RSS

Category Archives: Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών

Για τους απεργούς εργαζόμενους στο Πανεπιστήμιο

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ


ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ!

Συνάδελφοι ο αγώνας μας έφτασε σε εκείνο το σημείο καμπής όπου αυτό που μετράει είναι το ποιος αντέχει περισσότερο. Εμείς ή η κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση καταπονημένη από τον αγώνα μας καίει τα χαρτιά της, το ένα μετά το άλλο χωρίς αποτέλεσμα. Ούτε οι απειλές με τις ΚΥΑ, ούτε το δόλωμα της απογραφής, μπόρεσαν να μας κάμψουν. Το αντίθετο μάλλον έγινε. Ο αγώνας μας ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και σήμερα μπαίνουμε στην 10η εβδομάδα. Την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου έγινε η εκδίκαση της αγωγής που ασκήθηκε εναντίον μας από τον Υπουργό Παιδείας αλλά ούτε εκεί η κυβέρνηση δεν κατάφερε να βγάλει την απεργία μας καταχρηστική.

Η κυβέρνηση απονομιμοποιημένη στην συνείδηση των εργαζόμενων προσπαθεί να μας φοβίσει βγάζοντας την απεργία μας παράνομη. Μια κυβέρνηση δυνάστης της κοινωνίας που καταστρέφεται από την πολιτική της, απειλεί με μέτρα αυταρχικού χαρακτήρα, ώστε να κάμψει το φρόνημά μας, για να λύσει το πρόβλημα με τον εσωτερικό εχθρό που δεν είναι άλλος από εμάς τους εργαζόμενους.

Συνάδελφοι ο αγώνας μας έφτασε σε ένα όριο που δεν γίνεται να κάνουμε πίσω. 10 εβδομάδες αγώνα και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός κρύβεται πίσω από μια 24ωρη απεργία, έτσι για την τιμή των όπλων. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και η ΑΔΕΔΥ σιωπά ένοχα και αγωνιά μαζί με την κυβέρνηση γιατί ξέρει καλά πως η δική μας νίκη θα είναι ήττα δική τους. Ο αγώνας μας έχει γίνει αγώνας όλων των εργαζόμενων γιατί ο αντίπαλος είναι κοινός: η λαομίσητη κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Είτε το θέλουμε είτε όχι, τα μάτια όλων των εργαζόμενων είναι στραμμένα πάνω μας. Για αυτό πρέπει να απευθυνθούμε σε όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και να τους καλέσουμε σε αγώνα κοινό ενάντια στις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες. Οι σχολικοί φύλακες, οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, οι καθηγητές, οι συμβασιούχοι και κάθε εργαζόμενος που απειλείται, πρέπει να πάρουν τον δρόμο του αγώνα, για να συντομεύσουν τα βάσανα όλων μας συντομεύοντας την ζωή της κυβέρνησης και της τρόικας.

Αντί για αυτό όμως, οι σειρήνες των ψεύτικων κοινοβουλευτικών προσδοκιών μας καλούν να επενδύσουμε στο μέλλον που χτίζεται με άγονες προτάσεις μομφής στο κοινοβούλιο. Στρέφουν την προσοχή μας από τον αγώνα την απεργία και την αλληλεγγύη των εργαζόμενων που είναι το δικό μας γήπεδο, στο κοινοβούλιο που είναι το γήπεδο του κεφαλαίου.

Εμείς λέμε πως δεν υπάρχει ελπίδα αν δεν ρίξουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την κυβέρνηση, όχι στις εκλογές αλλά σήμερα με αγώνα στο δρόμο. 

Εμείς λέμε πως δεν υπάρχει ελπίδα για κανέναν εργαζόμενο όσο δεν πετάξουμε στην θάλασσα την τρόικα και τους ιμπεριαλιστές τοκογλύφους και δεν διαγραφεί το χιλιοπληρωμένο από τον λαό χρέος.

 Δείτε την ΕΡΤ, πέντε μήνες την διαχειρίστηκαν δημοκρατικά και υποδειγματικά οι εργαζόμενοί της, αυτό δείχνει πως όλοι μαζί οι εργαζόμενοι μπορούμε να διαχειριστούμε την χώρα μας οργανώνοντάς την με δικαιοσύνη και προκοπή κάνοντας πέρα τα παράσιτα του κεφαλαίου και την κυβέρνησή τους.

Συνάδελφοι ούτε βήμα πίσω! Συνέχιση της απεργίας μας μέχρι την νίκη!
Όλοι οι εργαζόμενοι μαζί να γίνουμε ένα ορμητικό ποτάμι που θα ξεπλύνει την χώρα           μας  από τους τοκογλύφους της ΕΕ και του ΔΝΤ και από το κεφάλαιο. 

9/11/13
 

6 Νοέμβρη ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11 πμ στο Μουσείο

Γιατί κανένας άλλος δε μπορεί και δε θέλει να υπερασπίσει τις ζωές μας από την συνεχιζόμενη επίθεση της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η οποία για να μας υπνωτίσει, παίζει για άλλη μια φορά το κακόγουστα στημένο θέατρο περί σκληρών διαπραγματεύσεων με την τρόικα.

Ούτε ελπίδα μπορούν να τάξουν, ούτε να λύσουν τα ζητήματα της ζωής μας

Τα έχουν συμφωνήσει όλα εδώ και ένα χρόνο πριν. Μηχανισμούς κινητικότητας απολύσεων για 700.000 δημόσιους υπάλληλους. Περικοπή κατά 26% της χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία, αυτά που φαλίρισαν πριν ένα χρόνο. Απελευθέρωση των απολύσεων σε ΔΕΚΟ, βιομηχανίες και συνολικά στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίον θα επιβάλλουν ατομικές συμβάσεις εργασίας δουλεμπορίου. Όλα αυτά που κάνουν τώρα πως διαπραγματεύονται, είναι υπογεγραμμένα στα μνημόνια που έχουν υπογράψει. Και αν παίζεται αυτό το θέατρο, είναι γιατί καταλαβαίνουν πως πρέπει να έχουν το φόβο μας.

Και πρέπει να έχουν το φόβο μας, γιατί αυτή τη φορά, δεν υπάρχει κάποια οικονομική βοήθεια από κάπου αλλού, ή τουλάχιστον να μπορούν να δείξουν ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το σύστημά τους, η ίδια η καπιταλιστική κρίση οδήγησε πριν από μερικές ημέρες τις ίδιες τις Η.Π.Α. στη χρεοκοπία, που παροδικά μόνο τηναντιμετώπισε, τα κέντρα του κεφαλαίου κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο στη Γαλλία γιατί η κρίση πλέον την καίει, ενώ η ίδια η γερμανική καπιταλιστική οικονομία μπαίνει σε προβλήματα. Για αυτό και δεν μπορούν να καταλήξουν σε κυβέρνηση, η ευθύνη της επίθεσης στους εργαζόμενους του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου, είναι βαριά.


Μόνο εμείς μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε


Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να κάνουμε στην άκρη αντιπάλους που μεταμφιέζονται σε φίλους της εργατικής τάξης. Πρώτα από όλα, τον αστικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Που συνεχίζει να αναζητά έναν ανθρώπινο καπιταλισμό, όπου θα συνεχίζουν να τάζουν ψίχουλα σε όλους μας από τον πλούτο που παράγουμε, και κυλάει σαν νερό μέσα από τα χέρια μας. Που απουσιάζουν, από εργατικούς αγώνες, όπως αυτός των διοικητικών υπαλλήλων στα Α.Ε.Ι., όπου συνδικαλιστές σάρκα από τη σάρκα τους, μαχαιρώνουν, μάταια βέβαια, έναν αγώνα που εδώ και οκτώ εβδομάδες διδάσκει όλους μας, και μας καλεί επειγόντως να συντονίσουμε το βηματισμό μας.


Να απορρίψουμε τα διάφορα εθνικά καλέσματα αντιμετώπισης, υποτίθεται της κρίσης. Χρυσαυγίτες αλλά και τμήματα του αστικού πολιτικού προσωπικού, άλλος χτυπώντας και άλλος νανουρίζοντας, προσπαθούν να μας τυλίξουν όλους με εθνικούς στόχους όπου όλοι κάτι θα έχουμε να κερδίσουμε αν υπομείνουμε τις θυσίες. Στην πραγματικότητα αυτό που ισχύει, και αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο. Όταν καταλάβουμε και παλέψουμε, στη βάση πως το «έθνος» των καταπιεσμένων, των εργαζόμενων, είναι άλλο από αυτό της κυβέρνησης, των τραπεζιτών, του κεφαλαίου, των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων, τότε μπορούμε να γίνουμε απειλητικοί, να κάνουμε στην άκρη και αυτούς, και τους ναζί μπράβους του συστήματος.


Καμιά αναμονή


Τώρα είναι η ώρα, να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης, ανεξάρτητο από το κράτος, τα αφεντικά και τους γραφειοκράτες συνδικαλιστές βοηθούς τους. Προς αυτή την κατεύθυνση παλεύει η πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών. Για να πάρουμε πίσω ότι έχουν κλέψει από τις ζωές μας, για να θέσουμε σε εφαρμογή ότι επιτάσσουν οι εργατικές ανάγκες και συμφέροντα. Αλλά κυρίως γιατί αυτό το σύστημα που βρίσκεται σε κρίση, όσο και οι όποιοι πολιτικοί διαχειριστές του, πρέπει να ανατραπούν από εμάς. Δεν μπορούμε πλέον να περιμένουμε ούτε έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό, ούτε τις εναλλαγές στην εξουσία τους. Καμιά αναμονή, για να προετοιμάσουμε την γενική πολιτική απεργία διαρκείας, να βάλουμε σαν καθήκον της εποχής μας την άμεση προοπτική της εργατικής εξουσίας.

 

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας ΑΚΑΕ: Συμπαράσταση στον αγώνα του λαού της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού


Η πρωτοβουλία για  «Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών» εκφράζει  την αλληλεγγύη της και την συμπαράταξη  της  στον αγώνα, που δίνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής  κατά των μεταλλείων χρυσού στην περιοχή τους. 

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής  πεισματικά αντιστέκονται   και διεκδικούν  το αυτονόητο δικαίωμα τους:να ορίζουν οι ίδιοι το μέλλον του τόπου τους. Δημιούργησαν ένα δυναμικό παλλαϊκό κίνημα, που διεκδικεί, να μην καταστραφεί το περιβάλλον, να μην δηλητηριαστούν νερά, ζώα, φυτά και άνθρωποι από το αρσενικό και τα διάφορα τοξικά, να ζήσουν τα παιδιά στον τόπο που μεγάλωσαν και να μην αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Ένα κίνημα που διεκδικεί τελικά την ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Για αυτό ακριβώς τον λόγο γίνεται « επικίνδυνο» και φοβίζει. Φοβίζει τους σύγχρονους χρυσοθήρες που μυρίστηκαν το χρυσάφι και ετοιμάζονται  μαζί με τους βαστάζους τους να βιάσουν μια πανέμορφη περιοχή μαζί και τον λαό της. Φοβίζει και αυτούς που χωρίς να ρωτήσουν κανένα πούλησαν την γη  και  εγγυήθηκαν  σίγουρα  κέρδη τους καπιταλιστές χρυσοθήρες. Φοβίζει ταυτόχρονα, και όλους όσους τους προηγούμενους μήνες, προσπάθησαν να το φέρουν σε αντιπαράθεση με το «δικαίωμα» στη δουλειά, των εργαζόμενων στην εταιρεία των χρυσοθήρων. Οι ίδιοι οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι και οι επιτροπές τους, έχουν επικαλεστεί επανειλημμένα μελέτες, που αποδεικνύουν πως μπορεί να υπάρξει εργασία στην περιοχή, μέσα στο πλαίσιο συνολικής ανάπλασης του φυσικού περιβάλλοντος, και σε αντιπαράθεση με τη λογική του κέρδους και της αγοράς.

Το  κίνημα  «ενάντια στον χρυσό» από την πρώτη στιγμή δοκιμάζεται από την διαρκή βία του κράτους και του παρακράτους. Η κυβέρνηση προστατεύοντας τα συμφέροντα της εταιρίας χρυσού, έχει διαλέξει στρατόπεδο.  Εφαρμόζοντας την λογική της «συλλογικής ευθύνης» έχει επιδοθεί σε όργιο καταστολής, φτάνοντας και στο πολύ επικίνδυνο σημείο να εξισώνει τον δίκαιο αγώνα ενός ολόκληρου λαού με την ναζιστική συμμορία της χρυσής αυγής . Σέρνει αγωνιστές με κατηγορίες, ίδιες με τις κατηγορίες των  μαχαιροβγαλτών της Χ.Α. Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι, για να υποταχτεί το κίνημα,   δεν φτάνουν οι τόνοι χημικών ,οι ξυλοδαρμοί, το ανθρωποκυνηγητό, οι γεσταπίτικες εισβολές σε σπίτια, οι προσαγωγές ανήλικων παιδιών, οι πλαστικές σφαίρες, η λήψη γενετικού υλικού με βία, η τρομοκρατική προπαγάνδα των ΜΜΕ, χρειάζονται και άλλα. Εφαρμόζει στην πράξη την «θεωρία των δύο άκρων» προχωράει στην ποινικοποίηση του αγώνα ενός ολόκληρου λαού. Ο Ν. Δένδιας βάζει στο ίδιο τσουβάλι τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής με τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. Οι Σκουριές ως παράδειγμα βίας, ισοδύναμο με τα μαχαιρώματα και τις δολοφονίες. Η βία των νεοναζιστών δίπλα στη βία στις Σκουριές . Μια βιομηχανία διώξεων στήνεται να λυγίσει τους κατοίκους.
Μπροστά στα  οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα που παράγει συνεχώς η συστημική καπιταλιστική κρίση στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο, κυβέρνηση κεφαλαιοκράτες, κράτος και οι παρακρατικοί μαχαιροβγάλτες-ναζιστές της Χ.Α. είναι παντελώς ανίκανοι να σταματήσουν έναν λαό που έχει το δίκαιο με το μέρος του. Είναι παντελώς ανίκανοι να δώσουν λύσεις στα κοινωνικά αδιέξοδα, γι αυτό είναι φοβισμένοι και  το μόνο που τους μένει να κάνουν- και το κάνουν επιμελώς- είναι η άσκηση βίας σε όποιον αντιστέκεται.
Ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα όλου του εργαζόμενου λαού. Η βία που ασκείται στους αγωνιστές του κινήματος ενάντια στο χρυσό είναι η βία που βιώνουμε όλοι μας όταν σηκωθούμε για να διαμαρτυρηθούμε και να απαιτήσουμε τα δικαιώματα μας. Είναι η βία, της ανεργίας, της πείνας, των αυτοκτονιών και της τρομοκρατίας, που ζει η εργατική τάξη και ο φτωχός λαός.
Δεν λυγίζουμε, η μάχη της Χαλκιδικής είναι μάχη όλων μας, είναι υπόθεση της εργατικής τάξης, είναι μάχη ζωής ή θανάτου. Οι δεκάδες χιλιάδες λαού που κατέκλισαν την ΔΕΘ διαδηλώνοντας και που έδωσαν το παρών στην μεγαλειώδη συναυλία συμπαράστασης στις 5/10/13 είναι η καλύτερη απάντηση στην κυβέρνηση και στα συμφέροντα του κέρδους που υπηρετεί. Είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για να γιγαντώσει αυτός ο αγώνας, να αποκτήσει διάρκεια, να ενωθεί με άλλους μικρούς ή μεγάλους αγώνες που γίνονται και που αναπόφευκτα θα γίνουν. Να ενωθεί με τους αγώνες των εργαζομένων σε ένα μεγάλο ποτάμι, που θα πνίξει αυτούς που μας καταδικάζουν στην πείνα και την ανεργία, στον χημικό θάνατο, αυτούς που στερούν σε εμάς και τα παιδιά μας την χαρά της ζωής, το μέλλον και την αξιοπρέπεια
Δεν φοβόμαστε, δεν λυγίζουμε, είμαστε οργισμένοι και αποφασισμένοι
Ο αγώνας του λαού της Χαλκιδικής είναι υπόθεση, όλου του εργαζόμενου λαού
Λευτεριά στους φυλακισμένους αγωνιστές
Θα νικήσουμε!
8/10/13
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ»
 

¨Απολογισμός των μαχών που έδωσαν οι εργαζόμενοι και η προετοιμασία για τις νέες μάχες που έρχονται¨ – Συνέλευση πρωΑΚΑΕ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ, ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ


Οι τριγμοί που προκάλεσε ο αγώνας των εργαζόμενων της Ε.Ρ.Τ., μαζί φυσικά με το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε από ευρύτερα τμήματα εργαζομένων, είχε ως αποτέλεσμα τη «νέα» συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Μια κυβέρνηση λαβωμένη, αλλά για αυτό το λόγο το ίδιο και ίσως περισσότερο επικίνδυνη από τις προηγούμενες
Οι δεσμεύσεις και των δυο, είναι κλειδωμένες από καιρό, στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Οι απολύσεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, το νέο χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις του ιδιωτικού τομέα, η ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών, της ΕΥΔΑΠ και άλλων ΔΕΚΟ, το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, ήταν στην ατζέντα και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τη νέα κυβέρνηση. ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ για το ρόλο της.
Από την άλλη μεριά, όλοι οι κρίσιμοι αγώνες της τελευταίας περιόδου (κυρίως Μετρό, καθηγητές, Ε.Ρ.Τ.) έδειξαν ότι ο αγώνας των εργαζομένων, κάνει κομμάτια τα επιχειρήματα όσων αναμασούν την καραμέλα πως ο κόσμος δεν κινητοποιείται, δεν αγωνίζεται. Αν κάτι έδειξαν αυτοί οι εργατικοί αγώνες, είναι πως η διεύρυνση του προγράμματος των διεκδικήσεων με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και την εργατική εξουσία, τη γενική πολιτική απεργία είναι άμεση ανάγκη της περιόδου που ζούμε. Για να ξεπεράσουμε τα όρια, και τα εμπόδια που θέτει ο αστικός, κυβερνητικός, αλλά και ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, όπως και αν αυτός εκδηλώθηκε σε κάθε αγώνα.
Πιστεύουμε πως το μεγάλο ζητούμενο της πάλης, είναι η διαμόρφωση μιας επαναστατικής εργατικής πτέρυγας, που θα μπορεί να έχει πρόταση ενοποίησης των αγώνων. 

Υπερβαίνοντας τα όρια του συντεχνιασμού. Χωρίς αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει μια επιστροφή στα προ της κρίσης χρόνια, σε ένα νέο καπιταλισμό του κράτους πρόνοιας. Αυταπάτη που επενδύουν με σταθερότητα, εκτός από την άρχουσα τάξη, ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζοντας τη δική του διαχείριση εντός του καπιταλισμού. Νικώντας την κρίση και τον καπιταλισμό, έχοντας ως όπλο τη διεθνιστική πάλη των εργαζομένων, τη συνεργασία όλων των εξεγερμένων λαών της περιοχής μας. Σε αντίθεση με τις εθνικές προτάσεις περί αυτοδύναμης εθνικής ανάπτυξης, που τόσο εύκολα επικαλείται και η ναζιστική Χρυσή Αυγή, για να συμπλεύσει με τη διάχυτη αγανάκτηση. Η εργατική τάξη και ο λαός σε όλο τον κόσμο έχουν πάρει το δρόμο της εξέγερσης. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και την διαχείριση της κρίσης εντός των εθνικών συνόρων είναι αντιδραστική ουτοπία. Ακόμα και αν έχει αριστερό πρόσημο, τελικά θρέφει τον εθνικισμό και τον φασισμό.Επαναφέρουμε την ανάγκη για διάλυση της Ε.Ε. και την επαναστατική ενοποίηση της Ευρώπης κάτω από την εξουσία της εργατικής τάξης, μέχρι την κατάργηση κάθε εξουσίας.

Καλούμε κάθε αγωνιστή που συμμετείχε στους αγώνες της τελευταίας περιόδου, κάθε εργαζόμενο που δίνει τη δική του μάχη ενάντια στην εργοδοσία και το κράτος, όχι μόνο, να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας από τους αγώνες, αλλά κυρίως για να συζητήσουμε για το αναγκαίο επαναστατικό εργατικό σχέδιο δράσης της επόμενης περιόδου. 

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ ΠΕΜΠΤΗ 11 ΙΟΥΛΗ 6μ.μ. Ε.Κ.Α.

με θέμα:

¨Απολογισμός των μαχών που έδωσαν οι εργαζόμενοι και η προετοιμασία για τις νέες μάχες που έρχονται¨.

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/, τηλ.: 6974599214, 6947153446

 

Τι γίνεται με τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων;

Μια πρώτη πολιτική απάντηση στις πολιτικές θέσεις του
«Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα» που εκφράστηκαν στο Δελτίο Τύπου για την ΕΡΤ την Παρασκευή 14 Ιουνίου

Την Παρασκευή το μεσημέρι ο «Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα», στέλνει Δελτίο Τύπου όπου τοποθετείται στα ζητήματα της εργατικής επικαιρότητας που συνδέονται με τις εξελίξεις στην ΕΡΤ.

Το πολιτικό περιεχόμενο της ανακοίνωσης που αναφέρεται στην σοβαρότερη κρίση που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση 2600 εργαζόμενων, δεν βρίσκεται ούτε μια λέξη για τον κυβερνητικό συνδικαλισμό και τον κρίσιμο ρόλο του στην διεκπεραίωση της πολιτικής της τρόικας. Ο κρίσιμος ρόλος της κυβερνητικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην υποχώρηση του εργατικού κινήματος την τριετία των μνημονίων, με τις μεθοδευμένες 24ωρες απεργίες που οδήγησαν τους εργαζόμενους σε απογοήτευση και παραίτηση αποσιωπάται πλήρως. Αποσιωπάται ότι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός τσακίζει κάθε απόπειρα των εργαζόμενων να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όχι μοναδικό όμως, η απόφαση για απεργία των καθηγητών κόντρα στην επιστράτευση και η προδοσία της. Μια αναφορά στην απεργία αυτή δεν μπορεί να αγνοήσει την αποκάλυψη των πολιτικών συμμαχιών ή συμφωνιών της κοινοβουλευτικής αριστεράς που εκφράστηκαν και στο συνδικαλιστικό επίπεδο και οδήγησαν μια απεργία που ορθώθηκε σαν κάστρο ενάντια στην επιστράτευση για να παραδοθεί χωρίς να δοθεί καμία μάχη.

Αυτός όμως που αδυνατεί να καταλάβει και να τοποθετηθεί σε έναν τέτοιο αγώνα που κλείνει μέσα

του όλα τα προβλήματα που μπαίνουν σήμερα στο εργατικό κίνημα, βοηθάει στην επανάληψή τους σε μεγαλύτερη κλίμακα στον αγώνα που γίνεται στην ΕΡΤ. Το σοβαρά λάθη που επαναλαμβάνονται, γίνονται φανερά στο ζήτημα της επιστράτευσης απεργών. Αντί να σπάσει η επιστράτευση από τους ίδιους συνδικαλιστικούς φορείς στο Μετρό, την ΟΛΜΕ κλπ (πχ όπως έγινε με την συμμετοχή της “επιστρατευμένης” ΠΝΟ, στην Γενική Απεργία της 20 Φεβρουαρίου φέτος), καλούνται οι εργαζόμενοι, σε αδιέξοδες απογευματινές κινητοποιήσεις ζητώντας από την κυβέρνηση να άρει την επιστράτευση. Σέρνουν έναν φανταστικό μπαμπούλα και μετατοπίζουν το θέμα από το πολιτικό ζήτημα που αφορά στην σύγκρουση με την κυβέρνηση, και την ενδοτική στάση της κυβερνητικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των συμμάχων της, σε ένα δήθεν μεγάλο νομικό και θεσμικό εμπόδιο που βάζει στο εργατικό κίνημα το “αντισυνταγματικό τόξο”.


Η πολιτική άποψη όμως εκφράζεται με το Δελτίο Τύπου των Πρωτοβάθμιων, τοποθετείται με επικίνδυνη σύγχυση πάνω σε πολύ σημαντικά ζητήματα που μπαίνουν σήμερα στο εργατικό κίνημα για αυτό είμαστε αναγκασμένοι να σχολιάσουμε τουλάχιστον δύο ζητήματα:

Το ένα αφορά στην αντίληψη για τα «Κέντρα Αγώνα» σύμφωνα με την αναφορά που κάνουν στο Κέντρο Αγώνα της ΕΡΤ και το άλλο στην Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας.

Δυστυχώς το πώς εννοούν οι συναγωνιστές στο «Συντονισμό Πρωτοβαθμίων», το «Κέντρο Αγώνα» φάνηκε στην απεργία του Μετρό και την κατάληξή της. Αντί να καλέσουν άμεσα σε συνελεύσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις τους εργαζόμενους και τους ανέργους, ξεκινώντας από τα σωματεία που αποτελούν τον «Συντονισμό Πρωτοβαθμίων», για την ανατροπή των μνημονίων συνολικά και θέτοντας πολιτικά ζητήματα περιορίστηκαν σε ένα αδιέξοδο μερικό αγώνα για τις συμβάσεις. Ενώ σε εργασιακούς χώρους, όπου έμπαινε από ανεξάρτητους αγωνιστές το ζήτημα κήρυξης απεργίας αλληλεγγύης, συνδικαλιστές που είχαν αναφορές σε πολιτικά ρεύματα και οργανώσεις που υπάρχουν στον «Συντονισμό Πρωτοβαθμίων» την απέρριπταν κατηγορηματικά. Αντί για κινητοποιήσεις λοιπόν, άφθονη λογοκοπία που καταλήγει σε εκκλήσεις στην ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Το «Κέντρο Αγώνα» λοιπόν όπως περιγράφεται στο Δελτίο Τύπου και όπως υλοποιήθηκε από τον«Συντονισμό Πρωτοβαθμίων» με την απεργία στον χώρο των συγκοινωνιών δεν λέει τίποτε απολύτως. Αυτό που χρειάζονται οι εργαζόμενοι είναι ένα πραγματικά ανεξάρτητο από την εργοδοσία το κράτος και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, κέντρο αγώνα που θα θέσει τα πολιτικά ζητήματα της περιόδου συνολικά και όχι «κέντρο αγώνα που θα εκφράζει πρώτα και κύρια τους εργαζόμενους σε αυτή,» και δευτερεύοντος «όλους τους εργαζόμενους στους αγωνιζόμενους χώρους και σωματεία». Το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα, κατά την αντίληψή μας, δεν συγκροτείται δίπλα στην κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ και τους συμμάχους της, αλλά ξεπερνώντας τους, ούτε εκφράζει τον μερικό αγώνα ενός εργασιακού χώρου αλλά το βαθμό ένταξής του στον συνολικό πολιτικό αγώνα.

Το δεύτερο ζήτημα, αφορά στην Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας. Παραθέτουμε ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα γιατί κάθε φράση είναι και ένα «λάθος» πολιτικής αντίληψης για το θέμα.

Γράφουν οι συναγωνιστές:

«Προτείνουμε νέα γενική πολιτική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, την Τετάρτη 19.06. Προτείνουμε το ξεδίπλωμα απεργιακού συντονισμού και κλιμάκωσης με απεργιακές μορφές διάρκειας, τόσο στο δημόσιο που θα ακολουθήσει την τύχη της ΕΡΤ, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Απαιτούμε σε αυτή την κατεύθυνση να πάρει απόφαση η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ και τα Εργατικά Κέντρα.».

Ποια ήταν η προηγούμενη Γενική Πολιτική Απεργία, για να καλούν σε «νέα γενική πολιτική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα»; Πιθανόν εννοούν την 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ την Πέμπτη 13 Ιούνη, που πήρε ζωή από το πάθος των εργαζόμενων που σ αυτό το κάλεσμα είδαν την ευκαιρία να σταθούν δίπλα σε απολυμένους εργαζόμενους και απέναντι στην «λαομίσητη» κυβέρνηση του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Ή μήπως εννοούνται οι γελοίες εξαγγελίες για 24ωρες κινητοποιήσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού που εκτονώνουν τον αγώνα και στέλνει τους εργαζόμενους απογοητευμένους στα σπίτια τους; Για αυτό άλλωστε κατά την άποψη του «Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων» η «γενική πολιτική απεργία» δεν έχει τον χρονικό προσδιορισμό «Διάρκειας» που φυσιολογικά την συνοδεύει αλλά δήθεν «ξεδίπλωμα απεργιακού συντονισμού και κλιμάκωσης με απεργιακές μορφές διάρκειας,». Τα πολιτικά όρια του «Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων» όχι μόνο δεν ξεπερνάνε για άλλη μια φορά τον κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά καθορίζονται αυστηρά από αυτόν. Ακόμη χειρότερα, ενώ ο κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν έχει πρόθεση να κάνει κάτι παραπάνω από μια ή δύο 24ωρες άσφαιρες απεργίες, αυτό εμφανίζεται σαν απαίτηση του εργατικού κινήματος δίνοντάς του το άλλοθι που γυρεύει για την εκτόνωση των αγώνων.

Αυτό όμως που περιγράφουν όχι μόνο δεν είναι «γενική πολιτική απεργία» αλλά ούτε καν ένας συνδικαλιστικός αγώνας που να αντιστοιχεί στο γεγονός της απόλυσης 2600 εργαζόμενων. Η Γενική Πολιτική Απεργία Διάρκειας είναι πράξη εξέγερσης με όλη την σοβαρότητα που έχει μια τέτοια κοινωνική κατάσταση. Σε αυτή την εξέγερση όπου το βασικό εργαλείο της (όχι μοναδικό) είναι Γενική Απεργία, η κυβέρνηση, ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και οι σύμμαχοί του είναι απέναντι. Δεν καλείται από την κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία βέβαια των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ. Σήμερα μια Γενική Πολιτική Απεργία πρέπει να έχει στόχο να ρίξει την κυβέρνηση, για να πάρει μαζί της όλους τους νόμους και τα συμφέροντα που υπηρετεί. Γενική Πολιτική Απεργία, που όχι μόνο δεν μπορεί να μπαίνει ως «πίεση» στον αστικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά τα πραγματικά κύτταρα της οργάνωσής της, θα είναι οι επιτροπές εργαζομένων, ανέργων, όλος ο κόσμος της μισθωτής εκμετάλλευσης, ο οποίος δεν καλύπτεται από το περιεχόμενο και τις μορφές του συνδικαλισμού τους. Σ αυτήν την προοπτική ένα πραγματικό πολιτικό Κέντρο Αγώνα, που ειδικά σε αυτές τις καμπές της πάλης, όπως το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ., και το κύμα αλληλεγγύης που ξεσήκωσε, θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις άλλης εξουσίας μέσα στην κοινωνία, για την εργατική εξουσία.

 

Με γενική πολιτική απεργία διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης!


Κάλεσμα σε ανοικτή σύσκεψη
εργαζομένων και συνδικαλιστών των φορέων του δημοσίου που μπαίνουν στο στόχαστρο της κυβερνητικής επίθεσης για την οργάνωση του αγώνα απέναντι στις απολύσεις και τα λουκέτα
Σάββατο 15/6, στις 6:00 μ.μ στην είσοδο του κτιρίου της ΕΡΤ


Με ένα κυβερνητικό διάταγμα, Τετάρτη πρωί η κυβέρνηση έκλεισε την ΕΡΤ. Η δρομολόγηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που δίνει στους αρμόδιους υπουργούς τη δυνατότητα να κλείνουν φορείς και οργανισμούς της εποπτείας τους, βρήκε άμεση εφαρμογή με την απόφαση Κεδίκογλου να κλείσει σε μια μέρα η ΕΡΤ απολύοντας 2.600 εργαζόμενους.

Είναι μια κίνηση στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης του κράτους, είναι συνέχεια των ιδιωτικοποιήσεων (ακόμα και στο νερό), των συγχωνεύσεων σχολείων και νοσοκομείων, των περικοπών σε κάθε κοινωνική δαπάνη που άμεσα ή έμμεσα αφορά τον εργαζόμενο κόσμο, τη μείωση των μισθών και των συντάξεων. Η μάχη με το χθες που ο Σαμαράς διαλαλεί, γίνεται από τη πλευρά τους για ένα αύριο αποψιλωμένο ακόμα και από στοιχειώδεις κοινωνικές παροχές που το κράτος το προηγούμενο διάστημα παρείχε.

Οι 2.600 απολύσεις της ΕΡΤ καλύπτουν το μνημονιακό στόχο των 2.000 απολύσεων μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Είναι όμως παράλληλα και απόφαση- ‘πιλότος’ για το τι θα ακολουθήσει στο δημόσιο, με κλεισίματα φορέων και οργανισμών, καταργήσεις οργανικών θέσεων, αξιολογήσεις, 14.500 απολύσεις μέχρι το τέλος Ιουλίου. Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου ήρθε για να μείνει, για να λύνει τα χέρια των κυβερνητικών για να συνεχιστεί η σφαγή. Οι κυβερνώντες, το σύστημα σε αυτή του την ιστορική περίοδο θεωρεί εμπόδιο και χάσιμο χρόνου ακόμα και το κοινοβουλευτικό παιχνίδι, των συσχετισμών εντός βουλής. Οι απολύσεις πρέπει να γίνονται, το σχέδιο να προχωράει, τα μνημόνια να εφαρμόζονται κατά γράμμα.


ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ήξεραν. Και συμφωνούσαν. Αλλά και συμφωνούν. Πέρα από την δημοσιογραφική αποκάλυψη κοντά ένα μήνα πριν, βγήκε και τώρα στη δημοσιότητα η συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών, την Κυριακή ακριβώς για το σχέδιο για την ΕΡΤ. Οι διαφωνίες που τώρα εμφανίζονται στο κυβερνητικό σχέδιο αφορά τον τρόπο επίτευξης ακριβώς του ίδιου πράγματος, κάτω από τα ίδια κριτήρια. Και με διάλογο. Αξιολόγηση, απολύσεις, μείωση κόστους, ότι ακριβώς κάνει η κυβέρνηση, αλλά χωρίς κλείσιμο. Δεν είναι απάντηση στο κυβερνητικό σχέδιο αλλά συμπλήρωμα του για να ανακοπούν και οι φωνές αντίστασης που αυτή την ώρα έχουν φουντώσει. Γιατί προφανώς δεν ‘αρκεί’ η υποστήριξη στο κλείσιμο της ΕΡΤ που παρέχει η Χρυσή Αυγή.

Είμαστε με τον αγώνα της ΕΡΤ! Όχι για την υπεράσπιση των παχυλών μισθών των μάνατζερ, των διευθυντών και των παρατρεχάμενων. Αυτοί, η ‘σπατάλη’ και στο νέο καθεστώς που λένε θα υπάρχουν. Ούτε γιατί θέλουμε σταθερά και ένα κυβερνητικό φερέφωνο αστικής προπαγάνδας, λασπολογίας των αγώνων, ξεπλύματος μυαλών πλάι στα τηλε-παράθυρα των μεγαλοεργολάβων και μεγαλοκαρχαρίων. Αλλά γιατί:

  • Με τον αγώνα μπορούμε να δώσουμε απάντηση στον καταιγισμό απολύσεων, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Καμία απόλυση, δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές. Ψωμί για κάθε άνθρωπο, κανένας στα σκουπίδια, κανένας στην ανεργία. 
  • Επιδιώκουμε φορείς ενημέρωσης με εργατικό έλεγχο, με αποφασιστικό ρόλο των ίδιων των εργαζομένων στα μέσα και των ευρύτερων δομών αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος, κόντρα στα κυβερνητικά δελτία και τη φίμωση των εργαζομένων, των αγωνιών τους και των αγώνων τους. Και μάλιστα σαν μέρος του αγώνα για να έχουμε στα χέρια μας, στα χέρια των ανθρώπων που παράγουν τον έλεγχο όλων των παραγωγικών μονάδων και των τραπεζών, να έχουμε τον έλεγχο της ζωής, με την εργατική εξουσία. 
  • Πιστεύουμε ότι ο αγώνας της ΕΡΤ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει κέντρο αγώνα για όλους τους εργαζομένους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Για πανεργατική μάχη, τούτη τη φορά, μετά την καταστολή της απόφασης απεργίας των καθηγητών, κόντρα στην κυβέρνηση, την τρόικα και τα μνημόνια. Για να δείξουμε ότι ο δρόμος, ο δικός μας δρόμος μπορεί να τους ανατρέψει και όχι τα εκδοκοινοβουλευτικά παιχνίδια  –που και ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ συντηρούν. Για την οργάνωση των υπαρκτών τάσεων εργατικής χειραφέτησης που μέσα από τις μεγάλες και μικρές μάχες, καθημερινά στους χώρους δουλειάς έχουν ξεπηδήσει, την οργάνωση κόντρα στον αστικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Η μάχη που έχουμε μπροστά μας, δεν είναι απλά ένας αγώνας συμπαράστασης σε κάποιο κομμάτι των εργαζομένων, είναι αγώνας εδώ και τώρα για την ανατροπή της κυβέρνησης. Αυτό που απαιτείται είναι η άμεση πάλη για την οργάνωση από τα κάτω, με μαχητικά σωματεία, απεργιακές επιτροπές και Κέντρα αγώνα, συνελεύσεις γειτονιών και κάθε μορφής αυτο-οργάνωσης, οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Είναι ο μόνος δρόμος για να τσακίσουμε την κυβέρνηση και την Τρόικα, για να παλέψουμε για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ και την εργατική εξουσία.

 

Διεθνιστής: Αλληλεγγύη στο σύντροφο Κυριάκο Μουτίδη

Την Τρίτη 21 Μάιου δικάζεται ο σύντροφος Κυριάκος Μουτίδης, μέλος του ΕΕΚ, αγωνιστής της Πρωτοβουλίας για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, και πρωτοπόρος αγωνιστής του Σωματείου Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων, με κακουργηματικές κατηγορίες γιατί αντιστάθηκε στη διάλυση του μπλοκ του Ε.Ε.Κ από αστυνομικές δυνάμεις της ομάδας Δέλτα, στην πορεία της πρώτης επετείου της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, την 6η Δεκεμβρίου του 2009. Μάλιστα, είναι ένας από σειρά συντρόφων του Ε.Ε.Κ που σε πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας,, κατηγορήθηκαν και σέρνονται στα δικαστήρια για το συγκεκριμένο περιστατικό, όταν η λυσσαλέα επίθεση των Δελτάδων στο μπλοκ οδήγησε σε τραυματισμούς, με πιο σοβαρό της σ. Αγγελικής Κουτσουμπού που εμβόλισε ένας Δελτάς με τη μηχανή του.

Είναι συνέχεια της πολιτικής απόφασης της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να διαλύσει την πορεία μνήμης και συνέχειας της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Και σε αυτά τα πλαίσια

πρωτοπόρησε η νεοσύστατη τότε ομάδα Δέλτα, ειδική στην καταστολή διάλυσης πλήθους. Αλλά και το μένος των αστών και μόνο στη θύμηση του Δεκέμβρη του ’08 είναι τέτοια που πρέπει να καταδικαστούν και αυτοί που αντιστάθηκαν στη διάλυση της πορείας, που υπερασπίστηκαν τα μπλοκ τους.

Δεν θα το επιτρέψουμε! Η μαζική παράσταση την Τρίτη στις 9:00 πμ στο εφετείο, (Λουκάρεως και Λ. Αλεξάνδρας) από τον κόσμο της εργασίας, της αριστεράς, του εξεγερτικού Δεκέμβρη θα αθωώσει τον σ. Κυριάκο.