RSS

Monthly Archives: October 2013

Η Πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ *



Δεν πάει πολύς καιρός όταν σε τούτο εδώ το ιστολόγιο διατυπωνόταν ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα για το κατά πού πράγματι τραβάει η μετωπική πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Έχουμε λοιπόν ρητορική του «από τα κάτω» και πρακτική του «από τα πάνω»;

Το καλοκαιράκι πέρασε, το φθινόπωρο άρχισε απεργιακά, η επίθεση της άρχουσας τάξης συνεχίζεται αμείωτα και ο χειμώνας προβλέπεται δριμύς. Η κινητικότητα στις συνεννοήσεις ομάδων και κινήσεων δεν σταμάτησαν σε επίπεδο κορυφής. Από τα κάτω όμως τίποτα. Ή λιγότερο κι από τίποτα: σιγή ασυρμάτου.

Κι αυτό όμως το από τα πάνω εγχείρημα φαίνεται να αποτυγχάνει, τουλάχιστον κατά τον βασικό του αποδέκτη, το Σχέδιο Β. Η όλη διαδικασία έγινε σχεδόν εν κρυπτώ και οι κριτικές σε αυτό το γεγονός δεν είναι καθόλου άδικες. Είναι πάντως καθόλα εξηγήσιμες, αν στο εναρκτήριο μας ερώτημα απαντήσουμε ναι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρησιμοποιεί τη ρητορική του «από τα κάτω» για να ακολουθήσει πρακτικά την πολιτική του «από τα πάνω». 


Έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η μυστικότητα των επαφών και η απομόνωσή τους από τα βλέμματα, την κριτική και τη συμμετοχή της βάσης και των ανένταχτων. Αυτή η πολιτική επιλογή δεν είναι όμως καθόλου άσχετη, ίσα – ίσα επικαθορίζεται, από την επιλογή  του προνομιακού συνομιλητή, του Σχεδίου Β. Για ένα πολιτικό μέτωπο, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αναφέρεται στην εργατική τάξη, μια οποιαδήποτε άλλη πολιτική οργάνωση εργατικής επίσης αναφοράς, μπορεί να είναι σημαντική για δύο λόγους. Είτε γιατί είναι φορέας νέων και γόνιμων επαναστατικών ιδεών, είτε γιατί έχει πολλούς εργάτες στις γραμμές της. 

Από φρέσκιες επαναστατικές ιδέες, το Σχέδιο Β δεν έχει – κατά γενική ομολογία – δράμι. Έλα όμως που, όντας ένα «προσωποποιημένο» πολιτικό μόρφωμα, ούτε και εργάτες διαθέτει στις γραμμές του! Έτσι η επιλογή του ως συνομιλητή των ενιαιομετωπικών διαδικασιών δεν θα μπορούσε καν να γίνει από τα κάτω, ελλείψει ακριβώς αυτού του «από κάτω»· το Σχέδιο Β είναι ολόκληρο ένα «από πάνω». Δεδομένου επιπλέον και του αστικοδιαχειριστικού πολιτικού του χρώματος, το «ενιαίο μέτωπο» με το Σχέδιο Β, γίνεται κενό γράμμα ή μάλλον αποκτά το περιεχόμενο του χρεωκοπημένου «Λαϊκού Μετώπου». 

Η ομοιότητα με τις λαϊκομετωπικές διαδικασίες και μανιέρες του ΚΚΕ (κι ας ξορκίζονται σε κάθε ευκαιρία) προκύπτει από την σύμπτωση των περιεχομένων και δεν είναι βεβαίως θέμα «αντιδημοκρατικής νοοτροπίας» ή «κακής συνήθειας» του σεχταριστικού παρελθόντος των Ανταρσυωτικών συνιστωσών. Το κρέας του λαϊκού μετώπου το βαφτίζουν, εκεί στο μοναστήρι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ψάρι του ενιαίου μετώπου και το καταπίνουν αμάσητο. Η υπόθεση όμως της επανάστασης δεν είναι υπόθεση μεγαλοφυών κινήσεων στην κεντρική πολιτική σκακιέρα των πεφωτισμένων ηγεσιών μιας προαλειφόμενης πρωτοπορίας, αλλά υπόθεση της πραγματικής κίνησης της εργατικής μάζας.Αν πράγματι το τελικό κριτήριο, που έλεγε και ο θείος Βλαδίμηρος, είναι το αν ανεβαίνει ή όχι το επίπεδο της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης, τότε η κολεγιά με τον Αλαβάνο σε τι ακριβώς θα βοηθούσε;

Υποτίθεται ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου χρησιμοποιείται από την πρωτοπορία όταν είναι μειοψηφική ανάμεσα στις εργατικές μάζες, με σκοπό η «από τα κάτω» αγωνιστική συμπόρευση των εργατών να αναγκάσει τη ρεφορμιστική ηγεσία είτε να μετακινηθεί η ίδια αριστερά συνεργαζόμενη  «από τα πάνω» με την πρωτοπορία και διευκολύνοντας έτσι την επαναστατική διαδικασία, είτε να απελευθερώσει  από την επιρροή της εργατικές μάζες, εάν προτιμήσει να κρατήσει τιμόνι ή να το στρίψει ακόμα δεξιότερα. Αυτό, ηλίου φαεινότερο,  σημαίνει ότι η από τα κάτω συνεργασία είναι η ίδια προϋπόθεση για την ενδεχόμενη από τα πάνω συνεργασία και η σειρά δεν μπορεί να αντιστραφεί. Η αντίστροφη σειρά μάλιστα δεν μπορεί παρά να συνιστά μια μετακίνηση της πρωτοπορίας προς τα δεξιά μέσω μιας (τι άλλο από) κοινοβουλευτικής από τα πάνω συμμαχίας και μια υποβάθμιση της ταξικής και πολιτικής βάσης σε ρόλο χειροκροτητή ή οπαδού του βολονταρισμού της (πεφωτισμένης πάντα) ηγεσίας.

Από την άποψη αυτή, είναι μάλλον προσγειωμένες και εποικοδομητικές οι επιφυλακτικές απαντήσεις ομάδων της άκρας αριστεράς που μιλούν για οργάνωση συγκεκριμένα κοινών αγώνων και διατήρηση του πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου ανοικτού, υπό τον όρο ότι η πρόσκληση αυτή δεν απευθύνεται ούτε κατά κύριο λόγο, ούτε -πολύ λιγότερο – αποκλειστικά στις ηγεσίες αλλά  θα αποτελέσει, όχι απλώς καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους, αλλά  καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους μπροστά στους εργάτες.

Παραναγνώστης

* Σημείωση του Κόκκινου Τύπου: Ο “πορτιέρης της Αριστεράς” που κάνει face control και δίνει την έγκριση ανάλογα με το αν υπάρχει το πουκάμισο ως ένδυμα, το σημαίνον στέλεχος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που μας έκανε υποδείξεις με ύφος πολλών καρδιναλίων σε σχέση με την προχθεσινή ανάρτηση Ένας Ρούσης δεν φέρνει τη συμπόρευση…Αυτό το ΣΧΕΔΙΟ Β’ ποιος θα το πάρει;; , καλώντας μας να επανορθώσουμε και ζητώντας να μάθει τα ονόματά μας, είναι ευπρόσδεκτος να σχολιάσει ό,τι ο ίδιος επιθυμεί (ακόμη και το μετεωρολογικό δελτίο) είτε εδώ ή στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση του ιστολογίου. 

Αν πάλι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, μπορεί να μας στείλει κάποια ανάλυση (κατά προτίμηση δική του) για τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους και θα τη δημοσιεύσουμε χωρίς δικό μας σχολιασμό.

Ασχέτως του τι θα πράξει τελικά και στον βαθμό που επιμείνει, τον διαβεβαιώνουμε πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να πληροφορηθεί τα ονόματά μας και να τα αξιοποιήσει κατά το δοκούν.

Advertisements
 

Σάββας Μιχαήλ: «Πρέπει να είναι κανείς αφελής για να νομίζει ότι δεν κινδυνεύουμε πια από το φασισμό»


Συνέντευξη του Σάββα Μιχαήλ στο blog Απλωταριά


Ο γιατρός στο επάγγελμα, Εβραίος στην καταγωγή, αριστερός διανοούμενος Σάββας Μιχαήλ, βρέθηκε στη Χίο καλεσμένος των σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδαμύλων και μίλησε στην «Α» για τη θεωρία των δύο άκρων, την «αποκαθήλωση» της Χρυσής Αυγής και τους μαχητικούς Χιώτες.

Σχολιάζοντας την πρόσφατη δικαστική σας περιπέτεια, θα θέλατε να μας πείτε ποιο, κατά την άποψή σας, ήταν το κίνητρο των μηνυτών;

Η μήνυση αυτή στρεφόταν εναντίον όλου του φάσματος της αριστεράς, μέχρι την αναρχία. Το κατηγορητήριο βέβαια ήταν σαθρό από κάθε άποψη. Ακόμα και η εισαγγελική πρόταση ήταν αστήρικτη βάσει του ισχύοντος, καθεστωτικού, νόμου καθώς προέβαινε σε αξιολογική κρίση της προκήρυξής μας, πράγμα βέβαια ανεπίτρεπτο νομικά. Η υπόθεση θα έπρεπε να μπει στο αρχείο από την πρώτη στιγμή. Παρόλα αυτά, εκδικάστηκε κανονικά και αποτέλεσε μια δύσκολη δίκη. Ο στόχος ήταν τριπλός. Πρώτον, έπρεπε να ποινικοποιηθεί ο αντιφασιστικός λόγος και η αντιφασιστική δράση. Δεύτερον, έπρεπε να σταλεί το μήνυμα της «νομιμοποίησης» του «κρατικού» αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι όλος ο ευρύτερος πρωθυπουργικός κύκλος απαρτίζεται από άτομα που χαρακτηρίζονται από αντισημιτικά φρονήματα, όπως για παράδειγμα ο Κωτούλας, σύμβουλος για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής, (που έχει δηλώσει ότι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούσαν συνήθη και καθιερωμένη πρακτική όλων των εμπολέμων πλευρών) ο Άδωνις ή ο Πλεύρης. Τέλος, έπρεπε να αρχίσουν να ξηλώνονται οι ελευθερίες, αρχίζοντας από ένα άκρο της αριστεράς και φτάνοντας σε όλους, και φυσικά και στο ΕΕΚ, που είναι σημείο αναφοράς και συγκεντρώνει τη συμπάθεια όσων αυτοχαρακτηρίζονται από αριστεροί ως και αναρχικοί. Η μάχη ασφαλώς δεν έχει τελειώσει, όμως αυτή ήταν η πρώτη δικαστική ήττα της Χ.Α. μετά τις εκλογές του 2012.

Έχετε δηλώσει: «Είμαι τροτσκιστής, Εβραίος και αντιφασίστας. Ενσαρκώνω τη φαντασίωση του κάθε φασίστα. Έπρεπε να ήμουν και ομοφυλόφιλος, όχι φυσικά ότι έχω κάποιο πρόβλημα, (απλά) για να ολοκληρωθεί η εικόνα». Θεωρείτε ότι η στοχοποίηση των παραπάνω ομάδων από την ακροδεξιά συνάδει με το όποιο αντιμνημονιακό/αντικαπιταλιστικό προφίλ που προσπαθεί να καλλιεργήσει;


Κοιτάξτε, όλο αυτό είναι προφανώς μια απάτη• αν ψάξει κανείς κάτι πιο συστημικό απ’ αυτούς, θα βρει τον τοίχο. Άλλωστε αυτό αναδεικνύεται από τη σχέση τους με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τη χρησιμοποίησή τους για σπάσιμο απεργιών από τους εργοδότες. Επιπλέον, υπάρχει μια διολίσθηση της τακτικής τους, που φάνηκε με το φόνο του Φύσσα: από μετανάστες έφτασαν να χτυπάνε αριστερούς και αντιφασίστες. Ο ίδιος ο Φύσσας ενσάρκωνε αυτήν την περίπτωση του αντιφασίστα που έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που είναι κοινά και σε έναν αντιεξουσιαστή και σε έναν κομμουνιστή. Είμαστε λοιπόν οι πρώτοι στόχοι, όχι μόνο για τους φασίστες, αλλά και για αυτούς που είναι πίσω από αυτούς, τους μηχανισμούς μέσα στο κράτος.

Πριν από ένα μήνα περίπου, από την Αμερική, ο πρωθυπουργός δήλωσε: «Έχουμε από τη μια πλευρά την περίπτωση της Χ.Α. και από την άλλη μία ακραία αντιπολίτευση, που ζητάει έξοδο από το ευρώ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ». Θα θέλατε να σχολιάσετε αυτή τη δήλωση;

Πρώτα και κύρια, η θεωρία των δύο άκρων, όπως έχει αποδείξει η ιστορία, που είναι μακριά, μαύρη και πολύ αιματηρή, πάντα στρεφόταν ενάντια στο ένα «άκρο», τον λαό, την αριστερά και οποιονδήποτε κοινωνικό αγωνιστή στέκεται απέναντί τους. Επίσης πρέπει να είναι κανείς αφελής για να νομίζει ότι δεν κινδυνεύουμε πια από το φασισμό, επειδή πέντε φασίστες μπήκαν φυλακή από τους ίδιους τους προστάτες τους. Δηλώσεις σαν του Σαμαρά έχουν απευθείας αποδέκτες την αριστερά, κοινοβουλευτική (ΚΚΕ και μια μερίδα τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ) και εξωκοινοβουλευτική (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, μαοϊκούς, αναρχικούς κ.λπ.), και όλο το μέτωπο της αντίστασης. Θεωρώ μέγα ατόπημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι ψήφισε τη διακοπή της χρηματοδότησης της Χ.Α. κάνοντας έναν ανόητο συμβιβασμό, αφού στο τέλος τη διακοπή την αποφάσισε η κυβέρνηση με την απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών. Δεύτερον, η πρώτη εφαρμογή της θεωρίας των δύο άκρων, και πριν ακόμα από τη δήλωση Σαμαρά, αφορούσε ξεκάθαρα το κίνημα στις Σκουριές. Είναι εξωφρενικό να αποκαλούνται συλλήβδην τρομοκράτες όλοι οι κάτοικοι της Χαλκιδικής – δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί –, άνθρωποι δηλαδή που δεν θέλουν να πέσει το αρσενικό και να τους διαλύσει τη ζωή και τη γη τους, προκειμένου να υποστηριχθούν τα συμφέροντα του Μπόμπολα και άλλων τέτοιων επιχειρηματιών! Σκεφτείτε ότι κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους κρατούνται προφυλακισμένοι έξι μήνες, ενώ ο Παναγιώταρος είναι έξω!

Πιστεύετε ότι η όψιμη «ανακάλυψη» της εγκληματικής δράσης της Χ.Α. από τα ΜΜΕ και η ενδεχόμενη θεσμική αποκαθήλωσή της αρκούν για να αφαιρέσουν τις φασιστικές ρίζες που σίγουρα υπάρχουν σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας;

Δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Ο φασισμός δεν πολεμάται με την παρέμβαση θεσμών που έχουν την ανάγκη να δραστηριοποιούν εξωθεσμικά όργανα. Πώς μπορεί να αγνοήσει κανείς τη διαπλοκή της Χ.Α. με την αστυνομία; Πάνω από τους μισούς αστυνομικούς – και επισήμως στα ειδικά τμήματα – ψήφισαν Χ.Α. Με όλη αυτή τη συζήτηση περί «ακροδεξιών θυλάκων» στην Αστυνομία μοιάζει σαν να υποστηρίζει κανείς ότι σε μια σφηκοφωλιά υπάρχουν μερικές μόνο «κακές» σφήκες που τσιμπάνε. Πώς θα γίνει «κάθαρση» εκεί; Είναι σαν να θέλει κανείς να βάλει το χέρι του στη σφηκοφωλιά και να βγάλει μία-μία τις σφήκες που τσιμπάνε. Αν το κάνει αυτό, θα χάσει τουλάχιστον το χέρι του… Δεν γίνεται λοιπόν έτσι• αυτοί οι μηχανισμοί δεν μεταρρυθμίζονται, μόνο τσακίζονται. Προσοχή όμως, δεν μιλάμε για κάποια δημοκρατική εκτροπή• άλλωστε την κατάλυση της δημοκρατίας την κάνει ο φασισμός. Εμείς προσβλέπουμε στην υπέρβαση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην άμεση δημοκρατία των συμβουλίων.

Είστε ο γενικός γραμματέας του ΕΕΚ και έχετε από τη θέση αυτή ασκήσει κριτική στο σοσιαλισμό όπως αυτός εφαρμόστηκε σε άλλες χώρες και σε άλλες εποχές. Απέναντι σε μια κατάσταση όπως η παρούσα, όπου η αξιοπρέπεια του ανθρώπου βάλλεται, όπως άλλωστε τονίσατε στην ομιλία σας, τα ιδεώδη και οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού φαντάζουν, ίσως, περισσότερο επίκαιρα από ποτέ. Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει δυνατότητα να χαραχτεί ένας τέτοιος δρόμος απαλλαγμένος από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος;

Καταρχήν πιστεύω ότι η Σοβιετική Ένωση είναι η πατρίδα του παγκόσμιου σοσιαλισμού και από αυτήν την άποψη οι σύντροφοί μου κι εγώ τοποθετούμαστε στα αριστερά του Περισσού. Το πρόβλημα είναι ότι όντως και ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός έχουν δυσφημιστεί από τα εγκλήματα, τις τραγωδίες και τις Βάρκιζες. Άλλωστε η δική μου εμπειρία, ιδιαίτερα από την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιεξουσιαστές έχουν σιχαθεί όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα έτσι όπως έχουν λειτουργήσει ως τώρα, ταυτιζόμενα με συντηρητισμό, γραφειοκρατία και παχιά λόγια – και από αυτήν την άποψη ο Παύλος ήταν η φωνή των ανθρώπων αυτών, κι ας μην ξέρουμε αν ο ίδιος ήταν αναρχικός, κομμουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Επομένως χρειάζεται επίπονη δουλειά και πάλη για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στον 21ο αιώνα, όχι νοσταλγία για επιστροφή στα παλιά, ούτε φυσικά μηδενισμός και ιστορική αμνησία. Η ιστορία της Σ. Ένωσης ήταν αντιφατική, όντας ένα έπος και μια τραγωδία ταυτόχρονα. Παρόλα τα πλήγματα όμως, η ίδια η παρούσα κρίση, 20 και πλέον χρόνια μετά την πτώση της Σ. Ένωσης, όταν και θεωρήθηκε ότι τελείωσε η ιστορία και ο κομμουνισμός, δείχνει ότι σήμερα το σύστημα καταρρέει το ίδιο από τα μέσα. Η επανάσταση ξανάρχεται στην επικαιρότητα. Μ’ όλες τις αντιφάσεις που αντιμετωπίζει, αυτό που ονομάστηκε αποπροσανατολιστικά «Αραβική Άνοιξη» είναι μια επανάσταση που δεν έχει τελειώσει ακόμα, γιατί η επανάσταση δεν είναι στιγμιαία. Είναι μια κατάσταση που βράζει.

Παραδοσιακά η χιακή κοινωνία υπήρξε φιλήσυχη. Ακόμα και σε περιόδους τεταμένες όπως η σημερινή, εδώ στο νησί, οι όποιες εντάσεις παραμένουν ακόμα σε χαμηλό επίπεδο. Ποιο είναι όμως το κλίμα στην Αθήνα, σε δρόμους και γειτονιές;

Καταρχάς υπάρχουν σύντροφοί μου στο ΕΕΚ – πολύ μαχητικοί κάποιοι από αυτούς –, που είναι Χιώτες, οπότε ίσως να μην είναι τόσο «φιλήσυχη» η χιώτικη κοινωνία. Επίσης και στον εμφύλιο, τους κομμουνιστές Χιώτες τους έβαζαν στην πλατεία να καταδικάζουν επισήμως τον κομμουνισμό, για να συντρίψουν και την αξιοπρέπειά τους και την όποια δυνατότητά τους να επανενεργοποιηθούν. Σίγουρα όμως είναι παράξενο να καλεί η «συντηρητική» Χίος τον τροτσκιστή που δικαζόταν πριν ένα μήνα… Σημάδια των καιρών! Κατά τα άλλα, η Αθήνα είναι ένα καζάνι που βράζει και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκάσει. Υπήρξε ο μεγάλος αγώνας των εκπαιδευτικών, υπάρχει ο αγώνας στα Πανεπιστήμια που συνεχίζεται, υπάρχει ένας αναβρασμός στα νοσοκομεία, τη ΛΑΡΚΟ την πάνε για κλείσιμο, υπάρχουν ανοιχτές πληγές παντού. Φυσικά ασκούνται και πιέσεις για να μπουν σε έναν «έλεγχο» τα πράγματα, με την ηγεσία της ΓΣΕΕ να κηρύσσει 24ωρες απεργίες, ενώ τρία χρόνια τώρα ελάχιστα κερδίσαμε από αυτές. Η γνώμη μας είναι ότι μόνο μια γενική πολιτική απεργία διαρκείας μπορεί να συγκινήσει τον κόσμο. Και ευτυχώς, ενώ κάποτε αυτή η προοπτική θεωρούνταν μια περιθωριακή πρόταση των τροτσκιστών, σήμερα εξετάζεται από ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Υπάρχουν λοιπόν παντού μικρές εστίες στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι ότι η μία εστία ακόμα δεν ξέρει τη διπλανή της, δεν έχουν ενωθεί όλες αυτές σε μία πυρκαγιά που θα τους κάψει όλους!



nprooptiki.blogspot.gr
 

«Φωτογραφίζει» τον Μπογιόπουλο η ανακοίνωση για τις αλλαγές στον «Ριζοσπάστη»


Η απόλυση, πριν λίγες ημέρες, του Νίκου Μπογιόπουλου από τον «Ριζοσπάστη» φαίνεται ότι ανάγκασε τη διεύθυνση της εφημερίδας να εκδώσει  τη σημερινή ανακοίνωση που παρατίθεται στη συνέχεια. Η ανακοίνωση της σύνταξης του “Ρ” δεν αναφέρει ή σχολιάζει το θέμα Μπογιόπουλου, ούτε τα ζητήματα εργασιακών σχέσεων στις επιχειρήσεις του ΚΚΕ αλλά προετοιμάζει το  έδαφος για κάποια μελλοντικά επιχειρήματα. 

Επιχειρήματα κομματικής πίστης με αλατοπίπερο κατευθύνσεις για τη δομή και το περιεχόμενο της κομματικής εφημερίδας. Μπορεί η λειτουργία των κομματικών επιχειρήσεων του ΚΚΕ να αφορά αποκλειστικά στο ίδιο, οι εργασιακές σχέσεις όμως που αναπτύσσονται σε αυτές και η απάντηση της ίδιας της αριστεράς -και δη της κομμουνιστικής- με το παράδειγμά της στην επίθεση στον κόσμο της εργασίας, τη στιγμή που εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών ανατρέπονται, είναι προφανές πως αποτελεί αντικείμενο κριτικής*

Στο ζήτημα θα επανέλθουμε σε περίπτωση που υπάρξει ανακοίνωση του Μπογιόπουλου ή του Κόμματος που να αφορούν αποκλειστικά στην απόλυσή του. 


kokkinostupos

Από τον 902.gr


Οι αλλαγές, που γίνονται στον «Ριζοσπάστη» και θα αποτυπωθούν και με τη νέα μορφή του φύλλου στην κυριακάτικη έκδοση στις 3 του Νοέμβρη, έχουν ως στόχο τη βελτίωση, την αναβάθμιση της εφημερίδας, στη βάση των κατευθύνσεων του 19ου Συνεδρίου και της συγκεκριμενοποίησής τους από την Κεντρική Επιτροπή, τη Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας και την Κομματική Οργάνωση του «Ριζοσπάστη». Στην υλοποίησή τους παίρνονται υπόψη οι σοβαρές οικονομικές δυσκολίες της περιόδου.
Για παράδειγμα, η μείωση των σελίδων δε σημαίνει μείωση ή υποβάθμιση της ποιότητας της εφημερίδας. Αντίθετα, και με λιγότερες σελίδες, και με λιγότερο προσωπικό, και με όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν γίνονται οι απαραίτητες προσαρμογές, ώστε ο «Ριζοσπάστης» να μπορέσει να αντεπεξέλθει στο καθήκον του ως όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, ως καθημερινός σύντροφος, καθοδηγητής, διαφωτιστής των μελών και φίλων του Κόμματος, ευρύτερα των εργαζομένων στην πάλη τους.
Aπό αυτήν την άποψη, oι αλλαγές στoν «Ριζοσπάστη», η κατάργηση στηλών, οι αλλαγές καταμερισμού στο δυναμικό του, ποιος γράφει άρθρα, ποιος σχόλια, ποιος ρεπορτάζ, σε ποιο τμήμα είναι, λύνονται στο πλαίσιο της εφημερίδας, με ευθύνη της Διεύθυνσης και της Συντακτικής Επιτροπής, όπως, άλλωστε, συμβαίνει και με κάθε εφημερίδα, και δε γίνονται με άλλου τύπου κριτήρια, όπως διαδίδεται από διάφορους, όψιμους ενδιαφερόμενους και δήθεν «φίλους» της εφημερίδας του ΚΚΕ, συνδυάζοντας μισές «αλήθειες» με συκοφαντίες, ανυπόστατα στοιχεία και ερμηνείες προθέσεων.
Υπενθυμίζουμε ότι το 19ο Συνέδριο του Κόμματος κατέληξε σε νέο Πρόγραμμα, νέο Καταστατικό και σε Πολιτική Απόφαση με τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των κομματικών μελών. Ομόφωνα εγκρίθηκαν τα ντοκουμέντα, το Καταστατικό του Κόμματος στο ίδιο το 19ο Συνέδριο. Στο νέο Καταστατικό του Κόμματος προσδιορίζονται μια σειρά από ζητήματα για τα μέλη του Κόμματος που απασχολούνται σε τομείς της ιδεολογικο-πολιτικής δραστηριότητάς του όπως ο «Ριζοσπάστης». Προβλέπεται καταστατικά ότι, όπως και τα άλλα στελέχη που δουλεύουν σε άλλους τομείς δράσης του Κόμματος, κεντρικά και τοπικά, σε Τμήματα και σε Οργανώσεις, έτσι και στα έντυπα του Κόμματος οι εργαζόμενοι αυτοί στηρίζονται οικονομικά με ποσό που κυμαίνεται και δεν υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Στον «Ριζοσπάστη», σε αντίθεση με τις αστικές εφημερίδες, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι κομματικά μέλη πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, κάποιοι επαγγελματίες καριέρας και άλλοι όχι. Η καταστατική πρόβλεψη ισχύει για όλους χωρίς εξαιρέσεις.
Ο «Ριζοσπάστης» έχει ακούραστους κομμουνιστές δημοσιογράφους, αφανείς, που δεν περιμένουν κανενός είδους καταξίωση με τα κριτήρια που αυτή γίνεται στον αστικό Τύπο. Η ενασχόληση στον «Ριζοσπάστη» δεν είναι επαγγελματική σχέση, αλλά κομματική δουλειά γι’ αυτό δεν μπορεί να μοιράζεται με ενασχόληση σε άλλα έντυπα ή ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως συμβαίνει σε άλλες εφημερίδες και Μέσα.
Άλλωστε, ο «Ριζοσπάστης» δεν αγοράζεται και δε διαβάζεται για το ποιοι γράφουν σε αυτόν, αλλά πρωταρχικά και πάνω απ’ όλα γιατί είναι όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δεν είναι οποιαδήποτε εφημερίδα.
Το ποιοι κομμουνιστές, ποια μέλη του Κόμματος εργάζονται και ποιοι όχι στον «Ριζοσπάστη» είναι κάτι που λύνεται με συλλογική ευθύνη της εφημερίδας.

ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» της Πέμπτης 31 Οκτώβρη




* Επαναδιατύπωση που έγινε που έγινε μετά από “μπέρδεμα” αναγνώστη
 
Image

Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης: παρουσίαση του βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου στην Πάτρα 1/11/13

 

Ό,τι περισσεύει πρέπει να εξοντωθεί [νο. 2]



Συνέχεια από εδώ

Του Κ. Μαραγκού


Έχουν περάσει ήδη 40 μέρες από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η χώρα επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς, αφού πρώτα κοντέψαμε να πάθουμε μια μίνι κρίση ταυτότητας με τον “καταιγισμό” αποκαλύψεων γύρω από τη ΧΑ και τον αντιφασισμό του Σαμαρά και του Δένδια. Και ω εκ θαύματος ο καθεστωτικός αντιφασισμός μας τελείωσε εν μια νυκτί και τη θέση του πήραν απανωτά ρεπορτάζ για τους ρομά που αρπάζουν παιδιά και επιδίδονται σε εμπόριο βρεφών, αφού ενδιάμεσα βιάζουν τα μικρότερα παιδιά των καταυλισμών, για τη βιομηχανία επιδομάτων που έχουν στήσει βουλιάζοντας προφανώς τα δημόσια ταμεία ενώ με τις ανεξέλεγκτες και δωρεάν γέννες τους, κουβαλώντας και τους ρομά όλων των βαλκανίων, έχουν ρίξει έξω ολόκληρο το ΕΣΥ, για τους “λαθρομετανάστες” που επελαύνουν εκ νέου στην Ευρώπη (βλέπε Λαμπεντούζα) και στην Ελλάδα (βλέπε αντίσκηνα στον λιμένα Μυτηλίνης) είναι τόσοι όσοι και οι άνεργοι, για τις νέες επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου, παρουσία υφυπουργού, που βρίσκει άσυλο στην ΑΣΟΕΕ, για την ανασύσταση της “τρομοκρατίας” με το εντυπωσιακό κτύπημα που ετοιμάζουν οι “αδίστακτοι” Μαζιώτης και Παλαιοκώστας. Ταυτόχρονα δειλά-δειλά τα ρεπορτάζ και οι έρευνες (του Τέλογλου) ανακαλύπτουν ότι στο Πέραμα το Συνδικάτο μετάλλου πράγματι δρούσε ως μια άλλη μαφία (παράλληλα με αυτή του Λαγού) επιβάλλοντας τα μεροκάματα της συλλογικής σύμβασης στους κακόμοιρους εργοδότες, ασκώντας ταυτόχρονα βία σε όσους δεν ακολουθούσαν τις προτροπές του συνδικάτου, ενώ αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι που οι τράπεζες τους κατάσχουν τις λιγοστές οικονομίες τους για χρέη προς το δημόσιο σκέπτονται πλέον να ψηφίσουν ΧΑ παρά τις δημοκρατικές τους καταβολές (βλέπε Ευαγγελάτο). Και όλα αυτά με τον Φαήλο να δηλώνει ότι φυλάει τις  σφαίρες του για τους πραγματικούς εχθρούς (το αριστερό άκρο), για να κατατάξει λίγο αργότερα εξ αφορμής της 28ης τον Μεταξά στην κεντροδεξιά.

Αν αυτά αφορούν την 
ιδεολογική διαχείριση της κρίσης από τη μεριά της κυβέρνησης και του κράτους, η πραγματικότητα είναι αναλόγως αφόρητη και ασφυκτική. Η ανεργία βρίσκεται επίσημα κάτι λίγες χιλιάδες πριν το 1,5 εκ., ενώ η πλειοψηφία όσων κάπου απασχολούνται ακόμα και οι μικροαστοί αυτοαπασχολούμενοι δουλεύουν χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. Αυτό σημαίνει ότι εκατομμύρια πλέον άνθρωποι δεν έχουν πλέονκαμία πρόσβαση στη δημόσια υγεία, ενώ με τα εισιτήρια των 25 ευρώ, την αύξηση της συμμετοχής στα φάρμακα και τα κλεισίματα νοσοκομείων και των πολυϊατρίων του ΕΟΠΠΥ (πρώην ΙΚΑ) από τον Άδωνη δεν θα έχουν ούτε οι ασφαλισμένοι.


Η συζήτηση για τα νέα μέτρα που δεν θα παρθούν γιατί υποτίθεται η χρονιά θα έκλεινε με 
πρωτογενές πλεόνασμα κατέληξε σε ένα φτηνό επικοινωνιακό παιχνίδι του Σαμαρά που δήθεν συγκρούεται με την τρόικα που θέλει να επιβάλλει νέα μέτρα από 3 μέχρι και 5 δις. Στην πραγματικότητα βεβαίως δεν υπάρχει κανένα πρωτογενές πλεόνασμα, απλά πρόκειται για λογιστικές αλχημείες, με τις οποίες κρύβονται κάτω από το χαλί οι τεράστιες τρύπες στα ασφαλιστικά ταμεία (γύρω στα 2 δις) και πάνω από όλα των τραπεζών και άλλων επισφαλειών κρατικοδίαιτων καπιταλιστών που το κράτος έχει μπει εγγυητής, για ποσά που περνάνε κατευθείαν στο χρέος και όχι στο δημοσιονομικό έλλειμμα του τρέχοντος έτους. Γι’ αυτό άλλωστε ενώ υποτίθεται δεν υπάρχουν πρωτογενή ελλείμματα το χρέος από 305 δις στις αρχές του έτους βρίσκεται ήδη στα 321 δις στις 30/6. Να θυμίσουμε εδώ ότι στο πρωτογενές πλεόνασμα ή έλλειμμα, δεν υπολογίζονται οι τόκοι από το χρέος που φέτος θα είναι γύρω στα 9δις. Και εν πάση περιπτώσει αν κανείς δεν υπολογίζει τώρα τους τόκους, ας μην τους υπολόγιζε ούτε και το 2009 ή το 2010 που ήταν 12 ή 13 δις και τότε το έλλειμμα δεν θα ήταν 13% αλλά 7%. Είναι προφανές ότι τα περί βιωσιμότητας του χρέους, ακόμα και ο υπολογισμός του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού είναι προϊόν πολιτικής απόφασης και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα νόημα να μπαίνει κανείς σ’ αυτή τη γελοία συζήτηση, με αυτούς τους αγύρτες, ψάχνοντας δήθεν μια λύση στο πρόβλημα.

Ο νέος φόρος για τα ακίνητα έρχεται να μονιμοποιήσει τον έκτακτο (υποτίθεται για 2-3 χρόνια) κεφαλικό φόρο στα ακίνητα (χαράτσι ΔΕΗ), φορολογεί με τον πιο απίστευτο τρόπο τα χωράφια που αν έχουν ένα μικρό εξοχικό πάνω θα τετραπλασιάζεται ο φόρος, την ίδια ώρα που απαλλάσσει από την προοδευτική φορολόγηση την πραγματικά μεγάλη περιουσία, αφού κάθε ακίνητο θα φορολογείται ξεχωριστά και όχι ως συνολική περιουσία με αυξανόμενους συντελεστές στα μεγαλύτερα κλιμάκια Απεναντίας δεν προβλέπεται κανένα αφορολόγητο και έτσι από δω και στο εξής σε μόνιμη βάση κάποιος που έτυχε να έχει ένα σπίτι στην Αθήνα και ένα χαμόσπιτο στο χωριό του με λίγα στρέμματα γύρω θα φτάνει να πληρώνει 1000-1500 ευρώ φόρο ακίνητης περιουσίας. Τέλος στα μέτρα που “δεν θα πάρει” η κυβέρνηση περιλαμβάνεται το πετσόκομμα των συντάξεων σε πρώτη φάση των επικουρικών και των εφάπαξ που το κράτος παύει πια να εγγυάται και στη συνέχεια των συντάξεων του ΟΑΕΕ που ως φαίνεται και για αυτές δεν υπάρχουν πλέον εγγυήσεις. Και οι διαθεσιμότητες που κατά τα λεγόμενα του αρμόδιου υπουργού (Κ. Μητσοτάκης) θα είναι οι γνωστές 12500 για τον Δεκέμβρη που ίσως πάνε για το Γενάρη και 30000 (από 25000) για το 2014. Ως γνωστόν από αυτές 15000 τουλάχιστον θα είναι απολύσεις.

Η αριστερά των φαντασιώσεων

Η αριστερά όλων των ειδών ανέμενε από το καλοκαίρι ένα παρατεταμένο θερμό φθινόπωρο. Η αριστερά του κοινοβουλίου το ενέτασσε σε μια στρατηγική φθοράς της κυβέρνησης που θα κατέληγε στην κεφαλαιοποίηση της δυσαρέσκειας στις κάλπες. Η αριστερά εκτός κοινοβουλίου ήλπιζε σε ένα νέο γύρο 25 γενικών απεργιών σαν αυτό του 2010-12, αφού όπως και η ίδια υπογραμμίζει μέσω των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών της επιτελείων ο αγώνας θα είναι μακρύς και παρατεταμένος. Είναι γεγονός ότι το θερμό φθινόπωρο δεν ήρθε και η τόσο πολλά υποσχόμενη απεργία των καθηγητών κατέρρευσε από την τρίτη μέρα, παρά τα πανηγυρτζίδικα παλαμάκια του πρώτου διημέρου. Παρόλα αυτά τίποτα δεν φαίνεται να διαταράζει τον βαθύ ύπνο του εγχώριου ρεφορμισμού και των συναφή εξωκοινοβουλευτικών δορυφόρων του. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΚΚΕ που παρά την αριστερίζουσα -αλλά ανέξοδη πάντα- ρητορική του, φροντίζει σε όλες τις κρίσιμες μάχες (βλέπε καθηγητές- να σπέρνει την ηττοπάθεια και τελικά να λειτουργεί ως απεργοσπαστικός μηχανισμός, στο όνομα πάντα της αναγκαιότητας της διαμόρφωσης καλύτερων όρων πάλης όταν διαμορφωθούν οι όροι. Σ’ αυτό το σημείο συναντιόνται όλες οι υπάρχουσες αριστερές, στην αναβολή της αναμέτρησης για την επόμενη φορά που όταν έρθει θα ανακαλύψουν ότι πάλι την επόμενη φορά θα υπάρχουν καλύτεροι συσχετισμοί για να δοθεί η μάχη.

Τώρα αυτή η αριστερά περιμένει να ξεσπάσει η δυσαρέσκεια από το νέο φόρο για τα ακίνητα και από την διάψευση του Success Story του Σαμαρά από την ίδια την τρόικα, ενώ το κάπως λιγότερο ενσωματωμένο κομμάτι της (έξω κοινοβούλιο) να περιμένει αυτό που άλλωστε περίμενε πάντα από το 1974: την οικονομική κατάρρευση, που προφανώς θα γίνει το υπόστρωμα για να ξεδιπλωθεί -πάνω στα ερείπια- η αυθόρμητη και από τα κάτω επανάσταση. Ο καθένας έχει τον οικονομισμό που του ταιριάζει, αρκεί τα πράγματα να γίνουν από μόνα τους. Σε πρώτη πάντως φάση οι περισσότερες συνιστώσες αυτής της αριστεράς συγκλίνουν στο ότι η κυβέρνηση είναι αδύναμη και όπου να ναι καταρρέει. Άλλωστε αυτή η αριστερά έχει όλα τα ρεκόρ στις πτώσεις κυβερνήσεων, αρκεί να θυμηθούμε τις πιο πρόσφατες, όπως του ΓΑΠ (Οκτώβρης 2011) και του Παπαδήμου (Φλεβάρης 2012), ακόμα κι αν η κάθε φορά διάδοχη λύση ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Εννοείται ότι η αποχώρηση του Κουβέλη από την κυβέρνηση μετά από μερικές πιρουέτες με αφορμή την ΕΡΤ πιστώνεται στο λαϊκό κίνημα που εκπροσωπεί η αριστερά μας. Εξυπακούεται λοιπόν ότι και ο Σαμαράς πλέον “βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης” και ως εκ τούτου επιβεβαιώνεται η ορθότητα της πολιτικής τακτικής η οποία μάλιστα δεν μπορεί να μπει σε κριτική δεδομένου ότι ο αγώνας ακόμα και μετά από τα απανωτά στραπάτσα που έχει φαει το κίνημα και η αριστερά συνεχίζεται. Μετά μάλιστα την τελευταία “νίκη του αντιφασιστικού κινήματος” που “επέβαλε” στην κυβέρνηση την “εξάρθρωσης της εγκληματικής ΧΑ”, η αριστερά μπορεί να χαίρεται με τα κατορθώματά της, μόνο που εδώ τελειώνει η πλάκα, μαζί και οι φαντασιώσεις.

Δεν είναι εικονική, είναι η νέα πραγματικότητα

Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει η αριστερά των 70′s, είναι ότι αυτό που ζούμε είναι πλέον η νέα πραγματικότητα του καπιταλισμού μετά την τελευταία παγκόσμια κρίση. Δεν πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση, από την οποία θα δραπετεύσουμε με τρόπο και επικοινωνιακούς εξυπανακισμούς σαν αυτόν του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς που προτείνει για πρόεδρο της κομισσιόν τον Αλ. Τσίπρα. Ούτε φυσικά με μια κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα που θα διαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση, αφού πρώτα θα… ακυρώσει το μνημόνιο. Η αριστερά αυτή επιμένει στις ανώδυνες και χωρίς κανένα κόστος λύσεις, αποδεικνύοντας όχι μόνο το ουτοπικόν του πράγματος, αλλά κάτι ακόμα βαθύτερο, την αδυναμία να καταλάβει ποια είναι η νέα πραγματικότητα. Νομίζει ότι ο καπιταλισμός μπορεί να επιστρέψει σε μια προηγούμενη κατάσταση ισορροπία, όπου η αγορά εργασίας και κεφαλαίου ήταν ρυθμισμένη και το κοινωνικό συμβόλαιο εξασφάλιζε μια ταξική πάλη μέχρι ενός ορισμένου σημείου. Ξεχνά ότι σε αυτή τη συνθήκή το σύστημα δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί.

Ο 
καπιταλισμός όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον κόσμο, μπορεί να επιβιώσει μόνο καταστρέφοντας όλη την περίσσια πλεονάζοντας κεφαλαίου και εργασίας. Εδώ οι επιλογές είναι αμείλικτες και το ξεκαθάρισμα δεν μπορεί να γίνει με λογικές φιλικής αναμέτρησης, αλλά αδυσώπητου ταξικού πολέμου. Και επειδή οι σχέσεις κεφαλαίου εργασίας δεν είναι αδιαμεσολάβητες, το ξεκαθάρισμα αφορά επίσης και τις όποιες εκπροσωπήσεις τους. Εδώ είναι που ακυρώνεται ο διαπραγματευτικός ρόλος των συνδικάτων και η απαξίωση όλων των θεσμών ταξικής διαμεσολάβησης και μαζί τους το δίκαιο (εργατικό δίκαιο, δημοκρατικές πολιτικές ελευθερίες) που κανονικοποιούσε αυτή την σχέση. Μαζί τους συμπαρασύρονται και οι θεσμοί αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, μια αναπαραγωγή που σε ένα ορισμένο βαθμό είχε αναλάβει το κράτος (πρόνοιας) εξασφαλίζοντας στις υποτελείς τάξεις μια ορισμένη εκπαίδευση, μια σχετική πρόσβαση στο σύστημα υγείας και μια πρόνοια (επιδόματα για τους αναξιοπαθούντες, συντάξεις κοκ). Είναι προφανές ότι το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης περνάει πλέον αποκλειστικά στον καθένα ξεχωριστά, που πρέπει να φροντίσει μόνος του πλέον για ότι μέχρι τώρα εγγυούνταν το κράτος.

Στις συνθήκες αυτές 
κάτι πρέπει να αντικαταστήσει το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο. Εδώ ακριβώς χτίζεται μια νέα εθνική ταυτότητα, μια νέα αφήγησή της. Στο πλαίσιο αυτό τελειώνει η ανοχή σε όσους δεν στοιχίζονται στον εθνικό κορμό, και όσοι δεν συντάσσονται με τη νέα αφήγησή του. Οι τσιγγάνοι πχ. δεν μπορούν πλέον να γίνονται ανεκτοί, όχι μόνο στην Ελλάδα του Σαμαρά, αλλά ούτε στη Γαλλία του Ολάντ. Οι μετανάστες από την Αφρική θα πνίγονται πριν τα καΐκια φτάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος και στη συνέχεια οι υποκριτές ευρωπαίοι θα παραδίδουν μαθήματα για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Την ίδια άλλωστε υποκρισία που δείχνουν και για τη μικρή Μαρία και τις υιοθεσίες μεταξύ τσιγγάνων. Εδώ ο Σαμαράς κατάφερε να δώσει μαθήματα νομιμοφροσύνης και ρατσισμού σε όλη την Ευρώπη. Ακόμα και στην μακρινή Ιρλανδία η αστυνομία φρόντισε να μιμηθεί της ΕΛΑΣ μπουκάροντας σε σπίτι τσιγγάνων και απαγάγωντας ένα 7χρονο ξανθό επίσης κοριτσάκι ως πιθανό απαχθέν, ακόμα κι αν δύο μέρες αργότερα αποδείχτηκε ότι οι φυσικοί γονείς του παιδιού ήταν αυτοί που δήθεν το είχαν απαγάγει. Τόσο στην Ιρλανδία όσο και εδώ η όλη επιχείρηση ήταν μια καλοστημένη απάτη προκειμένου να δικαιολογηθεί ένα πογρόμ κατά των τσιγγάνων. Όλοι ήξεραν ότι η εξαθλίωση των ανθρώπων αυτών τους αναγκάζει πολλές φορές να αφήνουν τα παιδιά τους να τα μεγαλώσουν άλλες οικογένειες που ίσως μπορεί να τους επιφυλάξουν μια καλύτερη μοίρα. Και είναι πολύ φυσικό να διαλέγουν οικογένειες της ίδιας φυλής ή και συγγενείς τους όπως στην περίπτωση της Μυτιλήνης. Αλήθεια, οι καθαρόαιμοι έλληνες δεν άφησαν ποτέ τα παιδιά τους σε συγγενείς ή ακόμα και σε οικογένεια που εμπιστεύονταν για να τα μεγαλώσουν. Μα δεν ήταν νόμιμες οι υιοθεσίες. Μάλιστα ότι δεν περνάει από το Χαμόγελο του Παιδιού τώρα, ή από το ίδρυμα της Φρειδερίκης κάποτε, δεν είναι νόμιμο. Το κράτος της καθαρής Ελλάδας πρέπει να αποφασίζει αυτό, που θα μείνουν τα παιδιά, όσων δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν και όχι οι δικοί τους γονείς. Το ίδιο κράτος που έχει στο περιθώριο τους εκατοντάδες χιλιάδες τσιγγάνους όσο τους έχει εδώ και αιώνες η κατά τα άλλα ανεκτική και δημοκρατική Ευρώπη, επιφυλάσσοντάς τους διωγμούς, διώξεις και γενοκτονίες, τώρα ζητάει από τα θύματά του και τα ρέστα.Μα παίρνουν τσάμπα επιδόματα. Μάλιστα, ενώ οι καπιταλιστές και οι εφοπλιστές που έχουν φαει τρισεκατομμύρια σ’ αυτή τη χώρα μέσα από τα άτοκα δάνεια από τα ασφαλιστικά ταμεία, τους αναπτυξιακούς και τα ΕΣΠΑ, ή μέσα από τις πιο αδιανόητες φοροαπαλλαγές δεν έφαγαν τίποτα. Οι τσιγγάνοι και τα επιδόματα πρόνοιας έριξαν την οικονομία έξω. Λοιπόν, τα επιδόματα αυτά τα έδινε το κράτος για να διατηρεί σε αυτές τις εξαθλιωμένες ομάδες ένα μίνιμουμ ενσωμάτωσης στο σύστημα. Όπως άλλωστε σε όλες τις κατηγορίες δικαιούχων, τα επιδόματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν και ως ένα είδος συναλλαγής με την εξουσία. Όχι με τους “πολιτικούς”, αλλά με την εξουσία. Δεν αποφάσιζε μόνο ο βουλευτής για τα επιδόματα, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα, γιατρών, δικηγόρων, δικαστικών, παπάδων, αστυνομικών, κρατικών οργανισμών, τοπικών παραγόντων κοκ. Όλοι ήξεραν και όλοι βολεύονταν με αυτά και πάνω απ’ όλα το κράτος. Στο καπιταλισμό μετά την κρίση, τα επιδόματα μαζί και οι συντάξεις, η ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία, η πρόνοια και γενικά η ανεκτικότητα στους πιο αδύναμους δεν είχε πλέον καμία θέση. Το κράτος παραιτείται από όλα αυτά, όχι γατί ενδιαφέρεται να γίνει αξιοκρατικό αλλά γιατί εις γνώση του, προωθεί την εξόντωση αυτού του πληθυσμού, με τον ίδιο τρόπο που εξοντώνεται το περίσσιο κεφάλαιο, ιδιαίτερα το πιο μικρό μέσα από την ασφυκτική πίεση του ΣΔΟΕ, των απανωτών χαρατσιών, των υποχρεωτικών κατασχέσεων για χρέη σε δημόσιο και ταμεία.

Δεν πρόκειται λοιπόν για την αλλαγή της ατζένταςούτε για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα “πραγματικά” της προβλήματα, όπως νομίζει συνήθως η βρισκόμενη σε άνοια αριστερά. Το τηλεοπτικό λιντσάρισμα των τσιγγάνων ή των μεταναστών, με μια υπόθεση που στήθηκε από την ασφάλεια (αφού ήταν γνωστή σε 3 πόλεις του κάμπου) δεν έγινε ούτε για να μεταφερθεί το ενδιαφέρον από τη ΧΑ ή τα νέα μέτρα του μνημονίου στους τσιγγάνους, προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν το -τηλεοπτικό;;- κοινό της αριστεράς και των κινημάτων. Ούτε οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του Σαμαρά περί λαθρομετανάστευσης λίγο πριν αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, είναι και αυτή μια τηλεπικοινωνακή μπλόφα. Ούτε το ξαφνικό ενδιαφέρον για την Μαρφίν, ή η ανασύσταση του αντάρτικου πόλεων από κάποιους φυγάδες. Όποιος αντιλαμβάνεται όλα τούτα σαν αντιπερισπασμό ή απλά σαν ένα παιχνίδι διαμόρφωσης τηλεοπτικών συσχετισμών ζει σε μια εικονική πραγματικότητα.

Πρόκειται για μέρος του ίδιου πολέμου, ενός 
εμφυλίου πολέμου της άρχουσας τάξης εναντίον της εναπομένουσας εργατικής τάξης και τμημάτων που έχουν περιθωριοποιηθεί και που η ύπαρξή τους αποτελεί πλέον μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του συστήματος. Η ολοκληρωτική εξαθλίωση αυτών των στρωμάτων, η επιβίωσή τους στις πιο ελεεινές συνθήκες θα πρέπει να προκύψει με τη σύμφωνη γνώμη ενός άλλου κομματιού της κοινωνίας που θα ταυτίζεται με αυτές τις επιλογές επιβίωσης του νέου καπιταλισμού. Είσαι άνεργος; Μάλιστα. Αν θέλεις επίδομα, να ξέρεις ότι θα το πάρεις μόνο αν δεν το πάρουν όλοι αυτοί οι άχρηστοι χαραμοφάηδες που μέχρι τώρα τα λυμαίνονταν. Ποιοι είναι αυτοί; Οι τσιγγάνοι, οι “λαθρομετανάστες”, οι τεμπέληδες, τα λαμόγια και οι αριστεροί που τους υποστηρίζουν. Η κυρίαρχη προπαγάνδα προσφέρει μια γκάμα από λόγους για να ταχθεί κανείς στο πλευρό της. Για να γίνει αρωγός της κάθαρσης από το “μεταπολιτευτικό σύστημα που βούλιαξε τη χώρα”.

Το
 λιντσάρισμα λοιπόν κατά των τσιγγάνων είναι η αρχή ενός πογκρόμ εναντίον τους και όχι μια αλλαγή της τηλεοπτικής ατζέντας για να παρασυρθούν οι ψηφοφόροι της αριστεράς. Το πογκρόμ αυτό είναι αυτή τη στιγμή το πιο πραγματικό πρόβλημα που πρέπει να απαντηθεί χωρίς καμία προϋπόθεση του στυλ “να κάνουν κι αυτοί κάτι για να μην προκαλούν το κοινό αίσθημα”. Η υπεράσπιση χωρίς όρους του αγώνα στις Σκουριές είναι επίσης ένα μέτωπο που η άμυνα πρέπει να είναι λυσσαλέα, όπως και με κάθε κοινωνικό αγώνα που βρίσκεται στο στόχαστρο της κρατικής τρομοκρατίας. Όποιος δεν υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, όταν καταπατούνται τα στοιχειώδη δικαιώματα της ύπαρξής του, την δυνατότητα να ζει και να εργάζεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον που να του εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση, στην πραγματικότητα δέχεται τα όρια που επιβάλλει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί από την άρχουσα τάξη εδώ και 3 χρόνια. Ο αγώνας ενάντια στην επιχείρηση νόμος και τάξη δεν είναι απλώς ένας ιδεολογικός αγώνας, αλλά ένας αγώνας επιβίωσης για το προλεταριάτο και για οποιαδήποτε δομή παράγει ή αναπαράγεται έξω από τον έλεγχό του κράτους. Ένας καπιταλισμός που αφού έχει παραιτηθεί από κάθε συμμετοχή του στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, κλείνει τις στρόφιγγες αξιοπρεπούς επιβίωσης σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους δείχνοντας τους μόνο την έξοδο από τη χώρα, (ή αλλιώς την παραμονή τους ως δουλοπάροικοι, σε καθεστώς εξαίρεσης) και ταυτόχρονα τους εμποδίζει να αναπτύξουν οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα έστω για να μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι είτε μόνοι τους είτε με δομές αλληλοβοήθειας να επιβιώσουν σε αυτές τις νέες συνθήκες. Τι άλλο εκτός από αυτό είναι οι μπούκες της αστυνομίας σε καταυλισμούς τσιγγάνων ψαχουλεύοντας τίνος είναι τα παιδιά, την ώρα που οι τσιγγάνοι επιβιώνουν μόνο χάρη σε ένα σύστημα ενδοκοινοτικής αλληλοβοήθειας που συμπεριλαμβάνει και την ανατροφή των παιδιών με ευθύνη όχι μόνο της ατομικής οικογένειας αλλά και της κοινότητας. Αυτή τη δυνατότητα το κράτος επιχειρεί να την τσακίσει, επιβάλλοντας στη φυλή αυτή όρους ύπαρξης που αντιστοιχούν στις πυρηνικές οικογένειες της καπιταλιστικής μητρόπολης, που όμως για να επιβιώσουν κι αυτές έχουν ανάγκη από ένα ισχυρό κρατικό δίκτυο κοινωνικής προστασίας. Τι άλλο είναι επίσης το ντου στους Γιατρούς του κόσμου, και στο κοινωνικό ιατρείο στο Ελληνικό ψάχνοντας δήθεν για ναρκωτικά; Μα ακριβώς το ίδιο με τα ντου που ψάχνουν για απαγμένα παιδιά. Δεν φτάνει που πετάνε τη μισή κοινωνία έξω από κάθε διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής της στη συνέχεια καταστέλλουν και κάθε απεγνωσμένη δραστηριότητα για την επιβίωσή της. Ακριβώς το ίδιο είναι και οι συνεχείς επιχειρήσεις κατά του “παρεμπορίου”. Αποκλεισμένοι κυρίως ασιάτες και αφρικανοί μετανάστες και πρόσφυγες, χωρίς καμία πιθανότητα να νομιμοποιήσουν την ύπαρξή τους και να δουλέψουν κάπου “νόμιμα”, βρίσκουν μοναδική διέξοδο σε αυτοσχέδιες αγορές κατά μήκος πεζοδρόμων που κυκλοφορεί ο κόσμος, μήπως και πουλήσουν κάτι για να φάνε ένα σουβλάκι. Το πλανόδιο εμπόριο στην εποχή του κοινωνικού συμβολαίου αντιμετωπίζονταν πάντοτε με μια ορισμένη ανοχή, αφού εξ ορισμού ένας πλανόδιος ίσα που εξασφάλιζε ένα πιάτο φαγητό. Γι’ αυτό και κατά κάποιο τρόπο υπήρχε μια σχετική φορολογική ασυλία. Το ίδιο που συνέβαινε και με τους αγρότες ή με τους παραγωγούς στις λαϊκές. Ή με τους κατοίκους παραμεθόριων και μειονεκτικών περιοχών που άνοιγαν επιχειρήσεις χωρίς υποχρέωση ταμειακής και με ασφάλιση στον ΟΓΑ και όχι στο ΤΕΒΕ. Όλα αυτά ήταν μέρος μια ανοχής σε ορισμένα τμήματα του πληθυσμού προκειμένου να φροντίσουν οι ίδιοι για την αναπαραγωγή τους στο βαθμό που το ίδιο το κράτος και η λευκή οικονομία, δεν μπορούσε να τους προσφέρει μια διέξοδο. Τώρα δεν διώκονται μόνο οι πλανόδιοι μετανάστες, αλλά και οι αγρότες είναι υποχρεωμένοι να μεταμορφωθούν σε επιχειρηματίες με βιβλία εσόδων εξόδων, και ενίοτε αν έχουν και ένα ουζερί στην ορεινή Ικαρία να ασφαλιστούν στον ΟΑΕΕ, δηλαδή να το κλείσουν.

Όλα αυτά δεν είναι μια παραφροσύνη, αλλά ο νέος καπιταλισμός που χτίζεσαι για τα επόμενα πενήντα χρόνια, προετοιμάζοντας ένα ακόμα μακρύ κύμα “ανάπτυξης” με κόστος έναν ακήρυκτο πόλεμο κατά όλων όσων δεν χωράνε. Και που θα πάνε όλοι αυτοί; Μα ακριβώς αυτοί θα σχηματίσουν το νέο προλεταριάτο. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς προσδοκίες, υλικό μόνο για ανελέητη εκμετάλλευση, κυνηγημένοι από παντού, τσακισμένοι, όχι μόνο από την καταστολή, αλλά και από τα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που θα έχουν ανανεώσει το συμβόλαιό τους με το νέο αστικό μπλοκ εξουσίας. Μια αστική τάξη που θα “καθαρίζει” διαρκώς τις γραμμές της. θα γίνεται πιο λευκή, πιο σωματώδης, πιο ακμαία, πιο άρια, εθνικά πιο καθαρή και κυρίως θα συγκροτείται στον πόλεμο με τους κοινωνικούς της εχθρούς, ορίζοντας εκ νέου τα όρια της κοινωνικής κινητικότητας και της νέας ταξικής ισορροπίας. Τέρμα πια με τις ανοιχτές κοινωνίες του Πόπερ, την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων και εμπορευμάτων, τέρμα πια με τα δικαιώματα που μας έφεραν μέχρι εδώ. Τέρμα με τα κοινωνικά συμβόλαια που μας κατσικώθηκαν και δεν αφήνουν το κεφάλαιο να δράσει, τέρμα πια με τα ανταποδοτικά συστήματα που μας γέμισαν χρέη. Αυτό είναι το όραμα του καπιταλισμού που έρχεται.

Υπάρχει επιστροφή;

Η αριστερά και οι συνδικαλιστικές της παραφυάδες νομίζουν ότι ζούμε απλά έναν εφιάλτη και όπου να ναι θα ξυπνήσουμε και θα γίνουν όλα όπως τα ξέραμε. Η ΕΚΤ θα αρχίσει να τυπώνει ευρώ, η Κομισιόν θα μοιράζει πακέτα ντελόρ και αγροτικές επιδοτήσεις, η κυβέρνηση επιδόματα ανεργίας και συντάξεις, και ο Τσίπρας αν δεν γίνει πρόεδρος της Κομισιόν τουλάχιστον θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας κι ο βασικός θα επιστρέψει στα προ του 2009 επίπεδα.

Καλώς ή κακώς όμως, ο εφιάλτης αυτός είναι η νέα πραγματικότητα και δεν πρόκειται να επιστρέψουμε ποτέ σε αυτά που ξέραμε. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό ίσως οι από κάτω και όσοι αρνούνται ρόλους πραίτορα σε ένα καπιταλισμό που επιφυλάσσει μόνο καρπαζιές για τους από κάτω, ίσως υπάρχει άλλος δρόμος. Όχι βεβαίως για το κράτος πρόνοιας, αλλά για την επανάσταση. Σε οριακές εποχές που δεν χωράνε όλοι, τότε πράγματι κάποιοι πρέπει να αδειάζουν τη γωνιά. Σε αυτό έχουν απόλυτο δίκιο όλα τα think tank της σχολής του Σικάγου και του LSE, με τη διαφορά ότι για μας αυτός που πρέπει να μας την αδειάσει είναι τα ζόμπι του καπιταλισμού. Στην αναμέτρηση αυτή όσο κι αν σε μερικούς φάνηκε να είναι η εύκολη λύση, δεν έχουν θέση κάθε είδους νοσταλγοί του παρελθόντος, όπως οι αγανακτισμένοι. Οι αγανακτισμένοι, όχι ως προσομοίωση της αρχαίας αγοράς στην κάτω πλατεία, αλλά ως σύνολο, ως μέση συνείδηση, αυτών που επένδυσαν στην συνύπαρξη εθνόπληκτων, χίπιδων, αριστερών και φασιστών, Κολωνακίου και Περιστερίου, είτε για να πάνε οι 300 στο γουδί, είτε για να εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα “άμεσης” στη θέση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Οι 25-30 γενικές απεργίες της ΓΣΕΕ, οι αγανακτισμένοι των πλατειών, οι μεμονωμένες απεργίες που θέλουν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα του κλάδου τους, αλλά ηττώνται πριν καν ξεκινήσουν, όλα αυτά είναι το κύκνειο άσμα της καθώς πρέπει ταξικής πάλης στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου. Στο καπιταλισμό που χτίζεται μέσα από μια αστική αντεπανάσταση αυτό το είδος ταξικής πάλης δεν έχει πλέον καμία τύχη. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να συγκινήσει το νέο προλεταριάτο που θα βγει από τα συντρίμμια του ρυθμισμένου καπιταλισμού. Μαζί της θα χαθεί και η αριστερά που εδώ και έναν αιώνα παραμυθιάζει τον κόσμο και τον εαυτό της, με τους ειρηνικούς δρόμους προς το σοσιαλισμό ή με τις ιστορικές νομοτέλειες που δήθεν προδιαγράφουν το τέλος του καπιταλισμού πετυχαίνοντας μόνο να αποκοιμίζουν κάθε επαναστατικό βολονταρισμό. Ακόμα και για εκείνη την αριστερά που δρούσε στις άκρες μιας κατά τα άλλα ρυθμισμένης ταξικής πάλης, νομίζοντας ότι η επανάσταση θα έλθει με την κλιμάκωσή των διεκδικητικών αγώνων, σε μια εποχή που αυτοί πράγματι απέδιδαν κατακτήσεις. Όμως κατακτήσεις που μπορούσε να ενσωματώσει το σύστημα στο πλαίσιο της αναπαραγωγής του. Η αριστερά αυτή τώρα βρίσκεται σαν το ψάρι έξω από το νερό. Βλέπει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, να έχει χάσει εντελώς τον προσανατολισμό της.

Όπως και σε άλλες αντίστοιχες εποχές, το επαναστατικό κίνημα, έπρεπε πρώτα να διαβάσει σωστά τον κόσμο γύρω του, κόβοντας το γόρδιο δεσμό που το δεσμεύει στις προηγούμενες ταξικές ισορροπίες, έτσι πρέπει να κάνει και τώρα. Αυτό μπορεί να δυσαρεστήσει όσους δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τις αναμνήσεις τις δεκαετίας του 80, αλλά τι να κάνουμε, την ιστορία από δω και πέρα δεν θα την γράψουν οι νοσταλγοί του παρελθόντος. Ας ασχοληθεί με αυτό το κοινό ο Κουβέλης και ο Δραγασάκης και όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα της επανάστασης σήμερα θα λυνόταν αν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ κήρυσσε απεργία διαρκείας.

Η επαναστατική προοπτική θα χτιστεί στους σκληρούς αγώνες του νέου προλεταριάτου και των αποκλεισμένων από τις διαδικασίες παραγωγής και αναπαραγωγής του συστήματος. Αυτό θα είναι το νέο κοινωνικό υπόβαθρο της επανάστασης. Όμωςχωρίς επαναστατικό βολονταρισμό, χωρίς την οργάνωση της συνειδητής επαναστατικής μειοψηφίας, χωρίς ένα σχέδιο για την κατάληψη της εξουσίας και την επόμενη μέρα, η επανάσταση των ξεβράκωτων θα ηττάται ξανά και ξανά, όπως συμβαίνει άλλωστε μέχρι σήμερα. Η κοινωνική ενέργεια δεν είναι ανεξάντλητή και το σύστημα έχει μάθει πώς να την διοχετεύει στο τίποτα. Η επανάσταση είναι συνείδηση και όποιος το αρνείται αυτό είναι ή ανόητος ή αγύρτης.


 

Ένας Ρούσης δεν φέρνει τη συμπόρευση…Αυτό το ΣΧΕΔΙΟ Β’ ποιος θα το πάρει;;

Ανακοίνωση από όπου φαίνεται ότι κόβονται τελεσίδικα οι γέφυρες με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξέδωσε το ΣΧΕΔΙΟ Β’ (εδώ).

Οι επαφές των δύο πολιτικών φορέων είχαν ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έπαιρνε την πρωτοβουλία για “συσπείρωση των ευρύτερων δυνατών δυνάμεων για τη δημιουργία ενός μαζικού πόλου – πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και των ευρύτερων δυνάμεων της ανατροπής, με την ηγεμονία του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος” στα πλαίσια του (λαϊκομετωπικού χαρακτήρα) Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης και Ανατροπής, σύμφωνα με την απόφαση της Β’ Συνδιάσκεψης


Σε όλο αυτό το διάστημα, το ΣΧΕΔΙΟ Β’ παρουσιαζόταν σαν δύναμη της αντι-ΕΕ αριστεράς ή σαν “δύναμη που θέτει αποφασιστικά το ζήτημα της πάλης κατά του ευρώ και της ΕΕ“, ανάγνωση που αφενός φανερώνει πόσο προνομιακός συνομιλητής θεωρούνταν και αφ’ ετέρου έχει τις ρίζες της στους αριστερούς οικονομολόγους και την ΕΛΕ όπου πρωτοστάτησαν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφορά δε στη διαχείριση εξ αριστερών της καπιταλιστικής κρίσης.

Η αρθρογραφία που αναπτύχθηκε αυτές τις μέρες με αφορμή την τελευταία συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΣΧΕΔΙΟΥ Β’ και την αρνητική απάντηση του δεύτερου αποτυπώνει την οριστική χρεωκοπία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά το “μη αντιστρέψιμο” της πορείας προς την ενσωμάτωσή της σε έναν ευρύτερο χώρο με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία στον οποίο θα αποτελεί την αριστερή «συνιστώσα». Χαρακτηριστικότερο όλων σε αυτή την κατεύθυνση, το κείμενο του ενωτικού Γ. Ρούση “Κεντρικό Μέτωπο Δίχως άλλες Υπεκφυγές“. 

Γιατί αλίµονο εάν στη σηµαία µιας άλλης Αριστεράς υπάρχουν µισόλογα για την ΕΕ και την δικτατορία του κέρδους, την ώρα που ο κόσµος θέλει καθαρές κουβέντες και συνολικές απαντήσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αισιόδοξη και θα συµβάλλει αποφασιστικά για να ανοίξει ο δρόµος, τόσο σε κρίσιµες µετωπικές πρωτοβουλίες όσο και συνολικά“, λέει ο Γ. Ελαφρός στο άρθρο του “Η μαχόμενη Αριστερά πρέπει να τολμήσει“. Αν η απάντηση ήταν θετική βέβαια, θα βλέπαμε το ίδιο άρθρο με τη διαφορά ότι το ΣΧΕΔΙΟ Β’ θα παρουσιαζόταν ξανά σαν αντι-ΕΕ δύναμη. Μπορεί ο “πόλος της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής ανατρεπτικής Αριστεράς και η μετωπική πολιτική συμπόρευση για την ανατροπή” να μην έχει επιτευχθεί, αν μη τι άλλο όμως η πολυγλωσσία (οπορτουνισμός λέγεται) έχει κατοχυρωθεί μετά από πολλή προσπάθεια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οφείλει να της αναγνωριστεί αυτό.

Όσο για το ΣΧΕΔΙΟ Β’; Ε, δεν υπάρχει λόγος να σκάνε εκεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ας πάει στην πρωτοβουλία των 1000 να την μεγαλώσει κιόλας.



kokkinostupos








 
2 Comments

Posted by on October 29, 2013 in Uncategorized

 

Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δικαιώνει τη χρυσή αυγή και επιδεικνύει τον ολοκληρωτικό κοινοβουλευτισμό

Πανηγυρίζουν τα μιλιταριστικά σάιτ-άτυπα γραφεία τύπου της Χρυσής Αυγής:
«Την Δευτέρα ο ήχος της ερπύστριας θ’ακουστεί και πάλι στους δρόμους. Μια παρέλαση “από τα παλιά” θα έχουν την ευκαιρία να δούνε οι Θεσσαλονικείς και όσοι θα παραβρεθούν την Δευτέρα στην ημέρα τιμής των Ενόπλων Δυνάμεων. Άρματα μάχης LEO2HEL, μαχητικά αεροσκάφη F-16, αυτοκινούμενου εκτοξευτές ρουκετών MLRS και RM-70, αλλά και τακτικοί πύραυλοι εδάφους-εδάφους ATACMS κλπ Η Ελλάδα στέλνει επειτέλους ένα μήνυμα επίδειξης της ισχύος της».
Ουσιαστικά αποτελεί διαφορετική διατύπωση των αποκρουστικών αντιλήψεων του βουλευτή Θεσσαλονίκης Αντ.Γρέγου που σε ερώτηση του τον Απρίλιο στη Βουλή υπεράσπιζε τις αφομοιωμένες πλέον από τη ΝΔ μεθόδους αναπτέρωσης «του εθνικού φρονήματος», υποστηρίζοντας: «Εμάς μας αρέσει ο ήχος της ερπύστριας στην άσφαλτο και το καυσαέριο των τανκς».
Την ώρα που οι ΝΑΖΙ οδηγούνται στη φυλακή και η κοινωνία αποκαλύπτοντας τη δολοφονική τους

δράση απαιτεί τη παραδειγματική τιμωρία τους, έρχεται η κυβέρνηση και οι Ένοπλες Δυνάμεις να δικαιώσουν την εξτρεμιστικά εθνικιστική και μισαλλόδοξη πολιτικής τους. Με απόφαση των ΥΕΘΑ Δ.Αβραμόπουλου και του ΑΓΕΕΘΑ Κωσταράκου η Στρατιωτική Παρέλαση που επέβαλε το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, αποκτά το σύγχρονο ναζιστικό της περιεχόμενο. Με χορηγία MOTOR OIL!

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΖΙΤΖΙΚΩΣΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ
Όμως η ΝΔ διαμέσου του περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα προσφέρει απλόχερα νομιμοποίηση στη Χρυσή Αυγή αποφασίζοντας να καλέσει τους βουλευτές της νεοναζιστικής οργάνωσης στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, υποστηρίζοντας πως τήρησε «το γράμμα του νόμου».
Στο αντιφασιστικό σόου του Ευ.Βενιζέλου απάντησε ο Απ.Τζιτζικώστας αποκαλύπτοντας όμως τη βαθύτερη ουσία της ψήφισης της άρσης της χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής, από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ, με το ΚΚΕ να δηλώνει Λευκό (!) .
Όπως είπε «θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στους νόμους αλλιώς κάποιος περιφερειάρχης θα μπορούσε να μην καλέσει το ΠΑΣΟΚ με το επιχείρημα ότι είναι εγκληματική οργάνωση επειδή καταδικάστηκε ο Άκης Τσοχατζόπουλος».
Έχοντας κατά νου ότι η έναρξη “του πολέμου κατά των άκρων” που διεξάγει η ακροδεξιά κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σήμανε την απέλαση νέων ακραίων αντεργατικών μέτρων και βαριάς φορολογίας. Που απαιτούν ένα ολόκληρο πλέγμα ολοκληρωτισμού για να επιβληθούν και ακυρωθούν όλες οι κινηματικές αντιδράσεις. Το οποίο εξασφαλίζει το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης και η Ε.Ε. θέτοντας εκτός νόμου κάθε μορφή αμφισβήτησης, χαρακτηρίζοντας τη πάλη του κόσμου της εργασίας ως τρομοκρατική ενέργεια.
Αξίζει να δούμε το τι σημαίνουν οι δηλώσεις Τζιτζηκώστα. Στη βαθύτερη κατανόηση αυτών μας βοηθά η ανάρτηση του σοβαρού μπλογκ «ΠΑΡΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ»:
Οὐκ αἰσχύνει, ὦ Αἰσχίνη, ἡ τῆς πόλεως αἰσχύνη;
Αν το καλοσκεφτείς, στην πραγματικότητα το νομικό σύστημα προβλέπει και κωδικοποιεί πολύ λίγες καταστάσεις εν σχέσει με εκείνες που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Για παράδειγμα στερούμαστε παντελώς ενός κώδικα κυκλοφορίας ιπταμένων δίσκων (Κ.Κ.Ι.Δ. εφεξής).
Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει, ότι δεν είναι δα σύνηθες ιπτάμενοι δίσκοι να σουλατσάρουν ανά την επικράτεια. Σάμπως όμως είναι σύνηθες να σουλατσάρουν εγκληματικές οργανώσεις στη βουλή; Και αν, παρά πάσα προσδοκία, ξεμυτίσει κανένας ιπτάμενος δίσκος, δεν θα έριχνε επιτέλους κανείς επειγόντως τα καλύτερα νομικά μυαλά για να σκαρώσουν έναν Κ.Κ.Ι.Δ. Αντίθετα με ό,τι έγινε όταν ξεμύτισε μια μόνη εγκληματική οργάνωση η Χ.Α. Τότε ανέκυψε αίφνης ζέον και ακανθώδες το νομικό ζήτημα του πώς κόβεις την κρατική χρηματοδότηση σε μία συμμορία δολοφόνων! Το ζήτημα δεν γινόταν να διευθετηθεί με το υπάρχον νομικό καθεστώς; Μόνο όταν πρόκειται για κανέναν αναρχικό κρατούμενο σαν τον Σακκά ή για κανέναν Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα γίνονται όλα, ακόμα και του σπανού τα γένια; Αν η κυβέρνηση ήθελε να κόψει τα φράγκα στη ΧΑ μπορούσε να τα κόψει.
Οι συνταγματικές δεσμεύσεις και το στάξιμο της ουράς του γαϊδάρου δεν πείθουν ούτε τον Κρανιδιώτη. Ένα χαρτί χρειαζόταν: «Κόβουμε τη χρηματοδότηση της ΧΑ και τα σκυλιά δεμένα», Γενικόν Λογιστήριον του Κράτους, σφραγίδες υπογραφές και τέλος. Όμως για κάθε φιλικό χαστουκάκι στο φασίστα, πρέπει ο προλετάριος να περιμένει δέκα βουρδουλιές στην καμπούρα του: Αυτό είναι στοιχειώδες δίδαγμα από την ιστορία του φασισμού και ουδείς στην αριστερά μπορεί να κάνει ότι δεν το ήξερε.
Με την ευκαιρία όμως της κατάθεσης από την κυβέρνηση της τροπολογίας για την αναστολή χρηματοδότησης προς κόμματα του κοινοβουλίου που είναι ταυτοχρόνως εγκληματικές οργανώσεις παίχτηκε ένα πολύ διδακτικό κωμειδύλλιο μεταξύ των δύο πυλώνων του ρεφορμισμού, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
Η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα που τη στηρίζουν –του κυρ Φώτη συμπεριλαμβανομένου – έκαναν τη δουλειά που ξέρουν οι εντολείς τους: να κρατούν τα ηνία του κράτους και της κοινωνίας όχι βέβαια εμπλεκόμενοι άμεσα, αλλά διευθετώντας, διανέμοντας και κατανέμοντας καταλλήλως την υπεραξία που απαλλοτριώνουν. Η ιδέα είναι απλή: «το «κακό» κόμμα δεν παίρνει φράγκα». Έλα όμως που μια και νομοθετείς που νομοθετείς, σαν καλή αστική τάξη, είναι κρίμα να μην προβλέψεις και για αύριο ή για μεθαύριο. Κρίμα δεν θα ήταν όταν φτιάχνεις ένα μαστίγιο «για να χαϊδέψεις μαλακά εδώ ή εκεί, τα φασιστικά οπίσθια» να μην προβλέψεις και τη δυνατότητα χρήσης του ενάντια στον κύριο εχθρό σου, το προλεταριάτο; Γιατί οι αστοί, αντίθετα με τα σαΐνια του ρεφορμισμού, είναι βέβαιοι πως θα το χρειαστούν. Έτσι, το «κακό κόμμα» συνδέθηκε εκτός από το άρθρο 187 (με βάση το οποίο διώκεται η ΧΑ) και με το άρθρο 187Α του τρομονόμου. Από νομικής απόψεως δηλαδή δεν υπάρχει καμία δυσκολία, την επόμενη φορά που οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας κάνουν γαργάρα τα μισθά των ναυτικών και τα σωματεία που ελέγχει το ΚΚΕ πάνε στους καταπέλτες των καραβιών (περιπτώσεις ιζ΄) διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών και ιη΄) διατάραξη της ασφάλειας σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών) να χαρακτηριστεί το ΚΚΕ εγκληματική οργάνωση έχοντας ήδη ανοίξει ο κύκλος των «κοινοβουλευτικών εγκληματικών οργανώσεων». Το ίδιο, και μάλιστα κατά μείζονα λόγο προκειμένου για ένα σωματείο, δεν θα ήταν ούτε νομικά ούτε λογικά συνεπές να υπάρχει κάποια μεγαλύτερη δυσκολία (πχ σε μια απεργία των εκπαιδευτικών, όπου μπορεί εύκολα να «διαπιστωθεί» η περίπτωση στ΄) διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας) να χαρακτηριστεί η ΟΛΜΕ εγκληματική οργάνωση. Αλλά αυτό το τελευταίο μας οδηγεί στο επόμενο λογικό βήμα: Η ΟΛΜΕ δεν είναι στο κοινοβούλιο, άρα ποια χρηματοδότηση να της κόψεις; Και ποια λοιπόν επίπτωση θα είχε ο χαρακτηρισμός της σαν εγκληματικής οργάνωσης; Καμία; Τίποτα; Ασύδοτοι οι «εγκληματίες»;
Παπαζάνης: εικονογραφημένη παρήχηση
Φυσικά, και κατά λογική συνέπεια, η τροπολογία αυτή δεν είναι παρά το προανάκρουσμα της κατασκευής ενός ολόκληρου νομικού οπλοστασίου του βοναπαρτιστικού κράτους που στήνεται. Αν συμφωνηθεί πως ένα κόμμα είναι εγκληματική οργάνωση, τότε δεν του κόβεις απλώς και μόνο (και εφόσον είναι στο κοινοβούλιο) την κρατική χρηματοδότηση, αλλά και το κάτω μέρος της πλάτης. Αν συμφωνηθεί ότι ένα κόμμα είναι εγκληματική οργάνωση, τότε αναγκαιούν και νόμοι για το θέσουν εκτός νόμου γενικώς.
Άρα, πας εχέφρων που υπερασπίζεται με την υπόθεση του προλεταριάτου αναμένει νομοθετική δραστηριότητα του αστικού κράτους στη γραμμή των περιορισμών στη δράση ή και της απαγόρευσης κομμάτων και οργανώσεων της εργατικής τάξης, είτε με τη μορφή ξεχωριστών νόμων, είτε με τη σύνδεση υπαρχόντων νόμων μεταξύ τους, είτε με άλλα αξιοθαύμαστα νομοθετικά τερτίπια.
Πας εχέφρων που συντάσσεται με το προλεταριάτο και την υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης ενάντια στην αστική δικτατορία, θα έλεγε ΌΧΙ σε οποιαδήποτε μέτρα ενίσχυσης του νομικού οπλοστασίου του αστικού κράτους ακόμα και σε «εκείνα τα μέτρα που μπορεί προς στιγμή να προκαλούν προσωρινή δυσαρέσκεια στους φασίστες». Αλλά τι κάνουν οι πυλώνες του ρεφορμισμού, οι και κοινοβουλευτική αριστερά επονομαζόμενοι;
Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει με χέρια και με πόδια υπέρ της τροπολογίας, συμπεριλαμβανομένης και της «Αριστερής Πλατφόρμας» με τα απαραίτητα ναζάκια-με-τη-γάμπα-σου-σπάσ’-τα, ενώ η Παπαρήγα από του βήματος της Βουλής μας πληροφορεί ότι θα ψηφίσουν «παρών». Τόσο ο μεν όσο και η δε πάντως, φοβούνται μήπως η κυβέρνηση αποπειραθεί να εφαρμόσει την τροπολογία επάνω τους και τους κόψει την κρατική χρηματοδότηση. «Δεν λέω μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά μπορεί κάποιοι διεστραμμένοι εγκέφαλοι να έχουν ως στόχο και εμάς. Ήδη έχουν μιλήσει για τα δύο άκρα και για ακραία στοιχεία. Θέλουν κάποιοι νοσηροί εγκέφαλοι ίσως να εμπλέξουν κάποιους, υποτιθέμενους στο ΣΥΡΙΖΑ, ότι είναι αναμεμειγμένοι σε διάφορες υποθέσεις τρομοκρατίας» λέει ο Λαφαζάνης, που έχει πρόβλημα μόνο με το άρθρο 187Α ειδικώς. Παρομοίως και η Παπαρήγα: Μη νομίσετε, λέει απευθυνόμενη στα υπουργικά έδρανα, ότι μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε αυτά εναντίον μας, εμείς είμαστε μαθημένοι, έμπειροι, σκληρά καρύδια κτλ κτλ. [1]
Μα για να εφαρμοστεί η τροπολογία σε ένα κόμμα θα πρέπει πρώτα αυτό να χαρακτηριστεί εγκληματική οργάνωση. Λοιπόν, για να μην τρελαθούμε εντελώς, εάν ένα εργατικό κόμμα χαρακτηριζόταν «εγκληματική οργάνωση» τότε, με όλο το μπασκιναριό, τους εισαγγελείς, τους δικαστές και τους δεσμοφύλακες του κράτους στο κατόπι του, το τελευταίο πράγμα που θα το απασχολούσε το κόμμα αυτό, θα ήταν η κρατική χρηματοδότηση. Αν οι κοινοβουλευτικοί μας κρετίνοι φαντάζονται ότι θα έχουν οι οργανώσεις της εργατικής τάξης την ανοχή που απολαμβάνει η Χ.Α. να θεωρείται εγκληματική συμμορία και ταυτόχρονα να διοργανώνει παρελάσεις, να αγορεύει στο κοινοβούλιο και να διεκδικεί κρατική επιδότηση, ας γυρίσουν πλευρό. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η χρηματοδότηση αλλά η νομική δυνατότητα του χαρακτηρισμού ενός κόμματος ως εγκληματικής οργάνωσης και σε αυτό, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ, συναινούν όχι μόνο δια της συσκότισης και της μετάθεσης του προβλήματος, αλλά και δια της κοινοβουλευτικής τους ψήφου: Δεν καταψηφίζουν! Το ζήτημα δεν ήταν η διακοπή της χρηματοδότησης της ΧΑ. Είναι στον κόσμο δυνατόν η χρηματοδότηση, από όπου κι αν προέρχεται, μιας ομάδας μαστρωπών, εκβιαστών, δολοφόνων, λαθρεμπόρων κλπ κλπ σύμφωνα με το κατηγορητήριο, να μην προσκρούει σε κανένα νόμο; Είναι στον κόσμο δυνατόν να υπογράψει κάποιος υπάλληλος του κράτους την εκταμίευση κρατικού χρήματος προς μία εγκληματική οργάνωση και να μην εμπίπτει ο ίδιος αυθωρεί στην αρμοδιότητα του εισαγγελέως υπηρεσίας; Αυτό που μπήκε προς ψήφιση στο κοινοβούλιο ήταν το εάν θα είναι ή όχι νόμιμο, εάν θα είναι ή όχι «κανονικό», να χαρακτηρίζονται πολιτικές οργανώσεις ως εγκληματικές. Και στο ερώτημα αυτό ο μεν ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε ναι, το δε ΚΚΕ δεν γνωρίζω/δεν απαντώ.
Πελάτες μου!
Το μεν ΚΚΕ, ενώ κανονικά θα ψήφιζε λέει όχι, ψηφίζει εντούτοις παρών για να μην πουν ότι υποστηρίζει τη ΧΑ. Για να συμπέσει έτσι με τον Λαφαζάνη ο οποίος ψήφισε υπέρ λόγω … δημοκρατικού συγκεντρωτισμού: Αφού έβαλα λέει το θέμα της διαφωνίας μου, στο όργανό μου μαζί με άλλους συντρόφους και μειοψηφήσαμε, «Ψήφισα αυτή την τροπολογία κατά την ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή, παρά τη ριζική μου διαφωνία με αυτήν, μόνο και μόνο για να μη δώσω την ευκαιρία στο ΠΑΣΟΚ και το Μνημονιακό μπλοκ, ιδιαίτερα σε τούτη την κρίσιμη φάση, να αξιοποιήσει την διαφωνία μου για να παίξει βρώμικα παιχνίδια σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ».
Μα για σταθείτε ρε παιδιά: Ποιος θα έλεγε ότι το ΚΚΕ υποστηρίζει τη ΧΑ και σε ποιον θα το έλεγε; Και τι είδους βρώμικα παιγνίδια φοβούνται εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ; Μα βέβαια τα αστικά κόμματα θα συκοφαντούσαν το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ στο εκλογικό σώμα με στόχο να αποσπάσουν τα ψηφαλάκια των ψηφοφόρων. Φοβούνται δηλαδή ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ,ότι θα χάσουν ψήφους. Με τους όρκους πίστης στον αστικό κοινοβουλευτισμό του ΣΥΡΙΖΑ ή με τα φύκια «εμείς δεν αποδεχόμαστε το κοινοβούλιο ως θεσμό και ως περιεχόμενο» του ΚΚΕ, το δια ταύτα είναι το ίδιο: πιο κακόηχη και πιο βαρετή παρήχηση κι από αυτήν ακόμα που διαβάσατε ως υπότιτλο αυτών των γραμμών: «Παραχωρούμε όσα όπλα θέλει στο νομικό της οπλοστάσιο η αστική δικτατορία αρκεί να μην λιγοστέψουν τα μαγικά χαρτάκια που μας πέφτουν, από κείνα που ρίχνουν στο κουτί οι πολίτες-ιδιώτες κάθε τέσσερα χρόνια.» Αυτό μας λένε τα έργα και τα λόγια του ρεφορμισμού.
Αντί να ανοίξουν τα μάτια του εργάτη ξεσκεπάζοντας την ουσία αυτού του νομοθετήματος, τον στραβώνουν, προκειμένου να εξασφαλίσουν την κοινοβουλευτική τους επιτυχία -πλειοψηφία για το ένα κόμμα και παραμονή στο κοινοβούλιο για το άλλο- και μαζί με αυτή, να δώσουν την απαραίτητη στήριξη από τα αριστερά στο ίδιο το κοινοβούλιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και στο ίδιο το αστικό βοναπαρτιστικό κράτος εν τέλει.
[1] Αφού οι Γάλλοι σταλινικοί και σοσιαλιστές ψήφισαν υπέρ της διοικητικής διάλυσης των παραστρατιωτικών οργανώσεων, ο παλιάνθρωπος Μαρσέλ Κασέν έγραψε στην «Ουμανιτέ» περίπου τα εξής: «Μια μεγάλη νίκη….Φυσικά, γνωρίζουμε ότι στην καπιταλιστική κοινωνία όλοι οι νόμοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ενάντια στο προλεταριάτο. Αλλά θα προσπαθήσουμε να το αποφύγουμε αυτό, κ.λ.π.». Το ψέμα εδώ βρίσκεται στη λέξη «μπορούν». Αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί είναι:
«Γνωρίζουμε ότι καθώς βαθαίνει η κοινωνική κρίση, όλα αυτά τα μέτρα θα χρησιμοποιηθούν ενάντια στο προλεταριάτο με δεκαπλάσια ένταση». Υπάρχει ένα απλό συμπέρασμα να βγει από εδώ: Δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε το Βοναπαρτισμό της αποσύνθεσης με τα χέρια μας και να του δώσουμε και τις αλυσίδες που αναπόφευκτα θα χρησιμοποιήσει για να αλυσοδέσει την προλεταριακή πρωτοπορία. Λ. Τρότσκυ Ποιος θα αντιμετωπίσει τους φασίστες;
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ