RSS

Category Archives: Αγωνιστικές Κινήσεις

Ανοιχτή επιστολή προς τα μέλη του ΠΑΜΕ και της ΕΣΑΚ στην πρωτοβάθμια (και όχι μόνο)

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες (αν και σε… απόσταση)


Δεν είναι «ίδιον του χαρακτήρος» του πολιτικοσυνδικαλιστικού χώρου στον οποίον ανήκουμε να κάνει παρεμβάσεις στα εσωτερικά των πολιτικών χώρων, τουλάχιστον «παρεμβάσεις» μεγαλοκομματικού τύπου, ή «παρεμβάσεις» πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται ταπεινά πολιτικά ελατήρια και πολύ περισσότερο δεν είμαστε των «υποδείξεων».

Όμως συναγωνιστές (έστω και εξ αποστάσεως) η θέση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια (σε άμεση συνάρτηση και συνέχεια αυτής της δευτεροβάθμιας) μας παρέχει… πλούσιο υλικό που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ακόμα και αν το ΠΑΜΕ ψήφιζε υπέρ της απεργίας διαρκείας δεν θα άλλαζαν οι συσχετισμοί και δεν θα ανατρέπονταν οι πλειοψηφίες στο ΔΣ της ΔΟΕ. Αυτό είναι σωστό αλλά η σταθερά αρνητική στάση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών απέναντι στην απεργία διαρκείας προσμετρείται υπέρ της κυβέρνησης και αποδυναμώνει πολιτικά το μέτωπο του αγώνα (αν εξ αιτίας της αρνητικής ψήφου δεν λαμβάνονταν απόφαση για απεργία διαρκείας δεν θα ήταν η στάση του ΠΑΜΕ μόνο υπονομευτική αλλά και εγκληματικά απεργοσπαστική).

Αλήθεια πού βαδίζετε συναγωνιστές;


Λένε τα συνθήματα σας πως οι αγώνες που δεν έχουν στόχο την λαϊκή εξουσία δεν έχουν προοπτική και οδηγούν στην ήττα.

Τώωωρα καταλάβαμε γιατί η απεργία στην Χαλυβουργία δεν νίκησε!

Δεν φταίει το γεγονός πως η απεργία – και με την ευθύνη του ΠΑΜΕ όσο φυσικά της αναλογεί – δεν μπόρεσε να σπάσει την υγειονομική ζώνη και να απλωθεί σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων.
Αυτό φταίει τελικά.

Ε, λοιπόν να ασκήσετε γρήγορα την αυτοκριτική σας και θα αφεθείτε ελεύθεροι (στην ενίσχυση της απεργοσπασίας εννοείται)! Όπως επίσης να πιέσετε όσο πιο δυνατόν πιο γρήγορα τους εργαζόμενους στο ΙΚΕΑ και όπου αλλού να προβούν σε δημόσιες αυτοκριτικές!

Αλήθεια τι νόημα έχει όταν κορυφώνεται η επίθεση της κυβέρνησης που καταργεί με μιας σχολεία, καθηγητές και… μαθητές, στο Ριζοσπάστη να υπάρχουν αφιερώματα στο σχολείο των… οραμάτων της «άλλης εξουσίας»; Έχετε μήπως υπόψιν σας πως καταχτιέται και επιβάλλεται αυτή η «λαϊκή εξουσία»; Και ένας κλάδος που δεν μπορούσε – τουλάχιστον μέχρι την κήρυξη της απεργίας – να υπερασπίσει τα αυτονόητα και τη ζωή του, πως θα κάνει αυτό το ιστορικό άλμα; Πως θα βρεθεί έτοιμος να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (συγγνώμη του αλληλοεξαρτημένου με τον ιμπεριαλισμό ελληνικού καπιταλισμού); Ως γνωστόν «από στόμια βγαίνει η δύναμη…».

Ή μήπως ακριβώς το δέος απέναντι στην ανάγκη της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό είναι που κάνει την ηγεσία σας να φαντασιώνεστε αυτό το στάδιο της ρήξης ως δικαιολογία για να μην συμμετέχετε πραγματικά στην ταξική πάλη και στους λαϊκούς αγώνες. Στο μόνο δηλαδή πεδίο που μπορεί να δυναμώσει (οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά) ο λαός και να θέσει στον εαυτό του αυτό το ιστορικό καθήκον; 

Σας βλέπουμε από τώρα να μας περιμένετε στη… «γωνία» να μετράται ποσοστά απεργών, να αξιολογείτε αυξομειώσεις συμμετοχής όσο ο αγώνας θα δυσκολεύει για να δικαιολογήσετε την καθαρότητα της θέσης σας πως τελικά είναι μάταιοι οι αγώνες αν….

Για να δικαιωθεί η μιζέρια της υποταγής στο πεπρωμένο…

Θαρρείς και οι αγώνες δεν νικούν παρά μονάχα με την… ύπαρξη τους!

Θαρρείς και οι αναμετρήσεις είναι ζήτημα μιας ριξιάς, και δεν έχουν σκαμπανεβάσματα, υποχωρήσεις, και νέα ξεκινήματα.

Εσείς βέβαια έχετε διαπαιδαγωγηθεί σε μια ευθεία γραμμή που οδηγεί στο σοσιαλισμό και στην «λαϊκή οικονομία». Αλήθεια εκείνοι που σας οδηγούν σε αυτό το δρόμο της διανυσματικής απεικόνισης έχουν απαντήσει σε ποιον σοσιαλισμό και γιατί ο σοσιαλισμός είχε τα δικά του σκαμπανεβάσματα; Αλλά ας είναι, εδώ άλλοι και άλλοι δεν έχουν απαντήσει. Μεγάλη συζήτηση.
Αυτή τη φορά όμως δεν θα μιλήσει κανείς για «απαγκίστρωση» όπως κάποιες άλλες «εποχές». Φρόντισε η ηγεσία σας να αποκηρύξει νωρίς το εγχείρημα της απεργιακής αναμέτρησης στο όνομα της δημιουργία των «όρων». Αλήθεια πότε; Όταν πια δεν θα υπάρχει κλάδος;

Συναγωνιστές, σας καλούμε να παραμερίσετε όλες εκείνες τις δικαιολογίες που στο όνομα μιας δήθεν αριστερίστικης υπερεπαναστατικότητας καλύπτει το φοβικό σύνδρομο απέναντι στο λαό και τα κινήματά του, συγκεκριμένα απέναντι στον απεργιακό αγώνα των καθηγητών που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής της λαϊκής αντίδρασης.

Που κρύβει την απόσυρση και τη διαφυγή από αυτό που θα έπρεπε να είναι καθήκον για κάθε αριστερό και προοδευτικό εκπαιδευτικό.

Τίποτε το επαναστατικό δεν υπάρχει σε μια τέτοια στάση.

Ο απεργοσπαστισμός είναι αντεπανάσταση. Και είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφερθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. (ή έστω της… αλληλεξάρτησης). Και δεν σας σώζουν τα διαφορετικά πολιτικά σκεφτικά όταν στην ουσία ψηφίζετε την ίδια συνδικαλιστική πρόταση με τις δυνάμεις του συστήματος. 

Βέβαια –για να πούμε και του απεργοσπάστη το δίκιο- δεν ήσασταν οι μόνοι… συνεπείς στην καλλιέργεια της αίσθησης αδυναμίας του κλάδου να παλέψει και να αντιπαρατεθεί.

Εδώ και πολύν καιρό έχει «εμπεδωθεί» μιαν αντίληψη πως «τελειώσαμε με τους κλαδικούς αγώνες» και πως μόνο μια «πολιτική γενική απεργία» θα μπορούσε να δώσει νίκες. Και φυσικά κάποιοι έτσι καλλιεργούν την προσμονή για άλλες κυβερνήσεις της αριστεράς που θα αναλάβουν να… αποκαταστήσουν τα πράγματα.

Οι τελευταίοι υπονομεύουν ύπουλα την απεργιακή υπόθεση εσείς τουλάχιστο ξεχειλίζετε από ειλικρίνεια. Μαύρη ειλικρίνεια…

Σας καλούμε λοιπόν να διαχωρίσετε όσο γίνεται πιο σύντομα τη στάση σας από μια τέτοια κατεύθυνση. Να στηρίξετε ενεργητικά την απεργία διαρκείας. Ήδη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – και προς τιμήν τους – αρκετοί σύντροφοι σας μπήκαν ενεργητικά στον αγώνα, γυρίζουν σχολεία και «τρέχουν» την απεργία.

Δεν σας κρύβουμε πως δεν έχουμε ελπίδες πως κάτι τέτοιο θα εισακουστεί από την ηγεσία σας και θα την υποχρεώσει να αλλάξει το ρότα της πορείας της. Μακάρι… Όμως πρώτα απ όλα θα δυναμώσει πολιτικά τον αγώνα που τώρα ξεκινάει και σύντομα θα μπει σε μια φάση όπου θα πρέπει να αναγνωριστούν οι αληθινοί από τους ψεύτικους φίλους του. Θα ανοίξει το δρόμο στην ενότητα στη δράση για όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά.

Αλλά και θα υποχρεώσει και εμάς που υπογράφουμε το παραπάνω κείμενο να γίνουμε πιο σαφείς, πιο «διαρκείς» και πιο απαιτητικοί με τους εαυτούς μας πρώτα απ` όλα…

Απεργιακός Σεπτέμβρης 2013

Δημήτρης Μάνος, Βαγγελιώ Δερβιτζάκη, Μαρία Σακελάρη
Μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια.




Πηγή:Αντίσταση στις γειτονιές

Advertisements
 

Ποιος σαμποτάρει (ξανά) τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών; Θα υπάρξουν αυτή τη φορά οι αναγκαίοι "όροι και προϋποθέσεις";



Δήλωση των εκπροσώπων των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στο Δ.Σ της ΟΛΜΕ (27.8.2013)


Συνεδρίασε σήμερα το ΔΣ της ΟΛΜΕ με αποκλειστικό θέμα την συγκεκριμενοποίηση και πρακτική δρομολόγηση της απόφασης του 16ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας.  Συγκεκριμένα στην απόφαση αναφέρεται «απεργία διαρκείας από την έναρξη των μαθημάτων το Σεπτέμβρη. Τη συγκεκριμένη μορφή του απεργιακού αγώνα θα την αποφασίσουν οι Γενικές Συνελεύσεις το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου» (ανακοίνωση προεδρείου 16ου Συνεδρίου).
Η απόφαση των καθηγητών για σύγκρουση με την πολιτική του εξανδραποδισμού της παιδείας και  των εκπαιδευτικών, που προωθούν κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ, των διαθεσιμοτήτων – υποχρεωτικών μετατάξεων – απολύσεων, της διάλυσης της τεχνικής εκπαίδευσης και της ακύρωσης του μορφωτικού ρόλου του Λυκείου, αποτελεί μονόδρομο.
Οι εκπρόσωποι των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στη σημερινή συνεδρίαση τοποθετηθήκαμε υπέρ της ανάγκης άμεσης έναρξης του απεργιακού αγώνα, με την αρχή της σχολικής χρονιάς, σε συνδυασμό με  ενέργειες σύμπτυξης πανεκπαιδευτικού μετώπου, αγωνιστικής συνάντησης  με μαθητές, γονείς και με άλλους αγωνιζόμενους κλάδους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Δηλώσαμε, ότι είμαστε δεσμευμένοι από την απόφαση του 16ου Συνεδρίου, για πρόταση απεργίας διαρκείας στις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου, γιατί αυτό περιμένουν από εμάς :
  • Οι συνάδελφοί μας, που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα με την προοπτική της απόλυσης
  • Οι μαθητές μας στα ΕΠΑΛ που καταργήθηκαν οι ειδικότητές τους
  • Οι υπόλοιποι μαθητές μας που στέλνονται με το νομοσχέδιο για την εκπαίδευση στον καιάδα της αμάθειας, της εφήμερης κατάρτισης και της φτηνής – απλήρωτης μαθητείας
  • Οι άνεργοι και απλήρωτοι γονείς των μαθητών μας
  • Οι εκατοντάδες συνάδελφοί μας που κινητοποιήθηκαν κατακαλόκαιρο και κοινώνησαν το μήνυμα του αγώνα σε δεκάδες αγωνιστικές ΓΣ και δράσεις
Κάθε ταλάντευση ως προς την υλοποίηση της απόφασης του Συνεδρίου δίνει δυνατότητες παραπλανητικών ελιγμών στην κυβέρνηση και χρόνο για να αναπτύξει την επίθεσή της, θολώνει την κατεύθυνση της πάλης, αφήνει ακάλυπτους τους συναδέλφους που η κυβέρνηση θεωρεί ήδη απολυμένους, ενισχύει την αναξιοπιστία των συνδικαλιστικών οργάνων που είναι ήδη αρκετά πληγωμένη, επαναφέρει τη μνήμη της ματαίωσης της απεργίας του Μάη…
Η καταληκτική απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, θα παρθεί σε συνέχεια της συνεδρίασης του, την Πέμπτη.
Δηλώνουμε, σε ότι μας αφορά, ανοιχτά και με υπευθυνότητα, ότι ‘’ θα κινήσουμε γη και ουρανό’’ για μια ξεκάθαρη αγωνιστική απόφαση πραγματικής μάχης. Ζητάμε σαφή δημόσια τοποθέτηση ειδικά των αριστερών δυνάμεων, για κοινή στάση, υπέρ της  απεργίας διαρκείας και ενός αποφασιστικού, μαχητικού σχεδίου συντονισμού «εν θερμώ» όλων των αγωνιζόμενων. Καλούμε όλο το αγωνιστικό δυναμικό του κλάδου, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, να υψώσουν τη δική τους φωνή μαχητικής παρέμβασης, υπέρ μιας τέτοιας αγωνιστικής κατάληξης.
ΟΛΟΙ στους ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ! Αυτή τη μάχη θα τη δώσουμε και θα την κερδίσουμε!



Να σταματήσει το κρυφτό στην ΟΛΜΕ και να προωθηθεί η απόφαση του συνεδρίου για απεργία διαρκείας. Τι προετοιμάζαμε το καλοκαίρι; Τη «48ωρη και να δούμε»;

Ξεκίνησαν πάλι οι μαραθώνιες συνεδριάσεις της ΟΛΜΕ, για να βρουν μερικές δυνάμεις τον τρόπο να υπονομεύσουν την προοπτική της απεργιακής σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Μέθοδος τους η πρόταση για 48ωρη απεργία. Οι εμπνευστές της πρότασης ελπίζουν ότι η υπονομευμένη στα μάτια του κλάδου 48ωρη θα λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά, ότι οι συνάδελφοι θα την αντιληφθούν ως «μία από τα ίδια» και δε θα ακολουθήσουν, ώστε να ολοκληρωθεί ο κύκλος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: η ηγεσία στέλνει το μήνυμα της μη μάχης, ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και παγώνει και μετά η ηγεσία δηλώνει ότι είχε δίκιο που δεν κλιμακώνει γιατί ο κόσμος δεν τραβάει!
Το κρυφτό πρέπει να τελειώνει. Κυβέρνηση και τρόικα έχουν απολύσει 14.000 συναδέλφους μας. Ετοιμάζουν χιλιάδες ακόμα απολύσεις και την πλήρη ωρομισθικοποίηση όποιου «μόνιμου» προσωπικού απομείνει. Οξύνουν με απανωτές εξετάσεις τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση και στέλνουν τα παιδιά έξω από την εκπαίδευση – στην κατάρτιση και την απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία. Είναι αυτά «αιτία πολέμου» ή οι σκληρές συνδικαλιστικές φράσεις είναι απλή ρητορεία, κενή πραγματικού περιεχομένου; Σε αυτή τη λαίλαπα απαντάμε με κλιμάκωση «48ωρη και να δούμε»; Μας δουλεύουν; Τι οργανώναμε όλο το καλοκαίρι με συσκέψεις και τοπικές κινητοποιήσεις; Τη «48ωρη και να δούμε»; Ή απλώς μιλάμε για τη Σεπτεμβριάτικη εκδοχή των κακόφημων… «όρων και προϋποθέσεων» και του… «απαράδεκτου εκβιασμού της κυβέρνησης από τους απεργούς»; Δηλαδή μια ιδιότυπη ντελικάτη απεργοσπασία με υποτιθέμενη αγωνιστική φρασεολογία;
Η πραγματικότητα είναι διάφανη. Απέναντι στον πόλεμο του συστήματος πρέπει να απαντήσουμε: ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. Η πρότασή μας:
·         Να ξεκινήσει 4ήμερη απεργία 10-13 Σεπτέμβρη με νέες γενικές συνελεύσεις στις 13 Σεπτέμβρη με δηλωμένη πρόθεση για συνέχιση με 5μερες επαναλαμβανόμενες που θα συνοδεύονται από συνελεύσεις που θα τις αποφασίζουν. Η απεργία πρέπει να ξεκινήσει πριν την έναρξη των μαθημάτων και τον αγιασμό. Κάθε μέρα που περνάει υπάρχει ο κίνδυνος να ενισχύει την ψυχολογία του τετελεσμένου. Η 11 ή 12 Σεπτέμβρη μπορεί να είναι μέρα ενημέρωσης μαθητών.
·         Να δημιουργηθούν απεργιακές επιτροπές όσο το δυνατόν πιο αποκεντρωμένες με στόχο να φτάσουν στο επίπεδο του σχολείου. Οι απεργιακές επιτροπές αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες απεργιακής φρουράς, δημιουργίας πανό και παρεμβάσεων στην κοινωνία, δημιουργίας απεργιακών ταμείων, οργάνωσης εκδηλώσεων αλλά και συναυλιών πολιτικής και οικονομικής στήριξης της απεργίας
·         Οι ΕΛΜΕ που θα αποφασίσουν στις συνελεύσεις τους ότι κινούνται στην κατεύθυνση της απεργίας διαρκείας, να είναι σε συνεννόηση και να προσπαθήσουν να υλοποιήσουν την κατεύθυνση αυτή σε απευθείας συντονισμό μεταξύ τους ως πρωτοβάθμια σωματεία, σε περίπτωση που η ΟΛΜΕ «τα στρίψει».
Κανένας μαθητής έξω απ’ τα σχολεία – κανείς καθηγητής στην ανεργία
Με αγώνες για δουλειά υγεία και παιδεία θα σταματήσουμε τη σύγχρονη δουλεία

                                                                                                                


28/8/2013




 

Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ – ΤΕΙ για τον ξυλοδαρμό συναγωνιστών στη Θεσσαλονίκη

Τα ξημερώματα της Κυριακής οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ- ΤΕΙ, δέχτηκαν απρόκλητη δολοφονική επίθεση στο Αστεροσκοπείο του ΑΠΘ, την ώρα που τελείωνε πάρτι που διοργάνωναν για την οικονομική ενίσχυση του φετινού τους κάμπινγκ.

Μια συμμορία από λούμπεν στοιχεία, με εμφανή τα σημάδια της επήρειας ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, επιτέθηκε στα μέλη μας και σε φίλους που βοηθούσαν στην διοργάνωση του πάρτι. Επί μισή ώρα παλεύαμε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας απέναντι σε γροθιές, κλοτσιές, κυνηγητό και ξυλοδαρμό του τύπου «πέντε εναντίον ενός». Αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν αρκετοί συναγωνιστές μας και να μεταφερθούν σε νοσοκομεία της πόλης με μώλωπες, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κατάγματα. 

Τα φαινόμενα χρήσης τοξικών ουσιών, γηπεδισμού και δολοφονικής μανίας που ξεσπά σε τυφλές κατευθύνσεις είναι πλέον καθημερινότητα για μια νεολαία που «νοσεί». Εκφράζονται με κάθε ευκαιρία, ακριβώς γιατί είναι η σαπίλα ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που τα αναπαράγει. Δεν προσπερνάμε, βέβαια, και το γεγονός πως η δολοφονική διάθεση με την οποία επιτέθηκαν στα μέλη μας, δεν μπορεί απαραίτητα να δικαιολογηθεί από το ότι «ήταν αλλού». Συχνά, κομμάτια της νεολαίας που έχουν σπρωχθεί στο κοινωνικό περιθώριο και γενικότερα λούμπεν στοιχεία, στρατολογούσε, στρατολογεί και θα στρατολογεί το σύστημα για να προβοκάρει και να τρομοκρατήσει τους αγωνιστές, νέους και παλιούς, και συλλογικότητες και οργανώσεις που παλεύουν για τα δικαιώματα της νεολαίας και του λαού. Αλλά και για να συκοφαντήσει το Άσυλο, που παρά την νομική κατάργησή του από το σύστημα, εξακολουθεί να είναι νομιμοποιημένο στη συνείδηση του αγωνιζόμενου λαού και της νεολαίας. 

Το σίγουρο είναι πως αυτές οι ενέργειες δεν μας φοβίζουν, αλλά δυναμώνουν την πεποίθηση μας να συνεχίζουμε με πείσμα να παλεύουμε για διέξοδο! Γιατί δεν αρμόζει στη νεολαία του λαού μας το κοινωνικό περιθώριο, ο «μαύρος θάνατος» των τοξικών ουσιών και ο αλληλοσπαραγμός. Αρμόζει η διέξοδος της ζωντανής αντίστασης, της συλλογικής πάλης σαν μια γροθιά για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια που το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης προσπαθεί να μας στερήσει. Οι απαντήσεις βρίσκονται στην πάλη μας για σπουδές-δουλειά-δημοκρατικές ελευθερίες στο πλευρό του λαού και σε αυτή τη κατεύθυνση, με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, θα βαδίσουμε. 

Πηγή:Αντίσταση στις γειτονιές

 

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ Γ.Σ. ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14 ΜΑΗ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ!
ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΝΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ  ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΞΕΣΗΚΩΜΩΝ!

Οι εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης βρίσκονται μπροστά στην πιο μεγάλη μέρα τους. Τα φύλλα επίταξης μοιράστηκαν σήμερα 13/5, αλλά δεν ανέκοψαν την  προετοιμασία των όρων γι αυτό που αύριο απαιτείται: Μαζικές Γ.Σ. με αποφάσεις για μεγάλο απεργιακό αγώνα και μαζική άρνηση της επιστράτευσης. 

Την ίδια ώρα που αλυχτούν τα μαντρόσκυλα του συστήματος και της κυβέρνησης του, την ίδια ώρα που οι καθεστωτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες αναζητούν τρόπους απεμπλοκής από τον «απειλούμενο» απεργιακό ξεσηκωμό και οι ψεύτικοι φίλοι του κινήματος παλινδρομούν ανάμεσα σε διακηρύξεις αντίθεσης στην επιστράτευση και σε θέσεις και επιλογές άρνησης του δικαιώματος στον απεργιακό αγώνα, είναι η μάζα των καθηγητριών και των καθηγητών που θέλει και μπορεί να κάνει το ρήγμα και να ανοίξει το δρόμο για 


·          Να σπάσει έμπρακτα η επιστράτευση με τη μαζική άρνηση της
·     Να σηκωθεί απεργιακός αγώνας ανατροπής της πολιτικής κατεδάφισης του δημόσιου δωρεάν σχολείου και της συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.


Σε αυτές τις μαζικές αγωνιστικές αποφάσεις προσβλέπουν μεγάλα τμήματα του λαού και της νεολαίας. Αυτές και μόνο αυτές μπορούν να αποτελέσουν τη βάση ώστε τα σημερινά μαχητικά συλλαλητήρια να γίνουν ποτάμια λαϊκής αλληλεγγύης και συμπαράταξης στη μεγάλη σύγκρουση που έχουμε μπροστά μας.

Οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν με τερτίπια. Η βαρβαρότητα δεν ξορκίζεται! Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουμε κανένα λόγο να μην εκφράσουμε μαζικά και αποφασιστικά την οργή μας και την ανάγκη μας για παρατεταμένο απεργιακό αγώνα, στις Γ.Σ. της Τρίτης 14 Μάη. Το καινούριο στην εποχή που το σύστημα θέλει να υποδουλώσει το λαό και το μέλλον των παιδιών μας, από τα κάτω μπορεί να γεννηθεί! Ας ουρλιάζουν οι από πάνω και ας τρέχουν οι ενδιάμεσοι να το διαχειριστούν! Εμείς οι εκπαιδευτικοί θα το φέρουμε στη κοινωνική και πολιτική ζωή και μαζί με όλο το λαό θα πασχίσουμε να νικήσει!

13-5-13
 

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών: Μαζικές συνελεύσεις – Να προχωρήσει η απεργία με μαζική ΑΡΝΗΣΗ της επιστράτευσης

Κοινή δράση για να ηττηθεί η κυβέρνηση. Ήττα της κυβέρνησης είναι νίκη όλου του λαού!


Πριν ακόμα γίνουν  οι γενικές συνελεύσεις για να επικυρώσουν την απεργία των καθηγητών, η κυβέρνηση ετοιμάζει την πολιτική μας επιστράτευση. Υπό τα γαβγίσματα των αδρά πληρωμένων κονδυλοφόρων των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, η τρικομματική πυροβολεί μια ακόμα φορά το απεργιακό δικαίωμα.

Μέσω της επιστράτευσης, το σύστημα και η κυβέρνησή του θέτουν «στο γύψο» το δικαίωμα της απεργίας, προχωράνε ένα ακόμα βήμα (το τρίτο μέσα σε λόγους μήνες, μετά τους εργαζόμενους στο Μετρό και τους ναυτεργάτες) στη σφαγή των στοιχειωδών πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Μια σφαγή απαραίτητη για να περάσει η πολιτική της εξαθλίωσης, της ανεργίας της συντριβής οποιουδήποτε δικαιώματος έχει κατακτήσει η εργατική τάξη και ο λαός.

Μια πολιτική που συντρίβει τόσο τα εργασιακά δικαιώματα του κλάδου όσο και τα δικαιώματα της νεολαίας στις σπουδές.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
•    Θα τα παρατήσουμε έτσι εύκολα; Θα κάνουμε τη χάρη στην κυβέρνηση, στο σύστημα και στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης; Θα θεωρείται ακόμα πιο δεδομένο ότι κάποιος έχει δικαίωμα να απεργήσει μόνο… όταν δεν απεργεί; Θα αφήσουμε τη φιλοκυβερνητική ηγεσία της ΟΛΜΕ να ανασάνει με ανακούφιση επειδή δε θα χρειαστεί να κάνει μια απεργία που δεν ήθελε;

•    Θα επιτρέψουμε να περάσουν οι απολύσεις, η κατάργηση της οποιασδήποτε δωρεάν πτυχής της δημόσιας εκπαίδευσης, η αύξηση του ωραρίου, οι υποχρεωτικές μεταθέσεις, η «έξοδος» στην αργία και την απόλυση «δι’ ασήμαντον αφορμή», η κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, τα 30άρια τμήματα, τα κλεισίματα σχολείων, το «νέο» λύκειο (με τις νέες εξετάσεις – φραγμούς πανελλαδικού τύπου σε όλες τις τάξεις);

•    Ή θα ανεβάσουμε το επίπεδο της σύγκρουσης για να υπερασπίσουμε το δικαίωμα της απεργίας, το δικαίωμα στη δουλειά, το δικαίωμα των νέων στις σπουδές, το δικαίωμα όλου του λαού στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες; Δικαιώματα που αφορούν ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, σημερινούς και αυριανούς;

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

1.    Να προχωρήσουμε άμεσα σε μαζικά συλλαλητήρια καταγγελίας της επιστράτευσης.
2.    Να μαζικοποιήσουμε τις γενικές συνελεύσεις της Τρίτης 14 Μάη.
3.    Να στηρίξουμε αποφασιστικά την πρόταση για απεργία στις 17 Μάη και το πενθήμερο 20-24 Μάη.
4.    Να αποφασίσουμε στις συνελεύσεις τη μαζική άρνηση της επιστράτευσης.
5.    Τέλος, να προχωρήσουμε στη δημιουργία απεργιακών επιτροπών σε κάθε ΕΛΜΕ αλλά και κεντρικού συντονιστικού οργάνου είτε κεντρικής απεργιακής επιτροπής.

Είναι προφανές ότι το πολιτικό βάρος για μια τέτοια προσπάθεια κόντρα στο σύστημα πέφτει αντικειμενικά σε δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και στο κίνημα.

Καλούμε –πέρα από τις διαφωνίες μας- σε συνεννόηση και κοινή δράση τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις, το ΠΑΜΕ, τις ΣΥΝΕΚ, κάθε τοπική ή κεντρική παράταξη που αναφέρεται στο κίνημα, κάθε αγωνιστή, κάθε δημοκράτη συνάδελφο και συναδέλφισσα σε κοινή δράση και κοινή στάση στα παρακάτω ζητήματα.

Αγώνας για ζωή και δουλειά με δικαιώματα!
                                                                                                                                                          10/5/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

 

«Το νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού εκθειάζει τον φασίστα Μεταξά, δικαιολογεί τη συνθηκολόγηση με τους κατακτητές και θεωρεί πως το Ε.Α.Μ. είναι δημιούργημα των Εγγλέζων»

Της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, μέλους των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Δεν έχουν γραφτεί πολλά για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Οι εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης είναι τόσο σοβαρές, που δεν επέτρεψαν μια σοβαρή ενασχόληση με το περιεχόμενο των νέων βιβλίων.
Το καινούργιο βιβλίο της Ιστορίας πήρε τη θέση του αποσυρθέντος βιβλίου Ιστορίας της κ. Ρεπούση. Είχαμε γράψει τότε, πως το συγκεκριμένο βιβλίο, που του είχαμε ασκήσει έντονη κριτική λόγω του αντιδραστικού περιεχομένου του, αποσύρθηκε, τελικά, όχι λόγω της κριτικής προοδευτικών φωνών, αλλά λόγω της επικράτησης των πιο συντηρητικών απόψεων. Έτσι, κάτω από το βάρος της φασιστικοποίησης που επιχειρείται να επιβληθεί σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής, δεν είναι παράξενο που το νέο βιβλίο, εκτός από απαράδεκτο διδακτικά εγχειρίδιο, χαρακτηρίζεται από το βαθιά αντιδραστικό του περιεχόμενο. Προστίθεται με τη σειρά του στα υπόλοιπα βιβλία του δημοτικού, τους καρπούς των οποίων δρέπουμε, ενισχύοντας τα αντιδραστικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά του σχολείου.
Το συγκεκριμένο βιβλίο επιλέγει να διηγηθεί την Ιστορία πέρα κι έξω από τα γεγονότα. Ακόμα κι όταν αναφέρεται σε αυτά, το κάνει επιλεκτικά και ασυνάρτητα, ώστε να είναι αδύνατο να εξάγει κάποιος συμπεράσματα. Τα σημεία που αποκαλύπτουν την αντιδραστικότητα του είναι πολλά. Θα αναφερθούμε σύντομα μόνο στην περίοδο του μεσοπολέμου και του β’ παγκόσμιου πολέμου και ειδικότερα στα σημεία που αναφέρεται στον Ιωάννη Μεταξά. Αξίζει να διαβάσει κάποιος τα κείμενα, για να δει τη μεγάλη προσπάθεια των συγγραφέων να τον αποκαταστήσουν ως «ηγέτη». Είναι φανερό, πως έχουν δουλέψει πολύ προσεκτικά τις εκφράσεις τους.
Κατ’ αρχάς, το βιβλίο κάνει αναφορά στο Μεταξά σε τρία διαφορετικά κεφάλαια. Η πρεμούρα να τον προβάλουν στα μάτια των μικρών μαθητών είναι κραυγαλέα. Εννοείται πως από πουθενά δεν φαίνεται ότι ο εν λόγω κύριος ήταν φασίστας. Με εξαίρεση μια αναφορά στο γεγονός ότι «διέλυσε τη βουλή και επέβαλε δικτατορία» και «άσκησε διώξεις εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων», όλες οι υπόλοιπες είναι κολακευτικές. Τον παρουσιάζει να αναλαμβάνει την εξουσία μετά από «κοινωνική αναταραχή που εκφραζόταν με πορείες, διαδηλώσεις και απεργίες». Η αφήγηση δίνει στους μαθητές να καταλάβουν πως ήταν κάτι σαν από μηχανής θεός που είχε έρθει για να επιλύσει «την πολιτική αστάθεια» από την οποία «η Ελλάδα ταλανιζόταν».
Αγγίζει τη γελοιότητα η αναφορά του βιβλίου ότι «προσπάθησε, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, να προσεγγίσει τους αγρότες και τους εργάτες με διάφορα κοινωνικά μέτρα». Δεν ξέρουμε αν οι συγγραφείς στηρίζονται στη γνωστή φασιστική ρητορεία του περί εργασίας και στο γεγονός ότι αυτοπροβαλλόταν ως ο «πρώτος εργάτης». Ίσως να θεωρούν κοινωνικά μέτρα τις εξορίες, τις φυλακές, τις διώξεις και την τρομοκρατία που επέβαλε στον λαό. Σίγουρα, ανοίγουν μια μεγάλη χαρακιά, για να εισχωρήσει η προπαγάνδα που παρουσιάζει το φασιστικό μαντρόσκυλο του συστήματος ως θεμελιωτή του κοινωνικού κράτους. Άλλωστε, είναι σύνηθες, τις υποχωρήσεις του συστήματος μετά από όξυνση των ταξικών λαϊκών αγώνων, να τις παρουσιάζουν ως παροχές πεφωτισμένων ηγετών. (βλ. δημιουργία ΙΚΑ, νομιμοποίηση οργανώσεων της αριστεράς μετά τη Χούντα). Μάλλον, ό,τι από τα παραπάνω φυτευτεί στα μυαλά των παιδιών, τους βολεύει.

Δεν κρύβεται με τίποτα ο θαυμασμός που έχουν οι συγγραφείς στον φασίστα Μεταξά. Τα παιδιά πρέπει να αντιληφθούν πως «ως έμπειρος στρατιωτικός, φρόντισε να προετοιμάσει τη χώρα για τον πόλεμο που ερχόταν». Συνεχίζει και σε άλλο σημείο το βιβλίο να ισχυρίζεται ότι «η ιταλική επιθετικότητα δεν βρήκε την Ελλάδα απροετοίμαστη. Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε ήδη από το 1936 φροντίσει για τη στρατιωτική προετοιμασία της χώρας. Έτσι, διπλασίασε τις πολεμικές δαπάνες, μερίμνησε για τη δημιουργία αξιόπιστου πυροβολικού και εκπόνησε σχέδια μάχης για ενδεχόμενες επιθέσεις από τη Βουλγαρία και αργότερα από την Ιταλία».
Ήταν, δε, φοβερός διπλωμάτης, αφού «παράλληλα, ενώ επικαλούνταν την ουδετερότητα, ακολούθησε σταθερή πολιτική φιλίας με τη Βρετανία, τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της εποχής». Ο Μεταξάς λέει το «όχι» στους Ιταλούς. Το «εξ ονόματος του ελληνικού λαού», μέσα στο πλαίσιο της αφήγησης που εντάσσεται, υποδηλώνει ότι δίκαια εκπροσωπούσε τον λαό και όχι ότι τον βασάνιζε. Ο φασίστας, ο εντολοδόχος των Εγγλέζων, ο εκπρόσωπος του κεφαλαίου, ο διώκτης των κομμουνιστών, ο βασανιστής του λαού, ο χυδαίος και γελοίος λαϊκιστής, παρουσιάζεται ως στρατιωτική και πολιτική μεγαλοφυΐα!!
Ό,τι βίωσε και γνωρίζει ο λαός για τους κυβερνήτες τυχοδιώκτες εκείνης της περιόδου, που έστελναν τους στρατιώτες ξεκάλτσωτους στα βουνά να πολεμήσουν, που στα δύσκολα παρέδωσαν τον λαό στους κατακτητές και φρόντισαν μόνο το τομάρι τους είτε συνεργαζόμενοι με του Γερμανούς είτε κρεμασμένοι από τους Άγγλους προστάτες τους, πρέπει να ξεχαστεί άρον άρον.
Για να δέσει τα γεγονότα, αδίσταχτα, το βιβλίο ιστορίας δικαιολογεί τη συνθηκολόγηση. «Η ελληνική Κυβέρνηση αποσύρθηκε στην Κρήτη και οι στρατηγοί του αλβανικού μετώπου υποχρεώθηκαν να συνθηκολογήσουν», γράφει. Ξεμπερδεύουν με τους δοσίλογους δικαιολογώντας τους, αφού δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς! Φυσικά, για το ρόλο των στρατιωτικών και των πολιτικών που συνθηκολόγησαν στις δωσίλογες κατοχικές κυβερνήσεις, ουδείς λόγος. Ο Τσολάκογλου, ο Ράλλης και οι υπόλοιποι των οποίων ο λαός το τελευταίο διάστημα έχει ανασύρει τα ονόματά τους για να χαρακτηρίσει τους σύγχρονους κυβερνήτες υποτελείς, δεν υπάρχουν. Υπάρχει, όμως, ένα χοντροκομμένο ψέμα, πως «με την ηθική και υλική υποστήριξη της Βρετανίας, δημιουργήθηκαν τρεις αντιστασιακές οργανώσεις, το Ε.Α.Μ./Ε.Λ.Α.Σ. σε όλη σχεδόν τη χώρα, ο Ε.Δ.Ε.Σ. που έδρασε κυρίως στην Ήπειρο και η Ε.Κ.Κ.Α». Με λίγα λόγια, το Ε.Α.Μ., που ελευθέρωσε τη χώρα από τους κατακτητές, είναι δημιούργημα των Εγγλέζων. Δεν είναι τυχαίο που τα Δεκεμβριανά σβήστηκαν από την Ιστορία. Τι να πουν, άλλωστε, οι συγγραφείς για τους Εγγλέζους, που ήρθαν στη βασανισμένη Ελλάδα κρατώντας από το ένα χέρι τον Γ. Παπανδρέου και από το άλλο τις βόμβες που έριξαν στα κεφάλια των λαού;
Θα μπορούσαν να γίνουν πολλά σχόλια για τον τρόπο που παρουσιάζεται η ελληνική επανάσταση του 1821, το ελληνικό κράτος τον 19ο και τον 20ο αιώνα, ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος, η κατοχή, η αντίσταση, το δεύτερο αντάρτικο, η χούντα, το Πολυτεχνείο. Τα παραδείγματα μια οπισθοδρόμησης σε εποχές που οι σελίδες της ιστορίας ήταν κατάμαυρες, είναι πολλά. Αν το επίσημο σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας διαπλάθει με τέτοια πρότυπα τα παιδιά, είναι απορίας άξιο γατί στο καλό κοπιάζουν οι νεοναζιστές θαυμαστές των κατακτητών της χώρας Χρυσαυγίτες, να φτιάξουν τη δική τους «διάπλαση των παίδων». Αρκεί να συμβουλεύσουν τους μικρούς μαθητές να διαβάζουν και να μαθαίνουν την ιστορία του σχολείου «απ’ έξω κι ανακατωτά».
Υ.Σ. :Παραθέτουμε σχετικά αποσπάσματα. Οι υπογραμμίσεις και τα έντονα γράμματα είναι δικά μας.

Σελ. 201
«…Κατά τον Μεσοπόλεμο η Ελλάδα ταλανιζόταν από εσωτερική πολιτική αστάθεια. Τα πολιτικά κόμματα εναλλάσσονταν συχνά στην εξουσία, ενώ δεν έλειψαν και τα πραξικοπήματα που οργάνωναν αξιωματικοί του στρατού. Με την άνοδο του φασιστικού κόμματος στην Ιταλία και του ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία φάνηκαν και πάλι τα σύννεφα του πολέμου πάνω από την Ευρώπη. Καθώς τα πολιτικά κόμματα έριζαν μεταξύ τους και στη χώρα επικρατούσε κοινωνική αναταραχή που εκφραζόταν με πορείες, διαδηλώσεις και απεργίες, ανέλαβε την εξουσία ο υπουργός των Στρατιωτικών Ιωάννης Μεταξάς.
Στις 4 Αυγούστου του 1936 ο Μεταξάς, στον οποίο είχε αναθέσει την πρωθυπουργία ο βασιλιάς Γεώργιος Β’, διέλυσε τη Βουλή και επέβαλε δικτατορία. Ο Μεταξάς άσκησε διώξεις εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων και προσπάθησε, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, να προσεγγίσει τους αγρότες και τους εργάτες με διάφορα κοινωνικά μέτρα. Ως έμπειρος στρατιωτικός, φρόντισε να προετοιμάσει τη χώρα για τον πόλεμο που ερχόταν. Παράλληλα, ενώ επικαλούνταν την ουδετερότητα, ακολούθησε σταθερή πολιτική φιλίας με τη Βρετανία, τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της εποχής…»
Σελ.205
«Η ιταλική επιθετικότητα δεν βρήκε την Ελλάδα απροετοίμαστη. Ο Ιωάννης Μεταξάς είχε ήδη από το 1936 φροντίσει για τη στρατιωτική προετοιμασία της χώρας. Έτσι, διπλασίασε τις πολεμικές δαπάνες, μερίμνησε για τη δημιουργία αξιόπιστου πυροβολικού και εκπόνησε σχέδια μάχης για ενδεχόμενες επιθέσεις από τη Βουλγαρία και αργότερα από την Ιταλία…»
«…Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο τον Οκτώβριο του 1940. Είχαν προηγηθεί εχθρικές ιταλικές ενέργειες, με σοβαρότερη τον τορπιλισμό του καταδρομικού «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο, τον Δεκαπενταύγουστο του 1940, στο λιμάνι της Τήνου. Δυόμισι μήνες αργότερα, χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, ο Ιταλός πρέσβης στην Αθήνα Γκράτσι επέδωσε στον Μεταξά τελεσίγραφο ζητώντας την παράδοση της χώρας. Η άρνηση του Μεταξά εξ ονόματος όλων των Ελλήνων σήμανε την αρχή του πολέμου…»
Σελ. 209
«…Στις αρχές Μαρτίου του 1941 η Βουλγαρία συμμάχησε με τη Γερμανία και γερμανικές φάλαγγες διάβηκαν ελεύθερα το έδαφος της. Έγινε πια φανερό ότι στόχος του γερμανικού στρατού ήταν η Ελλάδα. Μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο η ελληνική Κυβέρνηση, εγκαταλείποντας οριστικά την ουδετερότητά της, επέτρεψε να αποβιβαστούν στη χώρα στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων…»
«…Η ελληνική Κυβέρνηση αποσύρθηκε στην Κρήτη και οι στρατηγοί του αλβανικού μετώπου υποχρεώθηκαν να συνθηκολογήσουν. Στις 27 Απριλίου του 1941 και η Αθήνα έπεσε στα χέρια των κατακτητών. Ως το τέλος Απριλίου ολόκληρη η ηπειρωτική χώρα είχε καταληφθεί…»
Σελ. 213
«…Λίγους μήνες αργότερα, με την ηθική και υλική υποστήριξη της Βρετανίας, δημιουργήθηκαν τρεις αντιστασιακές οργανώσεις, το Ε.Α.Μ./Ε.Λ.Α.Σ. σε όλη σχεδόν τη χώρα, ο Ε.Δ.Ε.Σ. που έδρασε κυρίως στην Ήπειρο και η Ε.Κ.Κ.Α…»

«…Ωστόσο, νέα δεινά περίμεναν τον ελληνικό λαό. Οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις παρέμεναν διχασμένες: από τη μια ο βασιλιάς και η αναγνωρισμένη από τους Συμμάχους ελληνική Κυβέρνηση και από την άλλη το Ε.Α.Μ., που από τον Μάρτιο του 1944 είχε σχηματίσει δική του κυβέρνηση στην ορεινή Ελλάδα. Λάθη και παραλείψεις των δύο πλευρών καθώς και παρεμβάσεις των ξένων Δυνάμεων οδήγησαν τελικά σε Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Εμφύλιος ξέσπασε το 1946 και «μάτωσε» την Ελλάδα για τρία ολόκληρα χρόνια. Ο αδελφοκτόνος πόλεμος τερματίστηκε στα τέλη του καλοκαιριού του 1949, με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, πολλές χιλιάδες θύματα και ανυπολόγιστες καταστροφές. Μπορεί οι ένοπλες συγκρούσεις να τελείωσαν, αλλά τα τραύματα στις ψυχές των Ελλήνων παρέμειναν ανοιχτά για πολλές ακόμη δεκαετίες.»

 

Το κράτος αφιερώνει μέρα στην «ενδοσχολική βία» και πετάει χημικά μέσα σε σχολείο!

6 Μαρτίου: Ημέρα αφιερωμένη στην πρόληψη της ενδοσχολικής βίας. Το Υπουργείο Παιδείας με έγγραφο του Υφυπουργού  συνιστά δράσεις και εκδηλώσεις κατά της βίας και του ρατσισμού στα σχολεία « για ένα σχολείο που υπηρετεί τις αρχές  και τις αξίες της γνώσης, της Δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου» όπως αναφέρει το ίδιο το έγγραφο.  
                                               
7 Μαρτίου: Οι μαθητές του ΓΕΛ Ιερισσού έρχονται αντιμέτωποι με την κρατική βία και νιώθουν στο πετσί τους την πιο άγριά της μορφή, και μάλιστα μέσα στον χώρο του σχολείου. Δακρυγόνα πέφτουν στον προαύλιο χώρο του σχολείου, όταν δυνάμεις των ΜΑΤ προσπαθούν να καταστείλουν για άλλη μια φορά την αντίσταση των κατοίκων της περιοχής ενάντια στην καναδική εταιρεία «Eldorado Gold».
Σίγουρα το Υπουργείο φρόντισε υπέρ του δέοντος να «διαπαιδαγωγήσει» μαθητές και εκπαιδευτικούς και να τους δείξει έμπρακτα τι παθαίνει κανείς, όταν αγωνίζεται ενάντια στα χρυσά  συμφέροντα της εταιρείας. Γιατί τα περί επενδύσεων, ανάπτυξης και δημιουργίας θέσεων εργασίας δεν μπόρεσαν να πείσουν ούτε τους μαθητές του γυμνασίου, που βλέπουν να καταστρέφεται ο τόπος τους και να απειλείται η ζωή τους από τις χρυσές επενδύσεις. 

Σίγουρα όμως κατάφερε να τους πείσει για το δίκαιο των αγώνων τους ενάντια στην κρατική καταστολή, για την αναγκαιότητα της συλλογικής πάλης, της αλληλεγγύης και της αντίστασης. Κατάφερε ακόμα να τους πείσει για την ίδια τη φύση του κράτους, ως μιας δομής ταξικής επιβολής, ως ενός μηχανισμού στην υπηρεσία του κεφαλαίου και των μονοπωλίων. 

Σ’ αυτόν τον αγώνα εμείς οι εκπαιδευτικοί καλούμαστε να σταθούμε στο πλευρό των μαθητών μας, των γονιών τους και ολόκληρης της κοινωνίας και να διδαχθούμε από το παράδειγμά τους.
Οφείλουμε να κάνουμε τα σχολεία ζωντανά κύτταρα ζύμωσης αγώνα και πάλης ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου και να αγωνιστούμε όλοι μαζί  για το δημόσιο δωρεάν σχολείο.

Τα χημικά μέσα στο σχολείο της Ιερισσού αποτελούν ποιοτική κλιμάκωση της κρατικής τρομοκρατίας. Καταδικάζουμε την κρατική καταστολή και καλούμε την ΟΛΜΕ να κηρύξει πανελλαδική στάση εργασίας ή κάποια άλλη μορφή κινητοποίησης για να εκφράσουμε την καταδίκη μας στο γεγονός αυτό καθώς και για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των κατοίκων της Ιερισσού.







Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών