RSS

Category Archives: απεργία ΟΛΜΕ

Ανοιχτή Επιστολή απεργών καθηγητών ΕΛΜΕ Πειραιά

Να σώσουμε την απεργία – να την κλιμακώσουμε – να μην κάνουμε τη χάρη στην κυβέρνηση και τους υπαλλήλους της
Όλοι απεργοί το 3μερο 23-24-25 Σεπτέμβρη – όλοι στις γενικές συνελεύσεις την Τρίτη 24 Σεπτέμβρη για να κλιμακώσουμε ξανά


Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
τώρα είναι η ώρα της αλληλεγγύης και της επιμονής


Η απεργία μας μπαίνει πια στη δεύτερη εβδομάδα, έστω με την ταλάντευση της ΓΣ των προέδρων των ΕΛΜΕ (είναι γελοίο το διαδικαστικό κρύψιμο πίσω από το 0,7% που υπολειπόταν για να εγκριθεί η 5μερη), και της τριήμερης από Δευτέρα ως Τετάρτη. Μαζί με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων σε Δήμους, στην Υγεία, στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, στα Ταμεία μπορεί να διαμορφώσει την κρίσιμη μάζα για ένα μέτωπο εργαζομένων που θα οδηγήσει στην κλιμάκωση και θα προκαλέσει τριγμούς στην κυβέρνηση.


Μαζί πορευτήκαμε στους δρόμους της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προς τους 2.200 απολυμένους συναδέλφους που είναι μόνο η αρχή… Αν δε συνεχίσουμε το δρόμο της αντίστασης όλοι και καθένας μας κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ριχτεί στον Καιάδα της διαθεσιμότητας – απόλυσης


Αν τώρα υποχωρήσουμε ο εχθρός περιμένει να μας συντρίψει, χωρίς έλεος και να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική του. Να συνεχίσει τη φτωχοκτονία, κάθε 18 ώρες αυτοκτονεί και ένας συνάνθρωπός μας, να συνεχίσει την παιδοκτονία, κλείνοντας ολοήμερα δημοτικά σχολεία, συγχωνεύοντας και καταργώντας σχολεία με νέο τσουνάμι απολύσεων, διώχνοντας μαζικά τους μαθητές από το «νέο» λύκειο, διαλύοντας την Τεχνική εκπαίδευση και στέλνοντας τους μαθητές στα σκλαβοπάζαρα της μαθητείας και της στενής ειδίκευσης και κατάρτισης των ιδιωτικών ΙΕΚ.



Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
Σε αυτή την κρίσιμη καμπή του αγώνα μην ακούς τις σειρήνες της ηττοπάθειας και της απογοήτευσης, τις Κασσάνδρες που από την αρχή πλάσαραν το γνωστό ανέκδοτο για «όρους και προϋποθέσεις» ή των μεθοδεύσεων με 48ωρες που απλά κάμπτουν το αγωνιστικό μας φρόνημα.


Με τη συμμετοχή στον αγώνα και την ενεργοποίηση των απεργιακών επιτροπών αποδείχτηκε ότι ο δρόμος δεν είναι έτοιμος, αλλά φτιάχνεται περπατώντας και όχι έρποντας
Είναι αλήθεια ότι το οικονομικό κόστος της απεργίας σε συνθήκες ραγδαίας φτωχοποίησης είναι βαρύ. Όμως, υπάρχει άλλος τρόπος να αναχαιτίσουμε την πολιτική της παραπέρα φτωχοποίησής μας;


Ή μήπως έχεις την ψευδαίσθηση ότι, αν υποχωρήσουμε, θα σταματήσουν να παίρνουν και άλλα μέτρα ραγδαίας εξαθλίωσής μας. Το πιο κακόγουστο ανέκδοτο είναι οι επανειλημμένες δηλώσεις πρωθυπουργών και υπουργών της μνημονιακής εποχής ότι «δε θα υπάρξουν νέα μέτρα».

Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
δεν έχουμε την αυταπάτη ότι πάμε σε έναν απεργιακό περίπατο όπου η κυβέρνηση με την πρώτη βδομάδα θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει σε 1-2 αιτήματα. Καταλαβαίνουμε ότι το «ή αυτοί ή εμείς» δεν είναι κενό σχήμα λόγου, αλλά πλαίσιο που καθορίζει τους αγώνες της εποχής μας. Μόνη ελπίδα οι παρατεταμένες, πολύμορφες, συγκρουσιακές αγωνιστικές κινητοποιήσεις.


Λένε, κάποιοι, ότι δεν αντέχουν οικονομικά. Συνάδελφοι δεν αντέχει οικονομικά ο συνάδελφος που είναι σε διαθεσιμότητα και παίρνει 600 ή 700 ευρώ, χάνει το ¼ του μισθού του εδώ και 3 μήνες (κοντά στα 1000 ευρώ!!! Προς το παρόν), δε θα αντέξουν οικονομικά οι μισοί από αυτούς, που θα οδηγηθούν σε απόλυση με βάση τα νούμερα που έχουν συμφωνήσει Τρόικα – κυβέρνηση, δεν αντέχουν οικονομικά οι συνάδελφοι σε Φθιώτιδα και Σάμο (προς το παρόν) που τους αποσπούν σε άλλους νομούς υποχρεωτικά και θα πρέπει να ξεσπιτωθούν, να πληρώνουν επιπλέον ενοίκια και μετακομίσεις, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νέοι αναπληρωτές συνάδελφοί μας που πετάχτηκαν εκτός εκπαίδευσης με την αύξηση του δίωρου, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί που με βάση το νέο φτωχολόγιο έχουν μπει στην εκπαίδευση με 640 € και τους καλούν να σιτίζονται στους στρατώνες, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νέοι, 30άρηδες που θέλουν να δουλέψουν στο δημόσιο σχολειό αλλά η μνημονιακή ασφυξία έχει κλείσει τους διορισμούς και τους προσφέρουν ξεροκόμματα της ωρομισθίας με 300 ευρώ. Ποια απάντηση και δικαιολογία θα βρουν για τους 2.200 συναδέλφους μας που απολύονται. Τα δικά τους παιδιά δεν πρέπει να έχουν στον ήλιο μοίρα ή είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού και ας πεινάσουν;


Και πριν 3 χρόνια με διπλό εισόδημα τα ίδια έλεγαν: πχ οι πιο νέοι από τα 19.000 ευρώ έπεσαν στα 11.000, αλλά σιγά – σιγά το συνηθίζουμε και «αντέχουμε». 


Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά ότι παίρνουμε το ρίσκο, να χάσουμε αρκετά μεροκάματα με στόχο να σπάσει το μνημόνιο στην παιδεία, η πολιτική που ρημάζει τις ζωές μας. Κάθε μεροκάματο που χάνουμε να το επενδύουμε σε ανθρωπιά, αλληλεγγύη, αποφασιστικότητα και οργή. Στο κάτω-κάτω, αν πρέπει να πληρώσουμε στην ώρα τους αυτά που χρωστάμε, ας αρχίσουμε από τα χρέη στα παιδιά μας, είτε είναι τα βιολογικά μας παιδιά είτε οι μαθητές μας. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά. Και το ξέρουμε.


Το «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» δεν είναι λύση την ώρα, μάλιστα, ενός γενικευμένου πολέμου και μας οδηγεί στη ζούγκλα ενός αβάσταχτου ατομικισμού που γυρίζει την ανθρωπότητα στην εποχή του κανιβαλισμού.


Είμαστε υπόλογοι, ως εργαζόμενοι και όρθιοι παιδαγωγοί, απέναντι στα πραγματικά μας, αλλά και τα πνευματικά μας παιδιά, απέναντι στο λαό και την Ιστορία. Έχουμε χρέος να αναλάβουμε το «ρίσκο» της του απεργιακού αγώνα και την ευθύνη να διδάξουμε τα μεγάλα μαθήματα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, να μεταλαμπαδεύσουμε τη φλόγα του αγώνα μας στους μαθητές και τους γονείς σε όλη την αγωνιζόμενη κοινωνία.
Γιατί ξέρουμε ότι δε θα σταματήσουν την πολιτική που διαλύει τη δημόσια υγεία, την παιδεία, που γκρεμίζει το «κοινωνικό κράτος» και σπέρνει τη φτώχεια, την ανεργία, το φασισμό και τη δυστυχία.


Έχουμε χρέος όλοι μαζί να τους σταματήσουμε!

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ και τις άθλιες μεθοδεύσεις μπλοκαρίσματος της απεργίας στη ΓΣ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 23-25/09 ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ!

Όχι στην αδράνεια, να αναλάβουμε δράση! Όλοι μαζί μπορούμε:
– Να μετατρέψουμε κάθε σχολείο σε κύτταρο ενημέρωσης σε γονείς-μαθητές ενάντια στις απολύσεις, για το δικαίωμα στην εργασία και τι προβλέπει το «νέο» σχολείο.
– Να ανοίξουμε τη συζήτηση για το νέο σχολείο πλατιά στην κοινωνία, στους εργασιακούς χώρους, παντού.
– Να συμβάλουμε, ώστε να συντονιστούν όλοι οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις και υπέρ των δημόσιων αγαθών. ΕΡΤ, καθηγητές, ΑΕΙ-ΤΕΙ κοκ.
– Να συμβάλουμε στην έμπρακτη στήριξη της απεργίας από δομές αλληλεγγύης και κινήματα για το απεργιακό ταμείο της ΟΛΜΕ! Να συνεχίσουμε την απεργία!
– Να στηθούν επιτροπές κοινού αγώνα υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών σε κάθε Δήμο από εργαζόμενους, εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές.

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
…Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!

Μπέρτολτ Μπρεχτ



ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

22 Σεπτέμβρη 2013                                                                   

 Απεργοί Καθηγητές της ΕΛΜΕ Πειραιά




Πηγή:Αντίσταση στις γειτονιές

 

Τοποθέτηση των Παρεμβάσεων ΔΕ για τη στάση του ΠΑΜΕ στην ψηφοφορία των προέδρων ΕΛΜΕ και τη συνέχιση του αγώνα των καθηγητών


Ο ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ!
ΓΙΑ ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Χθες, η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, απέρριψε τη συνέχιση της απεργίας διάρκειας. Η πρόταση των πενθήμερων επαναλαμβανόμενων απεργιών συγκέντρωσε το 65,7% των ψήφων (284 ψήφους) έναντι του απαραίτητου 66,7% (288 ψήφους)! Οι αγωνιστές των Παρεμβάσεων ήμασταν από την αρχή ο βασικός πυρήνας του μπλόκ των δυνάμεων που πρότειναν και πάλεψαν την πρόταση της απεργίας διάρκειας. Δώσαμε τη μάχη, με αυταπάρνηση και αυτοπεποίθηση, γιατί πιστεύουμε στις δυνάμεις των εργαζόμενων να στέκουν ορθοί και να παλεύουν, ενάντια στις θεωρίες της ανημπόριας, της αναποτελεσματικότητας και της κατάθλιψης… Από την αρχή πασχίσαμε για την επιτυχία της απεργίας και των Γενικών Συνελεύσεων, μέχρι τη Γενική Συνέλευση των προέδρων. Θα συνεχίσουμε να δίνουμε αυτή τη μάχη, μαζί με τους χιλιάδες συναδέλφους που πύκνωσαν τις γραμμές των απεργιακών επιτροπών και της απεργίας.
Ανάμεσα στην πλήρη αναστολή κάθε απεργιακής κινητοποίησης και στην ύπαρξη ενός 48ωρου απεργιακού βήματος με νέες ΓΣ, που έθεσαν εκβιαστικά με τη στάση τους οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΠΑΜΕ, τοποθετηθήκαμε με το δεύτερο ως έσχατη λύση, παρότι αποτελεί σαφώς αποκλιμάκωση (γιατί πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους). Έτσι,αποφασίστηκε 48ωρη απεργία Δευτέρα και Τρίτη και νέες Γενικές Συνελεύσεις και Γενική Συνέλευση προέδρων την Τετάρτη. Το 48ωρο απεργιακό βήμα (που γίνεται τριήμερο μετά την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για απεργία Τρίτη και Τετάρτη) θα μπορούσε να αξιοποιηθεί θετικά μόνο στην κατεύθυνση συνολικού απεργιακού συντονισμού με τους εργαζόμενους των άλλων κλάδων (που αυτές τις ημέρες θα είναι σε κινητοποιήσεις) και στο πλαίσιο συντεταγμένης συζήτησης μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις για την αποφασιστική συνέχιση του αγώνα μας, γιατί ο αποφασιστικός –σε περιεχόμενο και μορφή-αγώνας σύγκρουσης με την πολιτική της κυβέρνησης, είναι μονόδρομος!

Να μην αφήσουμε κανέναν να «μικρύνει» ότι πετύχαμε! Με 70.000 και 60.000 απεργούς καθηγητές ξεκίνησε η απεργία διαρκείας. Χιλιάδες βάδισαν αποφασιστικά, στα πιο μαζικά και μαχητικά συλλαλητήρια, των τελευταίων χρόνων, στα κέντρα δεκάδων πόλεων. Εκατοντάδες απεργοί κίνησαν γη και ουρανό μέσα από τις απεργιακές επιτροπές τους. Με καθημερινές περιοδείες στα σχολεία. Μιλώντας σε συγκεντρώσεις γονιών, μαθητών και εργαζόμενων. Μοιράζοντας υλικό και κοινωνώντας το μήνυμα του αγώνα. Στήνοντας απεργιακά ταμεία και υφαίνοντας αλληλεγγύη. Τραγουδώντας και χορεύοντας. Νιώθοντας την κοινωνία να μας ξανακούει και να μας νοιάζεται. Σπάζοντας την απομόνωση, την αποξένωση και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Κερδίσαμε τη συσπείρωση όλου του κλάδου μας, υψώνοντας τη σημαία « ένας για όλους κι όλοι για έναν» απέναντι στη διάσπαση και την ανθρωποφαγία των μορίων. Κερδίσαμε το σεβασμό και την αυτοπεποίθηση. Βαδίσαμε μαζί με άλλους απεργούς εργαζόμενους αναγκάζοντας και αυτήν την ΑΔΕΔΥ να προκηρύσσει 48ωρες. Αναγκάσαμε τον υπουργό να ανακοινώνει τοποθέτηση μέρους των υπό διαθεσιμότητα συναδέλφων, σε δομές ΙΕΚ/ΣΕΚ, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των απεργών.  Έναν υπουργό που όχι μόνο φοβήθηκε τη δημόσια αντιπαράθεση αλλά ούτε αυτό το ΔΣ της ΟΛΜΕ, δε δέχθηκε να δει για να απαντήσει στα αιτήματα μας.
Δεν ήταν μια ξαφνική έκρηξη. Ήταν η εκδίκηση του Μάη. Ήταν η δύναμη των αποφάσεων του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ, παρά κι ενάντια στη γραφειοκρατία και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ήταν η συμπύκνωση των δεκάδων κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων του Καλοκαιριού σε όλες τις πόλεις, που δεν άφησαν αναπάντητη την επίθεση της κυβέρνησης με τις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και το νόμο για την εκπαίδευση. Και πάνω απ’ όλα, ήταν το ξεπέρασμα στην πράξη, πλαστών διλημμάτων που χρόνια τώρα βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και οι φίλοι της κυβερνητικής πολιτικής, προκειμένου να εξασφαλίζουν τη διαιώνισή τους και να απογοητεύουν τον οργισμένο κόσμο, υπογραμμίζοντας την ανημπόρια του, να αντιδράσει. Να λοιπόν που οι καθηγητές, με όπλο τα σωματεία τους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις, μπορούν να εξασφαλίσουν τη μέγιστη ενότητα και των εργαζόμενων και των αγωνιζόμενων κλάδων, όταν πηγαίνουν σε αποφασιστικό αγώνα σύγκρουσης, σε περιεχόμενο και μορφές, με αυτούς που τους στερούν τα δικαιώματα και τη ζωή τους.
Γι’ αυτό ο πόλεμος από τη μεριά της κυβέρνησης ήταν ανελέητος και με όλα τα μέσα. Από το φόβητρο της επιστράτευσης στο «δε θα μπορέσετε». Από το ότι οι καθηγητές δε θα έρθουν στις ΓΣ, μέχρι το ότι θα έρθουν λίγοι. Από την αμφισβήτηση του 90% που πήρε την απόφαση, στο ότι «θα απεργήσει το 40% και να είστε ευχαριστημένοι». Από τον τρόμο μπροστά στο 90% των απεργών καθηγητών, στο ότι θα «πεινάσετε και θα γυρίσετε πίσω». Ταυτόχρονα ενεργοποίησαν όλους τους μηχανισμούς πίεσης, εκβιασμού κι απεργοσπασίας, που διέθεταν. Αξιοποίησαν κι αυτό ακόμη το αμόλημα των μαντρόσκυλων του φασισμού που εκτρέφουν συνειδητά, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ), έβαλαν πλάτη και έδωσαν άλλοθι σε αυτή την επίθεση. Χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα. Αρνούμενοι να στηρίξουν εισήγηση απεργίας διαρκείας προς τις ΓΣ. Κωλυσιεργώντας σε οποιαδήποτε απόφαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ ή της κεντρικής απεργιακής επιτροπής, για απεργιακό ταμείο, υλικά και δράσεις. Πλαισιώνοντας ακόμη και την απεργοσπασία. Και κυρίως παλεύοντας με όλη την απεργοσπαστική τους λύσσα, να μην περάσει τίποτε στη ΔΟΕ και άλλους κλάδους του Δημοσίου, αλλά και τη ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που θα σήμαινε απεργιακή συμπόρευση και δυνατότητα νίκης του αγώνα. Σκόρπιες απεργιακές βολές για εκτόνωση της οργής κι όχι συγκέντρωση απεργιακών πυρών, ήταν η τακτική τους, υπηρετώντας πιστά τη μνημονιακή κυβέρνηση. Βέβαια, στην τελευταία ΓΣ των προέδρων σώπασαν. Αρκέστηκαν να λοιδωρούν το σώμα των προέδρων, χρησιμοποιώντας τις τοποθετήσεις του ΠΑΜΕ…
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη υπονόμευση της απεργίας και του απεργιακού αγώνα, μνημείο στάσης πολιτικής και ταξικής ανευθυνότητας αλλά και μεγαλύτερη δυσφήμιση της Αριστεράς και της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, από την τακτική του ΠΑΜΕ. «Μιλώντας στο όνομά τους αλλά δρώντας εναντίον τους». Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα όλων των κινήσεων και των τοποθετήσεων του ΠΑΜΕ. Μια τακτική που είχε συνεχώς σαν κριτήριο την απόδειξη της ανημπόριας των απεργών και της στόχευσης της απεργίας κι όχι το να βάλλει πλάτη, για να αναπτυχθεί η δυναμική της. Το ΠΑΜΕ έχοντας την πολιτική εκτίμηση ότι δεν μπορούν να νικήσουν οι αγώνες και ότι οι απεργίες ευνοούν την αντιπολίτευση, συνειδητά πολέμησε το ξεδίπλωμα ενός αποφασιστικού αγώνα. Αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τον ξεσηκωμό του κόσμου της εκπαίδευσης, επένδυσε στην ήττα του, ξεχνώντας ότι η ήττα είναι κοινή για όλους. Γι’ αυτό από την αρχή αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε κοινή εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ, προς τις ΓΣ (γιατί πλέον στο ΔΣ η δική τους ψήφος κρίνει την ύπαρξη πλειοψηφίας ή όχι). Βρέθηκαν στο μέτωπο των 48ωρων ασύνδετων διαμαρτυριών, μαζί με ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, περιμένοντας ο κλάδος να «τους δώσει το πράσινο φως» για ανάγκη κλιμάκωσης, γιατί σύμφωνα με την εκτίμησή τους δεν υπήρχαν εκδηλωμένες διαθέσεις. Όταν, η απεργία διαρκείας υπερψηφίστηκε από τις ΓΣ και τη ΓΣ προέδρων, δήλωσαν την αμφιβολία τους, έως και πεποίθηση, «να δούμε αν θα την κάνετε». Όταν πια οι απεργιακές επιτροπές άρχισαν να δουλεύουν στο φούλ, κάλεσαν τα μέλη τους να συμμετέχουν στην απεργία αλλά μακριά από τις απεργιακές επιτροπές… Κι όταν ο κόσμος τούς έστειλε το «πράσινο φώς» των απεργιακών του διαθέσεων, για να τις κλιμακώσουν, πρότειναν την μορφή των 48ωρων επαναλαμβανόμενων, ξέροντας ότι αυτό ήταν τεχνικά αδύνατο. Κατά τα άλλα κάθε ημέρα διαγωνιζόταν με τον Πρετεντέρη για το ποιός θα δώσει μεγαλύτερη κάθοδο των ποσοστών των απεργών. Ταυτόχρονα, αρνιόταν πεισματικά να διευρύνει το αγωνιστικό απεργιακό μέτωπο με άλλους κλάδους, με την στάση όλων των μελών του στα ΔΣ των άλλων Ομοσπονδιών. Κι όπου είναι πρώτη δύναμη και εξαρτιόταν από την τοποθέτησή του η απόφαση του ΔΣ (όπως στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας) απλά δεν το συγκαλεί. Κατά τα άλλα ομνύει στο όνομα των συλλογικών διαδικασιών και αναζητεί άλλοθι στη μαζικότητα τους, όχι όμως και να φροντίσει να την αυξήσει λίγο ή να κρίνει με το ίδιο μέτρο τις διαδικασίες που ψήφισαν τη δική του πρόταση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία ΓΣ προέδρων καθόλου δεν ασχολήθηκε ο εκπρόσωπός του με την ανάπτυξη της δικής τους πρότασης. Όλη η ομιλία του ήταν αφιερωμένη στην προσπάθεια υπόσκαψης της αντιπροσωπευτικότητας των αποφάσεων που υπήρχαν, καλύπτοντας με τραγικό τρόπο την έλλειψη τοποθέτησης των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ. Γι αυτό και ο Ριζοσπάστης της επόμενης ημέρας, καθόλου δε θεωρεί αναγκαίο να αναφερθεί στην τύχη της πρότασης του ΠΑΜΕ, απλώς δηλώνει ανακουφισμένος που  η πενθήμερη δεν πέρασε.
Μπορούν άραγε να προσπεραστούν όλα τα εμπόδια αυτών των δυνάμεων από τον κλάδο και να συνεχίσουμε συντεταγμένα κι αποφασιστικά; Πιστεύουμε πως ναι! Στο βαθμό που όλοι οι συνάδελφοι αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και το βάρος των δυσκολιών που θα γίνεται όλο και περισσότερο κανόνας. Γιατί έχουμε πόλεμο και το να ματώσουμε είναι αναπόφευκτο. Παράλληλα, είναι φανερό πως βάρυνε ιδιαίτερα ο προβληματισμός για την έλλειψη ενός γενικότερου, αποφασιστικού, απεργιακού μετώπου, που θα έδινε αγωνιστική ρεαλιστικότητα στο δικό μας απεργιακό αγώνα. Κατανοούμε τους προβληματισμούς των συναδέλφων, που ενώ απέρριπταν τις εχθρικές ή και υποκριτικές προς τον αγώνα τοποθετήσεις, αναρωτιόντουσαν πότε κι αν θα υπάρξει εκδήλωση αντίστοιχων αγώνων σε άλλους κλάδους. Αυτό δεν υπήρξε, με πολύ χαρακτηριστικό το «άδειασμα» από την ηγεσία της ΔΟΕ. Η ευθύνη γι αυτό βαραίνει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των άλλων δευτεροβάθμιων οργανώσεων του Δημοσίου τομέα και της ΑΔΕΔΥ. Καθοριστικές είναι οι ευθύνες των συνδικαλιστικών παρατάξεων της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ) που δεν στρατεύτηκαν αποφασιστικά σε έναν τέτοιο ρόλο. Εντούτοις για να υπάρξει απεργιακός ξεσηκωμός δε φτάνουν οι επικλήσεις! Χρειάζεται όποιοι μπορούν, να βαδίσουν μπροστά και να ανοίξουν δρόμους αγώνα!
Με ότι κερδίσαμε από αυτή την πρώτη μάχη, με τη σοφία των δεδομένων και τη γνώση της πραγματικής κατάστασης, βλέποντας τις ανεπάρκειές μας και τη δύναμή μας, συντεταγμένα πρέπει να συνεχίσουμε. Μάθαμε από το Μάη ότι το κεκτημένο της συλλογικής συζήτησης μέσα από τις ΓΣ μας και η στήριξη της συλλογικότητας και της δράσης των πρωτοβάθμιων σωματείων μας είναι πολύ δυνατό όπλο. Και ανατρέπει θέσφατα και επιδιώξεις. Το ίδιο θα κάνουμε και τώρα.
Με μεγαλύτερη επίγνωση ότι ο πόλεμος συνεχίζεται. Η κυβέρνηση δεν κάνει time out … στις διαθεσιμότητες, τις υποχρεωτικές μετατάξεις και τα αντιδραστικά μέτρα για το σχολείο.
Με μεγαλύτερο πείσμα κι αντοχές. «Χαμένα δεν είναι τα μεροκάματα» του αγώνα. Αλλά όσα μας κλέβουν καθημερινά και οι ζωές μας που νεκρώνονται
Γι αυτό συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, στέλνοντας ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Συγκροτούμε καλύτερα τις απεργιακές επιτροπές και τα απεργιακά μας ταμεία. Όλοι στα συλλαλητήρια εκπαιδευτικά και πανεργατικά που θα υπάρχουν. Μαζικά στις ΓΣ των ΕΛΜΕ, για να συζητήσουμε οργανωμένα και να αποφασίσουμε συντεταγμένα τη συνέχιση του αγώνα μας.
Ας μη βιαστεί η ιστορία και οι τιμητές της, να πουν ότι οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι ξοφλήσαμε!
Αυτή την ιστορία τη γράφουμε όλοι εμείς. Εμείς αποφασίσαμε λοιπόν να συνεχίσουμε!


paremvaseisde.gr

 

Προσωρινή (;) αλλαγή της μορφής του αγώνα των καθηγητών: 48ωρη και επανεκτίμηση των εξελίξεων…για κλιμάκωση


Από τον 902.gr

Νέα 48ωρη απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές



Τη συνέχιση των κινητοποιήσεων με 48ωρη απεργία τη Δευτέρα και την Τρίτη 23 και 24 Σεπτέμβρη αποφάσισαν αργά το βράδυ της Παρασκευής οι καθηγητές στη Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ. Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη θα γίνει και πάλι Γενική Συνέλευση προέδρων για να εκτιμήσει τις εξελίξεις.
Με βάση αυτήν την κατάσταση που τη ζουν καθημερινά εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς και τις διαθέσεις που εξέφρασαν μέσα από τις κινητοποιήσεις τους οι εκπαιδευτικοί να αντιπαλέψουν αυτή την πολιτική, το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών απευθύνθηκε στις Γενικές Συνελεύσεις των εκπαιδευτικών με πρόταση κλιμάκωσης, δηλώνοντας:
«Έχουμε χίλιους δυο λόγους να επιλέξουμε το δρόμο του οργανωμένου, σχεδιασμένου, παρατεταμένου αγώνα. Κι αυτό γιατί: Η επίθεση δυναμώνει! Κλείνουν σχολεία, απολύουν εκπαιδευτικούς, τσακίζουν τη μόρφωση των παιδιών μας, ετοιμάζουν ένα νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις. Στα σχολεία δεν υπάρχει ούτε ευρώ. Χιλιάδες παιδιά μένουν και πάλι έξω από τα νηπιαγωγεία και τους παιδικούς σταθμούς, τα ειδικά σχολεία δεν άνοιξαν ακόμα.
Η αντιλαϊκή αυτή πολιτική πρέπει να παρεμποδιστεί, πρέπει να ανατραπεί, γι’ αυτό στην ενιαία επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ πρέπει να απαντήσουμε με ενιαία λαϊκή αντεπίθεση, με συντονισμένο αγώνα όλων των εργαζομένων, όλων των κλάδων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Ενιαία πάλη κι όλοι μαζί ενάντια στις απολύσεις, στις ανατροπές των μισθολογικών, εργασιακών, μορφωτικών μας δικαιωμάτων, ενάντια στο αυταρχικό κράτος της πλουτοκρατίας.
Ενιαία πάλη κι όλοι μαζί, εργάτες, υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες, γυναίκες, νέοι και νέες, γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί για να εμποδίσουμε, να αποτρέψουμε την αντιλαϊκή επίθεση, για μέτρα ανακούφισης της λαϊκής οικογένειας από τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Για αξιοπρεπείς μισθούς, για μια ζωή με δικαιώματα για μας και τα παιδιά μας, για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης που θα υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, απαλλαγμένο από τα δεσμά των μονοπωλίων και της ΕΕ και το λαό αφέντη στον πλούτο που παράγει».
 Το «νέο σχολείο» είναι εδώ
Η ανάγκη για το κοινό μέτωπο των εργαζομένων για την Παιδεία, στο οποίο καλεί το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, προκύπτει από την πραγματικότητα. Περιλαμβάνει και ξεπερνά την αλληλεγγύη σε έναν κλάδο που αγωνίζεται με αιτήματα που θα καλυτερεύσουν τη ζωή του, που θα ανακουφίσουν από τη λιτότητα, θα λύσουν θεσμικά προβλήματα. Ο αγώνας μαζί με τους εκπαιδευτικούς παίρνει εξ ορισμού άλλα χαρακτηριστικά. Οι γονείς είναι οι πρώτοι που νιώθουν τις συνέπειες της πολιτικής για το σχολείο. Που οι ίδιοι ακούν χρόνια για την Παιδεία που αλλάζει και τη βλέπουν να φτωχαίνει σε περιεχόμενο, να κόβεται και να ράβεται στα μέτρα των μονοπωλίων. Ο εκπαιδευτικός και ο γονιός δεν αρκεί να αγανακτεί, αλλά χρειάζεται να ρωτά και γιατί η μόρφωση του παιδιού του είναι αυτή που είναι. Ποιος φταίει, ποιος ωφελείται, ποιος την καθορίζει…
Η κατάσταση που διαμορφώνεται στο σχολείο δεν είναι παρά η εφαρμογή του νέου σχολείου της ημιμάθειας, των δεξιοτήτων, των ταξικών φραγμών, της ευελιξίας και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Του σχολείου που περιγράφεται στις εκθέσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και που με βίαιο τρόπο εφαρμόζεται σήμερα στη χώρα μας με τη βοήθεια της καπιταλιστικής κρίσης και του μνημονίου, την οποία χρησιμοποιεί και ως άλλοθι.
Το θέμα αφορά την εργατική τάξη γιατί τα δικά της παιδιά έχει στο στόχαστρο. Τα παιδιά της αστικής τάξης έχουν και σχολεία και φαγητό στο τραπέζι, και χίλια δυο πράγματα, όπως επαφή με τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τις εμπειρίες που στερούν από τα παιδιά της εργατικής τάξης. Και «παίρνουν τα γράμματα», σε αντίθεση με τα εργατόπαιδα που στέλνονται από μικρά στην κατάρτιση. Η πολιτική αυτή τσακίζει τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων, τα διαπαιδαγωγεί στα μέτρα του συστήματος, να μαθαίνουν να σκέφτονται και να δρουν με τρόπο που θα είναι παραγωγικοί για τις επιχειρήσεις και ακίνδυνοι για τα συμφέροντά τους.
Τα μέτρα ξεκινούν από τη στρατηγική του μεγάλου κεφαλαίου και φτάνουν σε κάθε σχολική τάξη, σε κάθε σπίτι. Αντίστοιχα ο κοινός αγώνας εκπαιδευτικών, γονιών, εργαζομένων μπορεί να ξεκινά από την άθλια κατάσταση που ζουν καθημερινά και να φτάνει μέχρι τους υπεύθυνους. Η σημερινή πραγματικότητα, το μέλλον όπως προδιαγράφεται, φέρνουν επιτακτικό το ερώτημα αν πραγματικά τα παιδιά αξίζουν την Παιδεία της μιζέριας, της ημιμάθειας, των «αυτοσχεδιασμών» για να λειτουργήσουν τα σχολεία.
 

Καθηγητές: Πώς συνεχίζουμε


Η απεργία των καθηγητών βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τα μεγάλα ποσοστά συμμετοχής κυρίως της πρώτης μέρας. Ήδη την Τρίτη υπάρχει μια διαρροή της συμμετοχής από 90% σε 70-80%. Είναι γνωστό σε όσους έχουν ιδία άποψη ότι πολλοί ήταν και συνεχίζουν να δηλώνουν ότι θα απεργούσαν τις δύο πρώτες μέρες και μετά θα γυρίσουν στις τάξεις τους. Αυτό αν δεν αντιμετωπιστεί με ένα συγκεκριμένο σχέδιο η απεργία θα φαλιρίσει όχι την δεύτερη αλλά την πρώτη βδομάδα. Η συνέχεια της απεργίας είναι το κλειδί για οποιοδήποτε συντονισμό και κλιμάκωση του αγώνα με δάσκαλους, μαθητές και φυσικά με τους διοικητικούς των ΑΕΙ-ΤΕΙ, τους υπάλληλους των ασφαλιστικών ταμείων, τα νοσοκομεία κοκ που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις. Όμως η ναυαρχίδα του αγώνα παραμένουν οι καθηγητές, κι αν εκεί υπάρχει υποχώρηση αυτό θα συμπαρασύρει και οτιδήποτε άλλο κινείται αυτή τη στιγμή.

 Όχι άσκοπες σπατάλες


 Η απεργία σε ένα μεγάλο βαθμό διεξάγεται με τον κλασσικό τρόπο. Οι απεργοί μαζεύονται έξω από το σχολείο και προσπαθούν να πείσουν όσους το σκέφτονται να απεργήσουν. Αυτό μπορεί να πιάνει σε ορισμένους που το σκέφτονται, όμως αυτό το 10% της πρώτης μέρα και 20% ίσως και παραπάνω που μπήκε τη δεύτερη δεν έχει καμία όρεξη να απεργήσει γιατί στην πραγματικότητα υποστηρίζει την κυβέρνηση ή έχει υιοθετήσει λογικές κανιβαλισμού. Τα άτομα αυτά δεν πρόκειται να πείσουν με τίποτα να μπουν στον αγώνα. Είναι πεισμένοι απεργοσπάστες και οποιοσδήποτε ασχολείται μαζί τους χάνει το χρόνο του. Το να τσακώνονται οι απεργοί με αυτά τα γίδια όχι μόνο δεν έχει νόημα αλλά αποτελεί και χάσιμο δυνάμεων που αυτή τη στιγμή δεν πρέπει επ’ ουδενί να σπαταλώνται άσκοπα.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην λειτουργεί το σχολείο. Οι απεργοσπάστες δεν πρέπει να μπαίνουν στο σχολείο, με απλές και αποφασιστικές κινήσεις. Πχ κλείνοντας την είσοδο με ένα πανό στο οποίο βρίσκονται μπροστά μερικοί αποφασισμένοι απεργοί, οι οποίοι χωρίς περιττούς εκνευρισμούς ξεκαθαρίζουν σε κάθε πονηρίδη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μπει στο σχολείο, διότι η απεργία περιφρουρείται. Φτυσίματα, ειρωνείες, “δεν ντρέπεσαι που ενώ έχουμε απολυμένους και δεν απεργείς”, “δεν σέβεσαι τις αποφάσεις της ΕΛΜΕ ή τον αγώνα των απεργών” και άλλα σχετικά είναι εντελώς άχρηστα και δείχνουν αδυναμία και όχι σιγουριά για την απεργία.

Πώς εξασφαλίζεται η διάρκεια της απεργίας;


 Αυτή τη στιγμή έχουμε μια τεράστια πλειοψηφία που απεργεί. Αύριο μεθαύριο αν δεν παρθούν ορισμένα μέτρα δεν θα την έχουμε. Οι απεργιακές επιτροπές πρέπει να ασχοληθούν με αυτόν τον κόσμο, χωρίς να τον θεωρούν δεδομένο. Σε μια απεργία διαρκείας και όχι απλά σε μια 24ωρη. Το 70% που σήμερα απεργεί δεν είναι μια ταχύτητα. Υπάρχουν οι αποφασισμένοι που είναι ένα 10-20% που θα απεργήσει ότι και να συμβεί. Οι υπόλοιποι θα αρχίσουν να σπάνε είτε για οικονομικούς πραγματικούς λόγους, είτε γιατί δεν πιστεύουν ακόμα στη δυναμική της αναμέτρησης και θεωρούν ότι έκαναν το καθήκον τους με δύο μέρες απεργία. Το πρόβλημα θα λυθεί αν σε επίπεδο σχολείου οι απεργοί, τώρα που είναι η πλειοψηφία, συζητήσουν και συνεννοηθούν με ποιο τρόπο μπορούν να συνεχίζουν ενωμένοι. Μια εναλλακτική λύση που φαίνεται ότι όπου συζητιέται έχει αποτελέσματα, είναι η κυκλική συμμετοχή με οργανωμένο πάντα τρόπο. Δηλαδή σήμερα απεργούν αυτοί, αύριο οι άλλοι κοκ. Αυτό θα εξασφαλίσει αφενός την ενότητα αφετέρου τη συμμετοχή. Ταυτόχρονα όμως το σχολείο δεν πρέπει να λειτουργήσει. Επομένως συνεχίζονται οι αυστηρές περιφρουρήσεις από τους απεργούς, τους αλληλέγγυους και φυσικά με την κάλυψη των υπολοίπων που δεν δηλώνουν εκείνη τη μέρα απεργοί αλλά δεν ταυτίζονται φυσικά με τους απεργοσπάστες. Έτσι η “διαρροή” θα σταματήσει σε ένα ποσοστό. Επιπλέον θα πρέπει να επεκταθεί η μέθοδος του κλειστού σχολείου δηλαδή της περιφρουρημένης απεργίας παντού. Αλλιώς η κυκλική συμμετοχή δεν έχει νόημα, εκτός ίσως αν γίνεται τις μέρες που κάποιος έχει 6ωρο ή 7ωρο, ενώ δηλώνει μη απεργός όταν έχει 3ωρο ή 4ωρο.

 Κανένας εφησυχασμός, τίποτα στον αυτόματο


Δυστυχώς στις απεργιακές επιτροπές δεν γίνεται καθόλου συζήτηση πάνω σε αυτό το πρόβλημα γιατί δήθεν όλα πάνε τέλεια, “η συμμετοχή είναι πρωτοφανής” και άλλα πανηγυρτζήδικα που θα τα διαδεχτεί πολύ γρήγορα η απογοήτευση και η ηττοπάθεια. Οι παρατάξεις τις αριστεράς αρνούνται επίμονα να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση, σε τέτοιο βαθμό που είτε δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους είτε γιατί συνειδητά επιλέγουν να αφήσουν την απεργία να καταρρεύσει από μόνη της ενώ αυτές ταυτόχρονα θα βερμπαλίζουν χωρίς προηγούμενο. Επίσης γίνεται πολύ κουβέντα για “ενημερώσεις”, για επεμβάσεις στα σχολεία που υπάρχει μεγάλο πρόβλημα κοκ. Αυτά φυσικά πρέπει να γίνουν μόνο που πρέπει πρώτα να κρατηθούν τα σχολεία που ήδη υπάρχει μεγάλη συμμετοχή, γιατί χωρίς κάστρα η απεργία δεν θα έχει δυναμική και δεύτερον να ξεκαθαριστεί ο τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό, ή ο τρόπος επίσης βοήθειας στα αδύναμα σχολεία. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το κλείσιμο, χωρίς πολλά πολλά λόγια. Στα δυνατά σχολεία οι ίδιοι οι απεργοί αναλαμβάνουν να τα κλείνουν κάθε πρωί από τα μέσα, στα πιο αδύναμα με δυνάμεις απ’ έξω και με ευθύνη των απεργιακών επιτροπών. Σε αυτό μπορούν αφάνταστα να συνεισφέρουν γονείς και φυσικά οι μαθητές.
Με αυτόν τον τρόπο θα βοηθηθούν όλοι οι αναποφάσιστοι να συνεχίσουν την απεργία ή έστω να μην την εμποδίσουν ενεργητικά. Τέλος ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων το οποίο ήδη έχει ξεκινήσει θα έδινε το τελικό χτύπημα απελευθερώνοντας δυνάμεις για πιο κεντρικές ενέργειες γύρω από τις διευθύνσεις και τις περιφέρειες.
Όλα αυτά είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να κλιμακωθεί ο αγώνας μέσα στις επόμενες μέρες και πριν εξαντληθούν οι δυνάμεις ακόμα και των πιο αποφασισμένων απεργών. Και από δω θα εξαρτηθεί η είσοδος στον αγώνα των δασκάλων κοκ πράγμα που δεν θα γίνει αν επικρατήσει η αίσθηση από τώρα ότι η απεργία φυλλορροεί διαρκώς. Επίσης οι προσδοκίες για μια γενική απεργία (και διαρκείας πολύ περισσότερο) θα μπορούσε να προκύψει μόνο ύστερα από μια σκληρή στάση των άμεσα ενδιαφερόμενων που είναι οι καθηγητές. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν δυνάμεις έτοιμες να μπουν σε μια γενική απεργία και μάλιστα διάρκειας. Η επίκλησή της χωρίς να υπάρχει υποκείμενο να την πραγματοποιήσει το μόνο που καταφέρνει είναι να καλλιεργεί φρούδες ελπίδες στο μοναδικό υποκείμενο αγώνα που είναι οι καθηγητές αφενός, και αφετέρου να τους απαλλάσσει από τις δικές τους ευθύνες λέγοντάς του λίγο πολύ ότι “ένας κλαδικός αγώνας δεν έχει ελπίδα να νικήσει”. Όχι ! Μπορεί να νικήσει αρκεί να σκληρύνει τη στάση του.
Όπως και να χει χωρίς ένα συγκεκριμένο σχέδιο που να λύνει τα προβλήματα που προκύπτουν μέρα με τη μέρα, χωρίς ιμπρεσιονισμούς και παραμυθιάσματα από τη όντως τεράστια συμμετοχή της πρώτης μέρας, μπορεί να είναι η εγγύηση για τη συνέχεια του αγώνα. Και χωρίς συνέχεια δεν θα έλθει καμία νίκη. Σε κάθε άλλη περίπτωση η απεργία θα τελειώσει άδοξα και θα είναι τέτοιου μεγέθους που τα αποτελέσματά της θα τα δούμε πολύ σύντομα στο ταξικό και πολιτικό συσχετισμό τους αμέσως επόμενους μήνες. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.


 

Ανοιχτή επιστολή προς τα μέλη του ΠΑΜΕ και της ΕΣΑΚ στην πρωτοβάθμια (και όχι μόνο)

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες (αν και σε… απόσταση)


Δεν είναι «ίδιον του χαρακτήρος» του πολιτικοσυνδικαλιστικού χώρου στον οποίον ανήκουμε να κάνει παρεμβάσεις στα εσωτερικά των πολιτικών χώρων, τουλάχιστον «παρεμβάσεις» μεγαλοκομματικού τύπου, ή «παρεμβάσεις» πίσω από τις οποίες υποκρύπτονται ταπεινά πολιτικά ελατήρια και πολύ περισσότερο δεν είμαστε των «υποδείξεων».

Όμως συναγωνιστές (έστω και εξ αποστάσεως) η θέση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια (σε άμεση συνάρτηση και συνέχεια αυτής της δευτεροβάθμιας) μας παρέχει… πλούσιο υλικό που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ακόμα και αν το ΠΑΜΕ ψήφιζε υπέρ της απεργίας διαρκείας δεν θα άλλαζαν οι συσχετισμοί και δεν θα ανατρέπονταν οι πλειοψηφίες στο ΔΣ της ΔΟΕ. Αυτό είναι σωστό αλλά η σταθερά αρνητική στάση του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών απέναντι στην απεργία διαρκείας προσμετρείται υπέρ της κυβέρνησης και αποδυναμώνει πολιτικά το μέτωπο του αγώνα (αν εξ αιτίας της αρνητικής ψήφου δεν λαμβάνονταν απόφαση για απεργία διαρκείας δεν θα ήταν η στάση του ΠΑΜΕ μόνο υπονομευτική αλλά και εγκληματικά απεργοσπαστική).

Αλήθεια πού βαδίζετε συναγωνιστές;


Λένε τα συνθήματα σας πως οι αγώνες που δεν έχουν στόχο την λαϊκή εξουσία δεν έχουν προοπτική και οδηγούν στην ήττα.

Τώωωρα καταλάβαμε γιατί η απεργία στην Χαλυβουργία δεν νίκησε!

Δεν φταίει το γεγονός πως η απεργία – και με την ευθύνη του ΠΑΜΕ όσο φυσικά της αναλογεί – δεν μπόρεσε να σπάσει την υγειονομική ζώνη και να απλωθεί σε ευρύτερα στρώματα εργαζομένων.
Αυτό φταίει τελικά.

Ε, λοιπόν να ασκήσετε γρήγορα την αυτοκριτική σας και θα αφεθείτε ελεύθεροι (στην ενίσχυση της απεργοσπασίας εννοείται)! Όπως επίσης να πιέσετε όσο πιο δυνατόν πιο γρήγορα τους εργαζόμενους στο ΙΚΕΑ και όπου αλλού να προβούν σε δημόσιες αυτοκριτικές!

Αλήθεια τι νόημα έχει όταν κορυφώνεται η επίθεση της κυβέρνησης που καταργεί με μιας σχολεία, καθηγητές και… μαθητές, στο Ριζοσπάστη να υπάρχουν αφιερώματα στο σχολείο των… οραμάτων της «άλλης εξουσίας»; Έχετε μήπως υπόψιν σας πως καταχτιέται και επιβάλλεται αυτή η «λαϊκή εξουσία»; Και ένας κλάδος που δεν μπορούσε – τουλάχιστον μέχρι την κήρυξη της απεργίας – να υπερασπίσει τα αυτονόητα και τη ζωή του, πως θα κάνει αυτό το ιστορικό άλμα; Πως θα βρεθεί έτοιμος να ανατρέψει την εξουσία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού (συγγνώμη του αλληλοεξαρτημένου με τον ιμπεριαλισμό ελληνικού καπιταλισμού); Ως γνωστόν «από στόμια βγαίνει η δύναμη…».

Ή μήπως ακριβώς το δέος απέναντι στην ανάγκη της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό είναι που κάνει την ηγεσία σας να φαντασιώνεστε αυτό το στάδιο της ρήξης ως δικαιολογία για να μην συμμετέχετε πραγματικά στην ταξική πάλη και στους λαϊκούς αγώνες. Στο μόνο δηλαδή πεδίο που μπορεί να δυναμώσει (οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά) ο λαός και να θέσει στον εαυτό του αυτό το ιστορικό καθήκον; 

Σας βλέπουμε από τώρα να μας περιμένετε στη… «γωνία» να μετράται ποσοστά απεργών, να αξιολογείτε αυξομειώσεις συμμετοχής όσο ο αγώνας θα δυσκολεύει για να δικαιολογήσετε την καθαρότητα της θέσης σας πως τελικά είναι μάταιοι οι αγώνες αν….

Για να δικαιωθεί η μιζέρια της υποταγής στο πεπρωμένο…

Θαρρείς και οι αγώνες δεν νικούν παρά μονάχα με την… ύπαρξη τους!

Θαρρείς και οι αναμετρήσεις είναι ζήτημα μιας ριξιάς, και δεν έχουν σκαμπανεβάσματα, υποχωρήσεις, και νέα ξεκινήματα.

Εσείς βέβαια έχετε διαπαιδαγωγηθεί σε μια ευθεία γραμμή που οδηγεί στο σοσιαλισμό και στην «λαϊκή οικονομία». Αλήθεια εκείνοι που σας οδηγούν σε αυτό το δρόμο της διανυσματικής απεικόνισης έχουν απαντήσει σε ποιον σοσιαλισμό και γιατί ο σοσιαλισμός είχε τα δικά του σκαμπανεβάσματα; Αλλά ας είναι, εδώ άλλοι και άλλοι δεν έχουν απαντήσει. Μεγάλη συζήτηση.
Αυτή τη φορά όμως δεν θα μιλήσει κανείς για «απαγκίστρωση» όπως κάποιες άλλες «εποχές». Φρόντισε η ηγεσία σας να αποκηρύξει νωρίς το εγχείρημα της απεργιακής αναμέτρησης στο όνομα της δημιουργία των «όρων». Αλήθεια πότε; Όταν πια δεν θα υπάρχει κλάδος;

Συναγωνιστές, σας καλούμε να παραμερίσετε όλες εκείνες τις δικαιολογίες που στο όνομα μιας δήθεν αριστερίστικης υπερεπαναστατικότητας καλύπτει το φοβικό σύνδρομο απέναντι στο λαό και τα κινήματά του, συγκεκριμένα απέναντι στον απεργιακό αγώνα των καθηγητών που μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής της λαϊκής αντίδρασης.

Που κρύβει την απόσυρση και τη διαφυγή από αυτό που θα έπρεπε να είναι καθήκον για κάθε αριστερό και προοδευτικό εκπαιδευτικό.

Τίποτε το επαναστατικό δεν υπάρχει σε μια τέτοια στάση.

Ο απεργοσπαστισμός είναι αντεπανάσταση. Και είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφερθεί στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. (ή έστω της… αλληλεξάρτησης). Και δεν σας σώζουν τα διαφορετικά πολιτικά σκεφτικά όταν στην ουσία ψηφίζετε την ίδια συνδικαλιστική πρόταση με τις δυνάμεις του συστήματος. 

Βέβαια –για να πούμε και του απεργοσπάστη το δίκιο- δεν ήσασταν οι μόνοι… συνεπείς στην καλλιέργεια της αίσθησης αδυναμίας του κλάδου να παλέψει και να αντιπαρατεθεί.

Εδώ και πολύν καιρό έχει «εμπεδωθεί» μιαν αντίληψη πως «τελειώσαμε με τους κλαδικούς αγώνες» και πως μόνο μια «πολιτική γενική απεργία» θα μπορούσε να δώσει νίκες. Και φυσικά κάποιοι έτσι καλλιεργούν την προσμονή για άλλες κυβερνήσεις της αριστεράς που θα αναλάβουν να… αποκαταστήσουν τα πράγματα.

Οι τελευταίοι υπονομεύουν ύπουλα την απεργιακή υπόθεση εσείς τουλάχιστο ξεχειλίζετε από ειλικρίνεια. Μαύρη ειλικρίνεια…

Σας καλούμε λοιπόν να διαχωρίσετε όσο γίνεται πιο σύντομα τη στάση σας από μια τέτοια κατεύθυνση. Να στηρίξετε ενεργητικά την απεργία διαρκείας. Ήδη στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – και προς τιμήν τους – αρκετοί σύντροφοι σας μπήκαν ενεργητικά στον αγώνα, γυρίζουν σχολεία και «τρέχουν» την απεργία.

Δεν σας κρύβουμε πως δεν έχουμε ελπίδες πως κάτι τέτοιο θα εισακουστεί από την ηγεσία σας και θα την υποχρεώσει να αλλάξει το ρότα της πορείας της. Μακάρι… Όμως πρώτα απ όλα θα δυναμώσει πολιτικά τον αγώνα που τώρα ξεκινάει και σύντομα θα μπει σε μια φάση όπου θα πρέπει να αναγνωριστούν οι αληθινοί από τους ψεύτικους φίλους του. Θα ανοίξει το δρόμο στην ενότητα στη δράση για όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά.

Αλλά και θα υποχρεώσει και εμάς που υπογράφουμε το παραπάνω κείμενο να γίνουμε πιο σαφείς, πιο «διαρκείς» και πιο απαιτητικοί με τους εαυτούς μας πρώτα απ` όλα…

Απεργιακός Σεπτέμβρης 2013

Δημήτρης Μάνος, Βαγγελιώ Δερβιτζάκη, Μαρία Σακελάρη
Μέλη των Αγωνιστικών Κινήσεων εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια.




Πηγή:Αντίσταση στις γειτονιές

 

Στ. Τζιορτζιώτης, μέλος των Παρεμβάσεων στο Δ.Σ της ΟΛΜΕ για τη συμμετοχή στην απεργία και το συλλαλητήριο (Βίντεο)






 

Τεράστια ποσοστά συμμετοχής στην απεργία των εκπαιδευτικών – Πανελλαδικός ξεσηκωμός

Βούλιαξε η Πάτρα από τη λαοθάλασσα








Ρεπορτάζ από τις άλλες πόλεις εδώ

 

Καθηγητές: Απεργία σύγκρουσης ή απεργία ζύμωσης;

apergΤη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου οι καθηγητές ξεκινάνε τις 5θήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, αντιδρώντας στις 2500 χιλιάδες υπό διαθεσιμότητα συναδέλφων τους από την τεχνική εκπαίδευση, στην βίαιη κατάργηση ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ, στις υποχρεωτικές μετακινήσεις ή μετατάξεις, στο νέο λύκειο που μετατρέπεται σε εξεταστικό κέντρο από την A’ Λυκείου. Να υπενθυμίσουμε εδώ σε όλους όσους φρόντισαν το Μάιο να κρεμάσουν την απεργία στις εξετάσεις με τις ανοησίες τους για “όρους και προϋποθέσεις”, ότι αμέσως μετά το δωράκι που έκαναν στο Σαμαρά, έκλεισε η ΕΡΤ και ετέθησαν σε διαθεσιμότητα 2500 καθηγητές, 2000 σχολικοί φύλακες, 4500 μετατάσσονται σχεδόν υποχρεωτικά στην Α’θμια, ενώ αναμένεται χιλιάδες ακόμα εκπαιδευτικοί να μετακινηθούν χωρίς επιλογή τους σε περιοχές μακριά από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τους. Επίσης στο ίδιο διάστημα η κυβέρνηση, έχοντας αποθρασυνθεί εντελώς, ψηφίζει το νέο λύκειο μετατρέποντας το σε εξεταστικό κέντρο από την Α’ λυκείου, ενώ στην τεχνική εκπαίδευση καταργεί ειδικότητες κλείνει τις ΕΠΑΣ και στη θέση τους υποτίθεται θα δημιουργήσει σχολές κατάρτισης που θα παρέχουν ακόμα χαμηλότερης ποιότητας δεξιότητες ίσα που να δίνουν βεβαιώσεις ανειδίκευτου εργάτη σε όσους τις τελειώνουν. Αυτά λοιπόν ας τα σκεφτούν καλά οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ που ψήφισαν την αναστολή εκείνης της απεργίας και ας λουστούν τα αποτελέσματα της “ευφυούς” απόφασης που έλαβαν “να δώσουν τη μάχη από καλύτερες θέσεις”. Το συμπέρασμα που βγήκε από τις κουτοπονηριές του ΣΥΡΙΖΑ και των μισών Παρεμβάσεων είναι ένα: Χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται.
Το ΚΚΕ πιστό στην ακριβώς αντίθετη στρατηγική συνεχίζει να πιστεύει ότι ο αγώνας είναι έτσι κι αλλιώς χαμένος γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να δοθεί. Επομένως καλύτερα να περιμένουμε “να έλθουν τα χειρότερα” μήπως και βάλουμε μυαλό. Αυτή περίπου είναι η φιλοσοφία του ΚΚΕ, το οποίο αυτοπαρουσιαζόταν ως δικαιωμένο τον Μάιο όταν εξαρχής ισχυριζόταν ότι η απεργία δεν θα τραβήξει. Το “συνεπές” λοιπόν ΠΑΜΕ στις συνελεύσεις των ΕΛΜΕ πρότεινε ξανά 48ωρη απεργία με τα ίδια επιχειρήματα, ότι δεν υπάρχει ακόμα ένα πλατύ μέτωπο, ότι πρέπει να μπουν και άλλοι κλάδοι, ότι αν δεν ανατραπεί ολόκληρη η πολιτική των μνημονίων τότε δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει ένας κλαδικός αγώνας, ότι για να πάμε σε μια πολυήμερη απεργία πρέπει να πειστούν οι πάντες, κοκ. Το συμπέρασμα από το σκεπτικό του ΠΑΜΕ είναι να μην κάνουμε τίποτα, απλά να ρίξουμε μαζί με την ΑΔΕΔΥ μια 48ωρη τουφεκιά στον αέρα και να αποδεχθούμε τη μοίρα μας.
Μόνο που τώρα υπάρχουν 2500 εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα και μέσα στο καλοκαίρι νομοθετήθηκε και ο τρόπος που από δω και στο εξής θα γίνονται οι απολύσεις και οι υποχρεωτικές μετατάξεις ή μεταθέσεις. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ανεκτό. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι κάθε μέρα που πέρναγε από την επιστροφή στα σχολεία χωρίς αντίδραση, ισοδυναμεί με αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως τετελεσμένης. Αν οι καθηγητές αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιφυλάσσει η κυβέρνηση τότε όχι μόνο δεν θα ανασυγκροτηθεί το κίνημα σε μια “ευνοϊκότερη” μελλοντική στιγμή, αλλά θα έχει υπογράψει ληξιαρχική πράξη θανάτου. Αν δεν αντιδράσει συλλογικά τώρα ο κόσμος της εκπαίδευσης, την επόμενη μέρα θα αρχίσει ένας απίστευτος εμφύλιος πόλεμος όλων εναντίον όλων: Οι ειδικότητες αναμεταξύ τους, οι διορισμένοι με ΑΣΕΠ εναντίον των διορισμένων με επετηρίδα, αυτοί που έχουν “επιπλέον προσόντα”, βαθμούς πτυχία, μεταπτυχιακά με αυτούς που δεν έχουν κοκ. Αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ο κανιβαλισμός και όχι η συνειδητοποίηση “από τα χειρότερα που έρχονται”.

Είναι να απορεί κανείς πως σε αυτή την κρίσιμη στιγμή το επιτελείο του ΚΚΕ αδυνατεί να κάνει αυτές τις απλές σκέψεις. Ο Κουτσούμπας στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ φρόντισε να πει ότι το κόμμα του στηρίζει τους καθηγητές στις αποφάσεις τους ακόμα κι αν διαφωνεί με τις μορφές πάλης που επιλέγουν, κατηγορώντας ταυτόχρονα οποιονδήποτε καλεί σε πτώση της κυβέρνησης, μιλώντας δήθεν για τις κρυφές επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ [1]. Εντάξει, ο γγ του ΚΚΕ δεν υποστηρίζει την απεργία διαρκείας, αλλά τι ακριβώς θέλει να πει αγωνιώντας για την τύχη της κυβέρνησης; Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως έχει τις κυβερνητικές του επιδιώξεις. Σιγά την αποκάλυψη. Αυτό που έχει σημασία από τις δηλώσεις του κ. Κουτσούμπα δεν είναι τι θέλει ο κάθε Σύριζα, αλλά τι επιδιώκει το δικό του κόμμα. Και το δικό του κόμμα προφανώς από τα συμφραζόμενα δεν επιθυμεί να πέσει η τωρινή κυβέρνηση. Να μείνει δηλαδή εκεί και να μας έλθουν ακόμα πιο σίγουρα “τα χειρότερα” και αν τύχει και απειληθεί η βιωσιμότητα της κυβέρνησης, ας μην ανησυχεί ο κ. Κουτσουμπας, γι’ αυτό φροντίζει ήδη ο πρετεντέρης του ΣΚΑΙ (Μπάμπης Παπαδημητρίου) που καλεί στη συγκρότηση μια συντηρητικής συμμαχίας ΝΔ-ΧΑ ενάντια στον επερχόμενο κομμουνιστικό κίνδυνο [2]. Και τότε να δούμε ποια αστυνομία θα εγκαλεί ο γγ ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά της όταν τα τάγματα εφόδου θα επιτίθενται σε μέλη του ΚΚΕ όπως έγινε προχθές στο Πέραμα.

Η “αριστερή πλειοψηφία” της ΟΛΜΕ

Είναι αλήθεια ότι πάρα την αντίθεση του ΠΑΜΕ, με προτάσεις που στηρίχθηκαν από τις ΣΥΝΕΚ (παράταξη Σύριζα) και τις Παρεμβάσεις (συσπειρώσεις) στο 90% των ΕΛΜΕ ύστερα από μαζικότατες συνελεύσεις ανάλογες με αυτές του Μαίου αποφασίστηκαν οι 5θημερες επαναλαμβανόμενες απεργίες.
Όμως μέχρι να φτάσουμε εκεί σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού ο ΣΥΡΙΖΑ ζύμωνε μια ανεκδιήγητη άποψη περί απεργίας που δεν θα έκλεινε τα σχολεία αλλά θα τα “άνοιγε”, που δεν θα ξεκίναγε με την αρχή της χρονιάς αλλά ύστερα από κάνα δυο βδομάδες για να δει ο κόσμος τις ελλείψεις και τα κενά, που δεν θα ήταν ταυτόχρονη σε όλη τη χώρα αλλά κυκλική ανά περιφέρειες, που θα άνοιγε στην κοινωνία με εναλλακτικά μαθήματα βάζοντας το δικό μας όραμα για την παιδεία, που δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει αν δεν ήταν μαζί οι μαθητές, οι γονείς, οι γείτονες και όλη η κοινωνία, σε ένα μεγάλο μέτωπο.Από το παράθυρο η φοβισμένη αριστερά έβαζε ξανά μια ντουζίνα προϋποθέσεις τέτοιες που θα έκαναν την πραγματοποίησή της ακόμα μια φορά αδύνατη. Διαβάζοντας κανείς το άρθρο αυτό (Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΦΟΡΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ (ΑΚΟΜΗ;) ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ) που γράφτηκε στις 26 Αυγούστου [3] και ενώ είναι σαφής η απόφαση του συνεδρίου της ΟΛΜΕ για 5θημερες απεργίες βγάζει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι οι ΣΥΝΕΚ άλλα λένε και άλλα εννοούν. Έτσι η απεργία δεν πρέπει να ξεκινήσει στις 16/9 γιατί ο χρόνος σε αυτή τη φάση λειτουργεί κατά της κυβέρνησης, το μεγάλο μέτωπο προϋποθέτει -ξανά- όρους και “πολιτικό χρόνο”, οι “μαθητές” θα πρέπει να ενημερωθούν, ακόμα και η ημερομηνία των γερμανικών εκλογών (!!!!)στις 22/9 θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Ότι να ‘ναι δηλαδή, αρκεί να αναβληθεί η απεργία Εν συνεχεία η μορφή θα πρέπει να υπακούει στο περιεχόμενο (;). Και ποια είναι αυτή η μορφή; Ανένδοτος αγώνας διάρκειας που η απεργία θα είναι η κορυφαία στιγμή, επομένως μπορεί να περιμένει για αργότερα και ανοιχτά σχολεία με… συνέχιση των μαθημάτων της Γ Λυκείου (!!!) Και με ποιο περιεχόμενο; Καταρχήν σύμφωνα με τον συνδικαλιστή των ΣΥΝΕΚ δεν μιλάμε για κλαδικό αγώνα αλλά για πολιτικό στον οποίο το εκπαιδευτικό κίνημα θα αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου πολιτικού κινήματος με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Και ποιος θα είχε αντίρρηση να ανατραπεί η κυβέρνηση (;), μόνο που εδώ η ανυπαρξία κάποιου μεγάλου πολιτικού κινήματος αυτή την ώρα, ακυρώνει εκ των πραγμάτων την πρωτοβουλία για απεργία διάρκεια ενός κλάδου, αφού από μόνος του δεν μπορεί να πετύχει ένα τόσο μεγάλο στόχο. Όλες αυτές οι αλλοπρόσαλλες σκέψεις του συνδικαλιστή των ΣΥΝΕΚ καταλήγουν σύμφωνα με τα δικά του λόγια στο εξής απόσταγμα: “Το δίπολο-σχήμα Ανένδοτος Αγώνας Διαρκείας και Ανοιχτά Σχολεία-Κέντρα Αγώνα μπορεί με μεγαλύτερη ευελιξία να ανταποκριθεί στο ενδεχόμενο συντεταγμένης υποχώρησης και χρονικού επανακαθορισμού της σύγκρουσης (που θα εξαρτηθεί από τη γενικότερη ανάγκη χρονικού συντονισμού του εργατικού και λαϊκού κινήματος), χωρίς κάτι τέτοιο να οδηγήσει σε συντριβή τον κλάδο”… ” Θα σχεδιάσουμε με μεγάλη προσοχή τη συνεισφορά μας στη συγκρότησης ενός μεγάλου πανεκπαιδευτικού και εργατικού-παλλαϊκού μετώπου τώρα. Αν όμως, για μια σειρά από λόγους, κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιηθεί άμεσα (και το άμεσα σε περιόδους συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου αφορά τη στιγμή και όχι την περίοδο), θα πρέπει ο κλάδος να παραμείνει σε ετοιμότητα”Ακόμα δεν αρχίσαμε ορισμένοι σκέφτονται “το ενδεχόμενο συντεταγμένης υποχώρησης”….
Θα πει κανείς: Έχει καμιά σημασία η γνώμη ενός συνδικαλιστή των ΣΥΝΕΚ όταν η παράταξη αυτή στήριξε την πρόταση για 5θήμερες απεργίες; Φυσικά και έχει. Διότι η συγκεκριμένη παράταξη στην πραγματικότητα σύρθηκε εξ αρχής στην απεργία αυτή, η οποία αποφασίστηκε στο συνέδριο της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια του οποίου (6-7 Ιούλη) η κυβέρνηση ανακοίνωνε τις διαθεσιμότητες στην εκπαίδευση. Οι ΣΥΝΕΚ εκείνη την ώρα δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο από το κερδίσουν χρόνο. Εξάλλου αυτό κάνουν μια ζωή. Ωστόσο στους καλοκαιρινούς μήνες προσπάθησαν να ζυμώσουν την άποψη μιας “απεργίας” χωρίς κλειστά σχολεία [4].
Παρ’ αυτά, η μαζικότητα των συνελεύσεων στις 5-6 Σεπτέμβρη δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο να δοκιμαστούν οι αλχημείες αυτές στην πράξη. Οι ΣΥΝΕΚ ως συνήθως σύρθηκαν με το ρεύμα και σε αντίθεση με την ξεροκεφαλιά του ΠΑΜΕ αποφάσισαν να μην εκτεθούν προς το παρόν. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα επιχειρήσουν να κάνουν τη ζημιά, όπως την έκαναν τον Μάιο στο Τιτάνια. Και η ζημιά θα έρθει όταν η απεργία αφεθεί στην τύχη της, πράγμα για το οποίο φροντίζουν δεόντως και από τώρα οι κατατονικές συνδικαλιστικές ηγεσίες της “αριστερής πλειοψηφίας” της ΟΛΜΕ μαζί με το ΠΑΜΕ. Αυτό συμβαίνει με έναν πολύ απλό τρόπο: Στα λόγια στηρίζουν την απεργία στην πράξη δεν κάνουν τίποτα για να πετύχει. Και εξηγούμαστε αμέσως.

Απεργία σύγκρουσης ή απεργία ζύμωσης;

Σύμφωνα με το σκεπτικό των συνδικαλιστών του Συριζα και του ΠΑΜΕ προϋπόθεση για έχει θετική έκβαση η απεργία είναι η συγκρότηση ενός τεράστιου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου. Άσχετα αν διαφωνούν στο περιεχόμενο αυτού του μετώπου και οι δύο συμφωνούν ότι χρειάζονται άπειρες δυνάμεις για να υπάρχει αποτέλεσμα. Και επειδή αυτό το μέτωπο δεν υπάρχει, τότε η περίοδος της προετοιμασίας και της ζύμωσης συνεχίζεται στο διηνεκές μέχρι να διαμορφωθούν οι όροι. Το σίγουρο είναι ότι με τους υπάρχοντας “συσχετισμούς” η μάχη είναι χαμένη. Το μεν ΚΚΕ το λέει στα ίσα. Ο Συριζα το υπονοεί μιλώντας για μια απεργία “[5] ή να γίνουν ο καταλύτης (δια της θυσίας τους;) για το κυρίαρχο στόχο που δεν είναι η δικαίωση των αιτημάτων τους, αλλά ο “οραματικός στόχος ενός μεγάλου πανεργατικού παλλαϊκού μετώπου”. Από όλα αυτά είναι ξεκάθαρο ότι ο χαρακτήρας της απεργίας στα μυαλά αυτής της αριστεράς είναι μόνο προπαγανδιστικός. Είναι απεργίας ανάδειξης αιτημάτων, ενημέρωσης και ζύμωσης της κοινωνίας για τα προβλήματα της εκπαίδευσης στην εποχή του μνημονίου, κοκ. Είναι προφανές ότι με ένα τέτοιο περιεχόμενο δεν υπάρχει ημερομηνία αναμέτρησης. Αυτή μπορεί να γίνει οποιαδήποτε στιγμή αφού το θέμα ξεπερνάει κατά πολύ τις απολύσεις αλλά και τις δυνατότητες του κλάδου. Από αυτό προκύπτει και ένα ακόμα συμπέρασμα το οποίο αν περάσει στη συνείδηση των απεργών, η απεργία θα φαλιρίσει από τις πρώτες μέρες, αφού ο στόχος περιορίζεται στο να δηλώσουν οι απεργοί την άρνησή τους στα μέτρα και όχι να τα ανατρέψουν. Γι’ αυτό θα αρκούσαν και 48ωρες απεργίες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος έντασης και κλιμάκωσης. Η κλιμάκωση θα εξαρτηθεί κυρίως από το πλάτεμα του μετώπου. Αν αυτό δεν συμβεί δηλαδή δεν μπούνε μερικά εκατομμύρια στον αγώνα, τότε οι καθηγητές θα πρέπει να υποχωρήσουν, περιμένοντας την επόμενη “αφορμή”.
Όλα αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι η απεργία δεν παίρνει κανέναν έκτακτο μέτρο για να επιβάλει τη θέλησή της. Ότι τα σχολεία δεν θα “κλείσουν” και καθένας θα δηλώνει απεργός ή μη απεργός ανάλογα με τις ορέξεις του, λες και κάνουμε κάποια δημοσκόπηση στο internet. Αντιλαμβάνεται καθένας που έχει σχέση με τα σχολεία ότι με αυτόν τον τρόπο η απεργία θα καταρρεύσει από την 3η μέρα. Και όταν καταρρεύσει το ΠΑΜΕ θα εμφανιστεί δικαιωμένο (“εμείς τα λέγαμε”), ενώ οι ΣΥΝΕΚ θα μπορούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα να συνεχίζουν το χαβά τους, αφού κατά την εκτίμησή τους δεν κρίνεται το παιχνίδι σε αυτή την απεργία αλλά στον μακροπρόθεσμο στόχο της συγκρότησης ενός παλλαϊκού μετώπου. Αφήστε που “ο χρόνος μετράει υπέρ μας”. Στρατηγοί της συμφοράς και της κακομοιριάς.

Δεν περιμένουμε “να έρθουν τα χειρότερα”

Στην πραγματικότητα κάθε μέρα που περνάει μετράει υπέρ του Σαμαρά. Κάθε μέρα που τα μέτρα του γίνονται καθημερινότητα, η κοινωνία τα εσωτερικεύει σαν ένα τετελεσμένο γεγονός παλεύοντας πια να επιβιώσει στις νέες συνθήκες. Η επιβίωση όμως σ’ αυτές τις συνθήκες φέρνει τον κανιβαλισμό, τη λουμπενοποίηση, την μετανάστευση ή τη χρυσή αυγή. Οι άνθρωποι στην απόγνωση δεν αποκτούν αυτόματα κάποια ταξική συνείδηση. Η στρατηγική της ΧΑ στις λαϊκές συνοικίες που τις έχει τσακίσει η φτώχεια και η ανεργία φέρνει αποτελέσματα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η εμμονή τους στη Νίκαια και το Πέραμα, ούτε πριν 1,5 χρόνο να εμφανιστούν στην Χαλυβουργία και πριν κάτι βδομάδες στη Λάρκο. Κάθε στραβοπάτημα της αριστεράς οι φασίστες το χρησιμοποιούν εναντίον της. “Να που μας έφεραν οι αναποτελεσματικές απεργίες των αριστερών εργατοπατέρων” λένε, “στην ερήμωση της ζώνης, στο κλείσιμο των επιχειρήσεων, στην ανεργία των ελλήνων εργατών”. Οι φασίστες υπόσχονται μια νέα διευθέτηση των ταξικών συγκρούσεων (από κοινού με τα αφεντικά) και σίγουρα θα υπάρχουν χιλιάδες ηλίθιοι και απεγνωσμένοι ταυτόχρονα που θα συγκινηθούν από αυτές τις υποσχέσεις. Επομένως όλα όσα ακούγονται για “χειρότερα που θα ‘ρθουν” ή για το χρόνο που μετράει εναντίον τους, ευελπιστώντας ότι σε λίγο όλοι θα έχουν καταλάβει, είναι όνειρα θερινής νυκτός. Ο κόσμος έχει καταλάβει πολύ περισσότερο από ότι νομίζει η αριστερά. Τουλάχιστον αυτοί που μπορούν να καταλάβουν. Το πρόβλημα του κινήματος από δω και πέρα δεν είναι η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά οι επιθετικές πρωτοβουλίες που θα δώσουν λύση ή ακόμα και την τελική λύση στο πρόβλημα.
Τι σχέση έχει αυτό με την απεργία; Η αριστερά και εδώ συνεχίζει να πιστεύει ότι ακόμα και δύο μέρες πριν την απεργία υπάρχει κόσμος που πρέπει “να ενημερωθεί”. Είτε είναι καθηγητές προκειμένου να απεργήσουν, είτε γονείς και μαθητές προκειμένου να υποστηρίξουν, είτε οι άλλοι εργαζόμενοι προκειμένου να συγκροτηθεί το μεγάλο μέτωπο.Η γραμμή αυτή μετατρέπει τους καθηγητές από υποκείμενο της σύγκρουσης σε τελάληδες.
Λοιπόν ας το πάρουν όλοι χαμπάρι όσο είναι καιρός. Το μέτωπο της σύγκρουσης αυτή την ώρα είναι στα σχολεία και στη β’θμια εκπαίδευση. Εδώ μπορεί και πρέπει να γίνει το Βατερλό της κυβέρνησης. Είναι η πρώτη φορά μετά τις 12 Φλεβάρη 2012 που η αστοί πολιτικάντηδες μνημονιακοί και “αντιμνημονιακοί τους έχει λούσει κρύος ιδρώτας. Ακόμα και οι καμένοι Έλληνες έτρεξαν χωρίς κανείς να τους ρωτήσει να πουν ότι οι καθηγητές δεν πρέπει να προχωρήσουν στην απεργία τους. Όλοι αντιλαμβάνονται και πάνω απ’ όλα το κυβερνητικό επιτελείο ότι η απεργία αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε μια αναμέτρηση που θα κρίνει ενδεχομένως την τύχη του Σαμαροβενιζέλου.
Κάθε σώφρων αντιλαμβάνεται ότι αυτή η απεργία δεν θα κρατήσει για 3-4 μήνες. Στην πραγματικότητα αυτό που κρίνει την έκβαση δεν θα είναι τόσο η διάρκεια όσο η ένταση της απεργίας. Και η δυνατότητα να συμπαρασύρει πίσω της και άλλους κλάδους που αυτή την ώρα είναι στο στόχαστρο της διαθεσιμότητας. Είναι προφανές ότι για την κυβέρνηση μια υποχώρηση σε αυτό το θέμα ισοδυναμεί με τον διασυρμό της ίσως και με την πτώση της. Ό,τι έχτιζε ο Σαμαράς με τις συνιστώσες του από πέρσι τον Ιούνη μέχρι τώρα, θα γκρεμιστεί σε λίγες μέρες, βάζοντας σε κίνδυνο όχι μόνο την βιωσιμότητα της κυβέρνησης αλλά και του συστήματος. Όλα θα εξαρτηθούν (μιλάμε για τώρα και όχι για τους αγώνες που θα γίνουν μετά από μερικούς μήνες ή μερικά χρόνια όταν οι συνθήκες μπλα μπλα μπλα) από την έκβαση αυτού εδώ του αγώνα. Γι’ αυτό η απεργία των καθηγητών πρέπει να νικήσει.

Κανείς δεν θα περάσει

Για να νικήσει όμως δεν μπορεί να είναι μια κλασσική απεργία που θα μετράμε απεργούς και μη απεργούς ενώ τα σχολεία θα ψιλοδουλεύουν κανονικά. Εδώ πρόκειται για απεργία αναμέτρησης και τα σχολεία πρέπει να κλείσουν. Το καταλάβατε αυτό οπαδοί του κοινωνικού συμβολαίου και λοιποί συγγενείς; ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ!!! ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΛΟΥΚΕΤΟ!!!! ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΣΑ! Να σταματήσουν όλες οι εκπαιδευτικές και γραφειοκρατικές διαδικασίες!!!! Αν θα μένουν “ανοικτά” θα μένουν μόνο στο βαθμό που αυτό εξυπηρετεί τη συνέχεια της απεργίας και όχι δήθεν για να γίνονται τα μαθήματα της Γ Λυκείου; Και γιατί δηλαδή της Γ’ λυκείου, μήπως για τις πανελλήνιες; Δεν ακούσατε ότι τώρα οι πανελλήνιες επεκτάθηκαν και στις υπόλοιπες τάξεις; Μήπως να συνεχιστούν και εκεί τα μαθήματα για να μην μείνουν τα παιδιά πίσω στην ύλη; Ε, καλή ιδέα δεν είναι;
Γι’ αυτό κομμένες οι τρελίτσες την ώρα της μάχης. Όταν κάποιοι θα απεργήσουν για 4-5 βδομάδες και το έχουν αποφασίσει αυτό, όποιος αφήνει τα σχολεία στο έλεος του κάθε καριερίστα διευθυντή και τις πόρτες ανοιχτές στον κάθε πονηρίδη που “δεν θέλει να χάσει 5 μεροκάματα” αλλά προτιμά να χάνει από τις περικοπές 5-6000 το χρόνο τα ισοδυναμεί με σπάσιμο της απεργίας. Η απεργία πρέπει να γίνει με όρους λιμανιού. Οι μπουκαπόρτες θα είναι καταλυμένες και το πλοίο δεν θα σαλπάρει. Μόνο έτσι μπορεί η απεργία να έχει κάποια τύχη. Αλλιώς θα είναι μια απεργία που θα την κάνουν για λόγους ηθικής τάξης μόνο οι πεισμένοι αριστεροί ενώ το 80% θα μπαίνει για μάθημα. Ε λοιπόν αυτή τη φορά δεν θα γίνει το χατίρι ούτε του ΠΑΜΕ, ούτε των ΣΥΝΕΚ, που έχουν στο μυαλό τους μόνο απεργίες ζύμωσης. Αν τα δύο αυτά κόμματα θέλουν ζύμωση να πάνε να την κάνουν με την ταμπέλα τους και αν θέλουν να ενημερώσουν την κοινωνία για την απεργία, ας το κάνουν, ποιος τους εμποδίζει; Οι καθηγητές τώρα κάνουν απεργία, δίνουν μάχη, το καταλάβατε επιτέλους; Οι κουβεντούλες προς το παρόν έχουν τελειώσει. Όταν πολεμάς δεν χαχανίζεις. Πώς αλλιώς πρέπει να το πει κανείς για να το καταλάβετε.
Μα έτσι ισχυρίζονται διάφοροι πονηροί και κυρίως οι οσιομάρτυρες του ΠΑΜΕ δεν θα φαίνεται πόσοι απεργούν, και το υπουργείο θα λεει ότι τα ποσοστά συμμετοχής είναι χαμηλά. Απίθανη λογική. Αυτή είναι η απάντηση του ΠΑΜΕ στο επιχείρημα ότι πρέπει να περιφρουρηθεί με σκληρό τρόπο η απεργία. Το ΠΑΜΕ και από πίσω του όλη η εκπαιδευτική αριστερά όταν λεει “περιφρούρηση” εννοεί να πηγαίνουν οι απεργοί έξω από τα σχολεία για να πείσουν τους μη απεργούς να μην μπουν μέσα. “Μα θα πλακωθούμε με τους συναδέλφους;” Ρωτάνε όσοι δεν είναι σίγουροι ούτε για τον εαυτό τους. Όχι δεν θα πλακωθούμε με κανέναν, απλά θα υπερασπιστούμε τον αγώνα έναντι οποιουδήποτε επιχειρήσει να τον σπάσει. Όσο “σεβάστηκε” η κυβέρνηση τους καθηγητές που τους κλωτσάει και τους διασύρει λες και είναι αυτοί που βούλιαξαν τα δημόσια ταμεία έτσι και οι καθηγητές πρέπει να “σεβαστούν” όσους πιστεύουν ότι θα επιβιώσουν γλύφοντας την εξουσία και κανιβαλίζοντας τους συναδέλφους τους. Επιπλέον μια αποφασιστική στάση δεν σημαίνει ότι θα οδηγήσει σε “πλακώματα”. Η τεράστια πλειοψηφία των καθηγητών αυτή τη φορά θέλει να απεργήσει. Αυτό είναι το κλίμα στα σχολεία. Ειδικά στα σχολεία που υπάρχει σκληρή στάση υπέρ της απεργίας ακόμα και όσοι το σκέφτονταν πλέον δηλώνουν απεργοί. Όσο ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι τα σχολεία θα κλείσουν τόσο μπαίνει στην απεργία. Εκεί που είναι δηλωμένο ότι θα υπάρχει περιφρούρηση τα ποσοστά συμμετοχής θα είναι 100%. Όπου επικρατεί το παλιό χαλαρό στυλάκι τα ποσοστά θα είναι μέτρια.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι πόσοι θα δηλώσουν απεργοί, αλλά πόσα σχολεία δεν θα ανοίξουν τις μέρες της απεργίαςΠόσες διευθύνσεις θα καταλαμβάνονται σποραδικά, πόσες περιφέρειες και πάει λέγοντας. Πόσος κόσμος θα είναι στα συλλαλητήρια. Τη Δευτέρα στα προπύλαια στις 12μ, την Τετάρτη στην απεργία στην Κλαυθμώνος στις 11.30πμ Εκεί θα κριθεί η απεργία. Το υπουργείο ας ψάξει να βρει ποιοι απεργούν και ποιοι δεν απεργούν. Αυτό είναι δικό του πρόβλημα, όχι των απεργών. Στα σχολεία από το πρωί, στις 7.30-8 παρά, πρέπει να έχουν μπει γερά δεμένα πανό μπροστά στην είσοδο βοηθώντας τους τελευταίους αναποφάσιστους να απεργήσουν. Η δυναμική της απεργίας δεν μπορεί να εξαρτηθεί από τον τελευταίο συνάδελφο που δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα ή που σε τελευταία ανάλυση έχει επιλέξει να είναι πραιτοριανός του Σαμαρά ή να “σωθεί” κανιβαλίζοντας τους συναδέλφους του. Η απεργία πρέπει να βασιστεί στα πιο προχωρημένα στοιχεία, στους αποφασισμένους. 5-6 αποφασισμένοι σε κάθε σχολείο αν οργανωθούν καλά μπορούν τραβήξουν τους υπόλοιπους. Η βάση των καθηγητών για να μπει στον αγώνα θέλει να δει αποφασιστικότητα. Δεν υπάρχει καμία βάση κουρδισμένη να επαναστατήσει. Όταν όμως αντιληφθεί ότι εδώ είναι μια σοβαρή απεργία τότε θα μπει στον αγώνα. Οι άνθρωποι θέλουν σχεδιασμό, αποφασιστικότητα όχι προχειρότητα. Η ίδια βάση μπορεί χωρίς σχέδιο είναι ένα σκορποχώρι προς λεηλασία και με σχέδιο, οργάνωση και αποφασιστικότητα μπορεί να μετατραπεί σε ένα στρατό έτοιμο να κάνει σκόνη τον αντίπαλο.

Ο αγώνας στα χέρια των απεργιακών επιτροπών

Για να προχωρήσει όμως έτσι η απεργία θα πρέπει οι απεργιακές επιτροπές που στήνονται ανά ΕΛΜΕ να έχουν αποφασιστικό ρόλο. Μέχρι στιγμής η γραμμή του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι απεργιακές επιτροπές να κάνουν λάντζα αλλά τίποτα περισσότερο αν δεν έχουν την άδεια του ΔΣ. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι έτσι θα εξαρτώνται από αυτούς που δεν θέλουν ουσιαστικά να κλιμακωθεί η σύγκρουση. Στην ΕΛΜΕ Πειραιά, ενώ η συνέλευση (600 ανθρώπων) αποφάσισε η απεργιακή επιτροπή να απολογείται στην συνέλευση (Παρά την από κοινού αντίθεση ΠΑΜΕ-ΣΥΝΕΚ) στη συνέχεια με πραξικόπημα στο ΔΣ επέμειναν ότι οι απεργιακές επιτροπές είναι υπό το ΔΣ και όχι υπό τη συνέλευση. Το αποτέλεσμα είναι να τις μετατρέπουν σε ενημερώσεις της πλειοψηφία του ΔΣ και παρατάξεων που περιμένουν πώς και πώς την αποτυχία της απεργίας. Αυτή η “πλειοψηφία” επιμένει ότι δεν πρέπει να κλείσουν τα σχολεία. Οι απεργιακές επιτροπές έτσι μένουν με δεμένα τα χέρια. Η πρωτοβουλία για φρουρές μπροστά στις πόρτες πέφτει πλέον στις πλάτες του κάθε σχολείου χωριστά. Έτσι όμως δεν πρόκειται η απεργία να πάει μακριά. Επειγόντως πρέπει οι απεργιακές επιτροπές να σπάσουν τους περιορισμούς και τις τρικλοποδιές των γραφειοκρατών της ήττας και της αναβολής του αγώνα, που τώρα δήθεν τον στηρίζουν, αλλά για να τον σπάσουν από τα μέσα. Οι αγωνιστές που κινούνται πέρα από τις νομιμόφρονες λογικές των επιγόνων της ΕΔΑ πρέπει τώρα να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους.
Όσο πιο δυναμική μορφή πάρει η απεργία τόσο θα πιεστούν οι δάσκαλοι να μπουν στον αγώνα, σπάζοντας την απεργοσπασία της πασοκοδεξιάς πλειοψηφίας της ΔΟΕ. Το μέτωπο που φαντάζονται ορισμένοι ως προϋπόθεση θα προκύψει μόνο με δυναμικό τρόπο. Οι μαθητές θα μπουν στον αγώνα όχι αν δουν τα χάλια (λες και δεν τα βλέπουν) αλλά αν δουν τους καθηγητές τους να μην αστειεύονται. Οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ-ΤΕΙ που τώρα θα δώσουν 1700 στη διαθεσιμότητα, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία που δίνουν άλλους 1700, στα υπόλοιπα υπουργεία, οι εργαζόμενοι στα ασφαλιστικά που με σειρά τους μπαίνουν σε 5θημερες, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, μπορούν μαζί με τους καθηγητές να μετατρέψουν τα σχέδια του Σαμαρά σε μια κόλαση για τον ίδιο και τους παρατρεχάμενους του.
Όπως και να ‘χει η απεργία αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία του εργατικού κινήματος να σηκώσει κεφάλι. Σε κάθε περίπτωση η ήττα της δεν θα εξαγριώσει μόνο την κυβέρνηση αλλά και το κατακάθι του φασιστικού υποκόσμου που μόλις πριν δύο μέρες έδωσε μια σαφή προειδοποίηση στην κοινοβουλευτική αριστερά για την τύχη που την περιμένει. Για όσους αμφιβάλλουν οι ευρωεκλογές και οι δημοτικές πλησιάζουν. Ίσως μερικοί να συνειδητοποιήσουν τότε για ποιον μετράει ο χρόνος αντίστροφα. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.
Κ. Μαραγκός

Σημειώσεις
  1. Ο ΣΥΡΙΖΑ “θα πρέπει να δει περισσότερο την ευθύνη του” είπε ο κ. Κουτσούμπας και πρόσθεσε: “Ο ρόλος των κομμάτων δεν είναι ούτε να ποδηγετούν το κίνημα, ούτε να δίνουν οδηγίες προς ναυτιλομένους, ούτε πολύ περισσότερο να το καλούν να αλλάξει αυτή η κυβέρνηση, να ρίξει αυτή την κυβέρνηση για να έρθει μια άλλη του ΣΥΡΙΖΑ” megatv 13/9/2013
  2. Μπάμπης ο λαγός #2: Τώρα στρώνει το χαλί στους χρυσαυγίτες
  3. Το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Ισκρα στις 26/8 από τον Ζαφείρη Ανδρέα μέλος της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ
  4. Ένα ακόμα άρθρο που θολώνει τα νερά Η ανακατάληψη του σχολείου, Μπάνος Βασίλης, Αυγή 27.06.2013
  5. Η ανακατάληψη του σχολείου, Μπάνος Βασίλης, Αυγή 27.06.2013



 

Παιδεία δίχως αύριο;;;


 

Στη ζωή έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιον θα πας και ποιόν θα αφήσεις

Η ώρα της προσωπικής ευθύνης του καθένα έχει φτάσει. Τον ύπνο μας δεν πρέπει άλλο να τον χαλάει ο φόβος και το άγχος για το που θα βρεθούμε την επόμενη μέρα, αν θα είμαστε οι επόμενοι της διαθεσιμότητας-απόλυσης, αν θα πάρουμε το βαλιτσάκι μας για άλλη γη γι άλλα μέρη, αν σήμερα μπορούμε να διδάξουμε το ένα μάθημα και αύριο όχι, αν σήμερα διδάσκουμε σε ένα σχολείο και αν αύριο διδάσκουμε σε δύο ή και τρία γιατί ξαφνικά μειώνονται τα τμήματα και πλεονάζουμε. Δεν μπορούμε να μένουμε στο σχολείο και να εκτιμάμε το συνάδελφο της διπλανής έδρας με βάση τα μόρια του και αν θα είμαι εγώ που θα φύγω ή ο άλλος. Δεν μπορεί να μένουμε στη τάξη, όταν ξέρουμε πως 15.000 μαθητές μας πετάχτηκαν έξω από τα σχολεία τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν βίαια ειδικότητα. Δεν μπορούμε να μπαίνουμε στο σχολείο και να ξέρουμε πως χιλιάδες μαθητές πολύ γρήγορα θα εγκαταλείψουν έστω αυτό το κουτσουρεμένο, πληγωμένο δημόσιο σχολείο για να οδηγηθούν στην κατάρτιση και τη μαθητεία δηλ. την απλήρωτη παιδική εργασία, εκεί που το μόνο «μορφωτικό εφόδιο» που θα πάρουν θα είναι η υποταγή στον εργοδότη και η προετοιμασία τους για να γίνουν οι σύγχρονοι δούλοι του 21ου αιώνα.
Η δουλειά μας έχει βαρύ φορτίο όχι γιατί αποδεικνύει η ΟΥΝΕΣΚΟ πόσες ώρες γραφείου αντιστοιχούν σε μία διδακτική ώρα, αλλά γιατί το αποδεικνύει η ίδια η ιστορία . Η εκπαίδευση ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή, για ψωμί- παιδεία –ελευθερία.
Ο δάσκαλος μπαίνει μέσα στη τάξη έχοντας χρέος. Αυτό το χρέος πρέπει να ξεπληρώσουμε εμείς και όχι το χρέος στους δανειστές και τις τράπεζες. Έχουμε χρέος να απεργήσουμε γιατί:

-Τα σχολεία θα πρέπει να ξεκινήσουν με όλους τους συναδέλφους που βγήκαν σε διαθεσιμότητα-απόλυση ,που οδηγήθηκαν με το πιστόλι στον κρόταφο στις υποχρεωτικές μετατάξεις, με τους χιλιάδες αναπληρωτές που πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση γιατί και το δικό μας παιδί μπορεί να είναι πτυχιούχος ή φοιτητής καθηγητικής σχολής και δεν θα δει ποτέ την πόρτα του σχολείου και δεν θα μπορούμε να το κοιτάξουμε στα μάτια γιατί δεν κάναμε τίποτα για να σταματήσουμε το κακό.

– Οι μαθητές μας στην τεχνική εκπαίδευση πρέπει να επιστρέψουν στα θρανία τους στις ειδικότητες που διάλεξαν και να μην επιτρέψουμε να κάνουν έκπτωση στα όνειρα τους, να μην γίνουν λεία στα χέρια των σχολαρχών για νέα κέρδη.
– Το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία είναι δικαίωμα όλων και δεν το απεμπολούμε στο όνομα της καπιταλιστικής κρίσης και της ανάπτυξης με 1,5 εκατομμύρια ανέργους που οδηγούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Θα δώσουμε τη μάχη με το βλέμμα στραμμένο στους άνεργους και απλήρωτους γονείς των μαθητών μας. Η νίκη του δικού μας αγώνα θα ανοίξει δρόμο για όλη την κοινωνία Οι εκπαιδευτικοί δεν ήταν ποτέ συντεχνία.
– Ο μισθός μας λεηλατείται, οι συντάξεις κόβονται, η δημόσια δωρεάν υγεία διαλύεται. Και αν σήμερα φοβόμαστε πως θα ζήσουμε αν χάσουμε το μισθό με την απεργία αύριο μπορεί να μην τον έχουμε καθόλου. Ας μην εγκλωβιζόμαστε πίσω από το ίσως εγώ μπορεί να τον εξασφαλίσω. Γιατί και αν εσύ τον έχεις δε θα φτάνει ούτε για την επιβίωση. Γιατί το ψωμί της δικής μου οικογένειας, δεν είναι πολυτιμότερο από του διπλανού μας. Όταν θα επιτρέψουμε την δουλεία του 21ου αιώνα, δούλοι θα είμαστε και εμείς και ας διδάσκουμε πως η δουλεία έχει καταργηθεί.
– Το δημόσιο σχολείο μεταλλάσσεται με το νέο νόμο για την αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης. Το νέο Λύκειο μετατρέπεται σε εξεταστικό κάτεργο που θα αποβάλλει ως ξένο σώμα τους αδύναμους μαθητές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Νέο ΓΕΛ πιο επιλεκτικό πιο ταξικό. Εξάλλου η μείωση των εισακτέων στα ΑΕΙ το αποδεικνύει περίτρανα. Αυτό σημαίνει νέα συγχώνευση σχολικών μονάδων νέες υπεραριθμίες. Η Τεχνική εκπαίδευση οδηγείται απευθείας στην αγκαλιά της αγοράς εργασίας με μείωση κατακόρυφη της γενικής παιδείας και τα αναλυτικά προγράμματα των ειδικοτήτων να αλλάζουν κάθε έξι χρόνια για να προσαρμόζονται στις ειδικότητες που χρειάζονται οι επιχειρήσεις. Και αν η ειδικότητα σου δεν έχει αξία πια, μη σκεφτείς πως κάποιος θα σε λυπηθεί και θα σε βολέψει. Πολλές φορές μας έκλεισαν το μάτι φιλικά ,κέρδισαν πολιτικό χρόνο και μας την έφεραν.
– Το δημόσιο σχολείο το πονάμε εμείς οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που προσπαθούμε να το κρατήσουμε όρθιο. Το πονάνε χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που ξέρουν πως το πισωγύρισμα στην Παιδεία θα είναι χτύπημα για όλη την κοινωνία. Όμως πρώτοι πρέπει να βγούμε εμείς. Ο σεβασμός της κοινωνίας προς τους εκπαιδευτικούς θα κατακτηθεί ,όχι μπαίνοντας και κάνοντας μάθημα μέσα σε αυτές τις συνθήκες ,αλλά στον αγώνα για τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για τη μόρφωση και το μέλλον των μαθητών μας. Η αποφασιστικότητα, η μαχητικότητα και η αγωνιστική ενότητα μας θα σπάσει το βρώμικο πόλεμο της κυβέρνησης και των ΜΜΕ. Ας μην ξεχνάμε πως η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει από τη βαρβαρότητα που ζει. Ας μην ξεχνάμε πως τα μάτια των μαθητών μας είναι στραμμένα πάνω μας για το αν θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα τους να μορφωθούν. Αν ο δάσκαλος τους θα αγωνιστεί γι αυτά τα παιδιά.
– Δεν μπορεί για τη ζωή μας να αποφασίζει η κυβέρνηση η Ε.Ε και το ΔΝΤ. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε να είμαστε οι παράπλευρες απώλειες ενός πολέμου για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους, για να βγουν κερδισμένοι από τη βαθειά καπιταλιστική κρίση που τους μαστίζει .Γιατί αυτοί αγωνίζονται για τα κέρδη τους και τις ζημιές τους. Εμείς αγωνιζόμαστε για τις ανθρώπινες ζωές των ανθρώπων του μόχθου για αξιοπρεπή ζωή. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς ενώ αυτοί δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς.
– Αυτός ο αγώνας θα είναι δικός μας κόντρα στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Εμείς τον αποφασίσαμε μέσα από τις Γ.Σ, χωρίς να υπάρχει πρόταση. Εμείς θα τον οργανώσουμε και θα τον περιφρουρήσουμε. Τα σχολεία πρέπει να μείνουν κλειστά. Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε όρους νίκης πρέπει να μπούμε όλοι χωρίς ταλαντεύσεις.
– Όποιος σκεφτεί να σπάσει την απεργία θα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει στους μαθητές από το λεξικό του γνωστού κ Μπαμπινιώτη τι σημαίνει «απεργοσπάστης». Όποιος επενδύσει στην ήττα της για να δικαιωθεί και να δικαιολογήσει τη στάση του, τότε η ήττα θα είναι βαριά για όλους .
– Ξέρουμε πως ο αγώνας δεν είναι μια ζαριά, δεν είναι εύκολος. Ξέρουμε πως έχουμε πολλά εμπόδια να προσπεράσουμε. Η πρώτη ίσως και δυσκολότερη είναι να μάθουμε ξανά να κρατάμε το χέρι του διπλανού μας και να του έχουμε εμπιστοσύνη γιατί χρόνια πολλά το ξεχάσαμε. Η νέα φουρνιά εκπαιδευτικών είμαστε άμαθοι σε μεγάλους αγώνες. Έτσι γίνεται πάντα, ήρθε όμως η ώρα να τολμήσουμε να τους δώσουμε, γι αυτό πρέπει να φτιάξουμε τις απεργιακές μας επιτροπές σε κάθε ΕΛΜΕ για να οργανώσουμε και να περιφρουρήσουμε τον αγώνα μας
Ας διδάξουμε στο μάθημα της γλώσσας τρεις μόνο λέξεις: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Άννα Μπαχτή, Πρόεδρος Ε ΕΛΜΕ Αν Αττικής


Πηγή:narnet.gr