RSS

Monthly Archives: September 2013

Nacht der langen Messer, αλά ελληνικά

gadakasidiarisΕίναι γεγονός ότι η παραπομπή με βάση τον αντιτρομοκρατικό της στενής ηγεσίας της ΧΑ, μαζί με μικρό τμήμα του επιχειρησιακού της τομέα που δρα κυρίως στη Β’ Πειραιά, ήταν κάτι που πολλοί λίγοι περίμεναν ακόμα και μετά το φόνο του Παύλου Φύσσα πριν από 12 μέρες. Το γεγονός αυτό καθ’ αυτό αποτελεί ένα βαρύτατο πλήγμα στη ΧΑ, που με την ηγεσία της στη φυλακή και κυρίως με το διασυρμό της, χωρίς οικονομική υποστήριξη (κρατική και ιδιωτική), και με σακατεμένα τα τάγματα εφόδου, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να συγκρατήσει τις δυνάμεις της: Τόσο τις επιχειρησιακές όσο και την ευρύτερη εκλογική της επιρροή. Είναι προφανές ότι το ανθρώπινο κατακάθι που εναπόθεσε τα ιδιοτελή του συμφέροντα στην άνοδο της ΧΑ, τώρα πρέπει να σκεφτεί δυο και τρεις φορές αν θα συνεχίσει να περιφέρεται εδώ και κει διατυμπανίζοντας με κάθε τρόπο τις κανιβαλικές του συμπεριφορές και τα ρατσιστικά του βοθρολύματα. Πολλοί μετανάστες, αλλά και ντόπιοι που δεν πληρούν τις προδιαγραφές των νεοναζίδων, τώρα θα μπορούν να κυκλοφορούν με μια μεγαλύτερη άνεση στους δρόμους και τις πλατείες έχοντας να αντιμετωπίσουν προς το παρόν την κρατική καταστολή και όχι τους μαχαιροβγάλτες της ΧΑ. Οι τελευταίοι πρέπει να απασχοληθούν με την εξαφάνιση των στοιχείων που τους δένουν με την “οργάνωση”, την αποκαθήλωση των ελληνικών σημαιών από τα μπαλκόνια τους, και την αλλαγή κόμης και ενδυμασίας προκειμένου να μην βρεθούν σε δύσκολη θέση ιδιαίτερα τώρα που οι ενδοεπικοινωνίες τους μπορούν να θεωρηθούν και ποινικά κολάσιμες. Το γενικό αυτό κλίμα δίνει τη δυνατότητα στοαντιφασιστικό κίνημα να κερδίσει έδαφος στις γειτονιές που οι φασίστες είχαν ήδη επιβάλει το δικό τους απαρτχάιντ, αποκαθιστώντας την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και διακίνηση των ιδεών που οι φασίστες με την τρομοκρατία τους είχαν βάλει στο γύψο.

Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών

Το χτύπημα στη ΧΑ είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο στρατόπεδο της αστικής αντεπανάστασης, ένας εμφύλιος για την ηγεμονία του αστικού στρατοπέδου. Η ΧΑ πάρα τις αναλύσεις που την παρουσιάζουν σαν το “μακρύ χέρι του συστήματος”, το “μαντρόσκυλο των εφοπλιστών” ή ακόμα και σαν “παρακρατική οργάνωση” που δρα υπό τις εντολές του βαθέως κράτους, ήταν εξ αρχής μια αυτονομημένη φασιστική οργάνωση με το δικό της πολιτικό σχέδιο.  Η ΧΑ μπορεί σε μια ιστορική κλίμακα να είναι μια οργάνωση στην υπηρεσία του συστήματος, όμως δεν ταυτίζεται με τους εκάστοτε διαχειριστές του, με τον ίδιο τρόπο που ταυτίζεται για παράδειγμα η αστυνομία ή το συγκρότημα Λαμπράκη. Εξάλλου στο αστικό στρατόπεδο δεν υπάρχει μια μόνο γραμμή και τα εκάστοτε ταξικά τους συμφέροντα οι καπιταλιστές μπορεί να τα επενδύουν ακόμα και την ίδια στιγμή σε διαφορετικά πολιτικά σχέδια. Η κρίση και η καταστροφή κεφαλαίων προκαλεί δυσαρέσκεια και οργή όχι μόνο στην εργατική τάξη, αλλά και σε τμήματα της άρχουσας τάξης και των μικροαστών που συνθλίβονται από την κρίση. Αυτά τα τμήματα δεν θα είχαν κανένα δισταγμό να επενδύσουν σε μια ΧΑ που έδειχνε μέχρι προχθές να έχει δυναμική εξουσίας.

Η καταστροφή του προηγούμενου κοινωνικού συμβολαίου, η ανασύνθεση του αστικού μπλοκ εξουσίας, η αναζήτηση ενός νέου μοντέλου ταξικής συνεργασίας, δημιούργησε ένα τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό κενό που η ΧΑ διεκδίκησε να καλύψει με τον ίδιο τρόπο που το έκανε και η αριστερά, με τη διαφορά ότι είχε αρωγό δύο σημαντικούς παράγοντες. Πρώτον την κρατική υπόθαλψη, όχι μόνο επιχειρησιακά, αλλά και ιδεολογικά (εθνικισμός, ρατσισμός, κανιβαλισμός-επιβίωση του ισχυρότερου). Καιδεύτερον την ήττα των κοινωνικών αγώνων και την απογοήτευση που φέρνουν στον κόσμο που επένδυσε σε αυτή την προοπτική. Εκεί η ΧΑ βρήκε χώρο, σε τέτοιο βαθμό που θεώρησε ότι πλησιάζει η ώρα της τελικής αναμέτρησης. Δεν πρόκειται λοιπόν για το μαντρόσκυλο που αυτονομείται από το αφεντικό του. Τα μαντρόσκυλα δεν έχουν δική τους βούληση. Μακριά από τα αφεντικά τους δεν έχουν καμία τύχη και αυτό το γνωρίζουν. Μια ανάλυση που αντιλαμβάνεται τη ΧΑ σαν υποκινούμενη από το κράτος, το σύστημα, ή πολύ περισσότερο σαν βραχίονα της αστυνομίας, δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το κράτος την “εξαρθρώνει” με μια επιχείρηση που θυμίσει νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Θα αρκούσε να τα φορτώσει όλα στον Ρουπακιά, άντε να φτάσει μέχρι τον Πατέλη και εκεί να τελειώσουν όλα. Ο “αρχηγός” σίγουρα θα αισθανόταν μια σχετική ανακούφιση. Η συμμαχία κράτους-ΧΑ θα συνεχιζόταν μετά το σχετικό κουκούλωμα, όπως άλλωστε είχε γίνει μέχρι τώρα με τις υποθέσεις φόνων κατά μεταναστών που η υπόθεση έκλεινε με την ποινική δίωξη των φυσικών αυτουργών ή κατέληγε ως ανεξιχνίαστη υπόθεση στο αρχείο αφού πρώτα ο φόνος χρεωνόταν ως ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μεταναστών. Γιατί άραγε τώρα έπρεπε να ξηλωθεί ολόκληρη η ΧΑ; Μήπως το μαντρόσκυλο έπαθε λύσσα και πρέπει να θανατωθεί; Η ΧΑ δεν είναι πλέον χρήσιμη στο κράτος; Τι παραπάνω έκανε για να την πληρώνει με αυτόν τον τρόπο; Μια λάθος μαχαιριά στην καρδιά, αντί χαμηλά στη μέση ή τα πόδια;

Η ΧΑ δεν το παράκανε, ούτε πρόκειται για λάθος χτύπημα. Η ΧΑ δεν αυτονομήθηκε ξαφνικά δια τους φουσκώματός της. Καμία αυτονόμηση δεν γίνεται με αυθόρμητο τρόπο γιατί πήραν τα μυαλά ορισμένων αέρα. Η ΧΑ δεν είναι αυθόρμητο κίνημα, που αποκτά συνείδηση του εαυτού του και της δύναμής του κατά τη διάρκεια της κίνησής του. Η ΧΑ είχε πάντα συνείδηση του ρόλου της, είχε πάντα το δικό της κοινωνικό όραμα (ένα διαρκές κράτος εξαίρεσης), γιατί ήταν και συνεχίζει να είναι όχι απλά μια μαφιόζικη και εγκληματική οργάνωση, αλλά ένα φασιστικό κίνημα. Και όποιος δεν το έχει αντιληφθεί ακόμα ας περιμένει τους αδιάφθορους της Ελας να την εξαρθρώσουν και ας ασχοληθεί με κανένα κοινωνικό παντοπωλείο. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι για κάτι περισσότερο.

Ο Σαμαράς χτύπησε τη ΧΑ όταν ένιωσε ότι πλέον απειλείται από τη δράση της. Όταν είδε ότι η δυναμική της δεν ανακόπτεται με άλλα μέσα. Όταν ακόμα και μέσα στη γειτονιά του, τον Μελιγαλά Μεσσηνίας, οι χρυσαυγίτες επιχείρησαν να τον ξεφτιλίσουν, μπροστά στους ανήμπορους ψοφοδεείς ψηφοφόρους του. Όταν αντελήφθη ότι η τρομοκρατία της ΧΑ στρέφεται και εναντίον της ΝΔ. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει πλέον ανεκτό. Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα πύκνωνε η αρθρογραφία (βλ. Μπάμπης Παπαδημητρίου) για μια εξημερωμένη και χρήσιμη ΧΑ που θα μπορούσε να γίνει ο ένας πυλώνας μιας πλατιάς συντηρητικής συμμαχίας μαζί με τη ΝΔ, αποκόπτοντας οριστικά τον κίνδυνο μιας εκλογικής νίκης του Συριζα, αλλά κυρίως την κρυσταλλοποίηση σε μια ευρύτερη περίοδο, του νέου αστικού μπλοκ εξουσίας. Φάνηκε όμως πως η ΧΑ δεν είχε διάθεση να μπει σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση. Η καταστολή της ήταν ο μόνος τρόπος πλέον τα τιθασευτεί το “τέρας”.  Ο φόνος του Φύσσα αν και αρχικά αντιμετωπίστηκε από το κράτος και τα ΜΜΕ με την κλασική ρουτίνα του κουκουλώματος, στη συνέχεια έγινε η μεγάλη ευκαιρία για να τελειώσουν οι εκκρεμότητες μαζί της. Ας σκεφτεί κανείς τι θα συνέβαινε αν στις διπλές εκλογές του Μάη Ιούνη για ευρωβουλή και δημοτικές, η ΧΑ συγκέντρωνε ποσοστά της τάξης του 20%. Και με το επίσημο κράτος να έχει καταπιεί αμάσητες δολοφονίες και έκτροπα των ταγμάτων εφόδου, χωρίς σε όλα αυτά να συνυπολογίσουμε την αντίδραση από τον διαρκώς αυξανόμενο σε δυναμική μάχιμο αντιφασισμό. Το επιτελείο του Σαμαρά, ενδεχομένως και με τις προτροπές των διεθνών του συμμάχων, αποφάσισε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για την κάθαρση της πολυκατοικίας. Το πόσο απολυμαντικό θα πέσει είναι υπό συζήτηση. Προφανώς όσο χρειαστεί για να ελεγχθεί η κατάσταση χωρίς περαιτέρω απώλειες και σίγουρα χωρίς να επηρεαστεί ο γενικός ταξικός συσχετισμός.

Το στοίχημα για την κυβέρνηση θα είναι να καλύψει το κενό που αφήνει η ΧΑ. Όχι μόνο εκλογικά, αλλά και επιχειρησιακά. Δεδομένου ότι η ΧΑ έκανε μια δουλειά στο δρόμο που δεν μπορούσε να κάνει το επίσημο κράτος, ούτε φυσικά η ανύπαρκτη ΟΝΝΕΔ. Να οργανώνει τον υπόκοσμο, το μπούλινγκ στα σχολεία στρατολογώντας αδιακρίτως κάγκουρες με iq  ραδικιού, και όλα τα ορφανά της “μεγάλης” Ελλάδας του χρηματιστηρίου, των δανείων, του πανευρωπαϊκού και των ολυμπιακών, της οικοδομικής φούσκας, της εκμετάλλευσης των μεταναστών, της λεηλασίας του δημοσίου, των σκυλόμπαρων και της παραλιακής. Της Ελλάδας που ψόφησε μαζί με την κρίση και που άφησε πίσω της εκατοντάδες χιλιάδες ρεμάλια χωρίς αντικείμενο και προσδοκίες. Ποιος θα τους μαζέψει όλους αυτούς χωρίς τη ΧΑ; Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι χρήσιμοι, για την υπάρχουσα εξουσία, ηλίθιοι, και τι θα απογίνει η ίδια η κυβέρνηση χωρίς αυτούς; Αυτό είναι ένα ζητούμενο που ο Σαμαράς όσο και να παριστάνει τον βοναπάρτη, δεν μπορεί να λύσει.

Νίκη του κινήματος;

Οι συλλήψεις των στελεχών και των τραμπούκων της ΧΑ θεωρήθηκε από ένα τμήμα της εγχώριας ρεφορμιστικής και “επαναστατικής” αριστεράς ως νίκη του αντιφασιστικού κινήματος. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να ξηλώσει τη ΧΑ κάτω από την πίεση μιας τεράστιας αντιφασιστικής κινητοποίησης που ακολούθησε αμέσως μετά τη δολοφονία του Π.Φύσσα και της κοινωνικής κατακραυγής που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις για την εγκληματική δράση της. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν αντιφασιστικές κινητοποιήσεις. Όμως δεν ήταν ανάλογες των δεκεμβριανών. Στο Κερατσίνι συγκεντρώθηκαν την άλλη μέρα 20000 κόσμος κυρίως νεολαία με παρουσία όμως όλης της αριστεράς και της αναρχίας. Το ίδιο έγινε και στην αντιφασιστική την Τετάρτη με την πορεία προς τα γραφεία της ΧΑ στη μεσογείων. Μόνο που εδώ το ΚΚΕ προτίμησε να κινητοποιηθεί μερικές ώρες πριν και όχι με πολύ κόσμο. Στις κινητοποιήσεις αυτές και με τους 2000 που έμειναν (ΣΥΡΙΖΑ, ΓΣΕΕ, ΔΕΑ, ΜΛ κλπ) στο Σύνταγμα, όλη τη μέρα δεν διαδήλωσαν περισσότεροι από 30000 κόσμου. Τα επεισόδια κοντά στη Μιχαλακοπούλου και τη Μεσογείων ήταν μικρής έντασης, χωρίς τα Ματ να χάσουν πουθενά τον έλεγχο. Τα γκάλοπ όλες αυτές τις μέρες δεν έδειχναν καμία πτώση της ΝΔ, ούτε καμία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και για τη ΧΑ έδειχναν μια μικρή κάμψη της τάξης του 2-3%, ψίχουλα δηλαδή σε σχέση με τις αποκαλύψεις του χαρακτήρα της οργάνωσης, τις σχέσεις της με το έγκλημα όλων των ειδών κοκ. Γιατί λοιπόν να πιεστεί σε τέτοιο βαθμό ο Σαμαράς και να εκτελέσει τη ΧΑ; Την “υποκινούμενη”, το “μαντρόσκυλο”, με τον “ΚΥΠίτη αρχηγό”, το “μακρύ χέρι του μεγάλου κεφαλαίου”. Τι έπαθε ο Σαμαράς τρελάθηκε; Δεν έχει ανάγκη τον ακροδεξιό σύμμαχό του, που θα τον έκανε και κυβερνητικό του εταίρο; Κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Όσοι πιστεύουν ότι επέβαλαν τη διάλυση της ΧΑ στην κυβέρνηση, παριστάνοντας τους νικητές, είναι οι ίδιοι που πιστεύουν ότι έριξαν τον Γ. Παπανδρέου με τις φωνές τους στην 28η οκτωβρίου 2011 για να έρθει ο… Παπαδήμος, και που λίγο αργότερα τον Φλεβάρη του 2012 έριξαν τον Παπαδήμο για να έλθει ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης. Είναι επίσης οι ίδιοι, που νομίζουν ότι οι φαντασιακοί τους σύντροφοι στη Λιβύη έριξαν τον Καντάφι για να έλθει ο Σαρκοζί με τον Μπερλουσκόνι, στην Αίγυπτο έριξαν τον Μουμπάρακ για να έρθει ο Μόρσι και μετά τον ξανάριξαν για να επιστρέψουν στην αρχική τους θέση οι πραιτοριανοί του Μουμπάρακ. Όλοι αυτοί οι πλακατζήδες που βλέπουν νίκες στον ύπνο τους, καλά θα κάνουν να συνέλθουν, γιατί το παραμυθάκι τους δεν θα έχει ωραίο τέλος.

Η μέχρι στιγμής εξέλιξη, μπορεί να αξιοποιηθεί από την αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα. Με τον ίδιο τρόπο που το αστικό στρατόπεδο εκμεταλλεύεται τα αλληλομαχαιρώματα των αντιπάλων του.

Η ΧΑ ήταν ένας απρόσμενος σύμμαχος στο σχέδιο αποκατάστασης της τάξης, τόσο ύστερα από τα Δεκεμβριανά (2008) και την εξέγερση για το φόνο του Γρηγορόπουλου, όσο και αργότερα για τα 2 χρόνια κοινωνικής έντασης (Απρίλης 2010-Φλεβάρης 2012). Μέχρι το σημείο που τα σχέδια του επίσημου αστικού πολιτικού κόσμου με το σχέδιο της ΧΑ συνέπιπταν και αλληλοτροφοδοτούντο. Ο ρατσισμός και ο κοινωνικός κανιβαλισμός ήταν η κοινή βάση και των δύο σχεδίων. Η ΧΑ όλο αυτό το διάστημα οργάνωσε την αντεπανάσταση από τα κάτω, υπό τον μανδύα μιας αντιμνημονιακής-αντιευρωπαϊκής ρητορικής. Η αριστερά στο ίδιο διάστημα παρίστανε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Μέχρι που έπεσαν οι πρώτες καρπαζιές στο τηλεοπτικό πλατό, μερικά καψίματα γραφείων, ξυλοδαρμοί μελών της χωρίς φυσικά απάντηση και 400 χιλιάδες ψήφοι στους φασίστες. Τότε κατάλαβε ότι τα πράγματα έχουν σκουρύνει για τα καλά.  Εκεί αντελήφθη ότι η βία των φασιστών δεν αφορά μόνο τους “λαθραίους” αλλά και την ίδια, ακόμα και τους καλοβαλμένους “ακτιβιστές που στο φως της ημέρας τρέχουν για τα προβλήματα του λαού και του τόπου”. Αντελήφθη επίσης ότι οι φασίστες όταν κοπανάνε αυτούς τους λαοπρόβλητους ακτιβιστές που έχουν όνομα και επίθετο και δεν φορούν ποτέ κουκούλες, κανείς δεν μιλάει γιατί τους έχει κυριεύσει ο τρόμος, και όχι μόνο αυτό αλλά ξαφνικά χιλιάδες ζώα επευφημούν για τα κατορθώματα των παιδιών με τα μαύρα που έχουν βάλει σκοπό “να ξεβρομίσει το τόπος”. Κάπου εκεί έγινε και το φονικό στο Κερατσίνι. Αυτή λοιπόν η αριστερά που δεν μπόρεσε ποτέ στα σοβαρά να αντιμετωπίσει τις φασιστικές συμμορίες (με εξαίρεση τις αντιφασιστικές δράσεις κυρίως από το χώρο της αναρχίας και των antifa και μεμονωμένων αγωνιστών και ομάδων από την αριστερά) έρχεται τώρα να καρπωθεί τη “μεγάλη νίκη” του αντιφασιστικού κινήματος. Βγάζοντας ξανά λάθος καθήκοντα, καλώντας δηλαδή την κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη να ολοκληρώσει την αντιφασιστική κάθαρση και σχεδόν πανηγυρίζοντας για τα κατορθώματα της… αντιτρομοκρατικής.

Το λέμε για ακόμα μια φορά. Η επιχείρηση κατά της ΧΑ είναι ένας εμφύλιος στο μπλοκ της αντεπανάστασης. Μια αντεπανάσταση που είναι σε εξέλιξη εδώ και 4 χρόνια με αιχμές την αποψίλωση όλων των εργατικών κατακτήσεων, τον εξευτελισμό της αξίας της εργατικής δύναμης, τον περιορισμό των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την εγκαθίδρυση ζωνών απαρτχάιντ στα πλαίσια ενός κράτους εξαίρεσης (μετανάστες χωρίς κανένα δικαίωμα και προοπτική ένταξης), και σε μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης (διαρκής καταστολή, υποβάθμιση κοινοβουλίου, συνεχή διατάγματα, επιστρατεύσεις). Σε αυτό το περιβάλλον άκμασε η ΧΑ σε τέτοιο βαθμό που αμφισβήτησε τον ηγεμόνα. Γι’ αυτό και έπρεπε να συντριφτεί.

Βεβαίως το αντιφασιστικό κίνημα μπορεί και πρέπει να επωφεληθεί παίρνοντας τις δικές του πρωτοβουλίες και όχι παριστάνοντας τους κλακαδόρους της αντιτρομοκρατικής ή της αστικής νομιμότητας, όπως κάνει με τον πιο χυδαίο τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ, με μοναδική κριτική ότι αυτά έπρεπε να είχαν γίνει προ πολλού. Απίστευτη σχέση με το χωροχρόνο. Είναι σαν να λεει κανείς στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι θα έπρεπε να είχε γίνει πριν ξεσπάσει ο πόλεμος γιατί έτσι θα προλαβαίναμε το ολοκαύτωμα. Λογικό βεβαίως για μια σχολή σκέψης που δεν βλέπει πουθενά συγκρούσεις, αλλά μόνο “έλλογες” διευθετήσεις των κοινωνικών προβλημάτων. Ας πιέσουμε λοιπόν κύριοι αυτής της αριστεράς τον κ Δένδια να ολοκληρώσει τη “νίκη” μας και την δικαιοσύνη να κάνει το έργο της. Αυτός είναι ο ρόλος μιας αριστεράς λόμπι που ξέρει μόνο να πιέζει τους αντιπάλους της αλλά όχι να επιβάλει τις δικές της λύσεις. Μόνο που έτσι εξαρτιέται απ’ αυτούς ακριβώς τους “αντιπάλους” της. Γιατί όπως μέχρι χθες “έτρεφαν” τη ΧΑ, γιατί αύριο να μην το ξανακάνουν; Μήπως θα σας φοβηθούν; Τι ακριβώς να φοβηθούν; Τις φωνές σας; Το λόγο σας; Τα επιχειρήματά σας; Ας σοβαρευτούμε λοιπόν. Η ΧΑ δεν σταμάτησε γιατί κάποιοι την ξεμπρόστιασαν. Ούτε γιατί ξαφνικά ξύπνησαν τα δημοκρατικά ένστικτα της Βούλτεψη και του Μαρκογιαννάκη;  Ας απαντήσει η ίδια η αριστερά στα ερωτήματα που βάζει. Γιατί τώρα και όχι πριν; Γιατί, δεν τα ξέρανε όλα αυτά; Μα φυσικά σύντροφοι, τα ξέρανε, αλλά τους βόλευε. Τώρα τι νομίζετε ότι άλλαξε η συνταγή. Ότι η κυβέρνηση θα σταματήσει το ρατσιστικό της ντελίριο, το εθνικιστικό της μένος; Ότι κατάλαβε το λάθος της, όπως θα το καταλάβει αύριο και στην οικονομία;  Ότι θα κυβερνήσει από δω και στο εξής όχι με προεδρικά διατάγματα και υπουργικές αποφάσεις αλλά μόνο μέσα από εξαντλητική συζήτηση στα νομοθετικά όργανα; Ότι θα κλείσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Ότι θα δώσει πίσω τους καταλυμένους κοινωνικούς χώρους και την Αγορά της κυψέλης; Ότι θα σταματήσει την άγρια καταστολή των κοινωνικών αγώνων δίνοντας αμνηστία στους διωκόμενους στις Σκουριές; Όχι βέβαια, ποιος τα πιστεύει αυτά;

Η ΧΑ ξηλώνεται από το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης, από το ίδιο το βαθύ κράτος που όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκε με τον πλέον προκλητικό τρόπο. Ο Σαμαράς πιστεύει ότι έτσι εμπεδώνει το κράτος έκτακτης ανάγκης. Ότι νομιμοποιείται εκ νέου ο ρόλος του. Ότι έτσι ασκεί μια επιπλέον πίεση στο ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματωθεί πλήρως στο “συνταγματικό τόξο”, όπως αυτό ορίζεται στην υπαρκτή του διάσταση και όχι όπως το έχουν στο μυαλό τους (ως διαχρονική αξία) οι νοσταλγοί της κοινωνικής διαπραγμάτευσης του θα “σας ταράξουμε όλους στη νομιμότητα”. Το ξήλωμα της ΧΑ γίνεται με αυτούς τους όρους και όχι με τους όρους του κινήματος.

Ας ξέρουμε λοιπόν ποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και εκεί να δούμε τις εκκρεμότητες που αφήνει αυτή η εξάρθρωση. Εκεί πρέπει το αντιφασιστικό κίνημα να πάρει τις δικές του επιθετικές πρωτοβουλίες. Τσακίζοντας τις συμμορίες όπου κι αν επιχειρήσουν να ξαναεμφανιστούν. Χτίζοντας παντού ένα δίκτυο ομάδων αντιφασιστικής αυτοάμυνας, το απαραίτητο συμπλήρωμα μιας πλατιάς αντιφασιστικής προπαγάνδας σε γειτονιές, γήπεδα, χώρους δουλειάς και σχολές. Αφαιρώντας κάθε έδαφος από τους φασίστες προκειμένου να ανακάμψουν. Γνωρίζοντας όμως ότι το κράτος μπορεί αύριο να τους επιστρέψει τα όπλα που τώρα τους αφαιρεί με την ίδια ταχύτητα που το κάνει και τώρα. Όποιος πιστεύει ότι το κράτος είναι συσχετισμός δύναμης ας επικεντρώσει εκεί και ας εξαντληθεί σε θεσμικές πρωτοβουλίες. Όποιος όμως πιστεύει ότι το κράτος είναι μηχανισμός επιβολής και αναπαραγωγής της ταξικής κυριαρχίας, πρέπει να ξέρει ότι δεν μπορεί να εξαρτά την τύχη του και την προστασία του από την φασιστική αντεπανάσταση από ένα τέτοιο κράτος.

Και με τις αιτίες που γεννούν το τέρας

Η αριστερά εκτός από την ανικανότητά της να δώσει μια σοβαρή εξήγηση για τα τεκταινόμενα περί της ΧΑ, έχει επιδοθεί ξανά στο αγαπημένο της σπορ την κοινωνιολογίας της γ’ Λυκείου. Ε’ εντάξει τώρα με τις συλλήψεις, αλλά το θέμα είναι οι αιτίες που γεννούν το φασισμό. Μάλιστα, ευκαιρία να κοινωνιολογήσουμε: Ας ξεκινήσουμε με τα ερωτήματα που απασχολούν και τι εκπομπές της Τατιάνας Στεφανίδου. Γιατί ο Ρουπακιάς αυτό το φτωχόπαιδο που εκινείτο μεταξύ Β’ Αθήνας και β’ Πειραιά αντί για αριστερός έγινε φασίστας; Γιατί ο κόσμος ψηφίζει ΧΑ; Και να μερικές προφανείς απαντήσεις του αυτού επιπέδου: Μα φυσικά το μνημόνιο, η λιτότητα, η ανεργία, η φτώχεια, η εξαθλίωση, μια αγνή ψήφος ενάντια στο σύστημα. Εσείς που μας φέρατε το μνημόνιο μας φέρατε και τους φασίστες. Επομένως για να αντιμετωπίσουμε το φασισμό πρέπει να τελειώνουμε με το μνημόνιο. Φοβερά καθήκοντα προκύπτουν από όλη αυτή την ανάλυση της κακιάς ώρας. Προφανώς και δεν ασχολούμαστε με τον ίδιο το φασισμό και τους φασίστες, (αφού κι αυτοί είναι θύματα παραπλανημένοι) αλλά με τις αιτίες, δηλαδή το μνημόνιο.

Κανένα ειδικό αντιφασιστικό καθήκον δεν προκύπτει από αυτές τις μπούρδες, πολύ περισσότερο κάποια μορφή αυτοάμυνας. Η ΧΑ άλλωστε είναι εγκληματική οργάνωση κι με αυτά ασχολείται η αστυνομία και η δικαιοσύνη. Εκεί καταλήγουν οι κοινωνιολογίες της Κουμουνδούρου και των συναφή δεξαμενών -βαρετής- σκέψης. Αυτός άλλωστε είναι ο σκοπός αυτών των σκέψεων: να κάτσουμε στα αυγά μας.

Όσο αφορά τις “αιτίες” που μας υποδεικνύει η κάθε κουμουν-δούρου να εξαντλήσουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις, είναι προφανές ότι πρόκειται για κοινοτυπίες της κακιάς ώρας. Αν η κρίση, η φτώχεια και η ανεργία γεννάει τη ΧΑ τότε τι είναι αυτό που γεννάει τον ΣΥΡΙΖΑ ή την Ανταρσυα; Η καλοπέραση, η ανάπτυξη, η μηδενική ανεργία και τα ψηλά εισοδήματα; Κι αν ισχύει αυτό τότε γιατί τα προηγούμενα 30 χρόνια αυτές οι δυνάμεις είχαν οι μεν πρώτοι 4% και οι δεύτεροι 0,2% όσο δηλαδή και η ΧΑ;

Μια κατάσταση σαν τη σημερινή μπορεί να γεννήσει τα πάντα. Από την επανάσταση μέχρι το φασισμό. Ο φασισμός δεν προκύπτει αυτόματα από μια κατάσταση κρίσης. Δεν είναι μια φυσική αντίδραση των πεινασμένων ανέργων, ούτε των συνθλιμμένων μικροαστών. Με τον ίδιο τρόπο φυσικά που κανείς δεν γίνεται κομμουνιστής επειδή τον έκοψε η λόρδα. Όλοι αυτοί που περιφέρουν τη βλακεία τους στα κανάλια και ξεστομίζουν ως αριστεροί αυτές τις ανοησίες, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δικαιολογούν αντικειμενικά τη φασιστική εναλλακτική λύση. Η κρίση φυσικά τροφοδοτεί το φασισμό, μπορεί όμως να τροφοδοτήσει και την επανάσταση. Το ίδιο και η δυσπιστία του κόσμου στον αστικό κοινοβουλευτισμό. Είναι προφανές ότι το αστικό σύστημα περνάει από μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης και αμφισβήτησης από στρώματα που μέχρι τώρα σχημάτιζαν την πίσω αυλή του. Η κρίση με αυτή την έννοια δεν “παράγει” απλώς το φασισμό, αλλά την αστική αντεπανάσταση, μέσα στα σπλάχνα της οποία τρέφεται ο φασισμός. Αυτή είναι η μια πλευρά του εκκρεμούς. Το ένα άκρο που λεει και ο Χρύσανθος. Στην άλλη μεριά παράγεται μια επαναστατική διαδικασία, η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική προοπτική ενάντια, όχι απλώς στις αιτίες της κρίσης αλλά, στο σύστημα που τις γεννάει. Για την ακρίβεια οι εναλλακτικές αυτές δεν παράγονται, ούτε γεννιούνται στην κρίση, υπάρχουν και βρίσκουν έδαφος στα συντρίμμια της κρίσης, σε μια κατάσταση που σπάνε οι ταξικές συνεννοήσεις, που η μηχανισμοί της συναίνεσης πάυουν να λειτουργούν, που οι ταξικές διαφορές εμφανίζονται με όλη τους την οξύτητα.

Η αριστερά χωμένη στον οικονομισμό μέχρι το μεδούλι δεν μπορεί να εξηγήσει τις πολιτικές επιλογές των ανθρώπων, ούτε τη δύναμη της -κυριάρχης- ιδεολογίας. Ο φασισμός στην Ελλάδα ανδρώνεται εδώ και 20 χρόνια από τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, από τα ελληνορθόδοξα τόξα, από τα Ίμια και τα 12 μίλια στο αιγαίο, από τις εξορμήσεις του ελληνικού καπιταλισμού στα Βαλκάνια, από το ρατσιστικό μένος που κυρίευσε το πατριδομάνι την ίδια στιγμή που άρπαζε τις ευκαιρίες στον αέρα ενός κακοπληρωμένου εργατικού δυναμικού χωρίς πολιτικά ούτε καν ανθρώπινα δικαιώματα, από τις αρπαχτές του χρηματιστηρίου και την οικοδόμηση ενός βλαχομάτσο life style που γα..ει και δέρνει, που ξημερώνεται στα σκυλόμπαρα και τις παραλιακές, που παίζει τα εφάπαξ και τα κέρδη στη φούσκα του χρηματιστηρίου, που λουμπενοποιείται μέσα από όλες αυτές τις επικερδής δραστηριότητες, που αντιλαμβάνεται πλέον το δημόσιο χώρο μόνο ως πεδίο πλιάτσικου, που ενώ τα χάνει σαν μαλ..ας από το σκάσιμο της φούσκας στη Σοφοκλέους, αντί να επιτεθεί σε όσους τον πιάσανε κώτσο, έψαξε για νέες αρπαχτές. Η ολυμπιάδα ήταν μια ευκαιρία όχι μόνο για εθνικές προσδοκίες αλλά και για τρελές μπίζνες. Δίπλα στις ολυμπιάδες στήθηκαν εκατοντάδες μανωλάδες προκειμένου να σπάσουν όλα τα ρεκόρ υπεραξίας και κλοπής “λαθραίας” κατά τα άλλα εργατικής δύναμης. Η κατάκτηση του ευρωπαϊκού το 2004 εξαγρίωσε εντελώς κάθε ελληνάρα. Ο Χριστόδουλος όλα αυτά τα χρόνια είχε φροντίσει να απενεχοποιήσει την άκρα δεξιά διαδίδοντας το σκοταδιστικό του κήρυγμα πουλώντας τρέλα με τα 666, ενώ οι κάθε είδους λιακόπουλοι ισοπέδωναν κάθε προσπάθεια επαναφοράς στα στάνταρτ του διαφωτισμού. Στο τέλος ήρθαν τα δάνεια για να αποκτήσει ο καθένας σπίτι, βίλα, κάμπριο και μήνα του μέλιτος στο Ντουμπάι και ταυτόχρονα να υποθηκεύσει την ελευθερία του για τα επόμενα 40χρόνια. Οι ταξικοί δεσμοί, όλα αυτά τα χρόνια έγιναν κουρέλι. Οι αγώνες είχαν το πλέον οικονομίστικο περιεχόμενο (1400 βασικός, δικαιώματα στο πτυχίο κοκ) την ώρα που το εργατικό κίνημα έκανε την πάπια στην ελεεινή εκμετάλλευση του ξένου προλεταριάτου. Η κομμουνιστική προοπτική είχε αξία μόνο σαν μνημόσυνο για το 1917 και ως νοσταλγία για την ανατολική Ευρώπη.

Η κρίση ήρθε να βάλει τέλος στην Belle Époque του ελληνικού ονείρου. Εντούτοις ήταν τέτοια η αποβλάκωση που οι αντιδράσεις στα μνημόνια ακόμα και από τους άμεσα ενδιαφερόμενος, δεν απέκτησαν ποτέ ένα ταξικό περιεχόμενο. Ο εχθρός, ο υπαίτιος ήταν πάντα έξω από τη χώρα: Οι γερμανοί, οι ευρωπαίοι, οι τοκογλύφοι, οι μασόνοι, οι εβραίοι. Στόχος η επιστροφή στην Belle Époque, ακόμα και με έναν συνταγματάρχη στο τιμόνι της χώρας. Η αριστερά έγλυφε συστηματικά όλες αυτές τις αντιδράσεις νομίζοντας ότι δεν υπάρχει άλλος, αποδέκτης της λαϊκής αντίδρασης στην κατάρρευση. Κι όμως υπήρχε κι αυτός ήταν η ΧΑ, που υιοθετούσε ατόφιο το ιδεολογικό ρεπερτόριο των αγανακτισμένων. Η επένδυση της ΧΑ στο ρατσισμό, με τη στοχοποίηση των μεταναστών της έδωσε μια πρώτη μαζικότητα. Αυτό το είχε ήδη πετύχει πριν ξεσπάσει η κρίση, όταν όμως ήταν ήδη ορατή στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Επένδυσε στην μικροαστική αγανάκτηση και είχε εκπληκτικά αποτελέσματα. Αυτό συνέβη στον Αγ. Παντελεήμονα, επιβάλλοντας εκεί μια μικρογραφία της κοινωνίας που ονειρεύεται. Από κει το έδαφος ήταν ανοιχτό για την υπόλοιπη χώρα. Αυτά την έφεραν στο 7%. Η ήττα των αγώνων, της προοπτικής που έβαζε η αριστερά, και της αδυναμίας της να δώσει λύσεις, έφεραν τη ΧΑ μέσα σε ένα χρόνο από το 7% σε διπλάσια δημοκοπικά ποσοστά και πλέον με άφθονο χρήμα, νέα κάστρα, μπραβιλίκια σε όλη τη χώρα, βόλεμα κόσμου στα τάγματα, γερές σχέσεις με το βαθύ κράτος (αυτό το λένε “διείσδυση”, αστεία πράγματα όταν οι μισοί ένστολοι ψηφίζουν ΧΑ) και προοπτική εξουσίας.

Αυτά έφεραν ως εδώ τη ΧΑ και όχι απλά η κρίση.  Και όσο η αριστερά δεν έδινε τη μάχη ενάντια στον εθνικισμό, το ρατσισμό και τον φασισμό όταν έπρεπε, αυτό αποθράσυνε εντελώς τα στελέχη της ΧΑ, δίνοντας μια εικόνα, στον βλακομάνι που μάζευαν, ενός αήττητου και παντοδύναμου στρατού που δεν υπάρχει τίποτα να τον σταματήσει.

https://i2.wp.com/static-enet.toolip.gr/resources/2013-09/poreia_thess-thumb-medium.jpg

Από δω και πέρα

Ο φασισμός πλέον δεν είναι μια υπόθεση που εξαντλείται στη ΧΑ. Όταν ακόμα και μετά το φονικό, ένα 12% στην Α’ Αθήνας, χωρίς αναγωγή, επιμένει στην ΧΑ αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για μια εντελώς συνειδητή επιλογή εκατοντάδων χιλιάδων που στηρίζουν ανοιχτά το σχέδιο της ΧΑ. Στο βαθμό που η ΧΑ αντέξει στην καταστολή δεν θα ήταν απίθανο να ανασυγκροτηθεί με το ίδιο ή άλλο όνομα ακόμα και αν για ένα διάστημα περιορίσει την δράση της στο δρόμο, και τα ποσοστά της περιοριστούν στο 3-4%. Όσοι πιστεύουν ότι με την ηγεσία της στην φυλακή (άραγε για πόσο διάστημα;), η οργάνωση θα εξοντωθεί “ενώπιον του νόμου” ή θα αναγκαστούν τα ρετάλια της να “εξημερωθούν”, ας κρατήσουν από τώρα μικρό καλάθι. Βεβαίως αν κανείς πιστεύει ότι η ΧΑ είναι υποκινούμενη, τότε πράγματι η ΧΑ έχει τελειώσει με τον ίδιο τρόπο που τελειώνει μια συμμορία όταν μπαίνει φυλακή. Όλα αυτά θα φανούν πολύ γρήγορα. Όμως τίποτα δεν πρέπει να μείνει στην τύχη του, ούτε στις διαθέσεις του Σαμαρά. Η ΧΑ πρέπει να συντριφτεί από το ίδιο το κίνημα, και ταυτόχρονα να αποδιοργανωθούν όλα τα κυκλώματα που αναπαράγουν την επιρροή της. Η πίεση πάνω της πρέπει να γίνει ασφυκτική μέχρι να αντιληφθεί και ο τελευταίος της ψηφοφόρος ότι η κοινωνία δεν θα γίνει έρμαιο του κάθε χαπακωμένου μπράβου. Και αν η αριστερά ενδιαφέρεται για τις αιτίες που γεννούν τον φασισμό δεν έχει παρά να τις τσακίσει. Κι αυτές είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο κανιβαλισμός, ο σκοταδισμός και όλες οι εθνικές συνομωσιολογικές αναγνώσεις της κρίσης που κρύβουν συστηματικά κάτω από το χαλί την ταξική της διάσταση.

Καμία λοιπόν εμπιστοσύνη στις αγαθές “αντιφασιστικές” προθέσεις της κυβέρνησης. Καμία συμμετοχή σε οποιοδήποτε συνταγματικό τόξο. Κανένας περιορισμός των δημοκρατικών ελευθεριών. Παρακολουθούμε χωρίς αυταπάτες το ξήλωμα της ΧΑ από το βαθύ κράτος χωρίς κανένα οίκτο για τα φασιστικά καθάρματα. Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, το ρατσισμό και τον εθνικισμό, συνεχίζεται.
Κ. Μαραγκός
Advertisements
 

Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΗΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥ

Η σύγκρουση των διαχειριστών της κατοχικής εξουσίας – η δικομματική κυβέρνηση – με τη Χρυσή αυγή, ξέσπασε άγρια μέσα στη λίμνη του αθώου αίματος του παλληκαριού της Αμφιάλης Παύλου Φύσσα.
Οι ιδεολογικοπολιτικοί ομόσταβλοι της Χρυσής αυγής, οι εμπνευστές της θεωρίας των δύο άκρων μαζί με τη μιντιοκρατία και τα συμμοριακά συμφέροντα πίσω από αυτή, λεχώνες και μαμές του ναζιστικού μορφώματος, αγωνίζονται απεγνωσμένα να αποκτήσουν άλλοθι για το άγριο φονικό και να ξαναβάλουν στο «ελεγχόμενο» μαντρί τους, το ναζιστικό μόρφωμα για άμεση και μελλοντική χρήση!
Η εργατική τάξη και ο λαός θα μπορούσε μόνο να χαίρεται από την θανάσιμη σύγκρουση των ενόχων, αν αυτή δεν παραβίαζε συνειδητά και μεθοδευμένα την συνταγματική τάξη, αν δεν

εξευτέλιζε για μια ακόμη φορά αυτό που ονομάζουν εθνική αντιπροσωπεία δηλαδή το ανώτατο πολιτικό όργανο νομιμοποίησης κάθε εξουσίας τη Βουλή!!

Το δίδυμο Σαμαρά- Βενιζέλου παράκαμψε, κατάργησε τη βουλή για προφανείς λόγους και Δένδιας-εισαγγελική αρχή άλλαξαν τον αριθμό της εθνικής αντιπροσωπείας, με τις ευλογίες της προπαγανδιστικής καταιγίδας των Μ.Μ.Ε., αυτών δηλαδή που επέβαλλαν σαν υποχρεωτικό επισκέπτη και στο τελευταίο σπίτι του λαού την Χρυσή αυγή για τρία και πάνω χρόνια μέχρι σήμερα.
Στη συνείδηση του λαού οι ηθικοί αυτουργοί του φονικού και της άνδρωσης του ναζιστικού μορφώματος πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι είναι από τους κύκλους του Μεγάρου Μαξίμου μέχρι τον Δένδια, τον Πάγκαλο και τη χυδαία μιντιοκρατία.
Οι ηθικοί αυτουργοί αξίζουν την ίδια καταδίκη από το λαό μαζί με το συμμοριακό ναζιστικό μόρφωμα.
Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

ΕΑΜ
 

Το Δίκτυο Σπάρτακος κάθε Σάββατο απόγευμα στο Κόκκινο 105,5

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105.5! ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ: ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΑΚΟ… ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ…

Το κίνημα των φαντάρων μέσα στον στρατό φιλοδοξεί να πάρει άλλα χαρακτηριστικά καθώς πλέον σημειώνονται πολύ σημαντικές εξελίξεις.

Μπορεί η κυβέρνηση να σταματά την παροχή ακόμη και των στοιχειώδων όσον αφορά την ένδυση και υπόδηση των στρατιωτών, να μεταφέρει το κόστος της θητείας στις πλάτες της λαικής οικογένειας, να μας εμπλέκει ολοένα σε βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, αλλά και οι διάφορες συνιστώσες του κινήματος δείχνουν αποφασισμένες να σηκώσουν το γάντι που μας πετά το ΥΠΕΘΑ.

Έτσι λοιπόν το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ θα αποκαλύπτει κάθε Σαββάτο στις 18.05 μ.μ. στη φιλόξενη συχνότητα ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105.5, την πραγματική χακί καθημερινότητα.

Θα παρουσιάζει το Ένθετο “ΦΥΛΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ”! Τα στιγμιότυπα αγώνα και αμφισβήτησης του

πολέμου, του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας.

Επίσης, μια εξαιρετική πρωτοβουλία αναλαμβάνει η εφημερίδα “ΟΔΗΓΗΤΗΣ”, στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των φαντάρων και της ανάπτυξης αντιστάσεων-διεκδικήσεων από τους στρατευμένους.

Διαβάζουμε σχετικά:

«e-Τάκος… Σε λίγες ημέρες η στήλη «στον.. Τάκο» θα λειτουργήσει και διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του Οδηγητή (www.odigitis.gr). Έτσι θα δίνεται η δυνατότητα να τροφοδοτείται η στήλη όλο το μήνα με καταγγελίες φαντάρων από τα στρατόπεδα σε όλη την Ελλάδα, για τις συνθήκες διαβίωσης των φαντάρων, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν αλλά και το πώς οργανωμένα και συλλογικά διεκδικούν μέσα από τις πύλες των στρατοπέδων».

Οι εξελίξεις αυτές είναι πολύ σημαντικές καθώς αποδεικνύουν ότι η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που πραγματικά αφουγκράζεται τα προβλήματα και την αγωνία τoυ κόσμου της εργασίας, μπαίνει μπροστά στην ανάπτυξη αγώνων, διεκδικώντας ένα ανθρώπινο παρόν και μέλλον.

Θεωρούμε ότι αποτελούν σημαντική ενίσχυση συνολικά του Αντιμιλιταριστικού-Αντιπολεμικού κινήματος και μεγάλη συμβολή στην προσπάθεια που εδώ και χρόνια διεξάγει το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ στην κατεύθυνση της ανάπτυξης Μαζικού Κινήματος Μέσα και Έξω από τον Στρατό.

Αποδεικνύουν ότι δε πρέπει να παραμένουμε απαθείς θεατές στην άγρια ταξική επίθεση των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και στα Μνημόνια Ε.Ε.-ΔΝΤ-τραπεζών, αλλά πρέπει να βγούμε στην Αντεπίθεση και να πρωτοστατήσουμε στην αναγκαία κοινωνική αναμέτρηση ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΡΗΞΗΣ-ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που απαιτούν οι καιροί μας.

Με τους αγωνιστές της ΚΝΕ, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Αυτονομίας, αλλά και με κάθε τίμιο και αξιοπρεπή συνάδελφο μας συνδέουν κοινές αναζητήσεις, κοινή οπτική και στάση ζωής, κοινή πίστη στη δυνατότητα-αναγκαιότητα ότι πρέπει τα πράγματα να πάνε αλλιώς.

Όπως στο παρελθόν έτσι και στο μέλλον προτείνουμε να σταθούμε δίπλα δίπλα και απέναντι στου «Παραλόγου τη Θητεία», τον εθνικισμό και τον ρατσισμό, στο φασισμό και ναζισμό που ολοένα περισσότερο αποκαλύπτει το απεχθές του πρόσωπο, στην συμμετοχή του Στρατού σε επιχειρήσεις καταστολής του εσωτερικού εχθρού-αγωνιζόμενου λαού, στις βάρβαρες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, στον ελληνοτουρκικό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για την ΑΟΖ, τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων για το συμφέρον των τεράστιων ξένων συμφερόντων και των Ελλήνων καπιταλιστών.

Όλοι μαζί λοιπόν, συμβάλλοντας στην συνολική ανάταση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος πρέπει να παλέψουμε για τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ. Την υπεράσπιση των Δικαιωμάτων τoυ Φαντάρου Πολίτη με Στολή και την ικανοποίηση των οικονομικών μας αιτημάτων. Αρνούμενοι το καθεστώς εργασιακής εκμετάλλευσης της υποχρεωτικής στράτευσης και να είμαστε μια ζωή Δούλοι των Αφεντικών.

Τους απαντάμε:

Δεν Πληρώνουμε την κρίση και τα ελλείμματα-χρέη που προκάλεσαν τα κέρδη σας. Δεν γινόμαστε εμείς οι αναλώσιμοι του νέου γύρου της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Αγωνιζόμαστε για το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ-ΔΕΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ

ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ-ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Αρνούμαστε την Υποχρεωτική Στράτευση στην ένοπλη υπεράσπιση των αστικών συμφερόντων. Είμαστε ενάντια στο Μισθοφορικό Στρατό. Απαιτούμε άμεσα μείωση της στρατιωτικής θητείας και να μην δοθεί ούτε ένα ευρώ για εξοπλισμούς.

ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΖΙΚΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΌ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437
 

Η σοσιαλδημοκρατία για τις εξελίξεις με τη Χρυσή Αυγή

Βρείτε τις διαφορές:

Δήλωση του Φώτη Κουβέλη για τις εξελίξεις με τη Χρυσή Αυγή
Η ελληνική δικαιοσύνη κάνει το καθήκον της για την αντιμετώπιση της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής. Η διαδικασία πρέπει να συνεχιστεί σύμφωνα με τις προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίες, χωρίς καθυστερήσεις και με πλήρη αξιοποίηση του ισχύοντος νομικού πλαισίου.  Επιπλέον, πρέπει να διαλυθούν οι όποιοι διασυνδεμένοι θύλακοι εντός του κρατικού μηχανισμού που  παρείχαν κάλυψη στη  Χρυσή Αυγή.
Η Δημοκρατική Αριστερά στηρίζει πλήρως τις ενέργειες νομικής αντιμετώπισης. Επισημαίνουμε, όμως, ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος σε πολιτικό, κοινωνικό και θεσμικό επίπεδο παραμένει ανοικτό ζήτημα. Η σύγκρουση αφορά την ίδια την προστασία της ανοικτής κοινωνίας Και σε αυτή την κατεύθυνση  δεν ωφελούν στρατηγικές που, αντί να προωθούν  τη συντονισμένη δράση έναντι της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης,  επιδιώκουν να  αποκομίσουν κομματικά οφέλη. 

Η συνεννόηση και κοινή δράση των κομμάτων της δημοκρατίας και όλων των δυνάμεων της κοινωνίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το ξερίζωμα της εγκληματικής οργάνωσης αλλά και την αντιμετώπιση των απάνθρωπων ιδεών της. Η καλύτερη απάντηση στο νεοναζιστικό κόμμα είναι η νομιμότητα και η λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.

Η Χρυσή  Αυγή πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπη με :

·      Την αυστηρή εφαρμογή των νόμων από τα όργανα του κράτους έναντι των πράξεών της και την πλήρη αξιοποίηση του ισχύοντος νομικού πλαισίου.
·         Την ενίσχυση της αντιρατιστικής νομοθεσίας .
·         Την πολιτική παρέμβαση και κοινωνική δράση για την αντιμετώπιση των έκρυθμων κοινωνικών καταστάσεων.

Η Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπίσει το ενιαίο μέτωπο όλων των κομμάτων της δημοκρατίας. Δεν πρέπει να της επιτραπεί να γίνει παράγοντας επηρεασμού των πολιτικών εξελίξεων και να ορίσει τα πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης.


30/9/2013





Εδώ και δύο χρόνια μερίδα του πολιτικού, μιντιακού και επιχειρηματικού κατεστημένου έδωσαν τροφή και χώρο να αναπτυχθεί και να θεριέψει το τέρας του φασισμού.
 Από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει ότι η ΧΑ δεν είναι απλά ένα φασιστικό πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική συμμορία.
 Έχουν τεράστιες ευθύνες, όλοι όσοι τώρα κάνουν πως ξαφνιάζονται και υποκριτικά, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης, αναγκάζονται να πράξουν τα αυτονόητα, Είναι οι ίδιοι που μέχρι χθες έδειχναν ανοχή και συνενοχή.
Είναι οι ίδιοι που έκαναν τα στραβά μάτια για τη διαπλοκή των εγκληματιών με θύλακες μέσα στον κρατικό μηχανισμό.
Είναι οι ίδιοι που ανερυθρίαστα έκαναν σκέψεις ακόμα και για μετεκλογική συνεργασία μαζί τους.
Είναι οι ίδιοι που σε κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούσαν τη ΧΑ για να επιτεθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, επικαλούμενοι την άθλια και ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων.
 Σήμερα αποδεικνύεται ότι η δημοκρατία και το ισχύον νομικό μας πλαίσιο μας παρέχουν κάθε δυνατότητα, ώστε οι εγκληματίες να τεθούν με αποφασιστικότητα ενώπιον του Νόμου.
 Επιτέλους ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνησή του πράττουν το αυτονόητο.
Έστω και αργά.
Έστω και μετά από πέντε δολοφονίες και εκατοντάδες εγκληματικές επιθέσεις.
 Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, όμως, αντικειμενικά γυρίζουμε σελίδα. Τόσο η πολιτική επιλογή της ανοχής στους νεοναζί όσο και η αθλιότητα των δύο άκρων καταρρέει με πάταγο.
Οι προφανείς ευθύνες της κυβέρνησης δεν παραγράφονται.
 Εντούτοις αυτό που προέχει τώρα είναι το μαχαίρι να φθάσει στο κόκκαλο  και να αποξηλωθούν οι παρακρατικοί και ναζιστικοί θύλακες στον κρατικό μηχανισμό.
 Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονταν και θα βρίσκεται πάντα στη πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στον φασισμό, στη πρώτη γραμμή του αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας.
Ο αγώνας αυτός είναι πρωτίστως πολιτικός και ιδεολογικός.
Καλούμε τον ελληνικό λαό να απομονώσει πολιτικά,  ηθικά και ιδεολογικά το φασισμό. Αυτή είναι  η μόνη εγγύηση για τη δημοκρατία και την ομαλότητα.
Τη δημοκρατία και την ομαλότητα που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εγγυηθεί η κυβέρνηση του μνημονίου, μόνον ο λαός μας μπορεί να την εγγυηθεί.
Το αποφασιστικό χτύπημα στη φασιστική απειλή είναι η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η λαϊκή κυριαρχία.
Είναι η δημοκρατική ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας.
Είναι η δημοκρατική διέξοδος και η λαϊκή ετυμηγορία.
28/9/2013
 

Ο Σαμαράς Αντιφασίστας και ο Καραγκιόζης Δήμαρχος

Εξαιρετικός ο Παραναγνώστηςως συνήθως.

Τις τελευταίες μέρες διαδραματίζεται μπροστά στα τηλεοπτικά μας μάτια, η «εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής». Φαίνεται πως η κυρίαρχη μερίδα της αστικής τάξης αποφάσισε να θυσιάσει τη φουσκωτή Ιφιγένεια. Αλλά μαζί με αυτήν, θα θυσιάζονταν και κάμποσα χρήματα από αυτά που η αστική δικαστική εξουσία βρήκε ότι αυτή η κυρίαρχη μερίδα της μπουρζουαζίας έσπρωξε προς τη ΧΑ. Και δεν μιλάμε για τίποτε ψωραλέους δευτεροκλασάτους καπιταλιστές, μιλάμε για τον ελληνικό εφοπλισμό. Από την άλλη, ούτε οι γενεσιουργές αιτίες του φαινομένου εξέλιπαν, ούτε και η χρησιμότητα ενός φασιστικού κόμματος. Τι τους έπιασε;

Ας γυρίσουμε πίσω στον χρόνο στην πρώτη εμφάνιση του φασιστικού φαινομένου. Ο κύκλος του φασισμού σε γενικές γραμμές ήταν ο εξής: 



ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
  • ΚΡΙΣΗ 
  • ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
  • ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ
  • ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ




  • ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
  • ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟ
  • ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

  • ΑΣΤΑΘΕΣ ΚΡΑΤΟΣ(ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΤΙΚΟ ΚΛΠ)






  • ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΥΣ
  • Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΕ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΗΓΗΘΕΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
  • ΣΤΟΙΧΙΣΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ






  • ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΟΣΑΘΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
  • ΑΝΟΔΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
  • ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
  • ΓΕΝΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ
  • ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΠΛΕΙΒΙΑΚΩΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ 

  • ΣΤΑΘΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΒΟΝΑΠΑΡΤΙΣΤΙΚΟ)


Στη Γερμανία του Μεσοπολέμου το πράγμα προχώρησε μέχρι το τέλος και τη δημιουργία του σταθερού κράτους του Γ Ράιχ. Το ίδιο έγινε και στην Πολωνία στα μέτρα της δικής της μικρομπουρζουαζίας (η γενική εκκαθάριση των εργατικών οργανώσεων δεν ολοκληρώθηκε) το ίδιο είχε γίνει και στην Ιταλία. Λ. Τρότσκυ: Βοναπαρτισμός και Φασισμός.

Αντίθετα στη Γαλλία το πράγμα έφτασε μέχρι την απόπειρα φασιστικής αντεπανάστασης. Η αστική τάξη της Γαλλίας δεν υποστήριξε τους φασίστες στην κρίσιμη στιγμή και αυτοί κατέρρευσαν. Το αποτέλεσμα πάντως ήταν το ίδιο: ένα Σταθερό Βοναπαρτιστικό Κράτος.Το ίδιο και στην Ολλανδία, χωρίς μάλιστα απόπειρα φασιστικής αντεπανάστασης. 

Το ζητούμενο για την αστική τάξη παραμένει ένα κράτος ικανό να ποδηγετήσει το προλεταριάτο˙ κι αν τους ρωτήσεις το προτιμούν χωρίς φασίστες, παιγνίδια με τη φωτιά και τον κίνδυνο «για μια «ευταξία» της ανεξέλεγκτης μικροαστικής αντίδρασης».

Στα καθ’ ημάς τώρα, όσο ο κίνδυνος για μια προλεταριακή επανάσταση δεν είναι ορατός, η αστική κυβέρνηση δεν έχει κανένα λόγο να ανέχεται το υπερβολικό θράσος των Χρυσαυγητών. Το ελληνικό κράτος έκτακτης ανάγκης δεν έχει κανένα λόγο να διασπαθίζει τα εκλογικά ποσοστά του κυρίως αστικού κόμματος, της νέας ΝΔ, σε μια χρήσιμη μεν, συμμορία δε. «Το μεγάλο κεφάλαιο ελπίζει να μετριάσει τους απειλητικούς κινδύνους χρησιμοποιώντας το ισχυρό, συγκεντρωτικό δηλαδή βοναπαρτιστικό και μισο – βοναπαρτιστικό κράτος. Αλλά για να κρατήσει τον πραγματικό εχθρό, το επαναστατικό προλεταριάτο στα όρια του, ο Κόλιζν ποτέ δεν θα εξοντώσει τελείως ούτε καν θα εκτροχιάσει τον φασισμό. Το πολύ να τον διατηρεί απλά κάτω από τον έλεγχο του..» Λ Τρότσκυ: Ποιος θα αντιμετωπίσει τους φασίστες;

Η εξαγωγή συμπερασμάτων από το τηλεοπτικό σόου «Η ΧΑ στη Φυλακή» είναι σαφώς δουλειά των πολιτικών οργανώσεων. Είναι όμως με γυμνό μάτι ορατά μερικά σημεία. Το πρώτο από αυτά είναι πως υπάρχει τουλάχιστον ένα κέντρο συντονισμού του αστικού στρατοπέδου με ξεκαθαρισμένους πολιτικούς στόχους και επεξεργασμένα σενάρια πολιτικής. Ο συντονισμός των προπαγανδιστικών μηχανισμών δεν είναι συμπτωματικός. Την αρχική αμηχανία τις υποβάθμισης του φόνου σε ποδοσφαιρικές διαφορές διαδέχθηκε ομοβροντία αιχμών για το «άλλο άκρο» και ακολούθησαν οι εν χορδαίς και οργάνοις συλλήψεις.

Δεύτερον, η χρονική συγκυρία (απεργιακό κύμα, νέο μνημόνιο ante portas , δεύτερος γύρος διαθεσιμοτήτων, νέα ασφαλιστική ληστεία κλπ κλπ) βάρυνε στην απόφαση του αστικού επιτελείου να εκμεταλλευθεί αυτόν τον συγκεκριμένο φόνο.

Τρίτον, οι εκλογές είναι μάλλον κοντά. Αν πρόκειται να εκμεταλλευθούν την δημοσκοπική πτώση της ΧΑ ξέρουν ότι πρέπει να συντομεύουν: η πτώση αυτή δεν θα κρατήσει για πάντα, πολύ δε περισσότερο που,

Τέταρτον, η ΧΑ δεν θα εξοντωθεί: δεν έσπρωχναν τόσο καιρό τα ωραία τους ευρώ, μέρος της αποσπώμενης υπεραξίας (γιατί μόνο αυτό μπορούν να κάνουν οι καπιταλιστές) προς τη ΧΑ για το τίποτα. 


Πέμπτον, αν ελευθερώνουν με ένα χτύπημα το δεξί τους χέρι από το βάρος της ΧΑ πρέπει να αναμένουμε δεκαπλάσια χτυπήματα προς τη μεριά του πραγματικού εχθρού τους: του επαναστατικού προλεταριάτου.

Πέρα από τα προφανή, οι επαναστατικές οργανώσεις έχουν να εκτιμήσουν το κρισιμότερο: σε ποια φάση βρίσκεται η ταξική βάση του φασισμού. Αν οι πλατείες ήταν η έναρξη του πολιτικού μετεωρισμού των μικροαστών και γι αυτό ακριβώς περιείχαν και τις δύο δυνατότητες με την αστική τάξη (φασισμός) ή με την εργατική (επανάσταση) η δημοσκοπική εξέλιξη της ΧΑ δείχνει ότι τα πράγματα προχώρησαν. Το μέχρι πού πήγαν είναι το πιο κρίσιμο σημείο που θα καθορίσει την πάλη όσων τάσσονται με την εργατική υπόθεση. 

Τυφλώνουν την επαναστατική αριστερά, ισοπεδωτικές απόψεις που εξισώνουν τον καπιταλισμό με τον βοναπαρτισμό και τον φασισμό. Είτε με τον τρόπο του ΚΚΕ, που ανακαλύπτει την Αμερική μετά τον Κολόμβο λέγοντας ότι ο φασισμός είναι ο καπιταλισμός στη σκληρότερη μορφή του, διότι από αυτήν την άποψη ο φασισμός, ο βοναπαρτισμός και η πιο καλολαδωμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν διαφέρουν σε τίποτα. Αλλά τότε και τίποτα το ειδικά συγκεκριμένο δεν απαιτείται απέναντι στο φασισμό: και πράγματι το ΚΚΕ μιλάει για απομόνωση των φασιστών από τα συνδικάτα! Είτε με τον τρόπο του Κλουζώ-Δελαστίκ που μεταθέτει το ζήτημα στο εάν η εντολή της δολοφονίας δόθηκε από τον διοικητή, από τον αξιωματικό υπηρεσίας ή από τον δεκανέα αλλαγής του αστικού στρατοπέδου, προσπαθώντας να συνδέσει άμεσα και αστυνομικά το φονιά του Παύλου Φύσσα με τον Σαμαρά.

Οι επαναστατικές οργανώσεις της εργατικής τάξης έχουν να αποφασίσουν τον συγκεκριμένο τρόπο προπαγάνδισης και οργάνωσης των μηχανισμών άμυνας της εργατικής τάξης, των μηχανισμών με τους οποίους η εργατική τάξη θα υπερασπίσει τις οργανώσεις της απέναντι στο φασισμό που δεν εξαλείφεται με διοικητικά μέτρα και απέναντι στο κράτος έκτακτης ανάγκης που δεν καθαίρεται σε συνταγματικές κολυμβήθρες. Δεν χωράνε λοιπόν στην επαναστατική αριστερά φαντασιώσεις για νίκες κατά του φασισμού, που δεν κατήγαγε άμεσα η ίδια η εργατική τάξη. Ούτε με τον τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ που μιλάει για συνταγματικά τόξα και νομική θωράκιση της δημοκρατίας, ούτε και με τον τρόπο της ΚΕΕΡΦΑ που εκφράζει τη χαρά της επειδή δήθεν το αντιφασιστικό κίνημα ανάγκασε τον Σαμαρά να χώσει τα ναζιστικά καθάρματα στη μπουζού και που ζητάει από το κράτος να στείλει και το Δένδια μαζί τους (Έλεος! Μήπως να αυτοχειριαστούν στο Σύνταγμα να τελειώνουμε;)

Η επαναστατική αριστερά, πρέπει τέλος χωρίς κανένα δισταγμό να πείσει τους εργάτες ότι  « Το σύνθημα της διάλυσης και του αφοπλισμού των φασιστικών συμμοριών από το κράτος και η έγκριση[στο κοινοβούλιο] για τέτοια μέτρα είναι πέρα για πέρα αντιδραστικό»
 

Δημήτρης Κουσουρής: "Οι όροι και το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο φασισμός συνεχίζουν να υπάρχουν"

Με μια γενική ιδεολογική καταγγελία του φασισμού δεν απαντά κανείς στους μακρόχρονα ανέργους και σ’όσους πεινούν, τονίζει στο Πριν ο Δημήτρης Κουσουρής, προτάσσοντας ως προτεραιότητα την οργάνωση δομών αλληλεγγύης για να μπει ανάχωμα στην ακροδεξιά.
Συνέντευξη στον Γιώργο Λαουτάρη
 – Πριν 15 χρόνια, όταν σημειώθηκε η δολοφονική επίθεση εναντίον σας, η Χρυσή Αυγή ήταν μια εντελώς περιθωριακή οργάνωση, ενώ σήμερα είναι κομμάτι του κεντρικού πολιτικού σκηνικού. Δεν θα περίμενε κανείς ότι η είσοδος στη Βουλή θα ωθούσε το κόμμα αυτό σε μια περισσότερο νομότυπη δράση;

– Με κανέναν τρόπο. Η νομιμοποίηση μιας πολιτικής αντίληψης σε πλατιά κοινωνικά στρώματα, ποτέ δεν σήμαινε άμβλυνση των χαρακτηριστικών της. Και στην Ελλάδα μετά τις εκλογές του 2012, αναπτύχθηκε η φιλολογία ότι ο κόσμος θα καταλάβει το βίαιο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής και θα απομακρυνθεί. Αυτό ήταν τουλάχιστον αφελές. Στο βαθμό που η καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να πλήττει ένα τεράστιο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας οδηγώντας το στην εξαθλίωση, φτωχοποίηση, προλεταριοποίηση, συνεχίζουν να υπάρχουν οι όροι και το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο φασισμός.
– Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε πολιτικό κίνητρο;
– Ήταν μια πολιτική δολοφονία που είχε προαναγγελθεί από τη Χρυσή Αυγή στις εργατικές γειτονιές του Πειραιά. Ήταν θέμα χρόνου το πότε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Από την ταχύτητα αντίδρασης της ίδιας της κυβέρνησης είναι σαφές ότι κι εκείνοι το γνώριζαν και είχαν ετοιμαστεί για να διαχειριστούν την κατάσταση αναλόγως.
– Αν αύριο μπουν φυλακή κάποιοι βουλευτές ή στελέχη της Χρυσής Αυγής, δεν θα έχει γίνει ένα βήμα για τη λύση του προβλήματος;
– Θα έχουν αλλάξει σαφώς οι όροι του παιχνιδιού, μα είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο. Είτε κηρύξουν τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, είτε ενεργοποιήσουν τον αντιτρομοκρατικό ή χρησιμοποιήσουν απλά τον ποινικό κώδικα για να στείλουν κάποιους στη φυλακή, θα απέχουμε ακόμα πολύ από το να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία. Νομίζω ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ενός παιδιού της εργατικής τάξης στρατευμένου στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, φέρνει στο προσκήνιο το μέγεθος της ζημιάς που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο που δείχνει να ολοκληρώνει την ιστορική ήττα του εργατικού κινήματος όπως το γνωρίσαμε ως τώρα, ο διαλυμένος κοινωνικός ιστός και δημόσιος χώρος των φτωχογειτονιών όπου η ανεργία κι η ανέχεια είναι ο κανόνας για τη συντριπτική πλειοψηφία νέων ή γέρων, θα γινόταν έτσι κι αλλιώς το σκηνικό επί του οποίου αναλαμβάνουν δράση μπράβοι, χαφιέδες και συμμορίες κάθε είδους. Η παραβίαση των κανόνων του κοινοβουλευτισμού από τους ίδιους τους επίσημους φορείς του, το απότομο στένεμα της δημοκρατικής νομιμότητας με την ντε φάκτο κατάργηση βασικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, τα βαθιά ερείσματα που διαθέτει αδιάλειπτα εδώ και δεκαετίες η ακροδεξιά στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού, σε συνδυασμό με την αντιδραστική, ρατσιστική στροφή κυβέρνησης και ΜΜΕ και την κατάρρευση των δυο βασικών πυλώνων της αστικής πολιτικής, δημιούργησαν τους όρους ούτως ώστε να είναι η Χρυσή Αυγή εκείνη που παρέχει πολιτική κάλυψη και ιδεολογική ταυτότητα σε αυτές τις συμμορίες, οργανώνοντάς τες γύρω από τις δυνάμεις που διαθέτουν και διακινούν τον πλούτο και στρέφοντάς τις ενάντια στους εναπομείναντες θύλακες οργάνωσης και αντίστασης του κόσμου της δουλειάς. Τα αστικά επιτελεία ασφαλώς γνωρίζουν πόσο ρευστές είναι οι πολιτικές ταυτότητες που συγκροτούνται στις παρούσες συνθήκες. Είναι σαφές ότι μετά τη δολοφονία η κυβέρνηση προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο και την πρωτοβουλία των κινήσεων και να δώσει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, δεξιά, αριστερά, μέσα και έξω από τη χώρα.
– Η αυξημένη επιρροή της Χρυσής Αυγής είναι συγκυριακό φαινόμενο ή ήρθε για να μείνει;
– Αυτό θα εξαρτηθεί από τον καθένα από εμάς κι όλους μαζί. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα του φασισμού, το πιο αποκρουστικό από όσα έχουμε δει μετά τη μεταπολίτευση. Σε κάθε περίπτωση, το αμέσως επόμενο διάστημα θα επιχειρηθεί ο προσεταιρισμός της εκλογικής της βάσης στην κατεύθυνση του ελέγχου του νόμιμου ή παράνομου ένοπλου βραχίονα του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας. Άρα η Χρυσή Αυγή μπορεί και να εξαφανιστεί, όχι όμως και ο φασισμός, όσο παραμένει και διευρύνεται η σφαίρα ανομίας μέσα στην οποία η ντόπια και διεθνής ολιγαρχία του πλούτου εδραιώνει διά της ωμής βίας την κυριαρχία της εις βάρος των εργαζομένων.

– Εδώ και αρκετό καιρό βιβλία, άρθρα, εκπομπές έχουν φωτίσει από όλες τις πλευρές τις ναζιστικές αναφορές της Χρυσής Αυγής. Πώς ερμηνεύετε το γεγονός ότι αυτή η επιχειρηματολογία δεν πείθει;
– Η ιδεολογικοποίηση του πολιτικού αγώνα είναι μια όψη της αστικής πολιτικής που βόλεψε τους δημοσιογράφους του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» και γέννησε πολλές αυταπάτες και στην Αριστερά. Πώς μπορεί κανείς με μια γενική, ιδεολογική καταγγελία να απαντήσει στους μακρόχρονα ανέργους, σ’ όσους πεινούν και τρώνε στα συσσίτια της εκκλησίας, σ’ όσους κοιμούνται στο κρύο και στο σκοτάδι, στους νέους για τους οποίους το μέλλον παραμένει ερμητικά κλειστό; Η καταγγελία κι η αποκάλυψη του ναζισμού είναι μεν εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο ότι αυτό θα αρκούσε είναι βαθιά αυταπάτη, όπως αποδείχτηκε τα τελευταία τρία χρόνια. Και ως γνωστόν, το να επιμένεις να δοκιμάζεις τις ίδιες μεθόδους περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα είναι ίδιον της παράνοιας ή της ανοησίας. Ιστορικά ο φασισμός γεννήθηκε σαν μαζικό ρεύμα της αντεπανάστασης από την ήττα του εργατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο κι αναγεννήθηκε ως «σκοτεινή πλευρά» του νεοφιλελευθερισμού μετά την υποχώρηση του εργατικού κινήματος που ακολούθησε την κρίση της δεκαετίας του 1970. Δυο δεκαετίες μετά το θρίαμβο του νεοφιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού, η κρίση έχει στενέψει δραματικά τις δυνατότητες διατήρησης και διαχείρισης του στάτους κβο με αμιγώς κοινοβουλευτικά μέσα στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Κίνα ή στην Αίγυπτο. Ο φασισμός ανακάμπτει ως εξουσιαστική λύση στην ευρωπαϊκή του κοιτίδα, στην Ελλάδα, στην Ουγγαρία, στη Νορβηγία, στη Γαλλία και αλλού. Ο στόχος του είναι και πάλι η εδραίωση της ήττας και της διάλυσης του εργατικού κινήματος. Κι άρα η μεταβλητή που θα κρίνει το χαρακτήρα της αναμέτρησης και την τελική του έκβαση, τώρα όπως και τότε, είναι η πραγματική κατάσταση και οργάνωση των προλεταρίων. Το ιστορικό στοίχημα του καιρού μας βρίσκεται λοιπόν ανάμεσα σε μια μακρά νύχτα παγκόσμιας αυταρχικής κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και στην αναγέννηση του εργατικού κινήματος, σε ρήξη με το φασισμό αλλά και με τις δυνάμεις του κεφαλαίου που τον γεννούν, τον συντηρούν και τον δυναμώνουν.
kousouris_1
– Πώς πρέπει να αντιδράσει η Αριστερά;
– Οι διαφορετικές δυνάμεις της Αριστεράς επέλεξαν πολύ συχνά μια αμυντική στάση διατήρησης του λιγοστού χώρου πολιτικής δράσης που απομένει διαθέσιμος ή την παλιά καλή υπεκφυγή της επίκλησης κάποιου αφηρημένου σχεδίου εργατικής χειραφέτησης μακριά από την πραγματική κίνηση των κοινωνικών υποκειμένων ενός τέτοιου σχεδίου. Αν θέλουμε όμως πραγματικά να μιλήσουμε για τσάκισμα του μαζικού φασιστικού ρεύματος που έχει συγκροτηθεί, είναι καιρός να οργανώσουμε την αλληλεγγύη, την αντίσταση εργαζομένων και ανέργων.
– Πόσους χωράει το αντιφασιστικό μέτωπο;
– Αν συμφωνούμε πως ο φασισμός είναι μια ακραία, αυταρχική εκδοχή του καπιταλισμού και μια κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς ιδιοκτήτες για την υπεράσπιση των κυρίαρχων σχέσεων ιδιοκτησίας, τότε ξεκαθαρίζουμε πρώτα απ’ όλα τα ταξικά, εργατικά χαρακτηριστικά του αντιφασιστικού μετώπου. Χωράει πολλούς λοιπόν, την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Σε αυτή τη βάση, η οργάνωση της αντιφασιστικής δράσης αποτελεί ευθύνη όλων όσοι σκέφτονται και δρουν αντιπαραθετικά με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, στις τοπικές πρωτοβουλίες, συνελεύσεις, στις αμέτρητες διαδικτυακές ή έντυπες εκδοτικές απόπειρες, στις δομές αλληλεγγύης, λαϊκής αυτοοργάνωσης και συνεργατικής οικονομίας, σε μαθητικούς και φοιτητικούς συλλόγους, εργατικά σωματεία και λέσχες, που είτε είναι πολιτικά ανένταχτοι είτε κινούνται στους χώρους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του αναρχοσυνδικαλισμού. Κι αν από την άλλη, φασισμός είναι τόσο τα ναζιστικά τάγματα εφόδου όσο και το καθεστώς έκτακτης ανάγκης όπου η κυβέρνηση νομοθετεί πέρα από κάθε λαϊκό έλεγχο και οι δυνάμεις καταστολής δρουν ανεξέλεγκτα ενάντια στο λαϊκό κίνημα καταλύοντας κατά βούληση συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες. Οπότε, ένα αντιφασιστικό μέτωπο εξ ορισμού αποκλείει όσους συναινούν, τροφοδοτούν ή διαχειρίζονται αυτήν την πραγματικότητα.
– Αν πηγή της κρίσης είναι η κυβερνητική πολιτική, μια εναλλαγή στην κυβέρνηση από μια αριστερή δύναμη θα ήταν κάποια απάντηση;
– Χρησιμοποιώντας το φόβο ως τεχνική κυριαρχίας, τα αστικά επιτελεία επιχειρούν σήμερα να σταθεροποιήσουν το πολιτικό σύστημα μαντρώνοντας τα αριστερά και δεξιά «άκρα» στα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου. Η στρατηγική της έντασης στοχεύει να καταστήσει σαφές πως στο βαθμό που θα επιχειρήσει να αναμετρηθεί σε βάθος με τα στηρίγματα του φασισμού στον κρατικό μηχανισμό, την αστυνομία, το στρατό κ.ο.κ. και να αναδιαπραγματευθεί τη θέση της χώρας στην ΕΕ και την ευρωζώνη, μια αριστερή κυβέρνηση θα είναι αναμφίβολα καλύτερη από την αυταρχική δεξιά του Σαμαρά. Αυτή η παραδοχή περιέχει ωστόσο πολλές παγίδες, επειδή είναι εξαιρετικά αμφίβολο το αν μπορεί να διαμορφωθεί μια κοινοβουλευτική αριστερή πλειοψηφία, όσο οι δυνάμεις του παλαιοκομματικού, μνημονιακού μπλοκ κρατάνε το μαχαίρι και το καρπούζι καταστρατηγώντας τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού που οι ίδιοι έθεσαν. Επειδή, ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο έλεγχος ενός κρατικού μηχανισμού διαβρωμένου από την ακροδεξιά και γεμάτου από πραιτωριανούς του «παλαιού καθεστώτος» θα ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Τέλος, επειδή, όπως το έχει αποδείξει επανειλημμένα η καθ’ ημάς ιστορική εμπειρία, κάθε φορά που, σε συνθήκες κλονισμού της αστικής κυριαρχίας, οι δυνάμεις της Αριστεράς εγκατέλειψαν την προοπτική της ρήξης με τον καπιταλισμό και το πρόταγμα ενός σχεδίου κοινωνικής χειραφέτησης κι αυτοεγκλωβίστηκαν μετά τη Βάρκιζα, τα Ιουλιανά, τη Μεταπολίτευση, σε μια γραμμή υπεράσπισης της δημοκρατικής νομιμότητας, οδηγήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια στη φυσική και πολιτική εξόντωση, στην ενσωμάτωση ή την περιθωριοποίηση.
Πηγή:ΠΡΙΝ
 

Άρθρο Τάκη Φωτόπουλου: Φασισμός και ψευτο-Μέτωπα



Το περασμένο άρθρο μου (22.9) με τίτλο «Ο περισπασμός της Χρυσής Αυγής», πέρα από κάποια άκρως εγκωμιαστικά σχόλια, προκάλεσε και μια θύελλα αντιδράσεων συνήθως ανωνύμων, με τις οποίες δεν ασχολούμαι,[i] όλες προέρχονται, από το άτυπο (προς το παρόν) αντιφασιστικό Μέτωπο που περιλαμβάνει όλο το πολιτικό φάσμα: από την δεξιά «διανόηση» και τους οπαδούς των κομμάτων της κοινοβουλευτικής Χούντας, μέχρι την «ροζ» και «Ελευθεριακή» Αριστερά, καθώς και, δυστυχώς, την κομμουνιστογενή. Ελπίζω αυτό να μην σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα δημιουργίας ενός ψευτο-Μετώπου κατά του φασισμού που θα ενώσει όλη την Αριστερά, μπροστά στον δήθεν θανάσιμο φασιστικό κίνδυνο που διατρέχει ο Ελληνικός λαός, την εποχή της παγκοσμιοποίησης και ουσιαστικής κατάργησης των κρατών-εθνών, μέσα στα οποία άνθησε ο ιστορικός ναζισμός και ο φασισμός! Ελπίζω να μην δούμε ακόμη και το ΚΚΕ να παραμερίζει, για χάρη της ενότητας σε παρόμοιο ψευτο-Μέτωπο, ακόμη και τις θεμελιακές διαφορές του από την εκφυλισμένη «Αριστερά»  στα κρίσιμα θέματα εξόδου από την ΕΕ και το Ευρώ…


Μια απόπειρα «θεωρητικής» θεμελίωσης της ανάγκης παρόμοιου αντιφασιστικού Μετώπου έγινε προ ημερών όταν υποστηρίχθηκε η θέση ότι για την οικονομική καταστροφή δεν έχει καμιά σχέση η παγκοσμιοποίηση, η ΕΕ, το Ευρώ κ.λπ.. Όλα αυτά, σύμφωνα με ένα άρθρο ενός μέλους των Ιών (που πρωτοστάτησαν να κλείσουν την Ελευθεροτυπία με προφανή στόχο να στήσουν την εφημερίδα-μαιμού που αποτελεί την ναυαρχίδα της εκφυλισμένης «Αριστεράς») είναι «συνωμοσιολογίες».  Σύμφωνα με το άρθρο[ii] αυτό που θα μπορούσε να διεκδικήσει Νόμπελ οικονομικών για την (ανοηταίνουσα) πρωτοτυπία του, η απώτερη αιτία της οικονομικής καταστροφής είναι ο ανερχόμενος φασισμός και οι συνέπειές του! Και για να εμπεδώσει μάλιστα ένα ηθικό δίδαγμα, που μοιάζει με πληρωμένη διαφήμιση της ΕΕ  που θα ζήλευε και ο…Μπαρόζο, τονίζει: «Μην ξεχνάμε ότι τα ακροδεξιά και τα ναζιστικά μορφώματα δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ξεχωριστά από «ειδικές» φωνές ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση των Λαών και στην προτεινόμενη περιχαράκωση του κάθε κράτους στα δικά του μίζερα χαρακτηριστικά και στα δικά του κλειστά σύνορα». Είναι προφανές ότι στις «ειδικές φωνές» κατατάσσεται από το άθλιο αυτό άρθρο και η στήλη για τον αγώνα της για οικονομική αυτοδυναμία και εθνική κυριαρχία έξω από την ΕΕ και την ΟΝΕ, ως την μοναδική διέξοδο από την καταστροφή και προϋπόθεση για το άνοιγμα του δρόμου σε μια Περιεκτική Δημοκρατία, όπως έχω αναπτύξει επανειλημμένα στο παρελθόν.

Στη συνέχεια, έτερο μέλος των Ιών έσπευσε να συμπληρώσει, στην ίδια εφημερίδα-μαϊμού, με μια σαφώς Γκεμπελική επίθεση κατά του άρθρου, αλλά και της «Ε» και του διευθυντού της επειδή προφανώς με ανέχονται![iii] Ο Γκεμπελίσκος αυτός συμπεραίνει εντελώς αναπόδεικτα τόσο σε σχέση με το συγκεκριμένο άρθρο μου όσο με και την γενικότερη πολιτική και συγγραφική προϊστορία μου πάνω από μισό αιώνα, ότι γενικά «αθωώνω το ναζιστικό μόρφωμα» (τίτλος) και ειδικότερα «την ηγεσία της ναζιστικής οργάνωσης από το αποτρόπαιο έγκλημα». Και όλα αυτά με βασική “απόδειξη” οτι έγραψε εγκωμιαστικά σχόλια η ΧΑ για την αντικειμενικότητα του άρθρου, εντίμως (σε σχέση με τους διάφορους Γκεμπελίσκους) παραδεχόμενη ότι ανήκω στο άλλο «άκρο» του πολιτικού φάσματος από αυτή, το «ακροαριστερό», πράγμα που εξ ορισμού βέβαια αποκλείει κάθε προσπάθεια μου να την αθωώσω. Άλλωστε, όσοι καλόπιστοι διάβασαν το άρθρο κάθε άλλο παρά αυτό κατάλαβαν. Συνοπτικά, στον λίγο χώρο που μου απομένει.

Πρώτον, όταν έκανα σύγκριση της ΧΑ με τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα δεν αναφερόμουν βέβαια στη γνωστή ιστορικά δράση τους αλλά, όπως τόνιζα, στους προγραμματικούς στόχους τους, στους οποίους από ό,τι γνωρίζω, δεν ανήκει η άσκηση μαζικής βίας, στην οποία επιδόθηκαν συστηματικά εναντίον των Εβραίων, Σλάβων, Ρομά κ.α. με στόχο την μεγίστη δυνατή εξολόθρευση τους.

Δεύτερον, με βάση τους διακηρυγμένους στόχους αυτούς, αλλά και τη μετέπειτα πολιτική τους, ανέφερα ότι ούτε οι ναζιστές, ούτε και η ΧΑ ήταν “συστημικές” οργανώσεις. Όχι βέβαια με την έννοια του κοινωνικοοικονομικού συστήματος διότι τα εθνικοσοσιαλιστικά κόμματα και οργανώσεις (όπως κάθε μη ανιστόρητος καταλαβαίνει) δεν απορρίπτουν το καπιταλιστικό σύστημα αλλά απλώς επιδιώκουν μια κρατικιστική μορφή του (γι’ αυτό και οι Χιτλερικοί χαρακτηρίζονται από Ιστορικούς της οικονομίας ως οι πρώτοι Κεϋνσιανοί!). Αλλά με την έννοια ότι δεν ήταν όργανα της συγκεκριμένης μορφής που παίρνει το σύστημα αυτό σε κάθε ιστορική εποχή: σήμερα με την  έννοια του συστήματος που έχει επιβάλει η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης με την οποία δεν ασχολείται βασικά η εκφυλισμένη «Αριστερά»!

Τρίτον, δεν θα μπορούσα ποτέ να εξισώσω θύμα (Φύσσα) με θύτη (Ρουπακιά) όταν μάλιστα έχω γράψει ολόκληρο βιβλίο για το θέμα. Αναφερόμουν προφανώς στο γεγονός ότι όταν ο θύτης δεν ενεργεί σαν όργανο του συστήματος, τότε το να παρομοιάζεις την δολοφονία του Λαμπράκη από το παρακράτος, όπως έκαναν κάποιοι από την ίδια «Αριστερά», με το θανάσιμο μαχαίρωμα του Φύσσα από οπαδό της ΧΑ, είναι όχι μόνο ασέβεια αλλά και έγκλημα ενάντια στην Ιστορική αλήθεια, στο οποίο κατ’ εξοχήν ειδικεύονται οι διάφοροι Γκεμπελίσκοι…



[i] Σαν θέμα αρχής δεν συνηθίζω τις δημόσιες αντιπαραθέσεις στον έντυπο γραπτό λόγο με όσους χρησιμοποιούν την ανωνυμία του διαδικτύου για χυδαίες προσωπικές ύβρεις, άθλιες συκοφαντίες και Γκεμπελικές διαστρεβλώσεις, στην προσπάθειά τους να σπιλώσουν ανθρώπους που επώνυμα καταθέτουν την άποψή τους και υπεύθυνα αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους. Οι θρασύδειλοι αυτοί, (συμπεριλαμβανομένου κάποιου πασίγνωστου για παρόμοιες επιθέσεις στο διαδίκτυο με το ψευδώνυμο «Ομαντεόν» που επί μήνες με λασπολογούσε κάτω από την κουκούλα του πριν δύο χρόνια), τώρα επανήλθαν με χαρακτηρισμούς, συκοφαντίες και κατάφωρα ψεύδη και διαστρεβλώσεις που ποτέ δεν θα τολμούσαν να τις κάνουν επώνυμα στον έντυπο γραπτό λόγο. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει και για άθλια blogs που σε παράβαση κάθε δεοντολογίας αναδημοσιεύουν (και κάποτε επαυξάνουν) παρόμοιες αθλιότητες (π.χ. Βαθύ Κόκκινο).

[ii] Άντα Ψαρρά, «Συνωμοσιολογίες και πτώση από τα σύννεφα», Εφημερίδα των Συντακτών, 26/9/2013.

[iii] Δημήτρη Ψαρρά, «Τα άρθρα του Τάκη Φωτόπουλου και του Γιώργου Δελαστίκ που αθωώνουν το ναζιστικό μόρφωμα», Εφημερίδα των Συντακτών, 27/9/2013