RSS

Monthly Archives: May 2013

Μήνυμα των Τούρκων διαδηλωτών – Συγκλονιστικές φωτο – ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΑ

Μετά από μια σειρά ειρηνικών διαδηλώσεων για την υπεράσπιση ενός δημόσιου χώρου αναψυχής στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης που έχει αποφασιστεί να κατεδαφιστεί με σκοπό  την κατασκευή ενός εμπορικού κέντρου, η Τουρκική αστυνομία επιτέθηκε βίαια τους διαδηλωτές με δακρυγόνα και αντλίες νερού σημαδεύοντας απευθείας στα πρόσωπα και τα σώματα των διαδηλωτών. Δεκάδες διαδηλωτές διακομίστηκαν στο νοσοκομείο και η πρόσβαση στο πάρκο αποκλείστηκε χωρίς καμία νομική βάση. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, που ελέγχονται άμεσα από την κυβέρνηση ή έχουν επιχειρηματικούς και πολιτικούς δεσμούς με αυτή, να αρνούνται να καλύψουν τα περιστατικά αυτά. Πρακτορεία τύπου μπλοκάρουν τη ροή πληροφοριών.

Παρακαλώ μοιραστείτε αυτό το μήνυμα ώστε ο κόσμος να μάθει για το αστυνομικό κράτος καταστολής που δημιουργήθηκε από το AKP του Ταγίπ Ερντογάν, το οποίο συχνά θεωρείται ως πρότυπο για άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Τουρκική δημοκρατία και ο λαός της αναμένει τη βοήθειά σας. Σας ευχαριστούμε!

* text in french and english: Daghan Irak, translate in spanish and catalan: Pelin Dogan, edit: Can Seven.  arabic: Dan Sela, italian: Aydın Ferhan Atabas

 http://resistaksim.tumblr.com/

 

Σύγχρονοι Χίτες: Εμφανίστηκαν και πάλι τα «τάγματα ασφαλείας» (βίντεο)

232320000 

Ένα νέο βίντεο έχει αναρτηθεί από χθες στο διαδίκτυο, που παρουσιάζει τη δράση της αυτοαποκαλούμενης «Πατριωτικής Πολιτοφυλακής», μιας ακραίας εθνικιστικής οργάνωσης που δρα σε πανελλαδικό επίπεδο.

Η δράση της παραμένει ακόμη σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό και, σύμφωνα με όσα η ίδια αναφέρει στην ιδρυτική της ανακοίνωση, στόχο έχει τη δημιουργία μιας «εκπαιδευμένης, συντεταγμένης, πειθαρχημένης, ετοιμοπόλεμης, ισχυρής» ομάδας πολιτών – οπλιτών, οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να επέμβουν όταν ξεσπάσει η κοινωνική αναταραχή.
Όπως φαίνεται ξεκάθαρα και στα βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, η «Πατριωτική Πολιτοφυλακή» πραγματοποιεί ασκήσεις εκπαίδευσης στρατιωτικού τύπου με στολές παραλλαγής αντίστοιχες με εκείνες του ελληνικού στρατού, με το εθνόσημο και το σήμα της Πατριωτικής Πολιτοφυλακής.

Φυσικά δεν λείπει και ο οπλισμός, όπως πολυβόλα και καραμπίνες, που, όπως οι ίδιοι αναφέρουν, είναι τύπου airsoft νόμιμα και πωλούνται σε καταστήματα.
Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι θα επέμβουν «μόνο όταν ξεσπάσει η κοινωνική αναταραχή, την οποία θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν κάποιοι ανθέλληνες» και κρίνουν ότι η ύπαρξη μιας τέτοιας ομάδας «θα είναι άκρως απαραίτητη και πολύτιμη».
Παράλληλα, τονίζουν ότι κινούνται πάντα μέσα στα νόμιμα πλαίσια, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι στιγμής φαίνεται πως υπάρχουν τμήματα της οργάνωσης σε αρκετές πόλεις της χώρας. Μάλιστα, πρόσφατα έκλεισε ένα χρόνο λειτουργίας που γιόρτασε στα κεντρικά της γραφεία στο Μεταξουργείο.
Οι εκπαιδεύσεις, πραγματοποιούνται σε ορεινά ερημικά μέρη όπου μόνο η διοίκησή της γνωρίζει, διαρκούν κάποιες ώρες και περιλαμβάνουν εκτός από στρατιωτικές ασκήσεις, πρώτες βοήθειες και αυτοάμυνα και μαθήματα ιστορίας. Μάλιστα, αρκετά τα μέλη της έχουν θητεύσει στις Ειδικές Δυνάμεις.
Στις εκπαιδεύσεις αυτές, από τις οποίες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο διάφορα βίντεο, διακρίνονται ομάδες ανθρώπων σε στρατιωτική παράταξη, παραγγέλματα και αντίστοιχα στοιχεία που παρατηρούνται μόνο στο πλαίσιο επιχειρήσεων και εκπαιδεύσεων του ελληνικού στρατού.
Όσον αφορά το ιδεολογικό υπόβαθρο της οργάνωσης, οι ίδιοι δηλώνουν Έλληνες Εθνικιστές που δεν έχουν σχέση με την Άκρα Δεξιά, το φασισμό και το ναζισμό και αναγνωρίζουν τη Χρυσή Αυγή ως ένα νόμιμο πολιτικό Εθνικιστικό Κίνημα.
Βασικός τους προσανατολισμός είναι η αποχώρηση όλων των λαθρομεταναστών από τη χώρα, η καταγγελία του «Δουβλίνου 2» (σ.σ. της συνθήκης που προβλέπει την επιστροφή των παρανόμων μεταναστών, στην χώρα εισόδου τους) και το οριστικό κλείσιμο των ανατολικών συνόρων της χώρας, χερσαίων και θαλάσσιων.
Δηλώνουν ακόμη ότι στόχος τους δεν είναι να αντικαταστήσουν την αστυνομία και το στρατό, αλλά να επέμβουν όταν έλθει η ώρα, ενώ από άκρως εθνικιστικά χαρακτηριστικά διακατέχεται και η ρητορική τους, που στρέφεται κατά των μεταναστών, καθώς και όσων δεν είναι στο γένος Έλληνες
Στρατολόγηση ακόμη και ανηλίκων
Οι οργανωμένες επιχειρήσεις στρατολόγησης «εθελοντών» της οργάνωσης γίνονται κατά κύριο λόγο μέσα από social media, καθώς όχι μόνο δίνουν όλες τις πληροφορίες για τη στρατολόγηση μελών, αλλά επιχειρούν να δικαιολογήσουν τις ενέργειες αυτές λόγω της έκτακτης κατάστασης της χώρας.
Όπως αναφέρεται, στην οργάνωση μπορούν να ενταχθούν και εν ενεργεία άνδρες των σωμάτων, οι οποίοι «θα διατηρούν τους βαθμούς ιεραρχίας τους με δυνατότητα προαγωγών εντός της οργάνωσης και για τους νεότερους».
Σε σχετική ανάρτηση στο διαδίκτυο γίνεται πρόσκληση σε νέους να προσφέρουν καθώς «η Ελληνική Αστυνομία σε περίπτωση εξέγερσης δεν θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών».
Μάλιστα, η επιχείρηση στρατολόγησης απευθύνεται και σε παιδιά άνω των 16 ετών, καθώς θα τους προσφέρει online εκπαίδευση.
Οι μαθητές στο προαύλιο θα καταγράφουν τις επιθετικές συμπεριφορές και θα βρίσκονται σε συνεχή περιπολία. Με αυτόν τον τρόπο «θα εκτονωθεί η νεανική τους ορμή χωρίς να στιγματίζονται και να υποτάσσονται σε σκοτεινές ομάδες».
Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά, η οργάνωση «δεν κρύβεται σε γιάφκες, δεν φοράει κουκούλες, ούτε κουβαλάει ρόπαλα και δόρατα, αλλά θα συνεργάζεται με όλους τους κρατικούς και κοινωνικούς φορείς, και θα έχει δημόσια αναγνώριση και αποδοχή».
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο καταστατικό της οργάνωσης, ως πρώτος σκοπός της καταγράφεται «η διάδοση του αθλητικού ιδεώδους» (!), ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο είναι δομημένη και, κυρίως, η δράση της είναι εμφανές ότι παραπέμπουν σε μια παραστρατιωτική ομάδα με εμφανή παρακρατικά χαρακτηριστικά, που θυμίζει έντονα τα γνωστά «τάγματα ασφαλείας», ενώ δεν διστάζει να δηλώσει ξεκάθαρα ότι στόχος της είναι η προετοιμασία των Ελλήνων πολιτών, για να επέμβουν όταν «διασαλευτεί η Τάξη».
Αυτό που θα πρέπει, πάντως, σίγουρα να εξεταστεί από τις ελληνικές αρχές και κυρίως από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης είναι το αν η ύπαρξη, οι στόχοι, η ρητορική τους και η δράση τους καλύπτονται από το υπάρχον νομικό πλαίσιο, σε μια περίοδο στην οποία η δοκιμαζόμενη ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει ήδη τεράστιο πρόβλημα από την έξαρση των ρατσιστικών φαινομένων.

Πηγή:www.crimenet.gr

 

Η επαναστατική τέχνη ως συνείδηση της εποχής


του Περικλή Παυλίδη*

(Κείμενο ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Η.Κακαβάνη, «Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του», Θεσσαλονίκη 21/4/13)

Το βιβλίο του Ηρακλή Κακαβάνη «Ο άγνωστος Βάρναλης» είναι ένα πολύ φροντισμένο πόνημα το οποίο εξοικειώνει τον αναγνώστη με τη γενική πνευματική διαδρομή του ποιητή φωτίζοντας συνάμα κρίσιμες στιγμές της και αποκαλύπτοντας ουσιώδεις πτυχές της προσωπικότητάς του, πράγμα  που επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα το περιεχόμενο του έργου του. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποια η σημασία της ενασχόλησης  στις μέρες μας με το έργο του Βάρναλη, τι δικαιώνει το ενδιαφέρον για ένα τόσο αδιαμφισβήτητα στρατευμένο κομμουνιστή διανοητή. 


Εκκινώ από την άποψη ότι η  τέχνη συνιστά διαγενεακή επικοινωνία των ανθρώπων μέσω αισθητικών μορφών, οι οποίες μεταδίδουν και γεννούν συναισθήματα και σκέψεις. Σ’ αυτή όμως την  επικοινωνία επιβιώνει διαχρονικά και διασώζεται ό,τι έχει καθολική σημασία για την ανθρωπότητα, για τις ανάγκες και προοπτικές της. Για να αποκτήσει καθολική σημασία   το έργο ενός δημιουργού, το οποίο ωστόσο αναπόφευκτα εντάσσεται σε συγκεκριμένο χωροχρόνο, θα πρέπει να αναδεικνύει  τα πλέον θεμελιώδη για την ανθρωπότητα ζητήματα της εποχής, αυτά που διαμορφώνουν τον ανθρώπινο κόσμο και  καθορίζουν την εξέλιξή του, να  αποτελέσει δηλαδή συνείδηση της εποχής,   και να το κάνει μάλιστα χρησιμοποιώντας μορφολογικά άρτιους τρόπους, λειτουργώντας βάσει των νόμων της αισθητικής ικανοποίησης. 

Ο Βάρναλης υπήρξε εκπληκτικός τεχνίτης του λόγου. Ο στίχος του καλοδουλεμένος και  ακριβής συνδυάζει την διεισδυτική κριτική ματιά με την καυστικότητα, την ειρωνεία και  τη χλεύη. Συνάμα μας παρουσιάζει υπέροχα δείγματα λυρισμού. Αυτό όμως που θα σημαδέψει το έργο του είναι  η σπουδαία επιλογή ζωής,  να ταχθεί με το μέρος του εργαζόμενου λαού σε μια εποχή μεγάλων επαναστατικών εγχειρημάτων. Ο Βάρναλης ήταν από τους πρώτους διανοούμενους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Υπήρξε πρωτοπόρος της ελληνικής επαναστατικής διανόησης,   προτάσσοντας το νέο κοσμοϊστορικό ιδεώδες   με απαράμιλλο ενθουσιασμό και ιδεολογική μαχητικότητα.  Έργα του όπως  «Το φως που καίει»,  «Ο λαός των Μουνούχων» και «Σκλάβοι πολιορκημένοι», αποτελούν  λογοτεχνικό μανιφέστο  του ιστορικού υλισμού. 

Αυτή η επιλογή του ποιητή  του επέτρεψε να βρεθεί στο ύψος της εποχής,  να διαβεί το δρόμο σκληρών και κρίσιμων κοινωνικών αγώνων,   ο οποίος συνάμα οδηγούσε σε γόνιμες πνευματικές  αναζητήσεις  και δημιουργικές καλλιτεχνικές  υπερβάσεις. Στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα ο αστικός κόσμος με τα δικά του ιδεώδη της δικαιϊκής ελευθερίας και  ισότητας και  της εθνικοπατριωτικής  αδελφοσύνης είχε ήδη εξαντλήσει την προοδευτική ορμή του, αποκαλύπτοντας με φρικτό τρόπο το πραγματικό του πρόσωπο, στέλνοντας εκατομμύρια ανθρώπινων ψυχών στην κρεατομηχανή του 1ου παγκόσμιου πολέμου (στην Ελλάδα επιπροσθέτως των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας). Η διανόηση που παρέμεινε εγκλωβισμένη στα αστικά ιδεώδη βρέθηκε με τον ένα  ή τον  άλλο τρόπο μακριά από τα κρίσιμα ζητήματα της κοινωνικής προόδου ή και σε θέσεις εκ διαμέτρου αντίθετες προς αυτή. Η διανόηση που αισθάνθηκε την παρακμή  της αστικής κοινωνίας αλλά δεν  μπόρεσε να διακρίνει προοπτικές  χειραφέτησης και να αφοσιωθεί σ’ αυτές επίσης βρέθηκε στο περιθώριο της ιστορίας. 

Από αυτή τη σκοπιά παρουσιάζει ενδιαφέρον η σχέση του Βάρναλη  (την οποία αναδεικνύει επαρκώς ο Ηρακλής Κακαβάνης στο βιβλίο του) με διανοητές όπως ο Καβάφης, ο Παλαμάς και ο Δελμούζος, οι οποίοι υιοθέτησαν διαφορετικές ή και αντίθετες στάσεις απέναντι στην εποχή τους εν συγκρίσει με αυτή του ποιητή. Δέον να τονιστεί ότι αυθεντικός και μαχητικός ανθρωπισμός στον 20ο αιώνα μπορούσε να υπάρξει μόνο μέσα από την προλεταριακή θεώρηση του κόσμου και τον αγώνα  για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Η κοινωνική στάση του Βάρναλη τον ώθησε να δει τη ζωή  από τη σκοπιά των υφιστάμενων την ταξική εκμετάλλευση, των φτωχών, των ταπεινών και καταφρονεμένων. Έτσι κατάφερε να αντιληφθεί  το μόχθο   και τη δυστυχία τους, (αυτά που πολλοί διανοούμενοι της εποχής κοιτούσαν αλλά δεν έβλεπαν) και να γίνει με το έργο του η φωνή τους. 

Ο Βάρναλης πολεμά με πάθος και πείσμα τον κόσμο της αδικίας. Αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των  αφεντάδων της ζωής, των εκμεταλλευτών εργασίας, αυτών που χτίζουν την ευτυχία τους πάνω στα κόκαλα του λαού, χρησιμοποιώντας βία και  απάτη. Ο Βάρναλης αγαπά το λαό και γι’ αυτό δε τον κολακεύει. Αντιθέτως τον επικρίνει  για τη δειλία, τη μοιρολατρία και  τη μικροψυχία  που συχνά τον διακρίνουν. Ο λαός κουβαλάει μέσα του όλη τη σαπίλα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Είναι ο  «καλός λαός», αυτός που φρόνιμα και ταχτικά πάει με κείνον που νικά, είναι ο λαός των μοιραίων οι οποίοι, ενώ έχουν στερηθεί ό,τι όμορφο υπάρχει στη ζωή, εκτονώνονται με υποκατάστατα ευτυχίας, περιμένοντας κάποιο θαύμα. Ο λαός μπορεί να προδώσει. Όπως σπαρακτικά αναφωνεί η βαρναλική Παναγία:   Θεριά οι ανθρώποι  δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν. 

Ο ποιητής γνωρίζει καλά ότι ο  λαός υφίσταται κάθε μορφής πνευματική χειραγώγηση και καταγγέλλει με καυστικό τρόπο την απύθμενη υποκρισία όλων εκείνων των απολογητών της ταξικής κυριαρχίας, οι οποίοι διδάχνουν την αγιότητα της σκλαβιάς και της πείνας ώστε να μπει ρυθμός και τάξη στο μυαλό και στην ψυχή των αδικημένων και να ζητάνε  μοναχοί τους ν’ αδικιούνται – για το καλό τους. Ο Βάρναλης με το καθαρτήριο φως της σκέψης και του λόγου του αντιμάχεται τα ιδεολογικά φαντάσματα του κόσμου της εκμετάλλευσης, της καθημερινής ψευδούς συνείδησης,  τα οποία ηγεμονεύουν το μυαλό και τη ζωή των ανθρώπων του μόχθου. Το έργο του λειτουργεί ως νυστέρι που αποκαλύπτει τις θεμελιώδεις πλευρές της κοινωνικής αδικίας. Γράφει στο  «Λαό των μουνούχων»:  απόχτησε σε μια-δυο γενιές νομιμότητα και κάποια ιερότητα. Ήταν η ιδιοκτησία. Κανένας δε θυμόταν, πως ήταν κλεμμένη. 

Σπάνια μπορεί κανείς να συναντήσει τόσο οξυδερκή και κριτική στάση απέναντι στη θρησκεία, στην ισχυρότερη δηλαδή μορφή πνευματικής υποδούλωσης, η δύναμη της οποίας πηγάζει από όλη τη συσσωρευμένη στους αιώνες αδυναμία και απελπισία των ανθρώπων αναφορικά με το εφικτό της χειραφέτησής τους σε αυτό τον κόσμο και με τις δικές τους δυνάμεις:

Στους λίγους δόθηκεν η Γη, στα πληθ’ οι Ουρανοί
δεν είν’ αξιότερο αγαθόν απ’ την υπομονή

Συνάμα περιβάλλει με ιδιότυπο σεβασμό τις θρησκευτικές μορφές του Χριστού και της Παναγίας, όχι γιατί εισάγει κατά λαθραίο τρόπο στοιχεία θρησκευτικότητας στο έργο του, αλλά γιατί κατανοεί πολύ καλά ότι  με τα σύμβολα του «θείου δράματος» εκφράστηκε το ανθρώπινο δράμα (πόσο Χριστέ σουν άνθρωπος, αναφωνεί η Μαγδαληνή), αλλά και η φαντασιακή αναζήτηση διεξόδου και λύτρωσης από την επίγεια μάβρη Κόλαση. Είναι εξαιρετικά θαρραλέα και επαναστατικά  συνεπής η στάση του Βάρναλη απέναντι στην  έννοια του έθνους, αυτή τη λατρεμένη ιδέα  της αστικής τάξης, πίσω από την οποία έκρυβε όλη την  ταξική ιδιοτέλειά  της, αξιώνοντας από τους ταπεινούς και καταφρονεμένους να χύσουν το αίμα τους στο όνομά της, αυγαταίνοντας συνάμα τον πλούτο των αφεντικών τους:

Ξέν’ οι λαοί στον τόπο τους και δούλοι,
 χωρίς πατρίδα, πάντα «οχτροί και μούλοι 

Ο Βάρναλης ειρωνεύεται και   καταγγέλλει και την κομφορμιστική συνείδηση των διανοουμένων,  η οποία καταφεύγει σε κόσμους φανταστικούς για να κρυφτεί σε αυτούς,  φτιάχνοντας  ένα ωραίο ιδανικό,  αδιάφορο όμως για τις ανάγκες των ανθρώπων. Ξεσκεπάζει τις ψευδαισθήσεις περί ουδετερότητας της τέχνης και της συνείδησης:  Όσο το σώμα  θ’ ανήκει στον Καίσαρα θαν του ανήκει μαζί κι ο νους κ’ η ψυχή. Ο Βάρναλης πιστεύει βαθύτατα στη δύναμη του λαού και στην ιστορική προοπτική της χειραφέτησής του.  Το έργο του είναι ιστορικά αισιόδοξο. Ο λαός θα νικήσει όλα τα φονικά ρηγάτα και θα θεμελιώσει το  βασίλειο της Δουλειάς της Πανανθρώπινης Φιλιάς. Ο ποιητής παρακινεί το θύμα και το ψώνιο να φέρει ανάποδα τον ντουνιά. 

Τα λόγια του Βάρναλη ηχούν σαν αγέρωχο επαναστατικό προσκλητήριο, συνιστούν σάλπισμα εξέγερσης: Όχι με λόγια, μ’ έργα τ’ άδικο πολέμα!
Κι όχι μονάχος! Με τα πλήθη συνταιριάσου!
Τ’ άδικο μ’ αίμα θρέφεται! Πνίξε το με αίμα

Ο ποιητής αναφέρεται στην προοπτική ενός λεύτερου κόσμου κι αυτό είναι ό,τι σημαντικότερο υπάρχει στο έργο του. Η δύναμη και η κοινωνική σημασία της τέχνης όπως και η δύναμη της ανεπτυγμένης-καλλιεργημένης συνείδησης, εν γένει, καθορίζονται από τη στάση απέναντι στην προοπτική, από την ικανότητα  κατανόησης και ανάδειξης της προοπτικής, αυτού δηλαδή που δεν μπορεί να διακρίνει ο καθημερινός κοινός νους των απλών ανθρώπων. Η επαναστατική τέχνη του Βάρναλη, ως συνείδηση της εποχής,  επιχειρεί να στρέψει το  βλέμμα των ανθρώπων του εργαζόμενου λαού  στην αισιόδοξη προοπτική ενός όμορφου χειραφετημένου κόσμου, στον οποίο οι προλετάριοι έχοντας απαλλοτριώσει τους απαλλοτριωτές τους προσοικειώνονται όλα τα θαυμαστά επιτεύγματα του πολιτισμού: η πλούσια Γης ολάκερη, τα κόπια μας κλεμένα ως χτες
όλα μας ξαναδίνονται με τις αγκάλες ανοιχτές
…   …
Όλα σου τέχνη τα καλά και τα μεγάλα δώρα
σα να ναι μια τα χαίρεσαι ψυχή παγκόσμια τώρα 

Και η  λευτεριά είναι καθολική-πανανθρώπινη:  όμοια λεύτερη όλη η πλάση στον αγώνα του καλού. Πολλοί ικανοί διανοούμενοι εμφανίστηκαν στον 20ο αιώνα. Όμως μόνο άνθρωποι σαν τον Βάρναλη στάθηκαν στο ύψος της κοινωνικής ανάγκης και της συνειδητής οργής, σήκωσαν   την ιστορία στους ώμους τους, φώτισαν το δρόμο της ανθρώπινης προσπάθειας για λύτρωση, για καλύτερο αύριο, έγιναν οι οδηγητές του λαού  στα μεγάλα επαναστατικά του  σκιρτήματα. 

Ο Ρίτσος αποτιμά με τον ακριβέστερο τρόπο το έργο του Βάρναλη γράφοντας το 1956 στην τότε Αυγή: 
Ποιητή, σ’ είδαμε πάντα στο πλευρό του λαού μας
με σκέψη και με πράξη. Ο λόγος σου σπαθί, νυστέρι και φωτιά που φωτάει και φως που καίει. Σ’ είδαμε πάντα με την παλάμη σου ανοιχτή δίπλα στ’ αφτί για ν’ αφουγκράζεσαι πίσω απ’ τα τείχη τη στρογγυλή βουή του ιστορικού αναπότρεπτου ήλιου. Αυτό τον ήλιο μας έδειξες.

Η επαναστατική τέχνη του Βάρναλη, ως συνείδηση της εποχής, είναι καθολική και συνεπώς διαχρονική, αφενός γιατί οι λογαριασμοί που άνοιξε ο 20ος αιώνας με τον καταστροφικό κόσμο του κεφαλαίου δεν έχουν κλείσει ακόμα, αφετέρου γιατί τα ιδανικά και η προοπτική που υπηρέτησε συνάπτονται με το πιο σημαντικό και αυθεντικά  καθολικό ζήτημα της ιστορίας, με τον αγώνα για τη χειραφέτηση της εργασίας και την κομμουνιστική ενοποίηση της ανθρωπότητας. Ως εκ τούτου το έργο του Βάρναλη  ανήκει οριστικά στο μέλλον.

 
*επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ
 

Τουρκία 31/5: Βίαιη καταστολή διαδηλωτών – 1 νεκρός – 10άδες τραυματίες (φωτό)

Η επέμβαση εναντίον των διαδηλωτών που διαμαρτύρονται για ένα καταστροφικό οικιστικό σχέδιο σημειώθηκε νωρίς το πρωί

Δέκα άνθρωποι τραυματίστηκαν σήμερα κατά τη βίαιη επέμβαση μονάδας καταστολής της τουρκικής αστυνομίας νωρίς το πρωί κατά συγκέντρωσης εκατοντάδων διαδηλωτών που έχουν κατασκηνώσει εδώ και αρκετές ημέρες σε πάρκο στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για ένα οικιστικό σχέδιο.

Οι αστυνομικοί έκαναν χρήση δακρυγόνων για να απομακρύνουν νωρίς το πρωί τους διαδηλωτές από το Γκεζί Παρκ, στην πλατεία Ταξίμ, το νευραλγικό κέντρο στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης.

Μια σκαλωσιά κατέρρευσε κατά την βίαιη επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν δέκα διαδηλωτές.

Οι διαδηλωτές, κάτοικοι της πόλης, όλων των ηλικιών, ήθελαν να καταγγείλουν το οικιστικό σχέδιο σε αυτό το σημείο του δήμου, το οποίο προβλέπει κατεδαφίσεις κτισμάτων και το ξερίζωμα μερικών από τα 600 δένδρα που αποτελούν τον πνεύμονα αυτής της πλευράς της πόλης.

Οθωμανικά στρατιωτικά παραπήγματα θα αναπαλαιωθούν επίσης σε αυτό το μέρος και θα ανεγερθούν ένα πολιτισμικό και ένα εμπορικό κέντρο.

Από τη Δευτέρα, όταν εκσκαφείς “εισέβαλαν” στην περιοχή, κάτοικοι, λάτρεις του πάρκου και οικολόγοι ακτιβιστές περιφρουρούν τον χώρο, έχοντας την υποστήριξη βουλευτών της

αντιπολίτευσης, και έρχονταν καθημερινά αντιμέτωποι με τις δυνάμεις της τάξης, υποστηρίζοντας ότι τα έργα είναι παράνομα.


Μετά τη σημερινή επέμβαση, οι διαδηλωτές άρχισαν και πάλι να συγκεντρώνονται γύρω από το πάρκο.

Το πάρκο που κατασκευάστηκε το 1940, περιορίστηκε σταδιακά από τα πολυτελή ξενοδοχεία που κτίστηκαν γύρω από αυτό. Ο δήμος της Κωνσταντινούπολης, της μεγαλύτερης πόλης της Τουρκίας, με 15 εκατομμύρια κατοίκους, που ελέγχεται από το κυβερνών ισλαμικό κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης διαβεβαίωσε ότι τα δένδρα που θα ξεριζωθούν θα ξαναφυτευτούν αλλού και ότι τα έργα εντάσσονται στο πλαίσιο του οικιστικού σχεδίου για πεζοδρόμηση της πλατείας Ταξίμ, το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Ιούνιο.

Η πλατεία Ταξίμ είναι κατά παράδοση το μέρος όπου οργανώνονται οι διαδηλώσεις.

ρεποσρταζ στα αγγλικά απο καθεστωτική εφημερίδα http://www.hurriyetdailynews.com/police-crackdown-on-protesters-continues-in-taksim-square.aspx?pageID=238&nID=47946&NewsCatID=341


θα πρέπει να σημειωθεί ότι αντικαθεστωτικές πηγές αναφέρουν ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό τραυματιών














Κάλεσμα σε διαδηλώσεις

 

Επείγουσα ανακοίνωση: απήχθη στο κέντρο της Αθήνας ο σύντροφος Μπουλούτ Γιαϊλά

Πού είναι ο σύντροφός μας Μπουλούτ Γιαϊλά, να μας απαντήσει το ελληνικό κράτος. Χτες κατά τις 9.30 μ.μ. μπροστά στα μάτια των πολιτών, στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος, με τις φασιστικές μεθόδους απαγωγής, που κύρια χρησιμοποιεί η Τουρκία, απήγαγαν τον Μπουλούτ Γιαϊλά 

31.05.2013

ΕΠΕΙΓΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ

Χτες κατά τις 9.30 μ.μ. μπροστά στα μάτια των πολιτών, στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος, με τις φασιστικές μεθόδους απαγωγής, που κύρια χρησιμοποιεί η Τουρκία, απήγαγαν τον Μπουλούτ Γιαϊλά ), μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Μέσω δικηγόρων και βουλευτών ψάξαμε όλα τα αστυνομικά τμήματα, αλλά δεν βρέθηκε.

Ο σύντροφός μας είναι αγνοούμενος, σας καλούμε να σταθείτε αλληλέγγυοι και να συμπαρασταθείτε στην ανεύρεσή του.
Να δοθεί τέλος στην απαγωγή των επαναστατών
Να δοθεί τέλος στη συνεργασία του ελληνικού κράτους με τη φασιστική Τουρκία

Πού είναι ο σύντροφός μας Μπουλούτ Γιαϊλά, να μας απαντήσει το ελληνικό κράτος.

Πηγή: http://oagonas.blogspot.gr 

 

Προβλήματα και προβληματισμοί εμπρός στη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Του Σταύρου Μαυρουδέα *

Η μεγαλύτερη συνεισφορά του διαλόγου στα πλαίσια της 2ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ότι βάζει στο τραπέζι μία σειρά κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το σύνολο της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος και τα οποία οι άλλοι χώροι της Αριστεράς είτε δεν συζητούν καθόλου είτε τα συζητούν μέσα από γραφειοκρατικούς και ρεφορμιστικούς παραμορφωτικούς φακούς. Όμως η «αξία χρήσης» ενός πολιτικού χώρου δεν εξαρτάται μόνο από τις θεωρητικές και πολιτικές αναζητήσεις του αλλά κυρίως από το εάν και πως αυτές αποκρυσταλλώνονται σε μαζική πολιτική παρέμβαση. Με βάση αυτό το σκεπτικό διατυπώθηκε το κείμενο συμβολής στο διάλογο της 2ης Συνδιάσκεψης που υπέγραφαν οι Λ. Θερμογιάννης, Γ. Ραχιώτης, Γ. Ρούσης και ο υποφαινόμενος όπου διακρίνονταν δύο βασικά καθήκοντα που πρέπει να εκπληρωθούν: (α) η διαμόρφωση ενός συνεκτικού και αξιόπιστου μεταβατικού προγράμματος με κεντρικό άξονα την αποδέσμευση από την ΕΕ και (β) η άμεση ανάληψη πρωτοβουλίας για την συγκρότηση ενός πλατιού πολιτικού Μετώπου των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΑΑ, Εργατικός Αγώνας, άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, Ανένταχτοι Αριστεροί αλλά και πολλοί αγωνιστές που παραμένουν εγκλωβισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ) με βάση αυτό το πρόγραμμα. Επίσης υποστηριζόταν ότι το Μέτωπο αυτό δεν θα είναι αποτελεσματικό αν δεν σηκώσει το γάντι της κυβερνητικής πρόκλησης και δεν απαντήσει ότι το πρόγραμμά του αποτελεί και την πρόταση διακυβέρνησης από τις δυνάμεις που το αποδέχονται και το στηρίζουν.

Στη συνέχεια ακολούθησαν μία σειρά κείμενα – κυρίως εκ μέρους στελεχών του ΝΑΡ – που εστίασαν ουσιαστικά μόνο στο τρίτο ζήτημα (της κυβέρνησης) αφήνοντας στην άκρη όλα τα προηγούμενα ζητήματα παρόλο ότι είχαν ήδη αναδειχθεί σαν βασικά (αν όχι τα βασικά) ζητήματα μέσα από το διάλογο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Προβληματισμός πρώτος: δεν υπάρχει ανάγκη ενός συνεκτικού και αξιόπιστου μεταβατικού προγράμματος; Είναι όλα καλά καμωμένα μέχρι τώρα; Οι μέχρι προγραμματικές επεξεργασίες έχουν

ριζώσει μέσα στις λαϊκές μάζες και βοηθούν στο ανέβασμα της πολιτικής δουλειάς και της μαζικής κινητοποίησης; Μάλλον όχι. Αν αφήσει κανείς στην άκρη τους κοινοβουλευτικούς κρετινισμούς του ΣΥΡΙΖΑ και τον γραφειοκρατικό χιλιασμό του ΚΚΕ και θελήσει να αντιμετωπίσει την κατάσταση με την άτεγκτη αυτοκριτική που πίστευε η Ρ. Λούξεμπουργκ ότι πρέπει να χαρακτηρίζει το επαναστατικό κίνημα τότε κάθε άλλο παρά ευχαριστημένος πρέπει να είναι. Αν τα πράγματα ήταν καλά τότε και το μαζικό κίνημα δεν θα είχε την σημερινή πτώση του και η πολιτική κατάσταση δεν θα έπαιρνε την σημερινή ζοφερή και άκρως ανησυχητική πορεία της. Και όμως αντί να γίνει μία σοβαρή συζήτηση γι’ αυτό – ιδιαίτερα τα προαναφερθέντα κείμενα – αναλίσκονται σε γενικότητες, φραστικές κατασκευές του τύπου το «εξελισσόμενο μεταβατικό πρόγραμμα» ή/και ουσιαστική ταύτιση με τις χιλιαστικές απόψεις του ΚΚΕ. Οι γενικότητες και οι υπερβολικοί επιθετικοί προσδιορισμοί μάλλον προδίδουν την έλλειψη ουσιαστικού (και ουσίας) ακριβώς όταν είναι το τελευταίο που λείπει και αυτό που χρειάζεται για να διεξάγει κανείς από την πιο μικρή συνδικαλιστική μάχη μέχρι τον πιο μεγάλο πολιτικό αγώνα. Η άποψη περί «εξελισσόμενου προγράμματος» είναι επιεικώς αχαρακτήριστη. Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν είναι λάστιχο ούτε φθηνό συνδικαλιστικό κόλπο. Πρέπει να συγκροτείται με βάση τις βασικές αντιθέσεις της ιστορικής συγκυρίας και να συμβάλλει στην επαναστατική επίλυση τους. Τέλος, υπάρχουν και απόψεις όπου το πρόγραμμα αντί να ανοίγει έμπρακτα την διαδικασία σοσιαλιστικής μετάβασης ταυτίζεται άμεσα με τον σοσιαλισμό. Οι απόψεις αυτές ουσιαστικά ταυτίζονται με την ανιστόρητη και διαλυτική για το κίνημα αντίληψη της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ.


Πρέπει άμεσα, με σαφήνεια και χωρίς περιττές φλυαρίες και «επαναστατικές περικοκλάδες» να διατυπωθεί το μεταβατικό πρόγραμμα. Βασικός κόμβος του είναι η αποδέσμευση από την ΕΕ. Αυτή είναι η κόκκινη γραμμή που διαχωρίζει την αστική από την προλεταριακή κίνηση.

Προβληματισμός δεύτερος: δεν υπάρχει η ανάγκη ενός τρίτου πόλου μέσα στην Αριστερά με βάση το πρόγραμμα που προαναφέρθηκε; Αρκεί μόνο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Προφανώς ναι στο πρώτο ερώτημα και όχι στο δεύτερο. Άλλωστε αυτό το αναδεικνύουν και οι Θέσεις της Συνδιάσκεψης. Αν είναι έτσι τότε γιατί δεν προχωρά η υλοποίηση του; Αν όλοι αποδέχονται ότι ο πολιτικός χρόνος πλέον τρέχει και σύντομα (πιθανότατα από το φθινόπωρο) θα πάμε σε ραγδαίες εξελίξεις τότε προς τι η ολιγωρία, οι σιωπές και οι υπεκφυγές; Πόσες φορές θα ακούσει ακόμη κανείς αυτή την απίθανα αντιφατική διατύπωση ότι «ο πολιτικός χρόνος τρέχει» αλλά και «το ζήτημα του μετώπου πρέπει να ωριμάσει»; Μήπως κινδυνεύει ήδη να σιτέψει; Στο σημείο αυτό προβάλλεται συχνά η άποψη «καλά το Μέτωπο αλλά με το κίνημα τι θα γίνει;». Η άποψη αυτή – όταν εκφέρεται καλοπροαίρετα – παραγνωρίζει ότι είναι η ίδια η σημερινή όχι καλή κατάσταση του κινήματος που από όλες τις πλευρές απαιτεί μία πολιτική υπέρβαση. Όποιος έχει την παραμικρή ζωντανή σχέση με μαζικούς χώρους προσλαμβάνει κάθε στιγμή αυτή την πίεση. Αν έχει σημασία ένα τέτοιο Μέτωπο δεν είναι για να κάνει ένα επιτυχημένο κατέβασμα στις εκλογές (που άλλωστε αν το σύστημα τα καταφέρει θα αργήσουν αρκετά) αλλά για να τονώσει και δώσει στήριξη και ώθηση στους μαζικούς αγώνες.

Δεν πρέπει να υπάρξει καμία υπεκφυγή. Εάν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν αποφασίσει άμεσα (και όχι μετά τα «μπάνια του λαού» και βλέπουμε) για την υλοποίηση του Μετώπου αυτού τότε το φθινόπωρο θα είναι μάλλον πάρα πολύ αργά. Η θολή διατύπωση που υπάρχει στις Θέσεις αλλά και η στάση ορισμένων δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που καταλήγουν να στο «να διερευνήσουμε τι δυνατότητες υπάρχουν για έα τέτοιο Μέτωπο» είναι επιεικώς απαράδεκτες. Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος, δεκάδες εκδηλώσεις έχουν γίνει και πάμπολλα κείμενα έχουν γραφτεί. Πόσος καιρός χρειάζεται για να διακριβωθούν οι προγραμματικές συγκλίσεις; Αν κάποιοι δεν θέλουν κάτι τέτοιο ας έχουν την ευθύτητα να το πουν ρητά.

Προβληματισμός τρίτος: γιατί τόσο πάθος για το ζήτημα της κυβέρνησης σε αντίθεση με την εκκωφαντική σιωπή για τα δύο προαναφερθέντα ζητήματα; Γιατί φθηνοί συνδικαλισμοί περί «κοινοβουλευτισμού» ή ακούσιας υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ όταν γνωρίζουν πολύ καλά οι εκφορείς τους ότι μόνο έτσι δεν είναι; Ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στο εμπόριο ελπίδας που πουλά στο λαό ο ΣΥΡΙΖΑ με βάση την ψευδεπίγραφη πρόταση περί «αριστερής κυβέρνησης» είναι ακριβώς να διατυπώσεις μία άλλη, πραγματικά επαναστατική πρόταση κυβέρνησης (και εξουσίας). Ας αφήσουμε στην άκρη θεολογικού τύπου σκιαμαχίες αντάξιες γνωστών και μη εξαιρετέων σημερινών θεωρητικών του Περισσού για το τι κάνουν απέναντι στο ζήτημα της κυβέρνησης οι κομμουνιστές. Το κομμουνιστικό κίνημα έχει μακρά πείρα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Ας μην οχυρώνεται μυωπικά κανείς πίσω είτε από τον Τζαννετακισμό είτε από επιλεκτικά ιστορικά παραδείγματα. Υπάρχουν εξίσου πολλά αντίθετα παραδείγματα. Άλλωστε το πρόσφατο κείμενο του Γ. Ρούση (http://stavrosmavroudeas.wordpress.com/2013/05/29/%CE%B1%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3-%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CF%82-%CE%BB/) απαντά με σαφήνεια στις αιτιάσεις αυτές. Ιδιαίτερα απαντά σε ορισμένες πρόσφατες τοποθετήσεις που με επιλεκτικές ιστορικές αναφορές τελικά καταλήγουν στην άποψη της τωρινής ηγεσίας του ΚΚΕ: οι κομμουνιστές συμμετέχουν στην κυβέρνηση μόνο μετά την επανάσταση. Πρόκειται για μία εντελώς λανθασμένη άποψη. Η επαναστατική διαδικασία δεν είναι στιγμιαία, (μία «ηρωική έφοδος») αλλά είναι μία μακρόχρονη διαδικασία τόσο πριν όσο και μετά την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας. Δεν μπορεί να αποκλείεται άνευ όρων η ανάληψη της κυβέρνησης σαν τμήμα αυτής της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας και φυσικά πάντα σαν υποβοηθητικό στοιχείο στην περαιτέρω ανάπτυξη της μαζικής πάλης. Αντίθετα πρέπει να προβάλλεται ακριβώς σαν τμήμα μίας τέτοιας ενιαίας διαδικασίας.

Η ιστορία, ιδιαίτερα στις κρίσιμες καμπές της (και η χώρα μας αλλά και ο κόσμος περνάνε σήμερα μία τέτοια), είναι αδυσώπητη απέναντι στους πολιτικούς χώρους που δεν έχουν τα αναγκαία αντανακλαστικά για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών. Στο τόπο μας έχει χαθεί ήδη πολύς χρόνος και πολλές δυνάμεις από την ανικανότητα και τον συμβιβασμό της επίσημης Αριστεράς. Ας μην χαθεί κι άλλος χρόνος από μία Αριστερά που θέλει να είναι πραγματικά επαναστατική αλλά μπορεί να διστάζει εμπρός στο βάρος των καθηκόντων που πρέπει να επωμισθεί. Ας μην ξεχνιέται ότι αν η πολιτική υπέρβαση δεν γίνει από εμάς θα γίνει από το σύστημα με μαύρο μανδύα.
* Το κείμενο μας έστειλε ο συγγραφέας και ισχύουν όσα έχουμε δηλώσει για τα κείμενα που έρχονται σε εμάς μέσω e-mail. Η μοναδική παρέμβασή μας είναι η πρόσθεση ενός link (στην πρώτη παράγραφο).
 

Στρατηγικές προς μετακαπιταλιστικές κοινωνίες – Εκδήλωση με τον Michel Bauwens

Παρασκευή 31/5, 20:00, στην ΑΣΟΕΕ

Συνδιοργάνωση: εργατική εφημερίδα Δράση, Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση (dln).

Ο Michel Bauwens είναι ιδρυτής του P2P Foundation που έχει σκοπό την έρευνα της ομότιμης παραγωγής, διακυβέρνησης και ιδιοκτησίας και τις μορφές ανοικτής, συμμετοχικής και προσανατολισμένης στα “κοινά” ανθρώπινης συνεργασίας. Είναι επίσης συνιδρυτής του Commons Strategies Group. Διδάσκει θέματα που αφορούν στην ανθρωπολογία της ψηφιακής κοινωνίας στα πανεπιστήμια Payap και Chian Mai. Είναι συγγραφέας άρθρων και δοκιμίων μεταξύ των οποίων και τα βασικά έργα “Peer to Peer and Human Evolution” και “The Political Economy of Peer Production”.

“Σήμερα έχουμε τις υποδομές για μία οριζόντια αμφίδρομη όλων προς όλους επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο χωρίς περιορισμούς. Διαθέτουμε την τεχνολογία, για να καταστήσουμε

το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και μνήμης ελεύθερα προσβάσιμο με ίσους όρους σε όλους. Δημιουργούμε συλλογικά τα ψηφιακά μέσα κοινωνικής και πολιτικής έκφρασης, για να ριζοσπαστικοποιήσουμε τη δημόσια σφαίρα και να εκδημοκρατίσουμε την κοινωνική ζωή. Κατέχουμε τα ψηφιακά εργαλεία πολιτιστικής δημιουργίας, για να κάνουμε την τέχνη λαϊκή υπόθεση. Αυτό που ακόμη δεν έχουμε είναι το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, για να πραγματοποιήσουμε όλα τα παραπάνω.


Τα ψηφιακά κοινά είναι οι δημόσιοι πόροι (ραδιόφασμα, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ελεύθερο λογισμικό, κοινή γνώση και τέχνη, ανθρώπινη δημιουργικότητα και ευφυΐα) καθώς και οι γύρω από αυτούς κοινοτικές παραγωγικές σχέσεις, που γεννιούνται στην κόψη της τεχνολογίας και μπορούν να μας επιτρέψουν να τα καταφέρουμε όλα αυτά. Εμφανίζονται και διευρύνονται όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται την δημιουργικότητά τους, αντί να την περιφράσσουν, και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας, αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο. Τα ψηφιακά κοινά ριζώνουν όπου οι άνθρωποι δημιουργούν ριζοσπαστικά δημοκρατικές κοινότητες για τη διαχείρισή τους. Αναπτύσσονται παράλληλα και σε ένταση με τις παραγωγικές σχέσεις, που εμπεδώνονται στην κοινωνία της πληροφορίας από την επίδραση των κρατών και της αγοράς.

Αν επιθυμούμε η φωνή των πολιτών στην κοινωνία της πληροφορίας να μην κυριαρχείται από τη δύναμη των εταιρειών και των κυβερνήσεων, τότε η ισχυροποίηση των ψηφιακών κοινών είναι η επιλογή, στην οποία πρέπει να στραφούμε και να δώσουμε όλη την ενέργειά μας. Οι αγώνες για τα ψηφιακά κοινά δεν είναι διόλου εύκολοι, επειδή έχουν να κάνουν με τη δημιουργία μεταξύ μας δεσμών άλλων από αυτούς που σήμερα κυριαρχούν, δηλαδή σχέσεων ισότητας, συνεργασίας και αλληλεγγύης. Είναι όμως αγώνες επινοητικοί με την ουσιαστική έννοια, αφού με αυτούς καλούμαστε να χακέψουμε την πραγματικότητα, φτιάχνοντας κοινότητες, που θα διαχειρίζονται με δημοκρατικό τρόπο τον ψηφιακό κοινό μας πλούτο και θα αποθησαυρίζουν αποτελεσματικά τη συλλογική μας ευφυΐα. Τέτοιοι αγώνες αξίζουν τελικά κάθε μας συνδρομή, γιατί έχουν ως ανταμοιβή την απελευθέρωση της δημιουργικότητάς μας και την αδιαμεσολάβητη επιστράτευσή της στην υπηρεσία της κοινωνικής προόδου.

Οι θετοί νόμοι είναι αποτέλεσμα συσχετισμών δύναμης. Οι ισχύοντες σήμερα νόμοι ελάχιστη αναγνώριση έχουν για τα ψηφιακά κοινά, ενώ ουσιαστικά εθελοτυφλούν ή διάκεινται εχθρικά ως προς την ύπαρξη των κοινοτικών θεσμών, που δημιουργούνται για τη διαχείρισή τους. Aλλά ακόμη και όσοι νόμοι υπάρχουν που μπορούν να υποστηρίξουν τα ψηφιακά κοινά, παραμένουν ανενεργοί. Η επιβολή στο κράτος να αναγνωρίσει την εξουσία στις κοινότητές μας να διαχειρίζονται με αυτόνομο τρόπο την παραγωγή / αναπαραγωγή των ψηφιακών κοινών είναι μια απάντηση. Η νομική αναγνώριση της σφαίρας των ψηφιακών κοινών και της ελευθερίας των ανθρώπων να μοιράζονται, να συνδημιουργούν και να αυτοδιαχειρίζονται ολόκληρες υποδομές της κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι αμελητέα αλλαγή αλλά αποτελεί πλήρη αντιστροφή της λογικής, με την οποία λειτουργεί σήμερα η έννομη τάξη. Η αλλαγή αυτή δε θα συμβεί αν δεν πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να το καταφέρουμε.”