RSS

Monthly Archives: March 2013

Η απάτη για την Ε.Ε

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων στην Κύπρο που μόλις ξεκίνησε—ενώ η καταστροφή των αντίστοιχων στρωμάτων στην Ελλάδα εντείνεται—θα ήταν ανέφικτη, εάν δεν υπήρχε μια μαζική εξαπάτηση (εσκεμμένη ή μη) για τις πραγματικές αιτίες της και τον τρόπο εξόδου από αυτή. Και αυτό, γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το δίλημμα που έβαλαν οι ξένες και ντόπιες ελίτ, το δέχτηκαν, ρητά ή σιωπηρά, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα που τις εκπροσωπούν («μνημονιακά»), αλλά και τα κόμματα και οργανώσεις που υποτίθεται εκπροσωπούν τα λαϊκά στρώματα («αντιμνημονιακά» κ.λπ.)—εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που απορρίπτουν μεν αυτό το ψευτοδίλημμα αλλά υιοθετούν συγχρόνως πολιτικές λύσεις που καταδικάζουν τα στρώματα αυτά στην επ’ αόριστο αναμονή για τη λαϊκή εξουσία. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η μαζική εξαπάτηση είναι η βασική αιτία που δημιούργησε μια απίστευτη σύγχυση στα στρώματα αυτά, τα οποία δεν βλέπουν πια για ποιο πραγματοποιήσιμο στόχο να παλέψουν για να βγουν από την καταστροφική κρίση. Έτσι, ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση στον οποίο έχουν καταδικάσει τα λαϊκά στρώματα οι ελίτ σήμερα, σε συνδυασμό με τη σύγχυση, έχουν οδηγήσει σε μια πρωτόγνωρη παραίτηση μπροστά στην μαζική επίθεση που αντιμετωπίζουν, η οποία εντείνεται όσο ολοκληρώνεται η διαδικασία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Το ψευτοδίλημμα που έβαζαν οι ελίτ στα λαϊκά στρώματα, τόσο στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια, όσο και στην Κύπρο σήμερα, είναι το εξής: άτακτη χρεοκοπία και οικονομική (αν όχι και εθνική) καταστροφή ή μια επώδυνη «λύση» που θα αποτρέψει την καταστροφή. Στην πραγματικότητα βέβαια τα λαϊκά στρώματα ήδη ζουν μια οικονομική καταστροφή, έστω και αν η χρεοκοπία τους δεν είναι «άτακτη» αλλά πολύ «τακτική», αφού ξέρουν εκ των προτέρων πότε και πώς θα χάσουν το μισό εισόδημα ή την σύνταξή τους, ή τη δουλειά και τη στέγη τους, ή κάθε πραγματική ιατρική περίθαλψη και εκπαίδευση, ενώ άλλοι διερωτώνται εάν αξίζει μια πανάθλια ζωή που τους καταστρέφει κάθε ελπίδα. Όσον αφορά τον κίνδυνο εθνικής καταστροφής, φαίνεται κάποιοι ξέχασαν ότι Ελλάδα και Κύπρος ανήκαν στη Δύση τον καιρό του Αττίλα!

Και είναι ψευτοδίλημμα, γιατί βασίζεται σε μια μεγάλη απάτη: ότι δεν υπάρχει ζωή παρά μόνο μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ή γενικότερα μέσα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Όμως, πριν μόλις 40 χρόνια, ο κάθε λαός είχε πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα από σήμερα (όχι βέβαια πλήρη δυνατότητα που είναι αδύνατη μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα οικονομίας της αγοράς) να ελέγχει τι και πώς και για ποιον παράγει και αν θα έχει κοινωνικές υπηρεσίες που καλύπτουν βασικές ανάγκες για όλους, και όχι μόνο για τους προνομιούχους. Σήμερα, είναι η παγκόσμια αγορά που δίνει απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα για τη ζωή μας: δηλαδή, βασικά, μερικές εκατοντάδες πολυεθνικές επιχειρήσεις που ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο, τις επενδύσεις και την παραγωγή, έχουν επιβάλλει το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών εμπορευμάτων και κεφαλαίου (με αποτέλεσμα τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις) και την Κινεζοποίηση της εργασίας (που την βαφτίζουν «ελαστικοποίηση»). Όμως, ούτε η Ελληνική ούτε η Κυπριακή οικονομία ήταν έτσι παρασιτικές, όπως σήμερα, πριν την ενσωμάτωση τους στην παγκοσμιοποιημένη αγορά και την ΕΕ.

Αυτό σημαίνει ότι εάν ένας λαός δεν έχει τη δύναμη να αποκοπεί από τη ραγδαία παγκοσμοποιούμενη αγορά, ξεπερνώντας τις ελίτ του που βολεύονται μέσα σε αυτήν, και να στηριχτεί στις δικές του και μόνο δυνάμεις για να δώσει τις βασικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, τότε θα χάσει τελικά κάθε οικονομική και εθνική κυριαρχία. Και αυτό, γιατί εκτός από τα μητροπολιτικά κέντρα που είναι τα μόνα που βρίσκονται σε σχέσεις πραγματικής αλληλεξάρτησης μεταξύ τους, εφόσον εκεί εδράζονται οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι υπόλοιπες χώρες και λαοί έχουν καταδικαστεί στη θέση των τυπικών ή άτυπων προτεκτοράτων.[1] Ο Ισραηλινός πρόεδρος Πέρες περιέγραψε γραφικότατα πριν λίγες εβδομάδες, καταχειροκροτούμενος από το Ευρω-κοινοβούλιο, πώς θα λειτουργεί η παγκοσμιοποιημένη οικονομία που θα διαχειρίζεται μια παγκόσμια διακυβέρνηση (δηλ. η υπερεθνική ελίτ). Την ίδια στιγμή βέβαια κάποιοι παλαιολιθικοί «Μαρξιστές», οι οποίοι προφανώς ζουν κάπου στις αρχές του περασμένου αιώνα, μιλούν ακόμη για «ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις», μην έχοντας πάρει είδηση ότι σήμερα η βασική σύγκρουση είναι μεταξύ θυτών και θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, σε Βορρά και Νότο!

Τέλος υπάρχουν και αυτοί στην «Αριστερά» που όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν το ψευτοδίλημμα, αλλά και εξαπατούν συνειδητά ότι είναι δυνατή μια «άλλη» πολιτική που θα μπορούσαν να επιβάλουν στην «κακή» Μέρκελ οι σοσιαλιστές μαζί με τους λαούς του Νότου. Προφανώς, «δεν είδαν» ότι στη καταστροφή της Κύπρου συνέβαλαν αποφασιστικά οι σοσιαλιστές, Οικολόγοι κ.λπ. του Βορρά, σε αγαστή σύμπνοια με τους εκπρόσωπους του Νότου! Τέλος, όσον αφορά στην αποπροσανατολιστική θέση τμήματος της Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΕΛΕ, Αλαβάνος, Λαπαβίτσας, Βατικιώτης κ.α.) για έξοδο μόνο από το Ευρώ αλλά όχι και από την ΕΕ, αντικειμενικά, δεν είναι παρά άλλη μια απόπειρα εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων, αφού το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών επιβλήθηκαν από την ίδια την ΕΕ. Η έξοδος επομένως από το Ευρώ, χωρίς παράλληλη μονομερή έξοδο από την ΕΕ, θα ήταν καταστροφική τόσο βραχυπρόθεσμα, αφού δεν θα επέτρεπε τις απαιτούμενες αλλαγές για ριζική οικονομική αναδιάρθρωση, όσο και μακροπρόθεσμα αφού θα απέκλειε την οικονομική αυτοδυναμία—δηλαδή την προϋπόθεση απεξάρτησης από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος , 2010)

 

Άρθρο (αυτο)κριτικής του Νίκου Μπογιόπουλου στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου του ΚΚΕ

Αντιγράφουμε το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου από τον σημερινό κυριακάτικο Ριζοσπάστη. Οι υπογραμμίσεις δικές μας

Λάθος Πορεία


1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):

«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Ότι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια – ιμπεριαλισμός. (…). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Όμως  δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η – στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση – πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Έχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ.
Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Όχι  Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ’ τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ – ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Όμως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια – όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση – στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά – επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού – Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ – Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).

Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο – έστω και το πιο αμυδρό – στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»

 

Δήλωση των 3 συνδικαλιστών των ΟΤΑ για την απόφαση καταδίκης τους

Με τη σημερινή του απόφαση, για την καταδίκη μας σε εξάμηνη φυλάκιση επειδή «παρευρεθήκαμε» και στηρίξαμε τον απεργιακό αγώνα των συναδέλφων μας στο Δήμο Ηρακλείου το 2007(!!!) το δικαστήριο, επιδιώκει να θέσει τους αγώνες των εργαζομένων και το συνδικαλιστικό κίνημα στο απόσπασμα.

Είναι απόφαση σταθμός, ακόμα και για τα δεδομένα μιας δικαιοσύνης που έχει νομιμοποιήσει όλους τους μνημονιακούς νόμους από το β μονομελές πλημ/κειο Αθηνών, που έπειτα από 2 ώρες ακροαματική διαδικασία χωρίς να προκύψει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο ή αξιόποινη πράξη, ούτε καν από τα στοιχεία και όλες τις μαρτυρικές καταθέσεις ακόμη και του διοικητή του αστυνομικού τμήματος της περιοχής(!!) πήρε αυτή την απόφαση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν την απόφαση τους οι δικαστές ζήτησαν διακοπή της δίκης για μια ώρα.

Στην αγόρευση του ο εισαγγελέας παραδέχτηκε πως παρόλο που δεν προκύπτουν εμφανή στοιχεία(!!) θεώρησε πως και μόνο η παρουσία μας στον πολυήμερο απεργιακό αγώνα σαν συνδικαλιστές, ασκεί ψυχολογική βία σε αυτούς που ήθελαν να εργαστούν και έτσι πρότεινε την καταδίκη μας!!!


Φαίνεται ότι έπρεπε να καθόμαστε στον καναπέ μας μακριά από τον αγώνα αυτών που μας εμπιστεύτηκαν για να είμαστε «νόμιμοι» και «αρεστοί» στην κυβέρνηση τον κ. Εισαγγελέα και την Δικαστή.

Όλο και πιο καθαρά φαίνεται ότι οι δρακόντιοι νόμοι που ψήφισε η κυβέρνηση δεν είναι για να «κτυπήσει την διαφθορά στο δημόσιο» όπως λέει, αλλά για να κτυπήσει όποιον παλεύει και αντιστέκεται. Είναι φανερό πλέον πως η τρικομματική συγκυβέρνηση των μνημονίων και της τρόικα επιδιώκει με ξεδιάντροπο τρόπο τα δικαστήρια να λειτουργούν με εντολές εκ των άνωθεν σαν τα στρατοδικεία των δυνάμεων κατοχής και της χούντας για την επιβολή των αντεργατικών τους σχεδίων.

Το δόγμα του «νόμου και της τάξης» της απόλυτης και προληπτικής καταστολής σε οποιονδήποτε αγωνίζεται, αντιστέκεται και διεκδικεί, ακόμη και απλώς να συμπαραστέκεται, γίνετε πλέον οδηγός των αποφάσεων των δικαστηρίων αυτή τη περίοδο.

Είναι γελασμένοι αν θεωρούν πως με τις αποφάσεις τους θα μας φοβίσουν, θα μας τρομοκρατήσουν και θα κάμψουν τους αγώνες μας, τους αγώνες των εργαζομένων και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Με οποιοδήποτε τίμημα και κόστος αν χρειαστεί, με μεγαλύτερο πείσμα και αποφασιστικότητα θα είμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων μαζί με τους συναδέλφους μας.

Το ποτάμι της οργής δεν γυρίζει πίσω ότι κι αν κάνουν… η ώρα της ανατροπής τους ζυγώνει.

• Αδαμόπουλος Νίκος μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ και πρόεδρος του Συλλόγου
Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας.
• Καραγεώργου Βασιλική πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου
Ηρακλείου Αττικής και πρώην μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ.
• Μαυρουδής Νίκος συνδικαλιστής μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων
Δήμου Νέας Ιωνίας και εκλεγμένο μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου..

ΑΘΗΝΑ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013
 

Πάμε για μούντζες στην πλατεία; Θα είναι κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκεί;

Παραθέτουμε το σχετικό κάλεσμα που είδαμε στο facebook:

“Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδω!

Στις 31 Μαρτίου το ραντεβού είναι και πάλι στο Σύνταγμα.

Tο απόγευμα Κυριακής 10 Μαρτίου, το παρεάκι που είχε την ιδέα να καλέσει τα ραντεβού στο Σύνταγμα, έγινε μια πολύ μεγάλη παρέα χιλιάδων ανθρώπων που δεν αντέχουν πια την ασφυξία της φτώχειας και της ανεργίας. Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς. Γιατί ή θα σηκωθούμε όλοι μαζί ή θα πέσει ο καθένας μόνος του.
Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;”



Οι Αγανακτισμένοι επιστρέφουν λοιπόν και απευθύνουν κάλεσμα μέσω facebook,  όπως και την πρώτη φορά (Μάιος 2011). Τι τα θες τα πολιτικά κόμματα, τις εσωκομματικές διαδικασίες, την οργανωμένη πάλη; Αυτά είναι για γραφικούς, είναι ξεπερασμένα από την ίδια την εποχή. Τώρα πια, βρισκόμαστε στην εποχή του διαδικτύου, την εποχή του facebook και των λοιπών social media. Ωραία μέχρι εδώ.

Ο λόγος που οι Αγανακτισμένοι ξανα-πάνε πλατεία, όπως φαίνεται και από το κάλεσμα, είναι η ντροπή που θα προκληθεί από την..κοροϊδία των Πορτογάλων. Πρώτα η Ισπανία, τώρα η Πορτογαλία. Τι σου είναι αυτή η Ιβηρική χερσόνησος!

Τα βαθύτερα αίτια, βρίσκονται στην “ασφυξία που προκαλούν η φτώχεια και η ανεργία”, κατάσταση η οποία προκαλεί αγανάκτηση, αν μη τι άλλο. Έτσι, αφού δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς οι “ξεπερασμένες” μορφές πολιτικής αντίδρασης (οργάνωση στους χώρους δουλειάς, απεργίες), ξανα-δοκιμάζουμε την μάζωξη στην πλατεία. Εκεί, όπου τους καλούμε όλους, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ΟΛΟΙ στο ίδιο χώμα πατάμε, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε. Έχουμε ΟΛΟΙ την ίδια Πατρίδα!
Άλλωστε, για όποιον δεν το πρόσεξε, αναφέρεται και στο κάλεσμα: “Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς.”


“Αριστεροί πατριώτες, νεοναζί, κρυπτο-φασίστες, σαν μια γροθιά θα μουντζώσουμε το αστικό κοινοβούλιο, θα κουβαλήσουμε τα κατσαρολικά μας, θα βροντοφωνάξουμε “κρεμάλα στους 300 προδότες” και αν υπάρξει ικανοποιητική ανταπόκριση, θα κάνουμε και μια μεγάλη συνέλευση για να προτάξουμε την αμεση δημοκρατία. Εκεί μάλιστα, πιθανόν να αποφασιστεί να απαιτήσουμε νέο σύνταγμα…
Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν βλέπεις για παράδειγμα αντίστοιχο κάλεσμα για την Κυριακή, από τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού – Δημόσιου Τομέα ή όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μετά τις αναφορές στην Πραγματική Δημοκρατία, δείχνει να αναπολεί το καλοκαίρι του ’11 υπερασπιζόμενη (;) το κίνημα των πλατειών στις Θέσεις για τη Β’ Συνδιάσκεψη (σημεία 37 και 39) που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Αναρωτιόμαστε, ο δρόμος για το (λαϊκομετωπικού χαρακτήρα) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που αποτελεί τον τακτικό στόχο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλ. κεφάλαιο ΙΑ), περνάει μέσα και από την “παρέμβαση” στις πλατείες; Ή αλλιώς: “η αλλαγή των συσχετισμών εντός της Αριστεράς υπέρ μιας αντικαπιταλιστικής γραμμής και επαναστατικής προοπτικής“, μπορεί να υπηρετηθεί μέσα από την εμπλοκή σε ένα κίνημα του οποίου ο κυρίαρχος ιδεολογικός προσανατολισμός είναι μικροαστικός; 


Να θυμίσουμε εδώ, κάποια γεγονότα από την “πρώτη” των Αγανακτισμένων:

α) Την τραμπούκικη επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ μ-λ εξαιτίας απόφασης λαϊκής συνέλευσης που απαγόρευε τη διακίνηση εντύπων οργανώσεων της αριστεράς και την προπαγάνδιση των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Αυτό, είχε οδηγήσει κάποιους να παίζουν “αριστερό κρυφτούλι” με σκοπό να γίνουν “ένα” με το κίνημα των πλατειών.

β) Την κατηγορηματική άρνηση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα.

γ) Την πάση θυσία διαφύλαξη του “ειρηνικού χαρακτήρα” του κινήματος.

δ) Την συμβολή στην παγίωση στις συνειδήσεις μεγάλου κομματιού της κοινωνίας (κυρίαρχων σε αυτή τη φάση) ιδεολογημάτων όπως “η άπληστη Γερμανία που θέλει το κακό μας”, Μερκελιστάν, το εθνικό πρόβλημα που, ως τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από εθνική προσπάθεια (εξ ου και οι διακηρύξεις για…νέο ΕΑΜ).

ε) Την χωρίς το παραμικρό ίχνος ντροπής συνύπαρξη/ανοχή των ελληναράδων που “έλυναν κι έδεναν” στην πλατεία, από “αριστερούς” που είχαν φορέσει τις στολές των ακομμάτιστων, για να φτάσουν μερικούς μήνες μετά, οι ίδιοι άνθρωποι, να διερωτώνται “ποιος επωάζει το αυγό του φιδιού;”

Η επιλογή, όσων τελικά το επιλέξουν (προκειμένου να βρεθούν με το “πλήθος”), να γίνουν κομπάρσοι στο εθνικο-πατριωτικό γλέντι που θα στηθεί την Κυριακή, θα τους βαραίνει εφεξής και θα τύχουν αντίστοιχης αντιμετώπισης από το κίνημα. Ας έχουν τουλάχιστον την ευθιξία να μην βγάλουν δακρύβρεχτες ανακοινώσεις αν προσγειωθεί στο κεφάλι τους κανένα καδρόνι από ελληνική ή βυζαντινή σημαία.

kokkinostupos

 

ΑΠΡΙΛΗΣ 2013 ΜΗΝΑΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ – Δεν πληρώνουμε Εφορία, Τράπεζες, ΔΕΚΟ

ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΪΚΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Είμαστε πολλοί, έχουμε δύναμη! Εμείς δουλεύουμε, εμείς παράγουμε, από εμάς κλέβουν και ζουν. Μας φοβούνται, φοβούνται την γενικευμένη εξέγερση, φοβούνται τον εχθρό λαό.

Δεν φοβόμαστε με την παραπληροφόρηση και δεν υποκύπτουμε στις απειλές κυβέρνησης και ΜΜΕ για κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων, σπιτιών ή για ποινικές διώξεις. Ήδη αντιμετωπίσαμε τον εκβιασμό για διακοπή του ρεύματος για μη πληρωμή του χαρατσιού και τους αναγκάσαμε να τον ακυρώσουν. Τα δικαιώματά μας δεν χωράνε σε ρυθμίσεις, δόσεις, επιμηκύνσεις.

Με αγώνα και αλληλεγγύη θα τα καταφέρουμε. Δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του απέναντι στην εφορία, στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ. Δεν επιτρέπουμε καμμία κατάσχεση σπιτιού από το κράτος ή τις τράπεζες. Δεν αφήνουμε κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα. Δεν αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις και τα χρέη τους στους τοκογλύφους.

Εμείς είμαστε

… οι 2.500.000 άνθρωποι που ζούμε κάτω από τα όρια της φτώχειας.
… οι 1.600.000 άνεργοι που καθημερινά αυξανόμαστε

… οι 1.000.000 απλήρωτοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα
… όλοι όσοι έχουμε υποστεί μειώσεις μισθών και συντάξεων μέχρι και 40%
… τα 300.000 νοικοκυριά με κομμένο ρεύμα και οι εκατοντάδες χιλιάδες χωρίς θέρμανση
… οι 160.000 που μας έκλεισαν τα μαγαζιά μας.
… οι 3.500 οικογένειες των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν
… οι χιλιάδες άνθρωποι που δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις δόσεις των δανείων μας
… οι 2.500.000 που χρωστάμε κάτω από 3.000 ευρώ στην εφορία και μας απειλούν με κατασχέσεις γιατί προτιμήσαμε να αγοράσουμε το φαγητό των παιδιών μας, παρά να πληρώσουμε τους φόρους.

Αυτοί είναι

… οι εφοπλιστές με τις 58 φοροαπαλλαγές και το 4% φόρο εισοδήματος που κέρδισαν τόσα ώστε μόνο το πρώτο 2μηνο του 2013 απέκτησαν 46 νέα πλοία, που αντιπροσωπεύουν το 20% σε αξία των αγοραπωλησιών πλοίων που έγιναν παγκόσμια.
… οι βιομήχανοι που πληρώνουν συνολικά 5 φορές λιγότερους φόρους από ότι όλοι εμείς, ενώ οι 500 πιο μεγάλες βιομηχανίες δήλωσαν αύξηση καθαρών κερδών για το 2011 κατά 18,2% φθάνοντας στα 1,6 δισ. και από αυτές 175 είναι εταιρείες τροφίμων.
… οι τράπεζες που έχουν χρηματοδοτηθεί με 250 δισ. από το κράτος (δηλαδή από εμάς) τα τελευταία 2,5 χρόνια
… το κατασκευαστικό κεφάλαιο που κερδοσκοπεί με τα διόδια στους δρόμους.
… όλοι όσοι έβγαλαν δισ. ευρώ σε καταθέσεις στο εξωτερικό (λίστες Λαγκάρντ και πολλές ακόμα)
… η τρικομματική κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Ε., η Ε.Κ.Τ. που εξυπηρετούν τους παραπάνω.

Όλοι εμείς μπορούμε να στείλουμε το μήνυμα των λαϊκών διαθέσεων με την προειδοποιητική λαϊκή στάση πληρωμών τον Απρίλη. Να μετατραπεί η μέχρι τώρα παθητική αδυναμία πληρωμής του καθένα, σε μαζική, συλλογική, οργανωμένη λαϊκή στάση πληρωμών και σε συνδυασμό με τους εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες και τα τοπικά κινήματα αντίστασης μπορούμε να τους ανατρέψουμε.

ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΑΪΚΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Είμαστε πολλοί, έχουμε δύναμη! Εμείς δουλεύουμε, εμείς παράγουμε, από εμάς κλέβουν και ζουν. Μας φοβούνται, φοβούνται την γενικευμένη εξέγερση, φοβούνται τον εχθρό λαό.

Δεν φοβόμαστε με την παραπληροφόρηση και δεν υποκύπτουμε στις απειλές κυβέρνησης και ΜΜΕ για κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων, σπιτιών ή για ποινικές διώξεις. Ήδη αντιμετωπίσαμε τον εκβιασμό για διακοπή του ρεύματος για μη πληρωμή του χαρατσιού και τους αναγκάσαμε να τον ακυρώσουν. Τα δικαιώματά μας δεν χωράνε σε ρυθμίσεις, δόσεις, επιμηκύνσεις.

Με αγώνα και αλληλεγγύη θα τα καταφέρουμε. Δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του απέναντι στην εφορία, στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ. Δεν επιτρέπουμε καμμία κατάσχεση σπιτιού από το κράτος ή τις τράπεζες. Δεν αφήνουμε κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα. Δεν αναγνωρίζουμε τις δεσμεύσεις και τα χρέη τους στους τοκογλύφους.

ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ σε κυβέρνηση, τράπεζες, ΕΕ, ΔΝΤ , ΕΚΤ.

ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ δημόσια γη, δημόσιες επιχειρήσεις, δημόσιες υποδομές και περιουσία

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ άδικους φόρους και χαράτσια.

Δεν πληρώνουμε το χρέος τους

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ

· Κατάργηση της φοροληστείας του λαού. Φόροι και όχι φοροαπαλλαγές στους πλούσιους.
· Θέσπιση φοροαπαλλαγών για τα χαμηλά εισόδημα και κατάργησή τους για το κεφάλαιο.
· Κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης και του τέλους επιτηδεύματος στους μικροεπαγγελματίες
· Διαγραφή χρεών προς το Δημόσιο των μακροχρόνια ανέργων, χαμηλοσυνταξιούχων και λαϊκών στρωμάτων.
· Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και του ειδικού φόρου κατανάλωσης για το πετρέλαιο θέρμανσης-φυσικό αέριο για την οικιακή κατανάλωση.
· Μειώσεις και όχι αυξήσεις στα τιμολόγια κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών. Δωρεάν σε άνεργους και άπορους. Να σταματήσουν οι διακοπές ρεύματος.
· Όχι στις κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων και σπιτιών για χρέη των λαϊκών στρωμάτων προς το δημόσιο και τις τράπεζες.
· Ο πλούτος σε αυτούς που τον παράγουν.
· Να ανατραπεί αυτή η πολιτική και όσοι την εφαρμόζουν.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΜΕ ΠΑΛΑΪΚΟ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

www.laikistasipliromon.wordpress.com

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΣΕ .pdf – ΕΚΤΥΠΩΣΤΕ και μοιράστε αντίγραφα στη πολυκατοικία, τη γειτονιά, τους συναδέλφους και το χώρο δουλειάς. Να συμβάλουμε όλοι στη διάδοση της δράσης ενάντια στην ισοπέδωση. Μπορούμε να νικήσουμε! –
http://denplirono.files.wordpress.com/2013/03/prokirixi-laikistasipliromon1.pdf

 

ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ & ΚΟΥΜΠΟΥΡΟΦΟΡΟΙ: Τα όπλα που έγιναν..μπρελόκ

Ανακοίνωση του ΕΕΚ για τον εμπρησμό της τράπεζας Κύπρου και τη γελοία ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής


ΓΡΙΒΑΣ_31_3

Το ΕΕΚ καταγγέλει οργισμένα την Χρυσή Αυγή και τα παραπαίδια της, που τα ξημερώματα της Πέμπτης 28/3 επιτέθηκαν σε υποκατάστημα της τράπεζας Κύπρου στο Βόλο κατά τα πρότυπα των χιτλερικών αποσπασμάτων της δεκαετίας του ’30 που πυρπολούσαν κτήρια. Η τύχη των τραπεζών ανήκει στην εργατική τάξη που πρέπει να τις εθνικοποιήσουν κάτω από τον έλεγχό τους, χωρίς καμιά αποζημίωση στις βδέλλες.

Η Ασφάλεια, που κατά τύχη τους συνέλαβε, ουδέποτε ασχολήθηκε με επιθέσεις χρυσαυγιτών εναντίον μεταναστών, αριστερών, αναρχικών, αντιφασιστών, ομοφυλόφιλων, ρομά. Αντίθετα έχει προστατέψει με κάθε τρόπο τις φασιστικές συμμορίες με αποκορύφωμα τη σύλληψη 80 αντιφασιστών στο Βόλο κατά τη διανομή τροφίμων των χρυσαυγιτών στη παραλία του Βόλου.
Εν μέσω μια πρωτοφανούς σε ρυθμούς εξέλιξης χρεωκοπία στην Κύπρο, οι χρυσαυγίτες -που βρέθηκαν να έχουν μπλούζες υπογραφής της τοπικής οργάνωσης Μαγνησίας– διάλεξαν την τράπεζα Κύπρου που πέρασε στα χέρια του Ομίλου Πειραιώς. Οι μέθοδοι των χρυσαυγιτών εναλλάσσονται: Με άνεση ψηφίζουν το ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας στον Σάλλα και με την ίδια ευκολία πυρπολούν την τράπεζα Κύπρου που επίσης χαρίστηκε στον Σάλλα, χωρίς τη μεσολάβησή τους. 

Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από το γεγονός είναι ό,τι επακολούθησε των συλλήψεων. Στην κατοχή των χρυσαυγιτών δεν βρέθηκαν μόνο μπλούζες της τοπικής Χρυσής Αυγής, ούτε μόνο έντυπο υλικό μίσους και αφίσες του αρχιναζί Χίτλερ. Βρέθηκαν ρόπαλα, σιδερογροθιές και περίστροφα, τα οποία μάλιστα διατηρούσαν σε συνεργασία με τους χρυσαυγίτες γονείς τους. Μπροστά στον εξοπλισμό των φασιστικών συμμοριών τίθεται το ερώτημα: πώς θα αντιμετωπίσει η Αριστερά και η εργατική τάξη τους εξοπλισμένους δολοφόνους;


Πολλοί λένε με απλή αντιπληροφόρηση σχετικά με το ρόλο της Χρυσής Αυγής. Και πώς θα απαντήσουμε αν αύριο οι χρυσαυγίτες καταστρέψουν το υλικό αντιπλήροφορησης, όπως έκαναν σήμερα σε δημοσιογράφο που τραμπούκισαν και απείλησαν έξω από την Εισαγγελία Βόλου; Όποιος εξακολουθεί να μιλά για ειρηνικές λύσεις δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να εξισώνει –συνειδητά ή ασυνείδητα- τα «άκρα». Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος και θα αποδειχτεί καταστροφικό για όλη την εργατική τάξη, αν δεν παλέψουμε εδώ και τώρα για το χτίσιμο μάχιμων εργατικών ομάδων αυτοάμυνας που θα τσακίσουν με κάθε τρόπο το φασισμό και τους φασίστες.

Η ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής ισχυρίζεται πως δεν έχει «ουδεμία σχέση με το διπλανό κατάστημα». Τότε γιατί αποσιωπά τα όπλα που βρέθηκαν, προσομοιάζοντάς  τα με …μπρελόκ!;
Μήπως δεν έχουν καμία σχέση και με τον βουλευτή τους Ηλιόπουλο που λίγες μέρες πριν δήλωνε πως θα βάλουν τα τανκς να καθαρίσουν;(δήθεν μήνυμα προς την κυβέρνηση αλλά πραγματικός παραλήπτης του δεν ήταν άλλος από τον αγωνιζόμενο λαό).

Δεν έχουν καμία σχέση και με τον Κασιδιάρη που φωτογραφιζόταν με μπλούζες των Ες-Ες;

Δεν έχουν καμία σχέση και με τον αρχηγό τους Μιχαλολιάκο, γνωστό ΚΥΠατζή και υμνητή του Χίτλερ σε άρθρα του;

Τέλος, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον Γρίβα, τον ιδρυτή της φιλοβασιλικής οργάνωσης Χ που κατά τη διάρκεια της κατοχής συνδέθηκε ενεργά με την κατοχική κυβέρνηση και τους ναζί, δολοφονώντας και βασανίζοντας από κοινού κομμουνιστές και τον λαό που αντιστεκόταν;

Η απάντηση είναι φανερή από την ίδια την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής που την Κυριακή 31/3 καλεί «μεγάλη ανοιχτή εκδήλωση και πορεία προς τιμήν των αγωνιστών  της Ε.Ο.Κ.Α. και του Αρχηγού της Γεωργίου Γρίβα-Διγενή» στη Λάρισα.

Το ΕΕΚ συμμετέχει και καλεί ήδη σε μαχητική αντιφασιστική συγκέντρωση στη Λάρισα την ίδια μέρα: Κυριακή 31/3, Κεντρική Πλατεία, 10:30.

Καλούμε κάθε αγωνιστή να στηρίξει την κινητοποίηση της Λάρισας και όλοι μαζί να οργανώσουμε το τσάκισμα κάθε ναζί, ντόπιου και ξένου.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ.
Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ,
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ.
29/3, ΚΟ ΕΕΚ Θεσσαλίας 

 

ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΝΑΥΤΙΛΙΑ: Κοινή Ανακοίνωση εναντίον του νομοσχεδίου του Υπουργείου Ναυτιλίας

Την Τετάρτη 27 Μαρτίου εισάχθηκε για συζήτηση στην επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ναυτιλίας με τίτλο «Περί ανασυγκρότησης του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις»  Στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο “σκούπα” θίγονται σειρά από πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν την οργάνωση της Ακτοπλοΐας, δρομολογούν την ιδιωτικοποίηση του συνόλου των λιμανιών της χώρας, καταργούν ΣΣΕ των ναυτικών, στρατιωτικοποιούν το υπουργείο ναυτιλίας, ιδιωτικοποιούν την πλοηγική υπηρεσία κ.α.


Στο κείμενο που ακολουθεί οι εργαζόμενοι επισημαίνουμε τα προβλήματα που θα δημιουργήσει η τυχόν ψήφιση και εφαρμογή του νομοσχεδίου. Από κοινού αγωνιζόμαστε για να την αποτρέψουμε. Σε αυτό τον αγώνα, σας θεωρούμε φυσικούς μας συμμάχους και ζητάμε την ενεργή συμπαράταξη σας με στόχο την απόσυρση του νομοσχεδίου και την έναρξη ουσιαστικού διαλόγου όπου τα συμφέροντα της κοινωνίας θα προτάσσονται έναντι των συμφερόντων των εφοπλιστών.

Είναι κοινός τόπος ότι η ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών είναι προβληματική.  Σημαντικός αριθμός των συμβατικών πλοίων είναι παλιός. Με εξαίρεση τους δύο-τρεις καλοκαιρινούς μήνες, που τα δρομολόγια στα νησιά τουριστικού ενδιαφέροντος πυκνώνουν, το υπόλοιπο διάστημα, αραιώνουν απελπιστικά. Ακόμη και κοντινά στον Πειραιά νησιά μετατρέπονται σε άγονη γραμμή. Τα εισιτήρια είναι πολύ ακριβά, παρ’ όλες τις διευκολύνσεις που δόθηκαν στους εφοπλιστές για να κατεβάσουν τις τιμές. Ο αριθμός των πλοίων και τα δρομολόγια της ακτοπλοΐας μειώνονται σταθερά. Πολλά λιμάνια αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις υποδομές τους που είτε είναι ανεπαρκείς, είτε δεν συντηρούνται σωστά. Σχεδόν όλα τα μικρά λιμάνια έχουν πρόβλημα με την τιμολόγηση των υπηρεσιών τους.

Σ’ αυτό το τοπίο, η κυβέρνηση παρεμβαίνει με το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε πρόσφατα στη Βουλή και έχει ξεσηκώσει απ’ όλους, πλην των εφοπλιστών, θύελλα αντιδράσεων, όχι για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αλλά για να κάνει ορισμένα ακόμη δώρα στους εφοπλιστές και να συμμορφωθεί με τις επιταγές της Τρόικας. Η υποχρεωτική ναυτολόγηση των πλοίων της ακτοπλοΐας για τα συμβατικά μειώνεται στους 8 μήνες και για τα ταχύπλοα στους 3+1 μήνες. Καταργεί το όριο των 30 ετών για την ναυτολόγηση πλοίου στην ακτοπλοΐα, επιτρέποντας την επαναφορά γερασμένων πλοίων. Μαζί τους θα επανέλθουν οι διαδοχικές βλάβες και η μη τήρηση των δρομολογίων.


Συνέπειες αυτής της πολιτικής: η ήδη προβληματική ακτοπλοϊκή σύνδεση θα χειροτερεύσει. Τα νησιά δεν είναι μόνο τουριστικά θέρετρα που λειτουργούν 2-3 μήνες το χρόνο και ορισμένα τριήμερα. Κυρίως είναι κοινωνίες που λειτουργούν 365 ημέρες το χρόνο. Κάτω από αντίξοες συχνά συνθήκες, όπως η ελλιπής ιατροφαρμακευτική κάλυψη, η απουσία των απαραίτητων δημόσιων υπηρεσιών, η απουσία αυτάρκειας όσον αφορά τις καταναλωτικές τους ανάγκες ακόμη και σε βασικά αγαθά. Η τακτική σύνδεσή τους με την ενδοχώρα είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για την παραμονή και την διαβίωση των κατοίκων σε αυτά. Με αυτή την επιλογή οι τοπικές κοινωνίες και οι τοπικές οικονομίες καταδικάζονται σε μαρασμό.

Μία ακόμη συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η σημαντική μείωση των συνθέσεων των πληρωμάτων συνεπάγεται όχι μόνο μειώσεις θέσεων εργασίας των ναυτικών στα πλοία της ακτοπλοΐας και παράλληλη αύξηση της ανεργίας αυτού του κλάδου αλλά και σοβαρά προβλήματα για την ασφάλεια των επιβατών. Οι συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους θα είναι τραγικές. Τα ασφαλιστικά τους ταμεία, που δοκιμάζονται ήδη θα καταρρεύσουν, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο και την θέση των ήδη συνταξιούχων ναυτικών. Αυτές οι εξελίξεις θα έχουν πολύ αρνητικές συνέπειες και στις τοπικές οικονομίες, με δεδομένο ότι περίπου οι μισές οικογένειες των ναυτεργατών είναι εγκατεστημένες στα νησιά, όπως και πολλοί συνταξιούχοι.

Τα δώρα στους εφοπλιστές δεν σταματούν στην ακτοπλοΐα. Για τα κατώτερα πληρώματα, επιχειρείται η κατάργηση του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία. Αν αυτό συμβεί είναι ζήτημα χρόνου να επεκταθεί στη συνέχεια σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Αναφέρθηκαν πριν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λιμάνια των νησιών: ελλιπείς υποδομές και κακή συντήρηση, αδυναμία σωστής διαχείρισης από τους φορείς διαχείρισης που κατά κύριο λόγο οφείλεται σε έλλειψη επαρκούς τεχνογνωσίας. Η κυβέρνηση αντί να βοηθήσει ουσιαστικά τους δημόσιους φορείς διαχείρισης, επιλέγει να τα παραχωρήσει στον οποιοδήποτε ιδιώτη ενδιαφερθεί. Από πουθενά δεν προκύπτει η φιλανθρωπία του τελευταίου, έτσι ώστε να δαπανήσει σοβαρά ποσά για τη δημιουργία ή την συντήρηση υπαρχόντων υποδομών, εκτός ας έχει σοβαρές προοπτικές κέρδους. Το αναμενόμενο λοιπόν είναι να προσανατολιστεί σε επενδύσεις χαμηλού κόστους και υψηλού κέρδους, όπως για παράδειγμα μαρίνες, όπου υπάρχει τουριστικό ενδιαφέρον και να παραμελήσει υποδομές που εξυπηρετούν αποκλειστικά την ακτοπλοΐα. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που θα το κάνει, τι τιμολόγια θα διαμορφώσει στα ανελαστικά φορτία όπως για παράδειγμα η τροφοδοσία των νησιών με τα απαραίτητα αγαθά ή η εξαγωγή των παραγόμενων από το νησί προϊόντων;

Την ίδια επικίνδυνη πολιτική ακολουθεί η κυβέρνηση για το σύνολο των λιμανιών.  Τα αντιμετωπίζει μόνο σαν ελκυστικές αξίες που μπορούν να ξεπουληθούν στον ιδιωτικό τομέα. Το παράδειγμα της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά έχει ενδιαφέρον. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πανηγυρίζουν γιατί η Cosco κατάφερε να πιάσει την κίνηση που είχε το δημόσιο λιμάνι πριν το βάλουν σε ρότα απαξίωσης και ιδιωτικοποίησης. Παράλληλα κλείνουν τα μάτια στον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στον προβλήτα που διαχειρίζεται η Cosco και που είχε επιβληθεί πολύ πριν την κρίση. Είναι το μοντέλο εργασιακών σχέσεων που επιθυμούν να επιβάλλουν στο σύνολο της αγοράς εργασίας, εντός και εκτός λιμένων προκειμένου να την κάνουν ελκυστική για τους ιδιώτες. Κλείνουν τα μάτια στις προκλητικές φοροαπαλλαγές, στις διευκολύνσεις που έχουν χορηγηθεί και στις παραχωρήσεις που έχουν γίνει στην Cosco. Αυτή η πολιτική που εκχωρεί σε ιδιώτες έναντι πινακίου φακής στρατηγικούς τομείς για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας δεν έχει όφελος για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Αντίθετα, με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του διαρκώς αυξανόμενου χρέους της χώρας, την έξοδο από την κρίση, τη διογκωμένη ανεργία που έχουν επιφέρει τα μνημόνια, επιδιώκει να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και να μετατρέψει τη χώρα σε αποικία χρέους και αυξημένης κερδοφορίας των ιδιωτικών επενδύσεων.

Από την ιδιωτικοποίηση, δεν γλιτώνει ούτε η Πλοηγική Υπηρεσία σε αντίθεση με ότι ισχύει στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. όσον αφορά τη διαφύλαξη της ασφάλειας των επιβατών, των πλοίων, των λιμενικών εγκαταστάσεων και του περιβάλλοντος.  Να θυμίσουμε ότι ρυθμίσεις ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών πλοήγησης έχουν απορριφθεί στο παρελθόν από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Την στιγμή που από την κυβέρνηση περισσεύουν οι δηλώσεις για τη σημασία της ναυτιλίας για την ελληνική οικονομία και κοινωνία, την ίδια στιγμή το αρμόδιο υπουργείο ενώ οφείλει να είναι οικονομικό και παραγωγικό, στρατιωτικοποιείται.  Το προσωπικό του λιμενικού σώματος ενώ δεν επαρκεί να καλύψει τις ανάγκες αστυνόμευσης των ακτών, καλύπτει ολοένα και περισσότερες θέσεις πολιτικού προσωπικού, το οποίο βγαίνει σε εφεδρεία, και απολύεται. Παράλληλα μειώνονται οι οργανικές θέσεις. Ενώ η κυβέρνηση έχει κάνει σημαία της τη μείωση της γραφειοκρατίας με τις προτεινόμενες αλλαγές, το νομοσχέδιο την πολλαπλασιάζει, και επιστρέφει τη δημόσια διοίκηση σε πρακτικές της δεκαετίας του 1960. Από αυτόν τον φαινομενικά παράλογο σχεδιασμό οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι εφοπλιστές, διότι σε ένα κολοβό υπουργείο μπορούν να υπαγορεύσουν τις δικές τους προτεραιότητες πολιτικής. Μια στρατιωτικοποιημένη δομή δεν έχει τη δυνατότητα ν’ ασκεί αυτόνομη πολιτική, να έχει απορίες και αντιρρήσεις, απλά εκτελεί εντολές. Η προοπτική αυτή είναι επικίνδυνη για την ελληνική ναυτιλία και τα νησιά.

Οι εργαζόμενοι στα λιμάνια και στη ναυτιλία ενωμένοι αγωνιζόμαστε για να αποσυρθεί αυτό το νομοσχέδιο. Παράλληλα, κατανοώντας την ευθύνη που έχουμε απέναντι στο κοινωνικό σύνολο προσπαθούμε να ενημερώσουμε τις τοπικές κοινωνίες για τις αρνητικές συνέπειες που θα έχει η τυχόν εφαρμογή του.

Οι Διοικήσεις των Σωματείων
Πανελλήνια ‘Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)
Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εργαζομένων στην Ναυτιλία και τον Τουρισμό (ΠΑΣΕΝΤ)
Ένωση Μονίμων και Δοκίμων Λιμενεργατών ΟΛΠ
Ένωση Μονίμων Υπαλλήλων ΟΛΠ
Ένωση Τεχνικών και Χειριστών Υπαλλήλων ΟΛΠ
Σύλλογος Υπαλλήλων ΝΑΤ
Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων Υ.Ε.Ν
Πανελλήνια Ένωση Κυβερνητών – Μηχανοδηγών
Πανελλήνια Ένωση Προσωπικού Πλοηγικής Υπηρεσίας
 

Ε.Ε ή χάος…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.

Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους… δικαιώνουν!

Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:

«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα…».


*

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.
Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.

Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,
το «χάος της Ευρώπης» τους

– το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» –

έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),

έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),

έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)

έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),

εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

*

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.

Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.

Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 – 300 ευρώ…

*

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου «κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

*

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το… 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ’ εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);

Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

*

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!

Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:

Διάλεξε, του λένε,

ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με
«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»

ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα
«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!

Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ… «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να… διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

*

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».

Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:
Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της ανείπωτης κοινωνικής συμφοράς.

 

Εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο Περιστέρι: Κρατική καταστολή & Φασιστική απειλή

ΚΑΛΕΣΜΑ

Ζούμε μια πρωτοφανή βάρβαρη πολιτική. Πετσοκομμένοι μισθοί, 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, διάλυση όλων των δημόσιων υποδομών,  προσπάθεια για ξεπούλημα και πλήρη ιδιωτικοποίηση των βασικών δημοσίων αγαθών (νερό, ενέργεια, υγεία και παιδεία). Ο σημερινός καπιταλισμός, οι κυβερνήσεις, η ΕΕ και το ΔΝΤ, φορτώνουν στις πλάτες μας την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι γενικές απεργίες, οι κλαδικοί εργατικοί αγώνες, το κίνημα των πλατειών, συνολικά η αντίσταση και η πάλη του λαού, αν και δεν έχει ακόμη καταφέρει να ανατρέψει την επίθεση, έχει μπλοκάρει αρκετές φορές τις μνημονιακές κυβερνήσεις.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο, αυτή η πολιτική προσπαθεί να επιβληθεί με τον ωμό αυταρχισμό και τη βία. Οι διαδηλώσεις χτυπιούνται από τα χημικά και τα γκλομπς των ΜΑΤ. Οι απεργίες όπως αυτές των ναυτεργατών και των εργαζόμενων του ΜΕΤΡΟ, επιστρατεύονται, συνεδριάσεις σωματείων παρακολουθούνται. Κάτοικοι περιοχών που αρνούνται τις «επενδύσεις» της οικολογικής καταστροφής όπως στις Σκουριές, αντιμετωπίζουν την εισβολή και την κατοχή  των χωριών τους από τα ΜΑΤ. Άνθρωποι απαγάγονται από την ασφάλεια, δεκαπεντάχρονοι μαθητές συλλαμβάνονται και ανακρίνονται . Η ΓΑΔΑ έχει μετατραπεί αποδεδειγμένα σε τόπο βασανιστηρίων, ενώ αυτοδιαχειρόμενοι χώροι καταστέλλονται από την αστυνομία.  Την ίδια στιγμή οι τηλέ-εισαγγελείς, εκφραστές και απολογητές των μνημονίων, «δικάζουν» κάθε αντίδραση του λαού ως ανεύθυνη, οπισθοδρομική και τρομοκρατική.

Η Λαϊκή και εθνική κυριαρχία, ορισμένη σαν το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει για το τόπο του, καταργείται και παραδίδεται στο κεφάλαιο (πολυεθνικό και Ελληνικό) και στην επιτροπεία της τρόικας. H επιβολή άδικων και αντισυνταγματικών νόμων με τους οποίους καταργούνται κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα όπως οι συλλογικές συμβάσεις και η μονιμότητα στο δημόσιο, τα χαράτσια και η απειλή κατάσχεσης μισθών, συντάξεων και σπιτιών για όσους χρωστούν στην εφορία, φανερώνουν τον αυταρχικό παροξυσμό των αστικών κυβερνήσεων, οι οποίες έχουν αναγορεύσει σε υπέρτατο νόμο της κοινωνίας τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των δανειστών ενάντια στο εχθρό λαό, τα δικαιώματα και τις ανάγκες του. Σε μια εποχή που ο εργαζόμενος άνθρωπος δικαιούται και μπορεί να αποκτήσει νέες ελευθερίες και δικαιώματα, ένα σιδερόφρακτο και αυταρχικό καθεστώς οικοδομείται ταχύτατα γύρω μας.
 Ταυτόχρονα δίπλα  στη ακροδεξιά του Σαμαρά και του Δένδια που κυβερνά (με τους αστερίσκους του «ευαίσθητου» Βενιζέλου και του «υπεύθυνου» Κουβέλη), οι φασιστικές συμμορίες, με την ανοχή και τις πλάτες της αστυνομίας, τρομοκρατούν και δολοφονούν ανυπεράσπιστους μετανάστες, χύνουν το δηλητήριο του χιτλερισμού και του ρατσισμού στο λαό. Ωστόσο βρήκαν μπροστά τους ένα μαζικό και αναπτυσσόμενο αντιφασιστικό κίνημα. Αύριο θα επιχειρήσουν να χτυπήσουν τους απεργούς και όσους αντιστέκονται, όπως έκαναν και στο παρελθόν άλλωστε. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, σε πλήρη σύμπνοια με τους φασίστες, φέρνει τον ρατσιστικό νόμο για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών, στέλνοντας την χώρα εκατό χρόνια πίσω,  εισάγοντας το «νόμο του αίματος» στην Ελληνική νομοθεσία.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Περιστερίου, μπροστά σε αυτή τη κατάσταση ανοίγει τη συζήτηση για την αναγκαία απάντηση του κινήματος. Καλεί όλους τους Περιστεριώτες και τις Περιστεριώτισες στην εκδήλωση της με τίτλο «Κρατική καταστολή και φασιστική απειλή απέναντι στη κοινωνία και τους αγώνες της», την Παρασκευή 29 Μαρτίου και ώρα 19.00 στη Ξυλοτεχνία. Ομιλητές θα είναι:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΦΑΚΑΚΗΣ, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μέλος της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ, Δικηγόρος και μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ
, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Κίνησης Για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας.

 

Με αφορμή τα όχι που σημαίνουν ναι – Στοιχεία μιας επαναστατικής γραμμής

Ανακοίνωση της πολιτικής πρωτοβουλίας Διεθνιστής

Η καταψήφιση του νομοσχεδίου από την κυπριακή βουλή, για το γενικό «κούρεμα» των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, βοήθησε από τη μια πλευρά για να φανούν καθαρότερα οι πολιτικές λογικές και επιδιώξεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, να φωτιστούν πλευρές της ανάλυσης για την ευρωπαϊκή καπιταλιστική κρίση, και κυρίως να διευρυνθεί ένας προβληματισμός γύρω από την αναγκαία πολιτική γραμμή που θα πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα γενικά, οι επαναστάτες ειδικά.

Όλος ο ελληνικός αντιπολιτευόμενος στην κυβέρνηση πολιτικός κόσμος στάθηκε με πανηγυρική διάθεση απέναντι στην απόφαση του αστικού κυπριακού πολιτικού συστήματος. Από τη μεριά των συστημικών δυνάμεων που αντιπολιτεύονται το κυβερνητικό πολιτικό σχέδιο, ήταν μια πάρα πολύ καλή αφορμή, να τονιστεί η ανάγκη μιας υπερήφανης εθνικής στάσης της Ελλάδας, απέναντι στην τρόικα, παίρνοντας μαθήματα από το κυπριακό κοινοβούλιο. Πιο ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτιζόμενος απόλυτα, καταδεικνύει για άλλη μια φορά ακόμα καλύτερα, για το τι εννοεί, όταν μιλάει για τη δική του εκδοχή συστημικής συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης με τα εντός και εκτός Ελλάδας κέντρα του κεφαλαίου. Η υπόλοιπη αριστερά στην Ελλάδα, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, χρησιμοποιεί το κυπριακό κοινοβουλευτικό όχι, με την επισήμανση πως αυτό από μόνο του δεν αρκεί, ενώ ταυτόχρονα πως είναι μια πολύ καλή εκκίνηση για τον κυπριακό λαό, που μπορεί να πάει ακόμα πιο πέρα αυτό το όχι, για να το κάνει στέρεο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια συμπληρωματική και ηγεμονευόμενη σε αυτή τη φάση αστική γραμμή αντιμετώπισης της κρίσης.
Στη δεύτερη, πιστεύουμε πως έχουμε μπροστά μας μια ιδεολογικοπολιτική πανωλεθρία της αριστεράς, που δυστυχώς αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, θα τη βρούμε μπροστά μας, όταν το ζήτημα, ως πραγματικό ενδεχόμενο πλέον, ανοίξει και στην Ελλάδα. Και στις δυο περιπτώσεις, ο εγκλωβισμός σε μια αντιΜέρκελ και αντιγερμανική ανάλυση, είναι εντυπωσιακά κοινός.

Ο κυπριακός λαός, αντέδρασε βλέποντας μπροστά του να εξελίσσεται το χειρότερο δυνατό σενάριο-όρος, χρηματοδότησης της Κύπρου. Αυτό, σε συνδυασμό με τις φρούδες ελπίδες περί υποστήριξης και οικονομικής ενίσχυσης της Κύπρου από τη Ρωσία, που «έπαιξε» και το κυπριακό πολιτικό σύστημα, έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στην καταψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου. Η ανάθεση των ελπίδων από την αριστερά στην Ελλάδα, μιας αριστεράς χωρίς σχέδιο και σταθερό προσανατολισμό, στο λαό της Κύπρου, δεν προσφέρει τίποτα στο εργατικό κίνημα. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, και έπειτα από την εναλλαγή καμιά δεκαριά σεναρίων μέσα σε οκτώ ημέρες, για την άντληση των 5,8 δις. ευρώ, φαίνεται πως η κατάληξη είναι το κούρεμα, αντί μετοχών, των καταθέσεων πάνω από 100.000 ευρώ, στην Τράπεζα Κύπρου, η αναδιάρθρωση της Λαϊκής, και το σημαντικότερο, η μετατροπή όλων των καταθέσεων σε προθεσμιακών. Μέρος αυτών των μέτρων, ήταν στο πρόγραμμα του Αναστασιάδη στις τελευταίες εκλογές στην Κύπρο, ενώ κάποια άλλα, καθιστούν ευθέως, αλλά όχι άμεσα χρονικά, το σύνολο των κατατεθειμένων εισοδημάτων στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα, στα χέρια του κράτους και των ξένων κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων που τη δανείζουν. Ταυτόχρονα, από το ίδιο βράδυ των αντιδράσεων έξω από την Κυπριακή Βουλή, οι κύπριοι δήλωναν πως «το κράτος μας να το πληρώσουμε, τους ξένους και τους ευρωπαίους όχι», ενσωματώνοντας δηλαδή στην κοινή συνείδηση, μια από τις κορυφαίες στιγμές της κυπριακής (και όχι μόνο κρίσης), ως πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης. Ως συνέχεια και προέκταση των από το 1974 ανοιχτών πολιτικών προβλημάτων. Ο κυπριακός λαός πράγματι έχει τώρα την ευκαιρία να δυναμώσει την πάλη του, αν φυσικά δεν επιλέξει από τις παραλλαγές της αστικής πολιτικής, και κυρίως ως τμήμα μιας γενικευμένης αντίστασης από τη μεριά των λαών της Ευρώπης, προφανώς σε μια πρώτη φάση του ευρωπαϊκού νότου.

Η Ρωσία από τη μεριά της, και λόγω στρατηγικών συμφωνιών με τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και γιατί σε αυτή τη φάση δεν την εξυπηρετεί σε τίποτα να μπει δια της Κύπρου «συνέταιρος» στην κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρνήθηκε να στηρίξει πιο γενναιόδωρα τη Κύπρο, χρησιμοποιώντας εκτός λογικής οικονομικά ανταλλάγματα. Άλλωστε, οι περιπλοκές που θα δημιουργηθούν στην περιοχή, με αφορμή τις επιχειρήσεις εξορύξεων ενεργειακών πηγών, και τις οποίες έχουμε περιγράψει με αφορμή την επίσκεψη Ολάντ στην Ελλάδα, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τη ρωσική αστική τάξη και την πολιτική ηγεσία της, στο να πάρει γρήγορες αποφάσεις.

Τόσο κόμματα της αντιπολίτευσης, όσο πολύ περισσότερο, αντιμνημονιακά υποτίθεται μέσα ενημέρωσης, υπενθύμισαν πως αυτή η ρωσική στάση, γκρέμισε αυταπάτες, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, για τις πραγματικές προθέσεις της Ρωσίας, στο να δανείσει τις αστικές οικονομίες που αναζητούν επειγόντως δανεισμό. Αυτά είναι καλά για όσους δεν έχουν μνήμη. Εμείς έχουμε. Να θυμίσουμε πως το σενάριο της χρηματοδότησης από Ρωσία και Κίνα, έκλεισε για την Ελλάδα, ήδη επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου, όταν Ρώσοι και Κινέζοι, τον έστειλαν ευθέως στο Δ.Ν.Τ. Για να θυμηθούμε επίσης, πως αμέσως μετά το Καστελλόριζο έντυπα της αριστεράς στην Ελλάδα (Ριζοσπάστης, Αυγή, Πριν και άλλες), μεταξύ Απριλίου και Μαΐου του 2010, υπεδείκνυαν μάλιστα, πως θα ήταν μια λύση η αναζήτηση από την κυβέρνηση δανεισμού με χαμηλότερο επιτόκιο από Ρωσία και Κίνα. Είναι η εποχή που και κομμάτι της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ιδρύει την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, για να την εγκολπωθεί στη συνέχεια ο Καμμένος και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες στην ανάλυσή τους. Από τα σύννεφα για τη ρώσικη στάση, πέφτουν όσοι δεν έχουν ούτε την ανάλυση, για μια ως το τέλος επαναστατική πολιτική γραμμή.

Για εμάς, το κυπριακό όχι, μέσα στο κοινοβούλιο, και χωρίς να αρνούμαστε πως δίνει μια ευκαιρία στον κυπριακό λαό να οργανώσει την πάλη του, πιστεύουμε πως είναι ενάντια στα συμφέροντα των πιο εκμεταλλευόμενων στρωμάτων του, ενάντια στο ίδιο το ελληνικό εργατικό κίνημα. Είναι ένα όχι που πολύ γρήγορα μεταφράζεται σε πολλά ναι, απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, των ντόπιων και ξένων δανειστών του κυπριακού αστικού πολιτικού συστήματος. Όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επικαλείται αυτό το όχι, σπέρνει αυταπάτες για τη λογική, τις διεκδικήσεις και τα μέσα πάλης που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, εδώ, στη δική μας προσπάθεια για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Το ζητούμενο για εμάς είναι αν μπορεί να υπάρξει σε αυτή την κρίσιμη φάση, πολιτική γραμμή άμεσα αξιοποιήσιμη από τους επαναστάτες στην Ελλάδα και το εργατικό κίνημα, που σε κάποιο βαθμό θα μπορεί να ενοποιεί την πάλη με τα «κάτω» στρώματα, και ταξικά συμφέροντα και στην Κύπρο.

1) Καμιά εμπιστοσύνη στο αστικό πολιτικό προσωπικό, Πάλη για την ανατροπή τους. Δεν είναι μόνο το τι έχει ακολουθήσει την καταψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου από την κυπριακή Βουλή. Είναι και το τι προηγήθηκε. Οι ευρωπαίοι «σεντράρουν» το Χριστόφια ότι έχει συμφωνήσει σε μέτρα κουρέματος από τις 4 Δεκέμβρη. Ο Γιαννάκης Χάσικος, υπουργός εσωτερικών της Κύπρου, σε δραματικούς τόνους τις παραμονές της καταψήφισης, ξεγυμνώνεται λέγοντας, πως στις αρχικές προτάσεις αλά ελληνικά, για κούρεμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, για κρατικό φορέα ιδιωτικού δικαίου αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας (σενάριο που σιγοντάρισε και η κυπριακή εκκλησία, αντί ομολόγων βεβαίως), οι ευρωπαίοι αρνούνταν. 5 μέρες πριν την κατάθεση του νομοσχεδίου, ο Αναστασιάδης δήλωνε πως δεν πρόκειται να ανοίξει καμιά συζήτηση για κούρεμα των καταθέσεων.

2) Πάλη για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τη διάλυσή της. Στην πραγματικότητα ότι ζούμε αυτές τις ημέρες, είναι ένα ακόμα επεισόδιο της καπιταλιστικής κρίσης με κέντρο την Ευρώπη. Ότι γίνεται αυτές τις ημέρες στην Κύπρο, μην το ξεχωρίζουμε από την άλυτη διαπραγμάτευση μεταξύ τρόικας αι ελληνικής κυβέρνησης, που οδηγεί σε νέα επώδυνα μέτρα μείωσης μισθών, απολύσεων στο δημόσιο και συνέχισης της φορομπηχτικής πολιτικής. Ενώ δεν είναι εκτός και το ενδεχόμενο και κουρέματος των καταθέσεων. Η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε και αυτή ένα πρώτο κούρεμα των καταθέσεων, για να καλύψει ομολογιούχους υψηλού ρίσκου. Όπως και στην περίπτωση της Κύπρου, έχουμε μια ευθεία μεταφορά εισοδημάτων προς το κεφάλαιο και τους εθνικούς και υπερεθνικούς δανειστές. Η περίπτωση της Κύπρου ειδικά μάλιστα, αποδεικνύει πως η πάλη για έξοδο από την Ε.Ε. και διάλυσή της, πρέπει να είναι καθήκον διεθνιστικό, που δε μπορεί να στηριχτεί στις δυνατότητες και τα όρια, κανενός αποκλειστικά εθνικού εργατικού κινήματος, λόγω της ακόμα ασθενέστερης οικονομικής διάρθρωσής της.

3) Καμιά πρόσδεση σε κανένα ιμπεριαλιστικό άρμα, ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Διεθνιστική επαναστατική πάλη, για την αποτροπή και ακύρωση των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μεγάλων και περιφερειακών στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην περίπτωση της Κύπρου ειδικά, μια «μετάγγιση» του αιτήματος για αντιευρωπαϊκή πάλη, χωρίς αυτό το αναγκαίο στοιχείο αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική, οδηγεί στις απέλπιδες προσπάθειες βοήθειας από κάποιο άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο όπως η Ρωσία, ή όταν και αυτή η λύση οδηγήσει σε απογοήτευση, στην ομηρία των εθνικών λογικών.

Η ανάλυση, και οι σκέψεις για την αναγκαία πολιτική γραμμή, με αφορμή το κυπριακό ζήτημα, δεν αφορά μια ακαδημαϊκή συζήτηση. Τα συμπεράσματα και οι γραμμές που θα διατυπώσουμε αφορούν το σήμερα και το αύριο, στην αντιπαράθεσή μας με το ελληνικό αστικό πολιτικό προσωπικό. Αποτελεί ένα crash-test λογικής και πάλης για τις μέρες που έρχονται. Από αυτή τη σκοπιά καταθέτουμε και ως Διεθνιστής τις παραπάνω θέσεις.

Πηγή: Διεθνιστής