RSS

Category Archives: ΑΡΑΝ

σχόλιο για την επίθεση «αναρχο»μηδενιστών σε αγωνιστές του κινήματος

 
Έγραφα σε προηγούμενο σημείωμα με τίτλο “Κάποια μικρά σχόλια για την σχέση αναρχίας – κομμουνισμού στο μαζικό κίνημα“: Σίγουρα ανάμεσα στους αναρχικούς κύκλους υπάρχουν αντιλήψεις ενός σύγχρονου επαναστατικού μηδενισμού που βάζουν ως εχθρό τους την ίδια την κοινωνία. Ή αντιλήψεις μιας αυτόνομης λογικής που δεν αναλύουν την διαλεκτική σχέση της τάσης υποταγής και της τάσης χειραφέτησης, το είδαμε και στην ΕΡΤ αυτό. Αλλά εξίσου υπάρχουν αριστερές και κομμουνιστικές αντιλήψεις που μέσα από μια σεχταριστική και φοβική οπτική πράττουν το  ίδιο. Είμαστε ενάντια σε αυτές τις λογικές και πολιτικά τις καταπολεμάμε. Ή τις θεωρούμε εχθρικές στο βαθμό που αυτές βίαια επιτίθενται εναντίον μας ή εναντίον άλλων αριστερών οργανώσεων ή ακόμη και εναντίον άλλων αναρχικών ή αντιεξουσιαστικών  κινήσεων. Φυσικά απέναντι στο κράτος είναι ιερό καθήκον μας να δείξουμε την επαναστατική μας αλληλεγγύη.

Και προτού κλείσουν 4 μέρες από την δημοσίευση του συγκεκριμένου κειμένου το βράδυ του Σάββατου 22/6, στον πανεπιστημιακό χώρο της Ιατρικής Σχολής, γνωστή ομάδα τραμπούκων των Εξαρχείων επιτέθηκε σε πάρτι οικονομικής ενίσχυσης που διοργάνωνε η Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ) – οργάνωση που συμμετέχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στα ΕΑΑΚ. Αφού πρώτα αποπειράθηκαν να κλέψουν τις εισπράξεις του ταμείου, επέστρεψαν 30 άτομα κουβαλώντας πέτρες, ξύλα και σπασμένα γυαλιά. Έκαναν επίθεση εναντίον όσων αποχωρούσαν από το πάρτυ, μετέτρεψαν το χώρο της σχολής σε πεδίο μάχης, ενώ δεν δίστασαν να ορμήσουν και να ξυλοκοπήσουν ακόμη και φοιτητές που βρίσκονταν στο χώρο του αναγνωστηρίου. Αποτέλεσμα της επιδρομής τους ήταν να τραυματιστούν και να καταλήξουν στο νοσοκομείο 7 αγωνιστές.( http://www.antarsya.gr/node/1489). 
Πρόκειται για αυτό το «αναρχο»μηδενίστικο πλήθος της οδού Μεσολογγίου που κακά τα ψέματα με την συμπεριφορά τους δράνε αντικειμενικά ή υποκειμενικά προς όφελος του συστήματος και της καπιταλιστικής τάξης. Και έχουν δίκαιο που την ταυτίζουν με αντίστοιχες επιθέσεις στις Αγωνιστικές Κινήσεις στην Θεσσαλονίκη, την πυρπόληση των αυτοκινήτων των αγωνιστών Γουρνά και Παπαδάκη ή τις απειλές ενάντια σε αγωνιστές…
Νομίζω πως οι δυνάμεις του αντισυστημικού κομμουνιστικού και αναρχικού μπλοκ πρέπει οργανωμένα να περιφρουρήσουν τους αγώνες τους, οι καιροί είναι ιδιαίτερα πονηροί!!
 

Καταγγελία για τη δολοφονική επίθεση εις βάρος μελών της ΑΡΑΝ

Το βράδυ του Σάββατου 22/6, στον πανεπιστημιακό χώρο της Ιατρικής-Οδοντιατρικής Σχολής στο Γουδί, γνωστή ομάδα τραμπούκων των Εξαρχείων επιτέθηκε σε πάρτι οικονομικής ενίσχυσης που διοργάνωνε η Αριστερή Ανασύνθεση – συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των ΕΑΑΚ. Αφού πρώτα αποπειράθηκαν να κλέψουν τις εισπράξεις του ταμείου, επέστρεψαν ως ομάδα 30 ατόμων κουβαλώντας πέτρες, ξύλα και σπασμένα γυαλιά. Έκαναν επίθεση εναντίον όσων αποχωρούσαν από το πάρτυ, μετέτρεψαν το χώρο της σχολής σε πεδίο μάχης, ενώ δεν δίστασαν να ορμήσουν και να ξυλοκοπήσουν ακόμη και φοιτητές που βρίσκονταν στο χώρο του αναγνωστηρίου. Αποτέλεσμα της επιδρομής τους ήταν να τραυματιστούν και να καταλήξουν στο νοσοκομείο 7 αγωνιστές.

Δε θα σχολιάσουμε τη θρασυδειλία που φανερώνουν τέτοιες επιθέσεις. Δεν θα πούμε επίσης τίποτα για το τι δείχνει για μια ομάδα αλητών η επιλογή της να επιτίθεται με τέτοιο τρόπο σε πάρτυ μιας πολιτικής οργάνωσης της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς). Η συγκεκριμένη επίθεση δεν είναι απλώς μια πράξη «τζάμπα μαγκιάς». Είναι μια ακραία αντιδραστική και φασιστική πρακτική, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον τρόπο με τον οποίο παρακρατικές ομάδες χτυπούν κομμάτια του κινήματος και αγωνιστές της αριστεράς.


Η εν λόγω ομάδα τραμπούκων δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά. Αυτοπροσδιοριζόμενη ως κομμάτι του αναρχικού – αντιεξουσιαστικού χώρου, τα τελευταία χρόνια έχει επιτεθεί σε πλήθος συντρόφων όχι μόνο της Αριστερής Ανασύνθεσης αλλά και άλλων οργανώσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ, ΑΡΑΣ) όπως και σε άλλες πολιτικές νεολαίες της αριστεράς (Νεολαία Συνασπισμού). Σε μια περίοδο φοιτητικών καταλήψεων, όταν το κράτος προσπαθούσε να χτυπήσει το φοιτητικό κίνημα και το πανεπιστημιακό άσυλο, η ομάδα αυτή δεν δίστασε να συμμετάσχει σε επίθεση εναντίον της κατάληψης του φοιτητικού συλλόγου Μεταλλειολόγων και του σχήματος του ΑΧΜΜΕΤ με αποτέλεσμα τον άμεσο κίνδυνο της ζωής συντρόφων. Η χθεσινή τους επίθεση είναι αντίγραφο ίδιας τραμπούκικης επίθεσης που συνέβη πριν δύο μήνες σε πάρτυ των σχημάτων ΣΑΦ-ΚΑΡΦΙ της Φιλοσοφικής.

Η αλήτικη αυτή ομάδα δεν διακατέχεται από καμία επαναστατική ιδεολογία, δεν συγγενεύει με κανέναν αγωνιζόμενο χώρο, δεν έχει τίποτα να προσφέρει στο λαό και το κίνημα, και συντονίζεται με τις πρακτικές της ακροδεξιάς ενάντια στην Αριστερά και το κίνημα. Πρακτικές βίας που στρέφονται εναντίων χώρων της Αριστεράς, τη στιγμή που το κράτος απειλεί με εισβολή στην κατειλημμένη ΕΡΤ είναι σαφές ότι έχουν αποκλειστικά αντιδραστικό χαρακτήρα και πρέπει να απομονωθούν.

Στην περίοδο που ζούμε, όπου η ανεργία αυξάνεται καθημερινά, οι μετανάστες δολοφονούνται εν ψυχρώ και το νεοχουντικό κράτος με την εργοδοσία εντείνουν με λύσσα τον κοινωνικό πόλεμο, τέτοια φαινόμενα είναι σαφές ποιον εξυπηρετούν. Καλούμε κάθε πολιτική συλλογικότητα της Αριστεράς να καταδικάσει τέτοιου τύπου επιθέσεις. Καλούμε κάθε σκεπτόμενη συλλογικότητα του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, του οποίου το όνομα σφετερίζονται συχνά οι τραμπούκικες αυτές ομάδες, να πάρει θέση και να καταδικάσει τα γεγονότα και τους φορείς αυτών των πρακτικών. Δηλώνουμε ότι θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να περιφρουρήσουμε τη δυνατότητα του κινήματος και της Αριστεράς να δρουν, να αγωνίζονται και να παρεμβαίνουν.

Εδώ και χρόνια βαδίζουμε σε ένα δύσβατο μονοπάτι σπαρμένο με τα αγκάθια της ανεργίας, της εκμετάλλευσης και της καταστολής. Αγωνιζόμαστε για να φτάσουμε στο τέρμα. Τέτοιες επιθέσεις δεν μας τρομοκρατούν.

ΑΡιστερή ΑΝασύνθεση
Τομέας Νεολαίας
23/6/2013
 

Και Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ολόκληρη Και Τον Αλαβάνο Χορτάτο;

“Το άλλο μισό του ουρανού” είχε χαρακτηρίσει ο Μάο Τσετούνγκ τις γυναίκες, όμως στον άστατο κόσμο της αντικαπιταλιστική Αριστεράς, ο μισός ουρανός δεν έχει τίποτε το ρομαντικό, παρά μόνο μαύρα σύννεφα. Και αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, η μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έκανε την αρχή και πρότεινε “συμπόρευση” με το Σχέδιο Β’ του Αλέκου Αλαβάνου, δεν εκφράζει επ’ ουδενί άπασα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ετοιμάζεται για μα επεισοδιακή 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Όλα άρχισαν από την Πρόταση για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου από την κρίση, που συνυπέγραψαν στελέχη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, μαζί με στελέχη από κάποιες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συγκεκριμένα, της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ (το κείμενο εδώ, το ρεπορτάζ του mao εδώ). Ακολούθησε ένα ρεπορτάζ της Αυγής (εδώ) με τον καυστικό τίτλο “Συμπόρευση Αλαβάνου με τη… μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ” που κατέγραφε βέβαια την πραγματικότητα των προθέσεων, αλλά με λίγο προβοκατόρικο τρόπο. Η απάντηση στην Αυγή ήρθε από την Εργατική Αλληλεγγύη, την εφημερίδα του ΣΕΚ: “Όσοι φαντάζονται την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μισή κάνουν λάθος” ήταν ο τίτλος του κειμένου που απέδωσε την …κακία στην “ανασφάλεια που δημιουργεί η δεξιά στροφή της ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ”. Απάντηση όμως υπήρξε και από τις στήλες του Πριν, όπου άρθρο σημείωνε πως η πρόταση συμπόρευσης συνιστά “ρήγμα στη δημοκρατική ενοποίηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ” και την χαρακτήριζε “λαθεμένη πρωτοβουλία” (εδώ το σχετικό κείμενο του Αντώνη Δραγανίγου).

Ο διάλογος συνεχίζεται με το άρθρο (εδώ) των δύο ανένταχτων μελών της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Βασίλη Γάτσιου και Σπύρου Αλεξίου) που προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας τον όρο “συμπόρευση” ως χαλαρό και θολό και προτείνοντας ανοιχτά “αριστερή πολιτική συμμαχία” με δυνάμεις όπως το ΜΑΑ και άλλες αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και υπερασπίζοντας την αυτοτέλεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ακόμη, εκτενές κείμενο εξέδωσε η ΑΡΑΝ (ολόκληρο εδώ) στο οποίο εξηγεί πως ”η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο σημαντική και μαζική δύναμη αυτού του εν δυνάμει άλλου αριστερού ριζοσπαστικού πόλου, αλλά δεν είναι μόνη. Υπάρχουν και άλλες δυνάμεις και άλλα ρεύματα και άλλοι αγωνιστές. Όλες και όλοι δεν αποδέχονται το πλήρες επαναστατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά συμφωνούν στο μεταβατικό πρόγραμμα, την ανάγκη ρήξεων και ανατροπών, τη διεκδίκηση μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής”. Και συμπληρώνει με νόημα πως “όποιος θέλει εργαστηριακές συνθήκες ιδεολογικής καθαρότητας, διαλέγει το δρόμο της απομόνωσης από τα πραγματικά ερωτήματα”.

Ανοιχτό ακόμη παραμένει το ζήτημα τι θα πράξει ο ίδιος ο νέος φορέας “Σχέδιο Β’” καθώς το επόμενο Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Μαΐου θα γίνει η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής με θέμα τη “μετεξέλιξη του ΜΑΑ σε πολιτικό φορέα με το όνομα “Σχέδιο Β’”. Για όσους ενδιαφέρονται σχετικά, το Σάββατο η συνδιάσκεψη θα ξεκινήσει στο Περιστέρι, στο κτίριο ΚΥΒΕ Περιστερίου, (Εθνάρχου Μακαρίου 1) στις 3 μ.μ., ενώ στις 7 μ.μ. είναι προγραμματισμένη η ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου, την οποία θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Αριστεράς. Την Κυριακή η συνεδρίαση με τι ψηφοφορίες θα συνεχιστεί στα γραφεία του ΜΑΑ (Σολωμού 13, Αθήνα).

Πηγή: http://mao.gr

 

Στα όρια της αηδίας ή το ΠΑΣΟΚ που όλοι αγαπήσαμε

Η Πολιτική Παραγωγικής Ανασυγκρότησης ως Πυρήνας του Προγράμματος της Αριστεράς 

 

του Κώστα Αλέξη

 

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση οριακής ισορροπίας, σε μια κατάσταση όπου οι από πάνω δεν μπορούν πλέον να κυβερνήσουν όπως παλιά και οι από κάτω δεν δέχονται να κυβερνηθούν. Αυτή η συνθήκη είναι αντικειμενικά ασταθής ενώ η τροπή των ευρύτερων εξελίξεων θα καθορίσει το μέλλον του λαού μας για τα επόμενα πολλά χρόνια. Οι κυβερνώντες, τα αστικά επιτελεία συνολικά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εξυπηρετούν έχουν βαθιά συνείδηση της παραπάνω αλήθειας και κατά αυτή την έννοια εξαπολύουν μια σαρωτική επίθεση που ξεπερνά κάθε προηγούμενη και σε ένταση και σε ποιότητα. Κεντρικός άξονας αυτής της επίθεσης είναι και το ξεπούλημα της χώρας, η παραχώρηση επί πινακίου φακής του δημόσιου πλούτου που οικοδομήθηκε με χρόνια υστέρησης του λαού καθώς και ευρύτερα του φυσικού πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας. Η κίνηση αυτή δεν σχετίζεται μονάχα με την αδηφάγα προσπάθεια ανάκαμψης των δεικτών κερδοφορίας ακόμα και με φόρο αίματος. Ως πολιτική κατεύθυνση εξυπηρετεί ταυτόχρονα και τον στόχο της αποτροπής του ενδεχομένου αριστερής διεξόδου, του ενδεχομένου να έρθει ο λαός συνολικά στο προσκήνιο, να πάρει την τύχη του στα χέρια του, να αναλάβει την πολιτική εξουσία. Σήμερα λοιπόν, εν όψει της επιχειρούμενης καταστροφής μεγακλίμακας, της καταστροφής που ξεκινά από την ιδιωτικοποίηση του ρεύματος και περνά στην καταστροφή του δάσους των Σκουριών, το ζήτημα της αριστερής πολιτικής για την παραγωγική ανασυγκρότηση είναι αντικειμενικά στο επίκεντρο. 

Να πάρει ο λαός την τύχη στα χέρια του! 

Τι σημαίνει όμως το σύνθημα; Σημαίνει αγώνες, κινητοποιήσεις, ανατροπή των κυβερνώντων. Σημαίνει όλα αυτά, σημαίνει όμως και κάτι ακόμα: ο λαός πρέπει να γίνει κύριος αυτού του τόπου και κατά αυτή την έννοια οφείλει να οργανώσει και την παραγωγική δραστηριότητα κατά τον τρόπο που μπορεί να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, κατά τρόπο που επιτρέπει την εθνική ανεξαρτησία και την μακρόπνοη λαική κυριαρχία. Κανένας δρόμος που περνά από την εξυπηρέτηση της ίδιας χούφτας επιχειρηματικών συμφερόντων (ή όποιας άλλης κάστας προνομιούχων) δεν μπορεί να αποτελέσει λύση για τον λαό. Η ανάγκη αυτή καθίσταται επιτακτικότερη και βαθύτερη στην εποχή της κρίσης και της έκφρασης του ιστορικά καταστροφικού ρόλου του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. 

Ο δρόμος της σύγκρουσης και της ανατροπής προυποθέτει την δημιουργία. Εξάλλου η δυσκολία σημαντικών μερίδων της κοινωνίας μας να πεισθούν και να στηρίξουν μια αριστερή πολιτική, η δυσκολία τους να μεταπηδήσουν από την κατάσταση υποταγής και ψεύτικων ελπίδων στην πλευρά του ενεργού αγώνα σχετίζεται και με την αίσθηση τους ότι δεν υπάρχει άλλη “ρεαλιστική” εναλλακτική. Μπροστά σε αυτή τη στάση σημαντικής μερίδας των μαζών ή ακόμα μπροστά στις αντιφάσεις των αγωνιζόμενων μερίδων ως προς την προοπτική του αγώνα τους δεν αρκεί μια αριστερά που μονάχα αποδεικνύει την αποτυχία των κυρίαρχων πολιτικών. Απαιτείται η αριστερά που στην πράξη χαράζει τον άλλο δρόμο. Η Αριστερά που μπορεί να περιγράψει και να οργανώσει την οικονομική βάση σε εναλλακτικό πλαίσιο. 

Πως θα πεισθεί για παράδειγμα ο αγροτικός πληθυσμός πλατιά ότι απαιτείται ρήξη με την Ευρωζώνη και την ΕΕ που για χρόνια τον μάθανε να ζει από τις επιδοτήσεις της ΕΕ ακόμα και καταστρέφοντας τα προιόντα του, αν δεν πεισθεί ότι μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς από τον κόπο του, τον συναιτερισμό του με τους υπολοίπους για την καλύτερη οργάνωση της παραγωγής, την ανάπτυξη μεταποιητικού κλάδου, την εγγυημένη αγορά του μεγαλύτερου μέρους του προϊόντος του για την κάλυψη των εγχώριων αναγκών; Πως θα συμφωνήσει για την ανάγκη εξόδου από το Ευρώ αν δεν πεισθεί για τα πλεονεκτήματα που θα έχει για την δικιά του ζωή ένα μαλακό εθνικό νόμισμα τόσο υπό την έννοια των κρατικών επενδύσεων για την ώθηση της παραγωγής, των δανείων στους συνεταιρισμούς μέσα από ένα εθνικοποιημένο τραπεζικό κλάδο όσο και υπό την έννοια του ενισχυμένου κέρδους από την πώληση των ποιοτικών προιόντων του στο εξωτερικό; 

Ή πως θα καταρρίψουμε την τρομοκρατία των άδειων ραφιών αν δεν μιλήσουμε για την ανάγκη παραγωγικής αυτάρκειας στα είδη άμεσης ανάγκης; Πως θα καταρρίψουμε την τρομοκρατία της έλλειψης πετρελαίου αν δεν οικοδομηθεί ένα πλαίσιο εναλλακτικών διεθνών συμμαχιών με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και όχι μόνο σε συνδυασμό με την επανά-εθνικοποίηση των Ελληνικών Πετρελαίων; Τι σημαίνει έλεγχος των βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών αν δεν σημαίνει εθνικοποίηση, ανασυγκρότηση για τη βελτίωση της ποιότητας, αειφόρος χαρακτήρας, κοινωνική λογοδοσία και έλεγχος;

Και μόνο από τα παραπάνω παραδείγματα καθίσταται σαφές ότι η πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης βρίσκεται αντικειμενικά στον πυρήνα του αριστερού προγράμματος διεξόδου. Προϋποθέτει την άμεση ανατροπή ενώ παράλληλα δίνει βάση και πόδια σε αυτήν. Τα άμεσα αιτήματα για ανατροπή του μνημονίου και της κυβέρνησης, η ανάγκη απαγκίστρωσης από τη μέγγενη της τρόικας, η σύγκρουση με την πολιτική που θυσιάζει τον τόπο και τον λαό στο βωμό της παραμονής σε ένα σκληρό νόμισμα που εξυπηρετεί μόνο τις ελίτ, ο αγώνας για ανεξαρτησία και ελευθερία βρίσκεται σε διαλεκτική ενότητα με μια εναλλακτική πολιτική για τον χαρακτήρα, τη μορφή και την οργάνωση της παραγωγής. Μαζί με το ξερίζωμα της κυριαρχίας των οικονομικών ελίτ απαιτείται η οικοδόμηση του δικού μας κόσμου. 

Αριστερά και Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Σε αυτά τα πλαίσια καλούμαστε να συζητήσουμε για τις βάσεις του προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης από την πλευρά της αριστεράς, μια συζήτηση που έχει εξάλλου ανοίξει πλατιά στους κόλπους της αριστεράς και του λαού. Η συζήτηση για το θέμα αυτό είχε παύσει για χρόνια και η αριστερά είτε αρκούνταν στην (ορθή) καταγγελία των πολιτικών αναφερόμενη παράλληλα στην σοσιαλιστική προοπτική όχι ως πολιτική κατεύθυνση στο σήμερα αλλά σε ένα άλλο απώτερο μέλλον, είτε ενσωματωνόταν στη κυρίαρχη λογική της ανάπτυξης με τις ενέσεις της ΕΕ, χωρίς κριτήρια για το τι και πως θα αλλάζει στην παραγωγική βάση ή πως αλλάζουν παράλληλα οι μέθοδοι δουλειάς και οι εργασιακές σχέσεις.  

Από την αρχή όμως της κρίσης έγινε φανερό ότι ο πήχης πρέπει να ανέβει και η αριστερά καλούνταν να δώσει ουσιαστικότερες απαντήσεις. Κατά αυτή την έννοια απαιτείται οργανωμένο πολιτικό πρόγραμμα το οποίο στα ζητήματα της παραγωγής να απαντά τα κρίσιμα ερωτήματα “τι πρέπει να παράγουμε”, “πως πρέπει να το παράγουμε”, “που πρέπει να το παράγουμε”, “ποιοι θα το παράγουν” καθώς και πότε γίνεται το κάθε βήμα, ποιο επείγει, ποιο είναι άμεσα εφικτό, ποιο είναι κρίσιμο, για ποια προϊόντα απαιτούνται διεθνείς συνεργασίες και ποιες. Η συγκρότηση αυτού του προγράμματος κάθε άλλο παρά απλή τεχνοκρατική υπόθεση είναι: δεν μιλάμε απλά για μια καλύτερη τεχνοκρατική λύση πάνω στα ίδια πολιτικά πλαίσια όπως διάφοροι “έμπειροι” τεχνοκράτες προτείνουν αλλά για μια άλλη πολιτική στο τιμόνι της παραγωγικής συγκρότησης της χώρας σε συνδυασμό με οργανωμένες – τεχνικά άρτιες – λύσεις και συμμετοχή του λαού ώστε να αλλάζει και ο ίδιος ο τρόπος της παραγωγής, να ενισχύεται η λαική συμμετοχή και η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς.  

Στο κρίσιμο ερώτημα “τι θα παράγουμε”, μια πολιτική εξυπηρέτησης των λαικών συμφερόντων αντικειμενικά κινείται σε ολότελα διαφορετικό δρόμο από την κυρίαρχη κατεύθυνση. Αντί το κριτήριο να είναι πως θα μεγιστοποιηθεί το κέρδος μιας κάστας επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται σε ορισμένους παραγωγικούς κλάδους και μόνο (π.χ. κατασκευές) πέρα και έξω από το αν αυτό είναι αυτό που χρειάζεται ο λαός και η χώρα, πέρα από το αν αυτό εν τέλει δημιουργεί φούσκες (όπως και έγινε για την οικοδομή). Μια πολιτική διέξοδος στο σήμερα οφείλει να δώσει βάρος στην κατεύθυνση της παραγωγικής αυτάρκειας και αυτονομίας στον αγροτικό-κτηνοτροφικό-αλιευτικό τομέα, να ανασυγκροτήσει τον τομέα της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών, αλλάζοντας το χαρακτήρα των μεταφορών δίνοντας έμφαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να ανακτήσει τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και ιδιαίτερα του ορυκτού πλούτου και να οργανώσει την εκμετάλλευση τους με φιλικό στο περιβάλλον χαρακτήρα, να (ανά)συγκροτήσει τον δευτερογενή τομέα ώστε να καλυφθούν οι σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, να ανατραπεί το καθεστώς βαθιάς εξάρτησης της χώρας, να ενισχυθεί η δυνατότητα κερδοφορίας των παραγωγών από το προϊόν τους αλλά και να δοθεί η δυνατότητα ενίσχυσης της κερδοφορίας από εξαγωγές προιόντων υψηλού επιπέδου.  

Το ερώτημα του “τι” πρέπει να να συνδυάζεται διαλεκτικά με το ερώτημα του “πως” οργανώνεται η παραγωγή. Στην κατεύθυνση αυτή η αριστερά οφείλει να προωθεί την -το δυνατόν- πλατύτερη και ουσιαστικότερη συνεταιριστική οργάνωση των εργαζομένων. Χρειάζεται ένα νέο κίνημα συνεταιριστικής οργάνωσης νέου τύπου σε ρήξη με εκείνες τις πρακτικές που αποδόμησαν και σπίλωσαν τις ιδέες του συνεταιρισμού και έδωσαν χώρο στις αντιδραστικές ιδέες της ατομικότητας και άκρατου – αντικειμενικά αθέμιτου – ανταγωνισμού. Όπου είναι εφικτό και κυρίως στον πρωτογενή τομέα απαιτούνται νέες ή ανασυγκροτημένες συνεταιριστικές δομές που δεν θα εξαντλούν το ρόλο τους στην προσπάθεια επίτευξης καλύτερων τιμών πώλησης αλλά θα οργανώνουν την καλύτερη εκμετάλλευση των παραγωγικών δυνατοτήτων (πχ. εκμεταλλευση της αγροτικής γης για παραγωγή ποιοτικών προϊόντων όλο το χρόνο), θα αναπτύσσουν τα αναγκαία παραγωγικά μέσα σε συλλογική βάση (έτσι για παράδειγμα τα αγροτικά μηχανήματα θα ανήκουν στον συναιτερισμό και θα μπορούν να είναι υψηλότερης απόδοσης εξοικονομώντας παράλληλα κονδύλια), θα δίνουν τη δυνατότητα ανάπτυξης του κλάδου της μεταποίησης σε συνδυασμό με τους παραγωγικούς φορείς των πόλεων. Με στόχο δε, την αντιμετώπιση της σύγχρονης κοινωνικής κρίσης η παραγωγική ανασυγκρότηση θα πρέπει να έχει το μάτι στραμμένο κύρια στην κάλυψη των εσωτερικών αναγκών ενώ στους τομείς που υπάρχει υπερπαραγωγή θα πρέπει να οργανωθεί από τους ίδιους τους συνεταιρισμούς η εξαγωγή των προιόντων κύρια μετά από μεταποίηση και χωρίς κανένα δίκτυο μεσαζόντων που κερδοσκοπούν πάνω στον κόπο των άμεσων παραγωγών. Οι παραγωγοί του τόπου μας μπορούν να ενταχθούν σε μια τέτοια κατεύθυνση, να κάνουν τον μεγάλο κόπο που απαιτείται, να οργανώσουν σε συλλογική βάση την ίδια τους την μικρή ιδιοκτησία αν γνωρίζουν ότι η πώληση ενός μεγάλου ποσοστού του προϊόντος τους είναι εγγυημένη στην εσωτερική αγορά (εξάλλου πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες των λαικών μαζών) ενώ παράλληλα μπορούν να δοθούν διάφορα κίνητρα (όπως φορολόγηση σε είδος για τους παραγωγούς ειδών διατροφής τουλάχιστον για όσο διάστημα δεν έχει ανατραπεί το καθεστώς φτώχειας για σημαντικό ποσοστό του λαού και άρα απαιτείται παροχή δωρεάν σίτισης με ευθύνη του κράτους).  

Κρίσιμος άξονας είναι αυτός της βιομηχανίας της χώρας. Ο άξονας αυτός αντικειμενικά δεν έχει εύκολες λύσεις αλλά στην εποχή μας δεν μπορεί να λείπει από το πολιτικό πρόγραμμα για μια μακρόπνοη ανασυγκρότηση και αλλαγή χαρακτήρα της παραγωγής στη χώρα μας. Σήμερα απαιτείται μια ολότελα διαφορετική πολιτική για την βιομηχανική συγκρότηση που καταρχήν αντιστέκεται στα συμφέροντα των βιομηχάνων! Η νέα εκβιομηχάνιση που χρειαζόμαστε θα είναι γύρω από τους παραπάνω άξονες δίνοντας έμφαση στα πεδία της μεταποίησης και της πλήρους εκμετάλλευσης των προϊόντων του πρωτογενούς τομέα (το βασικό προιόν και όλα τα υποπροϊόντα που μπορούν να προκύψουν), στη βιομηχανία μετάλλου, τη χημική βιομηχανία και τα φάρμακα. Θέλουμε μια βιομηχανική συγκρότηση που κυρίως παράγει αυτά που ο λαός έχει σήμερα ανάγκη καθώς και αυτά που η ίδια η βιομηχανία έχει ανάγκη για να προχωρά χωρίς να εξαρτάται εφ’ όρου ζωής από την αγορά εργαλειομηχανών από το εξωτερικό ή την εκπαίδευση προσωπικού εκεί. Μια πολιτική κατεύθυνση που θα προστατεύει τον φυσικό πλούτο του τόπου μας, θα βάζει τους ανθρώπους πάνω από τα κέρδη και το κοινωνικό συμφέρον πάνω από τις σκοπιμότητες άμεσου, βραχυπρόθεσμου και ραντιέρικου κέρδους μιας χούφτας επιχειρηματιών. Η σημερινή επίθεση στο δάσος των Σκουριών δίνει ένα καλό παράδειγμα του “τι πρέπει να αποφύγουμε”. Πέραν όμως ενός ευχολογίου, πως μπορεί να αναπτυχθεί μια τέτοια βιομηχανία στη χώρα μας; Πως μπορεί να γίνει αυτό χωρίς να θρέψουμε εμείς οι ίδιοι τους νέους βιομήχανους που θα (ξανά)τσακίσουν το λαό μας; Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά έχουν δοκιμασθεί να δοθούν ιστορικά. Σήμερα απαιτείται ένας συνδυασμός μεταξύ κρατικής ιδιοκτησίας και κεντρικού σχεδιασμού, ενεργού ρόλου της τοπικής κοινωνίας και δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς και ενίσχυσης του ρόλου των εργαζομένων. Όσα περισσότερα μπορούν να αποκεντρωθούν και να έρθουν κοντά στον έλεγχο της ίδιας της τοπικής κοινωνίας τόσο το καλύτερο. Για παράδειγμα η βιομηχανία αγροτικών προϊόντων θα είναι δυνητικά αποκεντρωμένη και άρα στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν απαιτείται κρατική ιδιοκτησία. Η εγγύηση αγοράς του τελικού προιόντος ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες του κόσμου, η εγγυημένη κατανάλωση του μεγαλύτερου μέρους της παραγωγής στην εσωτερική αγορά είναι επαρκής εγγύηση κερδοφορίας για να αναπτυχθεί αυτή η βιομηχανία. Από την άλλη υπάρχουν ζητήματα όμως η ναυπήγηση πλοίων (πχ αλιευτικών) που αντικειμενικά θα πρέπει να αναπτυχθούν από τα κεφάλαια του κράτους. Μάλιστα ορισμένες σημαντικές, πολύπλοκες, εν δυνάμει ιδιαίτερα κερδοφόρες βιομηχανίες που παράλληλα σχετίζονται με την κατάκτηση τεχνογνωσίας υψηλού επιπέδου όπως η βιομηχανία μετάλλου, τα φάρμακα ή η ενέργεια θα πρέπει να είναι δημόσιες και σύγχρονες πολύπλευρες μορφές κοινωνικού ελέγχου (οικονομική διαφάνεια, ρόλος των σωματείων και των τοπικών κοινωνιών κλπ). 

Φυσικά πρέπει να κατανοούμε ότι η μετάβαση από τη σημερινή κατάσταση αποδιάρθρωσης σε ένα επίπεδο επαρκούς αυτόνομης παραγωγής, εναλλακτικών διεθνών σχέσεων και ικανού εξαγωγικού κλάδου ποιοτικών προϊόντων δεν είναι καθόλου εύκολη. Μπορεί όμως μια κυβέρνηση της αριστεράς να συντονίσει τις βασικές παραγωγικές δυνάμεις και τη συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση που σήμερα βρίσκεται σε διάχυτη μορφή στους αγρότες, στους εργαζόμενους των μεγάλων επιχειρήσεων, στους επιστήμονες που δουλεύουν ατομικά ή σε μικρές ομάδες, στα πανεπιστήμια της χώρας, ώστε να απελευθερώσει τις κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να φέρουν σε πέρας ένα τέτοιο σχέδιο. Εξάλλου πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στην συνείδηση του λαού και την σημασία που έχει για αυτόν να είναι η χώρα του ελεύθερη και ανεξάρτητη. Για αυτό το σκοπό οι άνθρωποι θα απελευθερώσουν πρωτόγνωρες δυνατότητες και θα εργαστούν σκληρά όσο καταλαβαίνουν και στην πράξη επιβεβαιώνουν ότι προχωρά ένα όραμα συλλογικής προκοπής. 

Η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει το πρόγραμμα άμεσης διεξόδου

Οι προαναφερθείσες κατευθύνσεις δεν έχουν προοπτική πολιτικής πραγμάτωσης αν δεν αποτελούν μέρος και προέκταση του προγράμματος άμεσης διεξόδου. Ενός προγράμματος που όπως έχει αναλυθεί από πολλούς αγωνιστές και χώρους της αριστεράς ξεκινά από την άρνηση των μνημονίων, τη διαγραφή του χρέους και ανοίγει διέξοδο για τη χώρα μέσα από την ανάκτηση της κυριαρχίας στην οικονομική και νομισματική πολιτική με πρώτα βήματα την έξοδο από τον ζουρλομανδία του Ευρώ και την εθνικοποίηση των τραπεζών. Αν και δεν αποτελεί θέμα του παρόντος κειμένου, τονίζεται ότι κατά την άποψη του γράφοντος ο λαός δεν έχει να ελπίζει σε καμία διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης όσο όλος του ο πλούτος (τωρινός ή ιστορικός) πάει στους δανειστές, όσο το δικό του αίμα διατηρεί στη ζωή τα ζόμπι των τραπεζών ή όσο το τι θα παράξει, που και πως, αποφασίζεται από τις πιο διεθνοποιημένες και μονοπωλιακές μερίδες της ευρωζώνης. Δεν υπάρχει παραγωγική ανασυγκρότηση με μνημόνια, με προγράμματα σταθερότητας και εν τέλει δεν μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει στην Ελλάδα με πολιτική σκληρού νομίσματος. Πως γίνεται το νομισματικό μοντέλο που ταιριάζει απόλυτα στη βαριά βιομηχανία της Γερμανίας και το δικό της τραπεζικό σύστημα να ταιριάζει και στα τωρινά δεδομένα της χώρας μας. Αντίθετα, όχι μόνο δεν ταιριάζει αλλά αποτελεί και πλευρά πολιτικού ελέγχου της χώρας μας, αποτελεί μέσο υποδαύλισης της επιθυμίας και των αναγκών του λαού. Εξάλλου όπως μας λένε, για το Ευρώ τα ξεπουλάνε όλα… Άραγε δεν ήρθε η ώρα να πούμε ένα μεγάλο «Φτάνει πια» και να αλλάξουμε ρότα;  

Ο Λαός στο προσκήνιο

Όλα τα παραπάνω θα παραμείνουν λόγια σε χαρτιά, ευχολόγια ή στην καλύτερη ενδιαφέρουσες συζητήσεις αν ο λαός δεν συμμετέχει ενεργά, αν δεν πάρει εν τέλει πάνω του την προσπάθεια. Η πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν πατά πάνω σε ένα συλλογικό όραμα κοινωνικής προκοπής για την πλειοψηφία, αν δεν συνδυάζεται με ένα συλλογικό όραμα βελτίωσης της θέσης της κοινωνίας, με ένα όραμα εκδημοκρατισμού στη βάση, την καθημερινότητα, τους χώρους δουλειάς. Πρέπει ο κάθε ένας από εμάς και όλοι μαζί συλλογικά να βλέπει ότι αυτό το πρόγραμμα βελτιώνει την θέση μας σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Μια τέτοια ηγεμονία του ιδεολογικού νήματος της αριστεράς για κοινωνική προκοπή κόντρα στην λογική της ατομικής εξέλιξης (που σήμερα εξάλλου δεν έχει καμία δόση αλήθειας) μπορεί να εκτινάξει την παραγωγική δυναμική των λαικών μαζών. Να δουλέψουμε σκληρά, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει εύκολη λύση αλλά να δουλέψουμε για μας, τους παλιότερους και τους νεότερους από εμάς, να δουλέψουμε και να παλέψουμε για τον τόπο μας και το μέλλον του. Εξάλλου όπως έλεγε ο Άρης στον λόγο του στη Λαμία είναι ο λαός που είναι ο πραγματικός πατριώτης, διότι αυτός έχει πατρίδα, αυτός έχει ανάγκη να μπορεί να ζήσει σε αυτήν και όχι τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που μεταφέρουν τις επενδύσεις τους όπου μπορούν αυτές να γίνουν πιο προσοδοφόρες. Και όπως τραγουδούσαν οι νέοι στην αντίσταση…


“Δουλειά χαρά και μόρφωση

να το ιδανικό μας!

και θέλουμε στον τόπο μας,

Ελλάδα μας,

 αφέντη το λαό μας!”

 

Κείμενο Πρωτοβουλίας των 1000…ή αλλιώς με τα 1000 στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αστική διαχείριση

Εμείς που συμμετέχουμε στην «Πρωτοβουλία των 1000» για ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο διεξόδου από την οικονομική και κοινωνική κρίση και για τη συμπαράταξη και την ενότητα της Αριστεράς, θεωρούμε πως ενώ η οικονομική και κοινωνική καταστροφή από την ολομέτωπη επίθεση κατά του κόσμου της εργασίας βαθαίνει, η λύση δεν βρίσκεται παρά έξω από το πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος. Τη λύση αυτή δεν μπορεί να τη δώσει παρά μόνο ένα τέτοιο Μέτωπο, με την προώθηση ενός προγράμματος ρήξης με τη σημερινή εξουσία.

Στην κατεύθυνση αυτή, υποστηρίζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συνεργασία και ενότητα στη δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, στη βάση ενός
τέτοιου προγράμματος, αλλά και στον κοινό αγώνα για τη λαϊκή επιβίωση και αλληλεγγύη, στην πάλη ενάντια στα μνημόνια, την Τρόικα και την ελληνική άρχουσα τάξη, αρχής γεγομένης από το αίτημα «καμιά θυσία για το ευρώ».

Στηρίζουμε την προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, γνωρίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά την απαρχή μιας πορείας ανάτασης του λαϊκού κινήματος και συγκρούσεων με το παρελθόν.

Επιδιώκοντας τον μεγαλύτερο διεθνή συντονισμό και τον κοινό αγώνα με τα κινήματα που αναπτύσσονται διεθνώς, αγωνιζόμαστε για μια ριζική ανατροπή στην Ελλάδα, που θα μπορέσει να πυροδοτήσει διεθνείς εξελίξεις.

Απευθυνόμαστε στο σύνολο των δυνάμεων και των αγωνιστών της Αριστεράς, ανεξάρτητα από τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο που εντάσσονται, για τη διεύρυνση της απήχησης αυτών των θέσεων, των επιδιώξεων και των στόχων. Καλούμε καθέναν και καθεμιά που συμφωνεί με τις γενικές αυτές κατευθύνσεις να συνυπογράψει το κείμενο υπογραφών και να συμμετάσχει ενεργά στις εκδηλώσεις-συζητήσεις που πρόκειται να πραγματοποιηθούν στην αμέσως επόμενη περίοδο σε ολόκληρη τη χώρα, στις οποίες θα αποφασιστούν, μέσα από ανοιχτό δημοκρατικό διάλογο, οι περαιτέρω διαδικασίες προώθησης των στόχων μας.

Ακολουθεί το κείμενο της Πρωτοβουλίας των 1000:

Πρωτοβουλία των 1000
Για ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο Διεξόδου
Για την συμπαράταξη και την ενότητα της Αριστεράς

Η μνημονιακή κόλαση, το αστικό αδιέξοδο, η αδυναμία ριζοσπαστικής διεξόδου από την κρίση, η κοινωνική απήχηση της πρότασης για κυβέρνηση Αριστεράς, αλλά και η μετεκλογική συγκρότηση μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης μνημονιακής συγκυβέρνησης, οφείλουν να ανασυντάξουν και να επανακαθορίσουν τη σκέψη και τη δράση των αριστερών αγωνιστών. Η παρέμβασή μας αποσκοπεί στη συγκρότηση παρόμοιων προβληματισμών που έχει ένα μεγάλο δυναμικό στο χώρο της Αριστεράς. Στην ανάληψη πρωτοβουλιών που θέτουν την Αριστερά ενώπιον των ευθυνών της. Σε μια τέτοια εποχή, η Αριστερά έχει κρίσιμο ρόλο και ευθύνη. Δεν πρέπει να περιορίζεται στην αναμονή και στην αμηχανία.

1. Η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει, αλλά ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπερβεί ή να κρύψει την κρίση του. Το σύστημα χρεοκοπεί, φορτώνει όμως τη χρεοκοπία του, ελλείψει ικανού αντιπάλου, στην εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Απαιτείται άμεσα η συγκρότηση “υποκειμένων ανατροπής”, μετώπων και πολιτικών φορέων που να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για συστημική ανατροπή. 

2. Σήμερα, δύο δρόμοι υπάρχουν. Ο ένας ήδη δοκιμάζεται: Εντός συστήματος, με τις καταστροφικές πολιτικές να στρέφονται ενάντια στον εργαζόμενο κόσμο. Ο άλλος είναι εκτός, συνδέοντας τα άμεσα αιτήματα με τη σοσιαλιστική προοπτική. Ενδιάμεσες λύσεις δεν υπάρχουν και όσοι τις φαντασιώνονται θα βρεθούν μπροστά στο δίλημμα: Οπισθοχώρηση και υποταγή στον νεοφιλελεύθερο κυνισμό ή προχώρημα για ένα άλλο κοινωνικό σύστημα; 

3. Δεν είναι στιγμή για αφηρημένες αλήθειες ή απόπειρες ιδεολογικής και μόνο καταγραφής. Πρέπει να δοθεί η μάχη άμεσα, με την πεποίθηση ότι ο αντίπαλος σήμερα πρέπει και μπορεί να ανατραπεί, ότι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα μπορούν σήμερα να επιβάλουν τη δική τους λύση. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αναμονή, υποχώρηση ή οικονομία δυνάμεων για το μέλλον.

4. Η ασθμαίνουσα μνημονιακή συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αναδεικνύει το αδιέξοδο από τη μεριά του συστήματος. Η παράταση της υποταγής της Ελλάδας στα κελεύσματα και τις προσταγές της Τρόικας οξύνει το αδιέξοδο αυτό συνθλίβοντας παράλληλα τον εναπομείναντα κοινωνικό ιστό. Το μνημονιακό πρόγραμμα, που βαφτίζεται ως πολιτική διέξοδος από την αστική τάξη, αποτελεί το κοινωνικό ολοκαύτωμα των λαϊκών στρωμάτων. Καμία κοινωνική ή εθνική πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από αυτή την πολιτική.

5. Η συγκυβέρνηση του μνημονίου δοκιμάζεται, την ίδια στιγμή που στηρίζεται λυσσωδώς από την τρόικα και τον εγχώριο αστισμό. Η δυναμική παρουσία και εισβολή της Χρυσής Αυγής ήδη δημιουργεί ασφυκτική πίεση στις δημοκρατικές λειτουργίες και θα μετατοπίζει συνεχώς την ασκούμενη πολιτική δεξιότερα, ενώ αναδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη για τη συνείδηση των λαϊκών μαζών. Χρειάζονται άμεσα πρωτοβουλίες για τη δημιουργία μαζικών, μετωπικών αντιφασιστικών επιτροπών σε κάθε χώρο, ώστε να μπει φραγμός στην άνοδο του νεοφασισμού. 

6. Απέναντι στην κυριαρχία μιας πολιτικά στείρας αστικής τάξης, η Αριστερά μπορεί να δώσει απάντηση στο πρόβλημα, να ανακουφίσει το λαό και να ανακόψει την πορεία της κοινωνικής καταστροφής. Μονάχα ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς, μπορεί να αναμετρηθεί με το στόχο της κυβερνητικής εξουσίας και να προκαλέσει την ήττα των μνημονιακών κυβερνήσεων της Δεξιάς, από μια λαϊκή αριστερή κυβέρνηση που θα στηρίζεται και θα ελέγχεται από την κοινωνική πλειοψηφία. Το μέγεθος της καπιταλιστικής κρίσης και επίθεσης, ο αρνητικός διεθνής συσχετισμός δύναμης, η πολιτική συσπείρωση του μνημονιακού νεοφιλελεύθερου μπλοκ, η ενίσχυση της ναζιστικής Ακροδεξιάς, η κατάσταση σύγχυσης και πολυδιάσπασης των εργαζομένων, το πρόβλημα της λαϊκής επιβίωσης, κάνουν αναγκαία την πολιτική συμπαράταξη της Αριστεράς. 

7. Ο λαϊκός πόθος για μια κυβέρνηση που θα καταργήσει τα μνημόνια έδωσε την δυνατότητα στην Αριστερά να έρθει σε επαφή με πολύ μεγάλα λαϊκά στρώματα. Ο στόχος της αριστερής κυβέρνησης που θα καταργήσει τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους, τέθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκε σε αντιδιαστολή με την προοπτική μιας μελλοντικής και αόριστης λαϊκής εξουσίας ή ακόμη και ενός μακρινού, χαμένου στα βάθη του χρόνου και αφηρημένου επαναστατικού σοσιαλισμού. Η αριστερή πολιτική πρόταση οφείλει να αφουγκράζεται τον παλμό και την απαίτηση του κόσμου και να έχει το στοιχείο της άμεσης πολιτικής απάντησης και διεξόδου. Γι’ αυτό χρειάζεται συγκεκριμένο πρόγραμμα και πολιτική συμμαχιών. Άλλωστε, ο στόχος της κατάληψης της κυβερνητικής και πολιτικής εξουσίας είναι ένας βασικός ρόλος της Αριστεράς. 

8. Μια αριστερή κυβέρνηση δεν θα σημάνει αυτόματα λύσεις στα κολοσσιαία προβλήματα και στην πρωτοφανή επίθεση που δέχεται η ελληνική κοινωνία. Τα παραδείγματα αριστερών κυβερνήσεων που ανέλαβαν να διαχειριστούν την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και τελικά ενσωματώθηκαν σ’ αυτό, οδηγώντας σε τραγωδίες, είναι πολλά. Οι διεργασίες και οι λαϊκοί αγώνες που οδηγούν σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι απαραίτητο να συνοδεύονται με το αναγκαίο προγραμματικό πλαίσιο που μπορεί να δώσει διέξοδο στην κρίση:

• Μη αναγνώριση του χρέους και άμεση παύση πληρωμών του.
• Άμεση κατάργηση όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων τους.
• Καταγγελία όλων των αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων.
• Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και συγκρότηση μιας νέας χρηματοπιστωτικής πολιτικής, με αποκλειστικά αναπτυξιακά, παραγωγικά και κοινωνικά κριτήρια.
• Ρύθμιση των ιδιωτικών χρεών για τις μικρές επιχειρήσεις, τη μικρομεσαία εργαζόμενη αγροτιά και τις πιο αδύνατες κοινωνικές κατηγορίες.
• Βαριά φορολογία στο κεφάλαιο, άρση του τραπεζικού απόρρητου των μεγαλοκαταθετών, δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.
• Εθνικοποίηση των πιο κρίσιμων και στρατηγικών τομέων και επιχειρήσεων της οικονομίας.
• Στήριξη μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και εργασιακών σχέσεων. Προώθηση της δωρεάν υγείας και δωρεάν παιδείας σε όλα τα επίπεδα.
• Πραγματική δημοκρατία, με τη θεσμοθέτηση του κοινωνικού και εργατικού ελέγχου και διαχείρισης σε όλο το φάσμα της οικονομίας.
• Συγκρότηση ενός προοδευτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας.

Μόνο η εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος μπορεί να δώσει στο χειμαζόμενο λαό τη δυνατότητα διεξόδου από την κοινωνική καταστροφή που υφίσταται. Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να δώσει προοδευτικό και λαϊκό περιεχόμενο στην αποδέσμευση της ελληνικής κοινωνίας από τη μέγγενη της ΕΚΤ, της ΕΕ και του ΔΝΤ, καθώς οδηγεί σε πλήρη πολιτική αντιπαράθεση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζει η ΕΕ και με το ίδια την συνθήκη για το ευρώ. Η προσπάθεια υλοποίησης αυτού του προγράμματος θα διαλύσει την αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή λύση εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, μέσα σε ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και καπιταλιστικές ολοκληρώσεις.
Σταθερή επιδίωξή μας είναι η προσπάθεια επέκτασης και συντονισμού των αγώνων και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με στόχο συνολικότερες ανατροπές και ρήξεις στην Ευρώπη και διεθνώς.

9. Αυτή τη στιγμή, πρέπει να αντιστραφεί το κλίμα αμηχανίας και αναμονής. Να σταματήσει ο εφησυχασμός της Αριστεράς ότι μπορεί να αναμένει σαν ώριμο φρούτο την εξουσία. Να μην επικρατήσει το όριο της υποταγής στην αστική νομιμότητα και της πάση θυσία παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Να ενεργοποιηθεί ο λαός ενάντια σε λογικές ανάθεσης ή εκλογικής προσμονής. Να ενισχυθεί, να γίνει κυρίαρχη η πρόταση της μετωπικής πολιτικής συγκρότησης και κοινής πρόσκλησης και δράσης στην Αριστερά. Να αποτραπεί το ενδεχόμενο της συγκρότησης ενός πολιτικά εξουδετερωμένου ρεφορμιστικού φορέα “προοδευτικής” διαχείρισης της κρίσης του συστήματος. Να ενισχυθούν οι αριστερές και ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις, ώστε να μη δίνουν μάχες οπισθοφυλακών και συντήρησης δυνάμεων, αλλά αγώνες πραγματικής λαϊκής οργάνωσης και προγραμματικής προετοιμασίας. 

10. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση και ευκαιρία προς τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς για να αναδείξουν μια πρόταση αντισυστημικής διεξόδου. Η εκλογική άνοιξη της Αριστεράς πρέπει να αποτελέσει αφετηρία. Η πολιτική έκφραση του αντιμνημονιακού κοινωνικού μπλοκ κυρίαρχα από την Αριστερά, πρέπει να γίνει το εφαλτήριο για τη συγκρότηση των λαϊκών τάξεων σε πιο αγωνιστική, ριζοσπαστική και μόνιμη βάση. Διαφορετικά, η απογοήτευση θα επικρατήσει ή και θα ενισχυθούν λύσεις παντός χρώματος. Το υλικό υπόστρωμα είναι κατάλληλο και για την Ακροδεξιά. Η συμπαράταξη των δυνάμεων της Αριστεράς και η προγραμματική τους οργάνωση και λαϊκή γείωση αποτελεί άμεση ανάγκη και προτεραιότητα, ώστε να αναπτυχθεί μια ριζοσπαστική και προοδευτική δυναμική στην ελληνική κοινωνία.

11. Ο χρόνος μάς πιέζει ασφυκτικά. Είναι επιτακτική η ανάγκη για ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που θα διεκδικήσει την εξουσία. Ένα μέτωπο με πυρήνα τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η κοινή βάση στοιχείων του πολιτικού προγράμματος, έχει οριακά αναδειχτεί στο σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς και κυρίως μέσα από τους ταξικούς και λαϊκούς αγώνες. Η προγραμματική κατεύθυνση βασίζεται στην ανοικτή παραδοχή ότι η εφαρμογή ενός προγράμματος λαϊκής ανακούφισης και ανακοπής της κοινωνικής οπισθοδρόμησης δεν θα εξαρτηθεί από τους εκβιασμούς των δόσεων ούτε από την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ. Στη βάση αυτή, είναι αναγκαίο να κινηθούμε αποφασιστικά και συντροφικά στην κατεύθυνση της ενωτικής συσπείρωσης των σημερινών σχημάτων. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας πολιτικής συσπείρωσης, ασφαλώς, η κάθε ξεχωριστή δύναμη θα διατηρεί τη δική της ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία.

12. Το στοίχημα αυτό είναι εφικτό για τις δυνάμεις της Αριστεράς, στο βαθμό που εμπεδωθεί μια συνθετική προγραμματική δυναμική, που θα βλέπει ως πραγματικό ενδεχόμενο τη σύγκρουση της ελληνικής κοινωνίας με τη νεοφιλελεύθερη Ευρωζώνη και την ΕΕ, και θα προετοιμάζεται γι αυτό, είτε ως αναγκαιότητα, είτε ως επιθετική διεκδίκηση είτε ως εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου. 

13. Αυτό το σημείο τομής δεν είναι σήμερα κατακτημένο. Παραμένει ζητούμενο εντός της Αριστεράς. Για αυτό, είναι αναγκαίο να ενισχύεται συνεχώς εκείνο το αριστερό αντισυστημικό ρεύμα που είναι παράλληλα ανοικτό στη λογική των πολιτικών συνεργασιών. Ρεύμα που συγκροτείται στην κατεύθυνση της αντισυστημικής διεξόδου από την κρίση, αλλά ταυτόχρονα πρωτοστατεί σε μετωπικές πρωτοβουλίες και στην κεντρική πολιτική σκηνή και στους μαζικούς χώρους. Στις σημερινές συνθήκες, αυτό το πολιτικό ρεύμα μπορεί να ενισχύσει, να διεκδικήσει και τελικά να προκαλέσει τη ριζοσπαστική ανασύνθεση όλης της Αριστεράς. Μόνο έτσι αυτό το μέτωπο μπορεί να συγκροτηθεί, να μην υποκύψει στις πολιτικές πιέσεις του ταξικού αντίπαλου και να οδηγήσει σε νίκη το λαό.

14. Με βάση τα σημερινά δεδομένα της αντιμετωπικής πολιτικής των ηγεσιών ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και των ορίων του ΣΥΡΙΖΑ και του ορατού κινδύνου ενσωμάτωσής του, εκτιμούμε ότι η εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στα λαϊκά στρώματα αποτελεί στοιχείο ιστορικής σημασίας. Σε μεγάλο βαθμό, οι εξελίξεις μέσα στην Αριστερά αντικειμενικά καθορίζονται και από τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην συγκυρία αυτή, αναγνωρίζουμε πως όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Τόσο η αστική ενσωμάτωση και πολιτική εξουδετέρωση του ΣΥΡΙΖΑ, όσο όμως και το αντίστροφο. Αυτή η ασταθής ισορροπία είναι ήδη φανερή και στις λαϊκές μάζες, αλλά και στις κυρίαρχες τάξεις. Είναι σαφές πως η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να επιμείνει στη θέση “καμιά θυσία για το ευρώ”, αφήνει ανοιχτή την πόρτα της ενσωμάτωσης του, επίσης όμως είναι σαφές πως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ακύρωση των μνημονίων ανοίγουν την πόρτα για τη σύγκρουση με την Ευρωζώνη, δηλαδή την ανοιχτή σύγκρουση με τις αστικές επιλογές. Η ανάπτυξη μιας μετωπικής στρατηγικής των αριστερών δυνάμεων είναι δυνατό να παρέμβει σε αυτά τα ενδεχόμενα και να τα ενισχύσει από την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων. 

15. Σε αυτήν την κατεύθυνση και με το ζητούμενο ενός πλατιού μετώπου με κέντρο τις δυνάμεις της Αριστεράς και την ενίσχυση της προοπτικής της αριστερής κυβέρνησης στη βάση ενός μεταβατικού πολιτικού προγράμματος διεξόδου της ελληνικής κοινωνίας από την κρίση, είναι αναγκαίο η σχετική συζήτηση να ανοίξει ακόμη περισσότερο σε όλη την χώρα. Είναι αναγκαίες ανοιχτές συζητήσεις και πολιτικές συσκέψεις σε όλες στις μεγάλες πόλεις, ώστε να καλεστούν και να παροτρυνθούν άμεσα όλες οι αριστερές δυνάμεις να συμμετέχουν και να ενισχύσουν το διάλογο αυτόν. Είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν σχετικές πρωτοβουλίες, να συγκροτηθούν κοινές λαϊκές επιτροπές βάσης σε γειτονιές και εργασιακούς χώρους, προκειμένου να διευρύνουν και να ενισχύσουν την ενιαία αριστερή και λαϊκή προγραμματική συμφωνία και τη συγκρότηση πρωτοβουλιών ενωτικής δράσης αντίστασης και λαϊκής αλληλεγγύης. Το κάλεσμα απευθύνεται στο σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΑΑ, και τις άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ο καθένας θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Η υπόθεση της ριζοσπαστικής ενότητας της Αριστεράς πρέπει και μπορεί να γίνει υπόθεση των ίδιων των αριστερών δυνάμεων και των αγωνιστών της. 

Όσοι θέτουμε την υπογραφή μας κάτω από αυτό το κείμενο:

• Θεωρούμε πως η μοναδική λύση απέναντι στην κοινωνική και οικονομική καταστροφή στον τόπο μας, βρίσκεται έξω από τα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος.
• Λύση μπορεί να δώσει μόνο ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, με ένα πρόγραμμα ρήξης με τη σημερινή εξουσία.
• Η κρίση είναι διεθνής και πανευρωπαϊκή. Παλεύουμε για μια ριζική ανατροπή στην Ελλάδα, πυροδότη διεθνών εξελίξεων. Ταυτόχρονα, επιδιώκουμε το μεγαλύτερο δυνατό συντονισμό και κοινή πάλη με τα κινήματα που αναπτύσσονται διεθνώς.
• Υποστηρίζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συνεργασία και ενότητα στη δράση του συνόλου της ελληνικής Αριστεράς, στη βάση ενός τέτοιου πολιτικού προγράμματος, αλλά και στον κοινό αγώνα για τη λαϊκή επιβίωση και αλληλεγγύη.
• Στηρίζουμε την προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, γνωρίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά την απαρχή μιας πορείας ανάτασης του λαϊκού κινήματος και συγκρούσεων με το παρελθόν.
• Η Αριστερά οφείλει να επιδιώξει την πλατύτερη συνεργασία των δυνάμεών της στην πάλη ενάντια στο μνημόνιο, την τρόικα και την ελληνική άρχουσα τάξη, αρχής γενομένης από το αίτημα “καμιά θυσία για το ευρώ”.
• Ως πρωτοβουλία, απευθυνόμαστε στο σύνολο των δυνάμεων και των αγωνιστών που έχουν παρόμοια αντίληψη, ανεξάρτητα από τον πολιτικό/κομματικό χώρο στον οποίο είναι τοποθετημένοι, για διεύρυνση της απήχησης των πιο πάνω θέσεων, επιδιώξεων και στόχων.


Υπογράφοντες
(έως 05/11/2012)

Πατήστε εδώ για να δείτε τα ονόματα

 

"Nα ενισχύσουμε έναν ριζοσπαστικό συσχετισμό που διαμορφώνεται εντός του ΣΥΡΙΖΑ": ρωγμές στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ;;;

αναδημοσιεύουμε από το blog Αριστερή Διέξοδος κείμενο/παρέμβαση του Λάμπρου Χήτα (εκ των υπογραφόντων παλαιότερου κειμένου μελών της ΑΡΑΝ


Μονάχα η Άμεση Ενωτική Πολιτική Παρέμβαση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορεί να Αποτρέψει την Κοινωνική Καταστροφή

Η μετεκλογική πολιτική κατάσταση, της ασθμαίνουσας μνημονιακής νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ΔΗΜΑΡ, αναδεικνύει την βαθύτερη αδυναμία του ελληνικού αστικού συνασπισμού εξουσίας να διαμορφώσει ένα πεδίο υπέρβασης, για την ελληνική κοινωνία, των δραματικών αντιφάσεων που αναδεικνύει η διεθνής καπιταλιστική οικονομική κρίση. Αντίθετα η επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου για παράταση της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, παροξύνει τα αποτελέσματα αυτής της κρίσης, η οποία συνεχίζει να βαθαίνει και ταυτόχρονα να εξαπλώνεται. Η οικονομική κρίση, γίνεται πλέον κρίση δημοσιονομική, τραπεζική, πολιτική, διπλωματική, πολιτισμική, ανθρωπιστική, δημογραφική, δημοκρατική, εθνική.
Η απαίτηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου του ΔΝΤ και της ΕΕ για το νέο πακέτο περικοπών των 11,5δις θα συνθλίψει ολοκληρωτικά τον εναπομένοντα κοινωνικό ιστό. Όλο αυτό το αποκρουστικό μνημονιακό πρόγραμμα, η επιμονή στην επιτάχυνση της λεηλασίας όλου του εθνικού δημόσιου πλούτου, η διάλυση όλου του δημόσιου συστήματος υπηρεσιών, ο γενικευμένος εργασιακός παροπλισμός της ελληνικής νεολαίας, σηματοδοτούν την ακόμη μεγαλύτερη επιτάχυνση της ολοκληρωτικής κοινωνικής καταστροφής που επιβάλει η πολιτική των τραπεζών και του ευρώ.


Σε αυτό το πολιτικό τοπίο της κυριαρχίας μιας πολιτικά στείρας αστικής τάξης, μονάχα η αριστερά μπορεί να δώσει απάντηση στις λαϊκές μάζες και να αναχαιτίσει αυτήν την πορεία του κοινωνικού, δημοκρατικού και εθνικού αποπληθωρισμού. Μονάχα ένα πλατύ ενιαίο αριστερό και λαϊκό μέτωπο
(κοινωνικό και πολιτικό) μπορεί να αναμετρηθεί με τον στόχο της κυβερνητικής εξουσίας και να προβάλει το αίτημα της άμεσης πτώσης της τροικάνης κυβέρνησης. Να διεκδικήσει τον στόχο μιας μεγάλης οριστικής πολιτικής εκλογικής ήττας των μνημονιακών κυβερνήσεων της δεξιάς, από μια λαϊκή κυβέρνηση με πυρήνα τις δυνάμεις της αριστεράς.

Οι δυνάμεις του «κέντρου» τύπου ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ βρίσκονται πλέον στην κατάσταση μιας βαθιάς νεοφιλελεύθερης κοινωνικοπολιτικής μετάλλαξης και αποτελούν την αιχμή του δόρατος των αστικών επιδιώξεων, για την παραμονή και επέκταση της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής.Αντίστοιχα και όλες οι δυνάμεις της δεξιάς που βρίσκονται εκτός κυβερνητικής διαδικασίας (πχ. Ανεξάρτητοι Έλληνες) δεν μπορούν να εκφράσουν και να οργανώσουν την πολιτική άμυνα των λαϊκών μαζών, εφόσον στον πυρήνα της πολιτικής τους κατεύθυνσης παραμένουν αφοσιωμένες στην νεοφιλελεύθερη στρατηγική της μειωμένης φορολογίας του κεφαλαίου. Άλλωστε το ίδιο το κοινωνικό σώμα της παραδοσιακής δεξιάς, που προσπαθούν να εκφράσουν, παραμένει προσδεμένο στην πολιτική του σκληρού χρήματος, δηλαδή της προτεραιότητας της προστασίας της περιουσίας, έναντι της εργασίας.

Συνεπώς μονάχα η αριστερά μπορεί να ανοίξει δρόμους για προοδευτική διέξοδο από την κρίση με επίκεντρο τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των λαϊκών τάξεων και της νεολαίας. Μονάχα η αριστερά μπορεί να φέρει σε πέρας την πιο πλατιά και ανυποχώρητη σύγκρουση που απαιτεί η εποχή μας, με τις δυνάμεις του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, της ΕΕ, του ΔΝΤ, με ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα των τραπεζών και του ευρώ και να ανοίξει δρόμο στην ελπίδα, να φέρει στο προσκήνιο τις ανάγκες των εργαζομένων, των μεταναστών, των γυναικών, της νεολαίας, να ανασχέσει την λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος και δικαιωμάτων από την αδηφαγία των τραπεζικών δημοσίων και ιδιωτικών τοκοχρεολυσίων.
Η συστηματική και προσχεδιασμένη ενίσχυση της Χρυσής Αυγής από το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο, αποδεικνύει την κατανόηση αυτής της αντικειμενικής ιστορικής δυνατότητας της αριστεράς και από την πλευρά του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Η συγκεκαλυμμένη κοινωνική ακροδεξιά του ΔΝΤ και της ΕΕ και της ντόπιας ολιγαρχίας των τραπεζιτών, σταδιακά αποκαλύπτει το αποκρουστικό ναζιστικό της πρόσωπο ακριβώς όταν οι ιδεολογικοί τους μηχανισμοί (αστικά κόμματα, ΜΜΕ κλπ,) αδυνατούν να χειραγωγήσουν αποτελεσματικά τις λαϊκές μάζες. Βρισκόμαστε ακριβώς σε ένα κοινωνικό και πολιτικό μεταίχμιο, όπου ο ναζιστικός λόγος κατ’ αρχάς νομιμοποιείται και στην συνέχεια ενσωματώνεται στον πυρήνα της κυρίαρχης αστικής πολιτικής για να προετοιμάσει τις δυνάμεις της αντίδρασης σε μια συνολική πολιτική αναμέτρηση με την αριστερά.
Άλλωστε σε αυτό το φόντο, το βάθος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και η πολιτική χρεοκοπία των αστικών τάξεων της ευρωζώνης αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα και κεντρικότητα, όπως άλλωστε βαρύτητα αποκτά και η περίπτωση της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης, εφόσον η στρατηγική της αυταρχικής και καταστροφικής διαχείρισης της από την πλευρά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων συμβολικά σηματοδοτεί ένα κρίσιμο πολιτικοκοινωνικό πείραμα για τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η επιδεικτική διπλωματική απομόνωση της Ελλάδας αποτελεί τον μηχανισμό αύξησης της πίεσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Μονάχα η αριστερά είναι δυνατό να μπορέσει να απαντήσει σε αυτήν την επίθεση, να ξαναφέρει την Ελλάδα στο κέντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος, να συνδέσει την ελληνική υπόθεση με τις λαϊκές μάζες παντού στον κόσμο, να αντιστρέψει την φορά της απομόνωσης προς την κατεύθυνση της διεθνούς απομόνωσης τη πολιτικής της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Οι διπλές εκλογές της 6η Μάιου και της 17 Ιουνίου, πανηγυρικά επιβεβαίωσαν αλλά και διέψευσαν αυτή την δυνατότητα για την αριστερά στην χώρα μας. Η τεράστια εκλογική ενίσχυση εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ σε τεράστια, ανέλπιστα μεγέθη για την σύγχρονη πολιτική ιστορία της αριστεράς, αλλά και η τελική αδυναμία της αριστερής νίκης και εκλογικής επικράτησης αναδεικνύουν τόσο τις τεράστιες δυνατότητες που ενέχει η συγκυρία για τις δυνάμεις της αριστεράς, όσο όμως και τα όρια και τα αναγκαία βήματα που πρέπει να γίνουν για την οριστική υπέρβαση του σημερινού πολιτικού τοπίου.
Δεν υπάρχει καμία πλέον αμφιβολία πως το αίτημα για «αριστερή κυβέρνηση» ταυτόχρονα με την προγραμματική στόχευση για άμεση κατάργηση των μνημονιακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων εμπεριέχει μια εκρηκτική ριζοσπαστική δυναμική, που έδωσε την δυνατότητα στην αριστερά να έρθει σε επαφή με τα πλατύτερα λαϊκά στρώματα, με τις δυνάμεις τις εργατικής τάξης στα αστικά κέντρα και τις εργατο-γειτονιές, την χειμαζόμενη νεολαία, τις εργαζόμενες γυναίκες. Το στοιχείο αυτό της δέσμευσης της αριστερής πολιτικής στο καθήκον μιας άμεσης πολιτικής απάντησης και διεξόδου, αποτελεί και την πιο εύγλωττη, την πιο ρητή δέσμευση για πολιτική σύγκρουση και αντιπαράθεση με τις κυρίαρχες δυνάμεις του κεφαλαίου. Η κατεύθυνση αυτή βρίσκεται σε αντιδιαστολή με την προοπτική μιας υπερμελλοντικής λαϊκής εξουσίας, ή ακόμη και ενός υπερμελλοντικού επαναστατικού σοσιαλισμού που μπορεί ως προοπτική να είναι ανεκτός μονάχα από ευρύτερα μικροαστικά στρώματα που βιώνουν επιδερμικά και έμμεσα τις συνθήκες της τεράστιας κοινωνικής κρίσης και επιθυμούν να αποφύγουν τις συνέπειες της άμεσης πολιτικής σύγκρουσης με τον αντίπαλο.
Από την άλλη μεριά όμωςαυτό που διαχωρίζει ένα απλό προεκλογικό σύνθημα από μια πραγματική αριστερή στρατηγική είναι το προγραμματικό βάθος η σαφήνεια προσδιορισμού των αντιθέσεων, η ικανότητα οργάνωσης μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας για την διεκδίκηση της αριστερής ηγεμονίας για την διατήρηση της κυβερνητικής εξουσίας και την «επομένη ημέρα».Υπό την έννοια αυτή δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως ορισμένες δομικές αδυναμίες δεν επέτρεψαν στον ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί ένα ιστορικά διαμορφωμένο όριο για τις δυνάμεις της αριστεράς.
Α) Η αδυναμία κατάθεσης ενός επεξεργασμένου και εφαρμόσιμου πολιτικού σχεδίου για την διαχείριση της επόμενης μέρας της αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις της ΕΕ και του ΔΝΤ στον βαθμό πού η κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων θα οδηγούσε (κατά πάσα πιθανότητα) στην παύση κάθε χρηματοδοτικής ρευστότητας από την ΕΚΤ, γεγονός που θα ανάγκαζε σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα στην ανάκτηση της νομισματικής αυτοτέλειας της χώρας προκειμένου να συνεχιστεί η αυτοτελής οικονομική πολιτική της αριστερής κυβέρνησης.
Β) Η περιορισμένη πολιτικοοργανωτική πυκνότητα του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου στην οργάνωση και ανάπτυξη μιας πλατιάς και πολιτικά ριζοσπαστικής λαϊκής βάσης που να ελέγχει και να στηρίζει την αριστερή κυβέρνηση. Ο στόχος κατάκτησης και διατήρησης της κυβερνητικής εξουσίας δεν μπορεί παρά να συνδυάζεται και από μια αντίστοιχη κατεύθυνση ανάπτυξης λαϊκών πρωτοβουλιών και ενωτικών δράσεων και αντίστοιχης οργανωτικής ανάπτυξης (άρα και δημοκρατικής συγκρότησης), προκειμένου να ενισχύεται η στήριξη και η στράτευση των ίδιων των λαϊκών μαζών στην υπεράσπιση του πολιτικού προσράμματος που διεκδικείται.
Γ) Η περιορισμένη ιδεολογικοπολιτική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στις υπόλοιπες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΑΑ και η έλλειψη οργανωμένης μετωπικής πολιτικής πρότασης, προκειμένου στην ηγεμονική έκφραση και κινητοποίηση του συνόλου του αριστερού κόσμου, την ικανότητα άσκησης πολιτικής «πειθούς-πίεσης» στην κατεύθυνση μιας πλατιάς ενωτικής κίνησης όλων των δυνάμεων της αριστεράς σε κατεύθυνση ρήξης με το διευθυντήριο της τρόικας. (στοιχείο που σχετίζεται και με τα προηγούμενα).
Παρά ταύτα, η τεράστια διεύρυνση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρύτερες λαϊκές μάζες, και η άμεση αλληλεπίδραση ενός μαζικού πλειοψηφικού αριστερού λόγου με την πλατιά ταξική διεδικητικότητα και αγωνία, αντικειμενικά τον μετασχηματίζουν σε ένα μεγάλο πολιτικό κέντρο καθοριστικό για τις εξελίξεις στην αριστερά και όλο το πολιτικό σύστημα στην χώρα μας. Παρά τις εμφανείς αδυναμίες και καθυστερήσεις, η γείωση του ΣΥΡΙΖΑ με τις λαϊκές μάζες και η επιμονή του στην επιδίωξη μιας αριστερής κυβέρνησης και η συνεχής δέσμευση του στην θέση της άμεσης απάντησης στην αστική επίθεση, αντικειμενικά καθιστούν αυτόν τον πολιτικό χώρο, ως την βασική-κυρίαρχη έκφραση της αριστεράς στην χώρα μας, τουλάχιστον στην προοπτική του επόμενου άμεσου και εξαιρετικά κρίσιμου πολιτικού διαστήματος. Αυτή όμως καθαυτή η μαζικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ εγκαθιστά με μια ορισμένη οξύτητα την ίδια την διεξαγωγή της ταξικής και ιδεολογικής πάλης στο εσωτερικό του. Στοιχείο αναπόφευκτο αλλά και επιθυμητό για εκείνες τις δυνάμεις που επιλέγουν να αναμετρηθούν με το κεντρικό πολιτικό ζήτημα μιας κοινωνίας, δηλαδή το ζήτημα της κυβερνητικής και πολιτικής εξουσίας.

Συνεπώς, οι ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις αλλά και οι εξελίξεις μέσα στην αριστερά αντικειμενικά περνούν μέσα από τις ανοιχτές αντιθέσεις που υπάρχουν σήμερα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην συγκύρια αυτή δεν μπορεί παρά να αναγνωρίζουμε πως όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Αποτελεί εξίσου ανοιχτή πιθανότητα, τόσο η πολιτική εξουδετέρωση και αστική ενσωμάτωση του πολιτικού ριζοσπαστισμού που σήμερα οι λαϊκές μάζες αναγνωρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο όμως και το αντίστροφο, να αποτελέσει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ενεργές αντιθέσεις που τον διαπερνούν, τον πολιτικό καταλύτη και πυροκροτητή μιας βαθιάς αριστερής ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας και της εργατικής τάξης. Σε κάθε περίπτωση οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν ανοιχτό διακύβευμα για την ελληνική αριστερά και καθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την ίδια την ικανότητα του λαού μας να ορθοποδήσει αλλά και να συμβάλει καθοριστικά στην διεθνιστική πάλη και αναζήτηση των λαών όλου του κόσμου, για έναν σύγχρονο δημοκρατικό σοσιαλισμό. Είναι σαφές πως η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να προβάλλει την θέση για έξοδο από το Ευρώ, αφήνει ανοιχτή την πόρτα της φιλελεύθερης και μικροαστικής ενσωμάτωσης του, επίσης όμως είναι σαφές πως η θέση σου ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση της ακύρωσης των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων ανοίγει την πόρτα και για την πλήρη σύγκρουση με την ευρωζώνη έως και το όριο της αποδέσμευσης της χώρας μας από αυτή.
Για όλους όσους το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας μας ενδιαφέρει, θεωρούμε πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να προβάλουμε το ένα ενδεχόμενο πάνω στο άλλο και να προεπικυρώσουμε το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα, ειδικότερα όταν σε αυτές τις αντιθέσεις παρεμβάλλονται πλέον τεράστιες λαϊκές μάζες και πολύ περισσότερο όταν ο ταξικός αντίπαλος επιτίθεται λυσσαλέα στον ΣΥΡΙΖΑ, αναγνωρίζοντας αυτός πρώτος τον ανοιχτό χαρακτήρα αυτής της διαλεκτικής. Αντίθετα είναι αναγκαίο όλες οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να συμβάλουμε σε αυτές τις εξελίξεις και να ενισχύσουμε έναν ορισμένο ριζοσπαστικό συσχετισμό που διαμορφώνεται εντός του ΣΥΡΙΖΑ και να μην αρκεστούμε σε μια αρνητική και εχθρική προεπικύρωση των όποιων αρνητικών εξελίξεων.
Στην κατεύθυνση αυτή η πρόταση για την συγκρότηση ενός ενιαίου λαϊκού μετώπου με πυρήνα τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην ενίσχυση του πολιτικού ριζοσπαστισμού όλης της αριστεράς. Μια τέτοια πρόταση δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην κοινά κατεκτημένη βάση στοιχείων του πολιτικού προγράμματος, που έχει αναδειχτεί άμεσα στο σύνολο των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς αλλά κυρίως μέσα από όλους τους μεγάλους ταξικούς και λαϊκούς αγώνες. (Άμεση κατάργηση όλων των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, Άμεση στάση πληρωμών στο δημόσιο χρέος, Μονομερής Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, Ρύθμιση των ιδιωτικών χρεών για τις μικρές επιχειρήσεις, τη μικρομεσαία αγροτιά και τις πιο αδύνατες κοινωνικές κατηγορίες, Συγκρότηση ενός προοδευτικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας, Στήριξη και αναβάθμιση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και εργασιακών σχέσεων, Προώθηση της δωρεάν υγείας και παιδείας. Στην βάση αυτή είναι αναγκαίο να προωθηθεί αποφασιστικά η κατεύθυνση της ενωτικής υπέρβασης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ από ένα πλατύ Ενιαίο Λαϊκό μέτωπο με πυρήνα το σύνολο των αριστερών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας.
Προφανώς το θέμα της ΕΕ και της ευρωζώνης παραμένει πεδίο αντιθέσεων μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς, το οποίο αντικειμενικά διαπλέκεται με το σύνολο των ιδεολογικών και ιστορικών τους χαρακτηριστικών, αλλά ακόμη και των ιδιαίτερων ταξικών χαρακτηριστικών των τμημάτων της λαϊκής βάσης που εκφράζουν. Άλλωστε αυτό το πεδίο αντιθέσεων οξύνεται περαιτέρω από την ίδιο τον χαρακτήρα και την φύση των σύγχρονων ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Ο στόχος όμως των αριστερών δυνάμεων δεν πρέπει να είναι να διαρρήξουν την ενότητα της αριστερής λαϊκής βάσης και συμμαχίας αλλά να την ανασυνθέσουν ριζοσπαστικά, αναζητώντας ακριβώς εκείνο τον πολιτικό βηματισμό που επιτρέπει στις λαϊκές μάζες να αναπτύσσουν την πολιτικοποίηση τους μέσα από την εξέλιξη της ίδιας τους της πείρας. Ειδικότερα μάλιστα σε αυτήν την συγκυρία η βαθιά παραφθορά και κρίση της ευρωζώνης αντικειμενικά ενισχύει την αριστερή δυναμική και επιτρέπει την περεταίρω ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών.
Συνεπώς η αριστερά οφείλει να αντιπαραβάλει στο «Πάση θυσία για το Ευρώ» που απαιτεί ο ταξικός αντίπαλος, την προοπτική «Καμία Θυσία για το ευρώ» ως την αφετηρία από την οποία είναι δυνατό να οργανωθεί μια ενωτική αριστερή πολιτική στρατηγική σε γείωση με την λαϊκή συνείδηση και αγωνία. Σε κάθε περίπτωση όμως η προγραμματική ενωτική κατεύθυνση στην αριστερά πρέπει να μπορεί να βασίζεται στην πολιτική παραδοχή και συμφωνία ότι η εφαρμογή του πολιτικού της προγράμματος δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εξαρτάται από τους εκβιασμούς των χρηματοδοτικών δόσεων, ούτε από το όριο του ευρώ, αλλά ούτε και τους νεοφιλελεύθερους κανόνες της ΕΕ.
Αυτό το πολιτικό και προγραμματικό περιεχόμενο και η ενωτική μεθοδολογία πρέπει να αναδειχτεί σε κεντρική κατεύθυνση της ριζοσπαστικής αριστεράς στο αμέσως επόμενο διάστημα, ακριβώς γιατί η κατεύθυνση αυτή αναδείχτηκε καθολικά από τις λαϊκές μάζες, την μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιστριών και αγωνιστών της αριστεράς. Στην κατεύθυνση αυτή έχουν κάθε λόγο να βρίσκονται και οι δυνάμεις της επαναστατικής και κομμουνιστικής αριστεράς ακριβώς γιατί η προοπτική ενίσχυσης ενός δυνάμει αριστερού και λαϊκού μετώπου, η ακόμη μεγαλύτερη όξυνση των αντιφάσεων του αστικού συνασπισμού, η ανάπτυξη της πολιτικής αυτοπεποίθησης των λαϊκών μαζών, η πολιτική υποχώρηση και ήττα της κοινωνικής και πολιτικής ακροδεξιάς, επιτρέπει την αναζήτηση ακόμη πιο προωθημένων στόχων από την πλευρά των λαϊκών τάξεων. Το αίτημα για άμεση πτώση της κυβέρνησης και της κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας από την αριστερά είναι δυνατό να πυροδοτήσει ευρύτερες πολιτικές δυναμικές έως το όριο να ανοίξει μια πολιτική διαδικασία στην ελληνική κοινωνία που να έχει ορίζοντα ένα σύγχρονο σοσιαλισμό με ισότητα και δημοκρατία. Είναι αυτή η διαδικασία που δύναται να ξανακάνει επίκαιρη την αναζήτηση της κομμουνιστικής προοπτικής.
 

Ο Keynes ως πρώτο στάδιο του Marx

Η πρωτοβουλία stop euro – ee έδωσε στη δημοσιότητα ένα κείμενο με τίτλο «Εισήγηση Πρωτοβουλίας για τη συνέλευση». Διαβάζοντάς την δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τον πειρασμό και να μην αφήσει το μυαλό του να πάει τις λαϊκομετωπικές ρεφορμιστικές αρλούμπες της Κομιντέρν στο μεσοπόλεμο.

Ας εξηγηθούμε.

Η Πρωτοβουλία Κατά του Ευρώ δηλώνει ότι σκοπεύει στη δημιουργία ενός «πλατιού λαϊκού κινήματος που θα διεκδικήσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανατροπή της κοινωνικής καταβαράθρωσης» οι οποίες προϋποθέσεις είναι «Να φύγουμε τώρα από τη φυλακή του ευρώ και της ΟΝΕ». Αν ο στόχος σου είναι να ανατρέψεις μόνιμα την «κοινωνική καταβαράθρωση» και δεν είσαι ρεφορμιστής με βούλα, αυτό σημαίνει πως στοχεύεις στην Εργατική Εξουσία.

Επειδή τώρα οι του ΝΑΡ και της ΑΡΑΝ που κοσμούν το λίμπρε ντ’ όρο της Πρωτοβουλίας σφόδρα θα εξανίσταντο και μόνο στο άκουσμα της λέξης «ρεφορμισμός», συμπεραίνω ότι, λέγοντας ανατροπή της κοινωνικής καταβαράθρωσης, εννοούν πράγματι την εργατική εξουσία . Και πως ζητούν να υπηρετήσουν το στόχο τους; Έξοδος από την ΟΝΕ, ως προϋπόθεση τίνος; προφανώς της εργατικής εξουσίας ή τουλάχιστον κάποιας -Κύριος οίδε – τελικής διαδικασίας προς αυτήν. Σε επίπεδο πολιτικού σχεδιασμού μήπως αυτό ισοδυναμεί με το να θεωρείς την τακτική ως κατώφλι της στρατηγικής; Αν δεν με προδίδουν τα μαρξιστικά μου κολλυβογράμματα δεν μου ακούγεται και πολύ μαρξιστικό αυτό. Δεν βαριέσαι, μην είμαστε και σχολαστικοί, κι ας μπούμε στο ζουμί.

Και εν πάση περιπτώσει ποιος θα σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας εκστρατείας; Κάποια κοινωνική τάξη μέσα από τις οργανώσεις της;

«Συμπορευόμαστε σε αυτή την κατεύθυνση αγωνιστές με διαφορετική πολιτική καταγωγή και οπτική. (…). Αγωνιστές που παλεύουν για τη συνολική διάλυση της ΕΕ ως ολοκληρωτικού μορφώματος του κεφαλαίου και αγωνιστές που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ»

Άρα:

1ον) Η Πρωτοβουλία αφορά μια «από τα πάνω» μετωπική διαδικασία που απλώς στοχεύει να σαλπίσει την δημιουργία ενός «πλατιού λαϊκού κινήματος που…»

2ον)  Περιλαμβάνει και αγωνιστές που βρίσκουν συμπαθητική μεν την ΕΕ αλλά καθόλου την ΟΝΕ ή το Ευρώ. Περιέργων απόψεων είναι αυτοί οι τελευταίοι αγωνιστές! Ο φίλος μου ο Ιζάκ – καλή του ώρα – έλεγε μια ιστορία από το Τογκό, που τους ταιριάζει γάντι.Σαν τα σαλιγκάρια, που επιθυμούν τόσο πολύ τη βροχή, αλλά όταν πέσει η πρώτη ψιχάλα τρυπώνουν στο καβούκι τους, έτσι κι εκείνοι επιθυμούν τόσο πολύ την ΕΕ αλλά μόλις πέσει η πρώτη συνέπεια του Ευρώ . . .

Οι σαλιγκαροαπόψεις,  όμως, δεν είναι οι γνωστές απόψεις ταξικής συμφιλίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, που άλλωστε υποστηρίζει παραμονή στο Ευρώ. Όσο κι αν αυτές οι «απόψεις των αγωνιστών» μπορούν να συνεκφέρονται με συνθήματα περί Ευρώπης των Λαών, ή να ενδημούν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν συμπίπτουν με τις επίσημες θέσεις του. Τι εκφράζει κοινωνικά το σχήμα ΕΕ αλλά όχι ΟΝΕ; Η πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι: μικροαστικά στρώματα. Μικροαστούς που πιέζονται από την τρόικα αλλά δεν θέλουν και να αποποιηθούν τη ζεστή φωλιά της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, που ονειρεύονται να ξυπνήσουν και πάλι  στο ευτυχές 2008. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί! Οι καπιταλιστές που πουλάνε μόνο την εσωτερική αγορά, των υπηρεσιών ας πούμε,  και δεν ανοίχτηκαν σε εξαγωγές κεφαλαίων, έχουν, οι δυστυχείς, χωρίς κέρδος κέρατα. Αφού δεν εξάγουν, τι το θένε το Ευρώ; Με τη συνεχή και για χάρη του, καθώς λένε, συμπίεση των εργατικών εισοδημάτων βλέπουν τη ζήτηση να σβήνει και τις επιχειρήσεις τους να οδεύουν για σίγουρο φαλιμέντο.Φεύγει λοιπόν το Ευρώ πάει κι η τρόικα και βλέπουμε… Τι χειρότερο, σου λέει, μπορεί να πάθει κανείς από την καθίζηση της ζήτησης;

Τι άλλο από πολιτική έκφραση αυτών των μικροαστικών και αστικών στρωμάτων είναι οι τούτες σαλιγκαροαπόψεις; Μην και νομίζει κανείς ότι την πολιτική αντιπροσωπεία τους την έχει κατ’ αποκλειστικότητα ο Καμένος;

Η πολιτική συμμαχία όμως με τέτοιες πολιτικές τάσεις είναι δεσμευτική για τα όρια του μετώπου. Έτσι η Πρωτοβουλία στο πολιτικό επίπεδο είναι αναγκασμένη να δηλώσει: «Η αναγκαία ανατροπή και επιβολή ενός άλλου δρόμου με κριτήριο τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειονότητας, κατά τη γνώμη μας, προϋποθέτουν πολιτική στόχευση αποδέσμευσης από τη χούντα της ευρωζώνης και της ΕΕ». Μέχρι εκεί. Η ΕΕ έχει καταληφθεί από μια χούντα, εμπρός προλετάριοι για την επαναφορά της «αστικής δημοκρατίας». Κι αν προκύψει καμιά «φιλελευθεροποίηση» της χούντας  – για να θυμηθούμε τα παλιά αίσχη- είμαστε μέσα;

Αλλά και στο οικονομικό επίπεδο τα ίδια: «Η έξοδος από την κρίση μπορεί να ξεκινήσει μόνο με την έξοδο από την Ευρωζώνη και τη διαγραφή του χρέους. Προϋποθέτει υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που θα στηρίζεται σε μια αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς να εθνικοποιηθούν το τραπεζικό σύστημα και πριν απ’ όλα η Τράπεζα της Ελλάδος, για να στηρίξουν την εγχώρια παραγωγή και να συμβάλλουν στον αυστηρό έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων. Μόνο με εθνικό νόμισμα –και σε συνδυασμό με κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας σε βάρος των κερδών- μπορεί να ενισχυθεί το εισόδημα των εργαζομένων, να τονωθεί η εσωτερική αγορά.» Εθνική ομοψυχία γύρω από το εθνικό νόμισμα, αντικαπιταλιστική παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και έλεγχος της κίνησης των κεφαλαίων με τους καπιταλιστές σώους και αβλαβείς στο τιμόνι, ενίσχυση του εισοδήματος των εργαζομένων. Ο παράδεισος του μικροαστού και του μη εξαγωγικού καπιταλιστή.
Τα λένε και στην Πορτογαλία : «Τι νόημα έχει μια επιχείρηση να πληρώνει λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές αν ο κόσμος δεν έχει λεφτά να αγοράσει παπούτσια»(  Φορτουνάτο Φρεντερίκο, πρόεδρος της Kyaia, μιας από τις μεγαλύτερες πορτογαλικές βιομηχανίες υποδημάτων με 600 εργαζομένους) πηγή
Και ακόμα παρακάτω η Πρωτοβουλία: «Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Αυτά δεν αρκούν. Οι στρατηγικοί τομείς της οικονομίας πρέπει να περάσουν υπό τον πλήρη δημόσιο έλεγχο και να κλείσουν οι μαύρες τρύπες που ευθύνονται για τα ελλείμματα και το χρέος. Ολόκληρη η παραγωγική μηχανή της χώρας πρέπει -βασισμένη σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και στον εργατικό κοινωνικό έλεγχο- να προσανατολιστεί στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών». Μα αν εξαιρέσει κανείς τις ευχές και τις καλές προθέσεις των συντακτών, πού θα διαφωνούσε επί της ουσίας σε όλα αυτά ο μακαρίτης J.M. Keynes;

Για να συνοψίσουμε λοιπόν, σε πολιτικό επίπεδο η Πρωτοβουλία είναι μια από τα πάνω μετωπική διαδικασία που περιλαμβάνει και δειλές επί του παρόντος πολιτικές εκφράσεις μερίδων της αστικής τάξης. Η λογική του Λαϊκού Μετώπου σε όλο της το μεγαλείο.Και όσο αποτελεσματική υπήρξε απέναντι στο φασισμό, άλλο τόσο για την δική μας περίπτωση. Όσο αποτελεσματικό υπήρξε  το εργατικό κίνημα υπερασπίζοντας την αστική δημοκρατία απέναντι στο φασισμό που η ίδια γέννησε άλλο τόσο αποτελεσματικό θα είναι υπερασπιζόμενο την ΕΕ απέναντι στην ΟΝΕ και το Ευρώ που η ίδια, για τους ίδιους τους σκοπούς της δημιούργησε.