσωπο και πρωτοπαλίκαρο σε πολλές εκδηλώσεις των Rangers, Πάνο Καμμένο, με “εξέχουσες” προσωπικότητες όπως ο Παπαθεμελής, ο Πανίκας (Ψωμιάδης) και φυσικά ο Καρατζαφύρερ.
Επικρατέστερο όνομα για τον πολιτικό σχηματισμό που ετοιμάζεται να ξαναβγάλει στον αφρό, αποβράσματα της πολιτικής σκηνής, είναι ο “ΠΑΤΡ.ΙΔΑ.” (Πατριωτικά Ιδανικά) και σαν στόχο έχει να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στο “αντιμνημονιακό” μπλοκ, με την συγκέντρωση όλων των Χριστιανοδημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Η κίνηση αυτή, όπως και αντίστοιχες τόσο στο παρελθόν (π.χ Αν. Ελ., ΛΑ.Ο.Σ) όσο και στο άμεσο μέλλον, υπαγορεύεται από τον συγκεντρωτικό και αυταρχικό χαρακτήρα του κοινοβουλευτισμού στις μέρες μας, του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Ενισχύεται μάλιστα σε συνθήκες κρίσης και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος όπως οι σημερινές και εντάσσεται στα πλαίσια της εν εξελίξει αντιδραστικής μετάλλαξης του αστικού πολιτικού συστήματος, για να εξυπηρετηθεί η νέα επίθεση στα εργατικά δικαιώματα χάριν της εξόδου από την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου.
Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως του αν τελικά ευοδωθούν οι ως άνω προσπάθειες, οι εξελίξεις σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και οι αλεπάλληλες ανακατατάξεις με την εμφάνιση “νέων” πολιτικών σχηματισμών είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν στο επόμενο διάστημα. Ζητούμενο, εξακολουθεί να παραμένει, η εμφάνιση ενός διακριτού ρεύματος στην κοινωνία και στο κίνημα που θα αμφισβητεί στην πράξη τον καπιταλισμό της εποχής μας, αρθρώνοντας συγκροτημένη πολιτική και ιδεολογική πρόταση επναστατικής υπέρβασής του. Ζητούμενο είναι να υπάρξουν και να αναπτυχθούν στη δυναμική του κινήματος, όργανα επαναστατικής πολιτικής. Ζητούμενο και προϋπόθεση για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας (και κάθε φορέα-μαϊντανού του αστικού συνασπισμού εξουσίας), είναι η δράση των πρωτοπόρων δυνάμεων της επανάστασης και του κομμουνισμού που θα θέσουν άλλη ατζέντα για την αριστερά και το εργατικό κίνημα, αναδεικνύοντας το ζήτημα της επανάστασης όχι σαν αίτημα ζύμωσης για το μακρινό μέλλον, αλλά σαν ιστορική αναγκαιότητα και δυνατότητα στο σήμερα.

kokkinostupos