RSS

Category Archives: Άρης Βελουχιώτης

“Ο Άρης κάνει πόλεμο, μ’ αντάρτες παλικάρια…”


Σαν σήμερα γεννήθηκε ο επαναστάτης κομμουνιστής Άρης Βελουχιώτης. Στην μνήμη του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ αναδημοσιεύουμε μια παλαιότερη ανάρτηση.

Του ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ (εφημερίδα ΠΡΙΝ, 19.6.2005 )



Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ:


«Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».





Από τις 12 του Φλεβάρη του ’45 έχει υπογραφεί η επονείδιστη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχουν παραδοθεί τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, ενώ ο Άρης, έχοντας μαζί του μερικές δεκάδες λαϊκούς αγωνιστές, αρνείται να πειθαρχήσει, καταγγέλλει τη συμφωνία ως ξεπουληματική και διακηρύσσει την πρόθεσή του να συνεχιστεί ο αγώνας.


Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα τα τελευταία χρόνια, με τη δημοσίευση μέρους του αρχείου του, έχει ετοιμάσει και την ιδρυτική διακήρυξη νέας οργάνωσης, του ΜΕΑ (Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας), και νέου στρατού, του ΕΛΑΣ-Ν (ΕΛΑΣ-Νέος). Η Κ.Ε. του ΚΚΕ τον έχει διαγράψει από τον Απρίλη του ’45, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του και τις καταγγελίες που της προσάπτει, αλλά έκρινε σκόπιμο να κρατήσει μυστική την απόφαση για δύο μήνες περίπου για ευνόητους λόγους… Από τη μια μεριά, φοβούνται τη σχέση του Άρη με τους αγωνιστές και το λαό και, απ’ την άλλη, αισθάνονται πλήρη ασφάλεια μόνον όταν επιστρέφει ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάδης, στα τέλη του Μάη του ’45 από το Νταχάου της Γερμανίας, και αναλαμβάνει αυτός με το κύρος του την εσωκομματική εκκαθάριση.


Και απ’ το «ούτε νερό, ούτε ψωμί στον Άρη», εντολή που δόθηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα οργανωμένα μέλη του κόμματος, φτάσαμε στον «δειλό, φοβισμένο, προδότη Άρη»!


Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτοριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του!


Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής.


 

Κι αν σήμερα, 60 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε αυτή την τεράστια αντίφαση που περικλείουν τα γεγονότα του θανάτου του Άρη, δεν το κάνουμε, ούτε γιατί θέλουμε να δώσουμε τεράστια σημασία σε μικρολεπτομέρειες, ούτε γιατί έχουμε στόχο να ενταχθούμε στην ομάδα των οπαδών του «αρχηγού των ατάκτων».


Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα.


Γέννημα της εποχής της Οκτωβριανής Επανάστασης, κομμουνιστής από μικρή ηλικία, πήρε το παρατσούκλι «Μιζέριας» απ’ την εμμονή του να αναφέρεται στη μίζερη ζωή που κάνει ο έλληνας προλετάριος και ο φτωχός αγρότης. Πέρασε όλη τη διαδρομή της κλασικής κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης της Γ’ Διεθνούς της ηρωικής εποχής. Όπου ανακατεύθηκε βγήκε παλικάρι, είτε στον πειθαρχικό ουλαμό στο Καλπάκι, είτε στις φυλακές και στις εξορίες. Απ’ τους καλύτερους αγκιτάτορες του κόμματος (έχουν μείνει παροιμιώδεις οι αυτοσχέδιες ομιλίες του στις πλατείες της Αθήνας, τα χρόνια της «Τρίτης Περιόδου» και της «ηρωικής εφόδου στον καπιταλισμό»). Αυτή την περίφημη αγκιτάτσια, θα χρησιμοποιήσει, μόνος και πρώτος απ’ όλους, αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τις δυνάμεις του Άξονα, για να σημάνει το προσκλητήριο του αγώνα στις νέες συνθήκες. Από τις συναναστροφές του με κομμουνιστές διανοούμενους του μεσοπολέμου και την ατίθαση προσωπικότητά του αποκτά και βαθιά κριτικό πνεύμα, θέλει ν’ αγωνιστεί για ν’ ανακαλύψει κι αυτός το νέο κόσμο μέσα από τη δική του πείρα, κριτικάρει και διαφωνεί με τα «ετοιμοπαράδοτα» προϊόντα…


Όσο για το «κουσούρι» της «δήλωσης μετανοίας», δεν γνωρίζουμε ούτε και πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι οδήγησε τον Άρη σ’ αυτή την ενέργεια. Από οποιαδήποτε σκοπιμότητα κι αν υπαγορεύτηκε η «δήλωση», εμείς ένα έχουμε να πούμε: όχι μόνο «ξαναγόρασε» με το αίμα του αυτή την πράξη (σαν πολλή αγορά δεν περιέχει άραγε η περίφημη διαγραφή του από την Κ.Ε;), αλλά κατάφερε ακόμα και την άρνηση να την κάνει θέση! Ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης μετά τη δήλωση! Βρήκε το ρόλο που του ταίριαζε γάντι, έγινε ο πρωτομάστορας, ο πρωτοκαπετάνιος, ο αδιαφιλονίκητος λαϊκός ηγέτης, ο άνθρωπος που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλους απ’ όλη τη φτωχολογιά της Ελλάδας και μισήθηκε μέχρι θανάτου απ’ την πλουτοκρατία, τους προδότες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.


Η λαϊκή συνείδηση έχει «παραγράψει» την οποιαδήποτε «αμαρτία» του Άρη, είτε τη δήλωση, είτε την «υπερβολική σκληράδα» απέναντι σε εχθρούς και φίλους την εποχή του αντάρτικου, γιατί η ίδια η ιστορία απέδειξε με γεγονότα ότι ο Άρης ήταν όχι μόνο στρατιωτική ιδιοφυία στον παρτιζάνικο πόλεμο, αλλά είχε τη διορατικότητα και την τόλμη να χαράξει κατά βάθος μια σωστή πολιτική γραμμή, απέναντι στην αδιέξοδη και τελικά ξεπουληματική πολιτική των «ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων» που ακολούθησε το ΚΚΕ.


«Ό, τι συμφέρει το λαό συμφέρει και το κόμμα»

Όσο κι αν οι καιροί δεν επέτρεπαν να αναγνωστεί η προγραμματική στροφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30 με τα «λαϊκά μέτωπα» και τα σύμφωνα τύπου Σοφούλη-Σκλάβαινα, ο Άρης θέτει, έστω πρωτόλεια, το πραγματικό πρόβλημα: το πρόβλημα του «ποιος ποιον», το πρόβλημα της εξουσίας. Ο Άρης όχι μόνο δημιουργεί από το μηδέν τον αντάρτικο στρατό, αλλά διδάσκεται από τη λαϊκή πείρα, εμπνέεται από τους θεσμούς που δημιουργούνται σε απομονωμένα ορεινά χωριά, και τοποθετεί στα πρώτα καθήκοντα του ΕΛΑΣ την πάλη για να γεννηθούν και να ριζώσουν η λαϊκή αυτοδιοίκηση και η λαϊκή δικαιοσύνη στην Ελεύθερη Ελλάδα των βουνών.



Η φιλοσοφική λυδία λίθος του Άρη είναι πεντακάθαρη: «Ό, τι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι». (Πόση διαφορά, αλήθεια, απ’ τη φιλοσοφία που αποπνέει η απόφαση της διαγραφής του: για το ΚΚΕ πάνω απ’ όλα στέκεται το κομματικό αλάθητο και τα λαϊκά συμφέροντα πρέπει να υποταχθούν στην ακόμη και λαθεμένη κομματική γραμμή).


Ο Άρης βλέπει την κοινωνική επανάσταση που συντελείται στην Ελλάδα, συνδυάζει με υποδειγματικό τρόπο το ταξικό με το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα, ξέρει τα στρατόπεδα και παίρνει συνεχώς πρωτοβουλίες για να προωθήσει τις λαϊκές θέσεις. Το ΚΚΕ παλινδρομεί, παρακαλάει τα αστικά ραμολιμέντα να συμμαχήσουν μαζί του, έχει τουλάχιστον αυταπάτες για το ρόλο των Εγγλέζων στη μετά-κατοχική Ελλάδα, ακόμα και στα Δεκεμβριανά, μετά από συνεχείς παλινωδίες και, ενώ έχουν προηγηθεί οι καταστροφικές συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (με τις οποίες αποδεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ και παρέδιδε την εξουσία στους «πατέρες του έθνους»), επιλέγει τη σύγκρουση με στόχο τη… συμφιλίωση, διώχνει τον κύριο όγκο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο για να μη λάβει μέρος στη Μάχη της Αθήνας!


Άλλωστε, και το ίδιο το ΚΚΕ αναγκάστηκε απ’ τα πράγματα να ακολουθήσει τη γραμμή του Άρη, με καθυστέρηση βεβαίως δύο χρόνων (!), και να οικοδομήσει τον ΔΣΕ στον εμφύλιο ’46-’49, ασχέτως, βεβαίως αν και στον κολοφώνα της αντιπαράθεσης, στο Γράμμο και στο Βίτσι, η γραμμή του κόμματος μιλούσε πάλι για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις» και «εθνική συμφιλίωση».
Ήταν επόμενο, λοιπόν, μετά και τη Βάρκιζα, ο Άρης να κατασταλάξει ως προς αυτά που συνέβησαν. Τα παρακάτω είναι τα λόγια του Άρη, όπως τα καταγράφει στη μαρτυρία του ο συναγωνιστής του Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής) μετά τη Βάρκιζα:


 

«Άκου, Περικλή, η συμφωνία της Βάρκιζας είναι προδοσία. Ένα κι ένα κάνουν δύο, η ηγεσία του Κινήματος δεν έκανε λάθη, δεν έκανε σφάλματα, διέπραξε εγκλήματα και γι’ αυτά πρέπει να δώσει λόγο, το Πολιτικό Γραφείο με επικεφαλής τον Σιάντο πρέπει να περάσει στρατοδικείο επί εσχάτη προδοσία. Εγώ δεν πρόκειται ν’ ακολουθήσω την ηγεσία στην Αθήνα, να γίνω, όπως με θέλουν, πρόεδρος των Εφεδρο-Ελασιτών για να πρωτοκολλάω τις σφαγές και τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς των αγωνιστών. Θ’ ακολουθήσω το δρόμο που χάραξα απ’ την αρχή κι όσοι πιστοί προσέλθετε».


Κατά τη γνώμη μας, ο Άρης Βελουχιώτης είναι όχι μόνο το πρότυπο του κομμουνιστή της τρίτο-διεθνιστικής ηρωικής εποχής, της εποχής που ξεκίνησε απ’ τον Οκτώβρη και έφτασε στην Κούβα και στο Βιετνάμ, αλλά και του σημερινού και του μελλοντικού επαναθεμελιωμένου κομμουνιστικού κινήματος. Γι’ αυτό αγαπήθηκε απεριόριστα απ’ την ελληνική εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά. Η δράση του, η επαναστατική στάση του σε όλες τις δυσκολίες, η προλεταριακή αδιαλλαξία του, η ταύτισή του με τις θυσίες και τα βάσανα του λαού μας, η θέλησή του να μην πειθαρχήσει σε μια συμφωνία που πρόδιδε τα λαϊκά συμφέροντα, ο ηρωικός θάνατός του, αναδεικνύουν τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ σε φωτεινό παράδειγμα άξιου λαϊκού ηγέτη που ζει και θα ζει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά του λαού μας.


Advertisements
 

Προσωπικά αντικείμενα του Άρη Βελουχιώτη

Η ταμπακιέρα


Ένα από τα προσωπικά αντικείμενα του Άρη που κράταγε πάντα μαζί του και που τον συνόδευσαν ως στον θάνατο. Μετά το θάνατό του λέγεται ότι η ταμπακιέρα του Άρη αφέθηκε μαζί με το ρολόι και το περίστροφό του πάνω στο άψυχο σώμα του και ως εκ τούτου πάρθηκε από τους διώκτες του. Άλλες αναφορές θέλουν την ταμπακιέρα να δωρίζεται σε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Άρη λίγο πριν τον θάνατό του. 


Το ξίφος του Άρη


Ξίφος του Άρη Βελουχιώτη που εικονίζεται στην παρακάτω φωτογραφία και το οποίο πιθανότατα είναι διακοσμητικό εγχειρίδιο της Σχολής Ευελπίδων ή άλλης στρατιωτικής ακαδημίας. Το εγχειρίδιο του Άρη δωρίστηκε αρχικά στην ΕΔΙΑ από παλαιό αντάρτη του ΕΛΑΣ που το είχε πάρει όταν ο Βελουχιώτης το ξέχασε σε μια επίσκεψή του στη Θεσσαλία. Σήμερα το ξίφος δωρίστηκε από την ΕΔΙΑ στο υπό ανέγερση μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Λαμίας. Έως σήμερα άγνωστο παραμένει το όνομα του εν ζωή αντάρτη του ΕΛΑΣ που το είχε στην κατοχή του κατόπιν επιθυμίας του ιδίου. Το ξίφος του Άρη δωρίστηκε μαζί με έναν χάρτη του στρατοπέδου του Χαΐδαρίου.

Το γνωστό από τον Μελεντζή εγχειρίδιο του Άρη

Ο “Ελβετός”


Σε πολλές περιπτώσεις αντάρτες και επιτελείς του ΕΛΑΣ είχαν δωρίσει διάφορα περίστροφα στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ. Ο Άρης τα αρνούνταν όλα. “Το περίστροφο το κουβαλάει κανείς φιλώντας την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό του. Για αυτό τον σκοπό μου κάνει και αυτό το παλιό περίστροφο.” έλεγε ο ίδιος. Το εν λόγω παλιό περίστροφο ήταν ένα παλιού τύπου ελβετικό 1882/29 Revolver. Ο Άρης και οι αντάρτες του το αποκαλούσαν “Ο Ελβετός”. Μια εκδοχή για την αυτοκτονία του Άρη θέλει τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ να αυτοκτόνησε με αυτόν. Μετά πάντως την αυτοκτονία του, ο Τζαβέλλας, ένα από τα πρωτοπαλίκαρά του Άρη, έσπασε στο Ελβετό, μαζί με το ρολόι του επάνω στα βράχια. Το εάν εν τέλει ο Ελβετός βρέθηκε από τους διώκτες του Άρη και που βρίσκεται σήμερα παραμένει άγνωστο. 


Το 1882/29 Revolver σαν τον Ελβετό του Άρη

Γράμμα στον Νίκο Ζαχαριάδη



Η πρώτη και η δεύτερη σελίδα του προσωπικού γράμματος που έστειλε ο Άρης Βελουχιώτης προς τον γ.γ. του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη. Το γράμμα φέρει την ημερομηνία 4 Ιουνίου 1945 και σε αυτό ο Άρης δηλώνει ότι νιώθει έτοιμος να σταματήσει κάθε ενέργεια εάν του το ζητήσει ο γενικός γραμματέας. 






Δελτίο Εγκληματικότητας του Άρη Βελουχιώτη


Πάς τίμιος Έλλην οφείλει να καταγγείλει στις κατοχικές αρχές τον Αθανάσιο Κλάρα ή Αναστασιάδη ή Δημητριάδη ή Άρη ή Βελουχιώτη, αρχηγό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ”. Το δελτίο εγκληματικότητας αφορά την επικήρυξη τού του 1943 από τις κατοχικές αρχές και φέρει τις φωτογραφίες που διέθετε η Ασφάλεια ήδη από την εποχή του Μανιαδάκη. 








Θεωρητικό κείμενο του Άρη Βελουχιώτη



Ένα από τα σπάνια και λίγα θεωρητικά κείμενα που έγραψε ο Θανάσης Κλάρας. Το κείμενο αφορά παρατηρήσεις σχετικά με το διεθνές εμπόριο με αφορμή άρθρο του περιοδικού “Αμερικανικές Εξαγωγές”. 












Πτυχίο του Άρη Βελουχιώτη


Το 1919, ο Άρης Βελουχιώτης, σε ηλικία 14 ετών, φεύγει από την πόλη και και μπαίνει οικότροφος στην Αβερόφειο Μέση Γεωργική Σχολή Λάρισας. Εκεί ο Κλάρας θα εξελιχθεί σε επιμελή και σχολαστικό μαθητή, πράγμα που εμφανίζεται και στα σωζόμενα μέχρι σήμερα σχολικά του τετράδια. Όταν τελείωσε το 1922 την σχολή επέστρεψε στην Λαμία. Εκεί ο πατέρας του ελπίζει ότι θα ασχοληθεί με τα κτήματα της οικογένειας στην Στυλίδα, όμως ο Κλάρας αρνείται λέγοντας πως “αν γίνονταν πλούσιος θα έπαυε να σκέπτεται τους φτωχούς“. Αργότερα θα αναζητήσει εργασία στο Δημόσιο. Το 1923, θα αποχωρήσει από την θέση του αρνούμενος να συμμετάσχει στα ρουσφέτια της εποχής του. 



Οικογενειακή φωτογραφία του Άρη Βελουχιώτη



Ο Δικηγόρος Δημήτριος Κλάρας με τη σύζυγό του Αγλαΐα, το γένος Ζέρβα (δεύτερη εξαδέλφη του Ναπολέοντα Ζέρβα) φωτογραφίζεται με τα παιδιά του. Καθήμενος ο μικρότερος γιος Μπάμπης Κλάρας, όρθια η Λιλή (Αργυρώ – Ευαγγελία) και δίπλα της ο μεγαλύτερος γιος Περικλής Κλάρας. Δεξιά του ο Θανάσης Κλάρας, μαθητής της Γεωργικής Σχολής Λάρισας. Ο μικρός αδελφός του Θανάση ακολούθησε τον Θανάση στο βουνό και αργότερα εξελίχθηκε σε συγγραφέα και κριτικό. 
 

Ο Πάμπλο μιλά για τον Άρη Βελουχιώτη

 

«Άρης Βελουχιώτης: ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ»

Ιούνιος. Σηματοδοτεί την αρχή του «Άρη Βελουχιώτη» αλλά και το τραγικό τέλος του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ. Στις 7 Ιουνίου του 1942, μετά από μεγάλες δυσκολίες και πολλές προσπάθειες για τη δημιουργία των πρώτων ανταρτοομάδων,  ο Θανάσης Κλάρας κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του σαν Άρης Βελουχιώτης. Στο χωριό Δομνίστα της Ευρυτανίας όπου μπήκε με τους αντάρτες του.
Τρία χρόνια αργότερα, στις 16 Ιούνη του 1945, στο φαράγγι του Φάγγου της Μεσούντας, γράφεται ο τραγικός επίλογος και το τέλος. Κυνηγημένος από τους παρακρατικούς του οπλαρχηγού του Ζέρβα Βόιδαρου και από ‘Εθνοφύλακες’, θέτει τέλος στη ζωή του. Το κεφάλι του, μαζί με του Τζαβέλα, υποχρεώθηκε να το αποκόψει ο αιχμάλωτος αντάρτηςΔράκος. Αφού το περιφέρανε σαν τρόπαιο με πίπιζες νταούλια και ζουρνάδες οι κανίβαλοι της εποχής εκείνης, κρεμάστηκε στον φανοστάτη των Τρικάλων, στην κεντρική πλατεία Ρήγα Φεραίου. Παρέμεινε εκεί κρεμασμένο επί δύο μέρες περίπου.
Στο ενδιάμεσο βέβαια αυτών των δύο ημερομηνιών, γράφτηκε η πιο δυνατή ιστορία αγώνα και ταξικήςπάλης που ανέβασε τον θρυλικό «Καπετάνιο Άρη» στο πάνθεο των ηρώων του λαού. Του λαού που τον τραγούδησε, τον πένθησε και βέβαια δεν περίμενε καμιά επίσημη «αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης»αλλά και καμιά μισή και ‘μίζερη’ αποκατάσταση.
Άλλες εποχές, σίγουρα. Άλλες εποχές, άλλα διλήμματα.Σήμερα τα διλήμματα τα κανοναρχούνε ο Ψυχάρης και η Μέρκελ. «ΕΕ ή Επανάσταση» από το πρωτοσέλιδο τουΒΗΜΑτος ο ένας, για να στηρίξει την πρώτη και να ξορκίσει τη δεύτερη.  «Ευρώ ή χάος» η άλλη, μαζί με την αστική τάξη και το κεφάλαιο.
Στις αρχές της η ταινία παρουσιάζει το Διάγγελμα του σφαγέα του ελληνικού λαού Στρατηγού Σκόμπι:
«ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΩ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΙΝ ΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΟΥ ΑΝΑΤΕΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΜΟΥ (δηλαδή τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, το τσάκισμα του εαμικού κινήματος και τη διάλυση του ΚΚΕ). ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ, ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟΝ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΡΑΦΕΙ. Στρατηγός Σκόμπι».
Επίκαιρο ακούγεται… Όχι τυχαία άλλωστε, λίγες μέρες πριν την αυριανή ‘επέτειο’, άγνωστοι αφαίρεσαν ‘για δεύτερη φορά’ το κεφάλι του από το μνημείο στη Μεσούντα.
Τα διλήμματα που τέθηκαν τότε στο επαναστατικό κίνημα, σίγουρα  δεν ήταν πλαστά, ‘ψευτοδιλήμματα’. Κι όμως, στο βάθος, τότε και σήμερα το δίλημμα είναι το ίδιο, καπιταλισμός ή επανάσταση.
Παραθέτουμε την κορυφαία ταινία του Φώτου Λαμπρινού: «Άρης Βελουχιώτης: ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ» (ικανοποιώντας, έστω καθυστερημένα, επιθυμία αγαπημένου συντρόφου).
Πρόκειται για ταινία-ντοκιμαντέρ του 1981 διάρκειας 113’. Τη χρονιά που προβλήθηκε έκοψε 200.000 εισιτήρια. Αναφέρεται στην ένοπλη αντίσταση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ στην κατοχή και αφιερώθηκε στα σαράντα χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ. Ο τίτλος παραπέμπει στο δίλημμα που τέθηκε στο λαϊκό και το κομμουνιστικό κίνημα με την απελευθέρωση από τους Γερμανούς:Ειρηνικός δρόμος και κοινοβουλευτική ενσωμάτωση ή ένοπλη πάλη μέχρι την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας; Τις απαντήσεις που δόθηκαν τότε, τις ξέρουμε. Το ίδιο ξέρουμε και τις επιπτώσεις τους.
Σενάριο- Σκηνοθεσία: Φώτος Λαμπρινός. Αφηγητής: Γιώργος Σαμπάνης. Μουσική ενορχήστρωση και διεύθυνση: Λουκιανός Κηλαηδόνης. Αφηγούνται στην ταινία:
Γιώργος Χουλιάρας –Περικλής, καπετάνιος του ΕΛΑΣ. Δημητρός, αντάρτης του ΕΛΑΣ. Φώτης Πανάγος,αντάρτης Σαράνταινας. Ταξίαρχος Έντι Μάγερς, αρχηγός Βρετανικής Αποστολής. Ο  γενικός γραμματέας του ΕΑΜ (θέση που αργότερα, στη Βάρκιζα, είχε ο Μήτσος Παρτσαλίδης) Θανάσης Χατζής. Κων/νος Δεσποτόπουλος, νομικός σύμβουλος ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σταύρος Κανελλόπουλος, μέλος γεν. γραμματείας ΕΑΜ.Μίμης Τάσος- Μπουκουβάλας, καπετάνιος Ιππικού του ΕΛΑΣ. Θ. Γκένιος – Λασσάνης,καπετάνιος του ΕΛΑΣ. Β. Παπαδάκης– καπετάν Λευτεριάς της μεραρχίας Στερεάς. Επίσης οΛευτέρης Αποστόλου, ο οποίος στις 27/9/1941 υπέγραψε την ίδρυση του ΕΑΜ «δια το Κομμουνιστικόν Κόμμα Ελλάδος».
Βάση για την ταινία αποτέλεσε το βιβλίο τουΘανάση Χατζή «Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε».
Δείτε με προσοχή αλλά και κριτικό μάτι την ταινία. Για την προσωπικότητα και την πολιτική παρακαταθήκη του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, διαβάστε το άρθρο του Τάσου Κατιντσάρου “Ο Άρης κάνει πόλεμο, μ’ αντάρτες παλικάρια…”. Ανάλογο αφιέρωμα στο μπλογκ μας υπάρχει εδώ.
Στην ταινία περιλαμβάνεται και ένας πραγματικός θησαυρός από κινηματογραφικά και φωτογραφικά υλικά (όπως η συγκλονιστική σκηνή της παράδοσης των όπλων του ΕΛΑΣ). Τον πλήρη κατάλογό τους αντλήσαμε από εδώ.
Την ομιλία του Βελουχιώτη στη Λαμία διάβασε ο Δημήτρης Καμπερίδης.
Στην ταινία περιλαμβάνονται σπάνια αρχειακά κινηματογραφικά υλικά καθώς και φωτογραφίες:
Ο Άρης Βελουχιώτης με τους μαυροσκούφηδες του έφιπποι καλπάζουν.
Διανομή συσσιτίου από τους Εγγλέζους.
Στιγμιότυπα από τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Στιγμιότυπα από τη Συνδιάσκεψη της Γιάλτας.
Διαδηλώσεις του ΕΑΜ.
Επίκαιρα από την επίσκεψη του Τσόρτσιλ στην Αθήνα τον Φλεβάρη του 1945.
Ο Άρης με τον Σαράφη στα Τρίκαλα για την υπογραφή του αφοπλισμού του ΕΛΑΣ.
Μαχητές του ΕΛΑΣ σε παράταξη και έφιπποι σε πορεία σε χιονισμένο τοπίο.
Σκηνές με πλοιάριο του ΕΛΑΝ σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Η παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ.
Καθημερινή ζωή στην Αθήνα με την παρουσία των Εγγλέζων.
Πορεία και διάβαση ποταμού από τον Άρη και τους μαχητές του τμήματός του.
Γερμανικά στρατεύματα κατοχής μαζί με Τάγματα Ασφαλείας στον Άγνωστο Στρατιώτη.
Ο Άρης με τον Σαράφη και τους μαυροσκούφηδες έφιπποι.
Ο Άρης με τον Σαράφη και αξιωματικούς του ΕΛΑΣ ποζάρουν για αναμνηστική φωτογραφία.
Η συμμαχική απόβαση στην Σικελία.
Παράσταση θεάτρου σε πρόχειρη υπαίθρια σκηνή σε πλατεία χωριού της ελεύθερης Ελλάδας.
Επίκαιρα από την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων και την απελευθέρωση της Αθήνας.
Απόβαση συμμαχικών δυνάμεων στην Ελλάδα.
Καθημερινή ζωή στην απελευθερωμένη Αθήνα και την πλατεία Συντάγματος.
Κοντινό πλάνο του Γιάννη Ζεύγου ανώτατου στελέχους του ΚΚΕ που χρημάτισε Υπουργός στην πρώτη κυβέρνηση μετά την Απελευθέρωση υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου και δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος τον Δεκέμβρη του ΄44, η κηδεία των θυμάτων της και η διαδήλωση της επόμενης ημέρας.
Ένοπλες συγκρούσεις στα Δεκεμβριανά.
Αγγλικά αεροπλάνα πάνω από την Αθήνα.
Ένοπλοι στον βράχο της Ακρόπολης.
Συναντήσεις πολιτικών με το Σκόμπυ και άφιξη του Τσόρτσιλ στην Αθήνα.
Μάχες στην οδό Κοραή και κατάληψη των γραφείων του ΕΑΜ από τους Άγγλους.
Οι καταστροφές στους δρόμους της πόλης από την σύγκρουση.
Τσολιάδες χορεύουν μαζί με Άγγλους παραδοσιακό χορό υπό τον ήχο στρατιωτικής μπάντας.

Πηγή: http://vathikokkino.com 

 

“Ο Άρης κάνει πόλεμο, μ’ αντάρτες παλικάρια…”

Του ΤΑΣΟΥ ΚΑΤΙΝΤΣΑΡΟΥ

Τραγική «σύμπτωση»! Στις 16 Ιουνίου 1945, την ίδια μέρα που το κρατικό ραδιόφωνο αναγγέλλει σε όλους τους Έλληνες το θάνατο του «αρχισυμμορίτη καπετάνιου του προδοτικού ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη», ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ:

«Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».



Από τις 12 του Φλεβάρη του ’45 έχει υπογραφεί η επονείδιστη Συμφωνία της Βάρκιζας και έχουν παραδοθεί τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, ενώ ο Άρης, έχοντας μαζί του μερικές δεκάδες λαϊκούς αγωνιστές, αρνείται να πειθαρχήσει, καταγγέλλει τη συμφωνία ως ξεπουληματική και διακηρύσσει την πρόθεσή του να συνεχιστεί ο αγώνας.

Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα τα τελευταία χρόνια, με τη δημοσίευση μέρους του αρχείου του, έχει ετοιμάσει και την ιδρυτική διακήρυξη νέας οργάνωσης, του ΜΕΑ (Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας), και νέου στρατού, του ΕΛΑΣ-Ν (ΕΛΑΣ-Νέος). Η Κ.Ε. του ΚΚΕ τον έχει διαγράψει από τον Απρίλη του ’45, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις απόψεις του και τις καταγγελίες που της προσάπτει, αλλά έκρινε σκόπιμο να κρατήσει μυστική την απόφαση για δύο μήνες περίπου για ευνόητους λόγους… Από τη μια μεριά, φοβούνται τη σχέση του Άρη με τους αγωνιστές και το λαό και, απ’ την άλλη, αισθάνονται πλήρη ασφάλεια μόνον όταν επιστρέφει ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός Νίκος Ζαχαριάδης, στα τέλη του Μάη του ’45 από το Νταχάου της Γερμανίας, και αναλαμβάνει αυτός με το κύρος του την εσωκομματική εκκαθάριση.

Και απ’ το «ούτε νερό, ούτε ψωμί στον Άρη», εντολή που δόθηκε σε όλες τις κομματικές οργανώσεις και τα οργανωμένα μέλη του κόμματος, φτάσαμε στον «δειλό, φοβισμένο, προδότη Άρη»!

Ο Άρης (παρότι μάλλον αυτοκτόνησε, σύμφωνα με τις πληροφορίες των εν ζωή συναγωνιστών του, στη γνωστή συμπλοκή με απόσπασμα εθνοφυλάκων στη Μεσούντα) ουσιαστικά δολοφονείται δυο φορές: μία από τους κυνηγούς κεφαλών του ελληνικού δωσιλογισμού και πραιτοριανούς των εγγλέζων ιμπεριαλιστών, και μία από την ηγεσία του κόμματος στο οποίο αφιέρωσε όλη τη ζωή και τη δράση του!

Στο πρόσωπό του συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο και το δράμα του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος, του μεγαλύτερου κινήματος Αντίστασης στην Ευρώπη τα χρόνια της Κατοχής.

 

Κι αν σήμερα, 60 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε αυτή την τεράστια αντίφαση που περικλείουν τα γεγονότα του θανάτου του Άρη, δεν το κάνουμε, ούτε γιατί θέλουμε να δώσουμε τεράστια σημασία σε μικρολεπτομέρειες, ούτε γιατί έχουμε στόχο να ενταχθούμε στην ομάδα των οπαδών του «αρχηγού των ατάκτων».

Άλλωστε, ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει μπει στη λαϊκή συνείδηση ως ο αυθεντικότερος εκφραστής του επαναστατικού αγώνα στη χώρα μας οριστικά και αμετάκλητα.

Γέννημα της εποχής της Οκτωβριανής Επανάστασης, κομμουνιστής από μικρή ηλικία, πήρε το παρατσούκλι «Μιζέριας» απ’ την εμμονή του να αναφέρεται στη μίζερη ζωή που κάνει ο έλληνας προλετάριος και ο φτωχός αγρότης. Πέρασε όλη τη διαδρομή της κλασικής κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης της Γ’ Διεθνούς της ηρωικής εποχής. Όπου ανακατεύθηκε βγήκε παλικάρι, είτε στον πειθαρχικό ουλαμό στο Καλπάκι, είτε στις φυλακές και στις εξορίες. Απ’ τους καλύτερους αγκιτάτορες του κόμματος (έχουν μείνει παροιμιώδεις οι αυτοσχέδιες ομιλίες του στις πλατείες της Αθήνας, τα χρόνια της «Τρίτης Περιόδου» και της «ηρωικής εφόδου στον καπιταλισμό»). Αυτή την περίφημη αγκιτάτσια, θα χρησιμοποιήσει, μόνος και πρώτος απ’ όλους, αμέσως μετά την κατάληψη της χώρας απ’ τις δυνάμεις του Άξονα, για να σημάνει το προσκλητήριο του αγώνα στις νέες συνθήκες. Από τις συναναστροφές του με κομμουνιστές διανοούμενους του μεσοπολέμου και την ατίθαση προσωπικότητά του αποκτά και βαθιά κριτικό πνεύμα, θέλει ν’ αγωνιστεί για ν’ ανακαλύψει κι αυτός το νέο κόσμο μέσα από τη δική του πείρα, κριτικάρει και διαφωνεί με τα «ετοιμοπαράδοτα» προϊόντα…

Όσο για το «κουσούρι» της «δήλωσης μετανοίας», δεν γνωρίζουμε ούτε και πρόκειται να μάθουμε ποτέ τι οδήγησε τον Άρη σ’ αυτή την ενέργεια. Από οποιαδήποτε σκοπιμότητα κι αν υπαγορεύτηκε η «δήλωση», εμείς ένα έχουμε να πούμε: όχι μόνο «ξαναγόρασε» με το αίμα του αυτή την πράξη (σαν πολλή αγορά δεν περιέχει άραγε η περίφημη διαγραφή του από την Κ.Ε;), αλλά κατάφερε ακόμα και την άρνηση να την κάνει θέση! Ο Θανάσης Κλάρας έγινε Άρης Βελουχιώτης μετά τη δήλωση! Βρήκε το ρόλο που του ταίριαζε γάντι, έγινε ο πρωτομάστορας, ο πρωτοκαπετάνιος, ο αδιαφιλονίκητος λαϊκός ηγέτης, ο άνθρωπος που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλους απ’ όλη τη φτωχολογιά της Ελλάδας και μισήθηκε μέχρι θανάτου απ’ την πλουτοκρατία, τους προδότες και τους ξένους ιμπεριαλιστές.

Η λαϊκή συνείδηση έχει «παραγράψει» την οποιαδήποτε «αμαρτία» του Άρη, είτε τη δήλωση, είτε την «υπερβολική σκληράδα» απέναντι σε εχθρούς και φίλους την εποχή του αντάρτικου, γιατί η ίδια η ιστορία απέδειξε με γεγονότα ότι ο Άρης ήταν όχι μόνο στρατιωτική ιδιοφυία στον παρτιζάνικο πόλεμο, αλλά είχε τη διορατικότητα και την τόλμη να χαράξει κατά βάθος μια σωστή πολιτική γραμμή, απέναντι στην αδιέξοδη και τελικά ξεπουληματική πολιτική των «ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων» που ακολούθησε το ΚΚΕ.

«Ό, τι συμφέρει το λαό συμφέρει και το κόμμα»


Όσο κι αν οι καιροί δεν επέτρεπαν να αναγνωστεί η προγραμματική στροφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, που έγινε στα μέσα της δεκαετίας του ’30 με τα «λαϊκά μέτωπα» και τα σύμφωνα τύπου Σοφούλη-Σκλάβαινα, ο Άρης θέτει, έστω πρωτόλεια, το πραγματικό πρόβλημα: το πρόβλημα του «ποιος ποιον», το πρόβλημα της εξουσίας. Ο Άρης όχι μόνο δημιουργεί από το μηδέν τον αντάρτικο στρατό, αλλά διδάσκεται από τη λαϊκή πείρα, εμπνέεται από τους θεσμούς που δημιουργούνται σε απομονωμένα ορεινά χωριά, και τοποθετεί στα πρώτα καθήκοντα του ΕΛΑΣ την πάλη για να γεννηθούν και να ριζώσουν η λαϊκή αυτοδιοίκηση και η λαϊκή δικαιοσύνη στην Ελεύθερη Ελλάδα των βουνών.

Η φιλοσοφική λυδία λίθος του Άρη είναι πεντακάθαρη: «Ό, τι συμφέρει το λαό πρέπει να συμφέρει και το κόμμα. Με αυτή τη βάση δεν θα βγούμε ποτέ μπερδεμένοι». (Πόση διαφορά, αλήθεια, απ’ τη φιλοσοφία που αποπνέει η απόφαση της διαγραφής του: για το ΚΚΕ πάνω απ’ όλα στέκεται το κομματικό αλάθητο και τα λαϊκά συμφέροντα πρέπει να υποταχθούν στην ακόμη και λαθεμένη κομματική γραμμή).

Ο Άρης βλέπει την κοινωνική επανάσταση που συντελείται στην Ελλάδα, συνδυάζει με υποδειγματικό τρόπο το ταξικό με το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα, ξέρει τα στρατόπεδα και παίρνει συνεχώς πρωτοβουλίες για να προωθήσει τις λαϊκές θέσεις. Το ΚΚΕ παλινδρομεί, παρακαλάει τα αστικά ραμολιμέντα να συμμαχήσουν μαζί του, έχει τουλάχιστον αυταπάτες για το ρόλο των Εγγλέζων στη μετά-κατοχική Ελλάδα, ακόμα και στα Δεκεμβριανά, μετά από συνεχείς παλινωδίες και, ενώ έχουν προηγηθεί οι καταστροφικές συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας (με τις οποίες αποδεχόταν τη διάλυση του ΕΛΑΣ και παρέδιδε την εξουσία στους «πατέρες του έθνους»), επιλέγει τη σύγκρουση με στόχο τη… συμφιλίωση, διώχνει τον κύριο όγκο των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο για να μη λάβει μέρος στη Μάχη της Αθήνας!

Άλλωστε, και το ίδιο το ΚΚΕ αναγκάστηκε απ’ τα πράγματα να ακολουθήσει τη γραμμή του Άρη, με καθυστέρηση βεβαίως δύο χρόνων (!), και να οικοδομήσει τον ΔΣΕ στον εμφύλιο ’46-’49, ασχέτως, βεβαίως αν και στον κολοφώνα της αντιπαράθεσης, στο Γράμμο και στο Βίτσι, η γραμμή του κόμματος μιλούσε πάλι για «ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις» και «εθνική συμφιλίωση».
Ήταν επόμενο, λοιπόν, μετά και τη Βάρκιζα, ο Άρης να κατασταλάξει ως προς αυτά που συνέβησαν. Τα παρακάτω είναι τα λόγια του Άρη, όπως τα καταγράφει στη μαρτυρία του ο συναγωνιστής του Γιώργος Χουλιάρας (Περικλής) μετά τη Βάρκιζα:

 

«Άκου, Περικλή, η συμφωνία της Βάρκιζας είναι προδοσία. Ένα κι ένα κάνουν δύο, η ηγεσία του Κινήματος δεν έκανε λάθη, δεν έκανε σφάλματα, διέπραξε εγκλήματα και γι’ αυτά πρέπει να δώσει λόγο, το Πολιτικό Γραφείο με επικεφαλής τον Σιάντο πρέπει να περάσει στρατοδικείο επί εσχάτη προδοσία. Εγώ δεν πρόκειται ν’ ακολουθήσω την ηγεσία στην Αθήνα, να γίνω, όπως με θέλουν, πρόεδρος των Εφεδρο-Ελασιτών για να πρωτοκολλάω τις σφαγές και τα βασανιστήρια, τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς των αγωνιστών. Θ’ ακολουθήσω το δρόμο που χάραξα απ’ την αρχή κι όσοι πιστοί προσέλθετε».

Κατά τη γνώμη μας, ο Άρης Βελουχιώτης είναι όχι μόνο το πρότυπο του κομμουνιστή της τρίτο-διεθνιστικής ηρωικής εποχής, της εποχής που ξεκίνησε απ’ τον Οκτώβρη και έφτασε στην Κούβα και στο Βιετνάμ, αλλά και του σημερινού και του μελλοντικού επαναθεμελιωμένου κομμουνιστικού κινήματος. Γι’ αυτό αγαπήθηκε απεριόριστα απ’ την ελληνική εργατική τάξη και τη φτωχή αγροτιά. Η δράση του, η επαναστατική στάση του σε όλες τις δυσκολίες, η προλεταριακή αδιαλλαξία του, η ταύτισή του με τις θυσίες και τα βάσανα του λαού μας, η θέλησή του να μην πειθαρχήσει σε μια συμφωνία που πρόδιδε τα λαϊκά συμφέροντα, ο ηρωικός θάνατός του, αναδεικνύουν τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ σε φωτεινό παράδειγμα άξιου λαϊκού ηγέτη που ζει και θα ζει για πάντα στο μυαλό και στην καρδιά του λαού μας.


Πηγή: ΠΡΙΝ, 19.6.2005 via Βαθύ Κόκκινο
 

Ο Άρης ζει και σπέρνει εφιάλτες

 Έκλεψαν την προτομή του Άρη Βελουχιώτη στη Μεσούντα Άρτας!

Ένα απίστευτο γεγονός συνέβη τη νύχτα που μας πέρασε. Ένα  ακόμα σημάδι στα πολλά  που μας προειδοποιούν πως η ελληνική κοινωνία βαδίζει  ολοταχώς σε μια «άλλη»  εποχή.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αρτινής εφημερίδας «η γνώμη» «άγνωστοι» έκλεψαν (!) την προτομή  του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη από την κεντρική πλατεία του χωριού  Μεσούντα, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, χωριό όπου άφησε την τελευταία του πνοή η θρυλική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης.

Σε εξέλιξη βρίσκονται, όπως ανακοίνωσε η  Ελληνική Αστυνομία, οι  έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των «αγνώστων» δραστών. Την υπόθεση διερευνά το Αστυνομικό Τμήμα Βουργαρελίου, χωρίς μέχρι αυτή την στιγμή να υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο.


Το μνημείο του Άρη Βελουχιώτη στη Μεσούντα

Αν και το πιο πιθανό είναι  να μην μάθουμε ποτέ ποιοι είναι οι «ένοχοι», δεν μπορούμε να μην συσχετίσουμε το γεγονός αυτό με το κλίμα που διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες στη χώρα. Να σημειωθεί επίσης πως οι “άγνωστοι” χτύπησαν τρεις μέρες πριν από την επέτειο του θανάτου  του πρωτοκαπετάνιου. Τυχαίο;…

Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και μας δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο. Όσο κι αν δεν θέλουν να  το καταλάβουν, αυτοί που τον εκτρέφουν ή όσοι σπεύδουν να συμπαραταχτούν μαζί του, αηδιασμένοι από τη μπόχα που αναδύει η σαπίλα του συστήματος… 




Πηγή:Οικοδόμος

 

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Παραθέτουμε το συγκεκριμένο γράμμα, όχι τόσο για την ιστορική του σημασία, όσο για να καταδείξουμε την επικαιρότητά του στο σήμερα που “φωτισμένες”  πρωτοπορίες αυτοπροσδιορίζονται  εκφραστές και υπέρμαχοι των εργατικών συμφερόντων, την ώρα που στέκουν πάνω και έξω από τους εργάτες δήθεν εκπροσωπώντας τους, αναπαράγοντας χρεοκοπημένες και ηττημένες λογικές στο εργατικό κίνημα και στην αριστερά.

kokkinostupos





Προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ 
 
Αγαπητοί σύντροφοι,
Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω. 



1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

2. Αν δεν σας ήταν εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορείτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο μ’ όλα τα μέσα.

3. Η διάσκεψη και συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιδράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει «ελληνική» πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Γιατί δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούτε κατ’ ελάχιστο να την διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι –δια των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νέα σκλαβιά και που στο κάτω κάτω, αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.

4. Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει «ενεργότερα», όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς –εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με την της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη «αριστερά» και δεξιά οπορτουνιστικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν όλες για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή … τι να πω.
Μπορεί όπως μου παρήγγειλε ρητά ο σ. Γιάννης δια του σ. Ζήση (Γιάννης Ιωαννίδης, Ζήσης Ζωγράφος), να υπάρχει «σαφής παραίνεση» των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνή τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας «συμβουλέψουν» να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣΔ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν τις είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.

5. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Από εκεί κι ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη «μάχη της Αθήνας» κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαία. Προβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.

6. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα στο ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς του και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς τις κρατάτε και είμαι βέβαιος πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.

7. Η «διαφώτιση» του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της «αναγκαιότητας» της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί; Τί θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση; Γιατί και πάλι θα μας χαρακτηρίζουν το βιός μας ως λαθραίο και θα ξαναπληρώνουμε 2.000 δραχμές για ένα τσιγάρο χωριάτικο καπνό με εφημερίδα; Τί θα κάνουμε με τους εθνοφύλακες – μπουραντάδες που άρχισαν τις έρευνες, του ξυλοδαρμούς, τις απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, συνελεύσεων κλπ; Τί θα κάνουμε με την αντίδραση των χωριών μας που σήκωσε κεφάλι και μας απειλεί ανοιχτά ότι θα μας σφάξουν όλους; Με τι να προστατευθούμε; Με τον «εθνικό στρατό»; Μα πώς θα γίνει τέτοιος αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από τους αμαρκάριστους ως δικούς των; Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω και να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τους 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.

8. Παντού οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραση είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συγκινήσεως και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται «καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή». Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξεκαθάρισμα ΕΔΕΣιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Π. Μελιά (Ευρυτανία – Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε. Περπατάμε όλη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με σας. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: «ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές».

9. Εσείς δεν τα βλέπετε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’ αρχίσει κάτι σοβαρό. Μην αφήνεται να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύεται ότι η «εθνοφυλακή» είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μην βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως «παιδιά του λαού», ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

10. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα –έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε έναν άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.

11. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέων και πιο πάνω.
Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.



Εν πορεία 24/3/45
Συντροφικά Άρης Βελουχιώτης


* Πηγή: Iskra/Γρηγόρης Φαράκος, «Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σελ.400-404