RSS

Category Archives: αυτοδιαχείριση

Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής


Ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. έχει πια μια μακριά ιστορία αλλά έρχεται από το μέλλον.
Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου που εγκαταλείφθηκε απο την εργοδοσία, “ξεχάστηκε” από το κράτος και τη κυβέρνηση και αγνοήθηκε από διάφορους κυβερνητικούς καρεκλοκένταυρούς του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου όπου κι εκεί όπως και παντού, εργάτες έμειναν άνεργοι, σ’ ένα σχέδιο καταστροφής που τ’ αφεντικά ονομάζουν αναδιάρθρωση κι εμείς παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και κατάρρευση. Είναι μια ιστορία καταστροφής, όπως τόσες γύρω μας.

Είναι όμως, πάνω απ’ όλα, μια ιστορία ενός κομματιού της εργατικής τάξης που δεν το βάζει κάτω. Είναι η ιστορία της αυτοοργάνωσης των εργατών με άμεση δημοκρατία σε ταξικό σωματείο βάσης, όπου πάνω απ’ όλους είναι η γενική συνέλευση και το συλλογικό συμφέρον. Είναι η ιστορία της κατάληψης και της αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ., όπου πάνω απ’ όλους είναι η ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Είναι η ιστορία μιας κοινότητας αγώνα όπου τα προβλήματα βρίσκουν συλλογικές λύσεις. Είναι μια ιστορία δημιουργίας.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. συναντά την απλόχερη αλληλεγγύη από χιλιάδες ανθρώπους, εργαζομένους και ανέργους, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο μόνο το τελευταίο έτος, από τη Μελβούρνη και το Τόκυο, ώς τη Ουάσινγκτον και το Βερολίνο, δεκάδες εκδηλώσεις συμπαράστασης στηρίζουν τον αγώνα αυτόν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σωματεία, συλλογικότητες, στέκια και πρωτοβουλίες σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της Ελλάδας, δείχνουν κάθε μέρα και με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους. Αυτός είναι όμως και ο λόγος που οι κρατούντες, κράτος και εργοδοσία, φοβούνται και στέκονται αντίθετοι στον δρόμο που χάραξε ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με.
Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Βιο.Με. από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο, το κράτος και η κυβέρνηση, εξακολουθεί να κωλυσιεργεί και να αρνείται την ελεύθερη λειτουργία του εργοστασίου. Τέσσερις μήνες μετά, για τους ήδη απλήρωτους εργαζόμενους εδώ και δύο χρόνια, η κυβέρνηση προσπαθεί να στραγγαλίσει οικονομικά τον αγώνα, αρνούμενη ακόμη και σήμερα ακόμα και το έκτακτο επίδομα που έχει δωθεί σε αλλες περιπτώσεις. Όμως οι εργαζόμενοι και το σωματείο τους, δεν πρόκειται να αφήσουν τον οικονομικό εκβιασμό να περάσει.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, που αντιλαμβάνεται την επίθεση των αφεντικών στις ανάγκες μας και στη ζωή μας, κάθε άνεργο και κάθε άνεργη, που αντιλαμβάνεται την αυτοδιαχείριση των μεσων παραγωγής σαν ενα δρόμο ενάντια στην εξαθλίωση και τη φτώχια, κάθε σωματείο, συλλογικότητα, ομάδα και στέκι του κινήματος να σταθεί δίπλα στον αγώνα των εργατών της Βιο.Με. 
Την Τετάρτη 26 Ιουνίου καλούμε σε διεθνής ημέρα αλληλεγγύης. Σε ημέρα αγώνα σε κάθε πόλη της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.
Στις 26 Ιουνίου οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. καλούν όλη τη κοινωνία να τους συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο.
Για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ.με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο! Για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας του.
Για να περάσει η παραγωγή στους παραγωγούς και τα εργοστάσια στους εργάτες!
Για την εργατική αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία στη βάση!
Από τα κατειλημμένα κτίρια της ραδιοτηλεόρασης από τους απεργούς εργαζόμενους στην Ελλάδα, μέχρι την ηρωική εξέγερση των αδελφών μας, εργαζόμενων και ανέργων, στη Τουρκία, είμαστε κομμάτι του κινήματος που αγωνίζεται να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας! Θα νικήσουμε!
Στη Θεσσαλονίκη:
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ “ΣΧΟΛΕΙΟ για τη μάθηση της Ελευθερίας”
ΒΑΣ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ (προέκταση ΒΑΣ.ΟΛΓΑΣ) & ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ
από τις 9 το πρωί, μέχρι το βράδυ
με ρεμπέτικο-λαϊκό γλέντι οικονομικής ενίσχυσης


Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.
www.biom-metal.blogspot.gr
www.viome.org

Advertisements
 

Αριστερά καπέλα σε ρόζ απόχρωση (για το καπέλωμα εκδήλωσης για τη ΒΙΟ.ΜΕ)

Small_img_19304

Θέλετε ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί η «αυτοδιαχείριση» για το μάζεμα «κουκιών» στο μεγάλο παζάρι της κοινοβουλευτικής «αλλαγής» με αριστερό προφίλ, κοινώς για την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ στις ερχόμενες εκλογές; Ο λόγος για την εκδήλωση του Δικτύου Επισφαλώς Εργαζομένων και Ανέργων το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, με ομιλητές τον Raul Godoy, επί 20ετία εργαζόμενο και από τα ιδρυτικά στελέχη του συνδικάτου του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου της Zanon στην Αργεντινή, εκπρόσωπο των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ και μια οικονομολόγο.

Αν επρόκειτο μόνο για την προσπάθεια των εργαζόμενων να μην πεινάσουν τα παιδιά τους, όπως υποστήριξε ο εκπρόσωπος των εργαζόμενων στη ΒΙΟΜΕ, που έχουν καταλάβει το εργοστάσιο και το λειτουργούν, ή για τον αγώνα επιβίωσης των 450 εργατών της Ζανόν μετά από 10 χρόνια κατάληψης, δε θα μιλούσαμε για καπέλωμα, αλλά για μορφές αγώνα κάποιων εργαζόμενων προκειμένου να επιβιώσουν. Μορφές αγώνα και αντιλήψεις με πολλές από τις οποίες θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς, αλλά θα τις σεβόταν, αφού έχουν κίνητρο την υπεράσπιση του εργάτη από την απόλυτη εξαθλίωσή του (άσχετα αν τελικά η προσπάθεια αποδειχτεί επιτυχημένη ή όχι). Οταν όμως τα εγχειρήματα αυτά χρησιμοποιούνται για να ενισχυθούν κόμματα κοινωνικής δημαγωγίας, τα πράγματα αλλάζουν. Τότε μιλάμε για πρόκληση. Πώς έγινε αυτό στη συγκεκριμένη εκδήλωση;
Μετά την ομιλία των δύο εκπροσώπων των εργαζόμενων και ορισμένες ερωτήσεις που τέθηκαν από τους παρευρισκόμενους, άρχισε το συριζικό ρεπερτόριο. Την αρχή έκανε με την τοποθέτησή του ο βουλευτής Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μπάρκας, ο οποίος δήλωσε ότι είναι απ’ αυτούς που συμμετείχαν στο Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζόμενων. Ο Μπάρκας, αφού χαιρέτισε τα αυτοδιαχειριστικά παραδείγματα της Ζανόν και της ΒΙΟΜΕ, υποστήριξε ότι τέτοια εγχειρήματα θα πρέπει να στηριχτούν από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Στη συνέχεια, πήρε το λόγο η οικονομολόγος του πάνελ Στεφανία Γεωργακάκου-Κουτσονίκου, η οποία έκανε μία εκτεταμένη μαρξίζουσα ανάλυση για την «αντίληψη της παραδοσιακής αριστεράς για την υπέρβαση του καπιταλισμού, που οδήγησε σε έναν ιδιότυπο κρατικό καπιταλισμό στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες», για την «απελευθέρωση της δημιουργικότητας των εργαζομένων» και τη «συμμετοχή τους στο σχεδιασμό της παραγωγής, μέσω της αυτοδιαχείρισης, ώστε να καταργηθεί η διάκριση μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας» (sic!), για την «αλλαγή των δομών και το σπάσιμο της ιεραρχίας» και άλλα τέτοια… συμπαθητικά.

Και πού κατέληξε; Στο ότι η αυτοδιαχείριση των εργοστασίων είναι μεν σημαντικό εγχείρημα, αλλά δεν πρέπει να θεωρηθεί πανάκεια. Διότι, «παρότι το αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο αλλάζει την οργάνωση της παραγωγής εντός του εργοστασίου και ταυτόχρονα στοχεύει στην κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, δε σημαίνει ότι αυτόματα οργανώνεται στη βάση της παραγωγής για την κάλυψη αναγκών. Σημαίνει ότι εξακολουθεί να οργανώνεται στη βάση της παραγωγής για την ανταλλαγή, να παράγει δηλαδή ανταλλακτικές αξίες και όχι αξίες χρήσης, να παράγει εμπορεύματα και όχι χρήσιμα προϊόντα και άρα συνεχίζει να υπόκειται στη διαδικασία του ανταγωνισμού και να δέχεται συνεχείς πιέσεις, με κίνδυνο να αναπαράγει στο εσωτερικό του τις καπιταλιστικές δομές προκειμένου να ανταπεξέλθει σε έναν συνεχώς εντεινόμενο ανταγωνισμό». Κι εκεί που λέγαμε ότι κάτι σωστό πάει να ειπωθεί, έστω και με κάποια λάθη, όπως ο υπαινιγμός ότι τα εμπορεύματα δεν είναι χρήσιμα προϊόντα (αλήθεια, γιατί τα αγοράζει κανείς αν δεν είναι χρήσιμα;), αναγνωρίζοντας όμως ότι το κεφάλαιο δεν παράγει στη βάση της χρησιμότητας αλλά της κερδοφορίας, έρχεται η κατραπακιά: «Για να υπερβεί το πλαίσιο του ανταγωνισμού, το αυτοδιαχειριστικό μοντέλο θα πρέπει να συνοδεύεται και από έναν πολιτικό στόχο». Ποιος είναι αυτός ο στόχος; Μαντέψτε!

Μα μια κυβέρνηση της… Αριστεράς, φυσικά! Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι η κυβέρνηση αυτή θα είναι θετικά προσκείμενη σε τέτοια εγχειρήματα (όπως ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο βουλευτής διαβεβαίωσε ότι το κόμμα του τα στηρίζει ανεπιφύλακτα) και κυρίως θα διασφαλίζει ότι αυτά τα εγχειρήματα δε θα πολεμούνται από το κράτος, δηλαδή θα τους δώσει τη νομική δυνατότητα να λειτουργήσουν. Μια τέτοια κυβέρνηση, που θα στηρίξει αυτά τα εγχειρήματα, θα συμβάλει στην «προσπάθεια αλλαγής του τρόπου παραγωγής, πλέον όχι στην κατεύθυνση της ανταλλαγής για το κέρδος, αλλά στην κατεύθυνση της κάλυψης των αναγκών»! Αρκεί αυτά τα εγχειρήματα να πληθύνουν και να στηριχτούν από τον κόσμο (κοινώς, προτιμήστε… αυτοδιαχειριστικά), και ο καπιταλισμός θα πέσει… σαν ώριμο φρούτο! Χωρίς επαναστάσεις και… αίματα, χωρίς τσάκισμα του κρατικού μηχανισμού, που ο κακόμοιρος ο Μαρξ τόσο επέμενε ότι επιβάλλεται, χωρίς ταξικές συγκρούσεις.

Μα τι λέμε τώρα. Ο πρόεδρος Αλέξης τα βρήκε με τον Δασκαλόπουλο, τώρα «η Αριστερά μπήκε στο κάδρο του ΣΕΒ»! Πριν από τρεις δεκαετίες, ο Αντρέας Παπαντρέου έβγαινε ακόμα πιο σοσιαλιστικά από το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Μιλούσε κατά του ιμπεριαλισμού, κατά της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ, για σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς και κοινωνικοποιήσεις, σε βαθμό που ο δεξιός αντίπαλός του, ο άπαιχτος Γεώργιος Ράλλης, είχε προειδοποιήσει ότι ο Αντρέας θα φέρει τη «δικτατορία του προλεταριάτου» («πγολεταγιάτου» για την ακρίβεια, για να θυμηθούμε και τον τρόπο ομιλίας του τότε αρχηγού της ΝΔ). Τελικά, οι κοινωνικοποιήσεις αποδείχτηκαν απαγόρευση του δικαιώματος της απεργίας, ξεπούλημα των προβληματικών επιχειρήσεων, απολύσεις, προγράμματα λιτότητας. Ποιος θα εξασφαλίσει ότι δεν θα γίνει το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Πόσο μάλλον όταν οι κωλοτούμπες του κόμματος αυτού δίνουν και παίρνουν;

Τα πράγματα είναι πιο απλά στη βάση τους. Αν τα μέσα παραγωγής δεν περάσουν στην εξουσία των εργατών (κι αυτό θα γίνει μόνο με την προλεταριακή επανάσταση, όπως και να την ονομάσει κανείς, αν δεν του αρέσει ο… ξύλινος λόγος, και όχι με χαμόγελα στις κάλπες), αν δεν οικοδομηθεί ένα κράτος που θα ασκεί δικτατορία σ’ αυτούς που θέλουν την επιστροφή της εξουσίας του κεφαλαίου και θα αναπτύσσει πιο πλατιά δημοκρατία για τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, με στόχο το ίδιο το κράτος αυτό να μπει σε διαδικασία απονέκρωσης στην πορεία, όταν ολοένα και περισσότεροι εργάτες εμπλέκονται στη διοίκηση όλων των κοινωνικών υποθέσεων, όσο κι αν πληθύνουν οι αυτοδιαχειριζόμενες οικονομικές κοινότητες (κάτι που δεν έχει γίνει στην Αργεντινή), όχι μόνο θα είναι ανίκανες να εφαρμόσουν τον οποιοδήποτε σχεδιασμό (αφού η καθεμιά θα λειτουργεί για τη δική της επιβίωση), αλλά θα ενσωματωθούν απόλυτα στον καπιταλισμό, όπως συμβαίνει με την περίπτωση της Μοντραγκόν, η οποία ανδρώθηκε την εποχή της φρανκικικής δικτατορίας και πρόσφατα κέρδισε και το πρώτο βραβείο στον τομέα «τόλμης στην επιχειρηματικότητα» από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς (αν δεν το πιστεύετε, μπορείτε να δείτε το δημοσίευμα στο http://www.tulankide.com/en/mondragon-corporation-winner-at-the-boldness-in-business-awards-organised-by-the-financial-times)! Η κυρία οικονομολόγος, όμως, ανακάλυψε θετικά στοιχεία οργάνωσης ακόμη και στη Μοντραγκόν, αν και παραδέχτηκε ότι είναι μία επιχείρηση που στο εξωτερικό δρα καθαρά καπιταλιστικά!

Οσο για τις αλλαγές στις δομές, που υποτίθεται ότι έχουν φέρει οι αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, αυτό κανείς δεν μπορεί να το εξακριβώσει. Τα λεγόμενα του συμπαθέστατου Ραούλ για τον δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας του εργοστασίου, που εξακολουθεί να υφίσταται δέκα χρόνια μετά την κατάληψή του, όντας σε εχθρικό περιβάλλον και χωρίς τη βοήθεια του κράτους, δεν επαρκούν για να πειστούμε, αφού δε μπορούμε να το εξακριβώσουμε. Γι’ αυτό και κρατάμε την απάντηση που πήραμε, όταν ρωτήσαμε για το επίπεδο των μισθών. Οτι οι όποιες αυξήσεις εξανεμίζονται πολλές φορές από τον τεράστιο πληθωρισμό, οπότε η επιπλέον δουλειά πάει στράφι. Ο μηνιαίος μισθός των εργατών στη Ζανόν, από τα 800 πέσος που είχε ανέβει πριν από 10 χρόνια, βρίσκεται στα 6000! Ποσό που ισοδυναμεί με 900 περίπου ευρώ (χωρίς όμως να ξεκαθαριστεί τι γίνεται με την ασφάλιση). Ποσό που παραμένει κάτω από το μέσο μηνιαίο μισθό στη χώρα (βλ. http://www.salaryexplorer. com/salary-survey.php?&loctype= 1&loc=10).

Πηγή: Κόντρα
 

Ανταπόκριση και φωτογραφίες από την επίσκεψη της ΖΑΝΟΝ στη ΒΙΟ.ΜΕ.

Μια από τις πλέον σημαντικές επισκέψεις δέχτηκαν χτες οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Ο Raul Godoy εκπρόσωπος των εργαζομένων του κατειλλημένου εργοστασίου της ΖΑΝΟΝ στην Αργεντινή επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη και βρέθηκε το πρωί στο -υπο πλήρη εργατικό έλεγχο- εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ., όπου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει και να ανταλλάξει απόψεις και εμπειρίες με τους εργάτες.  Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση που διήρκεσε πάνω από τρεις ώρες, κοινό συμπέρασμα που κυριάρχησε και από τις δύο πλευρές ήταν πως “όπως ακριβώς το κεφάλαιο είναι ίδιο σε όλες τις χώρες, έτσι και οι εργάτες είναι ίδιοι και αγωνίζονται με τον ίδιο τρόπο”. Ο Raul Godoy τόνισε από τη πλευρά του πως “η συνέλευση είναι η καρδιά του αγώνα” καθώς και ότι ο αγώνας πρέπει να γίνεται απ’ όλους: “από τις οικογένειες, τους διπλανούς ανέργους, αλληλέγγυους εργαζόμενους” κ.α. καθώς είναι αγώνας “όλης της κοινωνίας“.

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε ανοιχτή εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης με ομιλητές τον R. Godoy και εκπρόσωπο του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ. Όπως ήταν αναμενόμενο ο εργάτης από τη ΖΑΝΟΝ δέχτηκε δεκάδες ερωτήσεις, ενώ στη τοποθέτηση του τόνισε πως “δεν μπορούμε να μιλάμε για αντικαπιταλισμό, εαν ταυτόχρονα δεν αγωνιζόμαστε σήμερα να πάρουμε στα χέρια μας (οι εργάτες) τα εργοστάσια” , ενώ επανέφερε πολλές φορές την έκκληση του για στήριξη στον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ απ’ όλους καθώς είναι “η μόνη σοβαρή εναλλακτική στο 30% ανεργίας”. Όσο για τους τρόπους που μπορούν αυτοί οι αγώνες να είναι νικηφόροι στάθηκε στο ότι: “δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους νόμους των καπιταλιστών ή από τη γραφειοκρατία των συνδικαλιστών πολλά πράγματα, πρέπει εμείς (οι εργάτες) να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας”. Από τη πλευρά του ο Μ. Αναγνώστου στη τοποθέτηση του εκ μέρους των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.  είπε πως “όταν έπεσε στα χέρια μας ένα γράμμα από τους εργάτες της ΖΑΝΟΝ μεταφρασμένο στα ελληνικά, ενώ πριν το διαβάσουμε μας φαινόταν μακρινό το παράδειγμα, όταν το διαβάσαμε είδαμε τις δικές μας σκέψεις αποτυπωμένες σε ένα κείμενο γραμμένο στην άλλη άκρη του κόσμου”. 


Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες από την επίσκεψη της αντιπροσωπίας της ΖΑΝΟΝ στο εργοστάσιο καθώς και από την χτεσινή απογευματινή εκδήλωση. Ολόκληρη η εκδήλωση κινηματογραφήθηκε και θα ανέβει σύντομα στο διαδίκτυο. 

 
Image

Εκδήλωση για τη ΖΑΝΟΝ στο πάρκο Ναυαρίνου

 

Όταν η εκφυλισμένη «Αριστερά» ανακάλυψε την Αυτοδιαχείριση… – Μια οφειλόμενη απάντηση στην ηγεσία του ΕΕΚ

Δημοσιεύουμε κείμενο που λάβαμε από το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία. Όπως σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση, έτσι κι εδώ, το κείμενο παρατίθεται χωρίς σχολιασμό εκ μέρους μας.

9 Μάρτη 2013

Στις  17-2-2013, το Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας, με αφορμή την ανάληψη του ελέγχου του εργοστασίου από τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ., έβγαλε ανακοίνωση (Ως πότε η «επαναστατική» κοροϊδία της ξεκομμένης «αυτοδιαχείρισης» και «αμεσοδημοκρατίας», σε βάρος και εργαζομένων😉 με συγκεκριμένες προτάσεις για την πολιτικοποίηση του αγώνα των εργαζομένων του εργοστασίου, που θα εξασφάλιζε τη πραγματική βιωσιμότητα του εγχειρήματος και μάλιστα σε συνδυασμό με τις ευρύτερες ανάγκες της υπολοιπης τοπικής κοινωνίας και θα συνέδεε τον αγώνα τον εργαζομένων με τον αγώνα όλων των λαϊκών στρωμάτων της χώρας που εξαθλιώνονται μέσα στα πλαίσια της οικονομικης κατοχής που εφαρμόζει η διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία μέσω των μηχανισμών της στον Ευρωπαϊκό χώρο: ΕΕ/ΟΝΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ κλπ…

Προτείναμε τη δημιουργία συνελεύσεων σε χώρους εργασίας και τοπικές/δημοτικές συνελεύσεις με άμεσο στόχο την ΕΞΟΔΟ από την ΕΕ/ΟΝΕ για την οικονομική αυτοδυναμία η οποία αποτελεί προϋπόθεση για κάθε είδους μακροπρόθεσμης συστημικής αλλαγής, αλλά και τη μοναδική λύση για την ακύρωση όλων των συμβάσεων με τη Τρόικα που επιβάλλουν συνθήκες μεσαίωνα / ομηρίας για τους εργαζομένους και έχουν φτάσει ήδη η δημόσια περιουσία να ξεπουλιέται όσο-όσο σε εμίρηδες και σεΐχηδες.

Μέσα σε ένα περιβάλλον πλήρους κινεζοποίησης/αποικιοποίησης της χώρας με την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών, την εξαγορά των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας από τις πολυεθνικές έναντι πινακίου φακής  και τη δημόσια γη να ξεπουλιέται σε μεγαλοκαρχαρίες εγκληματίες της υπερεθνικής ελίτ, από το Κατάρ κλπ. και με δεδομένο την ανυπαρξία και την ανικανότητα της αριστεράς που μοιάζει να έχει χωθεί στο καβούκι της «επαναστατικής» ρητορολογία της, η μαζικοποίηση του αγώνα όλων των κοινωνικών ομάδων μέσα από ένα Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης αποτελεί μονόδρομο. Και αποτελεί μονόδρομο ειδικά στις σημερινές συνθήκης εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων αν έχουμε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια ως πολιτικά όντα να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τα παραδείγματα αυτοδιαχείρισης και εργατικού ελέγχου που έχουν παρουσιαστεί στο κοντινό παρελθόν, για να διδαχτούμε από τα λάθη και για να προτείνουμε και να εγκαθιδρύσουμε σε στέρεες βάσεις  την εργατική  και περαιτέρω την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και όχι βέβαια να «επιχειρούμε» καπιταλιστικά με «εργατικό έλεγχο». 

Αναφέραμε στη προηγούμενη ανακοίνωσή μας όλο το φάσμα των μορφών εργατικού ελέγχου που επιχειρήθηκε, από τη περίπτωση του Μοντραγκόν, την Αργεντινή, ακόμη και την περίπτωση του γενικευμένου εργατικού ελέγχου που υιοθετήθηκε στα πλαίσια ενός ολόκληρου κράτους όπως αυτού στη Γιουγκοσλαβία ακριβώς για να στοιχειοθετήσουμε ότι ο εργατικός έλεγχος είναι βιώσιμος μόνο στα πλαίσια ενός συστήματος που ενσωματώνει την παραγωγή στις ανάγκες μια αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας η οποία ορίζει η ίδια, τι, πόσο και πώς παράγεται και όχι καταδικάζοντας τους εργαζόμενους να «αυτοδιαζειρίζονται» τη μιζέρια τους μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια του κτηνώδους ανταγωνισμού  των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Επειδή λοιπόν η αυτοδιαχείριση εργασιακών χώρων δεν είναι κάποιο προϊόν παρθενογένεσης που μας έπεσε ξαφνικά από ένα παράλληλο σύμπαν…  η στοιχειώδης πολιτική αξιοπρέπεια επιβάλει την προστασία και την ενδυνάμωση παρόμοιων εγχειρημάτων με βάση την ιστορική εμπειρία ώστε να αποτελέσουν τους πυρήνες για τη συστημική αλλαγή και όχι να εκφυλιστούν ως μια «εναλλακτική» καπιταλιστική επιχείρηση που κουβαλάει μαζί της (αναγκαστικά) και όλα τα συμπτώματα του καπιταλισμού (ανεργία, απολύσεις, κανένας περιβαλλοντικός περιορισμός που αφορά τη παραγωγή των προϊόντων κλπ) μέχρι να υποχρεωθεί από τον ανταγωνισμό να κλείσει. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ο εργατικός έλεγχος – σε συνθήκες που δεν έχει καταληφθεί η εξουσία από ένα αντισυστημικό κίνημα αλλά όταν οι «αυτοδιαχειριζόμενες» επιχειρήσεις λειτουργούν στα πλαίσια της Αγοράς – χρησιμοποιείται από τις ίδιες τις εταιρείες για την αύξηση της παραγωγικότητάς τους, μετατρέποντας τους εργαζομένους σε συνιδιοκτήτες και την έννοια του «εργατικού ελέγχου»  σε χρήσιμο εργαλείο αύξησης της αποδοτικότητας.

Πολύ απλά: αυτοδιαχείριση μέσα στη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς όχι μόνο θα ειναι βιώσιμη στον βαθμό (και για όσο χρόνο οι ελίτ κρίνουν σκόπιμο  να επιβιώσει, αφού οποιαδήποτε στιγμή έχουν την οικονομική δύναμη να την συντρίψουν, αλλά και αποτελεί εξαπάτηση οτι δήθεν αποτελεί βήμα για μια αυτοδιευθυνόμενη οικονομία. Στην πραγματικότητα είναι βήμα για την πλήρη ενσωμάτωση των εργαζομένων στο σύστημα και τη μετατροπή τους σε μικρούς ‘ψευτο-καπιταλιστές’! Το ότι θα παίρνουν αποφάσεις με «άμεση δημοκρατία» δεν αλλάζει βέβαια τίποτα, αφού το τι παράγουν, πώς το παράγουν και για ποιον δεν καθορίζεται με αποφάσεις του κοινωνικού συνόλου, αλλά με βάση τους νόμους της αγοράς και της συνακόλουθης ανταγωνιστικότητας!

Όπως κάθε πολιτική πρόταση, έτσι και αυτή του δικτύου της ΠΔ προσπάθησε να βάλει το δικό της λιθαράκι στον πολιτικό διάλογο και με αφορμή τη περιπτωση της ΒΙΟΜΕ. Σε αντίθεση με τα παραπάνω, κάποια από τα γνωστά «επαναστατικά» δεκανίκια του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να βγάλουν ανακοίνωση εξ ονόματος των εργαζομένων κατά της πρότασης της ΠΔ επειδή έθιγε ακριβώς το ζήτημα της ευρύτερης πολιτικής στόχευσης του εγχειρήματος η οποία και θα κρίνει τη βιωσιμότητα του ή αντίθετα τον εκφυλισμό του σε προεκλογικό εργαλείο του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι  η ανακοίνωση-παραλήρημα του ΕΕΚ («Εμπρός σύντροφοι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ.») με ηλίθιους χαρακτηρισμούς χωρίς ίχνος πολιτικής τοποθέτησης απέναντι στη συγκροτημένη πρόταση της Περιεκτικής Δημοκρατίας, ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την επίσκεψη Τσίπρα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, για να εξασφαλιστεί το καπέλωμα της πρωτοβουλίας των εργαζομένων ώστε να μην αποκτήσει πολιτικό περιεχόμενο, καθώς παρόμοιες πρωτοβουλίες που θα αποκτήσουν πολιτικές απεξάρτησης από τα δεσμά της Παγκοσμιοποίησης θα αποτελέσουν και την αρχή του τέλους της ενσωμάτωσης της χώρας στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές και το τέλος για κάθε λιμοκοντόρο παρατρεχάμενο της υπερεθνικής και σιωνιστικής ελίτ που λυμαίνεται το λαό με ροζ, κόκκινες και πολύχρωμες σημαίες…

Μέσα στο παραλήρημα του –δήθεν– υπερ-επαναστατικού κειμένου του ΕΕΚ, διαβάζουμε ότι η ΠΔ επιδιώκει συνεργασία με αστούς…, ότι προσφέρει μόνο «θεωρία», ότι οι συγκεκριμένοι κύριοι του ΕΕΚ έχουν «λιώσει τις σόλες τους» σε παραστάσεις «αλληλεγγύης»… ενώ η ΠΔ όχι… και άλλα ωραία τσιτάτα που προσπαθούν να κρύψουν την επιχείρηση καθοδήγησης των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ – και όχι μόνο – προς ενα δρόμο εκφυλισμού που πολλές φορές το έχουμε συναντήσει σε όλες τις μορφές του και αντιμετωπίσει με συγκεκριμένες προτάσεις.

Αρχικά να δηλώσουμε ότι ουδέποτε θελήσαμε ουδεμία σχέση με το γνωστό κέντρο της εκφυλισμένης εξωκοινοβουλευτικής «αριστεράς» που λειτουργεί ως υποστήλωμα του «νεοΠασοκισμού» στην Ελλάδα, ούτε βέβαια υπάρχει περίπτωση να κανουμε διάλογο με άτομα της ηγεσίας τους που έχουν περάσει στην αντίπερα όχθη εδώ και πολλά χρόνια,. Ωστόσο ακόμα και οι ηλιθιότητες επειδή μερικές φορές γίνονται επικίνδυνες για τα λαϊκά συμφέροντα – όπως γίνεται σαφές με τις τελευταίες εξελίξεις καπελώματος από τον ΣΥΡΙΖΑ–  πρέπει να απαντώνται, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από χρήσιμους «ηλιθίους» συνεργάτες του Τσίπρα και των σιωνιστικών κέντρων που δρουν στην Ελλάδα…

ΠΕΡΙ «ΑΣΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΩΝ»…

Συνοπτικά λοιπόν, η αποδέσμευση  από την νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση δεν είναι «συνεργασία αστών» όπως λασπολογικά γαβγίζουν στο παραπάνω «άρθρο», άλλα  ταξικός/κοινωνικός αγώνας των λαϊκών στρωμάτων που στρέφεται  κατά της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ και ακόμη σημαντικότερο ανοίγει τον δρόμο σε μια διαδικασία αυτοδύναμης ανάπτυξης και δίνει την ευκαιρία ώστε ο ίδιος ο λαός δημοκρατικά να επιλέξει ανάμεσα σε εναλλακτικές μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης (κρατικός σοσιαλισμός, ελευθεριακός σοσιαλισμός, Περιεκτική Δημοκρατία κλπ). Αν θέλουν κάποιοι να «ανακαλύψουν»  «αστικές συνεργασίες»  της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, προφανώς καθρέφτη έχουν…  Η χρησιμοποίηση των ΕΕΚ, ΑΚ και διαφόρων δορυφόρων τους για να προλειανθεί το έδαφος στην ΒΙΟΜΕ  για την επίσκεψη Τσίπρα αποτελεί την πάγια τακτική που εφαρμόζει η ηγεσία του ΕΕΚ και οι συνοδοιπόροι τους σε κάθε κρίσιμη στιγμή, με μοναδικό στόχο ο προβληματισμός του κόσμου να οδηγηθεί πάση θυσία σε πλαίσια που ΔΕΝ αμφισβητούν τους μηχανισμούς  που μας ενσωματώνουν στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές. Η συγκεκριμένη τακτική εφαρμόστηκε και στην περίπτωση της ΒΙΟΜΕ  για να εξασφαλιστεί το καπέλωμα του εγχειρήματος των εργαζομένων. Και βέβαια το καπέλωμα της ΒΙΟΜΕ  δεν είναι  η μόνη περίπτωση που έβαλαν «πλάτες» στον ροζ νεοΠασοκικό νεκροθάλαμο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοιο  παράδειγμα αποτελεί η στάση της ηγεσίας του ΕΕΚ στις τελευταίες εκλογές με την έμμεση  υποστήριξη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Διαβάζουμε λοιπόν από την μαρξιστική ομάδα «ΠΡΑΞΙΣ»:

 

 «[…]Έτσι και αλλιώς είναι σχεδιασμένο τα τμήματα αυτά (και το ΕΕΚ συγκεκριμένα) να παίξουν τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” στα επερχόμενα παζάρια και τις εσωκομματικές ισσοροπίες παράλληλα βέβαια με τον ρόλο του αριστερού πλυντηρίου…»[..] «Το τέλος της “επαναστατικής αριστεράς”  δημιουργεί για τα ταξικά στοιχεία που υπάρχουν σε αυτούς τους χώρους νέα καθήκοντα πέρα απο τους διαβρωμένους απο την αστική ιδεολογία και τους τυχοδιωκτισμούς μηχανισμούς και τις πολιτικά εκφυλισμένες ηγεσίες τους[…]»


Για παρέκκλιση θέσεων και «αστικές συνεργασίες» καλό είναι λοιπόν να κοιταχτείτε στο καθρέφτη και να απαντήσετε γιατί η ίδια η ηγεσία του ΕΕΚ ήρθε ακόμη και σε έμμεση αποκήρυξη των θέσεων του Ευρωπαϊκού Τροτσκιστικού κόμματος χάριν της αναστήλωσης του νεοπασόκικου και φιλοσιωνιστικού μαγαζιού (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) στην Ελλάδα…(«Ο ΣΥΡΙΖΑ από τη σκοπιά των Ευρωπαίων Τροτσκιστών»)
Ακριβώς την ίδια τακτική εφάρμοσε το «επαναστατικό» ΕΕΚ μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ για να δεθεί ο Κυπριακός λαός στον μηχανισμό της ΕΕ και τελικά να καταλήξει και αυτός έρμαιο του ΔΝΤ. Η υποστήριξη του «αριστερού» Χριστόφια στη Κύπρο από το ΕΕΚ αποτέλεσε τη γνωστή διαδικασία προλείανσης του εδάφους για να ακολουθήσει στη συνέχεια η γνωστή υποστήριξη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο Χριστόφια, όταν ο τελευταίος, ως νεος ΓΑΠ, παρέδωσε βορά το λαό του στις διαθέσεις των μηχανισμών της  παγκοσμιοποίησης και φυσικά της σιωνιστικής ελίτ, που έχει καταντήσει το μαρτυρικό νησί πεδίο ασκήσεων των δολοφόνων του IDF και του ΝΑΤΟ. Άξιος ο μισθός σας!!

Μια από τις «επαναστατικές» πράξεις του αρχηγίσκου του ΕΕΚ δεν θα μπορούσε να μην είναι και η στήριξή του στον «αγαπημένο διανοητή» της εκφυλισμένης «αριστεράς» και προσωπικά του Τσίπρα, Σλαβόι Ζίζεκ («Παρουσίαση του βιβλίου του Σλαβόι Ζίζεκ, “Λακάν”»), ο οποίος ανά τον κόσμο είχε αναλάβει να εξηγήσει το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» και να διαφημίζει το «αριστερό» κόμμα που δεν προλαβαίνει να προσκυνάει πότε τους πολιτικάντηδες του ΠΑΣΟΚ και πότε τους Νεοδημοκράτες, από τον Μητσοτάκη… έως τον «εθνάρχη» Καραμανλή. 
Φυσικά, οφείλουμε να γνωρίσουμε ή να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες/αναγνώστριες ότι ο Ζίζεκ τυγχάνει επιπλέον να είναι ένας από τους πιο άθλιους «αριστερούς» φιλο-σιωνιστές παγκοσμίως (μαζί με τους πιο «προσεκτικούς» σιωνιστές Τσόμσκι κλπ.) («Λαίσκαπροι: Ο Ζίζεκ και ο Στολίσκος της Γάζας»). Όπως θα δούμε τώρα, αυτή η σύμπλευση καθόλου τυχαία δεν είναι…

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΙΣΚΟΥ ΤΟΥ ΕΕΚ

Καθόλου άσχετες με τη συνολική στάση του ΕΕΚ είναι η συνεργασία του Σαββα Μιχαήλ με τα σιωνιστικά κέντρα – Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδας (ΚΙΣΕ), με τη σιωνιστική στοά Μπένε Μερίτ κλπ…  γνωστά σιωνιστικά κέντρα και για το ρόλο τους στη συνέχιση της εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων αλλά και στην ευρύτερη μέση ανατολή.

  • Η συνεργασία με το ΚΙΣΕ:

«Σαμπεθάϊ Μάτσας (Σάββας Μιχαήλ)  Από τον Μαϊμονίδη στο γονιδίωμα»

  • Συνεργασία με τη σιωνιστική στοά της Μπένε Μπερίτ:



Η Μπενέ Μπερίτ έκλεισε τον κύκλο των δραστηριοτήτων της για την περίοδο αυτή με μία μεστή και πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του φίλου ιατρού κ. Σαμπεθάϊ Μάτσα με θέμα: Αναγνώσεις του Ταλμούδ.
Την ομιλία, που πραγματοποιήθηκε στις 30.05.01 στο Πνευματικό Κέντρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον μεγάλος αριθμός μελών, νέων υποψηφίων μελών καθώς και φίλων της Οργάνωσής μας…»


Εμείς δε θυμόμαστε κανένα Μαρξ, Λενιν, Μπακούνιν να γλύφεται  με σιωνιστικές στοές και να τον ανακηρύσσουν σε «φίλο» και «συγγραφέα». Δεν θυμόμαστε επίσης τον Τρότσκι, ακόμη και μετά την εξορία του, να σπεύδει να ζητάει υποστήριξη και συνεργασία από την εβραϊκή πλουτοκρατία των μεγαλοαστών εβραίων… και δολοφόνων του Παλαιστινιακού και Σύριου λαού.
Δεν πρόκειται να επεκταθούμε περισσότερο σε αυτές τις γνωστές, εδώ και πολύ καιρό, αθλιότητες των παρατρεχάμενων των σιωνιστικών κέντρων που από τη μία «λιώνουν τις σόλες τους» να τρέχουν στις εκδηλώσεις των σιωναζιστών και από την άλλη γράφουν φετφάδες για το «κακό» Ισραήλ και έχουν χαλάσει πολλές σόλες και σάλιο για να σβήσουν την πολεμική του Μαρξ κατά των βολεμένων εβραίων (βλ Καρλ Μαρξ «Το εβραϊκό ζήτημα»), οι οποίοι επικαλούνται τη θρησκεία τους και τον «αντισημιτισμό» όταν θίγονται τα κεκτημένα τους, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων θεμελιακές θέσεις του Μαρξισμού, για να εξυπηρετήσουν μια προσωπική, μίζερη πολιτικάντικη ζωή που την παρέδωσαν στα χέρια των πιο συντηρητικών στρωμάτων της κοινωνίας.

Η ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΧΩΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΕΛΙΤ, ΜΕΣΩ BROOKINGS INSTITUTE ΚΑΙ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΥ» ΑΛΑ ΕΕΚ.

Φυσικά ένας «φίλος» και «συνεργάτης» των σιωνιστικών ιδρυμάτων δε θα μπορούσε παρά να εκφράζει την άμεση υποστήριξή του στις παραστρατιωτικές ομάδες του ΝΑΤΟ και των μυστικών υπηρεσιών που δρούν ως νεοι ταγματασφαλίτες της Νέας Διεθνούς Τάξης που διαχειρίζεται η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Οι στημένες από την υπερεθνική ελίτ δολοφονικές ομάδες μισθοφόρων και τα τάγματα θανάτου των πιο ακραίων μοναρχο-φασιστικών στοιχείων, που  ονομάστηκαν «εξεγερμένοι» από τα Think Tanks της υπερεθνικής ελίτ μέσα από μια ενορχηστρωμένη προπαγανδιστική επιχείρηση, κατά περίεργο τρόπο… ανακυκλώνεται μέχρι και σήμερα από τα ίδια κέντρα και (κομματικά ή μη) γκρουπούσκουλα που πουλάνε «ακομμάτιστη αυτοδιαχείριση» στους εργαζομένους της ΒΙΟΜΕ. Φυσικά με την απαραίτητη «επαναστατική» σάλτσα περί «εξεγερμένων» μισθοφόρων:

«Η συριακή εξέγερση ήταν αρχικά μια επανάσταση των στερημένων. Εκείνοι που προσπαθούν να παρουσιάσουν την εξέγερση των αραβικών μαζών με το επιχείρημα ότι «ο ιμπεριαλισμός παίζει το παιχνίδι του» προσπαθούν να κρύψουν ένα γεγονός, που αποδεικνύει ότι αυτή ήταν πράγματι μια επανάσταση: Από τον Μάρτιο του 2011, όταν ξεκίνησε η επανάσταση, μέχρι τον Αύγουστο του 2011, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η κυβέρνηση του ΑΚΡ (του κόμματος του Eρντογάν) στην Τουρκία δεν παρέλειψαν να δίνουν στον Μπασάρ Άσσαντ συμβουλές για το πώς να εξευμενίσει την επανάσταση…» (Συρία: Eπανάσταση των στερημένων και ιμπεριαλιστική επέμβαση)


Τις ίδιες αθλιότητες – χωρίς φυσικά καμία τεκμηρίωση – έλεγαν και για τις παραστρατιωτικές ομάδες στη Λιβύη όπου ολόκληρες πόλεις της χώρας ισοπεδώθηκαν και οι κάτοικοί τους εξολοθρεύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Εκεί προφανώς δεν υπήρχαν εργάτες…  για να «λιώσουν σόλες» «αλληλεγγύης»…  («Τυνησία Κάιρο Βεγγάζη Αθήνα Ουισκόνσιν»)

Ο φιλοσιωνιστικός «ριζοσπαστισμός», όλως «τυχαίως», δεν ανακάλυψε ποτέ το, από το 2009, αναλυτικό ντοκουμέντο του Saban Center – σιωνιστικό Think Tank προσκείμενο στο Brookings Institute –, υπό τον τίτλο «Which Path to Persia», όπου σε αυτό γινόταν εκτενής ανάλυση για το με ποιους τρόπους πρέπει να δράσει η υπερεθνική ελίτ ώστε να προκαλέσει αποσταθεροποίηση  των μη πελατειακών καθεστώτων (Ιραν, Συρία, Λιβύη…). Όπως δεν «ανακάλυψε» ποτέ μαζί με όλο το εκφυλισμένο «αριστερό» σκυλολόι των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΚ και λοιπών «αναρχοσυριζαίων» ότι οι «στερημένοι» τους «εξεγερμένοι» σε Λιβύη, Συρία και αργότερα Ιράν… εκπαιδεύονταν από τις μυστικές υπηρεσίες στο έδαφος των χωρών που επρόκειτο να δεχθούν την «εξεγερσιακή» ισοπέδωση του NATO ήδη από το 2006 (“US is funding Syrian Opposition”). Δεν είναι λοιπόν καθόλου συμπτωματικές –όπως καταλαβαίνει κάθε ανήσυχος αναγνώστης–  οι πρόσφατες επισκέψεις στο Brookings institute της ηγετικής κλίκας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με την ταύτιση απόψεων του ΕΕΚ…

Και εδώ για να βοηθήσουμε τη μνήμη των «επαναστατών» της «Μπενέ Μπερίτ»: Παραθέτουμε κάποια από τα αρχεία της Stratford που δημοσιεύτηκαν στο Wikileaks για την εκπαίδευση των «στερημένων» του Σάββα Μιχαήλ από τις μυστικές υπηρεσίες:

Ούτε εδώ πρόκειται να επεκταθούμε παραπάνω. Να υπενθυμίσουμε μόνο ότι όπως δεν εχουμε ξανασυναντήσει επαναστάτες να συνεργάζονται με σιωνιστικά κέντρα και σοσιαλδημοκράτες της ΕΕ…, έτσι και ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει «βοήθεια» των μυστικών υπηρεσιών της υπερεθνικής ελίτ σε «εξεγερμένους»… Αυτό το σενάριο υπάρχει μόνο στις χρηματοδοτούμενες ταινίες του Χόλυγουντ, στις αναλυτικές προτάσεις των «εγκεφάλων» των think tanks της υπερεθνικής ελίτ  και τους «λαγούς» της, στην εκφυλισμένη «αριστερά» (κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική) που αναπαράγει την Νεοταξική ατζέντα περί δικαιωμάτων και αποσπασματικών «κινημάτων», διανθισμένη με «επαναστατική» σάλτσα!

Γι’ αυτό άλλωστε το ΕΕΚ, όταν ο κατασταλτικός μηχανισμός της υπερεθνικής ελίτ ξεκίναγε την επίθεσή του στο λαό της Λιβύης, η γνωστή προπαγάνδα για τους «εξεγερμένους» της χώρας που συνόδευε τις μισθοφορικές ομάδες εκτελεστών των μυστικών υπηρεσιών αναγορεύτηκε σε πρώτη προτεραιότητα από τη γνωστή ηγεσία του κόμματος.

Καλούμε τους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ όπως και κάθε συλλογικότητα να αντισταθεί έμπρακτα στα συστημικά παιχνίδια που παίζονται στη πλάτη τους, από την εκφυλισμένη «αριστερά» που αγωνίζεται να μην πολιτικοποιηθεί και μαζικοποιηθεί ο αγώνας τους κατά των μηχανισμών της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Τα σημαντικά γεγονότα αντίστασης των κατοίκων της Χαλκιδικής δίνουν έμπρακτη απάντηση στο είδος «ανάπτυξης» που μας επιβάλει η υπερεθνική ελίτ με τους ντόπιους εντολοδόχους της, που υιοθετείται και από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Η απάντηση είναι μία: μαζικοποίηση του αγώνα  για να αποφευχθεί η γνωστή τακτική σαλαμοποίησης που κάνει ευκολότερη την καταστολή της αντίστασης, είτε μέσω των επιτάξεων είτε μέσω της τρομοκράτησης ολόκληρων χωριών όπως στην Ιερισσό, με τη μαζική διαδικασία «πλύσης εγκεφάλου» από τα ΜΜΕ. Και η μαζικοποίηση δε γίνεται με «επαναστατικές» ευχές αλλά με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση άμεσης εξόδου από  τους μηχανισμούς της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης – ΕΕ/ΟΝΕ, ΔΝΤ, κλπ –, για την οικονομική αυτοδυναμία, που θα αποτελέσει το ενοποιητικό στοιχείο που λείπει από τις αποσπασματικές αντιστάσεις των λαϊκών στρωμάτων.

Η απάντηση είναι μία: πολιτικοποίηση κάθε αγωνιζόμενου. 

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε άνεργο, αγρότη, φοιτητή, όπου κι αν ανήκουν ιδεολογικά ή όχι, να συμπράξουν στο Μέτωπο για την Κοινωνική  και Εθνική Απελευθέρωση για να αντιστρέψουμε και να ανατρέψουμε εδώ και τώρα τη προτεκταριοποίηση της χώρας και τον νέο Μεσαίωνα που ήδη βλέπουμε να μας επιφυλάσσουν. Καλούμε όλα τα λαϊκά στρώματα να γυρίσουν τη πλάτη στη εξαπάτηση και το καπέλωμα του αγώνα τους από τους «αριστερούς» απολογητές της Νέας Διεθνούς Τάξης της ηγεσίας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και των υποστυλωμάτων του στην εξωκοινοβουλευτική «Αριστερά» και «Αναρχία». Ο αγώνας για την έξοδο από την ΕΕ/ΟΝΕ, η ακύρωση όλων των συμβάσεων με τη Τρόικα, η κοινωνικοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων που έχουν ξεπουληθεί στις πολυεθνικές, η ακύρωση των συμβάσεων ξεπουλήματος της δημόσιας γης, περνάει αναγκαστικά και μέσα από τον αγώνα κατά των εκφυλισμένων ηγεσιών και ταγών της ενσωματωμένης «Αριστεράς», κάθε απόχρωσης.
 

Συμβολή στη συζήτηση για την αυτοδιαχείριση (BIOMET)

Το ζήτημα της οργάνωσης πλευρών της ζωής των εργαζομένων, και φυσικά της ίδιας της παραγωγής, μπαίνει με ιδιαίτερη οξύτητα υπό το βάρος της ασφυκτικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί ύστερα από 3 χρόνια αντεργατικής επίθεσης, ιδιαίτερης βιαιότητας. Το ζήτημα μπαίνει από διάφορες αφορμές, την εξαθλίωση στο χώρο της υγείας, την πείνα και την ανέχεια, την καταβαράθρωση της ζωής, με «έμβλημα» τις περίπου 450.000 οικογένειες που στη σύνθεσή τους δεν έχουν ούτε ένα εργαζόμενο.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το εργατικό κίνημα, τους τελευταίους μήνες, το παράδειγμα των εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕΤ, ή στο νοσοκομείο του Κιλκίς, έθεσαν το ζήτημα από μια άλλη σκοπιά, επαναφέροντας στη συζήτηση, κυρίως μέσα από τις πολιτικές προεκτάσεις που
δίνουν οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στον αγώνα τους, στο ζήτημα της αυτοδιαχείρισης.

Από τη μεριά μας, και ήδη από το σχέδιο προγράμματός μας, υποστηρίζουμε, και στο μέτρο των δυνάμεών μας, φιλοδοξούμε να ενισχύουμε, κάθε προσπάθεια του εργατικού κινήματος, που ή στους χώρους δουλειάς, ή στις γειτονιές, θα επιδιώκει και θα υλοποιεί την απόσπαση από τους κρατικούς ή εργοδοτικούς φορείς κοινωνικές λειτουργίες. Γιατί πιστεύουμε ότι όχι μόνο στις καπιταλιστικές κρίσεις, αλλά και γενικότερα στην πάλη για την επανάσταση και τη συντριβή του αστικού κράτους, για την αυτοκυβέρνηση και την εργατική εξουσία, αυτές οι προσπάθειες μπορούν να μας μαθαίνουν πώς να ρυθμίζουμε πλευρές της ζωής, χωρίς την αστική και κεφαλαιοκρατική καθοδήγηση, τις κρατικές ρυθμίσεις.

Για εμάς, στο πεδίο του καπιταλισμού, οι προσπάθειες συλλογικής ιδιοκτησίας παραγωγικών μονάδων, είναι μια λογική πλευρά της άμυνας της τάξης μας, στην προσπάθειά της να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια της, να απαντήσει με τη συλλογική της ιδιοκτησία στην απαλλοτρίωση της εργασίας και της ζωής της από το κεφάλαιο. Η λύδια λίθος κάθε τέτοιας προσπάθειας, πράγμα που δεν είναι μόνο, ίσως ούτε κυρίως μόνο δική τους, είναι η ευθεία σύνδεση με την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και της κυβέρνησής της, για την πανεθνική εργατική εξουσία και αυτοκυβέρνηση, που θα δώσει σε όλους μας να περάσουμε από το καθεστώς της συλλογικής ιδιοκτησίας στη διαδικασία της απαλλοτρίωσης του κεφαλαίου.

Και αυτό γιατί ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο η παραγωγή του, η οικονομική του βάση. Ο καπιταλισμός, ακόμα και με μια ζώνη εργατικής συλλογικής ιδιοκτησίας (και όχι αυτοδιαχείρισης), μπορεί να αναπαράγεται, όσο δεν πλήττεται το πολιτικό του εποικοδόμημα, η συλλογική οργάνωση της οικονομικής και εξωοικονομικής βίας του, δηλαδή το κράτος, οι εκπαιδευτικοί του μηχανισμοί, η εκκλησία, και κάθε πλευρά που οργανώνει μέσα στις συνειδήσεις τον σύγχρονο κόσμο καπιταλιστικά, εκεί που η αποδοχή της έννοιας του κέρδους, επενδύεται με εθνικές, ατομιστικές και μεταφυσικές αντιλήψεις.

Από αυτή τη σκοπιά γίνεται εύκολα κατανοητό για κάθε επαναστάτη της σύγχρονης εποχής, πως δεν μπορεί να προέλθει η επαναστατική αλλαγή, με τα αθροίσματα των προσπαθειών σε διάφορους τομείς παραγωγής, γειτονιές κ.τ.λ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι από τίμιες και αγωνιστικές αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις, οι προσπάθειες των εργαζομένων που επιχειρούν αυτά τα εγχειρήματα, κολακεύονται ως το άνω όριο της εργατικής πάλης, που το κύριο καθήκον όλων μέσα στο εργατικό κίνημα είναι ο πολλαπλασιασμός του. Έτσι όχι μόνο μικραίνει ο αντίπαλος για να επιβεβαιωθούν πολιτικές αντιλήψεις, αλλά και καθηλώνεται ο εργατικός αγώνας αυτού του είδους στην άμυνά του, που σε αυτές τις περιπτώσεις εκφράζεται με τη συλλογική ιδιοκτησία.

Αν δούμε και την ιστορική εμπειρία (της Γαλλίας του 1960, ή ακόμα καλύτερα εγχειρημάτων τύπου εργοστασίου ΒΙΟ στην κατοχή), όπου ιδιαίτερα στο δεύτερο για ένα χρονικό διάστημα οι εργάτες μοιράζονταν ισόποσα τα κέρδη μαζί με τους πρώην εργοδότες τους, η προσπάθεια έληξε, όπως άλλωστε και στη Γαλλία, υπό το βάρος της αστικής επίθεσης που έλυσε βίαια σε κάθε περίπτωση το ζήτημα επικαλούμενη βίαια την εξουσία της, αλλά κυρίως από την άρνηση της αριστεράς, (ειδικά του ελληνικού παραδείγματος της ΒΙΟ), να συνδέσει τέτοιου είδους εγχειρήματα με την πάλη για την εξουσία και τη συντριβή του αστικού κράτους.

Η ανάγκη της συνολικής επίλυσης του προβλήματος της εξουσίας είναι ρεαλιστική και λογική. Για να μπορέσει η εργατική τάξη να οργανώσει την παραγωγή, θα πρέπει να έχει συνολική αντίληψη των αναγκών της, και πολύ περισσότερο των δυνατοτήτων που έχει να επιλύει τα προβλήματά της. Και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αν αντιληφθεί, και μαζί της και οι πρωτοπόρες δυνάμεις, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, ότι η αστική εξουσία βασίζεται στην παραγωγή, αλλά δομείται και αναπαράγεται σε τομείς που δεν έχουν να κάνουν άμεσα με εργασία που παράγει.

Με τα κριτήρια που θέσαμε, θα είμαστε κοντά, στα εγχειρήματα που θα γεννά η καθημερινή πάλη των εργαζομένων, εμάς των ίδιων, για να απαντήσουμε στην καταβαράθρωση των ζωών μας. Ως ένα από τα όπλα μας, στην συνολική πάλη για την εργατική εξουσία και αυτοκυβέρνηση, που μπορεί να οργανωθεί και χωρίς κράτος.

Πηγή: http://www.diethnistis.gr