RSS

Monthly Archives: January 2013

Che Guevara: Ο ανταρτοπόλεμος και το αναπόφευκτο του ένοπλου αγώνα (2ο μέρος)

Επιμέλεια ύλης: Βήχος Παναγιώτης
2. Για ποιο λόγο ο ανταρτοπόλεμος;
Από πού εξεπήγασε η θεωρία του Τσέ για τον ανταρτοπόλεμο; Κατά κύριο λόγο από ισπανικές πηγές (Η Ισπανία εξάλλου είναι η απαρχή του νεώτερου αντάρτικου): εμελέτησε στο Μεξικό το 1955 τα κείμενα πάνω στη στρατιωτική στρατηγική του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, και υπήρξε ένας από τους καλύτερους μαθητές του παλιού αξιωματικού του δημοκρατικού στρατού, Αρμάντο Μπάϊο, που γύμναζε τους Κουβανούς αντάρτες πρωτού αναχωρήσουν. Δεν ανακάλυψε τους “κλασσικούς του Μάο Τσέ – Τούνγκ παρά αργότερα, στη Σιέρρα, το 1958. Μετά τη νίκη, θα μελετήσει από κοντά την πείρα των γιουγκοσλάβων παρτιζάνων, των Αλγερινών εθνικιστών, των βιετναμέζων επαναστατών. Κι αφού ειπώθηκαν τα παραπάνω, προφανές είναι ότι κύρια πηγή του είναι η βιωμένη εμπειρία του ίδιου του κουβανέζικου αντάρτικου.

Γιατί το αντάρτικο της αγροτιάς ήτανε στα μάτια του Τσέ o δρόμος, ο πιό σίγουρος και ο πιό πραγματικός για το σχηματισμό του λαϊκού στρατού; Υπάρχουν στα κείμενά του σειρά επιχειρημάτων φύσεως οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και στρατιωτικής, για να δικαιολογηθεί ο προνομιούχος ρόλος τον οποίον αποδίδει στο αντάρτικο μέσα στο καθολικό προτσές του επαναστατικού πολέμου.

1. Στο οικονομικό: στις υπο-ανάπτυκτες χώρες, στην αγροτική οικονομία, όπου η πλειονότητα του πληθυσμού βρίσκεται στην εξοχή, η επανάσταση είναι, στην αρχή αγροτική επανάσταση που διεξάγεται στις εξοχές και στα βουνά, κατεβαίνοντας αργότερα στις πόλεις (όπου γίνεται σοσιαλιστική) (σσ Ο Ανταρτοπόλεμος, σελ. 201, Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1972). Το επιχείρημα αυτό, μεμονωμένα λαμβανόμενο θα ήτανε μηχανιστικό: ξέρουμε σωστά ότι η τσαρική Ρωσσία, χώρα κατ΄ εξοχήν αγροτική, εγνώρισε όμορφα και καλά μια αστική προλεταριακή επανάσταση τον Οχτώβρη του 1917…

2. Στο κοινωνικό: η φριχτή καταπίεση και η υπερεκμετάλλευση των χωρικών, κολασμένων της γής, που δεν έχουν τίποτε να χάσουν, των οποίων η κοινωνική κατάσταση είναι εκρηκτική, και που κατά συνέπεια αποτελούν “τεραστία επαναστατική δύναμη εν δυνάμει” (Διακήρυξη της Αβάνας, 1961). Αναλύοντας το ρόλο των διαφόρων στρωμάτων της αγροτιάς, ο Τσέ υπογραμμίζει ότι όχι μόνο το αγροτικό προλεταριάτο μα και οι φτωχοαγρότες αποτελούν την κοινωνική βάση του αντάρτικου της υπαίθρου. Αληθινά οι στρατιώτες που αποτέλεσαν τον πρώτο μας αντάρτικο στρατό από χωρικούς προήρχονταν, από την πλευρά αυτής της τάξης που εκδηλώνει σχεδόν επιθετικά την επιθυμία της για απόκτηση γής, που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το πνεύμα που καταλογίζεται σαν “μικροαστικό…”. (σσ Πολιτικά Κείμενα: Τόμος Α΄, σελ. 94, 104. Ας αντιπαραβάλουμε με την αποκαλυπτική δήλωση του προέδρου της Κολομβίας, Κάρλος Λιέρας Ρεστρέπο, το 1966: “Νομίζω ότι πολιτικά οι μικροκτηματίες είναι πολύ πιό επικίνδυνοι από τους γαιοκτήμονες. Οι ιδιοκτησίες αυτές που όλο και μικραίνουν, δεν επαρκούν στο να συντηρήσουν μια οικογένεια και το πρόβλημα των μικροκτηματιών επιδεινούται αδιάκοπα με την διανομή που επιβάλλει ο νόμος κληρονομίας και με την ισχυρή δημογραφική έκρηξη… που δημιουργεί μια τάξη “προλεταρίων ιδιοκτητών” των οποίων τα εισοδήματα είναι ακόμη πενιχρότερα από των θεριστάδων του ζαχαροκάλαμου”, στο Ν. Γκάλλι, “Η κληρονομιά του Τσέ Γκουεβάρα”, Πνεύμα, Σεπτέμρ. 1969, σελ. 215. Δες επίσης τις δηλώσεις του αρχηγού των επαναστατικών Στρατιωτικών Δυνάμεων της Γουατεμάλας, Καίσαρ Μόντες, για την εκπληκτική επιτυχία του αντάρτικου στους πτωχεύσαντες μικροϊδιοκτήτες χωρικούς).

3. Στο πολιτικο-στρατιωτικό: κατά τον Τσέ οι αστικές επαναστάσεις, οι περικλεισμένες και σωριασμένες μέσα στα όρια της πόλης, τελειώνουν συνήθως με την ήττα των επαναστατών και τη σφαγή του λαού. Το επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί τότε να ανασυνταχθεί παρά εάν, όπως στην Κίνα μετά την ήττα στην πόλη συμπτυχθεί στην ύπαιθρο και διεξαγάγει τον ανταρτοπόλεμο. Ο λαϊκός στρατός ο ικανός να χτυπήσει το στρατό της ολιγαρχίας δεν γεννιέται αυτομάτως: χρειάζεται να τον φτιάξεις προοδευτικά στην πορεία ενός παρατεινόμενου πολέμου. Και λοιπόν, μια τέτοια συνεχιζόμενη πάλη μακρόχρονης διάρκειας δύσκολα μπορεί να διεξαχθεί αλλού, από την ύπαιθρο, που αποτελεί τον κρίκο τον πιό αδύνατο της καταπίεσης. (σσ Ο Ανταρτοπόλεμος, σελ. 217, Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1972).

4. Στη στρατιωτική στρατηγική: Η ύπαιθρος είναι το πεδίο το πλέον ευνοϊκό στο λαϊκό στρατό: προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στην οπλισμένη πρωτοπορεία, μεγαλύτερο χώρο ελιγμών οδών σύμπτυξης, κρυψώνων μή προσβαλλομένων από τις δυνάμεις της καταπίεσης, ελαστικότητας στις κινήσεις. Οσο για το αντάρτικο των πόλεων, ο Τσέ, αν και αναγνωρίζοντας την “άκρα σημασία” του, φαίνεται να είχε υποτιμήσει το ρόλο του, θεωρώντας το σαν απλό υποπροϊόν του αντάρτικου της υπαίθρου (“αντάρτικο μέσα στην πόλη δεν μπορεί να ξεπηδήσει από μόνο του”) και περιορίζοντάς το κυρίως στο σαμποτάζ. (σσ Ο Ανταρτοπόλεμος, “Ο πόλεμος στις αστικές ζώνες”, σελ. 71-72, Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1972). Στην πρόσφατη ιστορία της ένοπλης πάλης στη Λατινική Αμερική, το αντάρτικο των πόλεων (Τουπαμάρος στην Ουραγουάη, διάφορες οργανώσεις στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στη Γουατεμάλα) έπαιξε ένα ρόλο πολιτικά πολύ σημαντικότερο από ότι είχε προβλέψει ο Τσέ στα κείμενά του, γενικεύοντας υπερβολικά την περίπτωση της Κούβας. Εξάλλου, οι αποτυχίες και οι δυσκολίες του αντάρτικου της υπαίθρου στο Περού (και στη Βολιβία…) κάνουν να υποθέσουμε ότι εκεί υπερεκτίμησε την ασφάλεια που προσφέρει η ύπαιθρος σε σχέση με την πόλη για την ένοπλη πρωτοπορία.
 

ΓΣΕΕ: 24ωρη απεργία, τελικά ……φέτος

Στην αρχή νόμιζαμε ότι η απεργία θα είναι μετά το τέλος του μνημονίου αλλά διαψευστήκαμε η απεργία είναι φέτος, το σωτήριο έτος 2013.

     ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

                                31.1.2013

        ΤΕΤΑΡΤΗ 20/2/13  24ωρη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Σε σημερινή συνεδρίαση η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ αποφάσισε και προσδιόρισε την αγωνιστική ,απεργιακή αντίδραση της Συνομοσπονδίας ως εξής:

Πραγματοποίηση 24ωρης ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ την Τετάρτη 20 Φλεβάρη 2013 και απεργιακή συγκέντρωση των συνδικάτων στις 11:00 στο Πεδίον Άρεως.

 Οι αγωνιστικές και απεργιακές δράσεις των συνδικάτων ,των Ομοσπονδιών και των σωματείων για τα επιμέρους κλαδικά και επιχειρησιακά προβλήματα είναι σχεδόν η καθημερινή αντίδραση των εργαζομένων ενάντια στα μνημόνια και στα αντεργατικά, αντικοινωνικά και αναποτελεσματικά μέτρα και τις αυταρχικές  συμπεριφορές της κυβέρνησης και των εργοδοτών .

Η βάναυση καταπάτηση των βασικών και θεμελιακών εργασιακών δικαιωμάτων όπως και η φορολογική αφαίμαξη εργαζομένων και συνταξιούχων, έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και περιθώριο αντοχής .

Το σύνολο  των οικονομικών ,ασφαλιστικών ,εργασιακών και θεσμικών δικαιωμάτων που ισοπεδώθηκαν από τις μνημονιακές πολιτικές ,είναι μονίμως διεκδικούμενα.
Αιτήματα ΑΙΧΜΗΣ της 24ωρης Γενικής Απεργίας είναι:

* Υπογραφή και εφαρμογή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
 *Ουσιαστικά και αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης της Ανεργίας και ανακούφισης των Ανέργων.
 *Ανάκληση της επιστράτευσης και όλων των κατασταλτικών  και αντιδημοκρατικών μέτρων και διώξεων κατά των εργαζομένων, των συνδικάτων και της συνδικαλιστικής δράσης.

Τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα των εργαζομένων ,η αντιμετώπιση της αυταρχικής και αδιέξοδης πολιτικής της κυβέρνησης, επιβάλει τη μέγιστη ΕΝΟΤΗΤΑ όλων των δυνάμεων της εργασίας ,στον ΚΟΙΝΟ ΑΓΩΝΑ για την ικανοποίηση των ΚΟΙΝΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ.

Η ΓΣΕΕ με τις Ομοσπονδίες ,τα Εργατικά Κέντρα και τα Σωματεία θα εντατικοποιήσουν τις προσπάθειες για τη μέγιστη δυνατή και μαζική συμμετοχή όλων των εργαζομένων στην Απεργιακή κινητοποίηση και στην Απεργιακή συγκέντρωση των συνδικάτων

 ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
 

Φασιστοσύναξη στην κηδεία του αρχιχουντικού δολοφόνου Ντερτιλή

Σε συλλαλητήριο αναπόλησης της χούντας μετατράπηκε η κηδεία του “με τη μία στο κεφάλι“. Κατά τη διάρκεια της ταφής του Νίκου Ντερτιλή έπεσαν πυροβολισμοί από νοσταλγούς της χούντας οι οποίοι αμέσως μετά φρόντισαν να εξαφανίσουν τους κάλυκες.

Και να μην τους εξαφάνιζαν όμως, δεν θα ετίθετο ζήτημα…ανομίας. Οι μοναδικές “ανομίες” είναι οι πλανόδιοι μικροπωλητές, οι καταλήψεις χώρων και το οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα.
Αυτό είναι που φοβάται η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, για αυτό και το δόγμα μηδενικής ανοχής απέναντι σε όποιον αντιστέκεται. Τα συνθήματα για το στρατό και τον εθνικισμό είναι καθ’ όλα ΝΟΜΙΜΑ.

Ας είναι βαρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει

 

Ελεύθεροι οι διωκόμενοι συλληφθέντες του ΠΑΜΕ

Ελεύθεροι αφέθηκαν οι 35 συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ που συνελήφθησαν την Τετάρτη, στα επεισόδια έξω από το υπ. Εργασίας. Η εκδίκαση της υπόθεσης πήρε αναβολή για τις 12 Φεβρουαρίου. Έξω από τα διακαστήρια της Ευελπίδων βρέθηκαν μέλη του ΠΑΜΕ σε ένδειξη αλληλεγγύης καθώς και η γγ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην οποία δεν επετράπη, ωστόσο, η είσοδος στην αίθουσα του δικαστηρίου. Στα άκρα οδηγείται στο μεταξύ, η κόντρα κυβέρνησης – Περισσού αυτή τη φορά. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Σίμος Κεδίκογλου κατηγόρησε τα μέλη του ΠΑΜΕ που βρέθηκαν στο υπ. Εργασίας ότι είχαν στόχο των προπηλακισμό του υπουργού Γιάννη Βρούτση. Το ΚΚΕ απαντά κάνοντας λόγο για αυταρχικό αμόκ της κυβέρνησης, ενώ καταγγέλλει κατασκευασμένες κατηγορίες αναφορικά με τις φθορές στο υπουργείο Εργασίας.

Πηγή: http://tvxs.gr

 

Che Guevara: Ο ανταρτοπόλεμος και το αναπόφευκτο του ένοπλου αγώνα (αφιέρωμα)




Αναδημοσιεύουμε από το αντίστοιχο αφιέρωμα του Πολιτικού Καφενείου. Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει η αναδημοσίευση και των υπόλοιπων κομματιών του αφιερώματος.



Επιμέλεια ύλης: Βήχος Παναγιώτης






1. Το αναπόφευκτο του ένοπλου αγώνα

“Αυτός που προκαλεί σε μια χώρα έναν αναπόφευκτο πόλεμο, είναι εγκληματίας, αλλά εξίσου εγκληματίας είναι και εκείνος που δεν προκαλεί ένα πόλεμο αναπόφευκτο”. Αυτό το απόφθεγμα του Μαρτί, που το αναφέρει ο Τσέ, στο δοκίμιό του, Ανταρτοπόλεμος, μία μέθοδος, εκφράζει με δύναμη τη βαθειά και ακλόνητη πεποίθησή του ότι ο δρόμος των όπλων είναι ο μόνος που θα μπορέσει να οδηγήσει στη χειραφέτηση των καταπιεσμένων λαών της Λατινικής Αμερικής (και ολόκληρου του κόσμου).

Γιατί; Δεν πρόκειται καθόλου με τον Γκουεβάρα για μιά ρωμαντική λατρεία των όπλων, ή για μια νοσταλγία της εποχής της Σιέρρα Μαέστρα. Η αρχή του αναπόφευκτου κατ΄ αυτόν του ένοπλου αγώνα απορρέει ακριβώς, από την κοινωνιολογία του της επανάστασης: Με το να είναι η επανάσταση σοσιαλιστική, δεν μπορεί να θριαμβεύσει παρά μόνο με τον επαναστατικό πόλεμο: “Στην Αμερική, ο δρόμος προς την απελευθέρωση των λαών, που θα είναι ο δρόμος του σοσιαλισμού, θα γίνει με τα όπλα σ΄ όλες σχεδόν τις χώρες”. (σσ. Συνέντευξη εν συνεχεία, C.B.S., 13-12-1964 στο Γκαμπίνι, Ο Τσέ Γκουεβάρα, σελ. 426). 

Πράγματι αν η επανάσταση στη Λατινική Αμερική δεν ήταν παρά “εθνικο-δημοκρατική”, θα μπορούσε να κάνει τους λογαριασμούς της με την υποστήριξη των αστικών στρωμάτων, με τομείς του κρατικού μηχανισμού, μιας μερίδας του στρατού, θα μπορούσε λοιπόν να πραγματοποιηθεί με εκλογές ή με στρατιωτικό πραξικόπημα. Θα ήτανε λοιπόν απόλυτα λογικό και κατανοητό από την πλευρά των παραδοσιακών κομμάτων της αριστεράς που δεν απέβλεπαν παρά σε μια αστικο-δημοκρατική επανάσταση, να αντιμετωπίζουν τις εκλογικές συμμαχίες ή τις στρατιωτικές συνωμοσίες σαν τη στρατηγική την πλέον ρεαλιστική, στις προοπτικές τους το ξέσπασμα από την επαναστατική πρωτοπορεία της ένοπλης πάλης, δεν μπορεί πραγματικά να εμφανίζεται παρά σαν απερίσκεπτος “τυχοδιωκτισμός”.
Εξ αντιθέτου, ο καθορισμός του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της επανάστασης, επιβάλλει εντελώς άλλη προβληματική, λενινιστική προβληματική της καταστροφής του στρατιωτικο-γραφειοκρατικού οργάνου του αστικού κράτους, το ζήτημα “πώς να συντριβεί το όργανο καταπίεσης του ολιγαρχικού κράτους” κατευθύνει όλη την πολιτικο-στρατιωτική αρχή του Τσέ: με το να αποβλέπει σε σοσιαλιστική επανάσταση ξέρει πολύ σωστά ότι η ήττα και η πλήρης διάλυση του στρατού, η “εξάρθρωσή” του, “ο διαμελισμός” του, η “εκμηδένισή” του και η “καταστροφή του ηθικού” του είναι όρος αναγκαίος και απαραίτητος γι΄ αυτή την επανάσταση. (σσ Πολιτικά Κείμενα: Τόμος Α΄, σελ. 99-100-125, Επίσης Στρατιωτικά Κείμενα: σελ. 159, Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1972).
Ο ειρωνικός σκεπτικισμός του Τσέ προς τους “ειρηνικούς δρόμους” δεν απορρέει από κανένα δόγμα, αλλά από μια αντικειμενική και ρεαλιστική διαπίστωση: ακόμα και αν ένα γνήσιο λαϊκό κίνημα (δηλαδή σοσιαλιστικό) μπορούσε να κερδίσει την εξουσία με διαδικασία εκλογική, δυνατότητα πολύ προβληματική δοθέντος του κίβδηλου χαρακτήρα αυτής της διαδικασίας – θα ανατρεπόταν γρήγορα με στρατιωτικό πραξικόπημα το πολύ πιθανό αιματηρό, εφόσον ο στρατός από ανέκαθεν είναι ο έσχατος και αποφασιστικός εγγυητής του καπιταλιστικού καθεστώτος. Ο Τσέ φτάνει έτσι με μια ανάλυση της πρόσφατης ιστορίας της Λατινικής Αμερικής στο ίδιο συμπέρασμα του Μάρξ και Λένιν ύστερα από την εμπειρία της Κομμούνας του Παρισιού και της Ρούσσικης Επανάστασης: η επανάσταση των εργαζομένων οφείλει να συντρίψει την πολιτικο-στρατιωτική μηχανή της αστικής τάξης. Την αρχή αυτή, ο Τσέ δεν την διδάχτηκε μόνο με την ανάγνωση των κλασσικών του μαρξισμού, αλλά και από την πικρή προσωπική του πείρα στη Γουατεμάλα, που προδόθηκε το 1954 από το στρατό του, που τον παράδωσε στους μισθοφόρους της “Εταιρίας Φρούτων” και εξ αντιθέτου από τη θριαμβική πείρα του στην Κούβα, όπου νίκησε η επανάσταση και διάλυσε εξ ολοκλήρου τον αντιδραστικό στρατό του Μπατίστα. (σσ Πολιτικά Κείμενα: Τόμ. Α΄, σελ. 110 κ.ε., Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1970).
Το πρόβλημα του στρατού είναι πολιτικό πρόβλημα – κλειδί στη Λατινική Αμερική, ήπειρο όπου το στρατιωτικό πραξικόπημα λυμαίνεται τις χώρες σαν αρρώστια ενδημική. Ο Τσέ χαρακτήριζε χωρίς τσιριμόνιες το λατινο-αμερικάνικο στρατό σαν κάστα παρασιτική και προνομιούχα, “το ορατό κεφάλι των παντός είδους εκμεταλλευτών” και έδειχνε απαλλαγμένος από κάθε αυταπάτη ως προς τις “προοδευτικές” του αρετές, “κατά κύριο λόγο επισύρουμε την προσοχή στο στρατιωτικό πραξικόπημα”. Τι μπορούν να προσφέρουν οι στρατιωτικοί σαν αληθινή δημοκρατία; Τι είδους νομιμότητα μπορεί κανείς να περιμένει από κείνους που υπήρξαν πάντα τα όργανα της κυριαρχίας των αντιδραστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, μιας κάστας που υφίσταται μόνο χάρη στα όπλα που κατέχει και που δε σκέπτεται παρά να διατηρήσει τα προνόμιά της;”. (σσ Στρατιωτικά Κείμενα: “Να υποχρεωθεί η δικτατορία να πετάξει τη μάσκα”, Σελ. 215, Εκδ. Καρανάση, Αθήνα 1972). 
Τούτο δεν σημαίνει, εννοείται, ότι για τον Τσέ οι λαϊκές δυνάμεις δεν μπορούν να ενσωματώνουν στρατιωτικούς σαν ατομικούς μαχητές, αποσπασμένους, από το κοινωνικό περιβάλλον τους.
Κατά συνέπειαν το ζήτημα του στρατού τίθεται από αυτόν ξηρά με τους ακόλουθους όρους: “Αν δεχτούμε ότι ο εχθρός θα πολεμήσει για να μείνει στην εξουσία, πρέπει να αντιμετωπισθεί η καταστροφή του στρατού της καταπίεσης”. Λοιπόν, για την καταστροφή, χρειάζεται να μπορούμε να του αντιπαραθέσουμε ένα λαϊκό στρατό. (σσ Πολιτικά Κείμενα: “Η τακτική και στρατιωτική της Λατινο-Αμερικάνικης Επανάστασης”, τόμ. Α΄, σελ. 122, Εκδ. Καρανάση, 1970). 
Ας προστεθεί ότι ύστερα από το 1965 με την αμερικανική επέμβαση στη Δομινικανή Δημοκρατία, ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος του φαίνεται με απαστράπτουσα προδηλότητα, σαν ο μοναδικός δυνατός δρόμος για να συντριβεί όχι μόνο η στρατιωτική μηχανή της τοπικής ολιγαρχίας, αλλά ακόμη για να αντιμετωπισθεί η ένοπλη επέμβαση του ιμπεριαλισμού. Μ΄ αυτό το διαφωτιστικό κείμενο οφείλουμε να κατανοήσουμε το ρόλο του ανταρτοπόλεμου για τον Τσέ, σαν μεθόδου δοκιμασμένης και δυναμικής για τον σχηματισμό του λαϊκού επαναστατικού στρατού. 
Θα επιχειρήσουμε στα επόμενα άρθρα που ακολουθούν να συναγάγουμε μερικές από τις πολιτικές αντιρρήσεις της γκουεβαρικής θεωρίας του ανταρτοπόλεμου, θεωρίας που είναι κατά βάθος “κλαουζεβιτσανή” διότι βλέπει τον ανταρτοπόλεμο σαν συνέχιση διά των όπλων, της επαναστατικής πολιτικής.

 

Δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα στη ΓΑΔΑ

Ένα πράγμα μόνο ζητάμε από τον υπουργό Εργασίας. Να φέρει το βίντεο, να το φέρει εδώ, στην πλατεία Συντάγματος, να το δώσει στα κανάλια με τις καταστροφές που τάχα έκαναν οι εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού κινήματος που ήθελαν να διαμαρτυρηθούν, και δικαίως, για προκλητικές δηλώσεις που πραγματικά ξεσηκώνουν. Να μας δείξει το βίντεο. Ποιες είναι οι καταστροφές. Πήγαν 40 άτομα, πρόσωπο με πρόσωπο, συνδικαλιστές εκπρόσωποι οργανώσεων, τι να κάνουν; Να καταστρέψουν τα γραφεία; Να καταστρέψουν τα κομπιούτερ; Να δείρουν τον υπουργό; Είναι αστεία πράγματα αυτά. Και βεβαίως, όταν ένας υπουργός κάνει προκλητικές δηλώσεις έχουν δικαίωμα την επόμενη μέρα, οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών οργανώσεων να πάνε και να διαμαρτυρηθούν. Αυτό και μόνο έγινε και τίποτα άλλο. Να μας δείξει το βίντεο. Όχι να το γυρίσει τώρα το βράδυ ή αύριο το πρωί. Το βίντεο. Και δεν πιστεύω ότι δεν έχει τη δυνατότητα να δείξει το βίντεο ή δεν ξέρω, η αστυνομία, οτιδήποτε. Να δείξουν τις καταστροφές. Όπως έχουν κάνει σε άλλες περιπτώσεις. 

Ένα σχόλιο για την αντιμετώπιση των συγκεντρωμένων;
 

Μα το πρόβλημα είναι ενιαίο. Κοιτάξτε, εμείς αυτό ακριβώς θέλουμε να πούμε. Ότι όταν μια κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να κάνει την παραμικρή υποχώρηση σε ένα λαό που υποφέρει, τότε δεν έχει άλλη λύση πέρα από το ξύλο. Ο λαός όμως έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη και μπορεί να κάνει στην πάντα την κρατική καταστολή. Γιατί στο κάτω κάτω, όσοι κι αν είναι οι μηχανισμοί του κράτους, ο λαός είναι πολλαπλάσιος. Και δεν πρέπει ο λαός να φοβηθεί αυτό το πράγμα. Πρέπει να φοβάται τα βάσανα που έρχονται. Και γι’ αυτό πρέπει να αποκτήσει σθένος, αντίσταση και να καταπολεμήσει και τα ψέματα και τις συκοφαντίες. Όπως συκοφαντούν τους εργαζόμενους ότι ό,τι έχουν κατακτήσει είναι προϊόν ρουσφετολογίας, συκοφαντούν τώρα, εμφανίζοντας τους εργαζόμενους σαν καταστροφείς, ότι ξοδεύουν την αγωνιστικότητά τους να σπάνε γραφεία ή κεφάλια υπουργού. Ε, όχι. Τέτοιο ξόδεμα αγωνιστικότητας εμείς δεν το κάνουμε. 

Πηγή:kke.gr

 

Θέμος Αναστασιάδης: πιο «ανεξάρτητος», κινδυνεύεις να… συλληφθείς!





Αν είσαι από εκείνους τους γνωστούς «θολοκουλτουριάρηδες αριστερούς» ή κανένας θιασώτης της «πολυπολιτισμικότητας των λαών» (ως «υπαλληλάκι του Σόρος» φυσικά), θα μπορούσες να προσάψεις στον Θέμο Αναστασιάδη, χαρακτηρισμούς όπως αυτούς της «δημοσιογραφικής λέρας» ή του «επαγγελματία σκατόψυχου», καθώς και του παρουσιαστή μιας εκπομπής-ξέπλυμα της «ένοχης» δραστηριότητάς του μέσα από την κολυμπήθρα του φθηνού και σεξιστικού life-style.
Αν είσαι, όμως, από εκείνους τους αγνούς τηλεθεατές-αναγνώστες, τους νεοελληνικά απολαμβάνοντες μπάλα, τσόντα, πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, με ολίγη από… «αντισυστημική σάτιρα», τότε δεν μπορείς παρά να οικειοποιηθείς κι εσύ την εικόνα του Θ. Αναστασιάδη που προβάλλεται διαχρονικά από τη μεσημεριανάδικη τηλεοπτική ζώνη, ως του «δικού μας Θέμου!».
Και επειδή θέλω κι εγώ να σου αποδείξω ότι ο «Θέμος» είναι «δικός μας» δημοσιογράφος και παρουσιαστής, του «απλού μέσου Έλληνα» δηλαδή, που πολεμά αδιάκοπα «τα συμφέροντα και την εξουσία», ακολουθεί μία καταγραφή αυτών των… «αντισυστημικών θέσεων» του, όπως παρουσιάζονται στην αρθρογραφία του τα δύο τελευταία χρόνια…

Γιώργος Παπανδρέου: «Κατ’ αρχάς ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου στις προσπάθειες του οποίου οφείλεται 100% το ότι η χώρα έχει αποφύγει μέχρι σήμερα την πτώχευση (…)». [ 4.11.11 ]
«Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός των τελευταίων πενήντα χρόνων, αν όχι του αιώνα, που αποσύρεται ουσιαστικά αυτοβούλως, γιατί όλοι ξέρουν ότι αν επέλεγε να δώσει τελευταία μάχη στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ – προ περιστατικού Πετσάλνικου – μπορεί και να την ξανακέρδιζε… (…) δεν μπορεί να μην του αναγνωρισθεί η μάχη που έδωσε δυο χρόνια για να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη έστω κι αν τελευταία στιγμή τον εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του. Σωστή ή λάθος, με ή χωρίς ολιγωρίες, ή εσφαλμένες επιλογές (…) ο Παπανδρέου παρέλαβε χάος, μας κράτησε στη ζωή, και παραδίδει προ του αδιεξόδου σε ένα σοβαρό άνθρωπο». [ 10.11.11 ]
Λουκάς Παπαδήμος: [Ορισμένοι τίτλοι άρθρων: «Πρωί-πρωί να φωνάξει ο Παπούλιας τον Παπαδήμο να ορκισθεί», «Άσε στον Παπαδήμο όσο χρόνο πρέπει μπας και σωθεί η παρτίδα, «πατρίδα»…», «Παπαδήμος και άγιος ο Θεός» έπρεπε να λέει ο κάθε πολιτικός».]
«Μην ξεχνάμε ότι βγάζουμε τον ΠΑΠΑΔΗΜΟ με σιωπηλή παλλαϊκή εντολή, με στόχο να υπογραφεί η συμφωνία Δανείου Διάσωσης της Ελλάδας και παραμονής της στην Ευρωπαϊκή ζώνη. Και τον βγάλαμε γιατί καταλαβαίνουμε όλοι ότι ήταν ο τελευταίος Έλληνας που μπορούσε να εμφανισθεί στην Ευρώπη χωρίς να εισπράξει την γενική κατακραυγή. (…) Όσο καλός ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΗΣ και να ‘ναι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος τώρα πρέπει να γίνει ένα είδος πολιτικού ΑΤΛΑΝΤΑ που θα σηκώσει όλη την Ελλάδα στους ώμους του.
(…) Έστω λοιπόν, κι αν δεν έγιναν εκλογές ο Παπαδήμος ουσιαστικά εξελέγη αυτόματα και ηλεκτρονικά απ’ τον ΛΑΟ, με ένα και μόνο κεντρικό αίτημα! Να μας κρατήσει στο ΕΥΡΩ και να αποκαταστήσει την ανύπαρκτη αξιοπιστία της Ελλάδας . Σ’ αυτή του την αποστολή θα βρει συμπαράσταση από το 80% των Ελλήνων, και φυσικά από εμάς, όσο κι αν το όποιο πρόγραμμα μας πονά όσο κι αν είναι αργά». [ 10.11.11 ]
«Έχουμε και λέμε: ο Λουκάς Παπαδήμος πέτυχε στο έργο του και η απόφαση των 2-3 κομμάτων να τον στηρίξουν αποδείχτηκε σωτήρια… προς το παρόν. Θυμηθείτε ότι δεν μας είχε υποσχεθεί τη Γη της Επαγγε­λίας, αλλά απλώς να πετύχουμε το PSI (αυτό εκκρεμεί) και κυρίως τη δανειακή σύμβαση. Με τον Παπαδήμο στο τιμόνι της χώρας κερδίσαμε ίσως και έναν χρόνο ακόμη περίοδο χάριτος, αν κρίνω από τα λεγόμενα της Μέρκελ, που την έπιασαν οι καλοσύνες και μας αφήνει να κάνουμε ακόμη και εκλογές. Το πείραμα της συγκυβέρνησης έδειξε, σε όσους τέλος πάντων θέλουν να δουν, ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ποιος θα είναι από πάνω, ποιος από κάτω δεν έχει και τόση σημασία, εδώ που τα λέμε». [ 4.3.12 ]
«Ας μην είμαστε πιο μικρόψυχοι απ’ ό,τι επιβάλλεται από το επάγγελμά μας. Πέτυχαν ο Παπαδήμος και ο Βενιζέλος, με τη βοήθεια του Σαμαρά, αυτό που τους ζητήθηκε απ’ όλους τους Ευρωπαίους να εφαρμόσουν υπό την άμεση απειλή εξόδου από το ευρώ, που δεν ήταν καθόλου μπλόφα, όπως φάνηκε άλλωστε και από τις δηλώσεις Σόιμπλε. Επειδή, λοιπόν, βλέπουμε πως όταν ορισμένοι πολιτικοί αποφασίσουν να στρώσουν τον εγκέφαλό τους κάτω μπορούν να πετύχουν τόσο μεγάλα πράγματα, αναρωτιόμαστε γιατί πρέπει να τα κάνουν εντελώς στραβά κι ανάποδα στα πρακτικά και δη στα καθημερινά;». [ 11.3.12 ]
Αντώνης Σαμαράς: «Χαρακτήρα ΙΣΧΥΡΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ έδειξε και ο Αντώνης Σαμαράς, κι ας τον λένε «κωλοτούμπα», κι ας φωνάζει η λαϊκή Δεξιά. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ενστερνίστηκε ή όχι το Μνημόνιο, ούτε αν άλλα έλεγε πριν και άλλα μετά. Ε, και; Συνέβη σε όλους μας! Και σ’ εμάς και στους Ευρωπαίους. Το σημαντικότερο είναι ότι: α) έκανε πέρα το στενά κομματικό συμφέρον, προτάσσοντας το εθνικό και β) κατάλαβε ότι όσα δίκια και να είχε, η απομόνωση και η στοχοποίησή του από την ευρωπαϊκή Χριστιανοδεξιά των ΜερκοΣαρκοζί, που έχει σήμερα τα ηνία, θα απέβαινε στο τέλος μοιραία. Ναι, πολύ καλά έκανε και το «γύρισε», γιατί αλλιώς θα έβγαινε εκτός παιχνιδιού». [ 4.3.12 ]
«Ε, ακριβώς γι’ αυτό, επειδή η υπό τον Σαμαρά κυβέρνηση είναι η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μας ΕΛΠΙΔΑ μπας και σωθούμε, οφείλουμε να χτυπήσουμε το καμπανάκι ότι δεν έχει πιάσει ακόμη τον ρυθμό και το «τέμπο» που χρειάζεται. (…) Απ’ την ώρα που ο ίδιος ο Σαμαράς κάνει τέτοια υπεράνθρωπη προσπάθεια, κανένας άλλος δεν μπορεί να αναζητεί δικαιολογίες.
Σας το υπογράφω ότι ο ίδιος ξέρει πολύ καλά πως μπορεί να πάθει ζημιά διά βίου στην όρασή του γιατί δεν ακούει κανέναν γιατρό, αλλά το βάζει στην άκρη για να κάνει αυτό που πρέπει. Είναι μεγάλη μαγκιά το ότι σηκώνεται και τα δίνει όλα, ενώ όλοι οι ειδικοί τού λένε ότι θα ‘πρεπε να ‘ναι ξάπλα. Ξέρει ότι είναι η τελευταία του πολιτική στροφή και θα την πάρει όρθιος κι ό,τι γίνει. (…) Μην πω ότι τώρα ο Σαμαράς δείχνει πιο ΔΥΝΑΤΟΣ από πριν». [ 9.7.12 ]
«Είδατε την Μέρκελ; Ποτέ άλλοτε δεν έχει εμφανισθεί… ανθρωπινή με Έλληνα πρωθυπουργό δίπλα της, όπως έγινε σήμερα με τον Αντώνη Σαμαρά. Όχι ότι μας έδωσε τίποτα, αλλά είπε ΠΕ-ΝΤΑ-ΚΑ-ΘΑ-ΡΑ ότι αν συνεχίσουν θα μας βοηθήσουν κι άλλο. (…) Τι πραγματικά άλλαξε; Το σήμα που εκπέμπει στο εξωτερικό ο Α. Σαμαράς και η τρικομματική κυβέρνηση, πως είναι αποφασισμένοι πρώτα να υλοποιήσουν τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας και μετά να ζητήσουν πρόσθετες διευκολύνσεις.
(…) Είναι αυτά τα αντανακλαστικά που δείχνει ο Έλληνας πρωθυπουργός, τα οποία έχουν αλλάξει και την δική του εικόνα, την δυναμική και την εμβέλειά του, όχι μόνο διεθνώς, αλλά και στο εξωτερικό, όπου είμαστε εξ ίσου καχύποπτοι τόσες φορές που ‘χουμε καεί απ’ τον χυλό… «Έλα μωρέ, τι θα κάνει κι ο Αντώνης, μια απ’ τα ίδια» μουρμούριζε ο κόσμος τόσο καιρό. Τελευταία πολλοί τσιμπιούνται μόνοι τους και λέει ο ένας στον άλλον «σαν κάτι να γίνεται, δεν νομίζεις;». [ 24.8.12 ]
«ΟΚ, είναι «μέρα με τη νύχτα» η παρουσία της Ελλάδας με Σαμαρά σε σχέση με την κυβέρνηση του Γιώργου, αλλά – τι έκπληξη, ε; – ακόμη ΚΑΙ του Παπαδήμου. Σίγουρα ο πρωθυπουργός έχει κάνει μέσα σε λίγες εβδομάδες όσα δεν έκαναν οι προκάτοχοί του χρόνια τώρα, και είναι ανέλπιστα αποδοτικός και αποτελεσματικός.
Μόνο και μόνο η σιγουριά αλλά και Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ που έβγαζε δίπλα στην Καγκελάριο έδειχναν μια Ελλάδα που ΕΝΝΟΕΙ ΚΑΙ ΑΞΙΖΕΙ να σωθεί. Χωρίς δηλαδή τον Σαμαρά και την τρικομματική κυβέρνηση, και να ‘θελαν να μας βοηθήσουν, δεν θα ‘χαν δικαιολογία και άλλοθι για τους ψηφοφόρους τους που τους έχουν μπολιάσει με τόσο πολύ ανθελληνισμό». [ 2.9.12 ]
Ευάγγελος Βενιζέλος: «Είναι σίγουρο ότι με τον Ευάγγελο Βενιζέλο βελτιώθηκε η εικόνα της χώρας και προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα – αρχικά!». [_10.7.11_]
«Ο Ευάγγελος, κακά τα ψέματα, ανέλαβε μια δουλειά καμικάζι και παρότι αρχικά κινδύνεψε να ανατιναχτεί μόνος του προτού προσεγγίσει τον στόχο, στο τέλος κατάφερε πολύ περισσότερα απ’ ό,τι περίμεναν και οι πιο αισιόδοξοι. Έδειξε ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ και δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, ακόμη κι όταν όλα φαινόντουσαν χαμένα. Να πω την αμαρτία μου; Δεν του το είχα και τόσο πολύ. Πάλεψε με τα θηρία, σε μια αρένα που δεν γνώριζε, και βγήκε ζωντανός. Το κυριότερο; Κράτησε και όλους εμάς ζωντανούς». [ 4.3.12 ]
«Η προσφορά του θα εκτιμηθεί πολύ αργότερα, όταν ο κόσμος θα δει τα πράγματα από μια απόσταση (όχι εκτός Ευρώπης ελπίζω)». [ 24.6.12 ]
  Σαν να σε ακούω, μικρόνοε οπαδέ του Τσίπρα, να μου λες: «Ρε αδερφέ, ο τύπος με τόσο γλείψιμο στον εκάστοτε κομματικό αρχηγό, φαντάζει πιο γλοιώδης κι απ’ τη γλοιωδέστερη σκουληκαντέρα !». Λίγα τα λόγια σου για τον «δικό μας Θέμο»! Να πως σε κάνει να καταπιείς τη γλώσσα σου ευθύς αμέσως…
Γιώργος Παπανδρέου (2):«(…) το αποτέλεσμα είναι προφανές: για να αναγκαστεί να φύγει από την κυβέρνηση και να εξωθείται να παραδώσει και το ΠΑΣΟΚ, πάει να πει ότι μάλλον δεν πέτυχε και τόσο. Έτσι για να μην τρελαθούμε δηλαδή». [ 27.11.11 ]
«Όλα αυτά δεν γράφονται με το σκεπτικό ότι ο Γ. Παπανδρέου «κατέστρεψε τη χώρα», όπως λένε πολλοί, αφού είναι δίκαιο να του αναγνωριστεί ότι την παρέλαβε ημιθανή. Ωστόσο, παρά τις εργώδεις προσπάθειές του, από ημιθανή την πήγε σε κώμα, σε κατάσταση «φυτού». Για να βρούμε την πιο επιεική έκφραση: «Απέτυχε να τη σώσει». [ 8.1.12 ]
«Η οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού κλιμακώθηκε απελπιστικά από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου – Γ. Παπακωνσταντίνου, τα πιο υπάκουα όργανα των ξένων δανειστών που έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος. Γι’ αυτά θα έπρεπε να δικάζεται πρωτίστως ο τέως «τσάρος» και δευτερευόντως ο πολιτικός προϊστάμενός του, ο οποίος μάλιστα τρέχει τώρα για… διαλέξεις και συνέδρια Οικονομίας μέχρι και στο Λας Βέγκας και μετά για τη λίστα Λαγκάρντ και τα συναφή». [ 20.1.13 ]
  «Δεν σε χάλασε», επαγγελματία διαδηλωτή του ΠΑ.ΜΕ.! Λάβρος κατά του πρώην πρωθυπουργού «ο δικός μας Θέμος»! Τον κατακεραύνωσε, τον διέλυσε! Τι; «Η κριτική ασκείται μετά την πτώση Παπανδρέου και ενώ ο ίδιος, όντας ξοφλημένος πολιτικά, είναι το ιδανικό πρόσωπο για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου»; Μα αυτά σας μαθαίνουν στον Περισσό;
  «Ο δικός μας Θέμος», φίλε μου, παρότι τόσα χρόνια στη δημοσιογραφική και πολιτική πιάτσα, καταφέρνει και διατηρεί αγνή κι αμόλυντη την επαγγελματική του ψυχή και κρίση, χωρίς να καταφεύγει σε εύπεπτες για τη μάζα θεωρίες συνομωσίας με χαμερπή πολιτικά κίνητρα, ειδικά μάλιστα σε κρίσιμες πολιτικές περιόδους! Πώς το αποδεικνύω αυτό; Διάβασε παρακάτω…
Η ανιδιοτέλεια των πολιτικών αρχηγών«Όσο κι αν επικρίθηκε και κατηγορήθηκε ο Παπανδρέου, η πρόταση προς Σαμαρά ήταν από πολλές απόψεις γενναία, μεγαλόψυχη και πολιτικά διορατική. Δεν πήγε να την ΚΟΠΑΝΗΣΕΙ, πήγε να δώσει μια λύση βάζοντας ακόμη και το πολιτικό μέλλον του… για εγγύηση. Δεν ξέρω πολλούς πολιτικούς που θα το έκαναν αυτό, εν γνώσει τους ότι δεν θα ξαναδούν Μαξίμου. Αν το διαβάσεις πιο βαθιά, θετικά είναι και τα δείγματα γραφής που έδωσε ο Σαμαράς. Χωρίς να προσκολλάται στη μέχρι σήμερα επικρατούσα θεωρία τού «περιμένω το ώριμο φρούτο», έδειξε έτοιμος να παίξει και τη δική του μελλοντική πορεία κορόνα-γράμματα, μπας και σωθεί η χώρα». [ 19.6.11 ]
«Δηλώνοντας από πριν την πρόθεση παραίτησης του ο Γ. Παπανδρέου δείχνει ότι όντως εννοεί αυτό που έλεγε ότι θέτει το προσωπικό συμφέρον πάνω απ’ το κομματικό. Δηλώνοντας ότι δίνει χρόνο για μια αληθινή μεταβατική κυβέρνηση ο Αντώνης Σαμαράς, αποδεικνύει απ’ την πλευρά του το ίδιο». [ 4.11.11 ]
«Από την άλλη πλευρά είναι σαφές ότι ο Αντώνης Σαμαράς παραμερίζει συνειδητά το προσωπικό και κομματικό του συμφέρον, γιατί ασφαλώς γνωρίζει ότι από τη νέα περιπέτεια που ξεκινάει θα υποστεί, θέλει δεν θέλει, κάποια φθορά. Θα ‘χε χίλιους τρόπους να μην μετέχει, όπως επίσης και ο Γιώργος Παπανδρέου». [ 6.11.11 ]
«Αν έχει ΜΙΑ ΑΞΙΑ η πρωτοβουλία συμπόρευσης Βενιζέλου -Λοβέρδου, είναι ότι δείχνει τον δρόμο για σοβαρές υπερβάσεις του στενά ατομικού ή κομματικού συμφέροντος μπροστά στο συλλογικό καλό, και τον κοινοτικό ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ που απειλεί να μας καταπιεί». [ 2.2.12 ]
«Κι εδώ δεν μιλάμε καθόλου για τον κ. Φώτη Κουβέλη, ο οποίος, ομολογουμένως, δίνει μια ηρωική μάχη ενάντια στην εξ αριστερών ροζ τρομοκρατία, υπερβάλλοντας εαυτόν με βαρύ προσωπικό κόστος. (…) τόσο ο Βενιζέλος όσο και ο κ. Κουβέλης αναμένεται να δείξουν υψηλό αίσθημα ευθύνης. Γι’ αυτό και έχουν κερδίσει τον σεβασμό όλων, ανεξαρτήτως πού θα καταλήξει όλο αυτό το αλισβερίσι». [ 29.10.12 ]
  Ώχου ρε ροπαλοφόρε ακροαριστερέ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ξέρω τι σκέφτεσαι μετά κι απ’ αυτά που διάβασες, αλλά δεν βαρέθηκες να κυνηγάς παντού φαντάσματα; Δες στην αμέσως επόμενη παράγραφο, πως «ο δικός μας Θέμος» σου δίνει την απάντησή του, μέσα από την στοχευμένη και – κυρίως – αμείλικτη κριτική του. Δεν χαρίζεται σε κανέναν και για τίποτα λέμε!
Λογοδοσία και αυτοτιμωρία (προσοχή: απομακρύνετε τα μικρά παιδιά απ’ την οθόνη – ακολουθούν βάναυσες οπτικοακουστικές εικόνες πολιτικού περιεχομένου):
«Ο ένας λίγο, ο άλλος πολύ, ο τρίτος (εσύ ο μαυρισμένος που κάνεις την πάπια) πολύ περισσότερο (!), όλη η πολιτική ηγεσία των τελευταίων 30 ετών φταίει που χρεοκοπήσαμε. Αυτοί προσλάμβαναν, αυτοί σπαταλούσαν, αυτοί χάζευαν, αυτοί δεν καταλάβαιναν πού πάμε κι αυτοί (όχι οι συγκεκριμένοι αρχηγοί, αλλά οι υπουργοί και οι συνεργάτες τους) πλούτισαν. Δεν έχουμε χρόνο, και λόγο, για εξεταστικές επιτροπές-κοροϊδία. ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ, την οποία οφείλουν στον ελληνικό λαό, αντί να τον μαλώνουν συνεχώς». [ 2.10.11 ]
Να τον παρακολουθείτε και να τον αγοράζετε τον «Θέμο»…
«ΕΝΤΑΞΕΙ, λοιπόν, ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΓΥΡΟΣ, όπως λέει ο Σαμαράς. Για τελευταία φορά, ΜΙΑ ΣΠΡΩΞΙΑ. Αν είναι να βγει, θα βγει! TΩΡΑ. Ή ποτέ». [ 2.9.12 ]
«Μέσα στο σκηνικό του γενικού τρελοκομείου ξεχωρίζει μόνο ο Αντώνης Σαμαράς, που με τις επιτυχείς ενέργειές του εντός και εκτός Ελλάδας μάς κρατά εν ζωή, και φυσικά χωρίς Βενιζέλο και Κουβέλη δεν θα μπορούσε να το κάνει». [ 7.10.12 ]
«Έλεος, ο Παπακωνσταντίνου έφυγε, ας φύγει και η νοοτροπία του «τ’ αρπάζουμε απ’ όπου βρίσκουμε», που δεν έχει σχέση με το ήθος και το ύφος της σημερινής κυβέρνησης». [ 20.1.13 ]
«(…) θέλουμε να σωθεί πρώτα ο τόπος, η Ελλάδα δηλαδή, μετά ο κάθε Έλληνας ξεχωριστά κι όλοι μαζί, κι εν συνεχεία το ρημάδι το κράτος που μας έχει προκαλέσει όλα τα δεινά που βιώνουμε τόσο καιρό»… [ 19.6.11 ]