RSS

Category Archives: Αριστερή Συσπείρωση

Μεταβατικό πρόγραμμα και κυβερνητική εξουσία

syntagma-diadilosiΝα διαλυθεί τώρα η Βουλή! – Θέλουμε κυβέρνηση δημοκρατική!

Του Γιάννη Χριστόπουλου

Όχι δεν είναι ακόμα τουλάχιστον κάποιο νέο σύνθημα στις διαδηλώσεις που το φωνάζουν τα μέλη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι αγανακτισμένοι εργαζόμενοι και ο λαός  που ευελπιστούν ότι μια κυβερνητική αλλαγή από την αριστερά θα του έλυνε κάποια  προβλήματα. Συνήθως και ιστορικά έτσι συμβαίνει και τέτοιου είδους συνθήματα ακούγονται από τις δυνάμεις της Αριστεράς που βρίσκονται πίσω από τις ανάγκες και διαθέσεις των λαών, που «αναζητούν» άλλους δρόμους προσέγγισης στην σοσιαλιστική προοπτική, που τρέφουν φρούδες ελπίδες ότι μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να αλλάξει την κοινωνία ή σε καλύτερη εκδοχή ότι μια κυβερνητική αλλαγή μπορεί να είναι η αρχή.

Έτσι συνέβη και στα τέλη της δεκαετίας του 70
όταν  το νηπιακό ΠΑΣΟΚ με θέσεις αντι- ευρωπαϊκές και αντιιμπεριαλιστικές βάδιζε ολοταχώς για το ραντεβού του με την ιστορία στις 18 Οκτώβρη του 1981, απαλλαγμένο μάλιστα και από βαρίδια, όπως τον μετέπειτα πρωθυπουργό και πρόεδρο του  Κ. Σημίτη, που «σφάχτηκε» γιατί εξέφρασε διαφορετική άποψη και τάχθηκε με την «Ευρώπη των λαών» απέναντι στη θέση «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Το σύνθημα για διάλυση της βουλής και δημοκρατική κυβέρνηση δεν ήταν του ΠΑΣΟΚ.
Δεν ήταν σύνθημα της ευρωκομμουνιστικής αριστεράς που την κατατρόπωνε ο Ανδρέας Παπανδρέου και από τα έδρανα της Βουλής όταν απευθύνονταν στο Λεωνίδα Κύρκο με φράσεις όπως «είστε η Αριστερά των σαλονιών και του Κολωνακίου». Το παραπάνω σύνθημα προβλήθηκε από το ΚΚΕ  τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου έβγαινε από τα αριστερά, τότε που το κατηγορούσε για προδοσίες και λάθη, για χαμένες ευκαιρίες, για έλλειψη οραμάτων, για αγκυλώσεις και ρεφορμισμό.

Σε εκείνη τη «σοσιαλιστική» πλημμυρίδα της μεταπολίτευσης ο Ανδρέας Παπανδρέου φάνταζε κάτι σαν το Φιντέλ Κάστρο της Μεσογείου και στη χειρότερη εκδοχή του σαν τον Αλιέντε και το τραγικό του τέλος.
Δεν υπήρχε μεγάλη κινητοποίηση που τα ισχυρά τότε και μαζικά μπλοκ του ΚΚΕ δε  δονούνταν από το σύνθημα: «να διαλυθεί τώρα η βουλή – θέλουμε κυβέρνηση δημοκρατική».

Και όμως και μετά την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας από τον  Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Οκτώβρη του 81’ και  στα πρώτα χρόνια  της  «σοσιαλιστικής κυβέρνησης», η αριστερά, όχι αυτή των σαλονιών που διαλύονταν αλλά η άλλη, η κομμουνιστική με το ΚΚΕ, αλλά και τμήματα της εξωκοινοβουλευτικής, συνέχιζαν να ονειρεύονται φιλολαϊκές διεξόδους μέσα από τη «δημοκρατική κυβέρνηση», τον άλλο δρόμο κλπ.

Θυμάμαι ακόμα την προεκλογική εκστρατεία του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές του 1984 και το κεντρικό του σύνθημα «Όχι πίσω-Μπροστά». Θυμάμαι στα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου του ΚΚΕ στην Πανεπιστημίου τον αείμνηστο εκείνο αγωνιστή και δεινό ρήτορα Βασίλη Εφραιμίδη, πίσω από τις μεγάλες αφίσες του ΚΚΕ με αυτό το κεντρικό σύνθημα, να προσπαθεί να πείσει το μαζικό ακροατήριο, στην καταπληκτική κατά τα άλλα εκείνη ομιλία του, επαναλαμβάνοντάς συνεχώς  το κεντρικό εκείνο σύνθημα «Όχι πίσω-Μπροστά».

Είχε μεσολαβήσει βέβαια και το 11ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1982, όπου οι λίγες φωνές που ακούστηκαν  για την ανάγκη αλλαγής της πολιτικής και στάσης του ΚΚΕ  απέναντι στο ΠΑΣΟΚ απομονώθηκαν. Έτσι το ΚΚΕ,  ως «συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση» συνέχισε την βασανιστική αυτοκαταστροφική του πορεία για να οδηγηθεί το 1989 στον ενιαίο συνασπισμό της Αριστεράς, στο παν-αριστερό εκείνο μέτωπο εκείνης της εποχής, στη συμμετοχή του μέσω αυτού στην κυβέρνηση Τζανετάκη, μαζί με τη ΝΔ και λίγο αργότερα στην «εθνική κυβέρνηση» με όλους μαζί, δεξιούς, σοσιαΛΗΣΤΕΣ, αριστερούς του βουνού και των σαλονιών.
Γιατί τα θυμάμαι τώρα όλα αυτά;

Γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν καρικατούρα αλλά ως σκιάχτρο. 

Αριστερή κυβέρνηση, κυβερνητική εξουσία,  συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση στο ενδεχόμενο αριστερής κυβέρνησης, ενότητα της αριστεράς, Αριστερό Μέτωπο, δυαδική εξουσία,  ρόλος του μαζικού και εργατικού κινήματος, νέα μεταπολίτευση, άλλος δρόμος, δημοκρατικός έλεγχος της οικονομίας, παραγωγική ανασυγκρότηση, συλλογικός και κοινωνικός σχεδιασμός της οικονομίας κλπ, κλπ. κλπ…

Τίποτα καινούργιο, τίποτα νέο…

Οι θέσεις που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κύριος εκφραστής της κυβερνώσας αριστεράς,  μπορούν να συγκριθούν και με υστέρηση μάλιστα με τις θέσεις  όχι του ΠΑΣΟΚ της μεταπολίτευσης αλλά με τις θέσεις της ΕΚ-ΝΔ το 74 και ΕΔΗΚ το 77.

Το ΚΚΕ με τον ιδεολογικό του σεχταρισμό και τη ρεφορμιστική ταχτική, επιβεβαιώνει  ότι δεν είναι και τόσο μεγάλη η απόσταση από το δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό κι ότι το ένα πάει μαζί με το άλλο.

Κομμάτια της αντικαπιταλιστικής  και ριζοσπαστικής αριστεράς εμπέδωσαν την ήττα, έχασαν την εμπιστοσύνη τους στη δύναμη του λαϊκού παράγοντα, την πίστη τους στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή. Αναζητούν διέξοδο για την αριστερά μέσα από τον κυβερνητισμό και τις εκλογικές αυταπάτες, ξεχνούν  ότι η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, ακόμα και η επαναστατική, έχει ταξικό χαραχτήρα, ξεχνούν ότι η εξουσία ασκείτε από κάποια κοινωνική τάξη σε βάρος κάποιας άλλης, ότι αυτή η τάξη που έχει την εξουσία  καταπιέζει τις άλλες κοινωνικές τάξεις και ότι ασκείτε από πάντα ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα  στους καταπιεστές και καταπιεζόμενους.
Καμιά κυβέρνηση δεν είναι έξω από αυτή την ανάγνωση, καμία κυβέρνηση δεν είναι υπερταξική, ούτε θεατής της ταξικής πάλης.

Είναι λάθος δυνάμεις της  αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς να  επιζητούν και να επιδιώκουν μια  τέτοια κυβέρνηση ως προϋπόθεση για την υλοποίηση του μεταβατικού  προγράμματος.  Αν το μεταβατικό πρόγραμμα είναι σε σύγκρουση και αντιπαράθεση με το σύστημα εξουσίας και αν ακόμα έχει στρατεύσει πίσω του τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και του λαού, είναι αυταπάτη να πιστεύει κάποιος ότι η κυρίαρχη τάξη, που έχει την εξουσία, θα επιτρέψει την εφαρμογή του. Το μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί όχι μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες και εκλογικά ποσοστά αλλά μόνο μέσα από την πάλη των εργαζομένων και του λαού. Όσο πιο επαναστατικό είναι το μεταβατικό πρόγραμμα τόσο πιο  ανεβασμένες θα είναι και οι μορφές πάλης που θα απαιτούνται για την επιβολή του.

Αν μιλάμε για κάποιο ανώδυνο για την άρχουσα τάξη μεταβατικό πρόγραμμα, που θα είναι μέσα στα πλαίσια διαχείρισης του συστήματος, τότε σωστά η διεκδίκησή του προβάλλεται στα αστικά πλαίσια του κοινοβουλευτισμού και της κυβερνητικής εξουσίας. Και εδώ βέβαια χωράει πολύ συζήτηση για το κατά πόσο, σε αυτές τις συνθήκες της κρίσης και της σαρωτικής  επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας, υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμών από τις δυνάμεις του κεφαλαίου έστω σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση.

Πλήρωσε η Αριστερά απόψεις που οδήγησαν σε λογικές ιστορικών συμβιβασμών. Με λογικές κυβερνητισμού οδηγήθηκαν ιστορικά Κομμουνιστικά Κόμματα στην συρρίκνωση και διάλυση.  Πλήρωσε όμως και πληρώνει και το εργατικό κίνημα, που βρέθηκε χωρίς ιδεολογική καθοδήγηση και σε αδυναμία να αντιμετωπίσει την αστική επίθεση με την  ταξική πάλη να σημειώνει υποχώρηση.
Το μεταβατικό πρόγραμμα της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, δεν μπορεί να  είναι ένα πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση μέσα στα πλαίσια του αστικού συστήματος εξουσίας και δεν είναι τέτοιο. Δεν επιδιώκει τη διαχείριση  της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά τη συντριβή του καπιταλισμού. Η υλοποίησή του δεν είναι στάδιο πριν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, είναι στιγμή της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας, όπου στην πάλη για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης στο σήμερα και με τις προτάσεις του μεταβατικού προγράμματος συσπειρώνονται-συγκεντρώνονται οι κινητήριες δυνάμεις που θα το επιβάλουν από τα κάτω, ανοίγοντας παράλληλα το δρόμο για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

 Το μεταβατικό πρόγραμμα δηλαδή δεν υλοποιείται από μια  κυβέρνηση μεταβατική, που κατά πως λέγεται θα στηρίζεται από το εργατικό και λαϊκό κίνημα, (κούνια που τους κούναγε αν επιφυλάσσουν τέτοιοι ρόλο στο εργατικό και λαϊκό κίνημα) αλλά από μια κυβέρνηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχει η εργατική τάξη.

Μα θα αναρωτηθεί κάποιος τι το θέλουμε τότε το μεταβατικό πρόγραμμα και δεν μιλάμε για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, όπως κάνει τάχα και το ΚΚΕ. 

Καταρχήν το ΚΚΕ δεν κάνει κάτι τέτοιο. Δεν μιλάει για το σοσιαλισμό και πολύ περισσότερο δεν παλεύει γι’ αυτόν. Αρνείται την κίνηση μαζών και ιδεών, τη μαζική γραμμή. Αρνείται την ενότητα και το ενιαίο στην έκφραση της εργατικής τάξης που είναι προϋπόθεση για την επαναστατική αλλαγή (αυτό εκφράζει ο διαχωρισμός των εργαζομένων κατά το από εδώ τα στέρφα-από εκεί τα γαλάρια). Αρνείται στην πράξη τις συμμαχίες και την ανάγκη του μεταβατικού προγράμματος, την ανάγκη της σύνδεση της πάλης για τα  προβλήματα των εργαζομένων και του λαού στο σήμερα και τη σύνδεσή τους μέσα από ένα μεταβατικό πρόγραμμα  στην πάλη για σοσιαλισμό. Το ΚΚΕ αρνείται το μαζικό χαραχτήρα της επαναστατικής αλλαγής και υποτάσσει την επαναστατική διαδικασία στο αλάθητο του κόμματος. Αρνείται να συμβάλει στην μετουσίωση του εκρηκτικού αυθόρμητου σε οργανωμένο γιατί έχει άλλη αντίληψη για το ρόλο των μαζών, της εργατικής δημοκρατίας,  της πρωτοπορίας, του κόμματος και εν τέλει του σοσιαλισμού.

Δεύτερο.  Δύο είναι οι προϋποθέσεις για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας και το σοσιαλισμό. Οι αντικειμενικές συνθήκες που υπάρχουν (καπιταλισμός) και οι υποκειμενικές που δεν υπάρχουν (ωρίμανση του επαναστατικού υποκείμενου – κόμμα). Κατά συνέπεια η επαναστατική πάλη πρέπει να συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση, της ωρίμανσης δηλαδή του υποκειμενικού παράγοντα πράγμα που θα γίνει στο καμίνι της ταξικής πάλης. Το μεταβατικό πρόγραμμα και η μετωπική πάλη μπορούν και πρέπει  να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση.

Τρίτο. Το ερώτημα είναι πλαστό και αποκαλύπτεται  το πώς βλέπουν το μεταβατικό πρόγραμμα όσοι το θέτουν. Αποκαλύπτεται ότι βλέπουν  το μεταβατικό πρόγραμμα, σαν αυτοτελή στρατηγικό στόχο και όχι σαν τακτικό επαναστατικό εργαλείο, βλέπουν ότι μέσα από την υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος (αλήθεια ποιού;) θα βελτιωθεί η θέση των εργαζομένων και του λαού και σταδιακά θα επέλθει ο κοινωνικός μετασχηματισμός. Τέτοιες απόψεις είναι σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, είναι στην κατεύθυνση των κοινωνικών συμβιβασμών και της ταξικής συνεργασίας.

Και τι κάνουμε;

Η απάντηση είναι Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής. Μέτωπο κοινωνικών συμμαχιών των εργαζομένων με τα μικροαστικά στρωμάτων που καταστρέφονται εξ’ αιτίας της κρίσης, με τη φτωχή αγροτιά και τη νεολαία. Ρίχνουμε όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή την κατεύθυνση και στην οικοδόμηση κοινωνικών μετώπων και συμμαχιών, πρωτοστατώντας στη δημιουργία πλατιών κοινωνικών σχημάτων αγώνα, αντίστασης, ανυπακοής και ανατροπής σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά και πλατεία, σε κάθε σχολή και σχολείο.

 Οι διαδικασίες συγκρότησης των αναγκαίων πολιτικών μετώπων είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών διεργασιών που δοκιμάζονται και σφυρηλατούνται στους κοινωνικούς αγώνες. Δεν είναι μια απλή υπόθεση τακτικισμών οργανώσεων και συμφωνιών κορυφής, ούτε υπόθεση κάποιων παραγόντων, κύκλων και παρεών. Τα πολιτικά Μέτωπα προϋποθέτουν προγραμματικές συγκλίσεις και πάνω σε αυτό το επίπεδο διαμορφώνονται οι συμμαχίες. Η ανάγκη για πολιτική συμπόρευση με άλλες δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε καμία απολύτως περίπτωση δεν μπορεί να γίνεται με προγραμματικές υποχωρήσεις γιατί τότε δεν εξυπηρετεί τη μετωπική πολιτική αλλά το Μέτωπο για το Μέτωπο.

Στο βαθμό που υπάρχουν οι προϋποθέσεις και που είναι μόνο μία η προγραμματική σύγκλισηοφείλουμε να προχωρήσουμε στη συγκρότηση του Πολιτικού Μετώπου. Αν αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν μπορούμε και πρέπει να προχωρήσουμε σε συμμαχίες  σε επιμέρους ζητήματα που υπάρχει σύγκλιση για να δημιουργηθούν έτσι και οι προϋποθέσεις για παραπέρα μετωπική πολιτική.

Το βασικό όμως στοιχείο, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει  είναι πως το πολιτικό Μέτωπο συγκροτείται στους αγώνες αντίστασης, ανυπακοής και ανατροπής και είναι μια καθημερινή μαζική μάχη ιδεών και πρακτικών που επιβεβαιώνεται από τον ταξικό προσανατολισμό του μετώπου και τη  σύγκρουση του με το αστικό κράτος.

Σε κάθε περίπτωση ο προσανατολισμός του μετώπου σε κοινοβουλευτικές πρακτικές και συνδιαχειριστικές  λογικές είναι έξω από τις αρχές της επαναστατικής αριστεράς.
Η υλοποίηση του μετωπικού μεταβατικού προγράμματος δεν είναι ζήτημα κυβερνητικής  εξουσίας αλλά επιβολής από τα κάτω.

Και σε κάθε άλλη περίπτωση από την αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά δεν θα ακουστεί: –Να διαλυθεί τώρα η Βουλή! –Θέλουμε κυβέρνηση δημοκρατική!

 

Αριστερή Συσπείρωση: ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

«Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στην φτώχεια και στην μιζέρια, περιμένουν την λύτρωσή τους – αν αυτή είναι η γνώμη σας – τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού θα ξεπεταχθούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δεν θα μπορέσετε να την σβήσετε». 


Αύγουστος Σπάις στο δικαστή Γκάρυ στη δίκη για την εξέγερση των εργατών του Σικάγο την 1η Μάη 1886

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι, άνεργοι

Από εκείνη την αιματοβαμμένη απεργία των εργατών του Σικάγο την Πρωτομαγιά του 1886 που άνοιξε το δρόμο για την κατάκτηση του οκτάωρου και έδειξε το δρόμο του οργανωμένου αγώνα, οι εργαζόμενοι μέσα από τους συνεχείς και ανυποχώρητους αγώνες τους, με ποτάμια αίμα και θυσίες στο βωμό της ταξικής πάλης, συνεχίζουν τους αγώνες τους για δικαιώματα και κατακτήσεις, για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους χωρίς πολέμους, φτώχεια, πείνα και δυστυχία. Αγωνίζονται και περιφρουρούν τις με αίμα κερδισμένες κατακτήσεις τους, διεκδικούν καλύτερη θέση και διεύρυνση των δικαιωμάτων τους, αγωνίζονται για την άλλη κοινωνία της ισότητας, όπου οι άνθρωποι που θα παράγουν θα απολαμβάνουν τα αγαθά του κόπου τους χωρίς αφεντικά που τους κλέβουν τον ιδρώτα τους.

Τούτη η Πρωτομαγιά αλλά και τα τελευταία συνεχόμενα πέντε χρόνια της μνημονιακής επίθεσης, βρίσκει τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία σε ακόμα πιο δεινή θέση -ανεργία, απολύσεις, μείωση των μισθών και συντάξεων, φοροληστείες και χαράτσια, βία και καταστολή, φτώχεια και εξαθλίωση. 

Το καπιταλιστικό σύστημα για να ξεπεράσει τη κρίση του επιβάλει την ανεργία σε 1,5 εκατ. εργαζόμενους, καταδικάζει στη φτώχια και την διάλυση την κοινωνία. . Οι κυβερνήσεις εξυπηρέτησης του κεφαλαίου, η ΕΕ, το ΔΝΤ και οι μηχανισμοί τους ζητούν όλο και πιο πολλές θυσίες από τον εργαζόμενο λαό οδηγώντας στην κοινωνική καταστροφή, την εξαθλίωση στους όρους και τις συνθήκες εργασίας, το γκρέμισμα των κοινωνικών κατακτήσεων σε υγεία, εκπαίδευση, την κατάργηση του ελεύθερου χρόνου, την αργία της Κυριακής. Φορτώνουν τα βάρη της κρίσης τους στους εργαζόμενους και το λαό. 

Όταν ο λαός αντιδρά, όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν, η καταστολή, τα ΜΑΤ και τα δικαστήρια είναι η απάντηση της σιδερένιας γροθιάς του κράτους. Δικαστές καταργούν το δικαίωμα της απεργίας, το κράτος ποινικοποιεί τους απεργούς. 

Βοηθούνται από τα μαντρόσκυλα του συστήματος, τη ναζιστική Χρυσή Αυγή για να νικήσουνε το κίνημα και να υποτάξουνε τους αγωνιστές. 

Επιστρατεύουν επιστάτες για να πυροβολούν εργάτες που διεκδικούν τα μεροκάματά τους στη Μανωλάδα των νέων τσιφλικάδων 
Απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις αποζημειώσεις, τη νομική προστασία του εργαζόμενου, ώστε οι εργοδότες να εκβιάζουν ανενόχλητοι για την όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. 

Σύμμαχοί τους σε αυτή τους την προσπάθεια είναι κι όλοι εκείνοι που μιλάνε δήθεν για το καλό όλου του λαού, που σπέρνουν στη θύελλα αυταπάτες κοινωνικών συμβολαίων και ταξικής συνεργασίας με το κεφάλαιο που δίνουν εξετάσεις στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς του μηχανισμούς για να τους εμπιστευθεί στην κυβερνητική διαχείριση. 
Κοντά τους και όσοι τείνουν χέρι βοήθειας για την «συνδιαχείρηση» της κρίσης, όσοι θέλουν κομμάτι από την πίτα της κυβερνητικής εξουσίας, μακιγιάροντας το πρόσωπο του υπεύθυνου της κρίσης που είναι ο καπιταλισμός. 

Η κοινωνία τους και το σάπιο σύστημά τους δεν παίρνει γιατρειά, δεν διορθώνεται παρά μόνο ανατρέπεται.. 
Η ιστορία του εργατικού κινήματος και το δίδαγμα της Πρωτομαγιάς είναι μια ιστορία συνεχών αγώνων και ασταμάτητης ταξικής πάλης. 

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι, άνεργοι 

Μετά και από το νέο καταστρεπτικό πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 28/04, το νόημα της Πρωτομαγιάς είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. 

  • Για την υπεράσπιση των εκατομμυρίων ανέργων. 
  • Για την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. 
  • Για την απαγόρευση των απολύσεων στο δημόσιο. 
  • Για το μπλοκάρισμα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας.
  • Για κατάργηση των «κεφαλικών» φόρων. 
  • Για να διεκδικήσουμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα, για να τσακίσουμε τη ναζιστική απειλή! 
Τα μέτρα τους δεν πρέπει να περάσουν. Με πίστη στη δύναμη της εργατικής τάξης, με πανεργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό θα ανατραπούν κυβέρνηση και μνημόνια. 
Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, η μαχητική νεολαία, οι άνεργοι, έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στη κοινωνική καταστροφή των μνημονίων και τη δική τους καταστροφή ή το δρόμο του αγώνα για τα δικαιώματά και τις κατακτήσεις τους, για τη συντριβή των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Ο δρόμος της ανατροπής σημαίνει ακύρωση των μνημονίων και των ληστρικών δανειακών συμβάσεων. Μονομερή διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημιώσεις με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, αποκατάσταση των μισθών και συντάξεων και δουλειά για όλους 

Ο πλούτος υπάρχει να το πάρουμε στα χέρια μας. 
Οι μεγάλοι αγώνες της εργατικής τάξης από το Σικάγο και τις μεγάλες σοσιαλιστικές επαναστάσεις μέχρι σήμερα δείχνουν το δρόμο για τις διεκδικήσεις μας. 

-Με μια Αριστερά που θα εμπνεύσει τους εργαζόμενους και το λαό να διεκδικήσουν τον πλούτο που παράγουν και την εξουσία. 

-Με μια Αριστερά που δε είναι υποταγμένη στα συμφέροντα του κεφαλαίου, το ευρώ και την ΕΕ. 

-Με μια Αριστερά που απαντάει στη διάλυση της κοινωνίας στο σήμερα και δε μεταθέτει την ανακούφιση του λαού σε ένα θολό μέλλον. 

Η Αριστερή Συσπείρωση καλεί τους εργαζόμενους και το λαό στην οικοδόμηση αυτής της Αριστεράς, με συσπείρωση όλων των αγωνιστών και των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Καλεί σε μέτωπο ρήξης και ανατροπής με την πολιτική των μνημονίων, της τρόικας και της κυβέρνησης, για μια Αριστερά επαναστατική, ενωτική και αντικαπιταλιστική, της νίκης και της ανατροπής. 
Τα συνθήματα της Πρωτομαγιάς μας δείχνουν το δρόμο 

-Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι 

-Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείται 

-Ψηλά τα τιμημένα κόκκινα λάβαρα! 

-Όλοι στους δρόμους και τους αγώνες! 

-ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!

Αριστερή Συσπείρωση 

Πρωτομαγιά 2013

 

Πολιτική απόφαση της Αριστερής Συσπείρωσης: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι συνεργασίες και τα μέτωπα

Απόφαση Πολιτικής Γραμματείας του Κεντρικού Συντονιστικού

Η Αριστερή Συσπείρωση με αφορμή κινήσεις, εκδηλώσεις και «Πρωτοβουλίες Μετωπικής Συμπόρευσης Δυνάμεων και Αγωνιστών», οι οποίες παρουσιάζονται με δημοσιεύματα στον τύπο, ως συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα ο οποίος θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές και στον οποίο φέρεται να συμμετέχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημειώνει τα παρακάτω:

1. Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης της άρχουσας τάξης είναι η συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας, ρήξης και ανατροπής, Μιας συμμαχίας – μετώπου, που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υποταγής, θα απαιτεί και θα επιβάλλει βαθιές κοινωνικές τομές, ρήξη με τις επιλογές της αστικής τάξης και τελικά και με την ίδια.

2. Η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και κρίνεται από τη στρατηγική και δυναμική των δυνάμεων που το συγκροτούν, από τις πολιτικές πρωτοβουλίες που λαμβάνει, από τη συνδετική ενιαία στρατηγική του, από το σύνολο του προγράμματος που προβάλλει. Επιβεβαιώνεται, μέσα από τις κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις και τακτικές, τις παρεμβάσεις στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων, από την σύγκρουσή του με τις κυρίαρχες πολιτικές του συστήματος εξουσίας, από τον ταξικό του προσανατολισμό. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, των πρωτοβουλιών και των πολιτικών πρακτικών.

3. Η πρόταση για έξοδο από το ευρώ, ξεκομμένη από την ανάγκη για εδώ και τώρα αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν συμβάλλει στην αντικαπιταλιστική έξοδο από την κρίση. Οριακά μπορεί να αποτελέσει την ύστατη στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης ως ανάχωμα σε κοινωνικούς αγώνες με όρο την επιβίωσή της. Σε κάθε περίπτωση κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές και διεθνούς ανταγωνισμού συνθήκες μπορεί και να ενσωματώσει τμήματά της ως αδύναμη αλλά υπαρκτή επιλογή. Στις δυνάμεις της κοινωνίας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της επίθεσης, δημιουργεί αυταπάτες ότι είναι δυνατόν με την έξοδο από την ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, να σωθεί ο λαός από τα δεινά της καπιταλιστικής επίθεσης. Αποπροσανατολίζει παράλληλα από την αναγκαιότητα της κοινωνικής ρήξης και σύγκρουσης για τη διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας, της αντιπαράθεσης με τις μορφές εξουσίας, τους μηχανισμούς και τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές δομές για την κατάργηση της ηγεμονίας της αστικής τάξης. Πολύ περισσότερο, όταν το κομβικό αυτό ζήτημα παραπέμπεται με λογικές κυβερνητισμού και εκλογικών αυταπατών, είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα οδηγήσει σε ήττα του μετώπου και συντριβή των δυνάμεων της εργασίας μέσα από τη διαδικασία μίας ακόμα αυταρχικότερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.


4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως Μέτωπο οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αποτελεί κατάκτηση και ελπίδα και ως τέτοια πρέπει να περιφρουρηθεί. Το μεταβατικό πρόγραμμα των 5 σημείων, που πρώτα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρόβαλε στους εργαζόμενους και το λαό, πέρα από αδυναμίες και παραλήψεις, υιοθετήθηκε στο σύνολό του ή τμήματά του από ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, που αναγνώρισαν τη δυναμική του και συνέβαλε στην παραπέρα ριζοσπαστικοποίησή τους. Αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική προγραμματική πρόταση ρήξης και ανατροπής για έξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και του λαού και είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ.

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η μόνη συγκροτημένη πολιτική δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς, που μπορεί και πρέπει να συμβάλει, αναλαμβάνοντας η ίδια πρωτοβουλία για τη διεύρυνση του μετώπου εκείνου που θα θέσει το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης, ως τη μοναδική ρεαλιστική προγραμματική πρόταση ρήξης και ανατροπής για την έξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και του λαού. Οφείλει να ξεπεράσει αγκυλώσεις, σεχταρισμούς και περιχαρακώσεις, καθώς και ηγεμονισμούς των συνιστωσών της, που διαταράσσουν την εσωτερική της δημοκρατική λειτουργία. Διατηρώντας την αυτοτέλειά της, μπορεί και πρέπει να συμβάλει στην επίτευξη πλατύτερων συνεργασιών, πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων, καθώς και ενωτικών κινήσεων με άλλες δυνάμεις και χώρους. Οφείλει να είναι ανοιχτή και να προκαλέσει συνεργασίες σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, εφόσον υπάρχει βάση προγραμματικής σύγκλισης, αλλά και σε επιμέρους συνεργασίες και συμμαχίες που μπορεί κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες (όπως σήμερα) να πάρουν το χαρακτήρα κεντρικών πολιτικών πρωτοβουλιών, όπως είναι το ζήτημα του ευρώ και της ΕΕ.

6. Οι διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές και σχεδιασμοί συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν βοηθάνε, ούτε στην προώθηση της αναγκαίας μετωπικής δράσης, ούτε την ίδια την ενότητα που επικαλούνται, ούτε πολύ περισσότερο στη διεύρυνση του μετώπου και την ενδυνάμωση της κοινωνικής απεύθυνσης. Πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους, ότι η οποιαδήποτε διεργασία δεν μπορεί να είναι αντιπαραθετική προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα μέλη της, ούτε η προβολή διαφορετικών απόψεων και θέσεων να λειτουργεί εκβιαστικά και ανυπόμονα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την δική της αυτοτελή λειτουργία και μπροστά από τη συνδιάσκεψή της μπορεί και πρέπει να συζητήσει τη μετωπική της πολιτική, την οποία και να καταλήξει.

7. Η Αριστερή Συσπείρωση θα επιδιώξει να συμβάλει με τη δράση της μέσα στα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα, ώστε να βρεθούν τα συνεκτικά πολιτικά στοιχεία, που θα ενοποιήσουν τα επιμέρους κινήματα που έχουν διαμορφωθεί. Θα επιδιώξει να συμβάλει για να συγκροτηθεί ένα πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, που από τη μια μεριά θα συγκροτεί κινητοποιήσεις και από την άλλη θα ανοίγει το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής μέσα από την ίδια την πάλη για σωτηρία του Λαού μας!

Αθήνα 10 Μάρτη 2013
 

Νέα πολιτική συλλογικότητα: ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Διακήρυξη

Η Αριστερή Συσπείρωση αποτελεί μία νέα πολιτική οργάνωση του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Συγκροτήθηκε μετά τη μαζική αποχώρηση της πλειοψηφίας μελών  της ΑΡΑΣ  και προέρχεται από το ρεύμα και την πολιτικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων των τελευταίων 15 ετών με προσδιορισμό στο Συσπειρωσιακό αντισυνδιαχειριστικό μοντέλο και τη συγκρότηση αριστερών συσπειρωσιακών κοινωνικο-πολιτικών σχημάτων στους κοινωνικούς χώρους.
Συγκροτείται στη βάση των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού, στις θεωρητικές επεξεργασίες των  Μαρξ και Ένγκελς,  στις λενινιστικές αρχές . Στη συμβολή των κομμουνιστικών ρευμάτων του

2ου μισού του εικοστού αιώνα, για το ρόλο της εργατικής τάξης και του κόμματος, τη συγκρότηση και ηγεμονία των παραγωγικών σχέσεων πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, τον ειδικό ρόλο του πολιτικού επιπέδου και το ρόλο της ιδεολογίας. Στην κριτική απέναντι στο ρεφορμισμό, τις στρεβλώσεις  και την τελική ήττα του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος, στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού.

Αναφέρεται στην κληρονομιά των μεγάλων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στη Ρωσία και την Κίνα, στα αντιιμπεριαλιστικά – απελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις  μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και τους αγώνες της εργατικής τάξης   στα χρόνια της οικοδόμησης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στις ιστορικές παρακαταθήκες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και  των οργανώσεων  τους, στον αγώνα για την εξουσία του ΔΣΕ. Τέλος, στους εργατικούς αγώνες  τις δεκαετίες του ‘50 και ‘60, στην αντιδικτατορική πάλη, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στα κοινωνικά κινήματα που ακολούθησαν,  στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Γιουγκοσλαβίας.
Η Αριστερή Συσπείρωση είναι μία πολιτική οργάνωση που ορίζεται ως μεταβατική με στόχο την αναζήτηση και συμβολή στη συγκρότηση μίας επαναστατικής στρατηγικής για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων και μέσω του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στη μετάβαση στον κομμουνισμό. Υπό αυτή την έννοια βασικό στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής της οργάνωσης είναι η συμβολή στην οικοδόμηση και ενσωμάτωση τελικά στον επαναστατικό φορέα της εργατικής τάξης.
Στο δρόμο αυτό απορρίπτουμε κάθε στρατηγική κυβερνητισμού και συνδιαχείρισης. Διαχωριζόμαστε από τις στρατηγικές συγκρότησης συμμαχιών του κεφαλαίου και της εργατικής τάξης. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της υλοποίησης του στόχου για τη συγκρότηση μίας ταξικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης με στόχο την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και τη συντριβή των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτούνται στη βάση του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.
Εμμένουμε στην ανάγκη σύνδεσης, αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης  του  στρατηγικού  στόχου με την τακτική μας, χωρίς να στρατεύουμε το δυναμικό μας σε τακτισμούς, όπου κάθε τακτικός ελιγμός θα αποκλείει συντρόφους από την πολιτική  της οργάνωσης, αλλά και μετατρέπει το πολιτικό υποκείμενο έρμαιο των τακτισμών σε βάρος του στρατηγικού στόχου.
Επιδιώκουμε την παρέμβαση στην κατεύθυνση όξυνσης των αντιφάσεων της καπιταλιστικής συγκρότησης και των διαμεσολαβήσεων των κρατικών μηχανισμών, στην οικοδόμηση και πολιτικοποίηση κοινωνικών μετώπων ως σημείων συμπύκνωσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής στρατηγικής. 
Η Αριστερή Συσπείρωση παρεμβαίνει στα κοινωνικά μέτωπα στην προσπάθεια οικοδόμησης μίας μαζικής γραμμής, με στόχο τη νικηφόρα έκβαση. Συμμετέχουμε και πρωτοστατούμε  στην ίδρυση  σχημάτων και συσπειρώσεων σε  σωματεία και χώρους εργασίας, σε σχήματα γειτονιών , σε σχήματα συσπείρωσης και κοινής δράσης στο χώρο της νεολαίας. Επιδιώκουμε και συμμετέχουμε  στον αγωνιστικό συντονισμό  αυτών των σχημάτων με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, τη  σύνθεση και την κοινή δράση. 
Η Αριστερή Συσπείρωση εκτιμά ότι έχει ιδιαίτερη αξία για την αυτοτελή συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς η λειτουργία  συσπειρωσιακών σχημάτων, την οποία επιδιώκουμε να διευρύνουμε συναντώντας αγωνιστές και συντρόφους που έχουν συμβάλλει σε αυτή την κατεύθυνση.
Η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους και τις κοινωνικές συγκρούσεις, η παραγωγή μαζικής πολιτικής γραμμής αποτελεί το στοιχείο εφαρμογής της θεωρίας, δοκιμασίας της γραμμής της οργάνωσης και των μελών και αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη συγκρότηση της οργάνωσης και συμβολής στη σύνθεση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς των αγώνων σε αντιπαράθεση με την αριστερά των σαλονιών, του παραγοντισμού και της ήττας.
Ιδιαίτερα στην εποχή της έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και της  μνημονιακής σάρωσης, η διαμόρφωση ενός ευρέος αριστερού κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή αποτελεί αναγκαίο μονόδρομο για τον κόσμο της εργασίας και προστασίας του λαϊκού εισοδήματος. Ενός μετώπου που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υπαγωγής στις επιλογές της αστικής τάξης, της εξόδου από τη ζώνη του € και την Ε.Ε, της πλήρους διαγραφής του χρέους  χωρίς υποσημειώσεις, της  εθνικοποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και κομβικών επιχειρήσεων,  των μέτρων διασφάλισης του λαϊκού εισοδήματος.
Η Αριστερή Συσπείρωση στοχεύει στην οικοδόμηση ενός αυτοτελούς πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η δυνατότητα συγκρότησης του μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και τη στρατηγική των συνιστωσών της επαναστατικής αριστεράς.  Επιβεβαιώνεται μέσα από τις παρεμβάσεις των οργανώσεων στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των λαϊκών στρωμάτων στην επίθεση της αστικής τάξης την εποχή του μνημονίου.
Για αυτό το λόγο συνεχίζουμε να παρεμβαίνουμε και να επιχειρούμε στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς . Συμμετέχουμε στo ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως μετωπικό σχήμα οργανώσεων και αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επιδιώκοντας τη διεύρυνση του μετώπου, το βάθεμα του πολιτικού διαλόγου και την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας του, την εμπλοκή του με τα κοινωνικά κινήματα και  τους αγώνες, την ενίσχυση του μέσα από τις ανακατατάξεις, ρήξεις και αποδεσμεύσεις κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς.
Τέλος η συγκρότηση της Αριστερής Συσπείρωσης  γίνεται στη βάση της δημοκρατικής λειτουργίας, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα της διαφωνίας για τα μέλη της, κόντρα σε λογικές ηγεμονισμού και γραφειοκρατικών συμβουλίων, με υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων.

Αριστερή Συσπείρωση

Αθήνα 25 Οκτώβρη 2012