RSS

Category Archives: Απεργία μεταλλωρύχων στη Ν. Αφρική

Αδίστακτοι δολοφόνοι με «αριστερές» πλάτες

Πέντε μήνες μετά την σφαγή των 34 νοτιοαφρικάνων μεταλλωρύχων στη Μαρικάνα από τους μπάτσους, ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε από το βρετανικό κανάλι 4 τη Δευτέρα (http://www.channel4.com/news/marikana-massacre-police-shooting-video-footage)  ήρθε να ταράξει ξανά τα νερά. Πρόκειται για βίντεο που τραβήχτηκε από δύο μπάτσους την ώρα του μακελειού και αποδεικνύει ότι η αστυνομία εκτέλεσε εν ψυχρώ τους απεργούς μεταλλωρύχους και όχι δρώντας σε «νόμιμη άμυνα». Το βίντεο δείχνει τους μπάτσους να πυροβολούν εργάτες μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες. Οι περισσότεροι εργάτες εκτελέστηκαν εκεί που είχαν βρει καταφύγιο, μετά τους πρώτους πυροβολισμούς, όπως επισημαίνει ο ομιλητής.

Την Τρίτη το πρωί συνεδρίασε έκτακτα η επιτροπή έρευνας που έχει στήσει η κυβέρνηση για να καθορίσει τη στάση της από τον σάλο που έχει ξεσπάσει μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο. Ο δικαστής Ιάν Φάρλαμ, δήλωσε: «Υπ’ αυτές τις περιστάσεις, η επιτροπή είναι της άποψης ότι είναι πρόωρο να βγάλει συμπεράσματα από το απόσπασμα του βίντεο που περιλαμβάνεται στο δελτίο (σ.σ. του βρετανικού καναλιού)»! Ο δε νομικός σύμβουλος των μπάτσων Γιόχαν Μπέργκερ υποστήριξε ότι το βίντεο στηρίζει την άποψη της αστυνομίας ότι δεν υπήρξε μαζική σφαγή!

Ο μπάτσος-δολοφόνος πάντως το διασκέδασε δεόντως, κραυγάζοντας: «Τον πυροβόλησα τουλάχιστον δέκα φορές τον καριόλη». Αν φερθούν έξυπνα, οι Αρχές θα ρίξουν μία ποινή στο δολοφόνο, υποστηρίζοντας ότι «έκανε του κεφαλιού του», ορμώμενες από τα λόγια ενός άλλου μπάτσου που ζητά αυτοσυγκράτηση και καλεί τους συναδέλφους του να μην πυροβολήσουν τον νεαρό που τρέχει. Τι κι αν τα κορμιά των δεκάδων νεκρών εργατών στην περιοχή τους διαψεύδουν; Τι κι αν οι μαρτυρίες των εργατών στη συνέχεια του βίντεο που παρουσίασε το ίδιο κανάλι την επόμενη μέρα (http://www.channel4.com/news/marikana-massacre-miners-harassed-ahead-of-trial) αποκαλύπτουν όλη την αστυνομική βαρβαρότητα που συνεχίστηκε ακόμα και μετά την συγκρότηση της επιτροπής έρευνας για το μακελειό που έφτιαξε η κυβέρνηση; Οπως καταγγέλλουν οι εργάτες, η αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις αυτοπτών μαρτύρων, προσπαθώντας να τους τρομοκρατήσει και να τους κλείσει το στόμα την ώρα που η επιτροπή «ερευνούσε». Σε έναν απ’ αυτούς χρησιμοποίησε βία παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιούν τα αμερικάνικα στρατεύματα στις ανά τον κόσμο εκστρατείες τους: Δέσιμο χεριών πισθάγκωνα, σακούλα στο κεφάλι και ξυλοδαρμούς. Το πρόσχημα; Παράνομη κατοχή όπλου.

Ο δημοσιογράφος του καναλιού παρουσιάζει έναν αυτόπτη μάρτυρα που είδε τις εν ψυχρώ δολοφονίες, αλλά φοβάται αν θα προλάβει να καταθέσει στην επιτροπή ή θα τον πιάσει η αστυνομία. Η τελευταία δεν έκανε κανένα σχόλιο ακολουθώντας την πάγια τακτική σε τέτοιες περιπτώσεις. Αναμονή μέχρι να αποφανθεί η επιτροπή! Αυτή είναι η «δημοκρατία» στη Νότια Αφρική. Μια «δημοκρατία» που το 44% των εργατών (σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ το 2010) ζει με λιγότερο από 10 ραντ την ημέρα (όσο κι ένα καρβέλι ψωμί). Ενα ταξικό απραρτχάιντ, στο οποίο 12 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες πείνας, όπως αποκαλύπτει μία άλλη έκθεση, αυτή του πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν, για την οποία μας πληροφορεί ο διαδικτυακός τόπος των νοτιοαφρικάνικων συνδικάτων (βλ. http://www.cosatu.org.za/show.php?ID=6887), τα οποία συμμετέχουν στην κυβέρνηση!

Ξέρετε ποιο είναι το πιο εξοργιστικό απ’ όλα; Το «αριστερό» προσωπείο της κυβέρνησης, στον προεδρικό θώκο της οποίας βρίσκεται βετεράνος του «Κ»Κ, ο οποίος «δάκρυσε» μετά τη σφαγή στη Μαρικάνα! Οταν η αδικία γίνεται νόμος, η υποκρισία γίνεται επιστήμη!

Πηγή: Κόντρα
Advertisements
 

Ν. Αφρική: Νέες συγκρούσεις αστυνομικών με απεργούς μεταλλωρύχους

Η νοτιοαφρικανική αστυνομία χρησιμοποίησε σφαίρες από καουτσούκ και δακρυγόνα για να διαλύσει τους περίπου 1.000 απεργούς του ομίλου Amplats στην πόλη Ράστενμπουργκ, οι οποίοι εμπόδισαν τα πυροσβεστικά οχήματα να πλησιάσουν σε ηλεκτρική εγκατάσταση της Amplats στην οποία είχαν βάλει φωτιά νωρίτερα, ανακοίνωσε αστυνομικός εκπρόσωπος.

«Στις 4 τα ξημερώματα πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε ηλεκτρικό σταθμό στο μεταλλείο της Anglo American και περίπου 1.000 απεργοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την αστυνομία και την πυροσβεστική να φτάσουν στο σημείο», διευκρίνισε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας και πρόσθεσε: «Από εκείνη την ώρα, οι συγκρούσεις συνεχίζονται. Οι άντρες μας προσπαθούν να επαναφέρουν την τάξη».

Οι εργαζόμενοι στον όμιλο Amplats άρχισαν στις 12 Σεπτεμβρίου απεργία ζητώντας επιπλέον αυξήσεις στους μισθούς τους. 

Στις 5 Οκτωβρίου η διεύθυνση του μεταλλείου ανακοίνωσε την απόλυση 12.000 από αυτούς. 

Τρεις εβδομάδες αργότερα υπήρξε συμφωνία ανάμεσα στον όμιλο και το μεγαλύτερο συνδικάτο NUM για επαναπρόσληψη των απεργών και μικρή αύξηση των μισθών.

Όμως, αρκετοί απεργοί δεν δέχονται την συμφωνία αυτή και αρνούνται να επιστρέψουν στις εργασίες τους αν δεν ικανοποιηθούν πλήρως τα αιτήματά τους.

protothema

 

Από το μέλλον

     Σχεδόν μια εικοσαετία μετά το τέλος του καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική μια απεργία  μεταλλωρύχων κατέληξε σε λουτρό αίματος με 34 νεκρούς,  όταν μαύροι και λευκοί αστυνομικοί άνοιξαν πυρ εναντίον των απεργών διαδηλωτών, ενώ ο πρόεδρος την Νοτίου Αφρικής ανακοινώνει ότι «ανησυχεί για τη βίαιη  φύση της διαδήλωσης» και «τάσσεται υπέρ των εκκλήσεων να συσταθεί μια επιτροπή έρευνας» και κηρύττει στη χώρα  εβδομάδα εθνικού πένθους. Από τη μεριά της, η  εταιρεία εξόρυξης πλατίνας Lonmin ζητά  από τους 3.000 υπαλλήλους της που απεργούν παράνομα να προσέλθουν στην εργασία τους ως τις 20 Αυγούστου, αλλιώς κινδυνεύουν με πιθανή απόλυση.

   Η πολιτική του φυλετικού διαχωρισμού μπορεί να καταργήθηκε, όμως η Ν. Αφρική συνεχίζει να ζει στον τρόμο και στην αποκάλυψη του σκληρού νόμου του δυτικού καπιταλισμού, που οι εργαζόμενοι στη Δύση πίστευαν πως στις δικές τους  χώρες είχε αμβλυνθεί – καλή ώρα όπως στη δική μας, πριν το μνημόνιο βέβαια.

    Η νεοφιλελεύθερη  όμως επίθεση ξαναζωντανεύει τους αγώνες  της εργατικής τάξης σ’  ολόκληρο  το καπιταλιστικό  κόσμο, συναρθρώνει τις αντιθέσεις και τις αντιστάσεις που πηγάζουν  απ’  αυτούς προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, αυτή που  ορίζεται σαν ταξική πάλη με κέντρο αναφοράς την εργασία.

    Είναι βέβαια αλήθεια ότι στην απεργία των χαλυβουργών τον προηγούμενο μήνα στη χώρα μας  η επέμβαση των ΜΑΤ δεν προκάλεσε νεκρούς, ίσως γιατί  ακόμα οι εξελιγμένοι μέθοδοι ελέγχου της κοινωνίας επαρκούν  για την αποτελεσματική  αντιμετώπιση των εκδηλώσεων αντίστασης και διαμαρτυρίας. Είναι όμως εκπληκτική η ομοιότητα των εκβιασμών  των ελλήνων εργοδοτών με αυτούς που   επαναλαμβάνονται και  στη Ν. Αφρική.

   Τελικά, η παγκοσμιοποίηση δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά εξίσου και τις κοινωνικές σχέσεις και δομές, την πολιτική, την επικοινωνία, τον πολιτισμό.  Αυτό  λοιπόν που κυρίως πρέπει να υποβάλλουμε σε κριτική και πολεμική είναι η συγκεκριμένη μορφή, ο χαρακτήρας, η δομή που προσδίδει  στη δυναμική της παγκοσμιοποίησης ο καπιταλισμός ως κυρίαρχο σύστημα, που  κάνει τόσο  όμοιες τις καταστάσεις σε τόσο διαφορετικούς τόπους. 

     Στη Ν. Αφρική,  το νέο καθεστώς,  που προέκυψε μετά την κατάργηση του απαρτχάιντ, συνεχίζει  και εδραιώνει το καπιταλιστικό σύστημα που έθεσε σε κίνηση το αποικιακό καθεστώς  Οι συνθήκες εργασίας  δεν έχουν αλλάξει, οι απεργοί μεταλλωρύχοι συνεχίζουν να είναι μαύροι, μόνο που τώρα η αστυνομία περιλαμβάνει στους κόλπους της όχι μόνο λευκούς αλλά και μαύρους. Η κυρίαρχη τάξη μπορεί να διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει μια ολιγομελή μαύρη ελίτ, αλλά τελικά έχει τον ίδιο ρόλο, του διαχειριστή των επιχειρήσεων της Δύσης που πρακτικά οργανώνει  τη χώρα για τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευσή της από τη Δύση, ενώ η εκμετάλλευση των εργατών  από την κυρίαρχη τάξη συνεχίζεται, ενισχύεται και νομιμοποιείται.  Η μαύρη αστική τάξη υιοθέτησε χωρίς επιφυλάξεις τους μηχανισμούς της σκέψης που είναι χαρακτηριστικοί για τον λευκό άποικο, αλλοτρίωσε τη δική της σκέψη και βάσισε τη συνείδηση της σε θεμέλια τυπικά ξένα- του καπιταλιστικού συστήματος.  Η πρώην αποικιοκρατούμενη αστική τάξη έφτασε στην εξουσία χρησιμοποιώντας  στην ταξική της επιθετικότητα   τα πλήθη λαού,  για να πιάσει τα πόστα που κρατούσαν πριν μόνο  οι λευκοί  άποικοι. Κι αυτός ο λαός πάλι αντιμετωπίζεται σαν τυφλή δύναμη που πρέπει συνεχώς να  κρατιέται υπό έλεγχο είτε με την εξαπάτηση και  υποσχέσεις που καμουφλάρουν την σκληρότητα του πολιτικού συστήματος, όπως με την υπόσχεση για σύσταση επιτροπής έρευνας είτε με το φόβο που της εμπνέουν οι δυνάμεις της αστυνομίας.

     Οι σκηνές βίαιης καταστολής όμως  στη Ν. Αφρική δεν έρχονται από το παρελθόν, αλλά από το μέλλον μας. Επειδή στην Ευρώπη πιστεύαμε για χρόνια ότι η πολιτική έχει αποφορτιστεί από το εκρηκτικό περιεχόμενο των ταξικών αντιθέσεων, αφού είχαμε αποχαιρετήσει το προλεταριάτο, αποδεχόμασταν τους τρόπους και τις τακτικές επιβολής της αστικής κυριαρχίας, θεωρώντας, η μεγάλη πλειοψηφία, ότι συμμετέχουμε σ’  αυτήν, ώστε δεν χρειαζόταν πια  να προκαλούνται   βίαιες συγκρούσεις. Σε καιρό όμως κρίσης, που μας οδηγεί στην εξαθλίωση, δεν είναι πειστικές οι διακηρύξεις για τον τερματισμό της συγκρουσιακής πολιτικής ενώ αμφισβητείται και η  αποδοχή της κρατούσας φιλελεύθερης ηγεμονίας. 

       Όσο θα  σκληραίνει  λοιπόν η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία θα  φτάνει αναγκαστικά  για όλους και το τέλος της άρνησης  της εγκατάλειψης των κοινωνικών αγώνων  για να ασχοληθούμε με τα προσωπικά μας, τα δικά μας, δίχως να βγούμε από το υπάρχον πολιτικοκοινωνικό σύστημα.  Οσο πιο σκληρά τα αντεργατικά μέτρα τόσο η κουλτούρα  που μας διαμόρφωνε, έτσι ώστε να εντασσόμαστε στο σύστημα με έναν παθητικό τρόπο, δεν  θα αποδίδει πια. Οσο θα συνειδητοποιούμε ότι παίζεται στα ζάρια του καπιταλιστικού παιχνιδιού  η ίδια μας η ζωή τόσο θα κατανοούμε  την αναγκαιότητα για έναν κοινό αντικαπιταλιστικό αγώνα κι εδώ και στην Ν. Αφρική.

      Αν όμως  το εργατικό κίνημα δεν είναι οργανωμένο, αποφασισμένο  και δυνατό τέτοιες  σκηνές βίαιης καταστολής εργατικών αγώνων  δεν θα προέρχονται μόνο από τη Ν. Αφρική

Πηγή:Dies brumalis

 

Οι εργάτες των ορυχείων της Νότιας Αφρικής συνεχίζουν την απεργία τους στον απόηχο της σφαγής


 
του Chris Marsden (μεταφορά, μετάφραση: filistina)
20/08/ 2012
Οι εργάτες των ορυχείων πλατίνας της Νοτίου Αφρικής συνεχίζουν την απεργία τους και μετά τη σφαγή των συντρόφων τους  από την αστυνομία όταν, στις 16 Αυγούστου, μέσα σε ένα χαλάζι από σφαίρες,   34 εργάτες σκοτώθηκαν  και άλλοι 78 τραυματίστηκαν. Ο θυμός τους στρέφεται εναντίον,  όχι μόνο του ιδιοκτήτη του ορυχείου της Lonmin   και της αστυνομίας, αλλά και εναντίον της κυβέρνησης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) και της Εθνικής Ένωσης Ανθρακωρύχων (NUM).
Οι 3.000 χειριστές γεωτρύπανων του  ορυχείου Marikana, βορειοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, απεργούν απαιτώντας να αυξηθεί ο κατώτατος μισθός  των 4000 rand (480 δολαρίων) σε 12,500 rand (1,500 δολάρια), δηλαδή αύξηση μεγαλύτερη του  300%.

Η αστυνομία και η κυβέρνηση ενεργούν ως υποστηρικτές των συμφερόντων των εταιρειών. Είναι αποφασισμένοι να τιμωρήσουν παραδειγματικά   μια απεργία που δίνει έκφραση στην  ευρεία πολιτική και κοινωνική δυσαρέσκεια και προκαλεί την αστική τάξη της Νοτίου Αφρικής που εκμεταλλεύεται στυγνά την εργατική τάξη.
Στην μεταλλευτική βιομηχανία συνοψίζεται  το πώς  η κυβέρνηση του ANC έχει ηγηθεί  στην διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων από το τέλος του απαρτχάιντ,  πλουτίζοντας ένα εξαγοραζόμενο στρώμα  μαύρων καπιταλιστών που συνθέτουν το ηγετικό προσωπικό του.
Η πλατίνα, της οποίας η εξαγωγή έχει καταστροφικές συνέπειες για τους εργάτες που ζουν και εργάζονται  σε άθλιες συνθήκες, πωλείται για πάνω από 1.400 δολάρια η ουγγιά. Η τιμή της αυξάνεται καθώς οι αντίπαλοι παραγωγοί επωφελούνται από την απώλεια των 6 ημερών παραγωγής της  Lonmin,  που σημαίνει   περίπου 15.000 ουγγιές πλατίνας, αξίας πάνω από   2.100.000 δολάρια. Οι μετοχές της Lonmin   έχουν πέσει κατά τουλάχιστον 20 τοις εκατό, διαγράφοντας 610 εκατομμύρια δολάρια από την  τρίτη  μεγαλύτερη  εταιρία   πλατίνας στον κόσμο.
Η Lonmin έχει  ρεκόρ  συχνών θανάτων και «πολύ κακών» συνθηκών για τους εργαζομένους της, σύμφωνα με έρευνα του Ιδρύματος Bench Marks. Η εταιρεία αρνήθηκε να σχολιάσει το δημοσίευμα.
Από την άλλη μεριά,  η  Εθνική  Ένωση Ανθρακωρύχων (NUM),  συνεχίζει στον ρόλο της ως συνεργάτης των επιχειρήσεων βοηθώντας,  ενεργά σε αυτή την περίπτωση, στη βίαιη καταστολή και στη δίωξη των απεργών εργατών.
Η  απεργία καθοδηγείται από το  αντίπαλο Συνδικάτο   Εργατών Ορυχείων και Κατασκευών  (AMCU), που έχει κερδίσει την υποστήριξη λόγω της διαφθοράς της NUM. Πριν από την τελευταία σφαγή της Πέμπτης, δέκα άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει στις διαμάχες,  μεταξύ των οποίων δύο αστυνομικοί, δύο φύλακες και σύμφωνα με πληροφορίες τρεις υπάλληλοι της NUM που στοχοποιήθηκαν ως όργανα της Lonmin.
Ενώ η σφαγή έγινε με στόχο τον εκφοβισμό των απεργών, όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι   απέτυχε. Οι εργάτες παραμένουν αποφασισμένοι. Ο χειριστής  βαρούλκου Makhosi Mbongane είπε στο Associated Press, “Μπορούν να μας χτυπήσουν, να μας σκοτώσουν και να μας κλωτσήσουν και  να μας καταπατήσουν  με τα πόδια τους, ας κάνουν ό,τι  θέλουν. Εμείς δεν πρόκειται να επιστρέψουμε στη δουλειά.  Αν προσλάβουν άλλους ανθρώπους δεν θα τους αφήσουμε να εργαστούν.   Θα μείνουμε εδώ και θα τους σκοτώσουμε.
Η σφαγή της περασμένης εβδομάδας έχει επανειλημμένα συγκριθεί με τη σφαγή του1960, στο Sharpeville, η οποία είχε κινητοποιήσει  το  μαζικό κίνημα ενάντια στο απαρτχάιντ. Η σφαγή της Marikana θα μπορούσε να έχει  παρόμοιες καταλυτικές επιπτώσεις για τον αγώνα που πρέπει τώρα να διεξαχθεί κατά του ANC και των συνεργατών του,  της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας (COSATU) και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νότιας Αφρικής  (SACP).
Η Εθνική Ένωση Ανθρακωρύχων (NUM) έχει υποστηρίξει με συνέπεια τις επιθέσεις της αστυνομίας εναντίων των εργατών, όπως υποστήριξε και τη σφαγή.   Ο Γενικός Γραμματέας της NUM, Frans Baleni, έριξε το δηλητήριό του για την AMCU  και τους εργάτες, δηλώνοντας: «Έχετε ανάμεσά σας οπορτουνιστές που εκμεταλλεύονται την άγνοια των εργαζομένων. Είδαμε τα αποτελέσματα χθες».
Ο Baleni το είπε αυτό ενώ οι συγγενείς των εργατών ήταν συγκεντρωμένοι στα νοσοκομεία για να μάθουν αν  οι σύζυγοι, οι πατέρες και οι γιοι τους ήταν μεταξύ των τραυματιών ή μεταξύ των 256 συλληφθέντων από την αστυνομία, όπου  και κινδύνευαν να τιμωρηθούν με δημόσια βία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με δολοφονία. Κατάλογος των θυμάτων δεν δόθηκε στη δημοσιότητα.
Σε μια διαμαρτυρία τους, την Παρασκευή,  σύζυγοι εργατών των ορυχείων κρατούσαν πλακάτς  που έγραφαν:  ”  Αστυνομία Σταμάτα να Πυροβολείς τους  Συζύγους και τους Γιους μας.
Η αρχηγός της εθνικής  αστυνομίας,  Mangwashi Victoria Phiyega,  διορίστηκε από τον Πρόεδρο Jacob Zuma του ANC,  τον Ιούνιο , και πριν απ’ αυτό ήταν  υπεύθυνη για την προετοιμασία κρατικών επιχειρήσεων για   ιδιωτικοποίηση. Σε συνέντευξη Τύπου, κατηγόρησε τους απεργούς για υποκίνηση   βίας, ενώ ισχυρίστηκε ότι έχουν βρεθεί έξι πιστόλια, μεταξύ των οποίων δύο όπλα, τα οποία ανήκαν στους αστυνομικούς που σκοτώθηκαν νωρίτερα.
Η Phiyega, φαίνεται πως έχει αγνοήσει το βίντεο που δείχνει ότι η αστυνομία πυροβόλησε τους εργάτες χωρίς αυτοί να έχουν προκαλέσει, καθώς και την έκθεση του Νοτιοαφρικάνικου Ινστιτούτου για τις φυλετικές σχέσεις η οποία αναφέρει: «Υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι οι αστυνομικοί πυροβόλησαν τυχαία μέσα στο πλήθος με τουφέκια και πιστόλια. Υπάρχουν επίσης στοιχεία  ότι συνέχισαν  να πυροβολούν ακόμα και μετά που είδαν ότι κάποιοι άνθρωποι  έπεφταν κάτω και κάποιοι άλλοι έτρεχαν για να ξεφύγουν”.
Το Σάββατο πραγματοποιήθηκε μαζικό συλλαλητήριο  χιλιάδων εργατών των ορυχείων, των συζύγων τους και των οικογενειών τους, όπου και έβγαλε λόγο ο Julius Malema, πρώην ηγέτης του Συνδέσμου Νεολαίας του ANC. Ο Malema εκδιώχθηκε τον Απρίλιο γιατί καθοδηγούσε μια αντίθετη πτέρυγα του κόμματος.

Ο Malema είναι ένας καιροσκόπος με  αριστερό λόγο,  ο οποίος ειδικεύεται σε εθνικιστική και αντι-καπιταλιστική ρητορική. Ωστόσο, οι καταγγελίες του εναντίον του προέδρου  Zuma και της  Lonmin (που έχει βάση στο Ηνωμένο Βασίλειο),  άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές του πλήθους.  Ο Zuma πρέπει να «παραιτηθεί», είπε, προσθέτοντας ότι «η κυβέρνηση του Προέδρου Zuma έχει δολοφονήσει τον  λαό μας».

Ο Malema επεσήμανε ότι ορισμένοι ηγέτες της κυβέρνησης είχαν μετοχές στο ορυχείο πλατίνας Lonmin  και γι’ αυτό δεν ενδιαφέρονται καθόλου  για την υπεράσπιση των μεταλλωρύχων. «Τα αδέρφια μας, δεν τα θρήνησε ο πρόεδρος», δήλωσε ο Malema,   «αντ’ αυτού,  πηγαίνει για να συναντήσει τους καπιταλιστές σε κλιματιζόμενα γραφεία».

Ο Zuma, επιστρέφοντας από μια σύνοδο κορυφής στη Μοζαμβίκη, ανακοίνωσε επίσημη έρευνα για τους φόνους. Αυτό  αναμφίβολα είναι στάχτη στα μάτια. Το πιθανότερο είναι ότι αυτός και η κυβέρνηση   εμπλέκονται στενά στη δολοφονία της αστυνομίας, η οποία ήταν μια υπολογισμένη προσπάθεια για να πνιγεί η απεργία στο αίμα. Οι αξιωματικοί της αστυνομίας είχαν αναφερθεί στην ημέρα ως «D-Day» και είχαν δηλώσει εκ των προτέρων ότι θα χρησιμοποιήσουν την «μέγιστη δύναμη».

Ο Zuma επισκέφθηκε το ορυχείο την Παρασκευή, αλλά ούτε που μίλησε  με τους απεργούς. Την Κυριακή, δήλωσε ότι η ερχόμενη εβδομάδα θα είναι μια εβδομάδα εθνικού πένθους,   σε μια προσπάθεια να εκτονώσει την κατάσταση, την ίδια στιγμή που έχουν ενταθεί οι προσπάθειες για να επιστρέψουν οι απεργοί μεταλλωρύχοι  πίσω στη δουλειά. Πριν την ανακοίνωση του Zuma είχε προηγηθεί  «τελεσίγραφο» από την Lonmin,  ότι όλοι οι εργάτες που δεν επέστρεψαν στην δουλειά θα απολυθούν.

Ο ρόλος του Malema   είναι να διοχετεύσει την πολιτική δυσαρέσκεια στην πτέρυγα της αστικής τάξης της Νότιας Αφρικής. Η έκκλησή του για την εθνικοποίηση της βιομηχανίας εξόρυξης έχει βρει μεγάλη ανταπόκριση, αλλά  είναι κι αυτός ένας εκπρόσωπος  των μεγάλων επιχειρήσεων όπως είναι και ο Zuma.

Η εργατική τάξη δεν μπορεί να εμπιστευθεί   καμιά παράταξη του ANC, ή τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους σταλινικούς. Δεκαοκτώ χρόνια πικρής εμπειρίας από το τέλος του απαρτχάιντ έχουν δείξει ότι είναι πραγματικά υποταγμένοι  στην εθνική αστική τάξη και τις πολυεθνικές εταιρίες που συνεχίζουν να λεηλατούν τη Νότια Αφρική.

Η εργατική τάξη, κινητοποιώντας τους φτωχούς  αγρότες,  πρέπει να αγωνιστεί για την ανατροπή του καπιταλισμού και της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης στη Νότια Αφρική και σε ολόκληρη την ήπειρο.

 

Όταν οι "αριστερές" κυβερνήσεις (με τη συμμετοχή και των κομμουνιστών) δολοφονούν απεργούς εργάτες…

Το αίμα δεκάδων νεκρών απεργών μεταλλωρύχων δεν στέγνωσε ακόμα πάνω στο, γεμάτο κάλυκες από τις σφαίρες της αστυνομίας, χώμα της Μαρικάνα. Οι σκηνές, όπως τις κάλυψαν χωρίς παρεμπόδιση (;!) από την αστυνομία, οι δημοσιογράφοι, προκαλούν φρίκη και δέος για την αξία της ανθρώπινης ζωής και  «για το πόσο φθηνές παραμένουν οι ζωές των μαύρων». Προκαλούν οργή και ταξικό μίσος για τους μηχανισμούς καταστολής που έχουν κοινούς στόχους και υπηρεσία σε όποια χώρα κι αν στεγάζονται. Προκαλούν θλίψη και αποτροπιασμό για το Κομμουνιστικό κόμμα της Ν. Αφρικής που συμμετέχει εδώ και χρόνια στην τρικομματική συγκυβέρνηση του ANC. Αυτά τα συναισθήματα γίνονται εντονότερα διαβάζοντας τις δηλώσεις του προέδρου της χώρας:

“Ο Νοτιοαφρικανός πρόεδρος Τζέικομπ Ζούμα εξέφρασε σοκ, βαθιά λύπη «για την τραγική απώλεια τόσων ζωών» και ανησυχία για τα πιο οδυνηρά γεγονότα σε καταστολή απεργίας που έχουν σημειωθεί από το τέλος του ρατσιστικού καθεστώτος Απαρτχάιντ το 1994. Διέταξε τη διενέργεια έρευνας για τα αίτια της αιματοχυσίας, σημειώνοντας σε ανακοίνωσή του: «Πιστεύουμε πως υπάρχει χώρος στη δημοκρατία για επίλυση οποιασδήποτε διαφοράς μέσω διαλόγου χωρίς παραβίαση του νόμου και τη χρήση βίας»”(πηγή).

αλλά και της τρικομματικής συγκυβέρνησης:

“Το κυβερνών Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) εξέφρασε επίσης λύπη για τους θανάτους των απεργών, σημειώνοντας ότι «θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν οι συνδικαλιστές στα ορυχεία και η διοίκηση της εταιρείας “Λονμίν” είχαν επιλύσει τις διαφορές τους». Επανέλαβε τη θέση του ότι η βία σε οποιαδήποτε εργατική κινητοποίηση «δεν μπορεί και δεν ενισχύει τη θέση των εργαζομένων και των απεργών αλλά αντίθετα αδυνατίζει το συνδικαλιστικό κίνημα κάνοντάς το να χάσει το σεβασμό και τη συμπάθεια του γενικότερου πληθυσμού»” (πηγή).

Δηλώσεις που προκαλούν κάθε άνθρωπο που κατέχει ακόμα την ικανότητα (ή δυνατότητα) να σκέφτεται και προσβάλλουν την μνήμη των δολοφονημένων απεργών και την αξιοπρέπεια των οικογενειών τους. Δηλώσεις που αφήνει ασχολίαστες ο Ριζοσπάστης (γιατί;), ενώ -στο ίδιο άρθρο- σχολιάζει ειρωνικά τις δηλώσεις της εργοδοσίας των ορυχείων.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η κρατική καταστολή δολοφονεί αθώους ανθρώπους, μετά την κατάργηση του απαρτχάιντ και των ρατσιστικών κυβερνήσεων. Τον Αύγουστο του 1996 στην πόλη Τεμπίσα, η αστυνομία εξαπολύει πυρά με πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα και επιτίθεται με ηλεκτροφόρα ραβδιά (!) σε πλήθος φτωχών ανθρώπων που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν σε τραίνο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 15 άτομα. Ο αριστερός πρόεδρος, ο αγωνιστής -κάποτε-  Μαντέλα, ο επαναστάτης για τα δικαιώματα των μαύρων που πλήρωσε με δεκαετίες φυλάκιση τις ιδέες του, δήλωσε πως  «δε θα αφήσουμε ούτε πέτρα όρθια, μέχρι να αποκαλυφθεί πλήρως ποια είναι η αιτία και ποιος ευθύνεται»... (πηγή).

Ο  Νέλσον Μαντέλα που κάποτε έλειωναν και οι φτέρνες μας μαζί με τα παπούτσια στις πορείες για την απελευθέρωσή του, στις παραστάσεις σε πρεσβείες και στις συλλογές υπογραφών… και οι σημερινοί πολιτικοί του απόγονοι, όπως ο, παλαιός κομμουνιστής,  πρόεδρος Ζούμα, που μετά την καθαίρεσή του πριν από λίγα χρόνια από την αντιπροεδρία της κυβέρνησης, με κατηγορίες για διαφθορά,επανέκαμψε δριμύτερος (φαίνεται πως… “έλαμψε” τότε η δικαιοσύνη, όπως, ο ίδιος… ζητάει και τώρα για τα αίτια της σφαγής των απεργών) για να πάρει στα χέρια του τα κλειδιά της χώρας.

Και αν ο Ζούμα ήταν παλιά κομμουνιστής και στην πορεία άλλαξε, τι συμβαίνει με τους συντρόφους του Νοτιοαφρικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που βρίσκονται στην συγκυβέρνηση της χώρας για τουλάχιστον δεύτερη θητεία; Ποια είναι η –ουσιαστική- θέση που παίρνουν σήμερα για την σφαγή τόσων αθώων ανθρώπων από τις δυνάμεις καταστολής που ελέγχει η κυβέρνησή τους; Ποια θα είναι η στάση τους; Μήπως σκέφτονται να αποσύρουν τη στήριξή τους στη συγκυβέρνηση;…

Τι άλλαξε για το Κομμουνιστικό Κόμμα Νοτίου Αφρικής από τον Οκτώβρη του 2002, όταν με αφορμή –πάλι- σοβαρές εργατικές «αναταραχές», δήλωνε: «το πιο σημαντικό είναι η ανάγκη εντατικοποίησης του αγώνα για αναστροφή της καπιταλιστικής αγοράς, στην προοπτική παροχής βασικών υπηρεσιών στη χώρα… Το να βασιστεί κανείς στην καπιταλιστική αγορά, και η απροθυμία να την αντιμετωπίσει, είτε αφορά τις τιμές στα τρόφιμα, είτε την αγορά εργασίας, είτε την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και ασφάλισης, ή δημιουργία θέσεων εργασίας, μπορεί μόνον να οδηγήσει στην επιδείνωση της φτώχειας… Το να βασιστεί κανείς ή να αποτύχει να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική αγορά, θα οδηγήσει στην αναπαραγωγή των ίδιων ακριβώς αντιθέσεων που δημιούργησε το απαρτχάιντ, και τις οποίες προσπαθούμε να ξεπεράσουμε»;(πηγή).

Το ίδιο Κομμουνιστικό κόμμα που συμμετείχε στην συνάντηση των 35 κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων στην Αθήνα τον περασμένο Μάη και έβαζε πρώτο την υπογραφή του στη λίστα με τα κόμματα που καταδικάζουν τον ιμπεριαλισμό;…

Δυο συμπεράσματα βγαίνουν (και) με αφορμή  τα γεγονότα της Νοτίου Αφρικής τις προηγούμενες μέρες και την αντιμετώπισή τους από τις εκεί κρατικές αρχές. Όσο θα συνεχίζεται να υπάρχει καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο,  όσο ο παραγόμενος πλούτος της γης θα παραμένει στα χέρια ελάχιστων εκμεταλλευτών που θα ρουφάνε το αίμα των πολλών που τον παράγουν, τόσο αυτοί θα διεκδικούν την θέση που δικαιούνται κάτω από τον πανανθρώπινο ήλιο,  τη θέση που τους αξίζει.

Και στην διαδικασία αυτής της εξέλιξης, καμιά διαχειριστική του καπιταλιστικού συστήματος κυβέρνηση όσο και αν αρέσκεται στο να αυτοαποκαλείται «αριστερή», ακόμα και αν στις τάξεις της συμμετέχουν οι κομμουνιστές, δεν θα μπορέσει να σταθεί για πολύ τροχοπέδη στον  φυσικό ρου της Ιστορίας.

 

Σφαγή στη Ν. Αφρική: 35 οι νεκροί μεταλλωρύχοι από τα αστυνομικά πυρά (VIDEO & ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Από  http://antigoldgreece.wordpress.com

 

 

Θαυμάστε “μεταλλευτικό παράδεισο”!

Reuters/Siphiwe Sibeko
Σοκάρουν πραγματικά οι ειδήσεις από τη Ν. Αφρική… Η αστυνομία άνοιξε πυρ με οπλοπολυβόλα εναντίον ενός πλήθους 3.000 απεργών μεταλλωρύχων αφήνοντας 35 νεκρούς, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες (εδώ). Mια ομάδα διαδηλωτών, οπλισμένων με ματσέτες, παλούκια και ακόντια, κινήθηκαν προς τους αστυνομικούς που αμέσως πάτησαν τη σκανδάλη.
Οι απεργοί ζητούσαν αυξήσεις μισθών από το μεταλλείο πλατίνας Marikana της εταιρείας Lonmin PLC, ΒΔ του Γιοχάνεσμπουργκ. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι χαμηλοί μισθοί στα πλατινωρυχεία προκαλούν απεργίες και τον Φεβρουάριο 17.000 εργάτες απολύθηκαν από την εταιρεία Impala Platinum επειδή απεργήσανε.
Πριν ακόμα από τη χθεσινή σφαγή, οι διαμαρτυρίες κατά της Lonmin είχαν οδηγήσει στο θάνατο δέκα ατόμων από την περασμένη Παρασκευή. Οι συγκρούσεις εντάθηκαν κατά το Σαββατοκύριακο, όπου κατέφτασαν 3.000 πάνοπλοι αστυνομικοί με συνοδεία αστυνομικών ελικοπτέρων. Μέσα στο πλήθος των διαδηλωτών υπήρχαν και πολλές γυναίκες, σύζυγοι των απεργών. Σύμφωνα με την αστυνομία, την Κυριακή οι απεργοί σκότωσαν δυο άνδρες της ασφάλειας του μεταλλείου, βάζοντας φωτιά στο αυτοκίνητό τους. Την Δευτέρα, πάλι σύμφωνα με την αστυνομία, σκότωσαν άλλους δυο σεκιουριτάδες και δυο αστυνομικούς. Η αστυνομία απάντησε με πυρά, σκοτώνοντας δυο απεργούς.
Δείτε τα συγκλονιστικα βίντεο και μετά διαβάστε την εξοργιστική πραγματικά αντίδραση της Lonmin που, σημειωτέον, είναι η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός πλατίνας στον κόσμο!

Η εταιρεία αρχικά είπε ότι η απεργία ήταν παράνομη.

Χθες Πέμπτη, πριν από τους σκοτωμούς, απείλησε τους απεργούς ότι θα απολυθούν αν δεν επιστρέψουν στις δουλειές τους την Παρασκευή.

Μετά το χθεσινό λουτρό αίματος είπε ότι “ήταν μια επιχείρηση της αστυνομίας” και ότι δεν ανακατεύεται.

Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας μυστηριωδώς αρρώστησε, κατά σύμπτωση (!) την ημέρα της σφαγής, και τάχα ήταν στο νοσοκομείο.

Η μόνη επίσημη ανακοίνωση που έκανε η εταιρεία ήταν προς τους μετόχους της και έλεγε ότι δυστυχώς “λόγω της αναστάτωσης, το μεταλλείο δεν θα πιάσει το στόχο παραγωγής για το 2012″!!!

Διαφαίνεται επίσης (από αυτό το δημοσίευμα) μια προσπάθεια να αποδοθεί η απεργία όχι σε πραγματικά οικονομικά αιτήματα (αφού προφανώς όλοι καλοπληρώνονται!) αλλά σε διαφορές μεταξύ δυο σωματείων των εργαζομένων, που το ένα μάλλον ελέγχεται από την εταιρεία. Η διοίκηση της εταιρείας και το ένα σωματείο είπαν ότι οι εργάτες που προσπάθησαν να πάνε στη δουλειά την Κυριακή δέχτηκαν επίθεση, προφανώς από τους απεργούς εργάτες του άλλου σωματείου.

Άλλος λαός, άλλες συνθήκες, άλλα ήθη. Ωμή, φρικιαστική βία (διαβάστε αυτό).  Μερικά πράγματα όμως είναι κοινά παντού:

  • Οι εταιρείες νοιάζονται μόνο για τα κέρδη τους και για τις μετοχές τους  και όχι βέβαια για την ποιότητα ζωής ή την ίδια τη ζωή των εργαζομένων τους. Η πεσμένη παραγωγή πονάει τη Lonmin και η μετοχή της  που έπεσε κατά 13% από την αρχή των επεισοδίων και όχι οι 45 περίπου άνθρωποι που χάθηκαν, εργάτες και αστυνομικοί, στα βίαια επεισόδια για τα οποία η ίδια η εταιρεία είναι η μόνη υπεύθυνη.
  • Οι πρακτικές των εταιρειών είναι παντού οι ίδιες: Διαίρει και βασίλευε. Διαφορετικά σωματεία, που το ένα ακολουθεί τη γραμμή της εταιρείας, ώστε να είναι δύσκολη η διεκδίκηση δικαιωμάτων. Εδώ στη Χαλκιδική δεν μας απασχολεί αυτό αφού όλα τα σωματεία είναι εργοδοτικά… Πρόκληση διχασμού μεταξύ των εργαζομένων, όπως και μεταξύ των κοινοτήτων, με τελικό “διαιτητή” την αστυνομία και την εταιρεία να βγάζει πάντα την ουρά της απ’εξω.
  • Οι απεργίες των εργαζομένων είναι πάντα “παράνομες”, είτε είναι για τους χαμηλούς μισθούς είτε για τις συνθήκες εργασίας. Κι αφού δεν αντιμετωπίζονται τα πραγματικά αίτια της δυσαρέσκειας, η λύση είναι μία: Φωνάζουμε την αστυνομία να κάνει τη βρώμικη δουλειά του να διαλύσει την “παράνομη” απεργία. Προφανώς με οποιονδήποτε τρόπο.
  • Η αστυνομία είναι πάντα από την πλευρά των εταιρειών, είτε έχει απέναντί της διαδηλωτές κατοίκους είτε απεργούς εργαζόμενους και δεν διστάζει να βαρέσει στο ψαχνό, είτε είναι με πλαστικές σφαίρες όπως στη Χαλκιδική είτε με αληθινές.

Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι μιλάμε για τη Νότιο Αφρική, μια ανεπτυγμένη χώρα που είναι ίσως η πλέον “μεταλλευτική” οικονομία του κόσμου ( Mining and minerals in South Africa – SouthAfrica.info), με τον κλάδο να παράγει το 5,8% του ΑΕΠ. Όμως τα μεταλλεία της Ν. Αφρικής είναι τα πλέον βαθιά και τα πιο επικίνδυνα του κόσμου (δείτε εδώ). Η συγκλονιστική οικονομική ανάπτυξη που υποτίθεται ότι φέρνουν στη χώρα δεν έχει διαχυθεί στον πληθυσμό, το 34% του οποίου ζει με κάτω από $2 την ημέρα! Το συνολικό ποσοστό των φτωχών δεν είναι γνωστό, αφού οι στατιστικές δεν συμπεριλαμβάνουν αυτούς που ζούνε με $3 ή $4 οι οποίοι μάλλον θεωρούνται “πλούσιοι”. Αυτή είναι μάλλον η “ανάπτυξη” που θέλουν να μας φέρουν εδώ στη Β. Ελλάδα!

Υπάρχει και κάτι ακόμα που είναι κοινό σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Η αδικία δεν αντέχεται. Η αδικία φέρνει αγώνα. Και υπεύθυνοι για τις συνέπειες είναι αυτοί που προκάλεσαν και υπέθαλψαν την αδικία. Κι αυτοί δεν είναι ούτε οι εργαζόμενοι, ούτε οι κάτοικοι, απ’όποια πλευρά των αστυνομικών πυρών κι αν βρίσκονται. Άλλοι είναι.
 
Πηγές: