RSS

Category Archives: Αίγυπτος

Αίγυπτος: Παλινόρθωση του καθεστώτος Μουμπάρακ (;)



Μετά από μια εβδομάδα σφαγών, που άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες άοπλους διαδηλωτές, η αιγυπτιακή στρατιωτική χούντα προετοιμάζει την απελευθέρωση του λαομίσητου πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ, ο οποίος κρατείται σε φυλακή μετά τον επαναστατικό ξεσηκωμό της εργατικής τάξης που οδήγησε στην εκδίωξη του, το Φλεβάρη του 2011. 

Όταν, χθες, ο εισαγγελέας απήλλαξε τον Μουμπάρακ από κατηγορίες για διαφθορά, ο δικηγόρος του, Farid el-Deeb, ο οποίος κατέθεσε αίτηση αποφυλάκισης του πελάτη του, δήλωσε στον τύπο: «Το μόνο που έχει απομείνει είναι μια απλή διοικητική διαδικασία, η οποία δεν πρόκειται να διαρκέσει πάνω από 48 ώρες. Θα πρέπει να απελευθερωθεί μέχρι το τέλος της εβδομάδας». 


Ο El-Deeb προέβλεψε ότι ο Μουμπάρακ θα αθωωθεί και για τις κατηγορίες που τον βαραίνουν για την υπέρμετρη βία που ασκήθηκε εαναντίον των διαδηλωτών κατά την διάρκεια της εξέγερσης του αιγυπτιακού λαού το 2011 –βία, ενορχηστρωτές της οποίας ήταν πολλοί από τις σημερινούς πραξικοπηματίες αξιωματικούς του στρατού. 

Οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών από την αιγυπτιακή χούντα και η αποκατάσταση του μισητού Μουμπάρακ, φανερώνουν πως το πραξικόπημα της 3ης Ιούλη, παρά τις περί του αντιθέτου τοποθετήσεις «φιλελεύθερων» και «αριστερών» δυνάμεων που συμμετέχουν στην μετωπική κίνηση Tamarod («ανταρσία») και το στήριξαν/στηρίζουν, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αντεπαναστατική συνωμοσία ενάντια στον αιγυπτιακό λαό, που στόχο είχε αφ’ ενός να εξασφαλίσει ότι οι διαρκώς ογκούμενες εργατικές διαδηλώσεις ενάντια στο ανατραπέντα σήμερα πρόεδρο Μόρσι δεν θα πάρουν πραγματικά επαναστατικό χαρακτήρα και αφ’ ετέρου να επαναφέρει τις συνθήκες που επικρατούσαν πριν την εξέγερση του αιγυπτιακού λαού. 

Χθες, ο ισχυρός άνδρας του στρατού, στρατηγός Abdel Fattah al-Sisi απείλησε με νέα κατασταλτικά μέτρα την αντιπολίτευση, η οποία όπως είπε τρομοκρατεί τους πολίτες: «Δεν θα μείνουμε άπραγοι, παρακολουθώντας την καταστροφή της χώρας και του λαού». 

Στην πραγματικότητα, είναι χούντα και οι σύμμαχοί της που επιχειρούν να τρομοκρατήσουν και να προλάβουν μια έκρηξη μαζικών πολιτικών αγώνων ενάντια στις αντιδραστικές πολιτικές τους. Όχι μόνο έχουν επιβάλει εκ νέου τις δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης που υπήρχαν στο καθεστώς Μουμπάρακ αλλά περικόπτουν επίσης κρίσιμα επιδόματα για τρόφιμα και καύσιμα, από τα οποία εξαρτώνται εκατομμύρια αιγύπτιοι εργαζόμενοι. 

Η χούντα ανακοίνωσε χθες την δολοφονία 36 ακόμα διαδηλωτών, που είχαν συλληφθεί στο τέμενος al-Fath, κοντά στην πλατεία Ραμσί στο Κάιρο και τελούσαν υπό αστυνομική κράτηση. Συνεχίστηκαν επίσης οι μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών (ξεπερνούν τους 1000 οι συλληφθέντες μετά τις διαδηλώσεις της Παρασκευής). 

Το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε επίσης χθες την απαγόρευση των «λαϊκών επιτροπών ασφαλείας», ζητώντας αντ’ αυτού από τους Αιγύπτιους να σεβαστούν την απαγόρευση κυκλοφορίας που έχει επιβληθεί από τη χούντα από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 6 το πρωί. Η απόφαση αυτή οφείλεται αφ’ ενός στις αυξανόμενες καταγγελίες για τις λαϊκές πολιτοφυλακές που συγκρότησε η Tamarod για να χτυπήσει τους υποστηρικτές του Μόρσι και αφ’ ετέρου στο βαθύ φόβο της χούντας μήπως οι πολιτοφυλακές αυτές στραφούν μελλοντικά εναντίον τους, όπως συνέβη κατά την διάρκεια της εξέγερσης του 2011, ενάντια στους παρακρατικούς τραμπούκους του Μουμπάρακ. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία επίσης φοβάται ότι η συνέχιση των διαδηλώσεων θα μπορούσε να ενθαρρύνει μια πολιτική έκρηξη της εργατικής τάξης, ματαίωσε έξι από τις εννιά προγραμματισμένες διαδηλώσεις της. Ενώ σε όσες διαδηλώσεις της πραγματοποιήθηκαν δεν ακολουθήθηκαν οι προγραμματισμένες διαδρομές για την αποφυγή νέων συγκρούσεων με δυνάμεις του στρατού. 

Η αντεπανάσταση που λαμβάνει χώρα στην Αίγυπτο χρηματοδοτείται αδρά και από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παρά τις διάφορες τοποθετήσεις Αμερικάνων και Ευρωπαίων αξιωματούχων ενάντια στη βιαία καταστολή των διαδηλώσεων. Η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έκοψε την ετήσια βοήθεια των ΗΠΑ προς την Αίγυπτο (1,3 δις δολ.) συνεχίζοντας έτσι να χρηματοδοτεί τις αιματηρές κατασταλτικές επιχειρήσεις της χούντας. 

Ο Αιγυπτιακός στρατός παίζει πολύ κρίσιμο ρόλο για την αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική στην περιοχή. Είναι αυτός που προσφέρει απλόχερα ευχέρεια κινήσεων στην αμερικανική πολεμική μηχανή στα στενά του Σουέζ και τον αιγυπτιακό εναέριο χώρο, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο κατά την διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ το 2003, όταν η Τουρκία δεν επέτρεψε στους αμερικάνους να επιτεθούν από το έδαφος της.


Πληροφορίες από World Socialist Web Site



Advertisements
 

Η Αίγυπτος στο δρόμο της Συρίας;


Του Τάκη Φωτόπουλου (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 18/8/2013)


Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα’ σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ’ ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη»––η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα–κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης– που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ.. Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο  «λαϊκά μέτωπα για τον 21ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».


Οι εξεγέρσεις, επομένως, στις χώρες της Αραβικής «Άνοιξης» (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Συρία), είχαν συνήθως όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά με ένα επί πλέον κρίσιμο χαρακτηριστικό: ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν προσχεδιασμένες από την Υ/Ε.  Όχι με την έννοια βέβαια ότι τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους της Αιγύπτου και της Τυνησίας το έκαναν με …εντολές των μυστικών υπηρεσιών της Υ/Ε, αλλά με την έννοια ότι η «νεολαία του Facebook» και οι ελεγχόμενες από την ίδια ελίτ ΜΚΟ  έπαιξαν τον ρόλο καταλύτη για τις κοινωνικές εκρήξεις  που σημειώθηκαν στον επιλεγέντα από την ίδια ελίτ χρόνο. Και αυτό, γιατί οι χώρες αυτές ήταν γνωστά ηφαίστεια έτοιμα να εκραγούν, μετά από δεκαετίες άγριας καταπίεσης σε συνδυασμό με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης..

Ο στόχος της Υ/Ε ήταν διπλός. Πρώτον, η αντικατάσταση των χρεοκοπημένων πελατειακών καθεστώτων στη Τυνησία και την Αίγυπτο από  ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού», στον οποίον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιζαν τα συντηρητικότερα στρώματα του πολιτικού Ισλάμ, με επί κεφαλής την γνωστή αντιδραστική οργάνωση Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην άνδρωση της οποίας είχε παίξει αποφασιστικό ρόλο, ήδη από τον Μεσοπόλεμο, η δυτική αποικιοκρατία, με στόχο τα εθνικοαπελευθερωτικά και σοσιαλιστικά κινήματα στον Αραβικό κόσμο. Δεύτερον, η πολιτική και στρατιωτική «περικύκλωση» της Λιβύης και της Συρίας, με στόχο την συντριβή των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που στήριζαν τα μη πελατειακά καθεστώτα στις χώρες αυτές, το Μπααθικό καθεστώς στη Συρία και το Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη.

Αυτή η αριστοτεχνικά στημένη «επιχείρηση», με την αποφασιστική βοήθεια των ελεγχόμενων διεθνών ΜΜΕ, αλλά και της εκφυλισμένης «Αριστεράς», κατάφερε να αποπροσανατολίσει εντελώς την διεθνή κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα ότι δεν οργανώθηκε η παραμικρή μαζική κινητοποίηση ενάντια στις σφαγές στη Λιβύη και τη Συρία. Και, μέχρι πριν λίγους μήνες είχε σημαντική επιτυχία. Έτσι, μετά από την οργανωμένη ψευδό-εξέγερση στη Λιβύη, ανετράπη το εκεί εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς. Παράλληλα, στη Τυνησία και την Αίγυπτο εγκαταστάθηκαν πελατειακά καθεστώτα της Υ/Ε, με επί κεφαλής την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που συνέχιζαν να εφαρμόζουν «κανονικά» τις πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Τάξη. Στη Συρία, όμως, η ανάλογη με τη Λιβύη ψευδό-εξέγερση συγκαλύφθηκε κάτω από ένα ψευδό-εμφύλιο πόλεμο, όπου η ντόπια Μουσουλμανική Αδελφότητα, μαζί με τους εισαγόμενους τζιχάντις  της Αλ Κάιντα (που σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την εγκαθίδρυση χαλιφάτων!) και των μισθοφόρων των εγκληματικών καθεστώτων του Κόλπου, διεξάγουν την πιο εκτεταμένη ποτέ τρομοκρατική εκστρατεία, ενάντια στο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα που στηρίζει το Μπααθικό καθεστώς.

Όμως, η γιγάντια αυτή επιχείρηση άρχισε να αποτυγχάνει όταν τα λαϊκά στρώματα στις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου (σε αντίθεση με τα εξαθλιωμένα στρώματα στις επαρχίες όπου βασιλεύει ακόμη η αγραμματοσύνη) κατάλαβαν τον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στράφηκαν εναντίον της, με αποτέλεσμα τις μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου μήνα, που σήμαιναν ότι αυτή είχε χάσει και την οριακή πλειοψηφία που είχε κερδίσει στις τελευταίες εκλογές. Μολονότι σε αυτές τις διαδηλώσεις πάλι συμμετείχαν και μεσαία στρώματα που υποστήριζαν τα όργανα της Υ/Ε, όπως τον Ελ Μπαραντέι, τα αυθόρμητα αιτήματα από κάτω δεν ήταν απλώς τα αποπροσανατολιστικά αιτήματα «να φύγει ο δικτάτορας» (Μουμπάρακ, Μόρσι) αλλά έφθαναν μέχρι να ζητούν κάποιο νέο είδος Νασσερισμού για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ερώτημα επομένως που μπαίνει σήμερα είναι: μήπως οι ελεύθεροι σκοπευτές που, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, πρωταγωνίστησαν στη σφαγή στο Κάιρο με πάνω από 600 νεκρούς,  είναι ανάλογοι των ελεύθερων σκοπευτών που ξεκίνησαν τον «εμφύλιο» στη Συρία (δηλαδή μισθοφόροι του Κόλπου, τζιχάντις κ.λπ.) με στόχο ένα νέο εμφύλιο στα πρότυπα του Συριακού, αυτή τη φορά στην Αίγυπτο;

 

Αίγυπτος: Νύχτα συγκρούσεων – Δεκάδες οι νεκροί



Δεκάδες διαδηλωτές, κυρίως υποστηρικτές του Μοχάμεντ Μόρσι,  έχασαν τη ζωή τους σε όλη την Αίγυπτο κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας αλλά και τους πολέμιους του έκπτωτου προέδρου. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν την Παρασκευή στους δρόμου του Καϊρου ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του επικεφαλής του Στρατού για πανεθνική κινητοποίηση για την «αντιμετώπιση της βίας και της τρομοκρατίας» των οπαδών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο «πραξικόπημα» με το οποίο καθαιρέθηκε ο Μοχάμεντ Μόρσι στις αρχές Ιουλίου πραγματοποιήσαν και οι υποστηρικτές του έκπτωτου ισλαμιστή προέδρου. Οι κινητοποιήσεις του Σαββάτου και τα νέα αιματηρά επεισόδια καταδεικνύουν το διχασμό της αιγυπτιακής κοινωνίας λίγες ώρες (το βράδυ του Σαββάτου) πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφο του στρατού προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα για συμμετοχή στις συνομιλίες για «εθνική συμφιλίωση». Σε αντίθετη περίπτωση ο Στρατός προειδοποιεί πως θα λάβει «αυστηρότερα μέτρα».

Πολλά τα θύματα των συγκρούσεων στην περιοχή Νασρ στο Κάιρο. Σύμφωνα με νοσοκομειακές πηγές που επικαλείται το Al Jazeera τουλάχιστον 75 άνθρωποι, υποστηρικτές του Μόρσι, έχασαν τη ζωή τους τις πρώτες πρωινές ώρες. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανεβάζει τον αριθμό των νεκρών στους 120, ενώ το υπουργείο Υγείας κάνει λόγο για 20 νεκρούς. Ιατρικές πηγές αναφέρουν πως οι τραυματίες ανέρχονται σε 1.000, αριθμό που επίσης η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανέβάζει στις 4.000. Επτά άτομα σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις υποστηρικτών και πολέμιων του Μόρσι στην Αλεξάνδρεια και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα αναφέρει πως οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ κατά των υποστηρικτών του Μόρσι στο περιθώριο ολονύκτιας εκδήλωσης διαμαρτυρίας για το πραξικόπημα κοντά σε τέμεντος του Καϊρου.  «Δεν έριχναν για να τραυματίσουν, αλλά για να σκοτώσουν», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Γκεχάντ ελ Χάνταντ.

Όπως αναφέρεται σε διεθνή μέσα οι κινητοποιήσεις της Παρασκευής ήταν οι μαζικότερες από το αντικυβερνητικό κίνημα που οδήγησε στην παρέμβαση του στρατού και την πτώση του Μόρσι. Ενώ στην αρχή οι διαδηλώσεις ήταν ειρηνικές αργά το βράδυ ξέσπασαν επεισόδια μεταξύ των δύο πλευρών και μεταξύ οπαδών του Μόρσι και του στρατού. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, αψηφώντας το τελεσίγραφο του στρατού για συμμετοχή στις συνομιλίες για «εθνική συμφιλίωση», δήλωσε στο Al Jazeera πως οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν σε όλη την Αίγυπτο και το Σάββατο και επανέλαβε πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει στις συνομιλίες, εκτός και αν παραιτηθεί η μεταβατική κυβέρνηση που ορίστηκε μετά το πραξικόπημα.

Στην πλατεία Ταχρίρ, πλατεία σύμβολο του κινήματος, συγκεντρώθηκαν χιλιάδες διαδηλωτές πολέμιοι του Μόρσι. Αντίστοιχες μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις της χώρας. «Ο λαός, πηγή όλων των εξουσιών, δίνει εντολή στο στρατό και την αστυνομία να αντιμετωπίσει την τρομοκρατία» ανέφερε ένα τεράστιο πανό στην είσοδο της πλατείας. Άρματα μάχης βρίσκονταν περιμετρικά της συγκέντρωσης για ασφάλεια, ενώ στρατιωτικά ελικόπτερα πετούσαν στην περιοχή. Αστυνομικοί έγιναν ένα με το πλήθος και σε πολλές περιπτώσεις φωτογραφίζονταν μαζί με τους διαδηλωτές προκαλώντας ενθουσιασμό.

«Ο στρατός είναι εδώ για να προστατεύσει τους έντιμους ανθρώπους», δήλωσε ένας διαδηλωτής και πρόσθεσε πως ο επικεφαλής του στρατού Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι κάλεσε σε διαδηλώσεις «για να δει όλος ο κόσμος πως ο αιγυπτιακός λαός δεν θέλει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα». Το Al Jazeera αναφέρει πως στο κάλεσμα ανταποκρίθηκε όπως ήταν αναμενόμενο το κίνημα Tamarod, που αποτελούσε και τον πυρήνα των διαδηλώσεων κατά του Μόρσι όσο ήταν πρόεδρος, ωστόσο δεν συμμετείχαν άλλα κινήματα όπως αυτό της «νεολαίας της 6ης Απριλίου».

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα που διοργανώνει σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις κατά του πραξικοπήματος έκανε λόγο για ένα «δικτατορικό αστυνομικό κράτος». Υπενθυμίζεται πως ο Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Αιγύπτου. Την Παρασκευή χιλιάδες υποστηρικτές του ισλαμιστή προέδρου συγκεντρώθηκαν έξω από ένα τζαμί στην περιοχή Nasr κοντά στο Πανεπιστήμιο του Καϊρου. «Το κάλεσμα του Σίσι προκαλεί περισσότερο οργή και διχάζει ακόμη περισσότερο», δήλωσε ένας υποστηρικτής του Μόρσι. 

Εν τω μεταξύ το δικαστήριο του Καϊρου διέταξε την Παρασκευή την προφυλάκιση του Μοχάμεν Μόρσι με την κατηγορία πως εμπλέκεται σε επιθέσεις οι οποίες αποδόθηκαν στην παλαιστινιακή ισλαμιστική Χαμάς, στις αρχές του 2011 κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης που οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ. «Οι κατηγορίες δείχνουν την απόλυτη χρεοκοπία των ηγετών του αιματηρού πραξικοπήματος», σχολίασε η Μουσουλμανική Αδελφότητα. «Οι Αιγύπτιοι απορρίπτουν το αστυνομικό δικτατορικό κράτος , την καταπίεση και την τυραννία που αυτό συνεπάγεται», δήλωσε ο εκπρόσωπος της μεγαλύτερης ισλαμιστικής οργάνωσης της χώρας. 

Σημειώνεται πως ο ανατραπείς πρόεδρος, ο οποίος κρατείται σε μυστικό σημείο από τον στρατό, μετά την αποπομπή του στις 3 Ιουλίου, τέθηκε ταυτόχρονα επισήμως υπό κράτηση για μέγιστη διάρκεια 15 ημερών. Η σχετική απόφαση εκδίδεται την επομένη του κλεισίματος από τις αρχές της Χαμάς των γραφείων του αραβικού τηλεοπτικού δικτύου Al-Arabiya και του παλαιστινιακού πρακτορείου ειδήσεων Maan στη Γάζα με αιτιολογία τη μετάδοση «ψευδών ειδήσεων στο θέμα της εκστρατείας δυσφήμισης της Χαμάς για το ρόλο της όσον αφορά την κατάσταση στην Αίγυπτο». 

 Σύμφωνα με εργαζόμενο στο Maan και με αξιωματούχο της Χαμάς, το ειδησεογραφικό πρακτορείο έκλεισε προσωρινά διότι μετέδωσε είδηση, επικαλούμενο ισραηλινές πηγές, σύμφωνα με την οποία η Χαμάς είχε προσφέρει καταφύγιο σε ξενοδοχείο της Γάζας σε αξιωματούχους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου. Η Χαμάς εντείνει από τις 3 Ιουλίου τις διαψεύσεις ειδήσεων που μεταδίδουν αιγυπτιακά μέσα ενημέρωσης για την εμπλοκή της στις ταραχές στην Αίγυπτο, στο πλευρό των υποστηρικτών του Μόρσι.

Υπενθυμίζεται πως στις 23 Ιουνίου αιγυπτιακό δικαστήριο είχε αποφανθεί ότι η σουνιτική Χαμάς και η σιιτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου είχαν εμπλακεί στην απόδραση κρατουμένων, μεταξύ των οποίων και ο Μοχάμεντ Μόρσι, στη διάρκεια της εξέγερσης στην Αίγυπτο κατά του καθεστώτος Μουμπάρακ στις αρχές του 2011. Είχε ζητηθεί εισαγγελική έρευνα, ενώ ο Μοχάμεντ Μόρσι είχε δηλώσει πως ο ίδιος και ακόμα 33 μέλη της Αδελφότητας δεν είχαν αποδράσει αλλά «κάτοικοι τους είχαν ανοίξει τις πόρτες της φυλακής».  

tvxs

 

Η δεύτερη Αιγυπτιακή «επανάσταση»

Του Τάκη Φωτόπουλου
Όπως έγραφα πριν ένα μήνα από τη στήλη αυτή, το σχέδιο της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) για την πλήρη ενσωμάτωση της Μέσης Ανατολής στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και κάποιας μορφής αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» παίρνει διαφορετικές μορφές υλοποίησης, ανάλογα με το εάν το υπάρχον καθεστώς είναι πελατειακό ή μη πελατειακό. Στην πρώτη περίπτωση που ανήκουν η Αίγυπτος και η Τυνησία, δεδομένου ότι τα υπάρχοντα καθεστώτα συντηρούνταν μόνο με την ωμή  φυσική βία, αρκούσε μια σπίθα, (που φρόντιζε να την δίνει η ίδια η Υ/Ε μέσα από την «νεολαία του Facebook», τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.λπ.), ώστε να εκραγούν τα έτοιμα ηφαίστεια. Με την αποφασιστική, βέβαια,  βοήθεια των ΜΜΕ που ελέγχει η ίδια ελίτ, τόσο των Αραβικών (Al Jazeera, Al Arabiya), όσο και των διεθνών (CNN, BBC κ.λπ.), τα οποία με 24ωρα ρεπόρτα από την πλατεία Ταχρίρ ανατροφοδοτούσαν την εξέγερση, ενθαρρύνοντας τα λαϊκά στρώματα να κατεβούν στους δρόμους.  

Το τι επακολούθησε ήταν προδιαγεγραμμένο, με δεδομένο ότι οι συμμετέχοντες στην πρώτη «επανάσταση» ήταν ένα ετερόκλιτο «πλήθος» που αποτελείτο από τα συνθλιβόμενα κάτω από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την αστυνομική βία του καθεστώτος Μουμπάρακ λαϊκά στρώματα, μέχρι τα πιο πολιτικά συνειδητοποιημένα (ριζοσπάστες σοσιαλιστές, Νασερικοί κ.λπ.), και από τη μεσαία τάξη και τα αστικά στρώματα που εξέφραζαν οι ΜΚΟ και η «νεολαία τoυ Facebook», μέχρι την εργατική τάξη και τους Ισλαμιστές. Το μοναδικό κοινό αίτημα όλων αυτών ήταν «να φύγει ο Μουμπάρακ», γεγονός που έκανε εύκολη την χειραγώγηση της «επανάστασης» από τις ντόπιες και την υπερεθνική ελίτ. Με δεδομένη την οικονομική εξάρτηση του Αιγυπτιακού στρατού από την Αμερικανική ελίτ, η οποία ουσιαστικά τον συντηρεί με βοήθεια 1,3 δις. δολλ. τον χρόνο, (πέρα από την εξάρτησή του σε οπλικά συστήματα, εκπαίδευση κ.λπ.), αρκούσε η άρση της υποστήριξής της προς το πελατειακό καθεστώς του Μουμπάρακ —πράγμα που έγινε, μέσω του Αιγυπτιακού στρατού, με ένα «μαλακό» πραξικόπημα— για την εκπαραθύρωση του Μουμπάρακ.


Η διάδοχη κατάσταση είχε βέβαια ήδη προετοιμαστεί από καιρό από την Υ/Ε    (βλ. T. F.,The New World Order in the Middle East:    Integration into Neoliberal Globalization through “Democratization” and Armed Insurrection    —υπό έκδοση) η οποία ήξερε από τα αποτελέσματα προηγούμενων εκλογών ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα (ΜΑ) θα κατακτούσε εύκολα την εξουσία. Σε αυτό θα βοηθούσε αποφασιστικά, πρώτον, η βαθιά διείσδυση της οργάνωσης με τα 600.000 μέλη στα φτωχά (αγροτικά, και βασικά αγράμματα) στρώματα και  σε τμήματα των αστικών λαϊκών στρωμάτων, μέσω του εκτεταμένου κοινωνικού δικτύου της και δεύτερον, η διασπορά των υπόλοιπων αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Όμως, η ΜΑ δεν είναι παρά ένα συντηρητικό Ισλαμικό κίνημα που είχαν ουσιαστικά δημιουργήσει οι Βρετανοί αποικιοκράτες  στην Αίγυπτο, την δεκαετία του 1920,  για να κτυπήσουν τα ανερχόμενα σοσιαλιστικά και εθνικοαπελευθερωτικά Αραβικά κινήματα. Χαρακτηριστικά δείγματα της σχετικής «δράσης» του  ήταν η απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού Αραβικού κινήματος, του Νάσερ, καθώς και οι σφαγές Σύριων στρατιωτών και πολιτών, υποστηρικτών του Μπααθικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη Συρία, τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα. Η Υ/Ε, ξέροντας αυτήν την επιρροή της ΜΑ, προφανώς αποφάσισε να την στηρίξει μέσο-βραχυπρόθεσμα, σε ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού». Μακροπρόθεσμα, ο στόχος ήταν, να εξαναγκαστούν οι Ισλαμιστές σε μια συμμαχία με τα μεσαία στρώματα που εκπροσωπούνται από τους «φυσικούς συμμάχους» της Υ/Ε, (δηλαδή τους «φιλελεύθερους» τύπου Ελ Μπαραντέι, Μούσσα κ.λπ.), που θα έκανε δυνατή την πλήρη ενσωμάτωση της Αιγύπτου στη ΝΔΤ. Σε αυτό θα βοηθούσε τόσο η αναπόφευκτη φθορά της ΜΑ από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβάλλει η ΝΔΤ, όσο και η παράλληλη, αποτελεσματικότερη, οργάνωση των «φιλελεύθερων» δυνάμεων.
 
Το σχέδιο όμως αυτό, μολονότι λειτούργησε αποτελεσματικά (μέχρι στιγμής) στην Τυνησία, απέτυχε στην Αίγυπτο και γρήγορα τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κυρίως θύματα της παγκοσμιοποίησης στράφηκαν κατά της ΜΑ και του Μόρσι που αυτοπαρουσιάζονταν ως οι εκπρόσωποι της πρώτης «επανάστασης» του 2011, αλλά στην πραγματικότητα εφάρμοζαν στυγνά τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ συγχρόνως προσπαθούσαν να «εξισλαμίσουν» την Αιγυπτιακή κοινωνία. Τα στρώματα αυτά ενώθηκαν σε ένα νέο ετερόκλιτο «πλήθος» ανάλογο με αυτό της πρώτης «επανάστασης», μείον τους Ισλαμιστές. Κοινό αίτημα αυτού του πλήθους ήταν «να φύγει ο Μόρσι και η ΜΑ», αλλά, ενώ στην πρώτη «επανάσταση», η αποπομπή του Μουμπάρακ ήταν προσχεδιασμένη από την Υ/Ε, η αποπομπή του Μόρσι δεν ήταν. Όταν όμως η Υ/Ε κατάλαβε ότι η δυναμική του νέου κινήματος κινδύνευε να θέσει αιτήματα πολύ πιο ριζοσπαστικά από τα ανώδυνα αιτήματα για αποπομπή του Μόρσι, συναίνεσε σε ένα νέο «μαλακό» πραξικόπημα από τον ελεγχόμενο από αυτήν στρατό, που οδήγησε στην αποπομπή του και την ολοκλήρωση της δεύτερης «επανάστασης». Η προσδοκία της είναι ότι στη μεταβατική περίοδο μέχρι τις νέες εκλογές θα έχουν έτσι αλλάξει οι εκλογικοί συσχετισμοί, ώστε να επιτευχθεί στο μέλλον η συμμαχία των φιλελεύθερων μεσαίων στρωμάτων με την ΜΑ που θα επιτρέψει την πλήρη ενσωμάτωση της Αιγύπτου στη ΝΔΤ…
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στη σημερινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία
 

Αίγυπτος: αραβικής άνοιξης συνέχεια


Του Δημήτρη Αργυρού

Τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων διαδηλωτών, το ετερόκλητο πολύμορφο πλήθος των εξαιρετικά μορφωμένων νεαρής ηλικίας  προλετάριων και άνεργων/ πρεκαταρίων , αυτό που ανέτρεψε την μεταμπααθική δικτατορία του Μουμπάρακ, απονομιμοποίησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των σουνιτών  ισλαμιστών του Μόρσι. Το συγκεκριμένο προλεταριακό πληθυντικό υποκείμενο είναι που έδωσε  δίνει τον τόνο και τον ρυθμό στις εξεγερσιακές διαδικασίες  της «αραβικής άνοιξης». Είναι η νέα πολυμορφική εργατική τάξη που δεν συγκροτείται ως τέτοια, δηλαδή ως ένα συνειδητό εργατικό υποκείμενο,  αποτέλεσμα της παρακμής της εργατικής ταυτότητας, μα σαν μια τάξη της άρνησης ενός κόσμου/ ενός συστήματος/ σε βαθιά παρακμή.    

Δεν την ανέτρεψε όμως και σε αυτό πρέπει νομίζω να είμαστε καθαροί. Διαμόρφωσε τις συνθήκες με την νέα εξεγερσιακή του πνοή, μα δεν την γκρέμισε.  Την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης των ισλαμιστών  ανέλαβε ο στρατός με αναίμακτο  πραξικόπημα. Και σε αυτό νομίζω πρέπει να είμαστε και πάλι καθαροί.  Ο στρατός της Αιγύπτου που με την «επανάσταση» του Νάσερ έχει αναλάβει ρόλο εκφραστή της γενικής βούλησης  και υπερασπιστή των συμφερόντων της αστικής, καπιταλιστικής τάξης και νομιμότητας.

Τίποτε το περίεργο για τις πρώην αποικίες,  όπου η απουσία της αστικής τάξης κατά την διάρκεια των αντιαποικιακών αγώνων / επαναστάσεων, έφερε στο προσκήνιο μικροαστικά στρώματα διανοούμενων καθώς και τον στρατό, όπου «από τα πάνω» και μέσα από κρατικό τομέα, «κατασκεύασαν» την αστική τάξη.
Μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη  που πάνω στην ήττα του πληβειακού παράγοντα και την αιματηρη καταστολή της αριστεράς που είχε στηρίξει τις αντιαποικιοκρατικές επαναστάσεις, έκτισε το δικό της καπιταλιστικό μοντέλο.  Το όποιο μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» υποτάχθηκε στις ΗΠΑ και στο κόσμο των ιδιωτικοποιήσεων και του ΔΝΤ. Φυσικά για τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αυτό δεν έφτανε , ο «αραβικός σοσιαλισμός» παρέμεινε σχετικά ανεξαρτητοποιημένος και ανεξέλεγκτος  από αυτά. Με αποτέλεσμα είτε άμεσα, είτε χρησιμοποιώντας την ισλαμική αντιπολίτευση να επιχειρούν να τον γκρεμίσουν.

Αυτόν τον ρυθμιστικό πολιτειακό ρόλο έκφρασε με το χθεσινό του πραξικόπημα ο στρατός  της Αιγύπτου, εκφράζοντας τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης απέναντι σε ένα θρησκευτικό σεχταρισμό που βάζει την θρησκευτική διαφορά πάνω από την εθνική ενότητα και απέναντι στο εξεγερμένο πλήθος. Κατά συνέπεια δεν αντιλαμβάνομαι τον έπαινο για ένα πραξικόπημα από αριστερή και προοδευτική ματιά.

Οι σουνίτες ισλαμιστές των «αδελφών μουσουλμάνων» ήταν πάντα μια συντηρητική αντιπολίτευση στον Νάσερ και στο μπααθικό και μεταμπααθικό κατεστημένο. Μια συντηρητική αντιπολίτευση που κατά διαστήματα χρησιμοποιούνταν από το μπααθ για να ενσωματώνει τις  λαϊκές αντιδράσεις που κάτω από άλλες περιστάσεις θα πήγαιναν αριστερά.

Επίσης δεν έπαιξαν κανένα, μα κανένα ρόλο στην «αραβική άνοιξη», από τις πρώτες μέρες μαντρώθηκαν και περίμεναν τις εξελίξεις. Παρόλα αυτά και κυρίως για αυτό έπαιξαν το ρόλο του συστημικού  εγγυητή, εκφράζοντας εκλογικά την σιωπηλή πλειοψηφία των Αιγυπτίων σουνιτών. Ταυτόχρονα στηρίχτηκαν από το εξωτερικό και ειδικότερα από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ καθώς και τα ουαχαμπίτικα καθεστώτα του κόλπου.

Επιχείρησαν δε να ακολουθήσουν τον δρόμο της ήπιας ισλαμικής μεταβολής που ακολουθεί και η Τουρκία, ερχόμενη σε συνεννόηση με τους ιμπεριαλιστικούς κύκλους, στηρίζοντας την ένοπλη σουνίτικη αντιπολίτευση στην Συρία, γενικότερα στηρίζοντας τους σουνίτικους κύκλους απέναντι στους σιίτικους. Πιέζοντας την παλαιστινιακή σουνίτικη ΧΑΜΑΣ να μπει στο παιχνίδια της διαμάχης σουνιτών-σιιτών , απέναντι και στην σιίτικη Χεσπολά, που στηρίζει τους κοσμικούς σιίτες/ αλεβίτες της Συρίας.

Η κυβέρνηση του Μόρσι φάνηκε εξ αρχής ανίκανη να δώσει απαντήσεις στα οικονομικά προβλήματα, φάνηκε ανίκανη να μαντρώσει το εξεγερμένο πλήθος.  Ενώ ταυτόχρονα με την πλέον  συντηρητική ερμηνεία του κορανίου, επιχείρησαν μια συστηματική προσπάθεια ισλαμοποίησης της Αιγύπτου. Ενώ διαμέσου της συνεργασίας με τους συμμάχους σαλαφίτες, ένα βίαιο εξτρεμιστικό ισλαμικό, σουνίτικο ρεύμα,  ενίσχυσαν τον θρησκευτικό σεχταρισμό, μεταξύ μουσουλμάνων, χριστιανών ορθοδόξων  και κοπτών. Προκαλώντας εν τέλει την εξέγερση εκατομμυρίων πολιτών και στο τέλος το νέο πραξικόπημα του Αιγυπτιακού στρατού.

Η κατάσταση αυτή την στιγμή θυμίζει επαναστατικές καταστάσεις. Οι «πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν, οι  «κάτω» επίσης δεν θέλουν να κυβερνηθούν όπως τα πριν, αλλά ταυτόχρονα απουσιάζει και η εναλλακτική αντισυστημική επαναστατική πρόταση.

Παρά τα βήματα η αιγυπτιακή αριστερά είναι ακόμη αδύνατη, για να προτείνει ένα δρόμο αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Μόνο που και στους «πάνω» δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις, παρά μόνο ένας θρησκευτικός σεχταριστικός εμφύλιος πόλεμος ή μια μακροχρόνια δικτατορία. Και πάλι αυτές οι λύσεις δεν είναι εύκολες παίρνοντας υπόψη και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, καθώς και την δυναμική του πλήθους που γίνεται όλο και πιο δυνατό…

Η αραβική άνοιξη νομίζω  πως έχει ακόμη  πολλά επεισόδια…και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά!!!

 

Ο Σίσσυφος του Νείλου εξακολουθεί να σπρώχνει το βράχο

Small_img_19573

Πραξικόπημα για την αποτροπή μιας ακόμη εξέγερσης στην Αίγυπτο 

Στις 9 Μάρτη του 2011, τις μέρες που η αστυνομία δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την επιβίωση του δικτάτορα Μουμπάρακ και ο στρατός είχε αναλάβει δράση, συνέβη ένα γεγονός που γνώρισε τεράστια δημοσιότητα και πλημμύρισε με μίσος τις καρδιές των εξεγερμένων Αιγυπτίων. Ο στρατός έδιωξε τους διαδηλωτές από την Πλατεία Ταχρίρ και συνέλαβε 17 γυναίκες την ώρα που αποχωρούσαν. Οι στρατιώτες τις κακοποίησαν, τους έκαναν ηλεκτροσόκ και τις υπέβαλαν σε «τεστ παρθενίας», απαιλώντας τες να τους απαγγείλουν κατηγορία για πορνεία.

Ενα μήνα μετά και ενώ το περιστατικό εξακολουθούσε να συζητιέται και να προκαλεί οργή, ο αιγυπτιακός λαός πληροφορήθηκε για πρώτη φορά το όνομα ενός στρατηγού που ως τότε παρέμενε στην αφάνεια, καθώς διοικούσε τη στρατιωτική μυστική υπηρεσία. Ο στρατηγός Αμπντελφατάχ αλ Σίσι, δείχνοντας ένα σπάνιο για στρατηγό επιχειρησιακό χάρισμα, δήλωσε ότι καλώς οι γυναίκες υποβλήθηκαν σε «τεστ παρθενίας», διότι στις διαδηλώσεις συμμετέχουν γυναίκες «ελευθερίων ηθών» και έπρεπε να προστατευθούν οι στρατιώτες από κατηγορίες για βιασμό γυναικών!


Αυτός ο συνδυασμός μουσουλμανικού πουριτανισμού και στρατοκρατικής λογικής φαίνεται πως συγκίνησαν τον πρόεδρο Μόρσι, ο οποίος, δεκαέξι μήνες μετά απ’ αυτή την πρώτη δημόσια εμφάνισή του, διόρισε τον Αλ Σίσι αρχηγό του στρατού, στη θέση του έως τότε αρχηγού στρατηγού Ταντάουϊ. Πολλοί θεώρησαν τότε, ότι ο Μόρσι ελέγχει και το στρατό. Στην πραγματικότητα, ήταν η στρατιωτική ηγεσία (που στην Αίγυπτο διευθύνει και μια πανίσχυρη καπιταλιστική μηχανή) που αποφάσισε να αποσύρει τον εκτεθειμένο επί Μουμπάρακ Ταντάουϊ με τον ευρισκόμενο επί μακρόν στο παρασκήνιο Σίσι. Ο Μόρσι απλώς έβαλε την υπογραφή του στο διορισμό, για να τηρηθεί και το «δημοκρατικό» τυπικό.

Ο Αλ Σίσι, ως καλός στρατιωτικός και εκπρόσωπος της στρατιωτικής κάστας, δεν είχε κανένα δισταγμό να καθαιρέσει τον Μόρσι. Δεν του χρωστούσε καμιά προσωπική ευγνομωσύνη που υπέγραψε το διάταγμα διορισμού του στην ηγεσία του στρατού. Αλλωστε, τέτοιες ευαισθησίες είναι άγνωστες στους στρατοκράτες. Το θέμα, όμως, δεν είναι η σχέση Μόρσι-Σίσι. Το θέμα είναι οι σχέσεις λαού-στρατού. Ο στρατηγός που με κυνισμό υπερασπίστηκε δημόσια την κακοποίηση και τον σεξουαλικό εξευτελισμό γυναικών, έγινε δεκτός ως ο «ελευθερωτής του λαού», όταν πρώτα απηύθυνε τελεσίγραφο και μετά μ’ ένα φύσημα των δυνάμεων που διοικεί σάρωσε τον Μόρσι. Το επικοινωνιακό του χάρισμα το έδειξε και πάλι, όταν λίγο πριν το φινάλε, έστειλε στρατιωτικά ελικόπτερα να κάνουν κύκλους πάνω από την Ταχρίρ, σέρνοντας τεράστιες αιγυπτιακές σημαίες.

Τις τελευταίες μέρες η Αίγυπτος έχει γίνει θέατρο ενός ιστορικού παράδοξου. Ενας πρόεδρος εκλεγμένος με εκλογές, μετά από μια λαϊκή εξέγερση την οποία έπνιξαν στο αίμα αστυνομία και στρατός (ο οποίος κυβερνά την Αίγυπτο επί σχεδόν έξι δεκαετίες), ανατρέπεται απ’ αυτόν τον ίδιο στρατό, τον οποίο χειροκροτούν τα εκατομμύρια των εξεγερμένων του 2011, που ξαναβγήκαν στο δρόμο. Το παράδοξο, όμως, είναι μόνο φαινομενικό, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
 

Κύκνειο άσμα

Η 30ή Ιούνη του 2013 ήταν το κύκνειο άσμα του πρώτου εκλεγμένου προέδρου της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Μόρσι, που έμεινε στην εξουσία μόλις ένα χρόνο. Αν και δύο μέρες πριν (την Παρασκευή 28 Ιούνη) κατέβασε τους οπαδούς του για να κερδίσει τις εντυπώσεις, ενόψει των μεγάλων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που είχαν προαναγγελθεί για τον ένα χρόνο από την άνοδό του στην εξουσία, δεν τα κατάφερε. Δεν είναι και λίγο, το κυβερνητικό «Αλ Αχράμ» να μεταδίδει τη φιλοκυβερνητική συγκέντρωση της Παρασκευής μιλώντας για εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ δύο μέρες μετά, στην αντικυβερνητική διαδήλωση, να μιλά για εκατομμύρια.
 
Σύμφωνα με το Reuters, που επικαλείται εκτιμήσεις εκπροσώπων του στρατού, δεκατέσσερα εκατομμύρια διαδήλωσαν την περασμένη Κυριακή στις αιγυπτιακές πόλεις. Ο αριθμός φυσικά δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, όμως δίνει μια εικόνα της κατάστασης που διαμορφώθηκε στη χώρα των 84 εκατομμυρίων κατοίκων. Από τη στιγμή εκείνη, ο Μόρσι ήταν τελειωμένος. Γι’ αυτό και τη λύση ανέλαβε να δώσει σαν «από μηχανής θεός» ο στρατός, ο οποίος κινήθηκε ταχύτατα για να γλιτώσει το σύστημα από μια ακόμα εξέγερση. Λίγες ώρες μετά τη λήξη του δεύτερου τελεσίγραφου που ζητούσε να ομαλοποιηθεί η κατάσταση, ο στρατός έριξε τον Μόρσι, πήρε τον έλεγχο των κρατικών ΜΜΕ και έσβησε το σήμα από τα τηλεοπτικά κανάλια που λειτουργούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο επικεφαλής της πολιτικής πτέρυγας της οποίας συνελήφθη. Ο ίδιος ο Μόρσι, που τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στην προεδρική κατοικία, κατήγγειλε το πραξικόπημα του στρατού, ζήτησε όμως «ειρηνική αντίσταση», καλώντας τους υποστηρικτές του να απόσχουν από πράξεις βίας.

 
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι υπήρξαν παρασκηνιακά παζάρια του Μόρσι με το στρατό (μια μέρα πριν είχαν γίνει συναντήσεις του Μόρσι με τον Αλ Σίσι), στις οποίες ο Μόρσι παζάρεψε τη ζωή του, για να μην έχει την τύχη του Μουμπάρακ. Το αποτέλεσμα των παζαριών δε μπορούμε να το γνωρίζουμε, όμως και μόνο η δήλωση του Μόρσι για «ειρηνική αντίσταση» μας δίνει μια ιδέα για το τι έχει συμφωνηθεί. Αλλωστε, η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι εξπέρ σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «αραβικό πραγματισμό». Επί σειρά ετών βρισκόταν σε μια ιδιόμορφη συνύπαρξη με το καθεστώς Μουμπάρακ, το οποίο δεν της έδινε μεν πολιτικά δικαιώματα και ελπίδες συμμετοχής στην άσκηση της εξουσίας, της επέτρεπε όμως τις μπίζνες και το κοινωνικό έργο με όπλο τη μουσουλμανική φιλανθρωπία. Γι’ αυτό και όταν το καθεστώς Μουμπάρακ κατέρρευσε, έχοντας πνίξει το λαό στο αίμα, η Μουσουλμανική Αδελφότητα που ουδέποτε κάλεσε τους οπαδούς της να συμμετάσχουν στην εξέγερση, βρέθηκε να είναι η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη και να κερδίσει βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

 

Συμφωνία κυρίων

 

Ο στρατός αναλαμβάνει την εξουσία μέχρι τις επόμενες εκλογές και ο Μόρσι θα συγκρατήσει τους οπαδούς του, για να αποτραπεί εμφύλιος πόλεμος, κερδίζοντας το κεφάλι του (και η Αδελφότητα το σύστημά της). Ετσι, το αιγυπτιακό καθεστώς ως σύνολο γλιτώνει από μια ακόμη εξέγερση, η οποία φαινόταν να έχει φτάσει προ των πυλών. Ο στρατός που εμφανίζεται σαν «εκφραστής της λαϊκής θέλησης» και «υποστηρικτής» της επανάστασης που έριξε τον Μουμπάρακ πριν από δυο χρόνια, αναλαμβάνει να εξασφαλίσει την κοινωνική σταθερότητα στη χώρα.
 
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Αίγυπτος είναι βυθισμένη σε οικονομική κρίση. «Η φτώχεια αυξάνεται, ο πληθωρισμός αυξάνεται. Είναι χειρότερα από την εποχή του Μουμπάρακ», αναφωνούσε ένας από τους διοργανωτές της συγκέντρωσης στην Ταχρίρ την περασμένη Κυριακή, κατηγορώντας τον Μόρσι ότι ακολουθεί την ίδια πολιτική με τον Μουμπάρακ. Και δεν είχε άδικο. Αλλωστε, η Αίγυπτος από τον περασμένο Νοέμβρη έχει προσφύγει στις «αγκαλιές» του ΔΝΤ, παίρνοντας δάνειο 4.8 δισ. δολαρίων. Το ΔΝΤ πιέζει για αντιλαϊκά μέτρα, με πρώτα την «αναμόρφωση» των κρατικών επιδοτήσεων (δηλαδή την προοδευτική κατάργησή τους) και τη διεύρυνση του φόρου γενικών πωλήσεων (που σήμερα είναι γύρω στο 10% επί των τιμών ορισμένων προϊόντων), ο οποίος πρέπει να μετατραπεί σε ΦΠΑ. Η κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων θα οδηγήσει σε εκτίναξη των τιμών και η διεύρυνση της φορολογίας σε καταστροφή ακόμα και μικροαστικών στρωμάτων, όμως αυτό ουδόλως ενδιαφέρει το ΔΝΤ.

 
Ποιος θα περάσει αυτά τα μέτρα; Ενας πρόεδρος με περιορισμένη λαϊκή αποδοχή, όπως ο Μόρσι, ή μια σταθερή κυβέρνηση που θα προκύψει από νέες εκλογές; Οι καπιταλιστές της Αιγύπτου προτίμησαν, προφανώς, το δεύτερο, αγοράζοντας χρόνο. Από τη μεριά τους, φυσικά, καλά έκαναν. Ο στρατός ήταν η μόνη δύναμη που μπορούσε να τους το εξασφαλίσει και έσπευσε να το κάνει.

 
Θα τα καταφέρει; Επ’ αυτού χωράει μεγάλη κουβέντα, όμως για την ώρα, δυστυχώς, όχι μόνο δεν τον αμφισβητεί κανένας, αλλά τα διάφορα κινήματα που γεννήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια τον αποθεώνουν, αναγορεύοντάς τον σε υποστηρικτή του λαού.

 

Σίσσυφος

 

Ο ίδιος ο στρατός εμφανίζεται θετικός απέναντι στα κινήματα αυτά (για την ακρίβεια, απέναντι στις ηγεσίες τους, που κι αυτές παρευρέθηκαν στις τελευταίες συσκέψεις με τους εκπροσώπους του στρατού), εξαίροντας τη συμβολή τους στην «συνέχιση της επανάστασης». Γι’ αυτό και στο πρώτο διάγγελμά του, στο οποίο ο στρατηγός Αλ Σίσι παρουσίασε τον «οδικό χάρτη» για την ομαλοποίηση της κατάστασης, δεν παρέλειψε να επισημάνει την αναγκαιότητα «να ληφθούν μέτρα για την ενδυνάμωση και την εμπλοκή της νεολαίας στα κρατικά ινστιτούτα και σε διάφορα εκτελεστικά κέντρα, ώστε να είναι συμμέτοχη στη λήψη των αποφάσεων, σε συνεργασία με τους υπουργούς και τους κυβερνήτες»!
 
Για μια ακόμη φορά το σύστημα έμεινε αλώβητο και σ’ αυτό βοήθησαν τα μάλα, οι αυταπάτες που έσπειραν και συνεχίζουν να σπέρνουν οι ηγεσίες των κινημάτων που προέκυψαν από την εξέγερση που έριξε τον Μουμπάρακ. Ο στρατός που ματοκύλησε εκείνη την εξέγερση, που στους εννέα μήνες της εξουσίας του μετά την πτώση του Μουμπάρακ συνέχισε την πολιτική του, παραπέμποντας χιλιάδες πολίτες σε στρατιωτικά δικαστήρια, εκδίδοντας νόμους απαγόρευσης και καταστολής των διαδηλώσεων και των εργατικών κινητοποιήσεων, καταστέλλοντας και πνίγοντας στο αίμα λαϊκές κινητοποιήσεις, αναγορεύεται σε ογκόλιθο της «επανάστασης» και εγγυητή της ομαλότητας! Κάποιοι είναι έτοιμοι να γλύψουν το κοκαλάκι της εξουσίας. Και δεν είναι μόνο οι παραδοσιακοί δυτικόφιλοι Μοχάμεντ αλ Μπαραντέι και Αμρ Μούσα, δεν είναι μόνο η Μουσουλμανική Αδελφότητα, την οποία κανείς δεν μπορεί να σβήσει από τον πολιτικό χάρτη, δεν είναι μόνο οι σαλαφιστές του κόμματος Νουρ, που έσπευσαν να εγκαταλείψουν τους πολιτικούς τους συμμάχους και να ανακοινώσουν ότι συμφωνούν με τον «οδικό χάρτη» που ανακοίνωσε ο στρατός, προκειμένου η χώρα ν’ αποφύγει την εμφύλια σύρραξη. Σίγουρα θα δούμε και «φυντάνια» από τα διάφορα κινήματα να παίζουν τον πολιτικό ρόλο που τους υποσχέθηκε ο μοντέρνος στρατοκράτης Αμπντελφατάχ αλ Σίσι.

 
Ο Σίσσυφος του Νείλου εξακολουθεί να βιώνει το μαρτύριό του. Νόμισε πως έφτασε στην κορυφή όταν ανέτρεψε τον Μουμπάρακ, αλλά ο βράχος ξανακύλησε στη ρίζα του βουνού. Τώρα, ξαναέφτασε στην κορυφή, ανατρέποντας τον Μόρσι, αλλά σύντομα θα δει το βράχο να ξανακυλά στη ρίζα. Ο αιγυπτιακός λαός θα βιώσει την ίδια ακριβώς πραγματικότητα που τον έκανε να βγει στους δρόμους κατά του Μόρσι. Θα κυλήσει ακόμα πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες του Νείλου, θα ποτιστούν με νεανικό αίμα τα καλντερίμια του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας, της Ισμαϊλίγια και των άλλων αιγυπτιακών πόλεων, αλλά έτσι προχωρούσε πάντα η Ιστορία.


ΥΓ1: Είναι γελοίοι οι βρυχηθμοί του ανατραπέντος προέδρου για το πραξικόπημα που κατάργησε το σχετικά πρόσφατα ψηφισμένο Σύνταγμα. Ενα σύνταγμα που επικυρώθηκε με βία και νοθεία και μόλις 33% συμμετοχή στο δημοψήφισμα!

ΥΓ2: Ανέκδοτο που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες: οι ΗΠΑ ανέστειλαν την οικονομική βοήθεια προς την Αίγυπτο, γιατί η νομοθεσία τους δεν επιτρέπει να χρηματοδοτούν δικτατορικά καθεστώτα! Πιέζει και η διοίκηση Ομπάμα με τον τρόπο της να αποκατασταθεί η «ομαλότητα», ώστε το σύστημα να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς κραδασμούς…

Πηγή: Κόντρα
 

Αίγυπτος: όλα συνεχίζονται…

Το Russia Today, μεταδίδει ζωντανή εικόνα από την πλατεία Ταχρίρ 

 Οι τελευταίες εξελίξεις:

Ο αιγυπτιακός στρατός προειδοποίησε σήμερα ότι θα επέμβει αν δεν ικανοποιηθούν οι διεκδικήσεις του λαού εντός των προσεχών 48 ωρών. -902.gr 

Τέσσερις υπουργοί της κυβέρνησης υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους -902.gr

Διαστάσεις μιας νέας γενικευμένης εξέγερσης τείνουν να πάρουν οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν την Αίγυπτο και ολόκληρο τον πλανήτη τα τελευταία 24ωρα. Εκατομμύρια Αιγύπτιοι βγήκαν προχθες, 30 Ιούνη, στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την άνοδο του Μόρσι στην Προεδρία της χώρας, απαιτώντας από τον ισλαμιστή πρόεδρο που στηρίζεται από την Μουσουλμανική Αδελφότητα να παραιτηθεί.

Αναβιώνοντας στιγμές από την μεγαλειώδη εξέγερση που πριν από 2,5 χρόνια γκρέμισε το αυταρχικό και διεφθαρμένο καθεστώς του δικτάτορα Μουμπάρακ, εκατομμύρια εργαζόμενοι και νεολαίοι συγκεντρώθηκαν σε σημεία-σύμβολα της Αιγυπτιακή εξέγερσης, φωνάζοντας: “Φύγε” και “Ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος”.

Στο Κάιρο μια σειρά από πορείες συνέκλιναν στη πλατεία Ταχρίρ, όπου περίπου ένα εκατομμύριο διαδηλωτές παρέμειναν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, υποσχόμενοι να συνεχίσουν να διαδηλώνουν μέχρι την πτώση του Μόρσι. Μια ακόμα μαζική συγκέντρωση στην πρωτεύουσα πραγματοποιήθηκε έξω από το αυστηρά φυλασσόμενο Προεδρικό Μέγαρο, όπου συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές.

Μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις και στις 27 επαρχίες της χώρας. Στην Αλεξάνδρεια, εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν την πλατεία Σίντι Γκαμπέρ.

Στη βιομηχανική πόλη Μαχαλά, που αποτέλεσε ένα από τα βασικά κέντρα της Αιγυπτιακής εξέγερσης του 2011, εκατοντάδες χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία  Αλ Σουν , φωνάζοντας επαναστατικά συνθήματα εναντίον του Μόρσι. Σύμφωνα με πληροφορίες το 90% των εργαζομένων στην κρατικής ιδιοκτησίας κλωστοϋφαντουργία Misr Helwan -το μεγαλύτερο εργοστάσιο στην Αίγυπτο με πάνω από 25.000 εργαζομένους- απέργησε.

Άλλες μαζικές διαδηλώσεις έλαβαν χώρα στις πόλεις Mansoura, Damanhour, Minya, Tanta, Sharqia και στις πόλεις της Διώρυγας του Σουέζ ort Said, Suez και Ismailia. Σύμφωνα με πηγές του στρατού που επικαλείται η αιγυπτιακή καθημερινή εφημερίδα Al-Shorouk οι συμμετέχοντες στις ανά την Αίγυπτο διαδηλώσεις υπολογίζονται σε 17 εκ.




Σε ορισμένες περιοχές οι διαδηλώσεις πήραν εξεγερσιακό χαρακτήρα και ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ αντικυβερνητικών διαδηλωτών και υποστηρικτών του Μόρσι. Στο Κάιρο οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στο Αρχηγείο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με βόμβες μολότοφ, ενώ ισλαμιστές μαχητές που βρίσκονταν εντός του κτιρίου ανταπέδωσαν πυροβολώντας τους.


Στην πόλη Assiut άγνωστοι δράστες σκότωσαν τρεις διαδηλωτές κατά την διάρκεια πορείας προς τα τοπικά γραφεία του κόμματος “Ελευθερίας και Δικαιοσύνης” , πολιτικού βραχίωνα της Αδελφότητας.


Όπως και το 2011, οι τωρινές διαδηλώσεις είναι η απάντηση του αιγυπτιακού λαού στην τρομερή κοινωνική ανισότητα -η οποία ενισχύθηκε τόσο επί της στρατιωτικής χούντας όσο και τώρα που κυβερνά η Μουσουλμανική Αδελφότητα- και τον ακραίο αυταρχισμό του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ αιγυπτιακού κρατικού μηχανισμού.


Ένας διαδηλωτής από την νότια επαρχία της Qena, ο οποίος ταξίδεψε μέχρι το Κάιρο για να λάβει μέρος στις διαδηλώσεις της πλατείας Ταχρίρ, δήλωσε στην Ahram Online: “Οι Αιγύπτιοι δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα ανεργίας, κυρίως των νέων, οι δολοφονίες συνεχίζονται από την κυβέρνηση Μόρσι, υπάρχει επίσης κατάρρευση του κράτους, όπως τα σιδηροδρομικά ατυχήματα και οι διακοπές ρεύματος. Η φτώχεια αυξάνεται, σε σημείο οι άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια”.


Όπως και το 2011, μεγάλο μέρος της λαϊκής οργής στρέφεται εναντίον των ΗΠΑ, της κυριότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης που στηρίζει το καταπιεστικό ισλαμιστικό καθεστώς του Μόρσι. Μετά την ανατροπή του, επί μακρόν πιστού της ανδρεικέλου, Χόσνι Μουμπάρακ, η Ουάσινγκτον αρχικά υποστήριξε την στρατιωτική δικτατορία και στην συνέχεια παρείχε την στήριξη της στην Μουσουλμανική Αδελφότητα, προσδοκώντας στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της στη Μέση Ανατολή.


Λίγες μόνο μέρες πριν, η πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αίγυπτο Anne Patterson κατήγγειλε τις διαδηλώσεις εναντίον του Μόρσι, δίνοντας ουσιαστικά λευκή επιταγή στους ισλαμιστές να τις καταστείλουν.


Το όνομα και η φωτογραφία της Petterson είχαν περίοπτη θέση σε πλακάτ και πανό. Ένα από αυτά έγραφε “Γρια μάγισσα, γύρνα σπίτι σου”


Το προεδρικό μέγαρο, κυβερνητικά κτήρια και άλλα κομβικά σημεία σε όλη την χώρα φυλάσσονταν από τον αιγυπτιακό στρατό. Άρματα και στρατιώτες στάθμευουν στις πόλεις της Διώρυγας του Σουέζ, όπου οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις είχαν πάρει ήδη εξεγερσιακό χαρακτήρα μετά την φετινή δεύτερη επέτειο της εξέγερσης της 25ης Ιανουαρίου.


Όπως και τις πρώτες μέρες της εξέγερσης του 2011, στρατιωτικά ελικόπτερα πέταξαν πάνω από τους διαδηλωτές στην πλατεία Ταχρίρ και το Προεδρικό Μέγαρο. Σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές ο Υπουργός Άμυνας και ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων παρακολουθούσαν τις συγκεντρώσεις από μια ειδική αίθουσα επιχειρήσεων.


Πληροφορίες από World Socialist Web Site