RSS

Category Archives: ΑΡΑΣ

Και Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ολόκληρη Και Τον Αλαβάνο Χορτάτο;

“Το άλλο μισό του ουρανού” είχε χαρακτηρίσει ο Μάο Τσετούνγκ τις γυναίκες, όμως στον άστατο κόσμο της αντικαπιταλιστική Αριστεράς, ο μισός ουρανός δεν έχει τίποτε το ρομαντικό, παρά μόνο μαύρα σύννεφα. Και αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, η μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έκανε την αρχή και πρότεινε “συμπόρευση” με το Σχέδιο Β’ του Αλέκου Αλαβάνου, δεν εκφράζει επ’ ουδενί άπασα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ετοιμάζεται για μα επεισοδιακή 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Όλα άρχισαν από την Πρόταση για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου από την κρίση, που συνυπέγραψαν στελέχη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, μαζί με στελέχη από κάποιες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συγκεκριμένα, της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ (το κείμενο εδώ, το ρεπορτάζ του mao εδώ). Ακολούθησε ένα ρεπορτάζ της Αυγής (εδώ) με τον καυστικό τίτλο “Συμπόρευση Αλαβάνου με τη… μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ” που κατέγραφε βέβαια την πραγματικότητα των προθέσεων, αλλά με λίγο προβοκατόρικο τρόπο. Η απάντηση στην Αυγή ήρθε από την Εργατική Αλληλεγγύη, την εφημερίδα του ΣΕΚ: “Όσοι φαντάζονται την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μισή κάνουν λάθος” ήταν ο τίτλος του κειμένου που απέδωσε την …κακία στην “ανασφάλεια που δημιουργεί η δεξιά στροφή της ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ”. Απάντηση όμως υπήρξε και από τις στήλες του Πριν, όπου άρθρο σημείωνε πως η πρόταση συμπόρευσης συνιστά “ρήγμα στη δημοκρατική ενοποίηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ” και την χαρακτήριζε “λαθεμένη πρωτοβουλία” (εδώ το σχετικό κείμενο του Αντώνη Δραγανίγου).

Ο διάλογος συνεχίζεται με το άρθρο (εδώ) των δύο ανένταχτων μελών της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Βασίλη Γάτσιου και Σπύρου Αλεξίου) που προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας τον όρο “συμπόρευση” ως χαλαρό και θολό και προτείνοντας ανοιχτά “αριστερή πολιτική συμμαχία” με δυνάμεις όπως το ΜΑΑ και άλλες αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και υπερασπίζοντας την αυτοτέλεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ακόμη, εκτενές κείμενο εξέδωσε η ΑΡΑΝ (ολόκληρο εδώ) στο οποίο εξηγεί πως ”η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο σημαντική και μαζική δύναμη αυτού του εν δυνάμει άλλου αριστερού ριζοσπαστικού πόλου, αλλά δεν είναι μόνη. Υπάρχουν και άλλες δυνάμεις και άλλα ρεύματα και άλλοι αγωνιστές. Όλες και όλοι δεν αποδέχονται το πλήρες επαναστατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά συμφωνούν στο μεταβατικό πρόγραμμα, την ανάγκη ρήξεων και ανατροπών, τη διεκδίκηση μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής”. Και συμπληρώνει με νόημα πως “όποιος θέλει εργαστηριακές συνθήκες ιδεολογικής καθαρότητας, διαλέγει το δρόμο της απομόνωσης από τα πραγματικά ερωτήματα”.

Ανοιχτό ακόμη παραμένει το ζήτημα τι θα πράξει ο ίδιος ο νέος φορέας “Σχέδιο Β’” καθώς το επόμενο Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Μαΐου θα γίνει η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής με θέμα τη “μετεξέλιξη του ΜΑΑ σε πολιτικό φορέα με το όνομα “Σχέδιο Β’”. Για όσους ενδιαφέρονται σχετικά, το Σάββατο η συνδιάσκεψη θα ξεκινήσει στο Περιστέρι, στο κτίριο ΚΥΒΕ Περιστερίου, (Εθνάρχου Μακαρίου 1) στις 3 μ.μ., ενώ στις 7 μ.μ. είναι προγραμματισμένη η ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου, την οποία θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Αριστεράς. Την Κυριακή η συνεδρίαση με τι ψηφοφορίες θα συνεχιστεί στα γραφεία του ΜΑΑ (Σολωμού 13, Αθήνα).

Πηγή: http://mao.gr

 

Νέα πολιτική συλλογικότητα: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Διακήρυξη

Η Αριστερή Συσπείρωση αποτελεί μία νέα πολιτική οργάνωση του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Συγκροτήθηκε μετά τη μαζική αποχώρηση της πλειοψηφίας μελών  της ΑΡΑΣ  και προέρχεται από το ρεύμα και την πολιτικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων των τελευταίων 15 ετών με προσδιορισμό στο Συσπειρωσιακό αντισυνδιαχειριστικό μοντέλο και τη συγκρότηση αριστερών συσπειρωσιακών κοινωνικο-πολιτικών σχημάτων στους κοινωνικούς χώρους.
Συγκροτείται στη βάση των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού, στις θεωρητικές επεξεργασίες των  Μαρξ και Ένγκελς,  στις λενινιστικές αρχές . Στη συμβολή των κομμουνιστικών ρευμάτων του

2ου μισού του εικοστού αιώνα, για το ρόλο της εργατικής τάξης και του κόμματος, τη συγκρότηση και ηγεμονία των παραγωγικών σχέσεων πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, τον ειδικό ρόλο του πολιτικού επιπέδου και το ρόλο της ιδεολογίας. Στην κριτική απέναντι στο ρεφορμισμό, τις στρεβλώσεις  και την τελική ήττα του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος, στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού.

Αναφέρεται στην κληρονομιά των μεγάλων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στη Ρωσία και την Κίνα, στα αντιιμπεριαλιστικά – απελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις  μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και τους αγώνες της εργατικής τάξης   στα χρόνια της οικοδόμησης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στις ιστορικές παρακαταθήκες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και  των οργανώσεων  τους, στον αγώνα για την εξουσία του ΔΣΕ. Τέλος, στους εργατικούς αγώνες  τις δεκαετίες του ‘50 και ‘60, στην αντιδικτατορική πάλη, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στα κοινωνικά κινήματα που ακολούθησαν,  στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Γιουγκοσλαβίας.
Η Αριστερή Συσπείρωση είναι μία πολιτική οργάνωση που ορίζεται ως μεταβατική με στόχο την αναζήτηση και συμβολή στη συγκρότηση μίας επαναστατικής στρατηγικής για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων και μέσω του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στη μετάβαση στον κομμουνισμό. Υπό αυτή την έννοια βασικό στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής της οργάνωσης είναι η συμβολή στην οικοδόμηση και ενσωμάτωση τελικά στον επαναστατικό φορέα της εργατικής τάξης.
Στο δρόμο αυτό απορρίπτουμε κάθε στρατηγική κυβερνητισμού και συνδιαχείρισης. Διαχωριζόμαστε από τις στρατηγικές συγκρότησης συμμαχιών του κεφαλαίου και της εργατικής τάξης. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της υλοποίησης του στόχου για τη συγκρότηση μίας ταξικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης με στόχο την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και τη συντριβή των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτούνται στη βάση του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.
Εμμένουμε στην ανάγκη σύνδεσης, αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης  του  στρατηγικού  στόχου με την τακτική μας, χωρίς να στρατεύουμε το δυναμικό μας σε τακτισμούς, όπου κάθε τακτικός ελιγμός θα αποκλείει συντρόφους από την πολιτική  της οργάνωσης, αλλά και μετατρέπει το πολιτικό υποκείμενο έρμαιο των τακτισμών σε βάρος του στρατηγικού στόχου.
Επιδιώκουμε την παρέμβαση στην κατεύθυνση όξυνσης των αντιφάσεων της καπιταλιστικής συγκρότησης και των διαμεσολαβήσεων των κρατικών μηχανισμών, στην οικοδόμηση και πολιτικοποίηση κοινωνικών μετώπων ως σημείων συμπύκνωσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής στρατηγικής. 
Η Αριστερή Συσπείρωση παρεμβαίνει στα κοινωνικά μέτωπα στην προσπάθεια οικοδόμησης μίας μαζικής γραμμής, με στόχο τη νικηφόρα έκβαση. Συμμετέχουμε και πρωτοστατούμε  στην ίδρυση  σχημάτων και συσπειρώσεων σε  σωματεία και χώρους εργασίας, σε σχήματα γειτονιών , σε σχήματα συσπείρωσης και κοινής δράσης στο χώρο της νεολαίας. Επιδιώκουμε και συμμετέχουμε  στον αγωνιστικό συντονισμό  αυτών των σχημάτων με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, τη  σύνθεση και την κοινή δράση. 
Η Αριστερή Συσπείρωση εκτιμά ότι έχει ιδιαίτερη αξία για την αυτοτελή συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς η λειτουργία  συσπειρωσιακών σχημάτων, την οποία επιδιώκουμε να διευρύνουμε συναντώντας αγωνιστές και συντρόφους που έχουν συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση.
Η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους και τις κοινωνικές συγκρούσεις, η παραγωγή μαζικής πολιτικής γραμμής αποτελεί το στοιχείο εφαρμογής της θεωρίας, δοκιμασίας της γραμμής της οργάνωσης και των μελών και αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη συγκρότηση της οργάνωσης και συμβολής στη σύνθεση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς των αγώνων σε αντιπαράθεση με την αριστερά των σαλονιών, του παραγοντισμού και της ήττας.
Ιδιαίτερα στην εποχή της έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και της  μνημονιακής σάρωσης, η διαμόρφωση ενός ευρέος αριστερού κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή αποτελεί αναγκαίο μονόδρομο για τον κόσμο της εργασίας και προστασίας του λαϊκού εισοδήματος. Ενός μετώπου που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υπαγωγής στις επιλογές της αστικής τάξης, της εξόδου από τη ζώνη του € και την Ε.Ε, της πλήρους διαγραφής του χρέους  χωρίς υποσημειώσεις, της  εθνικοποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και κομβικών επιχειρήσεων,  των μέτρων διασφάλισης του λαϊκού εισοδήματος.
Η Αριστερή Συσπείρωση στοχεύει στην οικοδόμηση ενός αυτοτελούς πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η δυνατότητα συγκρότησης του μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και τη στρατηγική των συνιστωσών της επαναστατικής αριστεράς.  Επιβεβαιώνεται μέσα από τις παρεμβάσεις των οργανώσεων στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των λαϊκών στρωμάτων στην επίθεση της αστικής τάξης την εποχή του μνημονίου.
Για αυτό το λόγο συνεχίζουμε να παρεμβαίνουμε και να επιχειρούμε στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς . Συμμετέχουμε στo ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως μετωπικό σχήμα οργανώσεων και αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επιδιώκοντας τη διεύρυνση του μετώπου, το βάθεμα του πολιτικού διαλόγου και την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας του, την εμπλοκή του με τα κοινωνικά κινήματα και  τους αγώνες, την ενίσχυση του μέσα από τις ανακατατάξεις, ρήξεις και αποδεσμεύσεις κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς.
Τέλος η συγκρότηση της Αριστερής Συσπείρωσης  γίνεται στη βάση της δημοκρατικής λειτουργίας, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα της διαφωνίας για τα μέλη της, κόντρα σε λογικές ηγεμονισμού και γραφειοκρατικών συμβουλίων, με υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων.

Αριστερή Συσπείρωση

Αθήνα 25 Οκτώβρη 2012
 

Διαλύεται η οργάνωση ΑΡΑΣ (συνιστώσα ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Τέλος εποχής για την ΑΡΑΣ – Σε ανασυγκρότηση η Συσπειρωσιακή Αριστερά

· Κείμενο αποχώρησης από την ΑΡ.Α.Σ.
·Ανασυγκρότηση του ριζοσπαστικού ρεύματος της συσπειρωσιακής Αριστεράς
·Σταθερές οι πολιτικές επιλογές και θέσεις για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ενότητα και κοινή δράση της Αριστεράς.
·Παραμένει ως στρατιγηκή επιλογή η συσπείρωση της ριζοσπαστικής αριστεράς

Με κείμενο αποχώρησης από την ΑΡΑΣ, που υπογράφτηκε από την συντριπτική πλειοψηφία των μελών της, κλείνει η αυλαία του “δράματος” σε αυτό το χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, που ταλανίζονταν από παθογένεια, εσωστρέφια, ομαδοποιήσεις και διαλυτισμό.

Η ευθύνη αποδίδεται αποκλειστικά στον “ιδρυτικό πολιτικό κύκλο” της ΑΡΑΣ, που του καταλογίζονται πρακτικές “αποκλεισμού, εξώθησης εξόδου, υποταγής σε αυτόν των μελών της οργάνωσης με κύριο στόχο τον απόλυτο έλεγχο της οργάνωσης και την πολιτική του επιβίωση”.

Όλες οι εσωτερικές κρίσεις της ΑΡΑΣ προσπαθούσαν να ξεπεραστούν από τον ιδρυτικό πολιτικό κύκλο με την εξόντωση του “εσωτερικού εχθρού”, με την αντανακλαστική αντιμετώπιση της εσωτερικής διαφωνίας ως προσπάθεια ανατροπής του. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν η προηγούμενες τρεις μαζικές αποχωρήσεις μελών και η αποστράτευση κατά καιρούς εκατοντάδων αγωνιστών.

Κάθε προσπάθεια επίλυσης των διαφωνιών στο εσωτερικό της οργάνωσης αποδείχθηκε μάταιη γιατί συναντούσε τους τακτικισμούς του ιδρυτικού πολιτικού κύκλου, που παρέτειναν και ανέβαλαν τη συνδιάσκεψη της οργάνωσης επειδή δεν τους εξυπηρετούσαν οι συσχετισμοί.

Οι επιλογές αυτές του πολιτικού κέντρου της ΑΡΑΣ οδήγησαν στην μαζική συνειδητή αποχώρηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της, αποκαλύπτωντας ότι “ο βασιλιάς είναι γυμνός”.

Μετά τη δημοσιοποίηση του κειμένου αποχώρησης, ακολουθούν ως χιονοστιβάδα, νέες μαζικές αποχωρήσεις μελών, που συμπαρατάσονται με τους υπογράφοντες το κείμενο. Στην κατεύθυνση αυτής της συμπαράταξης, ενεργοποιούνται επίσης, ένα αρκετά μεγάλο δυναμικό της ΑΡΑΣ που είχε αποχωρήσει σε προηγούμενα χρονικά διαστηήματα ή είχε αποστρατευθεί, καθώς και άτομα που βρίσκονταν στον πολιτικό της περίγυρο.

ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ

Το νέο πολιτικό μόρφωμα που συγκροτήθηκε, ήδη λειτουργεί με
τη μορφή
της πολιτικής οργάνωσης. Συγκρότησε ανοικτά και συνεχώς διευρυνόμενα προσωρινά συντονιστικά όργανα, με στόχο την καλύτερη και πιο συντονισμένη παρέμβαση στα πολιτικά καθήκοντα που απορρέουν από την κρίσιμη πολιτική συγκυρία, την οργανωτική ανασυγκρότηση και λειτουργία των πυρήνων βάσης, την προετοιμασία και επεξεργασία θέσεων για συνδιάσκεψη σε πολύ σύντομο χρονικό ορίζοντα.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΙΑΚΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Το νέο πολιτικό μόρφωμα παραμένει σταθερό στις βασικές πολιτικές θέσεις, που είχε κατακτήει στις μέχρι τώρα κινηματικές και πολιτικές διαδικασίες, θα συμμετέχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως συνιστώσα της, θα συνεχίσει να είναι παρόν στα μετωπικά πολιτικά, κοινωνικά και συνδικαλιστικά σχήματα. Θα επιδιώξει να συμβάλει για την πολιτική συνεννόηση και την μετωπική κινηματική συνεργασία της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο αποχώρησης.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΣ

Από την πρώτη περίοδο ανάπτυξης και μαζικοποίησης της ΑΡ.Α.Σ., λειτουργεί συνεχώς ένας πολιτικός κύκλος συνεννόησης βασιζόμενος σε ένα στενό τμήμα από τον αρχικό πυρήνα συγκρότησης της οργάνωσης, όχι μόνο εντός αλλά και εκτός των επίσημων διαδικασιών της ΑΡ.Α.Σ. Ο πολιτικός αυτός κύκλος πέρα από την πολιτική τροφοδοσία, τον ιδεολογικό εξοπλισμό και την οργανωτική ανάπτυξη, φροντίζει και για ένα ακόμα ζήτημα: την «προστασία» της ΑΡ.Α.Σ. από παρεκκλίσεις των μελών της προς οποιοαδήποτε κατεύθυνση θεωρείται κάθε στιγμή ως εσφαλμένη. Η «προστασία» της ΑΡ.Α.Σ. από τον «εσωτερικό εχθρό» μονιμοποιείται και σταθεροποιείται ως παράλληλη διαδικασία του τμήματος του ιδρυτικού πολιτικού κύκλου εκτός των οργάνων της από το 2003.

Η παράλληλη διαδικασία τμήματος του τμήματος του ιδρυτικού πολιτικού κύκλου έχει πολλές φορές (όχι πάντα κακόπιστα ή εκ του αποτελέσματος λανθασμένα) παραβιάσει στοιχειώδεις κανόνες συντροφικής συμπεριφοράς, τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων, τις αρχές λειτουργίας και το καταστατικό της Ά συνδιάσκεψης. Ενδεικτικά γεγονότα μονομερούς παραβίασης των κανόνων λειτουργίας της ΑΡ.Α.Σ. αποτελούν η μεταφορά της λήψης αποφάσεων από ένα όργανο (Φ.Σ.) σε άλλο όργανο (Κ.Σ.) με “ευνοϊκότερο” συσχετισμό, ο διορισμός καθοδηγήσεων ή μελών στα όργανα χωρίς συλλογική απόφαση, η εμφάνιση προσωπικών κειμένων ως αποφάσεις οργάνων, η υπαναχώρηση από συλλογικά συμφωνημένες πολιτικές κατευθύνσεις, η παρουσίαση σ/φων με σχέση πολιτικής επιρροής ως μέλη, η αξιοποίηση σ/φων με προφανή χαρακτηριστικά προσωρινής παρουσίας στην ΑΡ.Α.Σ. για την καταπολέμηση του «εσωτερικού εχθρού».

Χαρακτηριστικό είναι η μη λειτουργία πολλών πυρήνων (κυρίως εργαζομένων) με αποτέλεσμα πολλοί σύντροφοι να απομακρύνονται από διαδικασίες βάσης και τελικά η πολιτική συζήτηση-απόφαση να μετατοπίζεται αποκλειστικά στο όργανο του Κ.Σ. Η συγκεντρωτική αυτή λειτουργία απομάκρυνε πολλούς συντρόφους και πολλά μέλη της οργάνωσης δεν βάθυναν την πολιτική τους συγκρότηση. Οποιαδήποτε κριτική σε αυτή την λάθος λειτουργία της οργάνωσης εκλαμβανόταν ως μια διαβρωτική κίνηση.

Η επιδίωξη εξώθησης μελών της οργάνωσης προετοιμάζεται συστηματικά σήμερα για 3η φορά από την πλευρά αυτού του τμήματος του πολιτικού κύκλου, ως διαδικασία ανασυγκρότησής του στα πλαίσια μιας αντιπαράθεσης με τον υποδεικνυόμενο ως «εσωτερικό εχθρό». Την πρώτη φορά ήταν απέναντι σε μια αντίληψη που χαρακτηρίζεται ως «απολίτικη, φοιτητοκεντρική, κομμουνιστοφοβική, μη συγκρουσιακή». Την δεύτερη φορά ήταν απέναντι σε μια αντίληψη που χαρακτηρίζεται ως «αντιοργανωτική, φιλοτροτσκιστική». Την τρίτη φορά είναι απέναντι σε μια αντίληψη που χαρακτηρίζεται ως «προσωποπαγής, επικίνδυνη, φραξιονιστική»

Απέναντι στην παράλληλη διαδικασία αυτού του πολιτικού κύκλου ακριβώς επειδή αυτή παραβιάζει κανόνες λειτουργίας της ΑΡ.Α.Σ. συγκροτούνται για 3η επίσης φορά παράλληλα με τις επίσημες οργανωτικές δομές δίκτυα, με κύριο το στοιχείο της αυτοάμυνας απέναντι στην εξώθηση, τον αποκλεισμό και την υποταγή στο συγκεκριμένο τμήμα. Κατά παράδοξο δε τρόπο, κάθε φορά αυτοί που πρωτοστατούν πρόθυμα ή παροτρύνονται από το συγκεκριμένο τμήμα της ΑΡ.Α.Σ. να εξοντώσουν τον «εσωτερικό εχθρό» αποτελούν κατά κανόνα τον επόμενο «εσωτερικό εχθρό». Είναι λοιπόν τουλάχιστον υποκριτικό, το μόνο μόνιμο παράλληλο δίκτυο, να χρεώνει σε οποιονδήποτε άλλον την πρακτική παράλληλης λειτουργίας εκτός των διαδικασιών της ΑΡ.Α.Σ, όταν το ίδιο πρώτο την εφαρμόζει και συστηματικά την διδάσκει.

Η διαδικασία ανεύρεσης και εξόντωσης του «εσωτερικού εχθρού» είναι μια διαδικασία που αποσυγκροτεί συνεχώς την ΑΡΑΣ, προκαλώντας την συνεχή αιμορραγία της σε πολιτικά στελέχη και στην αποδυνάμωση των πολιτικών της πρακτικών και στόχων.

Συνοπτικά, όλες οι εσωτερικές κρίσεις της ΑΡΑΣ μέχρι σήμερα, αν και δεν ταυτίζονται απόλυτα, ωστόσο εκδηλώνονται και επιχειρείται να επιλυθούν με κοινά χαρακτηριστικά.

1. Την αντανακλαστική αντιμετώπιση της διαφωνίας ως προσπάθεια ανατροπής του τμήματος του πολιτικού κύκλου-κέντρου ή αν μη τι άλλο την πρόκληση φθοράς σε αυτό, χωρίς προσπάθεια ανάγνωσης και κατανόησής της

2. Την αναβάθμιση της οργανωτικής αντιμετώπισης που προκρίνει ο συγκεκριμένος αυτός κύκλος.

3. Την κατηγορία για φραξιονισμό στους συντρόφους που θέτουν τη διαφωνία, χρεώνοντάς τους παράλληλα μια σειρά από συντηρητικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά όπως: σεξιστές, δεξιοί, απολίτικοι, έχοντες εμπεδώσει το φόβο την ήττα και άλλα μικροαστικά ιδεολογικά πρότυπα (καριερίστες, νοικοκυραίοι, κοινωνικός μέσος όρος) ενώ παράλληλα είναι «ευεπίφοροι στις κοινωνικές πιέσεις και τάσεις που αναπτύσσονται» και αρνούνται να κάνουν το «άλμα προς τα μπρός».

4. Την προσπάθεια αυτού του κύκλου να εμπλέξει στα εσωτερικά ζητήματα της οργάνωσης μέλη άλλων οργανώσεων της ρ.α. με στόχο να επηρεάσει υπέρ του την έκβαση της εσωτερικής “αντιπαράθεσης”, διαδίδοντας επιλεκτικά στοιχεία της εσωτερικής συζήτησης. Τελικά η τακτική αυτή παγιώθηκε ως κύριο στοιχείο στον εσωτερικό διάλογο της ΑΡΑΣ. Στα πλαίσια αυτά διεξήχθη και αποτυπώθηκε εξόφθαλμα κυκλική σταυροδοσία στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Παράλληλα παρακάμφθηκε το τελευταίο χρονικό διάστημα από πλευράς ΑΡ.Α.Σ. η γραμμή για ενιαιομετωπική δράση στα πολιτικά και κυρίως στα κοινωνικά μέτωπα, καθώς και η προοπτική διεύρυνσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτάσσοντας ως πρόφαση την ενιαιότητα του χώρου, με συνέπεια όμως την εμβάθυνση του σεκταρισμό του.

5. Η αντιπαράθεση δεν αφορά σε καταλυτικές στρατηγικές πολιτικές διαφορές, αλλά διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις, και συνεπώς η εμμονή αλλά και μεγένθυσή της αντιπαράθεσης η οποία διαχρονικά εξελίσσεται, οφείλεται μόνο στην προσπάθεια απόλυτου και με κάθε κόστος ελέγχου της ΑΡ.Α.Σ. από τον συγκεκριμένο τμήμα.

6. Η επίλυση των διαφωνιών επιχειρείται κατά κανόνα με την «αναβάθμιση» της οργανωτικής λειτουργίας (σήμερα με τον μονομερή ορισμό εξωτερικών καθοδηγήσεων). Χαρακτηριστικό είναι ότι το οργανωτικό σκέλος της Ά Συνδιάσκεψης παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις απέτυχε να καταργήσει τα παράλληλα δίκτυα με την πολιτική λειτουργία των οργάνων της ΑΡ.Α.Σ. και δυστυχώς επιβεβαιώνεται ότι ο άδηλος στόχος της δεν ήταν η εξέλιξη της ΑΡ.Α.Σ. από πολιτική ομάδα σε πολιτική οργάνωση, αλλά ο καθολικός έλεγχος της οργάνωσης.

Σήμερα σε μια εφιαλτική κοινωνική συγκυρία θα έπρεπε να αποτρέπεται η διάλυση των πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς και μάλιστα με μια σχετική ευκολία, ειδικά δε όταν δεν υφίστανται, αλλά κατασκευάζονται, στρατηγικές πολιτικές διαφωνίες. Όμως σε μια συγκυρία όπου απαιτούνται ευρύτερες συσπειρώσεις είναι φανερό ότι η στάση και απόφαση του ενός τμήματος του καθοδηγητικού κύκλου της ΑΡΑΣ είναι να ακολουθήσει την εντελώς αντίθετη πολιτική στρατηγική για το εσωτερικό της οργάνωσης. Η επιμονή τους να διαγράψουν συντρόφους και μάλιστα παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΣ, χρεώνοντάς τους το σύνολο της ευθύνης της εσωτερικής αντιπαράθεσης που αναπτύχθηκε πρόσφατα, αποτελεί όριο πολιτικής συνύπαρξης.

Προσπαθήσαμε επανειλημμένα, παρά τις αντιπαραθέσεις, να οριοθετήσουμε το πολιτικό διακύβευμα και να προσδιορίσουμε με κάθε δυνατό τρόπο ότι είναι αναγκαίο στη συγκυρία η ενότητα της ΑΡΑΣ να μην τραυματιστεί εκ νέου. Προσπαθήσαμε με πολιτικούς όρους να ανακόψουμε τη βούληση ορισμένων συντρόφων για διάλυση της ΑΡΑΣ, όμως η πρωτοβουλία αυτή βρήκε τοίχο σε μια σειρά συντρόφους, οι οποίοι εκτιμούν πως κάθε προσπάθεια διατήρησης της ενότητας της ΑΡΑΣ αποτελεί τροχοπέδη για την εμπέδωση της γραμμής του «πολιτικού κέντρου της». Έτσι λοιπόν, επιλέχθηκε να μην ανοίξουν με ουσιαστικό τρόπο μια σειρά από κομβικά ζητήματα που θα έφερναν τον πολιτικό διάλογο και παρέμβαση της ΑΡΑΣ ένα βήμα εμπρός όπως:

· Την προσπάθεια για την οικοδόμηση ενός μετώπου πρωτίστως των δυνάμεων της αριστεράς, που με συγκεκριμένο και ενιαίο τρόπο, σε πολιτικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε επίπεδο εργασιακών χώρων και συνοικιών, με πρακτικούς και ιδεολογικούς όρους θα αντισταθεί στην επέλαση του κεφαλαίου.

· Το ζήτημα της γείωσης και εμπέδωσης της πολιτικής γραμμής και επεξεργασίας της ΑΡ.Α.Σ. για τους κοινωνικούς χώρους και τα μέτωπα (ενιαιομετωπικές δράσεις). Πράγμα που είχε σαν συνέπεια να μην είναι επαρκώς προετοιμασμένη η ΑΡ.Α.Σ. για να συμβάλλει αποτελεσματικά στην συγκρότηση ενός αντί μνημονιακού κινήματος αλλά και παράλληλα να μην έχει τη δυνατότητα παρέμβασης σε σημαντικά μέτωπα της περιόδου (ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, διάλυση επαγγελμάτων) παρά το γεγονός ότι σε συγκεκριμένους χώρους οι δυνάμεις της επαρκούσαν για την υλοποίηση συγκεκριμένων κινήσεων.

· Η διαρκής αναβολή της 2ης Συνδιάσκεψη της ΑΡ.Α.Σ. που θα μπορούσε να επιδράσει καταλυτικά στο ξεπέρασμα πολλών πολιτικών αντιθέσεων, για λόγους φαντασιακών «συσχετισμών» χωρίς καμία πολιτική λογική.

Οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και στρατηγικές στο εσωτερικό της ΑΡΑΣ φάνηκαν ανυπέρβλητο εμπόδιο, στο βαθμό που όποια προσπάθεια άμβλυνσης της διαμάχης στο εσωτερικό της ΑΡΑΣ έγινε από τη μεριά μας το προηγούμενο χρονικό διάστημα αντιμετωπίστηκε ως επίθεση στο πολιτικό κέντρο και μάλιστα αντιμετωπιστήκαμε με ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα.

Ως έμπρακτη προσπάθεια συμβιβασμού των αντιθέσεων:

– αποδεχτήκαμε τη νέα σύνθεση του Κ.Σ. με διορισμένα μέλη – ενεργούμενα του πολιτικού «κέντρου» της ΑΡ.Α.Σ.

– αποδεχτήκαμε η νέα σύνθεση του Κ.Σ. να συζητήσει πειθαρχικά μέτρα

– αποδεχτήκαμε την κλειστή διαδικασία του Κ.Σ. και στέρηση λόγου από μη μέλη του σε κρίσιμες συνεδριάσεις

Παρά ταύτα έχει γίνει σαφές ότι:

– η θητεία της νέας σύνθεσης του Κ.Σ. παρατάθηκε επ’ αόριστο όπως και η ΄Β Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

– η νέα σύνθεση του Κ.Σ. ορίζει εξωτερικές διπλές όπου η ανάγκη «συνέτισης» το επιβάλει καθοδηγήσεις σε όλους τους πυρήνες με τη λογική της εξώθησης των «υπό διαγραφή» μελών και όσων αντιπαρατέθηκαν στις διαγραφές.

– τα «υπό διαγραφή» μέλη προσφέρονται ως «Ιφιγένειες» στον χώρο της ρ.α. για να καθαρθούν οι ευθύνες του πολιτικού «κέντρου» της ΑΡ.Α.Σ. για επιλογές του προηγούμενου διαστήματος

Έχει γίνει σαφές ότι οι πρόσφατες επιλογές αυτού του κύκλου της ΑΡ.Α.Σ. επιχειρούν να καταστήσουν αδύνατη την οποιαδήποτε κοινή πολιτική πρακτική ή απόφαση στο εσωτερικό της ΑΡΑΣ. Υπό αυτές τις συνθήκες κρίνουμε πώς είναι αδύνατη η περαιτέρω συνύπαρξη μας μέσα στην ίδια οργάνωση και επιλέγουμε συνειδητά την αποχώρηση μας από την ΑΡΑΣ προσπαθώντας να μη κουβαλήσουμε μαζί μας τις παθογένειες που τη χαρακτηρίζουν.

Υπερασπιζόμαστε πλήρως τις πολιτικές επιλογές, πρωτοβουλίες και τοποθετήσεις της ΑΡΑΣ τις οποίες άλλωστε συνδιαμορφώσαμε και αναλάβαμε την υλοποίησή τους, ακόμα και για όσες πρακτικές η πρωτοβουλία ανήκει σε άλλους. Επιπλέον αναλαμβάνουμε πλήρως το σημαντικό μερίδιο ευθύνης που μας αντιστοιχεί για όλες τις ως τώρα πρακτικές και εσωτερικές διαδικασίες της ΑΡ.Α.Σ. και αναγνωρίζουμε δημόσια ότι και εμείς υπήρξαμε μέρος του προβλήματος.

Σε αυτή την ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία που απαιτούνται οι ευρύτερες συνεργασίες και συσπειρώσεις για την απόκρουση της επίθεσης του κεφαλαίου και την ολοκληρωτική καταστροφής των δυνάμεων της εργασίας, απαιτείται περισσότερο από ποτέ να αφιερώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στη συγκρότηση ενός ευρυτερου μετώπου κοινωνικών αντιστάσεων και όχι σε συγκρούσεις για εσωτερική κατανάλωση. Συνεχίζουμε στο μέτωπο του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να προσπαθούμε για τη συντονισμένη παρέμβαση μέσα σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους αλλά και στις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές επιχειρώντας τη διαμόρφωση κοινωνικών συσπειρώσεων, στις οποίες να συμμετέχει και ο κόσμος που αναφέρεται σε άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Παραμένουμε ενεργοί στα μετωπικά πολιτικά, κοινωνικά και συνδικαλιστικά σχήματα στα οποία συμμετέχουμε. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την πολιτική συνεννόηση και για την μετωπική κινηματική συνεργασία της Αριστεράς.

Επιμένουμε να είμαστε:

· Με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού, στην οικοδόμηση της εργατικής και λαϊκής εξουσίας στην κατεύθυνση προς τον κομμουνισμό.

· Με μια αντικυβερνητική και αντισυνδιαχειριστική στρατηγική, που στοχεύει στην διαμόρφωση μιας ταξικής κοινωνικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης.

· Με την οικοδόμηση του αυτοτελούς ρεύματος της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς και σε ρήξη με το αστικό πολιτικό σύστημα.

· Με την οικοδόμηση του αριστερού κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή του μνημονίου και των πυλώνων που το στηρίζουν.

*Το παραπάνω κείμενο που κατατέθηκε στην ΑΡ.Α.Σ. έχει προσυπογράψει η πλειοψηφία των μελών της. Για ευνόητους λόγους δεν δημοσιοποιούνται τα ονόματα όλων όσων το έχουν υπογράψει, παρά μόνο των μελών του Κ.Σ.
Μπλάνας Δημήτρης
Κοντομάρης Σπύρος
Βαζούρας Αλέξης
Κοσκινάς Δημήτρης
Βραδής Στέλιος
Τσιουμπρής Γιάννης
Μαλάμης Κων/νος
Μιχαλόπουλος Γιάννης
Θηβαίος Σπύρος
Μαυρομάτης Γιώργος
Χριστόπουλος Κων/νος

Πηγή: http://aristeriantepithesi.blogspot.gr

 

Η αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων από την ΑΡΑΣ

  1. Οι βουλευτικές εκλογές της 6 Μάη εξέφρασαν με πρωτοφανή τρόπο την βαθιά κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που χαρακτηρίζει την ελληνική πολιτική σκηνή. Τα δύο αστικά κόμματα εξουσίας που εναλλάσσονταν στην κυβερνητική εξουσία τα τελευταία σαράντα χρόνια έπεσαν σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά, ανάλογα μόνο με αυτά που αφορούσαν σε περιόδους ιστορικών πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων. Ειδικά η συντριβή του ΠΑΣΟΚ, στα μεγάλα αστικά κέντρα και στις εργαζόμενες τάξεις θα βαθύνει τα στοιχεία της πολιτικής κρίσης. Από κοντά και οι μνημονιακοί τους εταίροι ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ.
  2. Η αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ανταρσύα, άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) κατέλαβε ένα ποσοστό 27 %, το υψηλότερο από τον εμφύλιο και μετά και 1.700.000 ψήφους. Όμως αποτελεί αρνητικό στοιχείο ότι η βασική κερδισμένη δύναμη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όλη την προηγούμενη περίοδο και ειδικά πριν τις εκλογές υιοθέτησε μία φιλο ΕΕ και φιλο ΟΝΕ στάση, αποφεύγοντας να απαντήσει στα τρομοκρατικά διλήμματα και λειτουργώντας ως ανάχωμα, απέναντι, σε μία ποιο αντισυστημική μετατόπιση. Αντίστοιχα η πολιτική συμμαχία με τους διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ, που όλα τα προηγούμενα χρόνια στήριξαν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική τουλάχιστον στην Αττική φαίνεται ότι θα έχει επιπτώσεις και στην διάρθρωση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, ενισχύοντας πιθανά μια σοσιαλδημοκρατική του κατεύθυνση. Έτσι αυτές οι εκλογές παρά τις συνθήκες της οξύτατης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης εξέφρασαν μία αλλαγή των συσχετισμών στην αριστερά και την ενίσχυση των φιλο ΕΕ και φιλο ΟΝΕ δυνάμεων και την καθήλωση των αντι ΕΕ δυνάμεων.
  3. Η εξέλιξη αυτή αντανακλά ότι η ιδεολογική επίδραση πτυχών της κυρίαρχης ιδεολογίας όπως η παραμονή στην ΟΝΕ, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί παρά τις κοινωνικές συνθήκες της κρίσης. Αντανακλά όμως επίσης τις σοβαρές πολιτικές αδυναμίες και υστερήσεις εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που έχουν έναν διακηρυκτικά αντισυστημικό λόγο και πρώτα και κύρια του ΚΚΕ. Η πολιτική του καθήλωση σε μία τέτοια συγκυρία, όπου εκτοξεύθηκαν ένα σύνολο αντιμνημονιακών, δεξιών και αριστερών δυνάμεων, η περιχαράκωση του στα αστικά κέντρα, στις εργαζόμενες τάξεις και στις δυναμικές ηλικίες, είναι εν μέρει και αποτέλεσμα της σεκταριστικής και διασπαστικής πολιτικής, της άρνησης κάθε μορφής πολιτικής συνεργασίας και σχέσεις με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς
  4. Το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι αναντίστοιχο με τη συγκυρία και τις απαιτήσεις της. Είναι γεγονός ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τριπλασίασε τις επιδόσεις της σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009 ενώ εμφανίζει και εξαπλάσια ποσοστά από τις μέσες εκλογικές επιδόσεις της άκρας αριστεράς σε όλες τις εκλογές από το 1974 έως το 2009. Όμως αν συνεκτιμηθεί η  κοινωνική συγκυρία, η πολιτική της κατεύθυνση που διακηρυκτικά είχε μαζικά χαρακτηριστικά και μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική πολιτική πρόταση τότε το αποτέλεσμα αποτελεί αποτυχία και θα δημιουργήσει πιέσεις. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν κατάφερε να αποκρυσταλλώσει ένα επαρκές τρίτο διακριτό ρεύμα στην αριστερά, λαμβάνοντας υπ όψη και την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί ένα ανταγωνιστικό πολιτικό σχέδιο. Υπάρχουν αντικειμενικοί παράγοντες που έπαιξαν ρόλο, ο εκλογικός νόμος, το ναρκοθετημένο πεδίο των εκλογών, τα ισχυρά διαχρονικά διλήμματα υπέρ του ευρώ, η ιστορική χαμηλή εκλογική απήχηση της άκρας αριστερά, με όλο το φορτίο που παράγει. Ωστόσο, κυρίως αυτό που βαραίνει σε σχέση με ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα μπορούσε να υπερβαίνει σημαντικά την επίδοση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να κάνει τη διαφορά, αφορά την ίδια την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ειδικά μετά τις περιφερειακές εκλογές του 2010, όπου αποτυπώθηκε μία σημαντική κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απέφυγε, να κάνει οποιοδήποτε άνοιγμα, όχι μόνο για να διευρυνθεί πολιτικά, αλλά και για να οικοδομήσει πολιτικές σχέσεις στη βάση, σε επίπεδο συνοικιών, τοπικών πρωτοβουλιών, σωματείων με δυνάμεις, ρεύματα και αντιλήψεις που διαφοροποιούνταν από την δεξιόστροφη πολιτική μετατόπιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν η απόρριψη της πολιτικής συνεργασίας με δυνάμεις του ΜΑΑ λίγες μέρες πριν τις εκλογές, παρά την ταύτιση τους με το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γεγονός που επέδρασε αρνητικά α) στην αποδυνάμωση του λόγου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα είχε μεγαλύτερη διεισδυτικότητα σε ένα ευρύτερο λαϊκό ακροατήριο, στο βαθμό θα εκφραζόταν και από ιστορικά στελέχη της αριστεράς, β) εμφανίζοντας την αναξιόπιστη σε σχέση με την πραγματική της πρόθεση για μία ευρύτερη μετωπική πολιτική και να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για τα αριστερίστικα χαρακτηριστικά της, τη λογική της χαμένης ψήφου κ.λ.π. Παράλληλα όλο το προηγούμενο διάστημα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντί να κατευθυνθεί προς τις μάζες με ένα μετωπικό πολιτικό πρόγραμμα, ανάλωσε υπερβολικές δυνάμεις, στους εσωτερικούς συσχετισμούς, τις μικροισορροπίες και τους μικροηγεμονισμούς, μεταξύ οργανώσεων, ή και προσώπων και τάσεων εντός των οργανώσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη σημαντικότερη περίοδο κοινωνικών αγώνων και κρίσης του πολιτικού συστήματος το Σεπτέμβριο – Οκτώβριο του 2011, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ασχολείτο με την Συνδιάσκεψη της με τις γνωστές μεθοδολογίες και αποτελέσματα. Αλλά και οι πολιτικές επιλογές της προεκλογικής περιόδου (όπως η μη συνεργασία με τις δυνάμεις του ΜΑΑ) αλλά και εν μέρει ο τρόπος διεξαγωγής της έφερε τη σφραγίδα των επιδιώξεων, και των ισορροπιών μεταξύ οργανώσεων και των βασικών τους τάσεων.  Ακόμα περισσότερο η απογείωση των τελευταίων ημερών της προεκλογικής περιόδου, περισσότερο βλάπτει μακροπρόθεσμα το εγχείρημα, παρά το βοήθησε. Δεν έλειψε η “επάρκεια και το στρατηγικό βάθος των προγραμματικών απαντήσεων” αλλά το άνοιγμα σε ευρύτερα ακροατήρια που έστω και δημοσκοπικά ασπάζονται τις θέσεις μας (παύση πληρωμών , έξοδος από ΟΝΕ κλπ). Νομίζουμε ότι πολιτικές κατευθύνσεις για την οικοδόμηση του νέου κομμουνιστικού κόμματος, ή ενός νέου κομμουνιστικού φορέα, ή ακόμα χειρότερα η οικοδόμηση σχέσεων και προσωπικής προβολής, μέσω δικτύων διανοουμένων της αριστεράς, όπως φαίνεται και από τα αποτελέσματα είναι μακριά από τις απαιτήσεις της συγκυρίας.
  5. Ανεξάρτητα από τα παραπάνω και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί μία σημαντική πολιτική παρακαταθήκη η οποία πρέπει να ενισχυθεί. Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι α) να αναπροσανατολισθεί η πολιτική της κατεύθυνση, σε μία πολιτική συμμαχιών στη βάση, επιχειρώντας να αξιοποιήσει τις υπαρκτές αντιφάσεις και διαθέσεις ενός σημαντικού δυναμικού που υποστήριξε την αριστερά και στις δύο βασικές της εκδοχές β) να επιχειρήσει να διευρυνθεί, να ενισχύσει την πολιτική δραστηριότητα της και να λειτουργήσει ως αυτό που πραγματικά είναι, ως μέτωπο και όχι ως πρόπλασμα μίας νέας οργάνωσης,.
  6. Εκτός από την ενίσχυση της αριστεράς οι εκλογές αυτές κατέγραψαν μία μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς, κάτι που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και ποιο αρνητικά μηνύματα τους. Η τάση αυτή, αποκρυσταλλώνεται κυρίως στο αποτέλεσμα της Χ.Α., αλλά όχι μόνο. Ειδικά, η άνοδος της Χ.Α. με τα ιδιαίτερα φιλοναζιστικά, και τρομοκρατικά χαρακτηριστικά της, πρέπει να μελετηθεί, στο βαθμό που αναπτύσσεται ομοιογενώς σε περιοχές που δεν υπάρχουν μετανάστες και αντανακλά ευρύτερα αντιδραστικά χαρακτηριστικά, το ρατσισμό, το σεξισμό, τον αντικομμουνισμό, τον ατομισμό και τη ροπή προς τη βία, που αναπτύσσονται σε τμήματα της νεολαίας, των ανέργων και των μικροαστικών στρωμάτων μέσα στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα και οξύνονται μέσα στη κρίση. Η αριστερά είτε υποτίμησε αυτές τις τάσεις και την ανάγκη για αντιπαράθεση μαζί τους, είτε επιχείρησε να το κάνει, με τρόπους εξωτερικούς από τις ανάγκες και τις συνθήκες ύπαρξης των λαϊκών στρωμάτων στα οποία απευθύνεται η ακροδεξιά. Είναι επιτακτική σήμερα η οικοδόμηση ενός μετώπου όλων των δυνάμεων της αριστεράς, αλλά ακόμα και αστικοδημοκρατικών δυνάμεων (ΔΗΜΑΡ, οικολόγοι κ.λ.π.), που με συγκεκριμένο και ενιαίο τρόπο και σε πολιτικό επίπεδο, αλλά κυρίως σε επίπεδο εργασιακών χώρων και συνοικιών, να αποκαλύπτει τις θέσεις και το ρόλο της ακροδεξιάς να αντιπαρατίθεται σε αυτές, αλλά και να την αντιμετωπίζει και πρακτικά σε κάθε επίπεδο και με κάθε πρόσφορο μέσο.
  7. Τα εκλογικά αποτελέσματα σε μία πρώτη φάση φαίνεται να μην δίνουν διέξοδο στο αστικό πολιτικό σύστημα, και να οξύνουν τα στοιχεία πολιτικής κρίσης, κάτι που θα εντείνει και την κοινωνικό οικονομική κρίση. Αναμφίβολα αυτό θα συσπειρώσει τα κέντρα εξουσίας του πολιτικού συστήματος σε ποιο αυταρχικές κατευθύνσεις, ενιοποίησης των αστικών πολιτικών δυνάμεων, έντασης του αυταρχικού λόγου και πρακτικής, γιατί δεν υπάρχει σήμερα κάποια εναλλακτική διέξοδος κευνσιανού χαρακτήρα παρά μόνο η ένταση της συνολικότερης επίθεσης στα λαϊκά στρώματα. Στο πλαίσιο αυτό είναι πιθανή η επανάληψη, των εκλογών, με ένταση των τρομοκρατικών διλημμάτων. Ωστόσο η γενικότερη συγκυρία είναι τέτοια, που η ρευστότητα θα παραμείνει και θα υπάρξουν σημαντικές δυνατότητες για τις αριστερές αντικαπιταλιστικές τάσεις στο βαθμό που θα αναπτύξουν μία συνεκτική μετωπική πολιτική κυρίως στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους και θα αναπτύσσουν κοινές πρακτικές και πολιτικές σχέσεις με άλλες δυνάμεις και τάσεις στο εσωτερικό της αριστεράς.
 

Ανακοίνωση της ΑΡΑΣ σχετικά με την έκβαση των συζητήσεων ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΜΑΑ για κοινή εκλογική κάθοδο

Για μια – ακόμα – ευκαιρία που χάθηκε..
H Aριστερά έχασε άλλη μια ευκαιρία σε μια κρίσιμη περίοδο. Η άρνηση της πλειοψηφίας των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ,ΣΕΚ,ΟΚΔΕ Σπάρτακος) να συνεργαστούν και εκλογικά με τις δυνάμεις του ΜΑΑ αποδυναμώνει την κατεύθυνση που η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει όλο αυτό το χρονικό διάστημα μέσα στο κίνημα: την υποστήριξη ενός σχεδίου άμεσης διεξόδου από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων με παύση πληρωμών/διαγραφή του χρέους-έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ-εθνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό και λαϊκό έλεγχο-απαγόρευση απολύσεων-αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.



Μιας διεξόδου που θα επιβληθεί με τον αγωνιστικό καταναγκασμό του κινήματος και που ανοίγει διάπλατα το δρόμο για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων.  Όταν σ’αυτό το πλαίσιο υπάρχει συμφωνία δεν υπάρχει καμία δικαιολογία (ούτε χρονική) για να μην προχωρήσουν συνεργασίες χωρίς αποκλεισμούς και σε ισότιμη βάση. Υπάρχουν μόνο ευθύνες, συλλογικές και ατομικές. Υπάρχουν μόνο αγκυλώσεις και μικροηγεμονισμοί.


Εμείς από τη μεριά μας ξέρουμε ότι και έφικτο ήταν και αναγκαίο να βαδίσουμε μαζί με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους του ΜΑΑ που υποστηρίζουν την ίδια κατεύθυνση.
Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ενδυνάμωση αυτής της κατεύθυνσης, αυτού του πολιτικού σχεδίου, του μόνου που μπορεί άμεσα να εφαρμοσθεί στην πράξη, του μόνου που μπορεί να αναδιατάξει τους συσχετισμούς υπέρ των δυνάμεων της εργασίας.

Θα παλέψουμε και στις εκλογές αυτό το σχέδιο να γίνει κτήμα ευρύτερων λαϊκών μαζών μέσα από την καμπάνια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα συνεχίσουμε (αταλάντευτα) να αντιμαχόμαστε απόψεις που υποτιμουν τους άμεσους πολιτικούς στόχους και παραπέμπουν την επίτευξή τους στο επέκεινα (της λαϊκής εξουσίας, της ανατροπής των συσχετισμών στην ΕΕ, της επανάστασης και του κομμουνισμού).
Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε  έτσι ώστε να ενωθούν σε μια κοινή μετωπική συγκρότηση όλοι όσοι το υποστηρίζουν, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυνάμεις του ΜΑΑ, αλλά και μια σειρά άλλων δυνάμεων που λόγω των δικών τους αγκυλώσεων παραμένουν εγκλωβισμένοι σε άλλες λογικές.  
 

Ανακοίνωση της ΑΡΑΣ: εκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων σχετικά με τις προτάσεις για από κοινού κάθοδο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (Eκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής: η πρόταση της ΑΡΑΝ και η απάντηση μελών του ΜΑΑ , ΘETIKH απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη συνεργασία με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής) δημοσιεύουμε και ανακοίνωση της ΑΡιστερής Αντικαπιταλιστικής Συσπείρωσης – ΑΡΑΣ (από τη σελίδα της) σύμφωνα με την οποία τοποθετείται θετικά στην συνεργασία (η συγκεκριμένη ανακοίνωση δημοσιεύθηκε στις 8/4). 
Καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου θα αναδημοσιεύονται διακηρύξεις – ανακοινώσεις εκλογικών συνδυασμών, κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς και θα ταξινομούνται στην ετικέτα “Εκλογές 2012” η οποία έχει τοποθετηθεί στην στήλη δεξιά.

kokkinostupos  
Ανακοίνωση της ΑΡΑΣ για τις εκλογές: Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά, ήρθε η ώρα της της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς

Η καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα και η πάλη των τάξεων στο πεδίο αυτό, επέφερε ανατροπές και δημιούργησε νέα δεδομένα τόσο σε σχέση με το συσχετισμό δύναμης όσο και στο πολιτικό επίπεδο.  Η πίεση που ασκεί η αστική στρατηγική για την υπέρβασή της έχει εξανεμίσει μέσα σε δύο χρόνια το λαϊκό εισόδημα  και τις εργατικές κατακτήσεις και επιχειρεί να σταθεροποιήσει από τη μία ακόμη πιο βαθιά νεοφιλελεύθερη διάρθρωση των σχέσεων παραγωγής αλλά και ένα πολιτικό σύστημα που θα εξοστρακίζει από τους κρατικούς μηχανισμούς κάθε αντανάκλαση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων στο εσωτερικό του. Η νέα δανειακή σύμβαση του Φλεβάρη μαζί με τα νέα μνημονιακά μέτρα αλλά και τα εξαγγελόμενα μέτρα του Ιουνίου προχωρούν ακόμη περισσότερο την επίθεση στον ελληνικό λαό αλλά και τον ιδεολογικό εκβιασμό που του ασκεί η πραξικοπηματική Κυβέρνηση των αστικών δυνάμεων σε αγαστή  συνεργασία με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Οι εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα τον τελευταίο χρόνο έχουν πια καταστήσει σαφές ότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν συστρατευθεί  πίσω από έναν άξονα για τη διάσωση της κερδοφορίας τους: την παραμονή στην ευρωζώνη και την ευρωστρατηγική.


Από την άλλη πλευρά ο λαός έχει δώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα γιγάντιες μάχες, με αγώνες που διέρρηξαν το πολιτικό σύστημα και τα αστικά κόμματα δημιουργώντας  κοινωνική ρευστότητα και ισχυρά στοιχεία πολιτικής κρίσης, με αποκορύφωμα την παλλαική διαδήλωση της 12ης φλεβάρη που πήρε εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ταχύτατη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, πυλώνα της αστικής πολιτικής, της ευρωστρατηγικής και της «κοινωνικής ειρήνης» στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αλλά και η αποδιάρθρωση στη ΝΔ και το ΛΑΟΣ.  Επιπλέον, οι αγώνες αυτοί, αλλά κι οι επιμέρους ηρωικοί αγώνες των εργαζόμενων σε κλάδους και κρίσιμους παραγωγικούς τομείς, έχουν διαχύσει έναν κοινωνικό ριζοσπαστισμό και έχουν δημιουργήσει νέες μορφές πάλης και πυρήνες κοινωνικού αγώνα σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και χώρους νεολαίας, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις. Όμως, παραμένει το γεγονός ότι αυτή η λαϊκή αγανάκτηση και διεκδικητικότητα εμφανίζει καμπές και υφέσεις, μια αποσπασματικότητα που επηρεάζεται από την συνεχή επιβολή μέτρων, πράγμα που στη λαϊκή συνείδηση εγγράφεται ως ήττα. Και τελικά δεν καταφέρνει να αντανακλαστεί στο πολιτικό επίπεδο παρά με την μερική άνοδο των ποσοστών της αριστεράς.

 Απέναντι στη λαϊκή πάλη, το κράτος διαρκώς θωρακίζεται κατασταλτικά και σκληραίνει τους μηχανισμούς του. Μια τέτοια διαδικασία, αυτή της αυταρχικοποίησης, δεν περιλαμβάνει μόνο την φυσική καταστολή, που έχει οξυνθεί σε βαθμό αναίρεσης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας, με ενδεικτικό το νέο νομοσχέδιο ποινικοποίησης των διαδηλώσεων. Εμφανίζεται και με την ελαχιστοποίηση της κρατικής «ανοχής» απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις, την ιδεολογική σκλήρυνση και δημιουργία εσωτερικών εχθρών, την ένταση του ρόλου της κατασταλτικής επιβολής. Ο κρατικός μηχανισμός διαμορφώνεται έτσι ώστε να απεμπολεί κάθε στοιχείο ενσωμάτωσης των λαϊκών προσδοκιών στο εσωτερικό του. Ο δημόσιος λόγος μετατοπίζεται με τον πυρήνα του να αποτελεί το στοιχείο του Νόμου και της τάξης, του κρατικού μονοπωλίου της βίας. Τέτοιας έντασης επιθετικότητα αναδεικνύει και η ναζιστικής έμπνευσης μεταναστευτική πολιτική με τις επιχειρήσεις σκούπα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και η κρατικά καθοδηγούμενη δράση ακροδεξιών συμμοριών.  Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί παρά να ασκεί τεράστιες πιέσεις από τη μια πολιτικό σύστημα και τις δυνάμεις της αριστεράς, που στοχοποιούνται πλέον ανοιχτά ως «επικίνδυνες» και υπόκεινται σε κατασταλτική διαχείριση.  Από την άλλη έχει στόχο να λειτουργήσει διαλυτικά στον κοινωνικό ιστό και να διαρρήξει τη συλλογική συγκρότηση των λαϊκών μαζών, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση να παίρνει χαρακτηριστικά εξατομίκευσης και απελπισίας. Η συγκλονιστική πράξη αυτοχειρίας του 77χρονου φαρμακοποιού στο Σύνταγμα ήταν ξεκάθαρα μια πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας αλλά και μια δολοφονία, ένα έγκλημα της κυβέρνησης των μνημονίων και του δολοφονικού πολιτικού συστήματος.

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα η αριστερά δίνει μεγάλες μάχες, αλλά εμφανίζεται  αναντίστοιχη των απαιτήσεων, αδύναμη να συμπυκνώσει τη λαϊκή πάλη σε πολιτικό αγώνα με νικηφόρα προοπτική, αλλά και να βάλει έναν πραγματικό φραγμό στην εγκληματική αστική πολιτική. Το ΚΚΕ από τη μια, επιμένει στο δρόμο του απομονωτισμού και της καταγγελειολογίας, αποστρεφόμενο κάθε εκρηκτική καμπή της ταξικής πάλης, οριακά διαφυλάσσοντας κατά καιρούς την πολιτική ομαλότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, παραμένει προσκολλημένος στην καλλιέργεια αυταπατών για μια λύση στα πλαίσια της ΕΕ, έχοντας στόχο περισσότερο να προσεγγίσει τα πολιτικά στελέχη που αποστρατεύονται από το ΠΑΣΟΚ.

Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχουν πρωτοστατήσει στους κοινωνικούς αγώνες όχι μόνο στους δρόμους, τις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς αλλά και θέτοντας ένα πολιτικό πρόγραμμα που δείχνει ένα δρόμο για τα λαϊκά στρώματα ρήξης με αυτό το πολιτικό σύστημα και με την αστική στρατηγική. Το πολιτικό πρόγραμμα εργατικής διεξόδου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση των τεσσάρων σημείων: στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, έξοδος από την ΟΝΕ, εθνικοποίηση τραπεζών και βασικών παραγωγικών μονάδων, είναι η απάντηση στους μονοδρόμους που επιβάλλουν τα μνημόνιά τους.

Παράλληλα, όμως, για την όξυνση της ταξικής πάλης και την αντανάκλαση της λαϊκού αγώνα στο πολιτικό επίπεδο απαιτείται ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συσπείρωση. Χρειάζεται ο μετασχηματισμός του χάρτη της αριστεράς και ένα άλμα προς τα μπρος από τον πολυκατακερματισμό και την αποδιοργάνωση του αντικαπιταλιστικού δυναμικού. Είναι αναγκαία όσο ποτέ η συγκρότηση ενός αγωνιστικού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για να μπορέσουν οι κοινωνικές συγκρούσεις να εκφραστούν υλικά σε μια πολιτική προοπτική των λαϊκών τάξεων που θα συγκρούεται με τους βασικούς άξονες της αστικής στρατηγικής. Η συγκρότηση μιας τέτοιας πρότασης σε κεντρικοπολιτική βάση είναι αναγκαίος όρος για την οικοδόμηση μιας κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας που θα θέτει πραγματικά όρους ρήξης με τη στρατηγική ΔΝΤ-ΕΕ-ΟΝΕ αλλά και διαμόρφωσης ενός άλλου συσχετισμού δύναμης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Κατά την άποψή μας, αν και αυτή η πρόταση αφορά μια  στρατηγική που θα διαχέεται σε κοινωνικούς χώρους μέσα από ευρύτερες αγωνιστικές συσπειρώσεις και θα αποτελεί μακροπρόθεσμα σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο μια πολιτική συσπείρωση δυνάμεων, μπορούν αυτές οι εκλογές να αποτελέσουν σταθμό για να εκφραστεί μια τέτοια στρατηγική, ακριβώς για να μην δοθεί η δυνατότητα στο πολιτικό σύστημα να σταθεροποιηθεί και να επανανομομοποιηθεί, για να μην καταγράψουν οι δυνάμεις της αριστεράς άλλη μια φορά τη λαϊκή απογοήτευση, για να εκφραστεί ένα άλλο κοινωνικό ριζοσπαστικό και αντικαπιταλιστικό κοινωνικό ρεύμα.

Θεωρούμε απαραίτητο βήμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και για να συνεχίσει να είναι πρωτοπόρο όχημα για την υπόθεση της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς να κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Να κάνει κάλεσμα σε μια σειρά πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις για κοινή εκλογική κάθοδο και συγκρότηση αυτού του μετώπου. Είτε δυνάμεις που χρόνια τώρα στην επαναστατική αριστερά ακολουθούν μοναχικούς δρόμους ή βρίσκονται εκτος ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μ-λ χώρος, ΚΟΑΝ, ΟΚΔΕ, ΕΕΚ), είτε πολιτικές δυνάμεις που αποσχίστηκαν από ρεφορμιστικούς δρόμους και ακολουθούν μια στρατηγική ριζοσπαστικών αγώνων και μια πολιτική πρόταση αντίστοιχη με αυτήν της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέτωπο Α/Α, πρώην κομμάτια της ΚΟΕ). Μόνο ενδυναμωμένη μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αντικαπιταλιστική αριστερά να βγουν από μια τέτοια διαδικασία και πιο ισχυρή για να επάγει αποτελέσματα στην υπόθεση του κοινωνικού κινήματος.

Μια σειρά πολιτικοί λόγοι υπαγορεύουν ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, ξεπερνώντας φοβίες και αγκυλώσεις:

1. Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντανακλά ένα διακριτό πολιτικό σχέδιο μέσα στην αριστερά, που είναι το μόνο που έχει τη δυνατότητα να εφαρμοστεί στην πράξη και να πετύχει νίκες. Ένα τέτοιο μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί μόνο μέσα από τον κοινωνικό καταναγκασμό του κινήματος και όχι σε συνεργασία με μερίδες της αστικής τάξης, αλλά μπορεί να επιβληθεί άμεσα (προτού η εργατική τάξη κατακτήσει την πολιτική και κοινωνική εξουσία και μετασχηματίσει την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής). Αυτό έρχεται σε αντίθεση τόσο με το πολιτικό σχέδιο του ΚΚΕ που προϋποθέτει πρώτα την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη (δια του κόμματος που την εκπροσωπεί), όσο και με το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ που προϋποθέτει την αλλαγή των συσχετισμών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο προκειμένου να μετατοπιστεί η κοινωνική ισχύς στο εσωτερικό της ΕΕ και να μεταλλαχθεί η δομή της, καλλιεργώντας αυταπάτες για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ως μηχανισμός. Πρόκειται για πολιτικά σχέδια που και ανεφάρμοστα είναι και δεν μπορούν να πείσουν τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα σπρώχνοντας τα σε άλλες κατευθύνσεις και αποτελούν το άλλοθι για να μην  ανατραπεί η μνημονιακή πολιτική. Όσοι συγκλίνουν με το πολιτικό σχέδιο που διατυπώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει κατά τη γνώμη μας να συνεργασθούν και εκλογικά προκειμένου να μεταβάλλουν τους συσχετισμούς και στην Αριστερά και πρωτίστως στην κοινωνία.

2. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να βλέπει τις συνεργασίες στη βάση ακριβώς πολιτικών σχεδίων και όχι κριτηρίων οργανωτικών ή πολιτικών απολογιών, γιατί το ξεδίπλωμα σχεδίων είναι που τελικά επιδρά στην ταξική πάλη. Τόσο τυχόν αποδυνάμωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και αδυναμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υποδεχθεί και να συνεργασθεί με όσους υιοθετούν αυτό το πολιτικό σχέδιο θα ενίσχυε τα άλλα πολιτικά σχέδια (και ιδίως το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ).

3. Οι πολιτικές μετατοπίσεις που έχουν πραγματοποιήσει οι δυνάμεις του ΜΑΑ και ευρύτερα πολιτικά ακροατήρια της αριστεράς δεν είναι οπορτουνιστικές και έχουν πραγματοποιηθεί με πολιτικό κόστος και με τομές στον υπάρχοντα χάρτη της αριστεράς. Μάλιστα, όσο πιο ηχηρές είναι αυτές οι μετατοπίσεις τόσο αναδεικνύουν και τη δυνατότητα της αντικαπιταλιστικής πρότασης να επιφέρει ρήγματα και να ηγεμονεύει. Ακριβώς γι΄ αυτό είναι μυωπική η λογική για αποκλεισμό ηχηρών προσώπων από εκλογικές συνεργασίες. Στο έδαφος αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε ούτε την αποτύπωση των συνεργαζόμενων δυνάμεων στο όνομα του κατεβάσματος γιατί ακριβώς δείχνουν τη δυνατότητα του πολιτικού μας σχεδίου να μετατοπίζει ευρύτερες δυνάμεις που είχαν υιοθετήσει άλλα πολιτικά σχέδια.

Για εμάς, προϋποθέσεις για αυτή τη διαδικασία αποτελούν: α) μια κοινή πίστη στην προώθηση των αξόνων του προγράμματος εργατικής διεξόδου από την κρίση, μια πρόταση που διαχωρίζει ξεκάθαρα πολιτικά το στίγμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα, μέσα από το αναγκαίο –και όχι μίνιμουμ- πολιτικό πρόγραμμα και χωρίς υπερεπαναστατικές μετατοπίσεις που τείνουν να συγκλίνουν περισσότερο με μια μεσσιανική αντίληψη που καλύπτει το ΚΚΕ. β) την πολιτική συμφωνία ότι θα ασκηθεί σαφής και σκληρή κριτική στα ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια και γ) την πολιτική δέσμευση ότι αυτή η πολιτική συνεργασία δεν είναι απλά προεκλογική.

Aυτή η πρόταση δεν μπορεί φυσικά να στηρίζεται σε αποκλεισμούς, ιδιαίτερα προσώπων που έχουν πρωταγωνιστήσει στις ριζικές πολιτικές μετατοπίσεις κομματιών της αριστεράς από ρεφορμιστικές αντιλήψεις και μορφώματα, έτσι ώστε να προσμετράμε σήμερα εντελώς διαφορετικά την πολιτική δυναμικής της αντικαπιταλιστικής οπτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκροτήθηκε χωρίς πολιτικούς αποκλεισμούς στην βάση της αναγκαιότητας να οικοδομηθεί ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο, αφού το γεγονός ότι στη σημερινή συγκυρία δεν υπάρχει έδαφος για κοινωνικές συμμαχίες ή συμβιβασμούς της εργατικής τάξης με μερίδες του κεφαλαίου κατεδείκνυε την ανεδαφικότητα των προτάσεων για αντινεοφιλελεύθερα (ΣΥΡΙΖΑ) ή αντιμονοπωλιακά (ΚΚΕ) μέτωπα. Για να γίνει αυτό χρειάστηκε να υπερβούμε λογικές αποκλεισμών και μικροηγεμονισμών που οδήγησαν αρχικά στη δημιουργία δυο διαφορετικών σχημάτων (ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ). Στις σημερινές συνθήκες θα ήταν ακόμα πιο τραγικό οι αναγκαίες πολιτικές συγκλίσεις στη βάση και το έδαφος συγκεκριμένων πολιτικών σχεδίων να ταλανίζονται από λογικές αποκλεισμών προσώπων, λογικές που έχουμε ήδη αφήσει πίσω μας.

Είναι η ώρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βγει μπροστά και να πρωταγωνιστήσει για τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα ταράξει συθέμελα την πολιτική τους, θα δρομολογήσει την ανατροπή και θα δώσει προοπτική στο λαϊκό αγώνα για έναν άλλο δρόμο. Να μην χάσουμε και αυτήν την ευκαιρία!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ