RSS

20 Οκτώβρη: Επίκαιρα συμπεράσματα και ένα ερώτημα που γυρεύει απεγνωσμένα απάντηση

19 Oct



Πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα. Μερικοί δεν κατάλαβαν. Από κάποιους άλλους θα περίμενε κανείς να καταλάβουν αλλά εκείνοι είχαν ήδη από νωρίς κάνει τις επιλογές τους όταν έστριβαν το πηδάλιο και οδηγούσαν το πλοίο στον «αντικαπιταλισμό» εντός του καπιταλισμού, στην πορεία προς έναν ευρύτερο χώρο με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία επιφυλάσσοντας για τους εαυτούς τους το ρόλο της «αριστερής συνιστώσας». Χυδαιότεροι όλων εκείνοι που αφού έστησαν το χάπενινγκ, προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη και σήμερα να κάνουν το άσπρο-μαύρο σκυλεύοντας τη μνήμη του δολοφονηθέντος από τα χημικά των ΜΑΤ συντρόφου τους. 

Είτε έτσι ή αλλιώς, το βασικότερο από τα πολλά ερωτήματα που έθεσε ο Δεκέμβρης του 2008 ξανατέθηκε, παραμένει και έρχεται συνεχώς στο προσκήνιο καταδεικνύοντας με εμφατικό τρόπο την οριστική και αμετάκλητη χρεωκοπία της υπάρχουσας αριστεράς και δη της «αντικαπιταλιστικής».


kokkinostupos



Με ποια πλευρά είμαστε;  (δημοσιεύθηκε στις 25/10/11)


Στο δίπολο υποταγή ή χειραφέτηση, επιλέγεις. Πολιτική στάση και γραμμή.

Ως συνεπής, την  υπηρετείς σε όλες τις καμπές. Προφανώς και στις κρίσιμες.
Εκεί που όσοι κάθονται στη μέση αναποφάσιστοι ή αδύναμοι, ξεσκίζονται.
Εκεί που τα υπόγεια τούνελ της γραμμικότητας μπορεί να συνεχίσουν την παράλληλη πορεία τους με την ιστορία ή να εκραγούν στη μαυρίλα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και η ιστορία να ξεχυθεί στα αστικά κράσπεδα δικαιολογώντας το κόκκινο χρώμα στις σημαίες.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Πανηγυρισμοί για την νίκη.
Πανηγυρισμοί για την ενότητα ή το 2011.
Πανηγυρισμοί.
Που σύρθηκε, που κατέβηκε και στήθηκε στη μπροστά, στη Βουλή δηλαδή.
Και τι έγινε λοιπόν που κατέβηκε;  Το αναμενόμενο.

Μήπως γιατί δεν υπάρχει πια κανένας για να το σύρει παραπέρα;
Μήπως γιατί το όριο για τους περισσότερους είναι εκεί;

Μήπως γιατί απλά οι περισσότεροι δεν “φτάνουν” για κάτι παραπέρα κι ας θέλουν;
Ας πούμε ότι έτσι είναι.

Ας ανακοινωθεί το λοιπόν η αυτοκριτική για να συνεχίσει και η κριτική:
Χώρος οριοθετημένος. Πολιτικά και χωροταξικά. Παντού και πάντα. Διακριτός συνεπώς και με ευθύνες συγκεκριμένες.
Πολιτικά όρια, σαφώς αστικά καθορισμένα.
Διασφάλιση του ρόλου εντός.
Διασφάλιση του χώρου, για να υπάρχει κάπου ο ρόλος εντός.
Περιφρούρηση της αστικής δημοκρατίας λοιπόν.  Και κατά βάση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού.
Υποταγή και συνέπεια λοιπόν.
Προδοσία της τάξης δηλαδη.

Τι δεν καταλάβαμε, οεο;

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Το ερώτημα τέθηκε, τίθεται και θα συνεχίσει να το κάνει.
Στις οργανώσεις, στα σώματα, στις φράξιες, στις τάσεις, στις αστικού τύπου συνωμοτικές διαδικασίες των γραφείων, των επιτελείων, των παρεών, των κεντρικών οργάνων, των κρυφών ψηφοφοριών και παντός τύπου καταλοίπων της πριν του ’89 εποχής.

Απάντηση, θέση, στάση, και επιλογή υπήρξε και ήταν και συνεχίζει να είναι συνειδητή.

Και καταγράφεται από τους νικητές. Δόξα και τιμή λοιπόν στους νικητές!
Συνεπής λοιπόν όλη η αριστερά. Και συνεπέστατη η εκτός του κοινοβουλίου, τα τελευταία χρόνια.

Με ποια πλευρά λοιπόν;

Υποταγή στους συσχετισμούς ή δομηση μαζικών όρων αντιθεσμικής, επαναστατημένης συνείδησης, απόφασης και δράσης;
Επαρκεί το αυθόρμητο και ο μορφισμός για να αναβλύσει η ιστορία από τα υπόγεια των ταξικών διεργασιών ή χρειάζεται σχέδιο, στόχος και δρόμος;
Οικονομικός αγώνας και σχεδιασμός ή πολιτική αντικαπιταλιστική πάλη;
Κομμουνισμός ή βαρβαρότητα;
Όργανα εργατικής δημοκρατίας ή συνεννοήσεις;
Απεργίες σωματείων  ή υπερήφανοι μάρτυρες της επανάστασης;
Βολεμένοι στα ρετιρέ της τάξης ή αλυσοδεμένοι και ξεφτιλισμένοι στο επόμενο μπραφ;

Μέχρι τη νίκη πάντα με το καδρόνι όρθιο στις επάλξεις του οικονομικού αγώνα ή την κριτική μας από τα βάραθρα της ήττας; Γιατί εκτός από τους νικητές υπάρχουν και ηττημένοι. Πώς να το κάνουμε.


Μαζί ή και χώρια;… με το μαχαίρι του συντρόφου στην πλάτη και να σου κάνει και κριτική ότι είσαι κότα  ή συντριβή και καταθλιψάρα για την επόμενη ανατολή, που ήταν να έρθει στη δύση αλλά η επανάσταση και πάλη στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής ήταν απλά ένα κολάζ στον τοίχο και απέξω κρεμόταν και μια μπορντώ σημαία;


Μοναξιά ή αλληλεγγύη;

Αλλά ας ακροβατήσουμε και λίγο. Να σπαρθεί η αμφιβολία να θεριστεί και λίγο θέαμα.
Ας πούμε τώρα ότι ο Άρης είχε παρατάξει τις δυνάμεις του παρέα με το Ζέρβα κι έσυ κρατούσες όπλο. Ποιoν θα πυροβολούσες πρώτο;
-Σίγουρα χωρίς κουκούλα για να πείσεις και μένα ποιος είσαι και σίγουρα όχι τον Τσε.

Η λάμψη της εξέγερσης είναι παντοτινή!



Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: