RSS

Category Archives: Αγανακτισμένοι

Είμαι Αυτόνομος(;) Μια σύντομη ανατομία της σύγχρονης δημοκρατικής αυταπάτης

Αναδημοσίευση από τον Παραναγνώστη

Satantango-18521_3Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα πυροδότησε πολλές συζητήσεις. Η πιό εντυπωσιακή ήταν η συζήτηση που ξεκίνησε σε ζητήματα δημοκρατίας. Η δημοκρατικότητα ξεχείλιζε από τα στόματα και τα λόγια, κάθε εφημερίδας, κάθε καναλιού κάθε ανθρώπου. Ο πυρήνας κάθε δημοκρατικής σκέψης είναι η έννοια της ατομικής ελευθερίας, της ατομικής επιλογής και της ατομικής πολιτικής αυτονομίας. Πυρήνας κάθε δημοκρατικής διαδικασίας είναι οι ατομικές ελευθερίες και αυτονομίες και ο σεβασμός σε αυτές. Το άθροισμα αυτών των “αμοιβαίων σεβασμών” βιώνεται ως δημοκρατική ελευθερία συνολικά(σε κοινωνικό επίπεδο). Μπορούμε όμως να είμαστε πραγματικά αυτόνομοι ή ελεύθεροι; Είναι τελικά εκεί το ζητούμενο;


                       
Μέσα σε όλες τις συζητήσεις που έχει εκκινήσει η αντίφαση της κρίσης έχει αναδειχτεί τον τελευταίο καιρό, κυρίως από την διάρκεια του κινήματος των πλατειών και μετά, το υποκείμενο του αυτόνομου [1]. Ενάντια σε καθοδήγηση από κόμματα, ενάντια σε γραμμές και κατευθύνσεις, ο κόσμος προσπαθεί να ζήσει ελεύθερα(;). Κυρίως από την περίοδο των αγανακτισμένων και μετά αυτό έγινε πολύ έντονο ακόμα και στις καθημερινές συζητήσεις. Ακόμα πιο έντονο έγινε με τις συζητήσεις για τον Παύλο Φύσσα…..


Οι δηλώσεις από αριστερά και δεξιά ότι ο Παύλος δεν ανήκε σε κάποιο πολιτικό χώρο, και ότι ήταν ελεύθερος κτλ έδιναν και έπαιρναν, με αποκορύφωμα φυσικά την εμετική μάζωξη των χιπχοπάδων που μας διαβεβαίωσαν όλους ότι ο Παύλος δεν ανήκε πουθενά και δεν είχε πολιτική ταυτότητα(άρα πέθανε άδικα ενώ όσοι μπλέκονται με αυτά καλά να πάθουν;!;). Μπορεί λίγο ή πολύ κάποιοι παραδοσιακά αναρχικοί να τρίβουν τα χέρια τους με τον διάχυτο αντικομματισμό  που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, και όντως όλα θα ήταν καλά αν αυτός ο αντικομματισμός βασιζόταν σε ταξικά αντανακλαστικά αλλά εδώ δεν είναι τέτοια η υπόθεση. Ο νέος αντικομματισμός βασίζεται στην δημοκρατική αυταπάτη της αυτονομίας, και δεν είναι τυχαίο, ότι ο δημοκρατικός πυρετός νεροζούμι της αμεσοδημοκρατίας πάει χέρι χέρι με τον αντικομματισμό. Η αυτονομία είναι το κύτταρο της δημοκρατικής φαινομενικότητας.

Ας δούμε αρχικά την λογική πίσω από αυτόν τον νέο δημοκρατικό λόγο. Σχεδόν όλες οι ρητορικές τέτοιου τύπου, από τις πιο “ριζοσπαστικές” τύπου “κάτω πλατεία” μέχρι τερατουργήματα τύπου Ανεξάρτητοι Έλληνες, έχουν ένα κοινό σημείο. Την ταύτιση της ελευθερίας με την απουσία άμεσων εντολών (κάτι που εμφανίζεται και στους αναρχικούς). Πίσω από αυτό κρύβεται η αντίληψη (πάλι) της ατομικότητας, της άποψης ότι το άτομο μόνο του σκέφτεται, πράττει και γενικά μπορεί να υπάρξει ως υπόσταση ατομικά. Έτσι αν δεν υπακούω κανέναν είμαι ελεύθερος. Στην “μνημονιακή” Ελλάδα αυτό μεταφράστηκε ότι η ελευθερία θα πραγματωθεί αν κάνουμε πέρα τα κόμματα, τα οποία υπαγορεύουν “γραμμές” και άρα δίνουν εντολές και έχουν “αδιαφανή συμφέροντα” ή αν κάνουμε πέρα τους “γερμανούς” που μας κάνουν κουμάντο κτλ κτλ. Η λογική αυτή επεκτείνεται και σε συνδικάτα, ομάδες κτλ σε οτιδήποτε είναι αδιάφανο, σε οτιδήποτε περιέχει ιεραρχία. Αυτό-επαναλαμβάνω- δεν θα ήταν κακό αν αυτό βασιζόταν σε μια ταξική λογική, αλλαγής των τρόπων που παράγουμε, που ανταλλάσσουμε, που υπάρχουμε. Όμως εδώ δεν είναι έτσι τα πράγματα. Η πραγματική ζωή, θεωρείται ουδέτερη και άοσμη, οι σχέσεις μεταξύ των πραγματικών ανθρώπων είναι σχέσεις ουδέτερες όλα τα προβλήματα μεταξύ των ανθρώπων είναι ή ηθικής φύσης (κάποιοι είναι καλοί ή κακοί και χρειαζόμαστε “παιδεία”) ή και κύρια πηγή προβλημάτων είναι η σφαίρα της πολιτικής, των πολιτικών σαν πρόσωπα( ακόμα χειρότερα) κτλ. Σφαίρα πραγμάτωσης της ζωής θεωρείται η πολιτική, από εκεί εκπορεύεται η ιστορία, η ιστορική διαδικασία κτλ. Άρα πρέπει να πάρουμε αυτή τη σφαίρα στα χέρια μας, να καταργήσουμε κάθε ιεραρχία, και συνακόλουθα το κράτος ή να πάρουμε το κράτος εμείς μέσω πολιτικού αγώνα.

Μπορούμε τελικά να είμαστε αυτόνομοι; Είναι μια ερώτηση που έχει τεθεί πολλές φορές και έχει απαντηθεί εξίσου πολλές. Ο σημερινός άνθρωπος είναι αλλοτριωμένος όχι αυτόνομος. Αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που αλληλοδιαπλέκονται οι άνθρωποι σήμερα και με την κυρίαρχη σχέση στις κοινωνικές σχέσεις, τη σχέση κεφάλαιο. Το κεφάλαιο ενσωματώνει τα άτομα στη κυκλοφορία του δια του αποκλεισμού. Κάποιος ο οποίος είναι ενσωματωμένος στη κυκλοφορία του κεφαλαίου είναι αποκλεισμένος από τη μία, δηλαδή γίνεται  άτομο, με ατομικό συμφέρον, που πραγματώνει την αναπαραγωγή του ατομικά-σε τελική ανάλυση-ως κάτοχος χρήματος και/ή περιουσίας, εργατικής δύναμης κτλ. Είναι ένα ταξικά οριοθετημένο άτομο, αποκλεισμένο από την άμεση σχέση με τα άλλα άτομα και από τα μέσα παραγωγής και αναπαραγωγής του. Είναι ιδιώτης. Από την άλλη είναι- με έμμεσο τρόπο φυσικά- και εξαρτημένος, όχι μόνο, όπως είναι φυσικο σε κάθε κοινωνία- γιατί αυτά που καταναλώνει δεν μπορεί να τα παράξει όλα μόνος του, ή γιατί έχει “ανάγκη από κοινωνικοποίηση κτλ”,  αλλά γιατί πολυ απλά το χρήμα και η αξία δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά υπόθεση κυκλοφορίας, διαμεσολάβησης και ανταλλαγής. Η αξία είναι κοινωνική σχέση, είναι ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζεται το κεφάλαιο στην κυκλοφορία των αγαθών, τα κάνει εμπορεύματα, κάνει τον άνθρωπο εμπόρευμα, και γενικά αυτοπαρουσιάζεται  ως οικονομία σε αυτόν τομέα. Ως δηλαδή το σύνολο των αυθόρμητων νόμων και διαμεσολαβούμενων σχέσεων της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων που οι άνθρωποι ελάχιστα έως καθόλου έχουν υπό τον έλεγχό τους.

Ο αυθόρμητος νόμος της αξίας είναι αυτός που βασιλεύει. Το άτομο εξακολουθεί να είναι εξαρτημένο γιατί πρέπει να ανταλλάξει, πρέπει να πουλήσει και να αγοράσει. Πίσω από μία δική του συναλλαγή περιμένει μια σειρά από άλλες συναλλαγές άλλων ανθρώπων που περιμένουν την κυκλική κυκλοφορία του χρήματος για να πραγματώσουν τις δικές τους ατομικές υποθέσεις. Έτσι δεν είμαι εξαρτημένος από τον άλλο μέσω ενός άμεσου τρόπου, που πραγματώνεται εκείνη τη στιγμή, αλλά με έμμεσο τρόπο, διαμέσου του χρήματος. 

Ουσιαστικά δεν είμαι σε μιά ανθρώπινη κοινότητα αλλά σε μια πραγμοποιημένη κοινότητα ανταλλαγών. Δεν εξαρτώμαι από τους άλλους αλλά από το κεφάλαιο και τους αυθόρμητους νόμους του, τις κάθε στιγμή αναγκαίες συνθήκες αξιοποίησης του οι οποίες υπαγορεύουν  το πώς, πού και γιατί, τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Είμαι διαχωρισμένος και ταυτόχρονα εξαρτημένος. Εξαρτούμαι άμεσα από τον εργάτη στην Κίνα που φτιάχνει το αμάξι μου, ή τον Πακιστανό της Μανωλάδας που μαζεύει τις φράουλες που τρώω, αλλά σίγουρα δεν είμαι συνδεδεμένος με αυτόν, είμαστε διαχωρισμένοι, τόσο σε επίπεδο (κυρίως) κοινωνικών σχέσεων και ρόλων (πχ είμαι καταναλωτής, εκείνος παραγωγός, εκείνος θέλει να πουλήσει το προϊόν σε μια τιμή ώστε να πάρει κέρδος ή μισθό, αν είναι εργάτης, εγώ θέλω να κάνω οικονομία, όλα είναι ατομικό ζήτημα, οι ρόλοι μας είναι διαχωρισμένοι κοκ)  αλλά και δευτερευόντως σε επίπεδο απόστασης, η αναπαραγωγή του- και η δική μου- ειναι ατομική υπόθεση και αυτό που μας ενώνει είναι ένα δίκτυο συναλλαγών κάποιων που πραγματώνουν και αυτοί τις ατομικές τους υποθέσεις. Σήμερα πχ τα περιθώρια κερδοφορίας-ο νόμος της αξίας- υπαγορεύουν οι φράουλες να παράγονται στη Μανωλάδα, αύριο ίσως στο Μπαγκλαντές, ώστε να πουληθούν σε τιμή που μπορούν να αγοραστούν, αυτό είναι κάτι πέρα από τον έλεγχο τον δικό μου και του Πακιστανού, ακόμα και του φραουλοπαραγωγού- κεφαλαιοκράτη αφεντικού του Πακιστανού εργάτη, έτσι οι ιδιαίτερες συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν όλοι αυτοί, το αν ζουν ή πεθαίνουν από την πείνα, δεν ελέγχονται από αυτούς, η ζωή τους είναι ξένη ως προς τους ίδιους. Αυτά τα υπαγορεύει ο νόμος της αξίας και οι αντιφάσεις του. Όσο και αν σπάσουμε το κράτος σε κομμάτια ή όσο σοσιαλιστικό και αν το κάνουμε δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τις αντιφάσεις αυτές. Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα του παραλογισμού, των αντιφάσεων της χρηματικής διαμεσολάβησης των ανταλλαγών. Έτσι η κρίση αξίας κάποια στιγμή, θα επανεμφανίζεται ως οικονομική κρίση, και ως πολιτική κρίση, ως κρίση διαχείρισης, αποφάσεων κτλ, όποια και αν είναι η πολιτική, όσο οριζόντια και αν είναι, όσο θα υπάρχει ο αυθόρμητος νόμος της αξίας, όσο υπάρχουν κοινωνικές σχέσεις που έχουν από τη μία το άτομο ιδιώτη, το συγκεκριμένο άτομο και από την άλλη το αφηρημένο άτομο της όποιας πολιτικής κοινότητας. Όσο υποστηρίζουμε τον ιδεαλισμό και την ουσιοκρατία της δημοκρατίας. Αυτή η αντίφαση είναι αξεπέραστη και πέρα από τον δημοκρατικό έλεγχο.

Για ποιά αυτονομία ή ανεξαρτησία μιλάμε λοιπόν; Η αυτονομία, η ανεξαρτησία, η ελευθερία στον καπιταλισμό δεν είναι ουτοπίες, αλλά φαινομενολογία, αυταπάτη. Δημοκρατική αυταπάτη. Η άρνηση συσχετισμού με οποιαδήποτε ομάδα, κόμμα, συνδικάτο, οργάνωση κτλ, έχει στον πυρήνα της τη σκέψη ότι οι ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις του καθενός είναι ουδέτερες και το ζήτημα είναι αμιγώς πολιτικό και ζήτημα “εντολών” και “αδιαφάνειας” και αποφάσεων. Είναι η παραίτηση από κάθε ταξική σύγκρουση.



[1] Η λέξη αυτονομία χρησιμοποιείται και από ταξικά κινήματα και ομάδες όπως αυτά της εργατικής αυτονομίας, στην ιταλία, στην γερμανία κτλ. Φυσικά αυτά τα κινήματα πέρα από ένα κοινό σημαίνον δεν σχετίζονται με κανέναν τρόπο με όσα περιγράφονται στο κείμενο.

 

Πάμε για μούντζες στην πλατεία; Θα είναι κι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκεί;

Παραθέτουμε το σχετικό κάλεσμα που είδαμε στο facebook:

“Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδω!

Στις 31 Μαρτίου το ραντεβού είναι και πάλι στο Σύνταγμα.

Tο απόγευμα Κυριακής 10 Μαρτίου, το παρεάκι που είχε την ιδέα να καλέσει τα ραντεβού στο Σύνταγμα, έγινε μια πολύ μεγάλη παρέα χιλιάδων ανθρώπων που δεν αντέχουν πια την ασφυξία της φτώχειας και της ανεργίας. Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς. Γιατί ή θα σηκωθούμε όλοι μαζί ή θα πέσει ο καθένας μόνος του.
Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;”



Οι Αγανακτισμένοι επιστρέφουν λοιπόν και απευθύνουν κάλεσμα μέσω facebook,  όπως και την πρώτη φορά (Μάιος 2011). Τι τα θες τα πολιτικά κόμματα, τις εσωκομματικές διαδικασίες, την οργανωμένη πάλη; Αυτά είναι για γραφικούς, είναι ξεπερασμένα από την ίδια την εποχή. Τώρα πια, βρισκόμαστε στην εποχή του διαδικτύου, την εποχή του facebook και των λοιπών social media. Ωραία μέχρι εδώ.

Ο λόγος που οι Αγανακτισμένοι ξανα-πάνε πλατεία, όπως φαίνεται και από το κάλεσμα, είναι η ντροπή που θα προκληθεί από την..κοροϊδία των Πορτογάλων. Πρώτα η Ισπανία, τώρα η Πορτογαλία. Τι σου είναι αυτή η Ιβηρική χερσόνησος!

Τα βαθύτερα αίτια, βρίσκονται στην “ασφυξία που προκαλούν η φτώχεια και η ανεργία”, κατάσταση η οποία προκαλεί αγανάκτηση, αν μη τι άλλο. Έτσι, αφού δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς οι “ξεπερασμένες” μορφές πολιτικής αντίδρασης (οργάνωση στους χώρους δουλειάς, απεργίες), ξανα-δοκιμάζουμε την μάζωξη στην πλατεία. Εκεί, όπου τους καλούμε όλους, γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής ΟΛΟΙ στο ίδιο χώμα πατάμε, τον ίδιο αέρα αναπνέουμε. Έχουμε ΟΛΟΙ την ίδια Πατρίδα!
Άλλωστε, για όποιον δεν το πρόσεξε, αναφέρεται και στο κάλεσμα: “Βρεθήκαμε πολλοί για να φωνάξουμε ότι θέλουμε να ζήσουμε. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, χωρίς κομματικούς ή άλλους διαχωρισμούς.”


“Αριστεροί πατριώτες, νεοναζί, κρυπτο-φασίστες, σαν μια γροθιά θα μουντζώσουμε το αστικό κοινοβούλιο, θα κουβαλήσουμε τα κατσαρολικά μας, θα βροντοφωνάξουμε “κρεμάλα στους 300 προδότες” και αν υπάρξει ικανοποιητική ανταπόκριση, θα κάνουμε και μια μεγάλη συνέλευση για να προτάξουμε την αμεση δημοκρατία. Εκεί μάλιστα, πιθανόν να αποφασιστεί να απαιτήσουμε νέο σύνταγμα…
Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν βλέπεις για παράδειγμα αντίστοιχο κάλεσμα για την Κυριακή, από τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού – Δημόσιου Τομέα ή όταν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μετά τις αναφορές στην Πραγματική Δημοκρατία, δείχνει να αναπολεί το καλοκαίρι του ’11 υπερασπιζόμενη (;) το κίνημα των πλατειών στις Θέσεις για τη Β’ Συνδιάσκεψη (σημεία 37 και 39) που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Αναρωτιόμαστε, ο δρόμος για το (λαϊκομετωπικού χαρακτήρα) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ που αποτελεί τον τακτικό στόχο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (βλ. κεφάλαιο ΙΑ), περνάει μέσα και από την “παρέμβαση” στις πλατείες; Ή αλλιώς: “η αλλαγή των συσχετισμών εντός της Αριστεράς υπέρ μιας αντικαπιταλιστικής γραμμής και επαναστατικής προοπτικής“, μπορεί να υπηρετηθεί μέσα από την εμπλοκή σε ένα κίνημα του οποίου ο κυρίαρχος ιδεολογικός προσανατολισμός είναι μικροαστικός; 


Να θυμίσουμε εδώ, κάποια γεγονότα από την “πρώτη” των Αγανακτισμένων:

α) Την τραμπούκικη επίθεση σε μέλη του ΚΚΕ μ-λ εξαιτίας απόφασης λαϊκής συνέλευσης που απαγόρευε τη διακίνηση εντύπων οργανώσεων της αριστεράς και την προπαγάνδιση των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Αυτό, είχε οδηγήσει κάποιους να παίζουν “αριστερό κρυφτούλι” με σκοπό να γίνουν “ένα” με το κίνημα των πλατειών.

β) Την κατηγορηματική άρνηση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα.

γ) Την πάση θυσία διαφύλαξη του “ειρηνικού χαρακτήρα” του κινήματος.

δ) Την συμβολή στην παγίωση στις συνειδήσεις μεγάλου κομματιού της κοινωνίας (κυρίαρχων σε αυτή τη φάση) ιδεολογημάτων όπως “η άπληστη Γερμανία που θέλει το κακό μας”, Μερκελιστάν, το εθνικό πρόβλημα που, ως τέτοιο, πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από εθνική προσπάθεια (εξ ου και οι διακηρύξεις για…νέο ΕΑΜ).

ε) Την χωρίς το παραμικρό ίχνος ντροπής συνύπαρξη/ανοχή των ελληναράδων που “έλυναν κι έδεναν” στην πλατεία, από “αριστερούς” που είχαν φορέσει τις στολές των ακομμάτιστων, για να φτάσουν μερικούς μήνες μετά, οι ίδιοι άνθρωποι, να διερωτώνται “ποιος επωάζει το αυγό του φιδιού;”

Η επιλογή, όσων τελικά το επιλέξουν (προκειμένου να βρεθούν με το “πλήθος”), να γίνουν κομπάρσοι στο εθνικο-πατριωτικό γλέντι που θα στηθεί την Κυριακή, θα τους βαραίνει εφεξής και θα τύχουν αντίστοιχης αντιμετώπισης από το κίνημα. Ας έχουν τουλάχιστον την ευθιξία να μην βγάλουν δακρύβρεχτες ανακοινώσεις αν προσγειωθεί στο κεφάλι τους κανένα καδρόνι από ελληνική ή βυζαντινή σημαία.

kokkinostupos

 

Τα πορτοκάλια της οργής

Από το προσωπικό blog της Μαριάννας Τζιαντζή

Μερικές φορές μια φωτογραφία δεν ισοδυναμεί απλώς με χίλιες λέξεις, αλλά σαρώνει τις ψεύτικες τις λέξεις τις μεγάλες, τα χιλιάδες ψέματα και τις κατασκευασμένες αλήθειες. Αναφέρομαι στα δεκάδες υψωμένα χέρια που τεντώνονται με αγωνία για να πιάσουν μια πλαστική σακούλα με πατάτες έξω από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στην πασίγνωστη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στον Γκάρντιαν κι έκανε το γύρο του κόσμου. Χέρια χωρίς πρόσωπο. Πορτοκάλια, πατάτες, καρότα, κρεμμύδια. Χέρια, φρούτα και λαχανικά.

Συνήθως τέτοιες εικόνες βλέπουμε κατά τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας σε χώρες που έχουν πληγεί από κάποια μεγάλη φυσική καταστροφή, όπως στο Πακιστάν όπου εκατομμύρια άνθρωποι έμειναν άστεγοι μετά τις πλημμύρες του 2010 ή στη σεισμόπληκτη Αϊτή πριν τρία χρόνια. Χέρια που εκλιπαρούσαν για ένα πλαστικό μπουκάλι νερό, για ένα σακουλάκι αλεύρι. Και τώρα οι εικόνες αυτές ξεδιπλώνονται δίπλα μας, μπροστά μας.


Δεκαετία του ’60, Καρναβάλι της Πάτρας. Στο τέλος της παρέλασης, ο σοκολατοπόλεμος. Τότε περνούσαν τα άρματα, δηλαδή στολισμένα φορτηγάκια εταιρειών. Στην καρότσα στέκονταν μασκοφόροι πιερότοι που πετούσαν μικρές σοκολάτες γάλακτος στα πλήθη. Και τότε χέρια υψώνονταν και τότε φωνές εκλιπαρούσαν: «Εδώ, εδώ!» Όμως ήταν ένας συνωστισμός χαράς, ένα παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, ενώ κανείς δεν ένιωθε ταπεινωμένος. Άλλο όμως να κάνεις άλμα εις ύψος για μια σοκολάτα και άλλο για μια σακούλα κολοκύθια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που σχηματίζονται ουρές για τρόφιμα. Το ίδιο έχει συμβεί και στο Πεδίο του Άρεως, όταν παραγωγοί πρόσφεραν αγροτικά προϊόντα σε αθηναίους συμπατριώτες τους, το ίδιο συνέβη και την περυσινή Τσικνοπέμπτη με τα κοψίδια που μοίραζαν οι κρεοπώλες στη Βαρβάκειο Αγορά.

Ποιος ξέρει, ίσως την άνοιξη του 2011 κάποια από αυτά τα χέρια να υψώνονταν τεντωμένα προς τη Βουλή, ενώ τα συνόδευε η κραυγή «προδότες, προδότες!» Ο λαϊκισμός των Αγανακτισμένων ηττήθηκε, θριαμβολογούν κάποιοι, όμως παιδιά της ίδιας μήτρας είναι και η εκτόνωση και η ικεσία. Περίπου 70 χρόνια μετά τα Σταφύλια της οργής, έρχονται τα πορτοκάλια της καταπνιγμένης αλλά όχι ξεθυμασμένης οργής, έρχονται οι πατάτες της οργής που έγινε παραίτηση, μοιρολατρία και απελπισμένη ατομική πάλη για επιβίωση.
 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Πραγματική Δημοκρατία

Η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η δημοκρατία «μας» και τα κροκοδείλια δάκρυα
 
Σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία κατεπείγοντος, περνάνε σήμερα από τη Βουλή οι 7 (επτά!) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου τις οποίες εξέδωσε η κυβέρνηση από το Νοέμβρη και μετά. Με αυτές ρυθμίζονται στα γρήγορα οι “εκκρεμότητες”: απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες που βαφτίστηκαν “διαθεσιμότητα” χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, τοποθετούνται επίτροποι στα Υπουργεία και τους Δήμους, θεσμοθετούνται οι αυτόματες απολύσεις και οι αυτόματες αυξήσεις φόρων για κάθε μήνα που δεν “πιάνουμε τους στόχους του προϋπολογισμού”, καταργείται το άρθρο 16 του Συντάγματος με τη νομιμοποίηση των ιδιωτικών κολλεγίων, ξεπουλιέται σε κομμάτια ο ΟΣΕ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και μερικά ακόμη φιλέτα, γίνονται χαριστικές ρυθμίσεις για κολλητούς (βλέπε: καναλάρχες και λοιπούς συγγενείς) –λεπτομέρειες δηλαδή!
Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα “έκτακτα” μέτρα που η κυβέρνηση ρύθμισε τους τελευταίους μήνες με κατεπείγουσες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς να χρειαστεί να καταπιαστεί με “περιττές λεπτομέρειες”, όπως η εισαγωγή τέτοιων ζητημάτων στη Βουλή! Δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, μια κυβέρνηση η οποία λίγους μόλις μήνες μετά το σχηματισμό της, στηρίζει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία σε διαγραμμένους βουλευτές ή υποψήφιους υπόδικους, και κυβερνά μόνο με τη δύναμη του φόβου και της καταστολής, τη στήριξη των καναλαρχών και την ατζέντα της Χρυσής Αυγής.

Ας πάψει λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τη δημοκρατία “μας” που απειλείται. Γιατί ακόμη και αυτήν την δημοκρατία “τους”, όπως την έχουν ορίσει στους δικούς τους νόμους και κανονισμούς, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους, είναι η ίδια η κυβέρνησή τους που την ποδοπατά όταν δεν είναι σίγουρη για τα κουκιά.

Όχι, κύριε Κεδίκογλου και οι συν αυτώ, δεν αγωνιζόμαστε για την (δ)ένδεια δημοκρατία σας ούτε θα κλάψουμε μαζί σας. Αγωνιζόμαστε για την πραγματική δημοκρατία και τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων μας, αυτά που κατακτήθηκαν με αίμα ενάντια στους δικούς σας πολιτικούς προγόνους. Αυτά ακριβώς που στοιχειώνουν τους εφιάλτες σας, αυτά που προσπαθείτε να εξαφανίσετε με προβοκάτσιες, σφαίρες, εμπρηστικές ενέργειες και υποκριτικές οιμωγές.  Αυτά που κινδυνεύουν από τη δική σας “σιδηρά δημοκρατία”, την κοινοβουλευτική χούντα που έχετε εγκαθιδρύσει. Αυτά που αναπνέουν στους κοινωνικούς αγώνες, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις πλατείες, στην αμεσοδημοκρατία των εργαζομένων, στη δύναμη των από κάτω.

Έχετε δίκιο που τα φοβάστε. Γιατί αυτά τα δικαιώματα, αυτοί οι αγώνες, αυτός ο εργαζόμενος λαός που τώρα προσπαθείτε να τρομοκρατήσετε, είναι αυτός που θα γράψει τον επίλογο και θα σας νικήσει!
—————————————–
Σε αντίθεση με την καθεστωτική αριστερά (στην οποία αναφερθήκαμε τις προηγούμενες ημέρες), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδειξε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυα στην εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στη Villa Amalias και στη σύλληψη των υπαίτιων για τη δημιουργία μιας ακόμη εστίας “ανομίας” στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό μάλιστα, εκτός από τα γρήγορα αντανακλαστικά που επέδειξε με την έκδοση σχετικής ανακοίνωσης, το φανέρωσε και στην πράξη με την παρουσία της στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους συλληφθέντες. Καλά μέχρι εδώ! Είναι η στιγμή όμως που αρχίζουν τα περίεργα…
Μπορεί μεν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έσωσε τα προσχήματα με την ανακοίνωση στην οποία παραπέμπουμε στην προηγούμενη παράγραφο, είναι όμως γεγονός ότι δεν υπάρχει η παραμικρή υπόνοια κομμουνιστικής κριτικής στα αντικειμενικά πολιτικά αδιέξοδα του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου ή στα όρια τέτοιων εγχειρημάτων (εστίες αυτοδιαχείρισης και νησίδες “ελευθερίας” σε καπιταλιστικό περιβάλλον). Ίσως η απουσία της έγκειται στα πλαίσια της απόφασης της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις 7/12/2012, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: 
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει ήδη και θα δώσει πιο συστηματικά αυτήν την μάχη για την πολιτική κατεύθυνση του κινήματος και της αριστεράς, χωρίς καμία περιχαράκωση, με τρόπο ενωτικό και με κριτήριο το συνολικό δυνάμωμα του κινήματος για την ανατροπή της επίθεσης.” 
Και πάλι όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να ισχυριστεί κάποιος πως η απουσία της προαναφερθείσας κριτικής μπροστά στις ναζιστικές εμπνεύσεις Δένδια και στην εκκωφαντική σιωπή (αν όχι καταδίκη) από τη μεριά της καθεστωτικής αριστεράς, είναι ήσσονος σημασίας. Δεκτό!

Στην σημερινή ανακοίνωση ωστόσο, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…Να θυμίσουμε ότι ο όρος “Πραγματική Δημοκρατία” έχει τις ρίζες του στις ισπανικές πλατείες, στην Πουέρτα δελ Σολ. Το κίνημα των Ισπανών Αγανακτισμένων ήταν ο προπομπός της εμφάνισης του “κινήματος των πλατειών” στη χώρα μας, με τη διαφοροποίηση ότι στην αντίστοιχη ψηφοφορία που είχε πραγματοποιηθεί η πρόταση για “Πραγματική Δημοκρατία” απερρίφθη, για να υπερισχύσει (η σαφώς πιο προωθημένη) πρόταση για “Άμεση Δημοκρατία“. 


Να θυμίσουμε επίσης, τη ρητή άρνηση του κινήματος των πλατειών να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα ή την απαίτηση στην πλατεία να μην υπάρχουν κομματικές σημαίες ή έντυπα, κάτι που οδήγησε συλλογικότητες της αριστεράς να “αφήνουν τις κομματικές ταυτότητες στα γραφεία” για να γίνουν μέρος του…κινήματος (ΚΟΕ). Κι όλα αυτά, τη στιγμή που στην ίδια πλατεία βολεύονταν μια χαρά και οι φασίστες έστω κι αν υπήρχε χωροταξικός διαχωρισμός (πάνω και κάτω πλατεία).
Θα μπορούσε η αστοχία στην συγκεκριμένη ανακοίνωση να  αποδοθεί σε αβλεψία. Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που ο συγκεκριμένος όρος εμφανίζεται σε ανακοίνωση του αντικαπιταλιστικού χώρου. Η “Πραγματική Δημοκρατία” (*) έχει κάνει την εμφάνισή της σε ανακοίνωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων ενόψει της γενικής απεργίας στις 18/10/2012. Επομένως, μάλλον δεν πρόκειται για αβλεψία…


Προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: 
Ο δρόμος για “την αποφυγή της μνημονιακής καταστροφής και την επιβίωση του λαού, που ταυτόχρονα ανιχνεύει μια σύγχρονη επαναστατική γραμμή για την ανατροπή του καπιταλισμού, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας” περνάει μέσα από την “Πραγματική Δημοκρατία”; Ή αλλιώς: Όλες οι γραμμές στο μπλέντερ για να βγει ο αντικαπιταλιστικός κιμάς;




* Μετά από σχετική ανάρτηση του Εργάτη, βλέπουμε πως η “Πραγματική Δημοκρατία” έχει επίσης εμφανιστεί στο κείμενο – κάλεσμα συνδικαλιστών για τη ΔΕΘ 2012



kokkinostupos

 

Να ντραπώ; Γιατί;

Διαβάζουμε κείμενα στο διαδίκτυο, ή άλλα που διακινούνται μέσω e-mail, τα οποία αποκαλούν τον ελληνικό λαό μαλάκα, που μας λένε ότι πρέπει να ντρεπόμαστε γιατί λέει ψηφίστηκαν φασιστικά και εθνικιστικά κόμματα και μπήκαν στη Βουλή με πρώτη και καλύτερη τη Χρυσή Αυγή.

Και αναρωτιέται κανείς ποιος είναι τελικά πιο μαλάκας και ποιος θα έπρεπε να ντρέπεται πιο πολύ!


Χρόνια τώρα το σύστημα με άνεση περνάει την φασιστική λογική στο λαό. Με την πολιτική του αλλά και τις πολιτικές του εκφράσεις σαν το ΛΑΟΣ που μας το φορέσανε μια χαρά αλλά δεν είδαμε τόσο έντονες διαμαρτυρίες όταν μπήκε στη Βουλή.

Ντροπή, σε όλους αυτούς που το περασμένο καλοκαίρι ανέχτηκαν δίπλα τους στο Σύνταγμα τους φασίστες και τους ελληναράδες, αποδέχτηκαν και υποτάχτηκαν ανάμεσα σε πολλά άλλα στο διαχωρισμό της πάνω και κάτω πλατείας, που τους χρησιμοποίησαν – συνεργάστηκαν μαζί τους (ξεχνώντας τον διαχωρισμό) ενάντια σε όποιους βάζαν καθαρά με ταξικό και πολιτικό τρόπο την ανάγκη της λαϊκής οργάνωσης, της αντίστασης και του αγώνα. Που έκαναν την πάπια όταν κυνηγιόντουσαν μετανάστες και παρά τα μεγάλα λόγια φρόντισαν να μη συμμετέχουν ή στη καλύτερη περίπτωση να βρίσκονται στο περιθώριο….!

Ντροπή σε όλους αυτούς που βάλαν τις αποκριάτικες στολές του ακομμάτιστου καταγγέλλοντας τα κόμματα ανοίγοντας τη δυνατότητα στους φασίστες να απλωθούν σε ένα κοινό που δεν θα το είχαν αλλιώς….!

Ντροπή σε όλους αυτούς που χρησιμοποίησαν την ύπαρξη των φασιστοειδών για να απαξιώσουν και να μη δώσουν τη μάχη κόντρα σε αυτές τις αντιλήψεις σε ένα μαζικότατο λαϊκό κίνημα (έστω και αντιδραστικό, αν ήταν τέτοιο)….!

Ντροπή σε αυτούς που ενώ μπορούν να τους συντρίψουν τους ανέχονται μαζί τους σε σωματεία και γειτονιές….!

Ντροπή σε αυτούς που ανέχονται και στηρίζουν “αλληλέγγυα” μορφώματα φτηνού εμπόριου  ελληναράδων γιατί λέει αποτρέπουν το λαό από την εξαθλίωση….!

Ντροπή σε αυτούς που αρνούνται να οργανώσουν τους μετανάστες στις λαϊκές συλλογικότητες, είτε στους τόπους δουλειάς είτε στις γειτονιές, πότε γιατί είναι “παράνομοι” πότε, και κυρίως, για να μη δημιουργηθούν αντιθέσεις και …χάσουμε κόσμο…..!!!

Όσο για τις εκλογές, μην ξεχνάμε ότι είναι ένα πεδίο ευνοϊκό για τις δυνάμεις που έχουν άκρες με το σύστημα…

Αυτοί έχουν τα όπλα τους, τα έχουμε και ‘μεις που δεν είναι άλλα από την οργάνωση του λαού, οι αγώνες του και όχι οι εκλογές.

Η έλλειψη πραγματικά επαναστατικού μαζικού κομμουνιστικού κινήματος στην εποχή μας είναι εμφανέστατη!
Μαλάκες!  

 

Εικόνα από Θεσσαλονίκη και Σύνταγμα

Δείτε όσα συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και στο Σύνταγμα εδώ
 

Το Κίνημα του Συντάγματος σε Θανάσιμη Αγωνία

Ένα θλιβερό στοιχείο της σημερινής ανθρώπινης φύσης όπως αυτή διαμορφώνεται (ή καλύτερα παραμορφώνεται…) από τις τρέχουσες καταπιεστικές κοινωνικές συνθήκες είναι η άρνησή της να αναγνωρίσει και να αντιμετωπίσει δύσκολες και αρνητικές πραγματικότητες. Προτιμά να τις εξιδανικεύει, να τις ωραιοποιεί, να καταφεύγει στην καθησυχαστική δύναμη των αυταπατών. Προτιμά δηλαδή την απατηλή δύναμη των ψευδαισθήσεων από την πολύ πιο δύσκολη και υπεύθυνη στάση να αντιμετωπίσει κατάματα, ειλικρινά και άμεσα τις ευθύνες που απορρέουν από τις αντικειμενικές δυσκολίες και περιορισμούς.

Αυτό δυστυχώς έχει συμβεί στο Σύνταγμα από την 30 Ιούλη και μετά την ωμή καταστολή που δέχτηκε το κίνημα εκεί.

Η συνέλευση που έγινε εκείνη την μέρα ήταν κατά την δική μου γνώμη η χειρότερη συνέλευση όλων όσων έχουν γίνει εκεί τις τελευταίες 70 μέρες.

Το σώμα της συνέλευσης στο σύνολο του προτίμησε την αυταρέσκεια και την αποφυγή της πραγματικότητας βαυκαλιζόμενο για “νίκη” και αυτοϊκανοποιούμενο μόνο από το γεγονός ότι μπορούσε να συγκροτηθεί σε συνθήκες καταστολής και στραγγαλισμού της ελεύθερης έκφρασης. Και ποια είναι αυτή η πραγματικότητα που το σώμα της συνέλευσης αρνήθηκε να αναγνωρίσει, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει;

Ότι το Σύνταγμα από τις 30 Ιούλη είναι με ενέργειες της εξουσίας, ένα εχθρικό μέρος για το ίδιο το κίνημα του Συντάγματος.

Όταν φτάσαμε στο σημείο να απαγορεύεται να αναρτηθεί έστω κι ένα πανό που να εκφράζει τους στόχους ή το πνεύμα του κινήματος και όταν αυτή η απαγόρευση γίνεται δεκτή “προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη συγκρότηση της συνέλευσης” τότε είναι περισσότερο από φανερό ότι το έδαφος της πλατείας του Συντάγματος δεν είναι φιλόξενο για οποιοδήποτε είδους κίνημα που θέλει να αναμετρηθεί με την σημερινή εξουσία.Εδώ δεν μιλάμε για την παρουσία σκηνών ή ομάδων αυτοοργάνωσης αλλά για ένα απλό πανό!

Κι όταν οι χουντικοί όροι που επέβαλε η εξουσία στο Σύνταγμα, όροι που απαγορεύουν την ίδια την πολιτική έκφραση, γίνονται δεκτοί με το πνεύμα ότι τίποτα δεν άλλαξε και όλα προχωρούν όπως παλιά τότε καταλαβαίνουμε ως πιο σημείο έχει φτάσει η άρνηση της αναγνώρισης της πραγματικότητας.

Όμως από τις 30 Ιούλη όλα άλλαξαν στο Σύνταγμα και όλα άλλαξαν προς το χειρότερο. Η απαγόρευση των πανό είναι απλά η πιο κραυγαλέα και προκλητική επέμβαση της εξουσίας στον χώρο του συντάγματος αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι η μόνη.

Η ίδια η λειτουργία των αυτοοργανωμένων ομάδων μέσα σε αυτό έχει κηρυχτεί εκτός νόμου. Εδώ η εξουσία έχει θέσει ρητά ότι δεν θα ανεχτεί ακόμη και μια καρέκλα μέσα στην πλατεία και όταν μια τέτοια καρέκλα εμφανίστηκε στις 30 Ιούλη το μεσημέρι, οι αστυνομικές δυνάμεις έσπευσαν για να την απομακρύνουν. Ομάδες όπως της σίτησης, των εξορμήσεων, της υποδοχής, της περιφρούρισης (για να μην αναφέρουμε την ομάδα σκηνιτών!)απλά δεν μπορούν να υπάρξουν υπό το νέο χουντικό καθεστώς. Και βέβαια σε κανέναν δεν επιτρέπεται να φέρει την σκηνή του και να μείνει στο σύνταγμα σε 24ωρη βάση.

Αυτό που πριν ήταν ένα κύτταρο αντίστασης με 24ωρη λειτουργία, αυτό που πριν ήταν μια επανοικειοποίηση μιας άχρωμης και απρόσωπης πλατείας για να συγκροτηθεί ένα διαρκές κίνημα αντίστασης, αυτό που πριν ήταν ένας χώρος 24ωρης συνάντησης και πολιτικής ζύμωσης, μετατράπηκε σε ένα χώρο που λειτουργεί αυστηρά με χουντικούς περιορισμούς και διαρκή παρουσία της αστυνομιίας.Και αυτό είναι μια πραγματικότητα που πρέπει επειγόντως να αναγνωρίσουμε αν μας ενδιαφέρει να την αλλάξουμε. Γιατί καμιά δυσάρεστη πραγματικότητα δεν άλλαξε αν πρώτα δεν αναγνωρίστηκε ως τέτοια.

Η αριστερά, και όχι μόνο αυτή, έχει μια μακρά ιστορία από ήττες που όταν συνέβαιναν βαφτίζονταν περήφανες νίκες. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία που στην αρχή χαιρετίστηκε από την αριστερά της εποχής ως ο προθάλαμος του θριάμβου τους ! Έτσι και τώρα η αριστερά πρωτοστατεί ώστε να περιγραψει την αστυνομική συντριβή της κατάληψης του συντάγματος ως κάποιου είδους περήφανη νίκη.Βέβαια η αριστερά δεν είναι κάτι ενιαίο και από την γέννησή της σχεδόν σπαράσσεται από διχόνοιες και διχασμούς στο εσωτερικό της, όπως και συγκροτείται από διαφορετικά κομμάτια που το καθένα έχει διαφορετικές ιδεολογικές εκφάνσεις.

Λοιπόν είμαστε σε θέση πια να ξέρουμε ότι κομμάτια της αριστεράς έπαιξαν τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας στο κίνημα, γεγονός που τώρα πια είναι περισσότερο από έκδηλο.Αυτά τα κομματια συμπαρατάχθηκαν στην πράξη με την συλλογιστική του Καμίνη για τον εκφυλισμό του κινήματος υιοθετώντας τα ίδια ακριβώς επιχειρηματα για τα περιθωρειακά στοιχεία που άλλαξαν την φυσιογνωμία του συντάγματος. Άνθρωποι της αριστεράς, παραμονές της μεγάλης καταστολής έθεταν ως μέγιστο πρόβλημα της πλατείας τις σκηνές και όχι την ίδια την καταστολή που διαφαινόταν απειλητικά στον ορίζοντα και τώρα τα ίδια αυτά κομμάτια νιώθουν όχι οργή και αποτροπιασμό για αυτή την καταστολή αλλά ανακούφιση και χαρά.Αυτά τα κομμάτια δεν έπαψαν ποτέ να διατρανώνουν τον ειρηνικό χαρακτήρα του συντάγματος και να ευνουχίζουν συκοφαντώντας κάθε εξεγερσιακό δυναμικό που είχε αυτή η πλατεία.

Όμως όσο κι αν οι ευθύνες τους είναι μεγάλες δεν μπορούν αυτές να υπερτονίζονται. Ευθύνες μεγάλες έχουμε και μεις που μέσα στον χώρο του Συντάγματος κινούμαστε ακομμάτιστα και εξεγερσιακά.

Εμείς και ενώ είχε τεθεί μετά τις 29 Ιούνη με οξύτητα και σοβαρότητα το ζήτημα να φτιαχτούν ομάδες αυτοάμυνας του Συντάγματος για να αντιμετωπίσουν αστυνομική εισβολή, παρ’ολα αυτά δεν ασχοληθήκαμε με σοβαρότητα και συνέπεια με τις πρακτικές προκείμενες του. Αν το είχαμε κάνει και αν τον Ιούλη είχαμε ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το ζήτημα τότε η εξουσία θα έπαιρνε άλλη απάντηση τα ξημερώματα της 30 Ιούλη…Είχαμε όμως κι εμείς εφησυχαστεί από τις ειρηνιστικές αυταπάτες που έλεγαν ότι δεν θα τολμήσει το καθεστώς να χτυπήσει έναν χώρο που λειτουργούσε ειρηνικά. Λάθος μας που το πληρώσαμε άσχημα…

Σε εμάς αναλογεί λοιπόν τώρα να αναγνωρίσουμε την νέα δυσάρεστη και ανυπόφορη πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί στο Σύνταγμα. Μια νέα πραγματιότητα ερήμωσης και καταστολής. Ο χώρος που ζήσαμε και νιώσαμε δικό μας, δεν είναι πια δικός μας αλλά της εξουσίας και των κατασταλτικών της δυνάμεων. Και τώρα προκύπτει το μεγαλύτερο ερώτημα:

Μπορούμε τώρα αυτό να το αλλάξουμε; Μπορούμε να πάρουμε τον χώρο πίσω; Αυτό εκ των πραγμάτων προϋποθέτει σύγκρουση με το κράτος των τραπεζιτών. Προϋποθέτει ότι δεν μπορούμε να κινούμαστε με το φετίχ της ειρηνικότητας όταν η εξουσία σου απαγορεύει την ίδια την πολιτική έκφραση. Έχουμε διαθέσιμες δυνάμεις για κάτι τέτοιο; Υπάρχει η απαιτούμενη αποφασιστικότητα;

Πρώτα-πρώτα πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς που αρνούνται να δουν την νέα πραγματικότητα και σπέρνουν ακόμη ολέθριες ειρηνιστικές αυταπάτες. Όπως ο τύπος που έβγαλε τα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα από την χουντική καταστολή και διακήρυξε στην συνέλευση:” αποδείχτηκε ότι η βία δεν μας είναι χρήσιμη“(!!) Αλλά πού οδήγησε η δική του ειρηνικότητα; Στο να καταληφθεί η πλατεία από τους μπάτσους και να ξεσκιστούν όλα τα πανό που έβγαζαν πολιτικό μήνυμα…Τέτοια επιχειρηματα είναι εξοργιστικά. Όταν έχεις μια εξουσία που γίνεται όλο και πιο βίαιη αυθαίρετη και ανυπόφορη, μια εξουσία που δεν έχει κανένα πρόβλημα να λιώνει ακόμη και τις ειρηνικές συναθροίσεις τότε η απάντηση δεν μπορεί να είναι να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο. Απλά τότε της κάνεις το χατήρι και λειτουργείς για τα δικά της συμφέρονται και αυτό απέχει έτη φωτός από το να είναι αγωνιστική απάντηση.Αυτό ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση και υποταγή που μεταμφιέζεται σε “έντιμη συνετή στάση ζωής”

Τα πράγματα είναι από κάθε πλευρά δύσκολα και αποκαρδιωτικά. Αλλά υπάρχει κάτι που μπορεί να τα αλλάξει. Αυτό είναι η αποφασιστικότητα όλων όσων έδωσαν την ψυχή τους για να είναι αυτή η πλατεία κέντρο αγώνα και ανατροπής. Αυτοί έχουν τώρα τις μεγαλύτερες ευθύνες και αυτοί πρέπει τώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η σημερινή συνέλευση και όσες έρχονται είναι υποχρεωμένες να αντιμετωπίσουν την νέα πραγματικότητα και όχι να κρυφτουν από διατυπώσεις που βαφτίζουν την συντριβή σε περίτρανη νίκη.Το καθεστώς έδειξε πόσο χουντικό είναι και κανεις πια δεν μπορεί να ξερνά ειρηνιστικές αηδίες αβασάνιστα. Ήταν το ειρηνικό που ηττήθηκε περίτρανα και έδειξε πόσο αναποτελεσματικό είναι μπροστά στην ωμή βία της εξουσίας.

Αυτή η ωμή βία της εξουσίας έχει επιβάλει τώρα την χούντα της στο σύνταγμα. Όσοι αποδέχονται αυτή την χούντα στην πλατεία καμωμένοι ότι αυτή δεν υπάρχει, είναι υπόλογοι και έκθετοι.

Όποιοι σε αυτήν την νέα πραγματικότητα ενδιαφέρονται ακόμη να μαζεύουν τα σκουπίδια από την πλατεία είναι άξιοι μόνο για φτύσιμο. Αυτή η πλατεία δεν είναι πια δική μας και αξίζει να είναι γεμάτη στο σκουπιδαριό.Όταν ξαναγίνει δική μας τότε θα φροντίσουμε πάλι για την καθαριότητα της.

Αν αυτό το κίνημα δεν είναι σε θέση να επανακαταλάβει την πλατεία και τούτη την φορά να φροντίσει σοβαρά για την περιφρούρηση της τότε αυτό το κίνημα έχει πεθάνει.

Ευτυχώς για τα κινήματα αυτά είναι σε θέση να ανασταίνονται ακόμη και όταν σε κάποια φάση πεθαίνουν. Πριν όμως βγάλουμε αυτό το κίνημα νεκρό ας παλέψουμε αυτές τις μέρες για να του δώσουμε όσο περισσότερο ζωή γίνεται….

Το αν ο Αύγουστος χάθηκε ή όχι για το κίνημα του Συντάγματος θα κριθεί αυτές τις μέρες.