RSS

Monthly Archives: June 2013

Στη Νέα Ελλάδα του Σαμαρά, ο Άδωνις θα κλείσει όσα νοσοκομεία χρειαστεί

Αποφασισμένος να επιλύσει το πρόβλημα με το έλλειμμα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και να βρει λύση για όλα τα θέματα που απασχολούν την υγεία εμφανίζεται ο νέος υπουργός Υγείας, Αδωνις Γεωργιάδης.
«Ο βασικός μου στόχος είναι να είμαστε πλήρως έτοιμοι σε ό,τι αφορά τα προαπαιτούμενα. Δεν πρόκειται να ξεφύγει τίποτα. Θα υλοποιηθούν όλες οι δεσμεύσεις που έχει δώσει η χώρα και δεν θα ρισκάρουμε τις επόμενες δόσεις» λέει ο κ. Γεωργιάδης στο «Έθνος της Κυριακής».

Σε ό,τι αφορά το έλλειμμα του ΕΟΠΥΥ εξηγεί ότι έχει καταλήξει στο μέθοδο του «claw back», δηλαδή τον συμβιβασμό οφειλών μεταξύ του ΕΟΠΥΥ και των διαγνωστικών κέντρων και των κλινικών.

Προαναγγέλλει, επίσης, εξονυχιστικούς ελέγχους στο πεδίο των εγκρίσεων δαπανών και μέσα στο επόμενο 15ήμερο θα προχωρήσει σε σαρωτικές αλλαγές στις διοικήσεις των νοσοκομείων.

«Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα έχω ελέγξει τα πάντα. Νοσοκομεία, ζημιές, κόστη, χρησιμότητα, κλίνες. Εάν χρειαστεί να κλείσω νοσοκομεία, θα τα κλείσω» τονίζει. 

 

Καλό ταξίδι, για μια καλύτερη ζωή..

Του Fabio Friedli

Bon Voyage from Fabio Friedli on Vimeo.

 

Ο πέλεκυς της μεταρρύθμισης ή κατά κόσμον "ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΙΔΗ"

·tsekoyri
Του Θωμά Σίδερη
Ο Μάκης Βορίδης δεν πήρε υπουργική καρέκλα. Αλλά δεν πειράζει, ξέρει να περιμένει. Εξάλλου, το τσεκούρι του, καμουφλαρισμένο κατάλληλα, μπορεί να γίνει δυνητικά ο πέλεκυς της μεταρρύθμισης στα χέρια της δικομματικής πλέον κυβέρνησης.
Το “τσεκούρι για τους προσκυνημένους” το εντόπισα προ κεντροδεξιόστροφου ανασχηματισμού σε ένα παλιατζίδικο. Και μάλιστα, σε περίοπτη θέση.
Ο παλιατζής μού είπε πως πήγε αυτοπροσώπως ο Αντώνης Σαμαράς πριν κάνα δυο εβδομάδες και παρακαλούσε να το αγοράσει. Έδινε γη και ύδωρ. Ο παλιατζής όμως αρνήθηκε. “Όσο παλιώνει, τόσο μεγαλώνει η αξία του”.
Τι το ιδιαίτερο έχει σαν τσεκούρι, τον ρώτησα.

“Ετούτο το τσεκούρι εδώ, που θέλεις ν’ αγοράσεις

με ιστορίες δεξιών ο θρύλος το ‘χει ζώσει
κι όλοι το ξέρουν πως αυτός που κάποια φορά το ‘χε
προσκυνημένο αριστερό ζητούσε να πλακώσει”, μου απάντησε ο παλιατζής.
Πες μου ειλικρινά, του λέω, είναι όντως το τσεκούρι του Βορίδη;
“Ως πρώην (;) ακροδεξιός κατέβαινε στους δρόμους
κι ως δεξιός ακτιβιστής συχνά παραληρούσε
με ένα δίκοχο παλιό ψηλά πάνω στους ώμους
και με τους παρακρατικούς συχνά συνομιλούσε”, επέμεινε ο γέρος παλαιοπώλης.
Εγώ όμως, ως άπιστος Θωμάς, δεν έλεγα να τον πιστέψω. Τότε ο παλαιοπώλης αποφάσισε να μου δείξει τα σημάδια:
“Σκύψε και δες τη φράση εδώ που έχει χαραγμένη
τα χρόνια που ήταν πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου
έχω και την κουκούλα του που πάει μαζί πακέτο
να τη φορά ο Σαμαράς για το καλό του τόπου”.

Εγώ δεν κατάφερα να πείσω τον παλιατζή ή δεν είχα τα απαιτούμενα χρήματα για να αγοράσω το μοναδικό κειμήλιο του δεξιού ακτιβισμού. Για όποιον άλλον ενδιαφέρεται όμως και νομίζει ότι μπορεί να το αποκτήσει, ας επικοινωνήσει μαζί μου για να του δώσω τα στοιχεία του γέρου παλαιοπώλη.

Πηγή: trenomag.wordpress.com

 

Μαθητή, πριν συμπληρώσεις το Μηχανογραφικό σκέψου τους λόγους που δε πρέπει να γίνεις Αστυνομικός

Γιατί δε πρέπει, για ένα κομμάτι ψωμί και την αμφίβολη βόλεψη σου, να γίνεις ΕΧΘΡΟΣ του αγωνιζόμενου εργαζόμενου λαού

ΜΑΤ-ΕΚΑΜ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ-ΑΣΦΑΛΙΤΗΣ ενάντια στον εργαζόμενο και άνεργο πατέρα, αδελφό και φίλο σου-Συνεργάτης των δολοφονικών Ναζιστικών ταγμάτων της Χρυσής Αυγής-Μπράβος των ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

ΑΞΙΖΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

ΚΕΡΑΤΕΑ

ΙΕΡΙΣΣΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Με παρέμβαση εισαγγελέα και ΜΑΤ άνοιξε η Χαλυβουργία 


Με τη συνδρομή αστυνομικών δυνάμεων άνοιξε χθες τα ξημερώματα η είσοδος της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο, με εντολή της προϊσταμένης εισαγγελέως Ελένης Ράικου.

Το εργοστάσιο παρέμεινε κλειστό από τις 31 Οκτωβρίου 2011, όταν ξεκίνησε η εννεάμηνη απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων, οι οποίοι δεν αποδέχθηκαν τη μείωση των αποδοχών τους και το μειωμένο ωράριο που ήθελε να εφαρμόσει η εταιρεία λόγω της ύφεσης που έχει πλήξει και τον χαλυβουργικό κλάδο.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ 15ΧΡΟΝΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δολοφονία Γρηγορόπουλου – Οταν η Αθήνα παραδόθηκε στις φλόγες [βίντεο]


ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

 ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

 

Π.Ε.Κ.Ο.Π: Ο εργοδοτικός τραμπουκισμός συνεχίζεται στο νοσοκομείο Γεννηματά

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η Παναττική Ένωση Καθαριστριών & Οικιακού Προσωπικού καταγγέλλει την εταιρεία ΦΑΣΜΑ ΑΕ, για τις απολύσεις στο Νοσοκομείο Γεννηματά.
Καταγγέλλει τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, σαν ηθικό αυτουργό του εγκεφαλικού που υπέστη η συναδέλφισσα Αγγελική Κότσιρα, από τις απολυμένες εργαζόμενες, μετά την ανακοίνωση της απόλυσής της. Τον καθιστά ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟ για ότι της συμβεί μετά από αυτό.

Η εταιρεία ΦΑΣΜΑ ΑΕ, ζητούσε από τις απλήρωτες εδώ και δύο μήνες εργαζόμενες να υπογράψουν ότι έλαβαν τα χρήματά τους. Η άρνηση αρκετών εργαζόμενων και η καταγγελία στο συνδικάτο τους για τα παραπάνω, ήταν η αιτία για τις απολύσεις τριών εργαζόμενων καθαριστριών. Η εταιρεία αποθρασυνόμενη από την προκλητική κάλυψη του διοικητή του νοσοκομείου, παρ όλο που εδώ και χρόνια είναι υπόλογη για αθρόες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, συνέχιζε παράνομα την εργολαβία καθαρισμού στο νοσοκομείο. Το 2010 μάλιστα, απέλυσε την συνδικαλίστρια και μέλος της διοίκησης της ΠΕΚΟΠ Παρασκευή Κυτιάννη.

Την Πέμπτη 27 Ιουνίου η ΠΕΚΟΠ μαζί με αλληλέγγυους συνδικαλιστές διαμαρτυρήθηκε στον διοικητή του νοσοκομείου ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς» και στην 1η ΥΠΕ, για τις απλήρωτες εργαζόμενες και τις καταγγελίες πως ο εργοδότης ζητάει επιστροφή χρημάτων από την μισθοδοσία των εργαζόμενων, παίρνοντας υποκριτικές διαβεβαιώσεις πως θα διευθετηθεί το θέμα και δεν πρόκειται να γίνει καμιά απόλυση. Την ίδια ημέρα η εταιρεία απολύει την εργαζόμενη Αγγελική Κότσιρα και μέχρι σήμερα έχουν γίνει γνωστές άλλες δύο απολύσεις από τις εργαζόμενες που αρνήθηκαν να υπογράψουν, μεταξύ των οποίων μια εργαζόμενη που πάσχει από καρκίνο.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, η τρομοκρατία της εργοδοσίας στον χώρο μας, είναι η συνέπεια των δουλεμπορικών νόμων που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πριν από χρόνια και τώρα με ευκαιρία της κρίσης γενικεύουν σε όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Η κάλυψη των διοικήσεων των οργανισμών που απασχολούν τις δουλεμπορικές εταιρείες καθαριότητας (όπως η διοίκηση του ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς»), είναι συνενοχή, κάτω από την πολιτική ομπρέλα της μνημονιακής κυβέρνησης, στις αθρόες παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας. Είναι το ίδιο υπεύθυνοι με τους εργολάβους για την ασυδοσία που επικρατεί στον χώρο.
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, με τα μνημόνια και οι ελάχιστες εγγυήσεις που έδινε η εργατική νομοθεσία, καταργήθηκαν μαζί με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επιτρέποντας την απόλυτη λεηλασία της εργασίας μας από εργοδότες. Ο δρόμος του αγώνα είναι πια για όλους μας μονόδρομος. Αν τους αφήσουμε σήμερα να τσακίσουν τις απλήρωτες εργαζόμενες στο ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς», οδηγώντας τους στην απελπισία θα έχουμε αφήσει ανοιχτό τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερες υποχωρήσεις.
Για αυτό η διοίκηση της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών & Οικιακού Προσωπικού καλεί κάθε ταξικό σωματείο κάθε αγωνιστική πολιτική συλλογικότητα και κάθε εργαζόμενο, να σταθούν στο πλάι μας και να παλέψουν να ακυρωθούν οι απολύσεις των καθαριστριών στο ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς» από την εταιρεία ΦΑΣΜΑ ΑΕ.
Καλούμε σε σύσκεψη την Κυριακή 30 Ιουνίου, 11 πμ στον 3ο όροφο στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας.
28/6/2013

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
Γ.ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 48β ( 320 γραφείο – 3ος όροφος )
Σελίδα: pekop.wordpress.com Email.pekop1999@gmail.com
Κινητά: 6973837993- 6974029211.
 

Δημοκρατία της Βαϊμάρης: Όταν το «δημοκρατικό» τόξο, εκτοξεύει το φασιστικό βέλος

Γράφει ο askordoulakos

«Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός, προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις, πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση».

Κλάρα (Άισνερ) Τσέτκιν, εναρκτήρια ομιλία στην τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ, 30 Αυγούστου 1932.

Πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία για τα έργα και τις ημέρες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης,

ιδίως με αφορμή την παρουσία και τη δράση των «σουμπεριτών» της Χ.Α. Για την εποχή εκείνη έχουν κάνει λόγο άπαντες, οι περισσότεροι εκ των οποίων μας φέρνουν τη Βαιμάρη ως παράδειγμα, για να μας πείσουν ότι πρέπει να κάτσουμε φρόνιμα, διότι οι πολλές αντιδράσεις οδηγούν στα…άκρα (η περίφημη θεωρία των 2 άκρων, των ανιστόρητων ηλιθίων της ομάδας «αληθείας») και στο φασισμό. Τι πραγματικά σημαίνει όμως η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και κυρίως, ποιες ουσιαστικές αναλογίες υφίστανται μεταξύ του τότε και του σήμερα; Ποιος και τι πραγματικά οδηγεί στο φασισμό;


Το κομβικό σημείο είναι ο Αύγουστος του 1914, όταν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας (SPD), το οποίο τότε είναι το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας με δύναμη, περί τα 1.000.000 μέλη, λέει ΝΑΙ στον πόλεμο, με την αιτιολογία ότι η Γερμανία είναι… αμυνόμενη κι όχι επιτιθέμενη και υπερψηφίζει στο Ράιχσταντ τις πολεμικές δαπάνες! Τιμητική εξαίρεση, ο κομμουνιστής βουλευτής, νεαρός δικηγόρος τότε, Καρλ Λίμπνεχτ (Ομάδα Σπάρτακος). Η εν λόγω στάση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος ωστόσο, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Γραμματέας του SPD ήταν ο Έμπερτ, ο οποίος από το 1904 έως το 1909 είχε φροντίσει να «επαγγελματοποιήσει» το κόμμα (135.000 επαγγελματικά στελέχη!), ερχόμενος σε πλήρη ρήξη με τις αρχές του ιδρυτή του, Κ. Μαρξ, ο οποίος απεχθανόταν την ιδέα ενός κόμματος «επαγγελματικών στελεχών».

Το 1918 ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος λαμβάνει τέλος, αφού η Γερμανία ηττάται στα πεδία των στρατιωτικών επιχειρήσεων κι ο…Πρίγκηψ Μαξ του Μπάαντεν τοποθετείται από τους νικητές Αγγλογάλλους επικεφαλής του γερμανικού Ράιχ, αντικαθιστώντας τον Κάιζερ Γουλιέλμο, ο οποίος καταρρέει κάτω από την οργή του λαού και των στρατιωτών στο μέτωπο. Σε ποιο κόμμα θα στηριχθεί ο…Πρίγκηψ Μαξ, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει; Μα στο μεταλλαγμένο SPD φυσικά!

Καταλυτικό ρόλο σ’ όλα τα παραπάνω θα παίξει το 1919 η Συνθήκη των Βερσαλλιών, βάσει της οποίας -εκτός της απόσπασης εδαφών και της αρπαγής του ορυκτού πλούτου (σας θυμίζει κάτι;)- ο Γερμανικός λαός υποχρεωνόταν να καταβάλλει –ως προκαταβολή- το ποσό των 12 δις χρυσών μάρκων (!), καθώς και να καταβάλλει ετησίως στους Αγγλογάλλους, ποσοστό 26% επί των…προπολεμικών γερμανικών εξαγωγών! Η εφαρμογή της Συνθήκης σήμαινε για τους Γερμανούς τότε, ό,τι σημαίνουν τα μνημόνια για τους Έλληνες σήμερα: Φτώχεια, εξαθλίωση και δουλοποίηση.

Το SPD καλείται να συμβάλλει στη δημιουργία νέου Συντάγματος και νέου κράτους εν μέσω Συνθήκης Βερσαλλιών, εξεγερτικής διάθεσης και πλήρους διάλυσης της κοινωνίας, της οικονομίας, του κρατικού μηχανισμού και του στρατού, ο οποίος επιστρέφει από το μέτωπο σε τραγική κατάσταση. Παράλληλα, στη γερμανική κοινωνία αρχίζουν να δημιουργούνται και να λειτουργούν Λαϊκά Συμβούλια (εργατικά, αγροτικά, στρατιωτικά κλπ), τα οποία αποτελούν de facto τοπικές εξουσίες διαχείρισης καθημερινών υποθέσεων.
Το SPD, κατά τη συγκρότηση του νέου κράτους και του νέου Συντάγματος (Βαιμάρη) έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο δρόμους:

Να στηριχθεί στα επαναστατημένα λαϊκά συμβούλια και με μοχλό πίεσης τη λαϊκή εξέγερση να ανατρέψει το δολοφονικό καθεστώς των Βερσαλλιών, ή να συνταχθεί πλήρως με τους κυρίαρχους αντιδραστικούς κύκλους και να τηρήσει κατά γράμμα τις υποχρεώσεις, που απορρέουν απ’ τη Συνθήκη, ισοπεδώνοντας τη γερμανική κοινωνία; Το SPD καταλαμβάνεται από…το φόβο του λαού κι αποφασίζει να τηρήσει τις…διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας (σας θυμίζει κάτι;) και να ισοπεδώσει το γερμανικό λαό, στέλνοντας τους παρακρατικούς και τους παραστρατιωτικούς θύλακες να τσακίσουν τα Λαϊκά Συμβούλια (τα σημαντικά πολιτικά και τακτικά λάθη των ηρωικών Σπαρτακιστών είναι ένα ζήτημα για άλλη συζήτηση). Για το λόγο αυτό, άλλωστε, η Συντακτική Συνέλευση για την ανάδειξη του νέου Ράιχ έγινε στη μικρή πόλη της Βαϊμάρης (Γενάρης 1919) κι όχι στο Βερολίνο, όπως ήταν το κανονικό, διότι στην πρωτεύουσα της Γερμανίας και σ’ όλη τη Βαυαρία μαίνονταν οι αιματηρές μάχες μεταξύ των Φράικορπς και των Σπαρτακιστών…
Το Συνταγμα της Βαιμάρης, ήταν σχετικά προωθημένο για την εποχή του αφού αναγνώρισε ορισμένα ατομικά δικαιώματα (ψήφος στις γυναίκες κλπ), ωστόσο έστρωσε το πολιτικό, θεσμικό και ιδεολογικό χαλί, πάνω στο οποίο πάτησαν οι Ναζί για να φτάσουν στην εξουσία. Δύο είναι οι βασικά σημεία της Βαϊμάρης:

1. Ο Καγκελάριος, σε περιόδους εθνικής ανάγκης (σας θυμίζει κάτι αυτό;), μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταλύει το Σύνταγμα και να ασκεί ο ίδιος έκτακτες εξουσίες, ή να σχηματίζει κυβερνήσεις, όπως αυτός κρίνει!
Αν θυμάμαι καλά, εκεί πάτησε ο Χιντερμπουργκ για να φέρει το Χίτλερ στην εξουσία, εκεί πάτησε κι ο Χίτλερ για να διαλύσει τη Βουλή και να συλλάβει τους αντιφρονούντες.

2. Το κράτος οφείλει να παραμένει και θα παραμένει ουδέτερο στην ταξική σύγκρουση (!). Οι εργάτες οφείλουν να συνεργάζονται με τους εργοδότες, επ’ ωφελεία της εθνικής οικονομίας (σας θυμίζει κάτι αυτό;)… Αυτό αποτέλεσε την πρωταρχική βάση της δημιουργίας των μετέπειτα μεγάλων γερμανικών καρτέλ (βλέπε Άιγκεφάρμπεν), που στήριξαν τους Ναζί.

Είναι φανερό, ότι η Βαϊμάρη, αποτελεί ουσιαστικά την τυπική επικύρωση της επιλογής του SPD, να δεχθεί τις επιλογές, που επέβαλαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής, η οποία είχε ως φυσική εξέλιξη τη ναζιστική λαίλαπα. Δεν αποφάσισε -στηριζόμενο στο λαό- ν’ ανατρέψει το καθεστώς των Βερσαλλιών, να εθνικοποιήσει τη Ράιχσμπανκ (Τράπεζα της Γερμανίας) και να διαγράψει τα επαχθή χρέη, με τα οποία φορτώθηκαν οι Γερμανοί, όπως πρότειναν τότε οι μπολσεβίκοι αλλά…και ο Κέινς («Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης» εκδ. Παπαζήση).

Ας μη μας διαφεύγει, ότι την πρόσκαιρη λαοφιλία του, ο Χίτλερ την όφειλε στην άρνηση του ναζιστικού καθεστώτος να καταβάλλει τις πολεμικές αποζημιώσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η λογική του SPD (είμαστε σε μειονεκτική θέση και δεν πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με τους συμμάχους μας) οδήγησε σημαντικό μέρος των εξαθλιωμένων κι εξοργισμένων μαζών στην αγκαλιά των ναζιστικών τεράτων, που με τις πλάτες των πιο αντιδραστικών κύκλων, αξιοποίησαν τη λαϊκή οργή (σας θυμίζει κάτι;) και τη διοχέτευσαν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ίδια λογική φαίνεται ότι διέπει και τη σημερινή, καθ’ ημάς…κυβερνώσα και…υπεύθυνη Αριστερά, η οποία ομνύει στο ευρώ και την τήρηση των διεθνών μας «υποχρεώσεων», ενώ επιπλέον νομιμοποιεί με την παρουσία της και το χρεοκοπημένο Κοινοβούλιο των επιτετραμμένων της τρόικα.

Όπως τότε το SPD, έτσι σήμερα κι η κυβερνώσα και…υπεύθυνη Αριστερά αποφεύγει, όπως ο δράκουλας το σκόρδο, να οργανώσει και να κινητοποιήσει το λαό, πέρα από πολιτικές, ιδεολογικές, ή άλλες διαφορές, με ΠΡΩΤΟ και ΑΜΕΣΟ στόχο την ανατροπή του αποικιακού καθεστώτος, τη συντριβή του φασισμού μέσω της πλήρους και ουσιαστικής αποκατάστασης της Δημοκρατίας, την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων και την όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού στις κεντρικές αποφάσεις και τη διαμορφούμενη πολιτική. Δεν αντιλαμβάνεται πως η Ελλάδα (και κατ’ επέκταση η Ευρώπη) έχει ανάγκη από μια νέα επανάσταση, που θα είναι μείξη της Γαλλικής και της Οκτωβριανής! Δεν αντιλαμβάνεται, ότι το επίσημο πολιτικό σύστημα ήταν αυτό, που έφερε και στήριξε το Χίτλερ στη Γερμανία και τη Χ.Α. στην Ελλάδα.

Αντ’ αυτού, συζητάει και χαριεντίζεται στα κανάλια με την ξεπουλημένη δημοσιογραφική αλητεία, επιλέγει να ενταχθεί στο…δημοκρατικό τόξο, ενσωματώνεται στο επίσημο πολιτικό σύστημα και αντιτίθεται στο φασισμό, όχι με κοινωνικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους, αλλά με όρους…Χόλλυγουντ, με αποτέλεσμα το… δημοκρατικό τόξο να εκτοξεύει το φασιστικό βέλος, όπως έγινε και στη Γερμανία του μεσοπολέμου.

Για να το πούμε πιο απλά: Η Βαϊμάρη μας διδάσκει, ότι στο φασισμό δεν οδηγεί η ρήξη, αλλά ο συμβιβασμός.

 

Και συ Νόμε, των άνομων ασπίδα…

Γράφε, Ιστορία, τα ψέματά σου αράδα,
και βλόγα το Φονιά, βρίζε το Θύμα!
Κι Αρετή, των δρομάκων σουσουράδα,
τον κάθε σωματέμπορά σου τίμα.

Και συ Νόμε, των άνομων ασπίδα,
σαν τη μαϊμού από κλώνο σ’ άλλον πήδα
κι απ’ την κορφή με την ουρά κρεμάσου,
να μη γλέπει ο Λαός τα πισινά σου.

Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου,
σφιχτόδενε τ’ αξύπνητο χαϊβάνι.
Και συ, ρηγάτο του Κενού, τ’ αψήλου
κάμνε το σκλάβο ρήγα, άμα πεθάνει!

                                                   Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,
                                                   της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,

                                                   και συ, πρόστυχη Πένα και φοφίμι,
                                                   του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα! 


                                                                 Κώστας Βάρναλης – “Ελεύθερος Κόσμος”

techni-en-kinisei.blogspot.gr

 

Ανακοίνωση για την κοινή συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΣΧΕΔΙΟΥ Β’


Την Τετάρτη, 26 Ιουνίου, έγινε κοινή συνάντηση ΣΧΕΔΙΟΥ Β – ΑΝΤΑΡΣΥΑ προκειμένου  να αναπτυχθεί από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η πρότασή της για τη μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ αριστεράς.  Επιβεβαιώθηκε  η βούληση των δύο χώρων για  μετωπική συμπόρευση και  συμφωνήθηκε η συνέχιση του διαλόγου πάνω σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα καθώς και η ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών στα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της περιόδου.

antarsya.gr

Είναι το ΜΑΑ/Σχέδιο Β’ δύναμη της αντικαπιταλιστικής ή/και αντιιμπεριαλιστικής ή/και αντι-ΕΕ (!) αριστεράς; 
 

Δεν υπάρχει μόνο Μανωλάδα… Το “ειδυλλιακό” περιβάλλον μιας ελληνικής πολυεθνικής

Καταγγελία εργαζομένων

Η εταιρία ALINDA-VELCO είναι ένας ελληνικός πολυεθνικός όμιλος, ο οποίος δραστηριοποιείται σε τομείς παραγωγής και εμπορίας πρώτων υλών για τη βιομηχανία τροφίμων και απορρυπαντικών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει εγκαταστάσεις σε Οινόφυτα Βοιωτίας, Ασπρόπυργο, Σπάτα, Ρουμανία. Απασχολεί περίπου 20 εργαζόμενους στην παραγωγή, κατά πλειοψηφία μετανάστες.

Η δουλειά είναι βαριά και ανθυγιεινή: γυναίκες εργαζόμενες είναι αναγκασμένες να σηκώνουν πολύ μεγάλα βάρη (4 λίτρα το μπουκάλι, 16-18 κιλά το κιβώτιο, ενώ οι παλέτες που τυλίγονται έχουν βάρος 640 κιλά).

Στους πακιστανούς εργαζόμενους, οι οποίοι κάνουν την πιο σκληρή εργασία, η αμοιβή

είναι 19,5-22 ευρώ, ανάλογα με τα χρόνια εργασίας, ενώ σε όλους τους εργαζόμενους η εταιρεία χρωστάει δώρα, επιδόματα, υπερωρίες, συν τα Σάββατα όπου ναι μεν οι εργαζόμενοι δουλεύουν αλλά δεν φαίνονται πουθενά ως εργάσιμη μέρα.


Σε ρουμανικής καταγωγής εργαζόμενες, που απασχολούνται από το 2008 στην εταιρία και τώρα βρίσκονται σε δικαστική αντιδικία με αυτήν, χρωστάει μισθούς – υπερωρίες, τα εργάσιμα Σάββατα, επιδόματα γάμου, τέκνων, τριετίας, ενώ δεν τους έδινε αποδείξεις πληρωμής. Επίσης, δεν έχει επιδώσει η εταιρία στους εργαζόμενους τη σύμβαση εργασίας που έχουν υπογράψει. Επιδόματα χρωστάει και σε έλληνες εργαζόμενους.

Η εταιρία κατηγοριοποιεί τους εργαζόμενους τόσο μισθολογικά όσο και από άποψη συμπεριφοράς. Δύο οι κατηγορίες εργαζομένων: των μεταναστών και των ελλήνων. Τα μεροκάματα για τους πρώτους κυμαίνονται στα 22 ευρώ και για τους δεύτερους στα 27-28 ευρώ.

Από το Νοέμβρη του 2012 έχει γίνει καταγγελία για την εταιρεία από εργαζόμενους. Στις 23 Μάη του 2013 ήταν η πρώτη δίκη, η οποία αναβλήθηκε καθώς η δικηγόρος της εταιρίας επικαλέσθηκε ασθένεια. Η δεύτερη δίκη γίνεται στις 27 Ιούνη.

Εν τω μεταξύ, στις 20 Ιούνη η μία από τις δύο εργαζόμενες που έχουν καταγγείλει την εταιρία απολύθηκε. Στο τέλος της εργάσιμης μέρας καλέστηκε να υπογράψει την απόλυσή της και ότι δεν διεκδικεί αποζημίωση από την εταιρία, ενώ στο έντυπο της απόλυσης αναγραφόταν ότι η εταιρία έχει καταγγείλει την εργαζόμενη στην Επιθεώρηση Εργασίας για τη συμπεριφορά της, χωρίς να έχει ποτέ γνωστοποιηθεί σε αυτήν η σχετική καταγγελία.
Να σημειωθεί ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων, κυρίως των γυναικών, αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, έχουν αναπνευστικά προβλήματα και χρήζουν φυσιοθεραπείας.

 

Από το τρίο στο ντούο ξεφτίλα


Μέσα σ’ ένα δεκαπενθήμερο πήγαμε από το τρίο στο ντούο ξεφτίλα και από την κυβέρνηση της ΝΔ με «εσάνς» ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (με ετεροβαρή υπέρ της ΝΔ σύνθεση). Για κάποιες ώρες, όταν ο Κουβέλης την έκανε από την τρικομματική συμμαχία, η προοπτική μιας ανεπιθύμητης εκλογικής μάχης διαγραφόταν ζωηρά στον ορίζοντα. Τελικά, Βενιζέλος και Σαμαράς στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, σχημάτισαν δικομματική κυβέρνηση και οι εκλογές προς το παρόν αποφεύχθηκαν.
Λέμε ότι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων γιατί αυτό απαιτούσαν οι παράγοντες του συστήματος, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Ακόμα κι ο Κουβέλης που την έκανε, φρόντισε να μη σηκώσει πολεμικούς τόνους και να δηλώνει πάντα διαθέσιμος να στηρίξει την κυβέρνηση, ειδικά σε όλα τα θέματα που αποτελούν προαπαιτού-μενα του Μνημόνιου. Ιδιαίτερα προσεκτικός ήταν απέναντί του και ο Σαμαράς, γιατί τον έχει ανάγκη, ενώ ο Βενιζέλος υπήρξε πιο δηκτικός, επειδή υπάρχει ο μεταξύ τους ανταγωνισμός για την Κεντροαριστερά.


Και αυτός, πάντως, δεν δημιούργησε σκηνικό ρήξης με τη ΔΗΜΑΡ, αν και για μια φορά ακόμη αισθάνθηκε πόσο αδίστακτος στο φραξιονισμό είναι ο Κουβέλης.


Γράφτηκε και λέχτηκε κατά κόρον, ότι ο Σαμαράς δεν πήγε στις εκλογές, γιατί το απαίτησε η Μέρκελ, που θέλει πανευρωπαϊκή ησυχία μέχρι τις γερμανικές εκλογές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μέρκελ του είπε τα «γαλλικά» της, όμως και ο ίδιος δεν μπορούσε να πάει σε εκλογές, έτσι όπως τα είχε καταφέρει. Πήγε να παραστήσει τον Βοναπάρτη και βρέθηκε δεμένος χειροπόδαρα. Με τι κώλο θα πήγαινε σε εκλογές; Ρισκάροντας να χάσει την πρώτη θέση από το ΣΥΡΙΖΑ; Κι αν κατάφερνε τελικά να κερδίσει στο νήμα, ρισκάροντας να μην έχει συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση, αφού ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ είναι στο όριο της εκλογικής επιβίωσης;


Λογικό ήταν, αφού δεν μπορούσε να πάει σε εκλογές, να δώσει στον Βενιζέλο τον ανασχηματισμό, μια περίοπτη θέση για τον ίδιο και 10 θέσεις στην κυβέρνηση (με τέσσερα, όμως, μόνο υπουργεία). Το αποτέλεσμα ήταν να δυσαρεστήσει αρκετούς δεξιούς βουλευτές που περίμεναν υπουργοποίηση, αλλά όσο είναι πρωθυπουργός αυτοί δεν μπορούν να του κάνουν ζημιά. Οι γκρίνιες ενόψει συνέδριου είναι καλές για να γεμίζουν τις παραπολιτικές σελίδες των εφημερίδων, όμως ο Σαμαράς δεν ανησυχεί. Το πολύ να εκτονωθούν μην εκλέγοντας κάποιους από τη λίστα που θα προωθήσουν οι άνθρωποι του Μαξίμου. Μικρό το κακό, από τη στιγμή που ο Σαμαράς ελέγχει την κυβέρνηση, την κοινοβουλευτική ομάδα και το κόμμα.


Κάποιοι Πασόκοι την πέφτουν επίσης στον Βενιζέλο για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον Παναγιωτακόπουλο που όλο φεύγει από το ΠΑΣΟΚ αλλά όλο εκεί τον βρίσκουμε, αλλά και στα υπολείμματα του παπανδρεϊσμού, με επικεφαλής τον Καρχιμάκη, ο οποίος αναρωτιέται «στις επόμενες εκλογές ποιο θα είναι το ιδεολογικό και το πολιτικό πρόσημο της διαφοροποίησης της Δημοκρατικής Παράταξης από την δεξιά;». Οταν ήρθε η ώρα ν’ αποφασίσουν, όμως, όλοι εξουσιοδότησαν τον Βενιζέλο να κάνει τους χειρισμούς κι όταν αυτός συμφώνησε με τον Σαμαρά για κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όλοι συμφώνησαν μαζί του, έστω και με… κριτικό τρόπο.


Ακόμη και η… Θεοδώρα Τζάκρη. Βλέπετε, αν γίνονταν εκλογές, πολλοί από δαύτους θα έβλεπαν τη βουλευτική τους θητεία να τερματίζεται πρόωρα, ενώ τώρα και το παραδάκι θα εξακολουθήσουν να εισπράττουν και τις ελπίδες τους να θρέφουν.


Μπορεί η δικομματική κυβέρνηση να «σηκώσει» το ΠΑΣΟΚ; Αστεία πράγματα. Με τι πολιτική; Οταν βρίσκονται σε εντατικά παζάρια με την τρόικα για να βρουν τους τομείς από τους οποίους θα κόψουν κονδύλια για να καλύψουν τη «μαύρη τρύπα», χωρίς να χρειαστεί να χτυπήσουν ξανά μισθούς και συντάξεις ή να βάλουν νέο χαράτσι, είναι δυνατόν να μιλάμε για οριακή έστω ελάφρυνση του λαού από τα βάρη που τον ανάγκασαν να σηκώνει; Εδώ ακόμη και η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, στην οποία τόσο είχε ποντάρει ο κυβερνητικός συνασπισμός, παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες. Εδώ ο ίδιος ο Σαμαράς, στην πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβούλιου καθόρισε ως πρώτιστο στόχο τη συμφωνία με την τρόικα για να παρθεί η δόση!


Δεν μπορεί να μακροημερεύσει (και) αυτή η κυβέρνηση κι αυτό το ξέρουν καλά όλοι τους. Δεν έχουν όμως άλλη λύση. Τι μπορούσε να κάνει ο Βενιζέλος; Ν’ ακολουθήσει τον Κουβέλη, να ρίξει την κυβέρνηση και να ξεκινήσει… πορεία στο λαό, με όλο το μιντιακό σύστημα να τον λοιδορεί και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να τον ανακηρύσσουν σε persona non grata; ‘Η μήπως μπορούσε να παζαρέψει με τον Σαμαρά τίποτα καλύτερο από την προσωπική του βόλεψη, με την παραχώρηση θέσεων αντιπροέδρου και ΥΠΕΞ; Οταν έριξε όλο το βάρος στην προσωπική του βόλεψη, ευνόητο είναι να μην μπορέσει να πάρει όλες τις θέσεις υπουργών που ήθελε. Κάπου πάτησε πόδι και ο Σαμαράς.


Το μάξιμουμ που διεκδικεί αυτή την περίοδο ο Βενιζέλος είναι η στήριξη από το μιντιακό σύστημα και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έναντι του Κουβέλη, ώστε να ξαναμπεί στη Βουλή (όποτε κι αν γίνουν εκλογές) και να δει μετά τι μπορεί να κάνει. Γι’ αυτό και έτρεξε να μπει στην κυβέρνηση του Σαμαρά.


Σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ούτε πρόκειται ν’ αλλάξει. Το πολύ που μπορεί να ανεχτούν οι αποικιοκράτες της ΕΕ είναι να μη ζητήσουν νέα μέτρα για μισθούς-συντάξεις-φόρους και να χορηγήσουν κάποιο συμπληρωματικό δάνειο. Δε θα δεχτούν, όμως, και να ελαφρύνει το βάρος στις πλάτες του λαού. Ούτε σε συμβολικό επίπεδο. Αυτά τα ξεκαθάρισε και πάλι ο Σόιμπλε την περασμένη Τετάρτη, παρουσιάζοντας στο Βερολίνο το σχέδιο του γερμανικού προϋπολογισμού για το 2014.

Επομένως, η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα βαδίζει συνεχώς επί ξυρού ακμής και ο ΣΥΡΙΖΑ θα περιμένει να σαπίσει εντελώς για να τη διαδεχτεί στην αστική εξουσία.
 

Χανς-Ντίτριχ Κουβέλης ή Καρατζαφώτης;

 

Εδώ και καιρό, στελέχη της ΔΗΜΑΡ έλεγαν πως θέλουν να δουν τον Φώτη Κουβέλη σε ρόλο Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ και το κόμμα τους σε ρόλο FDP. Στην πολιτική πιάτσα ήταν γνωστές οι επαφές αυτών των στελεχών με στελέχη της πάλαι ποτέ «ανανεωτικής πτέρυγας» που παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν λογικό, λοιπόν, αυτά τα στελέχη να σπρώχνουν τον Κουβέλη να φύγει από τη συγκυβέρνηση εκμεταλλευόμενος την «κρίση της ΕΡΤ». Ποιο ήταν το βασικό τους επιχείρημα; Οι κρυφές δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη ΔΗΜΑΡ αυτή τη στιγμή να δίνει αγώνα επιβίωσης. Να βρίσκεται δηλαδή στο όριο του 3%, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να πέσει στο μισό, αν πριν τη λήξη της θητείας της συγκυβέρνησης αυτή θα αναγκαζόταν να πάρει νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Αλλα στελέχη πίεζαν προς την αντίθετη κατεύθυνση: παραμονή στη συγκυβέρνηση και έναρξη διαδικασιών για δημιουργία της ελληνικής «Ελιάς» με κορμό το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Βασικό τους επιχείρημα ο μιντιακός πόλεμος που θα δεχτεί η ΔΗΜΑΡ μετά την εγκατάλειψη της συγκυβέρνησης. Απ’ αυτά τα στελέχη ο Μπίστης μίλησε με τον μεγαλύτερο κυνισμό, θυμίζοντας το κάζο του Καρατζαφέρη που εξαφανίστηκε από το χάρτη μόλις εγκατέλειψε τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

Ο Κουβέλης τάχθηκε τελικά με την πρώτη άποψη. Οχι γιατί την υποστήριζαν οι περισσότεροι (στην αρχηγοκεντρική ΔΗΜΑΡ ξέρει να επιβάλλει την άποψή του, όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές), αλλά γιατί θέλει να το παλέψει να γίνει ο «έλληνας Γκένσερ». Εκρινε ότι παραμένοντας στην κυβέρνηση θα υφίστατο ανεπανόρθωτη ζημιά και θα σερνόταν σε συμμαχία με τον Βενιζέλο που θα ήταν ετεροβαρής για τη ΔΗΜΑΡ και για τον ίδιο, ενώ εκτός συγκυβέρνησης εκτιμά ότι μπορεί να μαζέψει τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ (διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει) και να μπει στη Βουλή, παρά τον μιντιακό πόλεμο που ξέρει ότι θα δεχτεί. Μπαίνοντας στη Βουλή θα μπορεί να συμμαχήσει με τον νικητή των επόμενων εκλογών, ακόμα και αν αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκτιμά ότι η παραμονή εκτός συγκυβέρνησης για ένα διάστημα θα λειτουργήσει σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον ίδιο και το κόμμα του.

Αναλογίες με την περίπτωση Γκένσερ, βέβαια, αποκλείεται να υπάρξουν. Οχι μόνο γιατί ο Κουβέλης δεν έχει το πολιτικό διαμέτρημα που είχε ο Γκένσερ, αλλά και γιατί ο Γκένσερ έκανε το παιχνίδι του με το κόμμα του να είναι απαραίτητο ως μπαλαντέρ. Μ’ αυτό το παιχνίδι κατάφερε να γίνει ο μακροβιότερος υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, υπηρετώντας υπό τρεις καγκελάριους, σε πέντε διαδοχικές κυβερνήσεις. Προερχόμενος από την πολιτική σκηνή της Ανατολικής Γερμανίας, δραπέτευσε στη Δυτική και χρησιμοποιήθηκε από τον Βίλι Μπραντ αρχικά ως υπουργός Εσωτερικών και μετά ως υπουργός Εξωτερικών. Στην ίδια θέση διατηρήθηκε και από τον Χέλμουτ Σμιτ, κλείνοντας μια οχταετία (1974-1982) ως υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος σε συμμαχική κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες του SPD. Το 1982 έκανε το μεγάλο άλμα, ψηφίζοντας στη Βουλή υπέρ της πρότασης μομφής που υπέβαλαν οι Χριστιανοδημοκράτες του Χέλμουτ Κολ. Ετσι, η Γερμανία άλλαξε κυβέρνηση χωρίς να γίνουν εκλογές. Στη συνέχεια, ο Γκένσερ διατήρησε τα ίδια πόστα (υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος) στις κυβερνήσεις του Κολ, μέχρι που παραιτήθηκε για λόγους υγείας το 1992. Ολ’ αυτά τα χρόνια κατάφερνε, χάρη στην προσωπική του ακτινοβολία και τις διεθνείς επαφές που είχε αναπτύξει, να βάζει άνετα το FDP στη γερμανική βουλή, πράγμα που μετά βίας κατάφεραν οι επίγονοί του Βεστερβέλε και Ρέσλερ, οι οποίοι και πάλι έχουν το FDP μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με τα γκάλοπ να δίνουν «μπαίνει – δεν μπαίνει» στη γερμανική Βουλή.

Καμιά σχέση, λοιπόν, ο Γκένσερ και το FDP με Κουβέλη και ΔΗΜΑΡ. Κι αυτό το έχει συνειδητοποιήσει ο Κουβέλης, όταν είδε ότι τουλάχιστον το Συγκρότημα Ψυχάρη ξεκίνησε έναν άγριο πόλεμο ενάντια στη ΔΗΜΑΡ, απαξιώνοντας και τον ίδιο προσωπικά. Ξέρει, επίσης, ότι εκτός από τον ίδιο, και ο Βενιζέλος θέλει να παίξει το ρόλο του Γκένσερ, μιας και το ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται να ξεκολλήσει από το μονοψήφιο εκλογικό  νούμερο. Γι’ αυτό και φρόντισε αμέσως να «μαζευτεί». Είναι χαρακτηριστικό ότι στη δήλωση που έκανε την περασμένη Τρίτη η λέξη ΕΡΤ δεν υπάρχει ούτε μια φορά. Αποχωρήσαμε από την κυβέρνηση, είπε, γιατί «δεν ήταν επί της ουσίας τρικομματική σε πολλά και σημαντικά ζητήματα της ασκούμενης πολιτικής» και η παραμονή σ’ αυτή «θα μετέτρεπε τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε μια στήριξη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς αντίκρισμα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας και της κοινωνίας». Μ’ άλλα λόγια, το μήνυμα είναι ότι η ΔΗΜΑΡ δεν πρόκειται να κάνει καμιά έξαλλη αντιπολίτευση, δεν πρόκειται να επιμείνει στο θέμα της ΕΡΤ, δεν σκοπεύει ν’ απαιτήσει να συζητηθεί άμεσα η πρόταση νόμου για κατάργηση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, που έχει καταθέσει. Ας κάνει ό,τι θέλει η κυβέρνηση, ας λύσει το πρόβλημα με την ησυχία της και από τη ΔΗΜΑΡ δεν χρειάζεται ν’ ανησυχεί.

«Η κοινοβουλευτική μας στάση δε θα είναι μια στάση που θα αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει εκλογές», διαβεβαίωνε την Τετάρτη από τη συχνότητα του Real FM ο Γ. Κακουλίδης. Ακόμη και τους Μανιτάκη-Ρουπακιώτη-Σκοπούλη, που υποτίθεται ότι θα έκαναν αποκαλύψεις για την αντιδημοκρατική λειτουργία της κυβέρνησης, τους μάζεψαν. Για να γίνει πιο πιστευτός, ο Κουβέλης έβαλε τον σφουγγοκωλάριο Α. Παπαδόπουλο να δηλώσει ότι δεν μπορεί η ΔΗΜΑΡ να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι αυτός «συνεχίζει να είναι μια στείρα αντιπολιτευτική δύναμη, ανέξοδης παροχολογίας, που αντιμάχεται κάθε έννοια μεταρρύθμισης και που με την πολιτική του οδηγεί τη χώρα εκτός ευρώ και κατ’ επέκταση στη χρεοκοπία». Ακόμα και ο πρωτομάστορας της προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ Θ. Μαργαρίτης πήρε εντολή να «μαζευτεί» και έδωσε συνέντευξη στο ΑΠΕ για να χτυπήσει τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, «η οποία είναι μια τυφλή αντιπαράθεση με την ΕΕ, χωρίς αποτελεσματικότητα και εναλλακτικές λύσεις». Ολ’ αυτά, βέβαια, αλλάζουν, όμως αυτή τη στιγμή το μέλημα του Κουβέλη είναι ν’ αποφύγει να γίνει Καρατζαφώτης.

Με αντάλλαγμα αυτή την «υπεύθυνη» στάση, στάση «ανοχής» προς τη δικομματική κυβέρνηση, τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ εξακολουθούν να εμφανίζονται καθημερινά στα τηλεοπτικά πρωινάδικα. Αλλιώς θα τα είχε φάει το μαύρο σκοτάδι. Βλέπετε, και το σύστημα χρειάζεται μια «υπεύθυνη» ΔΗΜΑΡ, η οποία θα στηρίξει μέχρι το τέλος τη σημερινή κυβέρνηση κι αν αύριο χρειαστεί να συμμαχήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, θ’ αποτελέσει το καλύτερο άλλοθι του Τσίπρα και της παρέας του για «προσαρμογή στο ρεαλισμό». Αν ο Κουβέλης συμπεριφερθεί όπως πρέπει, δε θα έχει την τύχη του Καρατζαφέρη. Θα τον βοηθήσουν να επιβιώσει. Αν αρχίσει τίποτα «λαϊκίστικα», θα τον τσακίσουν.
Υπάρχει, όμως, ένα άλλο πρόβλημα. Ποιος θα ηγεμονεύ-σει στην «Κεντροαριστερά»; Ο Βενιζέλος ή ο Κουβέλης; Δυο ηγεμόνες σ’ αυτό το μικρό φέουδο δε χωράνε. Ο πόλεμος μεταξύ τους αναγκαστικά θα τροφοδοτεί με παρενέργειες το πολιτικό σκηνικό.

ΚΟΝΤΡΑ – ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 29 ΙΟΥΝΗ