RSS

Monthly Archives: February 2013

Καπιταλιστική τρομοκρατία: Την απέλυσαν, θέλουν να της πάρουν και το σπίτι!

Σας καθυστερεί ο καπιταλιστής το μισθό και τολμάτε να τον πάτε στην Επιθεώρηση Εργασίας; Απολύεστε! Τολμάτε να καταγγείλετε την απόλυση ως «καταχρηστική και εκδικητική»; Ε, τότε, δεν διορθώνεστε με τίποτα! Γι’ αυτό πρέπει να τιμωρηθείτε όσο πιο αυστηρά γίνεται. Να χάσετε ακόμα και το σπίτι σας! Θα μπορούσε να θεωρηθεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας αλλά δεν είναι. Στην Ελλάδα του Μνημονίου και της αχαλίνωτης αποθράσυνσης των καπιταλιστών, ακόμα και τέτοια σενάρια μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Οπως στην περίπτωση της Ευγενίας Λυλάκου, εργάτριας στο βιβλιοδετείο του Β. Κυπραίου στο Περιστέρι.

Το Νοέμβρη του 2010, ο Κυπραίος έστειλε εξώδικη προειδοποίηση απόλυσης στην Ευγενία προφασιζόμενος οικονομικές δυσχέρειες και κατηγορώντας την για «ανάρμοστη συμπεριφορά». Στο εξώδικο προανήγγειλε την απόλυσή της μόλις τελείωνε το καθεστώς προστασίας λόγω μητρότητας (29/12/10). Ηταν τέτοια η πρεμούρα του που δεν περίμενε καν να χρονίσει το δεύτερο παιδί της για να της ανακοινώσει ότι θα απολυθεί. Για κακή του τύχη, όμως, το καθεστώς προστασίας παρατάθηκε (με το νόμο 3896 του Δεκέμβρη του 2010), οπότε ο καπιταλιστής έπρεπε να την απολύσει τρεις μήνες αργότερα. Και το έκανε.

Ετσι, έπαιρνε τη ρεβάνς από μία εργάτρια που στο παρελθόν είχε επανειλημμένα προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας καταγγέλλοντας την καταστρατήγηση των της δικαιωμάτων της, με αποτέλεσμα η Επιθεώρηση να κάνει συστάσεις στον καπιταλιστή για τήρηση της εργατικής νομοθεσίας.
Αν τα πράγματα σταματούσαν εκεί, θα μιλούσαμε για μία ακόμα εκδικητική απόλυση. Ομως ο καπιταλιστής το τράβηξε παραπέρα. Αφορμή ήταν το κάλεσμα της Ταξικής Πορείας (της οποίας η Ευγενία είναι μέλος) στις 22 Νοέμβρη του 2010 για αλληλεγγύη προς την ίδια, κατά την τριμερή συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας Περιστερίου, που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο (http://antigeitonies.blogspot.gr/2010/11/blog-post_1621.html). Το κάλεσμα κατήγγειλε την απόλυση ως καταχρηστική και εκδικητική, που δεν θα έπρεπε να μείνει αναπάντητη. Δέκα μήνες μετά (στις 15/9/11), ο Κυπραίος έκανε αγωγή στην Ευγενία ζητώντας της το εξωφρενικό ποσό των 100 χιλιάδων ευρώ (50 γι’ αυτόν και 50 για την εταιρία που έχει με τη γυναίκα του), ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη που υπέστη από το… συκοφαντικό δημοσίευμα της Ταξικής Πορείας! Αξίωσε δε, η εργάτρια να αποσύρει το δημοσίευμα (που δεν ήταν δικό της, αλλά του εργατικού σχήματος του οποίου είναι μέλος) και να σταματήσει τη δημοσίευση στο μέλλον «δυσφημιστικών και αναληθών γεγονότων», με την απειλή χρηματικής ποινής 1.000 ευρώ για κάθε νέα δημοσίευση!

Επειδή το δημοσίευμα δεν έφερε την υπογραφή της εργάτριας, αλλά του εργατικού σχήματος, ο καπιταλιστής εφηύρε την κατηγορία της «ηθικής αυτουργίας» στο επίμαχο δημοσίευμα, με το αιτιολογικό ότι αναφέρει γεγονότα που μόνο η Ευγενία μπορούσε να γνωρίζει, όπως η ημερομηνία της απόλυσης!

Η υπόθεση θα εκδικαστεί το Σεπτέμβρη του 2014, ο καπιταλιστής, όμως, που όπως επισημαίνει στην αγωγή του φερόταν «πατρικά» στην εργαζόμενη, άσκησε το… πατρικό του καθήκον, ζητώντας από το δικαστήριο ασφαλιστικά μέτρα με τη συντηρητική κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας της εργάτριας μέχρι του ποσού των 120 χιλιάδων ευρώ (έβαλε και τους τόκους μέσα)! Το έκανε αυτό γιατί, όπως αναφέρει στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, η περιουσιακή κατάσταση της εργάτριας είναι επισφαλής, γεγονός που δημιουργεί κίνδυνο να μην του δώσει τα λεφτά αν κερδίσει την υπόθεση!

Ο… πατρικός καπιταλιστής ισχυρίζεται ότι το κάλεσμα του εργατικού σχήματος τον συκοφαντεί, παρουσιάζοντάς τον ως «εργοδότη που “μεθοδεύει” τις κινήσεις του εναντίον των εργαζόμενων του με σκοπό το κέρδος»! Κατηγορία την οποία φροντίζει να επιβεβαιώσει στο ακέραιο, φτάνοντας στο έσχατο σημείο εκδικητικότητας να ζητήσει από μία άνεργη εργάτρια με δύο μικρά παιδιά το ίδιο της το σπίτι!

Το ευτράπελο της υπόθεσης (αν μπορεί να μιλήσει κανείς για ευτράπελα σ’ αυτή την ιστορία) είναι το πώς ο καπιταλιστής παρουσιάζει τη… μεγάλη ζημιά που υπέστη η επιχείρησή του από το κάλεσμα της Ταξικής Πορείας: «Απόρροια του συκοφαντικού δημοσιεύματος ήταν η οικονομική μου καταστροφή, αφού αμέσως μετά το δημοσίευμα κλονίστηκε η πίστη και το μέλλον της εταιρίας μου, γνωστή στο χώρο των εκδόσεων σε πανελλήνιο επίπεδο, καθώς ακυρώθηκαν παραγγελίες, εξαιτίας του επίδικου κειμένου το οποίο αναπαράχθηκε και σε άλλα ιστολόγια και ιστοσελίδες του διαδικτύου»! Φτάνει στο σημείο να ισχυρίζεται, ότι «το συκοφαντικό δημοσίευμα είχε ως δυσάρεστο επακόλουθο την απώλεια και επικείμενων συμφωνιών με εκδοτικούς οίκους», με τους οποίους συνεργάζεται επί πολλά χρόνια! Επικοινώνησαν, λέει, μαζί του Ιερές Μονές, με τις οποίες συνεργαζόταν επί πολλά χρόνια (λόγω της εξειδίκευσης των εκδόσεών του στην καλλιτεχνική βιβλιοδεσία και τις εκκλησιαστικές εκδόσεις) και του εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους και την έκπληξή τους για τη συμπεριφορά του, βάσει του δημοσιεύματος! Φαίνεται πως οι καλόγεροι εντρυφούν με ζήλο στα ιστολόγια της Ταξικής Πορείας, του ΚΚΕ (μ-λ) και του Indymedia, στα οποία αναρτήθηκε το επίμαχο κάλεσμα, και συνάγουν κρίσεις βάσει των όσων αναφέρονται σ’ αυτά τα ιστολόγια και όχι βάσει της πολύχρονης συνεργασίας τους με τον καπιταλιστή! Εχει και η γελοιότητα τα όριά της, αλλά ο καπιταλιστής τα ξεπέρασε χωρίς ίχνος ντροπής!

Στο Μονομελές Πρωτοδικείο που εκδικάστηκε η υπόθεση την περασμένη Τετάρτη, ο λογιστής της επιχείρησης ανέφερε ότι ακόμα και το Ιδρυμα Ωνάση ακύρωσε παραγγελίες λόγω του δημοσιεύματος! Ο ίδιος δε δίστασε να αντιστρέψει την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας τον καπιταλιστή σαν πιο… φτωχό από την εργάτρια, επειδή αυτή έχει στην ιδιοκτησία της ακίνητο, ενώ ο καπιταλιστής και η γυναίκα του όχι!

Η απόφαση του δικαστηρίου δεν έχει εκδοθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και δεν γνωρίζουμε αν θα αποφασιστεί η συντηρητική κατάσχεση του σπιτιού της Ευγενίας. Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα αποτελεί πρωτοφανές περιστατικό αντεργατικής βίας επικυρωμένο με δικαστική απόφαση. Ακόμα όμως κι αν δεν γίνει αυτό, και μόνο η αγωγή κατά της εργάτριας αποτελεί πρόκληση. Μια πρόκληση που δείχνει ανάγλυφα πόσο έχουν αποθρασυνθεί οι καπιταλιστές, απαιτώντας την ενίσχυση της φασιστικοποίησης παράλληλα με την «κινεζοποίηση» της εργατικής τάξης. Μπροστά στην απόλυτη εξαθλίωση υπάρχουν δύο επιλογές. Υποταγή ή μαχητική αντίσταση. Οι καπιταλιστές θα πρέπει να καταλάβουν ότι η εργατική τάξη δε θα πορευτεί σαν πρόβατο στη σφαγή. Αυτό απαιτεί ταξική οργάνωση και δράση, βάσει του γνωστού συνθήματος: «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»!

Πηγή: Κόντρα
Advertisements
 

ΠΟΕ-ΟΤΑ: Ο συνδικαλιστικός κατήφορος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. δεν έχει τέλος…

Από τον Εργάτη
Από το γραφείο τύπου της ΠΟΕ-ΟΤΑ μια σωστή ανακοίνωση για το ρόλο της ΑΔΕΔΥ. Μόνο που μοιάζει με την ανακάλυψη του τροχού….

Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 2013

Αριθμ. Πρωτ.: 186
 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο συνδικαλιστικός κατήφορος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. δεν έχει τέλος…

           Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. έκανε συνομιλητή της τον Περιφερειάρχη Αττικής κ. Γιάννη Σγουρό, που προωθεί το «ξεπούλημα» των υπηρεσιών καθαριότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πρωτοστατεί στην επιχείρηση εκχώρησης της διαχείρισης των απορριμμάτων στα μεγάλα επιχειρηματικά-εργολαβικά συμφέροντα.

Συναντήθηκαν, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσαν, για να «αναλάβουν κοινές πρωτοβουλίες με σκοπό τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας». Είναι απαράδεκτο και προκλητικό να ισχυρίζονται από την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. πώς ο κ. Γιάννης Σγουρός, που κάνει τα πάντα προκειμένου να «πετάξει» στο δρόμο τους εργαζόμενους του Ε.Δ.Σ.Ν.Α. και όχι μόνο, ότι θα αναλάβει πρωτοβουλίες για τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Το μόνο που ενδιαφέρει τον Περιφερειάρχη Αττικής και όσους από την κυβέρνηση τον στηρίζουν είναι να διασφαλισθούν τα επιχειρηματικά και μόνο συμφέροντα. Αυτή είναι η αποστολή του και αυτό θα προσπαθήσει ακόμη και αν απαιτηθεί να χάσουν τη δουλειά τους οι εργαζόμενοι.
Τι ακριβώς προσδοκά λοιπόν το Προεδρείο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. από τη συνάντησή του με τον Περιφερειάρχη Αττικής; Θυσιάζει στο βωμό των επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων τα δικαιώματα των εργαζομένων; Ξεχνά η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. πώς σε κάθε διαμαρτυρία τους οι εργαζόμενοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έβρισκαν μπροστά τους τα ΜΑΤ που καλούσε ο κ. Γιάννης Σγουρός με εντολή να χτυπούν αλύπητα κατά των συγκεντρωμένων. Ή μήπως αγνοεί πώς ο κ. Γιάννης Σγουρός είχε ζητήσει από την ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης να ασκηθεί βία κατά των εργαζομένων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που προσπάθησαν να παρακολουθούσαν την  ανοιχτή συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ε.Δ.Σ.Ν.Α. για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην ιδιωτικοποίηση της καθαριότητας;

Οι ενέργειες της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. υπονομεύουν τους αγώνες των εργαζομένων σε μία περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη. Σε μία περίοδο που η κυβέρνηση θέλει να προχωρήσει στην υλοποίηση του σχεδίου της διαθεσιμότητας-απολύσεων 25.000 υπαλλήλων του Δημοσίου Τομέα. Θα πρέπει λοιπόν το Προεδρείο της να αποφασίσει με ποιόν είναι. Με τους εργαζόμενους ή με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τα συμφέροντα που αυτοί προωθούν. Διαφορετικά, δυστυχώς, θα έχει αποδείξει πώς ο συνδικαλιστικός κατήφορος έχει ακόμη δρόμο…

Στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό της 1ης συνάντησης της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. με τον Περιφερειάρχη Αττικής κ. Γιάννη Σγουρό μπορούμε να συνεισφέρουμε εμπλουτίζοντας το με φωτογραφίες δέκα (10) διμοιριών Μ.Α.Τ. κάθε φορά, που χτυπούν εργαζόμενους και αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προκειμένου να διαφυλαχθεί ή «μονιμότητα» των εργολάβων στον χρυσοφόρο τομέα της Διαχείρισης των Απορριμμάτων.

Επιπροσθέτως προαναγγέλλουμε τη συμμετοχή μας στην επικείμενη «2η συνάντηση»… μας καλέσουν δεν μας καλέσουν !!!

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α.
 

20 χρόνια από το θάνατο της Κατερίνας Γώγου

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε στην Αθήνα της Κατοχής την 1η Ιουνίου του 1940 και πέθανε από χρήση υπνωτικών χαπιών σε συνδυασμό με αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου του 1993. Ο θάνατός της θεωρήθηκε ως αυτοκτονία.

Η Κατερίνα Γώγου, ποιήτρια του αναρχικού χώρου, ξεκίνησε από μικρή ηλικία την καριέρα της στην ηθοποιία για να στραφεί μεγαλύτερη στον χώρο της ποίησης. Στον χώρο της ηθοποιίας έμεινε γνωστή σε ρόλους αντισυμβατικού αγοροκόριτσου που εξέφραζαν την τότε κοινωνική απόρριψη του νεανικού “τεντιμποϊσμού”, ρόλοι βαθιά αντίθετοι τόσο προς τη δική της ψυχοσύνθεση, όσο και προς την ίδια την επαφή της με τον χώρο της αριστεράς. Η εικόνα της για τους δευτερεύοντες αυτούς ρόλους παρέμεινε για αυτήν θέαμα τραγικό και αστείο ταυτόχρονα. Με την μετέπειτα αναγνώρισή της στον χώρο του κινηματογράφου, η Κατερίνα Γώγου πρωταγωνίστησε σε ρόλους περισσότερο κοντινούς της δικής της ιδιοσυγκρασίας. Βραβεύτηκε με το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία, Το βαρύ πεπόνι, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1977.
Ως ποιήτρια, η Κατερίνα Γώγου απέρριψε τις νόρμες του ρεαλισμού αλλά και του λυρισμού. Η ποίησή της είναι συνειρμική, με έντονο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό, άγρια και ανεπιτήδευτη γλώσσα, ενώ χαρακτηριστική είναι η αίσθηση του πεσιμιστικού και του ανέφικτου. Περνώντας από το χώρο της τροτσκιστικής αριστεράς και της αναρχίας, η Κατερίνα Γώγου προβληματίστηκε έντονα για τα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα της εποχής της. Της στάθηκε όμως αδύνατο να δώσει την μαχητική ταξική απάντηση που τα ζωτικά αυτά ζητήματα απαιτούσαν. Ο αντίκτυπος του γεγονότος αυτού γίνεται έντονα αισθητός στην ποίησή της. Η πρώτη της ποιητική συλλογή εκδόθηκε με τίτλο Τρία κλικ αριστερά.

Κατά τη διάρκεια της προβληματισμένης της ζωής, η Κατερίνα Γώγου συνδέθηκε με αρκετούς καλλιτέχνες της εποχής της μεταξύ των οποίων και το Νικόλα Άσιμο, με τον οποίο διατήρησε φιλικές σχέσεις. Απέκτησε μια κόρη την οποία ονόμασε Μυρτώ.

Η Κατερίνα Γώγου δεν είναι μια “εύκολη” ποιήτρια, ούτε μια φλογερή επαναστάτρια, υπήρξε ένας βαθιά ευαίσθητος και αμείλικτα ειλικρινής άνθρωπος. Ο πρώην υπουργός Τηλέμαχος Χυτήρης έχει αποκαλέσει την Κατερίνα Γώγου «Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων», σε μια εποχή που το ΠΑΣΟΚ πούλαγε διορισμούς και εργατοπατερισμό. Η ποίηση του «Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων» του ανταπέδωσε τη “χάρη” όπως προφητικά του αναλογούσε:


Κανείς δε θα γλιτώσει.
Κι αυτό το μακέλεμα δε θάχει
ούτε μισό μισοσβησμένο Όχι.
Θα βουλιάζουμε–βουλιάζουμε–
κατακόρυφα με 300 και βάλε
σε συφιλιδικά νερά χωρίς τέλος
με αφορισμούς και χτυπήματα στο κεφάλι
απο διαμαντένιους σταυρούς τραβεστί πατέρων
γλείφοντας
υπογράφοντας
ικετεύοντας
κι ουρλιάζοντας ξεφτιλισμένα ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ.



ΠΟΙΗΣΗ


Δέντρο ήμουνα
Δέντρο ήμουνα κι έσπασα.
Μου σπάσαν όλα τα κλαδιά
γιατί εκεί τρέχανε τα ξεστρατισμένα παιδιά
να παίξουνε τους κρεμασμένους.
Μπορεί δίκαια…
Προκάλεσα με πάθος τη ζωή.
Ασέβησα δυο φορές γιατί τους ήξερα τους Νόμους.
άσκησα την όραση για μακριά
κι έχασα τα κοντινά μου.
Με Κόκκινο
Με το κεφάλι θρύψαλα
από τη μέγγενη των παζαριών σας
την ώρα της αιχμής
και κόντρα στο ρεύμα
θ’ ανάψω μια μεγάλη φωτιά.
Κι εκεί θα ρίξω
όλα τα Μαρξιστικά βιβλία
έτσι που να μη μάθει ποτέ η Μυρτώ 
τα αίτια του θανάτου μου.
Μπορείτε να της πείτε
πως δεν άντεξα την άνοιξη
ή πως πέρασα με κόκκινο
ναι.. αυτό είναι πιο πιστευτό.
Με κόκκινο αυτό να πείτε
με κόκκινο..με κόκκινο
αυτό να πείτε…
Αυτό είναι πιο πιστευτό
με κόκκινο.. αυτό να πείτε
με κόκκινο, με κόκκινο
αυτό να πείτε.
Με κόκκινο, με κόκκινο, 
με κόκκινο.
Πάει, αυτό ήταν



Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού `χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Εμένα οι φίλοι μου


Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται


Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα


Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας, 
αποφάσεις συνεδρίων, 
δανεικά κοστούμια, 
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες, 
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς…


Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα


Κάνουν ό,τι λάχει

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου…


Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Θεσσαλονίκη 1981
Αίγινα 1984
Αίγιο 1982



Αθήνα 1982
 

Μια οφειλόμενη απάντηση: ανακοίνωση του ΣΥΒΧΑ για την υπόθεση της απόλυσης συναδέλφου από τις εκδ. Γεωργιάδη και τα διάφορα ζητήματα που ανακύπτουν

«ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ» ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Τελικά η προηγούμενη ανακοίνωση μας για τα κατορθώματα του κου Αδ. Γεωργιάδη είχε ορισμένα θετικά αποτελέσματα. Η μνήμη του βουλευτή-επιχειρηματία έδειξε σημαντική βελτίωση, αφού θυμήθηκε ότι απέλυσε έναν εργαζόμενο. Εμείς πάντως έχουμε μνήμη καμήλας και δεν ξεχνάμε τίποτε από όσα είπε και έκανε ένας από τους πιο «αγαπημένους» βουλευτής των ΜΜΕ.

Ας έρθουμε όμως στα γεγονότα.

Στις 2/4/2012 εργαζόμενος από το βιβλιοπωλείο των αδερφών Γεωργιάδη σε συνεννόηση με το σύλλογό μας προσφεύγει στην επιθεώρηση εργασίας, καταγγέλλοντας την εργοδοσία ότι τους τρεις πρώτους μήνες του 2012 με το έτσι θέλω προσπαθούν να τον κάνουν 4ωρο και ότι τον πληρώνουν με τον μισό μισθό, χωρίς να του δίνουν αποδείξεις μισθοδοσίας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης όπως και ο αδελφός του Λεωνίδας Γεωργιάδης αρνούνται να μιλήσουν με εκπροσώπους του συλλόγου πριν γίνει η προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας. Ύστερα από αίτημα της εργοδοσίας, η πρώτη συνάντηση στις 23/4/2012 αναβάλλεται. Η δεύτερη συνάντηση ορίζεται για τις 2/5/2012, στην οποία πάλι η εργοδοτική πλευρά ζητάει αναβολή καθώς ο νομικός της εκπρόσωπος δεν μπορεί να παραβρεθεί. Μικρή λεπτομέρεια, η επιχείρηση του κου Γεωργιάδη χτυπάει τις αναβολές καθώς βρισκόμασταν παραμονές των εκλογών της 6 Μάη.

Στις 26/4/2012 οι εργοδότες απέστειλαν εξώδικο προς τον εργαζόμενο και στο σύλλογο. Σε αυτό το εξώδικο η εργοδοσία απειλεί τον εργαζόμενο με δικαστική προσφυγή, ενώ την ίδια απειλή χρησιμοποιεί και εναντίον του συλλόγου μας που έχει εξαγγείλει κινητοποίηση έξω από το βιβλιοπωλείο. Είναι η πρώτη φορά που ο κος Γεωργιάδης συνδέει έμμεσα το σύλλογο με τις επιθέσεις ενάντια στο κατάστημά του. Θέλοντας να τρομοκρατήσει και να βάλει περιορισμούς στην συνδικαλιστική δράση, καταφεύγει σε αυτό το τέχνασμα. Τυχαίο;

Οι εκλογές γίνονται και στις 12/5/12, παραμονές πλέον των εκλογών του Ιούνη η εργοδοτική πλευρά παρουσιάζεται στην επιθεώρηση εργασίας με τον νομικό της εκπρόσωπο. Εκεί παραδέχονται ανοιχτά και ενυπόγραφα τις παρανομίες που έχουν κάνει. Δηλαδή πως από τον Ιανουάριο του 2012, δεκατέσσερις εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις των Αφων Γεωργιάδη δουλεύουν μερική απασχόληση, χωρίς να υπάρχει καμία ατομική σύμβαση με κανέναν εργαζόμενο. Για να δικαιολογήσει μάλιστα ο νομικός εκπρόσωπος της εταιρείας αυτή την κατάσταση αναφέρει πως, όταν εργοδοσία και εργαζόμενοι συμφώνησαν τη μειωμένη απασχόληση, οι εργαζόμενοι ζήτησαν να έχουν πλήρη ασφάλιση. Απίστευτο… και όμως αυτό είπαν στην επιθεώρηση εργασίας. Όταν όλοι ξέρουν, ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις οι εργαζόμενοι ζητούν χρήματα στο χέρι και ας χάνονται ασφαλιστικές εισφορές, οι εργαζόμενοι του κου Γεωργιάδη είπαν, «μείωσε τους μισθούς μας στο μισό, αλλά τα ένσημά μας τα θέλουμε κανονικά». Πραγματικά αυτό είναι παγκόσμια πρωτοτυπία!

Βέβαια όλη αυτή την περίοδο εκτός από τις ατομικές συμβάσεις που δεν υπήρχαν, δεν δίνονταν και εξοφλητικές αποδείξεις μισθοδοσίας. Πως αλλιώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η κανονική πληρωμή των ενσήμων στο ΙΚΑ, παρά μόνο με την έκδοση αποδείξεων μισθοδοσίας που θα ανέγραφαν πόσα που δεν θα είχαν καμιά σχέση με τα χρήματα που εισέπρατταν οι εργαζόμενοι. Δηλαδή ενώ κάποιος εργαζόμενος θα εισέπραττε 400 ευρώ, η απόδειξη μισθοδοσίας θα έλεγε 800 για να υπάρχει συμφωνία με ό,τι δηλώνονταν στο ΙΚΑ. Πολύ απλά λοιπόν η εργοδοσία θα έβαζε τα χρήματα της μισθοδοσίας «μαύρα» στην τσέπη και οι εργαζόμενοι κάποια στιγμή θα καλούνταν από την εφορία να πληρώσουν για ποσά που δεν εισέπραξαν ποτέ. Μάλιστα ο νομικός εκπρόσωπος του κου Γεωργιάδη αναφέρει ότι «οι νέες συμβάσεις μερικής απασχόλησης θα υπογράφονταν εν ευθετώ χρόνο ώστε να ταυτίζονται με την ασφάλιση». Τι ωραία… και πώς θα γίνονταν αυτό; Μόνο με τον τρόπο που περιγράψαμε πιο πάνω, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Όλως τυχαίως η εταιρεία στις 26/4/12 (λίγες μέρες μετά την πρώτη αναβολή στην επιθεώρηση εργασίας), «γνωστοποίησε νομίμως» την καταστροφή των εγγράφων που έγινε στις 7/10/2011. Μετά από έξι ολόκληρους μήνες, η εταιρεία αποφάσισε να κάνει γνωστό την καταστροφή των εγγράφων, η οποία βέβαια σχετίζονταν με την μισθοδοσία, τις συμβάσεις των εργαζομένων κλπ. Όλα τυχαία πάντα… Αλήθεια αν δεν υπήρχε η καταγγελία, θα δηλώνονταν ποτέ, αναρωτιόμαστε εμείς; Η επιθεώρηση ζητά από την εταιρεία ως τις 24/5/12, που ορίζεται νέα συνάντηση, να προσκομίσει αναλυτικές μηνιαίες εξοφλητικές αποδείξεις πληρωμής του εργαζόμενου για τους μήνες Ιανουάριο-Απρίλιο του 2012, τις τροποποιητικές ατομικές συμβάσεις και καταστάσεις προσωπικού όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση.

Μια μέρα πριν από την νέα συνάντηση στην επιθεώρηση, ο κος Γεωργιάδης κάνει στροφή 180 μοιρών. Η επιχείρηση καλεί τον εργαζόμενο και του δίνει τα χρήματα που του χρωστάει. Η συνάντηση στην επιθεώρηση επομένως δεν γίνεται, καθώς το επίδικο ζήτημα με τις διεκδικήσεις του εργαζόμενου έχει λυθεί. Έτσι δεν γνωρίζουμε κατά πόσο έφθασαν στο υπουργείο όλα όσα ζητήθηκαν από την εταιρεία. Μια μικρή λεπτομέρεια: η λύση στο ζήτημα, με την υποχώρηση της εργοδοσίας γίνεται κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του Ιουνίου.

Ένα μήνα μετά τις εκλογές, ο εργαζόμενος που προσέφυγε στην επιθεώρηση εργασίας δέχεται προειδοποίηση απόλυσης. Αυτή την φορά ο κος Γεωργιάδης εκμεταλλεύεται το νόμο που ψήφισε πριν λίγο καιρό, για να μην πληρώσει πολλά χρήματα για την αποζημίωση. Η απόφασή του να απολύσει τον συνάδελφο αιτιολογείται με το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου. Η απόλυση γίνεται τον Οκτώβριο του 2012, μόνο που εκτός από το συνάδελφο απολύεται και η έγκυος τότε καθαρίστρια του καταστήματος που δούλευε πολλά χρόνια στην εταιρεία. Σε αυτή δεν χρειάστηκε προειδοποίηση απόλυσης, αφού δεν είχε την υπαλληλική ιδιότητα, θεωρούνταν εργάτρια και το ποσό της αποζημίωσης ήταν μικρό. Ελπίζουμε ότι η μνήμη του κου Γεωργιάδη τώρα θα επανέλθει πλήρως.

Χωρίς να περάσει ούτε ένας μήνας από τα γεγονότα, κανάλια αλλά και «έγκυρα» έντυπα αρχίζουν να πλασάρουν το φιλολαϊκό προφίλ του «πιο φανατικού μνημονιακού βουλευτή». Είναι η εποχή που συζητιέται ανασχηματισμός της κυβέρνησης. Ο ίδιος ο κος Άδωνις Γεωργιάδης βγαίνει δημόσια και αναφέρει ότι έκλεισε το βιβλιοπωλείο λόγω των επιθέσεων που δέχονταν, αλλά επειδή είναι φιλεύσπλαχνος εργοδότης δεν απέλυσε κανένα υπάλληλο. Ξέρει πολύ καλά βέβαια ότι και υπαλλήλους έχει απολύσει και ότι το βιβλιοπωλείο του από τότε που μεταφέρθηκε στην οδό Ακαδημίας επί ένα χρόνο δεν δέχτηκε επίθεση. Αφού η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί του, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Εντάξει δεν είναι πάντως ο πρώτος βουλευτής που το κάνει.

Μετά την ανακοίνωση του συλλόγου μας, ο κος Γεωργιάδης σε μια εμφανή προσπάθεια να μην απαντήσει σε τίποτα από όσα του καταλογίζουμε και να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα, ανακαλύπτει ότι είμαστε σωματείο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ότι εμείς κρυβόμαστε πίσω από τους εμπρησμούς του καταστήματός του.

Επειδή εμείς δεν είμαστε πολιτικάντηδες και επειδή δεν θέλουμε να αφήνουμε τίποτε αναπάντητο του λέμε:

α) Ο σύλλογός μας πάντα αναλαμβάνει δημόσια την ευθύνη των πράξεων του με τα πρόσωπα των μελών μας, τις ανακοινώσεις, τις αφίσες και τα πανό που φέρουν την υπογραφή μας. Αυτό ακριβώς κάναμε και κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας έξω από τη δική του επιχείρηση, στις 26/4/2012. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη και πρακτική, ο μαζικός ανυποχώρητος εργατικός αγώνας. Είναι τυχαίο ότι, ενώ ο κος Γεωργιάδης δεν ανέφερε ούτε μια φορά μετά τους 18 εμπρησμούς του καταστήματός του το σύλλογό μας (μπορεί όποιος θέλει να βρει τις δηλώσεις του), ούτε καν το υπαινίχθηκε, αυτό το έπραξε μόλις ξέσπασε η αντιπαράθεση μαζί του για τις «ανομίες» που συνέβαιναν στην επιχείρησή του; Του ξεκαθαρίζουμε ότι εμάς όχι μόνο δεν μας φοβίζει με τέτοιες μεθοδεύσεις, αλλά μας πεισμώνει ακόμη περισσότερο να παλέψουμε για το δίκιο μας.

β) Ο σύλλογός μας παλεύει για ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο, ταξικό εργατικό κίνημα. Αυτό για εμάς δεν είναι μια απλή διακήρυξη στο καταστατικό μας, αλλά στοιχείο της καθημερινής μας δράσης. Ο σύλλογός μας δεν ανήκει σε κανένα πολιτικό κόμμα, ανήκει στους εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου. Αυτό δεν έχουμε την απαίτηση να το καταλάβει ο βουλευτής μας, αφού τα κόμματα και οι πολιτικές που υπηρετεί, θέλουν τους εργαζόμενους πρόβατα στο μαντρί της παράταξης. Ο σύλλογός μας από το 2004 έχει πετύχει την υπογραφή ΣΣΕ που καλύπτει όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο του βιβλίου. Αυτό ίσχυε μέχρι την πρόσφατη κατάργηση των ΣΣΕ από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, τις οποίες ο κος Γεωργιάδης με φανατισμό έχει υποστηρίξει. Μετά την επαναδραστηριοποίησή του από τις αρχές του ‘90, ο σύλλογός μας έχει βρεθεί όχι μόνο σε όλους τους απεργιακούς αγώνες, αλλά και δίπλα σε όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που αγωνίζονταν. Στήριξε πάντα όλους-ες τους συναδέλφους σε κάθε χώρο δουλειάς ενάντια σε απολύσεις, εργοδοτικές αυθαιρεσίες κλπ. Η δική μας αντίληψη για το συνδικαλισμό δεν σταματάει μόνο στις εργατικές διεκδικήσεις και στην ταξική αλληλεγγύη, γι΄ αυτό και ως σύλλογος οργανώνουμε κινηματογραφικές προβολές, συζητήσεις-διαλέξεις, χαριστικά παζάρια βιβλίου κλπ.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ, τρεις λέξεις που προκαλούν απέχθεια στον κο Γεωργιάδη, στα κόμματα και στις πολιτικές που υπηρετεί.

Ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα που ξέρουμε ότι ΔΕΝ θα μας απαντήσουν

– Πόσο «έγκυρα και αντικειμενικά» είναι κάποια ΜΜΕ που ειδικά τα τρία τελευταία χρόνια έχουν χώρο και χρόνο για να προβάλουν μόνο την πολιτική του μνημονίου και όσους την υπηρετούν; Πώς γίνεται και οι ανακοινώσεις και οι αγώνες των εργαζομένων ποτέ δεν γίνονται γνωστά μέσα από αυτά τα ΜΜΕ, παρά μόνο για να διαστρεβλωθούν και να συκοφαντηθούν;

– Πώς γίνεται και ενώ έχουν ψηφιστεί τόσοι νόμοι που καταργούν τις συμβάσεις, το 8ωρο, προωθούν την πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, οι εργοδότες να μην αρκούνται σε αυτούς τους νόμους, αλλά να συνεχίζουν να βρίσκουν παράνομους τρόπους για την παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων; Τελικά νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη;

– Πόσο προκλητικό είναι να ακούμε από την κυβέρνηση, τον πρωθυπουργό, τους υπουργούς, τους βουλευτές, τους «παπαγάλους» των ΜΜΕ ότι, «ο νόμος και η τάξη θα επιβληθούν προς κάθε κατεύθυνση»; Εννοούν βέβαια το τσάκισμα κάθε αντίστασης, την επιστράτευση των απεργών, την έκδοση αποφάσεων που βγάζουν παράνομες όλες τις απεργίες. Την ίδια στιγμή δεν είδαμε κανέναν εργοδότη που αφήνει απλήρωτους εργαζόμενους, που δεν κολλάει ένσημα, που, που… να του επιβάλλεται ο νόμος και η τάξη. Τελικά «ο νόμος και η τάξη» που θέλουν να επιβάλλουν, μήπως είναι η πιστή εξυπηρέτηση της τάξης των καπιταλιστών;

– Όταν ο νομικός εκπρόσωπος μιας εταιρείας παρουσιάζεται μπροστά σε ένα κρατικό όργανο και παραδέχεται άμεσα ή έμμεσα ότι παραβίασαν την εργατική νομοθεσία, τι ενέργειες γίνονται; Στην περίπτωση του κου Άδωνι Γεωργιάδη δεν θα έπρεπε το ΣΔΟΕ και το ΣΕΠΕ να ερευνήσουν και να δούνε τι γίνεται σε αυτή την επιχείρηση; Εμείς ρωτάμε, τι ενέργειες έγιναν μετά τον Μάη από τη μεριά του υπουργείου εργασίας; και επίσης, ενημερώθηκε το υπουργείο οικονομικών; Αν δεν έγινε τίποτε, πράγμα για το οποίο είμαστε σίγουροι, ποιος έχει την ευθύνη; Μετά την ανακοίνωση του συλλόγου μας γιατί πάλι δεν ευαισθητοποιήθηκε κανένας;

– Μήπως τελικά μέσα και από αυτά τα γεγονότα αποδεικνύεται περίτρανα ότι το κράτος δεν είναι όλων μας, όπως μας λένε, αλλά είναι ένα κράτος που δουλεύει για τους επιχειρηματίες;

Τα ερωτήματα μας δεν θα πάρουν απάντηση, το ξέρουμε. Τις απαντήσεις πρέπει να τις δώσουμε εμείς οι εργαζόμενοι-ες στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, παλεύοντας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής που μας οδηγεί όχι μόνο στη φτώχεια και την εξαθλίωση, αλλά και στην αναξιοπρέπεια.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ –ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
Λόντου 6 Εξάρχεια, 210 3820537,
sylyp_vivliou@yahoo.gr, bookworker.wordpress.com

ΥΓ: Δημοσιεύουμε το δελτίο εργατικής διαφοράς με αριθμό 259 στο οποίο φαίνονται και οι ημερομηνίες των αναβολών, αλλά κυρίως η παραδοχή του εκπροσώπου της εταιρείας για το πως πληρώνονταν οι εργαζόμενοι της εταιρείας τους τέσσερεις πρώτους μήνες του 2012 (τουλάχιστον), που είναι ίσως το πιο εξωφρενικό της όλης ιστορίας. Στο τέλος του δελτίου φαίνεται επίσης τι ζήτησε η επιθεώρηση εργασίας από την επιχείρηση.

>> Διαβάστε το δελτίο εργατικής διαφοράς πατώντας εδώ [http://bookworker.files.wordpress.com/2013/02/ergatiki_diafora.pdf ]
 

Ο Παπαγεωργόπουλος έφαγε ισόβια…οι ηθικοί αυτουργοί πόσα;;;


 
1 Comment

Posted by on February 27, 2013 in ΝΔ

 

27 Φεβρουαρίου: 80 χρόνια από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ



Το Ράιχσταγκ στις φλόγες, εξαπλώνεται ο ναζισμός
Σαν σήμερα, το 1933, λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο, το καθοριστικότερο συμβάν για την εγκαθίδρυση και την εξάπλωση του ναζισμού: Ξεσπά η ιστορική πυρκαγιά στο γερμανικό κοινοβούλιο, για την οποία θα κατηγορηθεί από τους Ναζί ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε. Αντίθετα με το κοινό αίσθημα που θέλει τον Ολλανδό κομμουνιστή θύμα ναζιστικής προβοκάτσιας, τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο Βαν Ντερ Λούμπε είναι όντως ο εμπρηστής του Ράιχσταγκ, αλλά σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του αποδεικνύει πως πολλές φορές η τρομοκρατία είναι “θείο δώρο” για την εκάστοτε εξουσία.
Το Ράιχσταγκ παίρνει φωτιά στις 27 Φεβρουαρίου 1933 και η αστυνομία βρίσκει μέσα στο φλεγόμενο κτίριο τον Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε σε άθλια κατάσταση. Βασανίζεται από τις ναζιστικές αρχές και ομολογεί πως ο ίδιος ξεκίνησε την πυρκαγιά στο κοινοβούλιο με σκοπό να καλέσει τους Γερμανούς εργάτες σε εξέγερση κατά του φασιστικού καθεστώτος.
Στον τόπο της πυρκαγιάς σπεύδουν αμέσως ο Χίτλερ, ο Γκέμπελς και ο Γκέρινγκ, καθώς και ο ανταποκριτής των Times, Σέφτον Ντέμλερ, που καταγράφει την αντίδραση του Γερμανού δικτάτορα: “Στον επόμενο διάδρομο, ο Χίτλερ φρόντισε να μείνει λίγο πίσω και να με συναντήσει. Έφτασε μέχρι την προφητεία: ‘Να δώσει ο Θεός αυτό να είναι έργο των Κομμουνιστών. Αυτή τη στιγμή γίνεσαι μάρτυρας της αρχής μιας σπουδαίας νέας εποχής στη Γερμανική Ιστορία, χερ Delmer. Αυτή η πυρκαγιά είναι η αρχή’ είπε ο Χίτλερ, και σκόνταψε σε ένα σωλήνα”.
Οι θεωρίες για το κατά πόσον ο Βαν Ντερ Λούμπε ήταν ειλικρινής επαναστάτης ή προβοκάτορας των Ναζί –όπως υποστήριξε το Κομουνιστικό Κόμμα– ή ακόμα και ο λάθος άνθρωπος τη λάθος στιγμή, φαίνεται πως έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά στο γεγονός ότι ο Χίτλερ δεν άργησε ούτε δευτερόλεπτο να εκμεταλλευτεί πολιτικά την περίσταση. Μόλις το ίδιο βράδυ, συνελήφθησαν 1.500 κομουνιστές και το γερμανικό Κομουνιστικό Κόμμα, με ποσοστά που άγγιζαν 17% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, τέθηκε εκτός νόμου.
Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Χίτλερ ζητάει και λαμβάνει από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ το “Διάταγμα πυρκαγιάς Ράιχσταγκ”, που καταπατά τις περισσότερες πολιτικές ελευθερίες στη Γερμανία και απαγορεύει την αντιναζιστική προπαγάνδα. Με το ΚΚΓ εκτός κοινοβουλίου, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα καταλαμβάνει την πλειοψηφία των εδρών του Ράιχσταγκ (52%), γεγονός που ανοίγει το δρόμο για την επίσημη εγκαθίδρυση του απολυταρχικού καθεστώτος του Χίτλερ.
Το Δεκέμβριο του 1933, ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε δικάζεται κατηγορούμενος για εμπρησμό και συμμετοχή σε κομουνιστική συνωμοσία κατά του Κράτους. Για να ενισχυθεί η ιδέα πως η πυρκαγιά οφείλεται στην “κομουνιστική απειλή”, δικάζονται μαζί του άλλοι τέσσερις κομουνιστές, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα γραμματέας της Κομουνιστικής Διεθνούς, Γκιόργκι Ντιμιτρόφ. Οι 4 αθωώνονται, αλλά ο Βαν Ντερ Λούμπε καταδικάζεται σε θάνατο και έρχεται αντιμέτωπος με τη γκιλοτίνα στις 10 Ιανουαρίου 1934.
Εβδομήντα τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά το θάνατό του, ο Ολλανδός θα αθωωθεί συμβολικά από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Καρλσρούης, που όμως στηρίζει την απόφασή του στο νόμο του 1998, για την αποκατάσταση όσων καταδικάστηκαν από το –εξ ορισμού άδικο– ναζιστικό καθεστώς και δεν έχει να κάνει με το εάν ο Βαν Ντερ Λούμπε ήταν αθώος ή ένοχος.
Για την ιστορία, η πλειοψηφία των ιστορικών θεωρεί πολύ πιθανότερη την εκδοχή του αυτόβουλου και ιδεολογικής εμπνεύσεως εμπρησμού από τον Βαν Ντερ Λούμπε, κάτι που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί μεροληπτικό, μιας και η μεταπολεμική ιστοριογραφία έχει γενικότερα δαιμονοποιήσει το χιτλερικό καθεστώς. Ούτε η εκδοχή της προβοκάτσιας, η οποία στηρίζεται σε ορισμένα αρχεία της Γκεστάπο που όμως έμειναν για πολλά χρόνια στη Μόσχα και έχουν πιθανότατα υποστεί “μετατροπές”, ούτε φυσικά η εκδοχή των Ναζί ότι υπήρχε οργανωμένο και ευρείας κλίμακας σχέδιο των κομουνιστών για κοινωνική εξέγερση, μπορούν να στηριχτούν βάσει των στοιχείων.

tvxs


1933: Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ από τους ναζί
Με στόχο τη συντριβή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, η ηγεσία του ναζιστικού κόμματος οργάνωσε τη νύχτα 26 προς 27 του Φλεβάρη 1933 μια πρωτάκουστη πρόκληση. Οργάνωσε τον εμπρησμό του κτιρίου του γερμανικού Κοινοβουλίου (Ράιχσταγκ) και στη συνέχεια κατηγόρησαν γι’ αυτό τους κομμουνιστές. Κύριος οργανωτής αυτής της προβοκάτσιας ήταν ο υπαρχηγός του ναζιστικού κόμματος, Χέρμαν Γκέρινγκ. Αργότερα το ομολόγησε ο ίδιος μπροστά σε έναν στενό κύκλο συνεργατών του Χίτλερ: «Ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει πραγματικά το Ράιχσταγκ», είπε ο Γκέρινγκ, «είμαι εγώ, γιατί εγώ έβαλα φωτιά σ’ αυτό».
Οι ναζί χρησιμοποιώντας τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ ως πρόσχημα έκαναν μαζικές συλλήψεις αντιφασιστών με βάση καταλόγους που ήταν έτοιμοι από πριν. Περισσότερα από 10 χιλιάδες άτομα ρίχτηκαν στις φυλακές. Στις 28 του Φλεβάρη, ύστερα από πρόταση της χιτλερικής κυβέρνησης, ο Χίντεμπουργκ ανέστειλε με έκτακτο διάταγμα όλα τα άρθρα του Συντάγματος της Βαϊμάρης, που εγγυόνταν την ελευθερία του ατόμου, του λόγου, του Τύπου, των συγκεντρώσεων και της ίδρυσης συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Οι κομμουνιστές συνέχιζαν με γενναιότητα τον αγώνα κατά του φασισμού επιδιώκοντας την ενότητα δράσης όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως της κομματικής και συνδικαλιστικής τοποθέτησης. Στις 27 του Φλεβάρη ο Ερνστ Τέλμαν με ανοιχτό γράμμα προς όλους τους σοσιαλδημοκράτες εργάτες και τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων έκανε έκκληση για τη συγκρότηση ενιαίου μετώπου. «Αν αγωνιστούμε ενωμένοι», έλεγε το γράμμα, «θα είμαστε ανίκητοι». Την 1η του Μάρτη το Κομμουνιστικό Κόμμα έστειλε στην ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και στη Γενική Ενωση Γερμανικών Συνδικάτων ακόμη ένα γράμμα, όπου πρότεινε να κηρυχτεί γενική πολιτική απεργία εναντίον της φασιστικής δικτατορίας. Οι δεξιοί ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας και τη στιγμή ακόμη αυτή απέρριψαν την πρόταση των κομμουνιστών και ματαίωσαν έτσι την κοινή αντιφασιστική δράση της γερμανικής εργατικής τάξης. Στις 3 του Μάρτη οι ναζί συνέλαβαν τον Τέλμαν και τον φυλάκισαν με την κατηγορία για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Στη συνέχεια οργάνωσαν μια απίστευτη σκευωρία σε βάρος του Βούλγαρου κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ, τον οποίο κατηγόρησαν ως κυρίως υπεύθυνο για τον εμπρησμό.
Η δίκη του Δημητρώφ και των συντρόφων του άρχισε το Σεπτέμβρη του 1933 στη Λιψία. Το δικαστήριο, κάτω από την πίεση της παγκόσμιας εκστρατείας, αναγκάστηκε να αθωώσει τον Δημητρώφ. Η χιτλερική δικαστική σκηνοθεσία τελείωσε με επαίσχυντη αποτυχία.

Ριζοσπάστης
Τετάρτη 27 Φλεβάρη 2002

Με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ θα προβάλουμε
από 28 Φεβρουαρίου έως 6 Μαρτίου μία σπουδαία αντιφασιστική ταινία, 
με ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία και ιστορική τεκμηρίωση,
το Αριστούργημα του Μιχαήλ Ρομ « Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ».
Στις 27 Φεβρουαρίου 1933, λαμβάνει χώρα στο Βερολίνο, το καθοριστικότερο συμβάν για την εγκαθίδρυση και την εξάπλωση του ναζισμού.
Το Ράιχσταγκ παίρνει φωτιά στις 27 Φεβρουαρίου 1933 οι αρχές που έτρεξαν στον τόπο της πυρκαγιάς συνέλαβαν χωρίς ιδιαίτερο κόπο,
σε μία αίθουσα του πυρπολημένου Κοινοβουλίου, έναν Ολλανδό, ονόματι Μαρίνους Βαν ντερ Λούμπε, ο οποίος βρέθηκε στον τόπο του εγκλήματος φορώντας μόνο ένα παντελόνι, αλλά… όλως περιέργως στις τσέπες του παντελονιού υπήρχαν… όλα τα «ενοχοποιητικά» στοιχεία: Ενα ολλανδικό διαβατήριο και μια κάρτα μέλους του Ολλανδικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ετσι αμέσως μετά τον εμπρησμό ο Γερμανός πρωθυπουργός Γκέρινγκ, που ήταν ο πραγματικός εγκέφαλος της συνωμοσίας του εμπρησμού του Ράιχσταγκ, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε μεταπολεμικά στη δίκη της Νυρεμβέργης,  δήλωσε χαρακτηριστικά: «Το γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα θέλησε να δώσει μ’ αυτό το μέσο (σ.σ. τον εμπρησμό δηλαδή) το σύνθημα για εξέγερση  για να πνίξει τη Γερμανία στη φωτιά και στο αίμα». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και το κρατικό Γραφείο Τύπου της Πρωσίας, το οποίο σε ανακοίνωσή του την επομένη 28/2/1933 ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ είναι η πιο τερατώδικη τρομοκρατική πράξη του μπολσεβικισμού στη Γερμανία… Η φωτιά του Ράιχσταγκ θα έδινε το σύνθημα για την αιματηρή εξέγερση και τον εμφύλιο πόλεμο».

Στον τόπο της πυρκαγιάς έσπευσαν αμέσως ο Χίτλερ, ο Γκέμπελς και ο Γκέρινγκ, καθώς και ο ανταποκριτής των Times, Σέφτον Ντέμλερ,
που κατέγραψε την αντίδραση του Γερμανού δικτάτορα: “Στον επόμενο διάδρομο, ο Χίτλερ φρόντισε να μείνει λίγο πίσω και να με συναντήσει.
Έφτασε μέχρι την προφητεία: «Να δώσει ο Θεός αυτό να είναι έργο των Κομμουνιστών. Αυτή τη στιγμή γίνεσαι μάρτυρας της αρχής
μιας σπουδαίας νέας εποχής στη Γερμανική Ιστορία, χερ Delmer. Αυτή η πυρκαγιά είναι η αρχή’»είπε ο Χίτλερ, και σκόνταψε σε ένα σωλήνα”.
Μόλις το ίδιο βράδυ, συνελήφθησαν 1.500 κομουνιστές και το γερμανικό Κομουνιστικό Κόμμα, με ποσοστά που άγγιζαν 17% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, τέθηκε εκτός νόμου. Την επόμενη κιόλας μέρα, ο Χίτλερ ζητάει και λαμβάνει από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ το “Διάταγμα πυρκαγιάς Ράιχσταγκ”, που καταπατά τις περισσότερες πολιτικές ελευθερίες στη Γερμανία και απαγορεύει την αντιναζιστική προπαγάνδα. Ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD) έγινε το πρώτο κόμμα που τέθηκε εκτός νόμου, στις 1 Μαρτίου 1933, με τη δικαιολογία ότι προετοίμαζε πραξικόπημα. Αυτό επέτρεψε στο Ναζιστικό Κόμμα να περάσει τον Εξουσιοδοτικό νόμο, που επέτρεπε στον Καγκελάριο Χίτλερ και το υπουργικό του συμβούλιο να νομοθετούν χωρίς έγκριση του Ράιχσταγκ. Αυτοί οι δυο νόμοι σηματοδοτούν την εφαρμογή του Gleichschaltung (“συγχρονισμός”), την απαρχή δηλαδή του ολοκληρωτικού καθεστώτος των Ναζί. Με το ΚΚΓ εκτός κοινοβουλίου, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα καταλαμβάνει την πλειοψηφία των εδρών του Ράιχσταγκ (52%), γεγονός που ανοίγει το δρόμο για την επίσημη εγκαθίδρυση του απολυταρχικού καθεστώτος του Χίτλερ.

Το Δεκέμβριο του 1933, ο Μαρίνους Βαν Ντερ Λούμπε δικάζεται κατηγορούμενος για εμπρησμό και συμμετοχή σε κομουνιστική συνωμοσία κατά του Κράτους. Για να ενισχυθεί η ιδέα πως η πυρκαγιά οφείλεται στην “κομουνιστική απειλή”, δικάζονται μαζί του άλλοι τέσσερις κομουνιστές, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα γραμματέας της Κομουνιστικής Διεθνούς, Γκιόργκι Ντιμιτρόφ. Οι 4 αθωώνονται, αλλά ο Βαν Ντερ Λούμπε καταδικάζεται σε θάνατο και έρχεται αντιμέτωπος με τη γκιλοτίνα στις 10 Ιανουαρίου 1934.

 
Image

Πολιτική Εκδήλωση: Για μια επαναστατική απάντηση στην κρίση