RSS

Category Archives: Βενεζουέλα

Venezuela: Λίγη ιστορία αντί για επικήδειο


Του Κρίτωνα Ηλιόπουλου*

Δεν ήμουν ποτέ οπαδός του Ούγκο Τσάβες και καθώς δεν μου αρέσουν οι μεταθανάτιοι ύμνοι θα μπορούσα να τον κατηγορήσω για διάφορα, τα οποία βρίσκονται όμως στην αντίθετη κατεύθυνση από όσα με λύσσα του προσάπτουν τα παπαγαλάκια της εξουσίας και σύσσωμοι οι Κροίσοι της Βενεζουέλας. Ο Τσάβες όμως ό,τι κι αν έκανε ήταν πάντα με τους «από κάτω» και οι κυβερνήσεις του βοήθησαν τους καταπιεσμένους της Βενεζουέλας (και όλης της Λατινικής Αμερικής) να αλλάξουν ζωή και συνείδηση. Δεν χρειάζεται να θεωρηθεί Μεσσίας αναληφθείς στους ουρανούς ούτε όμως και ως απλώς ένας εχθρός των εχθρών μας. Το σημαντικότερο ίσως έργο του δεν ήταν η εντυπωσιακή αναδιανομή πλούτου υπέρ των αδικημένων αλλά η συμβολή του στην προσπάθεια χειραφέτησης και αυτοδιάθεσης αυτών των κοινωνικών ομάδων που πριν  δεν είχαν καν συνείδηση ότι δικαιούνται να υπάρχουν στην κοινωνία. Ακόμα και με το θάνατό του, πρόωρο και προτού φθαρεί ο ίδιος και η εξουσία του, συμβάλλει στην αντίσταση των καταπιεσμένων της χώρας του, για τους οποίους θα μείνει πάντα ήρωας και καθοδηγητής, κάνοντας δύσκολη τη ζωή των αφεντικών ακόμα και από τον άλλον κόσμο.

Παρά τις αντίθετες απόψεις, αποδεικνύεται ιστορικά ότι μπορεί μεν η εξαθλίωση να φέρνει εξεγέρσεις όμως οι επαναστατικές αλλαγές κυοφορούνται όταν υπάρχει ελπίδα και όχι πείνα. Ίσως μάλιστα οι περισσότεροι εξεγερμένοι ονειρεύονται απλώς την επιστροφή στις παλιές καλές μέρες, ενώ λίγοι είναι οι οραματιστές του μέλλοντος. Συνήθως παλεύουν για όσα έχασαν και όχι για όσα θα κερδίσουν, τα οποία αρχίζουν να τα βλέπουν στη διαδρομή. Αξίζει τον κόπο να μελετήσουμε λίγη πρόσφατη ιστορία πριν από την εμφάνιση του Τσάβες και θα εντυπωσιαστούμε από πολλά.

Καράκας 1989


Την ίδια εποχή που τα παγκόσμια μίντια έβλεπαν τις τρομερές αντιθέσεις που γκρέμισαν τα σοσιαλιστικά κράτη της ανατολικής Ευρώπης και την ΕΣΣΔ, στο Καράκας της Βενεζουέλας πλήθη εξαθλιωμένων εξεγείρονταν κατά της νεοφιλελεύθερης καταστροφής της ζωής τους.
26 και 27 Φλεβάρη 1989: Με την αύξηση τιμής των καυσίμων οι ιδιοκτήτες λεωφορείων αποφασίζουν να αυξήσουν τα εισιτήρια. Μια γυναίκα σε μια φτωχογειτονιά αρνείται να πληρώσει και ο οδηγός την πετάει βίαια έξω. Ο κόσμος αντιδρά και αναποδογυρίζει το λεωφορείο. Είναι το πρώτο οδόφραγμα. Ακολουθούν φωτιές, λεηλασίες σούπερ μάρκετ, καταστροφές, εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι καταλαμβάνουν την πόλη. Η κυβέρνηση επιβάλει στρατιωτικό νόμο (αναφέρεται ότι ένα τμήμα της αστυνομίας αρνήθηκε στην πράξη να καταστείλει απειθαρχώντας στις διαταγές των ανωτέρων τους και μάλιστα αστυνομικοί συμμετείχαν σε λεηλασίες) και το αποτέλεσμα είναι εκατοντάδες νεκροί. Το επίσημο νούμερο είναι 327 (αυτό παραδέχτηκε η κυβέρνηση), όμως μελέτες αναφέρουν έως και 3000 νεκρούς.  Η υπηρεσία Πληροφοριών του Στρατού μιλάει για 2227 νεκρούς από πυροβόλο όπλο και οι ξένοι ανταποκριτές ανάφεραν 1500 νεκρούς. «Ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούσαν όποιο κεφάλι έβγαινε σε παράθυρο» αναφέρει χαρακτηριστικά ένας αυτόπτης μάρτυρας αξιωματικός του στρατού.

Το πραξικόπημα των νεαρών αξιωματικών με επικεφαλής τον Τσάβες το 1992 εναντίον του Κάρλος Αντρές Πέρες ήθελε να είναι απάντηση σε αυτή την κατάσταση. Οι ιδιομορφίες του στρατού της Βενεζουέλας και η πολιτική οργάνωση στο εσωτερικό του (βλέπε Μάρτα Χαρνέκερ 2003) έφεραν αργότερα τα αποτελέσματα που ξέρουμε, την εκλογική νίκη του 1998 και τους αλλεπάλληλους εκλογικούς θριάμβους του … «δικτάτορα» Τσάβες που έκανε περισσότερες εκλογές και δημοψηφίσματα από πολλούς … «δημοκράτες».

Η κρίση της Βενεζουέλας

 (αν σας θυμίζει κάτι,  κάθε σύγκριση είναι δεκτή)


Η χώρα με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου πέφτει τη δεκαετία του ‘80 σε βαθιά οικονομική κρίση. Μέσα σε μόλις 3 χρόνια 1975-1978  το εξωτερικό χρέος από 6 δις σε 31 δις δολάρια ενώ η πτώση της τιμής του πετρελαίου ήταν καταλυτική (1973=29 δολ, 1986=11 δολ.) μετά το 1983, το κεφάλαιο εγκαταλείπει τη Βενεζουέλα διότι χάνει.

Το 1983 κηρύσσεται η πρώτη στάση πληρωμών εξωτερικού χρέους από την κυβέρνηση Ερέρα Καμπίνας, το 1984 η κυβέρνηση του προέδρου Χάιμε Λουσίνκσκι έφερε το πρώτο πακέτο οικονομικών μέτρων με στόχο την επαναχρηματοδότηση του εξωτερικού χρέους από το ΔΝΤ, (απελευθέρωση τιμών, αύξηση τιμής καυσίμων, μείωση κρατικών δαπανών, πάγωμα μισθών) και το 1988 γίνεται η τρίτη αναστολή πληρωμών του εξωτερικού χρέους που έφτανε τα 30 δις δολάρια.
Οι καπιταλιστές με την ομοσπονδία τους Fedecamaras (κάτι σαν Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο), απαίτησαν από την κυβέρνηση την πλήρη ανάληψη του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους που κυμαινόταν από 8 έως 10 δις ως «προαπαιτούμενο για να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα της Βενεζουέλας στο εξωτερικό και να αποφευχθεί το κλείσιμο επιχειρήσεων, έλλειψη αγαθών πρώτης ανάγκης, πληθωρισμός …»

Αμέσως η κυβέρνηση έφτιαξε ένα μηχανισμό που εξασφάλιζε διαθεσιμότητα δολαρίων σε ευνοϊκή ισοτιμία για τον ιδιωτικό τομέα (κοινή ισοτιμία 1 προς 7 μπολίβαρες, προνομιακή ισοτιμία για τους επιχειρηματίες 1 προς 4,3) Honorio Martinez, 2008

Ακόμα και ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας σκανδαλίστηκε με το φόρτωμα του ιδιωτικού χρέους στο δημόσιο γιατί σήμαινε, όπως δήλωσε, εύνοια προς όσους «έκαναν εισαγωγές, πλούτισαν και ευνοήθηκαν έπειτα από εξαγωγή κεφαλαίων». Τον επόμενο Φεβρουάριο η νέα κυβέρνηση του Ερέρα Καμπίνας τον αντικατέστησε. Ωστόσο και στη νέα κυβέρνηση εκφράστηκαν ανάλογες φωνές που εξέφραζαν τις εσωτερικές αντιθέσεις των κεφαλαιούχων και των πολιτικών εκφραστών τους και την «συναίνεση» που είχαν ισορροπηθεί από το 1958 με τη συμφωνία της Fedecamaras με τους εργατοπατέρες συνδικαλιστές και τη Συμφωνίας των δύο μεγάλων κομμάτων το 1968, που επιτεύχθηκε χάρη στα έσοδα από το πετρέλαιο.

Το Σεπτέμβριο του 1984 η κυβέρνηση Λουσίντσι «κατάφερε» να αναχρηματοδοτήσει το 94% του δημοσίου χρέους με προθεσμία ως το 1988 και έγινε δεκτή από τους διεθνείς δανειστές η ρύθμιση της ισοτιμίας για την κάλυψη και την εξυπηρέτηση του ιδιωτικού εξωτερικού χρέους.

Το ΔΝΤ υπέδειξε πακέτο μέτρων: απελευθέρωση τιμών, κατάργηση κρατικών επιδοτήσεων, περιορισμός δημόσιων δαπανών, πάγωμα μισθών, άνοδος τιμής καυσίμων και αύξηση φορολογίας.
Το Φεβρουάριο του 1984 o Λουσίντσι επέβαλε το πρώτο πακέτο μέτρων. Το Δεκέμβριο του 1986 κάνει νέα υποτίμηση και το Δεκέμβριο του 1988, ένα μήνα προτού παραδώσει στον Κάρλος Αντρές Πέρες ανακοίνωσε τη νέα αδυναμία πληρωμών εξωτερικού χρέους που έφτανε τα 30 δις δολάρια. Μέσα σε δύο χρόνια οι τιμές είχαν ανέβει 60% και το κόστος ζωής κατά 28%.

Το πακέτο μέτρων της επόμενης κυβέρνησης, του Κάρλος Αντρές Πέρες (1989) επέβαλε μεταξύ άλλων: νέα μείωση κρατικών δαπανών,  μέτρα απελευθέρωσης εμπορίου, απελευθέρωση νομισματικής ισοτιμίας, κατάργηση δασμών, ενίσχυση των ξένων επενδύσεων, ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, 100% αύξηση τιμής της βενζίνης και 30% των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Οι αμοιβές των εργαζομένων (σε μισθούς) που το 1960 αποτελούσαν το 61,2% του ΑΕΠ, το 50,4% του ΑΕΠ το 1970 και το 27% το 1980, είχαν φτάσει στο 15% στα τέλη της δεκαετίας του ‘80.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1989, στη φτωχογειτονιά Γουαρένας οι επιβάτες των αστικών συγκοινωνιών άρχισαν να καταστρέφουν τα οχήματα.

Η εξέγερση του Καράκας που έγινε γνωστή ως «καρακάσο» ή «σακουδόν» ήταν αυθόρμητη χωρίς καμία οργανωμένη υποκίνηση ούτε εκπροσώπηση. Τα συνδικάτα ήταν κυβερνητικά και δεν υπήρχαν πολιτικές οργανώσεις που να εκφράζουν εκείνο το 40% του πληθυσμού της πόλης, τους πιο φτωχούς από τα 4 εκατομμύρια που ζουν στριμωγμένοι σε λόφους που καλύπτουν μόλις το 10% της έκτασης του Καράκας. 

Οι στρατιωτικοί μεταρρυθμιστές. 


Έχουν γραφτεί πολλά και θα γραφούν ακόμα περισσότερα για το τι λογής αριστερά είναι η Μπολιβαριανή του Τσάβες, πόσο αριστερά, τι προοπτικές έχει κλπ. Εδώ θα ασχοληθούμε μόνο με την ιστορία.

Για τους συνωμότες της ομάδας του Τσάβες που ονομαζόταν MBR 200 (Μπολιβαριανό Επαναστατικό Κίνημα 200)  η εξέγερση του ‘89 ήταν ένα σοκ γιατί βρέθηκαν ταυτόχρονα σύμμαχοι και αντίπαλοι του εξεγερμένου πλήθους, όπως ο αδερφός του δολοφονημένου συντρόφου του Τσάβες Λουίς Φελίπε Ακόστα Κάρλες (σημερινός στρατηγός) ή ο υπολοχαγός Χεσούς Μανουέλ Ζαμπράνο Μάτα που αφηγείται πώς «έβαλε σε σειρά» τον κόσμο για να λεηλατήσει «με τάξη» ένα εμπορικό κέντρο, αντί να τους διαλύσει βίαια όπως τον έστειλαν να κάνει, ώστε ο κόσμος να παίρνει τρόφιμα και άλλα απαραίτητα χωρίς καταστροφές! (Χαρνέκερ, 2003)

Τα μετέπειτα γεγονότα είναι γνωστά: αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος από τον Τσάβες το ‘92 κατά του Αντρές Πέρες, έπειτα εμφάνισή του για δύο λεπτά στην τηλεόραση που καλεί σε παράδοση των όπλων «προς το παρόν»! όμως,  και κερδίζει τη λαϊκή συμπάθεια, έπειτα φυλακή, αποφυλάκιση και συντριπτική νίκη στις εκλογές του 1998. Από τότε κι έπειτα, και μέσα σε 13 χρόνια, έγιναν πέντε δημοψηφίσματα, τέσσερις προεδρικές εκλογές, πέντε βουλευτικές και πέντε περιφερειακές εκλογές. Επιπλέον ηττήθηκε η απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Τσάβες το 2002 που είχε την υποστήριξη όλης της διεθνούς μαφίας των νεοφιλελεύθερων , από τον Αθνάρ μέχρι την Κοντολίζα Ράις. Πρόκειται πράγματι για έναν πολύ ιδιόμορφο «δικτάτορα» αλλά και στρατιωτικό. Και φυσικά η «δικτατορία» του Τσάβες δεν έστειλε ποτέ κανέναν εξορία, δεν έκανε βασανιστήρια ούτε σε αστυνομικά τμήματα ούτε πουθενά, δεν πετούσε από αεροπλάνα τους πολιτικούς αντιφρονούντες, ούτε απαγόρευσε κανένα πολιτικό κόμμα ή συνδικάτο. Μάλιστα έδωσε αμνηστία στους πραξικοπηματίες που προσπάθησαν να τον ανατρέψουν το 2002.

Ο στρατός της Βενεζουέλας αποτελεί αντικείμενο αναλύσεων λόγω των ιδιαιτεροτήτων του της ιστορίας του που έδωσε φαινόμενα ανάλογα, όχι όμοια, με την επανάσταση των γαρυφάλλων της Πορτογαλίας το ‘73. Στρατιωτικοί εισέρχονται στην πολιτική εξουσία όχι για να περιορίσουν τη δημοκρατία αλλά για να τη διευρύνουν.

Ο στρατός της Βενεζουέλας ήταν ένα σχολείο στον εθνικισμό του Σιμόν Μπολίβαρ που παρείχε μόρφωση πανεπιστημιακού επιπέδου δίχως ταξικές διακρίσεις σε κοινωνικές ομάδες που δεν είχαν ποτέ πρόσβαση ούτε σε σχολείο, ούτε σε γιατρό, ούτε καν σε κρεβάτι και στέγη. Μέσω των στρατιωτικών κυβερνήσεων της δεκαετίας του πενήντα οι άνθρωποι αυτοί έρχονταν σε επαφή με την οικονομική ελίτ, ενώ ταυτοχρόνως οι οργανώσεις ένοπλης αντίστασης και οι αντάρτες μπορούσαν εύκολα να εισχωρήσουν στον κυβερνητικό στρατό. Τη δεκαετία του εβδομήντα τα στρατόπεδα της Βενεζουέλας έβραζαν από πολιτικές ομάδες, συζητήσεις και συνομωσίες κατά του πολιτικού συστήματος, τόσο που δεν είχαν και πολλά να ζηλέψουν από πανεπιστημιακά αμφιθέατρα άλλων χωρών! (Λόπες Μάγια, 2003)

Το MBR 200  και ο υπολοχαγός Τσάβες από το 1983 επιδίωξε συμμαχία με αριστερές οργανώσεις πολιτών και έκανε επαφές με το MAS (Κίνημα για το Σοσιαλισμό), το LCR (Υπόθεση R), που προήλθαν από διάσπαση του ΚΚ Βενεζουέλας. Ηγέτες οργανώσεων της αριστεράς, διανοούμενοι και ακτιβιστές συνεργάστηκαν με τους στρατιωτικούς και αργότερα συμμετείχαν στις κυβερνήσεις.
Παρά τις διασπάσεις, τις διαφωνίες και τα πισωγυρίσματα, παρ’ όλη τη διαφορά απόψεων για το ρόλο της «πρωτοπορίας» και το ποια είναι αυτή, είναι αξιοθαύμαστη η σχέση του κόμματος και των κυβερνήσεων Τσάβες με τις μάζες καθώς και οι δημοκρατικοί θεσμοί που προώθησαν.

Επιπλέον, είναι τρομερά άδικο να παραβλέπουμε τα κοινωνικά επιτεύγματα της «δεκαετίας Τσάβες», τον αλφαβητισμό, τις παροχές υγείας, τις δημόσιες συγκοινωνίες, τη μέριμνα για λαϊκή στέγη και για τις φτωχογειτονιές, την υποστήριξη σε πειράματα οικονομικής αυτοδιαχείρισης, την υποστήριξη των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε όλη τη Λατινική Αμερική, τη βοήθεια στη ρημαγμένη Αϊτή και στη Βολιβία, μέχρι και στις … ΗΠΑ μετά τον τυφώνα Κατρίνα και στο Μπρονξ.

Οι κυβερνήσεις Τσάβες μπορεί να μην απάλλαξαν τη μειονοτική ελίτ  των πλουσίων από το άχθος της ιδιοκτησίας και του ελέγχου των μέσων παραγωγής του πλούτου, ούτε παρέδωσαν στην πλειονότητα της μάζας πλήρη δικαιώματα αυτοδιάθεσης, όμως στέρησαν από τους καπιταλιστές το εργαλείο του κράτους ως μέσου συνεχούς αύξησης του ποσοστού κέρδους τους σε βάρος των πολλών.

Δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα με την κληρονομιά που αφήνει πίσω του όσοι πολέμησαν τον Τσάβες με λύσσα.



 7/3/2013


Μικρή Βιβλιογραφία στα Ισπανικά
Margarita Lopez Maya, Venezuela ascenso y gobierno de Hugo Chavez y sus fuerzas bolivarianas, Bogota 2008
Marta Harneker, Militares junto al pueblo, Editores Vadell Hermanos, Caracas, 2003
José Honorio Martínez, Universidad Nacional Autónoma de México, CAUSAS E INTERPRETACIONES DEL CARACAZO, HAOL no 16, Marzo 2008, Mexico.


* Ευχαριστούμε τους αποστολείς για το κείμενο

Advertisements
 

Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς…ή αλλιώς "Το ξεβράκωμα του Μπάμπη"

Η Βενεζουέλα μπορεί να μη γνώρισε το σοσιαλισμό επί ημερών Chavez, Καραμανλής και Chavez να είναι σίγουρα ενδεχόμενα ασυμβίβαστα μεταξύ τους (όπως λέμε και στις πιθανότητες), το να βγαίνουν όμως τα παπαγαλάκια των αστών (Πρετεντέρης και Παπαδημητρίου) και να τον ταυτίζουν με δικτάτορα, ε, πάει πολύ… Αφήστε που, ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνεις “ρόμπα” στο πανελλήνιο:

 

Ούγκο Τσάβες: Στις πύλες της μυθολογίας

Αντί αφιερώματος στη μνήμη του Ούγκο Τσάβες, έχουμε μεταφράσει ένα ξεχωριστό άρθρο του διακεκριμένου Κολομβιανού συγγραφέα William Ospina, που δημοσιεύτηκε πριν δύο περίπου μήνες στην εφημερίδα El Espectador της Κολομβίας.

Κάποτε ρώτησα τον Γκαρσία Μάρκες αν δεν ήταν πολύ δύσκολη η εποχή όταν μεγάλο μέρος της λατινοαμερικάνικης διανόησης έκοψε τους δεσμούς της με την Κουβανική Επανάσταση, και μόνο ο ίδιος και λίγοι ακόμα παρέμειναν φίλοι της.


Ο Γκάμπο απάντησε με μια θεωρία πολύ εκ βαθέων: «Για μένα, είπε, αυτό με την Κούβα ήταν πάντα μια υπόθεση της Καραϊβικής”. Κατά τη γνώμη μου, αυτό ήθελε να πει ότι δεν είχε να κάνει με το μαρξισμό ή τις επαναστατικές θεωρίες, αλλά με τον αγώνα ενός λαού για την εθνική κυριαρχία και την κουλτούρα του απέναντι στην πολιορκία των δυνάμεων εισβολής.

Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, που αγόρασαν τη Φλόριδα και λεηλάτησαν το Μεξικό, που άρπαξαν το Πουέρτο Ρίκο και χώρισαν τον Παναμά [1], θα είχαν προσαρτήσει και την Κούβα αν δεν ήταν πάντοτε τόσο ανένδοτη στην επαναστατικότητά της και τόσο στιβαρή στην αντίστασή της.


Ήδη από τον καιρό του Μαρτί υπήρχε το υλικό που έκανε την Κούβα να λαχταρά τόσο πολύ την ανεξαρτησία της. Ο Γκαρσία Μάρκες, που γνωρίζει τα εγκλήματα του «καλού γείτονα» γιατί από παιδί ήξερε για τη σφαγή των εργατών στις μπανανοφυτίες στην πλατεία της Σιέναγα [2], κατάλαβε ότι ήταν ζωτικής σημασίας να κρατηθεί σε απόσταση η ηγεμονική δίψα της χώρας αυτής που σέβεται τόσο το νόμο μέσα στα σύνορά της και τον αγνοεί έξω απ’ αυτά.

Ό,τι αφορά τη Λατινική Αμερική είναι η ιστορία αυτής της «υγιεινής» έντασης ανάμεσα στις δυνάμεις του Βορρά. Εδώ και λίγο καιρό επισκέφτηκα στο βόρειο Μεξικό, στη Σιουδάδ Χουάρες, το Μουσείο της Επανάστασης. Τίποτα δε με εντυπωσίασε τόσο, περισσότερο και από το κρανίο μιας αγελάδας πάνω σε ένα τραπέζι κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου, από μια φωτογραφία στην οποία η κοινότητα του Ελ Πάσο, στο Τέξας, κύριοι με ημίψηλα καπέλα και κυρίες με λουλουδάτα φορέματα και κρινολίνα, παρακολουθούσε από την όχθη του Ρίο Γκράντε, σαν σε πικνίκ, τη μάχη στην άλλη πλευρά των συνόρων, όπου άνδρες με μεγάλα καπέλα και διπλά πιστόλια ξεσηκώνονταν ενάντια στη δικτατορία. Η ζωντανή εικόνα μιας κοινωνίας της αφθονίας που διασκεδάζει με το θέαμα ξένων τραγωδιών, περιμένοντας τη στιγμή να μπει στη δράση για να επωφεληθεί από τα αποτελέσματα.

Ο καλύτερος τρόπος για να θαυμάσεις, να σεβαστείς και να τιμήσεις τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι να τις φοβάσαι, και να μην εμπλακείς σε διαμάχες μαζί τους. Γι’ αυτούς είμαστε άλλος κόσμος: πρώτες ύλες, άγρια ζούγκλα, μετανάστες, κυβερνήσεις που υποτάσσονται και υπογράφουν χωρίς πολλές απαιτήσεις τις συμβάσεις. Κι εδώ κανείς δεν τους αγαπά τόσο όσο αυτοί που επωφελούνται από αυτές τις συμβάσεις.

Πολλά μέσα ενημέρωσης της ηπείρου έχουν κάνει μεγάλη προσπάθεια να μετατρέψουν τους αμφισβητίες των Ηνωμένων Πολιτειών σε μεγάλους εσφαλμένους. Το έχουν επιχειρήσει με την Κούβα και πιο πρόσφατα με τη Βενεζουέλα, μέχρι του σημείου οι νικηφόρες εκλογές τους να είναι πάντα ύποπτες. Δεν έχει σημασία που στην Κολομβία εξαγοράζουν ψήφους και χειραγωγούνται ψηφοφόροι με υποσχέσεις ή απειλές: αυτή η δημοκρατία πάντα είναι υπεράνω υποψίας. Δεν έχει σημασία που οι παραστρατιωτικοί μέσα σε δέκα χρόνια έχουν «στο ενεργητικό τους» 200.000 νεκρούς σε σφαγές κάτω από κάθε τύπο βαρβαρότητας: η δημοκρατία της Κολομβίας συνεχίζει να είναι παραδειγματική, γιατί οι δυνάμεις της πλουτοκρατίας συνεχίζουν να κυβερνούν. Αλλά αν κάποιος είναι εχθρός, όχι των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά των καταχρήσεων του ιμπεριαλισμού, αυτό τον καθιστά υπόλογο για αναξιοπρέπεια.

Ένας από τους μεγάλους εχθρούς του ιμπεριαλισμού είναι ο Ούγκο Τσάβες. Γι’ αυτό, παρόλο που κανείς δεν μπορεί να του αποδώσει εγκλήματα όπως αυτά που κηλιδώνουν τα χέρια πολλών δυνάμεων στον κόσμο, για πολλούς αναλυτές και μέσα ενημέρωσης είναι δικτάτορας και τύραννος. Εγώ πιστεύω ότι είναι ένας μεγάλος άνδρας, που έχει αγαπήσει το λαό του, και που έχει επιδιώξει να ανοίξει δρόμο σε λίγη δικαιοσύνη σε μια ήπειρο σκανδαλωδώς άδικη. Γι’ αυτό έχει υπάρξει σκληρός με τα παλιά αφεντικά της χώρας και αυτό δεν του το συγχωρούν. Ωστόσο θα του το συγχωρήσουν, όταν καταλάβουν ότι όλα όσα γίνονται για τους υπανάπτυκτους λαούς αργά ή γρήγορα θα καρποφορήσουν σε κοινωνίες περισσότερο συμφιλιωμένες με τον εαυτό τους.

Ένας φίλος με είπε εδώ και λίγο καιρό ότι ένας άνθρωπος που έχει επανεκλεγεί τρεις φορές είναι εχθρός της ελευθερίας. Δε συμμερίζομαι αυτή την περιοριστική ιδέα της δημοκρατίας. Η βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας, η οποία δεν εκλέχτηκε ποτέ, πέρασε 60 χρόνια, με άλλα λόγια όλη την παγκόσμια ιστορία για μας, ως ηγεμόνας της χώρας της, και δε βλέπω κανέναν να διαμαρτύρεται γι’ αυτή την «κατάχρηση εξουσίας». Στην Κολομβία εδώ και διακόσια χρόνια εκλέγουμε ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο διαφορετικά πρόσωπα αλλά με την ίδια ακριβώς πολιτική. Ο μοναδικός κάπως διαφορετικός ήταν ο Άλβαρο Ουρίβε, μόνο επειδή ήταν λίγο χειρότερος. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι οι άνθρωποι αλλά οι ιδέες που κυβερνούν, και την Κολομβία την κυβερνούν οι ίδιες ιδέες από τις αρχές του 19ου αιώνα, και η καταστροφική συνέπεια φαίνεται απ’ όλες τις πλευρές.

Αν ήταν απαραίτητο να προκηρυχθούν νέες εκλογές, το πιο πιθανό είναι τα ποσοστά υπέρ του Τσάβες να ήταν μεγαλύτερα από τις προηγούμενες εκλογές, παρόλο που αυτές έλαβαν χώρα δίχως την παρουσία του [3].

Και ίσως δούμε το πέρασμα του Τσάβες από την ιστορία στη μυθολογία, στη μυθιστορηματική λατινοαμερικάνικη μυθολογία, της οποίας αποτελούν κομμάτι εξίσου η Μαρία Λιόνσα και ο Χοσέ Γκρεγκόριο Ερνάντες, ο Ρούμπεν Νταρίο και ο Χοσέ Μαρτί, ο Κάρλος Γκαρντέλ και η Εύα Περόν, ο Μαρτίν Φιέρο και ο Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο Σιμόν Μπολίβαρ και ο Τουπάκ Αμάρου, η Φρίντα Κάλο και ο Πάμπλο Νερούδα, ο Ελόυ Αλφάρο και ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο Τσε Γκεβάρα και ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, ο Βάργκας Βίλα και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, ο Μπενίτο Χουάρες και ο Μορασάν, ο Πέδρο Πάραμο και ο Αουρελιάνο Μπουενδία [4].

Μια μυθολογία από την οποία παραμένουν ζωντανοί μόνο ο Φιντέλ Κάστρο και ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Σημειώσεις του μεταφραστή:
[1] Εννοεί από την Κολομβία το 1903 επί κυβερνήσεως Θίοντορ Ρούσβελτ, με προφανή σκοπό να πάρουν οι ΗΠΑ τον έλεγχο της υπό κατασκευή διώρυγας.
[2] Ο Μάρκες περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο την ιστορία στα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά», αν και δεν την είχε ζήσει ο ίδιος. Στην αυτοβιογραφία του λέει ότι την άκουσε από τον παππού του, συνταγματάρχη Νικολάς Μάρκες.
[3] Εννοεί στις εκλογές των κυβερνητών των πολιτειών το Δεκέμβριο, όπου σάρωσε το κόμμα του Τσάβες κερδίζοντας σε 20 από τις 23 πολιτείες της χώρας.
[4] Θρυλικά πρόσωπα της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής, κάποια από αυτά πραγματικά, από τους χώρους της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών, και κάποια φανταστικά, όπως ο Πέδρο Πάραμο, πρωταγωνιστής του εμβληματικού ομώνυμου μυθιστορήματος του Χουάν Ρούλφο, και ο Αουρελιάνο Μπουενδία, χαρακτήρας των «Εκατό Χρόνων Μοναξιά» εμπνευσμένος από τον παππού του συγγραφέα.
  
Πηγή: Prensa Rebelde
 

Η δαιμονοποίηση του Τσάβες

Πηγή: aporrea.org

Του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Ο Ούγκο Τσάβες είναι ένας δαίμονας. Γιατί; Γιατί αλφαβήτισε δύο εκατομμύρια Βενεζουελανούς που δεν ήξεραν να διαβάζουν ούτε να γράφουν, αν και ζούσαν σε μια χώρα που έχει τον πιο σημαντικό φυσικό πλούτο στον κόσμο, που είναι το πετρέλαιο.

Εγώ έζησα σ’ αυτή τη χώρα αρκετά χρόνια και γνώρισα πολύ τι ήταν. Τη λένε «Σαουδική Βενεζουέλα» για το πετρέλαιο. Είχαν δύο εκατομμύρια παιδιά που δεν μπορούσαν να πάνε στα σχολεία γιατί δεν είχαν χαρτιά. Εκεί ήρθε μια κυβέρνηση, αυτή η διαβολική, δαιμονική κυβέρνηση, που κάνει βασικά πράγματα, όπως να πει «Τα παιδιά πρέπει να γίνονται δεκτά στα σχολεία με ή χωρίς χαρτιά».

Κι εκεί κατέρρευσε ο κόσμος: Αυτό είναι απόδειξη ότι ο Τσάβες είναι παλιάνθρωπος, πολύ παλιάνθρωπος. Επειδή έχει αυτό τον πλούτο, και χάρη στο γεγονός ότι με τον πόλεμο στο Ιράκ ανέβηκε η τιμή του πετρελαίου, θέλει να το εκμεταλλευτεί με αλληλέγγυα κίνητρα. Θέλει να βοηθήσει τις χώρες της Νοτίου Αμερικής, και κυρίως την Κούβα. Η Κούβα στέλνει γιατρούς, αυτός πληρώνει με πετρέλαιο. Αλλά αυτοί οι γιατροί ήταν επίσης πηγή σκανδάλων. Λένε ότι οι Βενεζουελανοί γιατροί ήταν εκνευρισμένοι από την παρουσία αυτών των παρείσακτων που εργάζονταν σ’ αυτές τις φτωχογειτονιές.

Στην εποχή που εγώ ζούσα εκεί ως ανταποκριτής του πρακτορείου Prensa Latina, ποτέ δεν είδα ένα γιατρό. Τώρα ασφαλώς και υπάρχουν γιατροί. Η παρουσία των Κουβανών γιατρών είναι άλλη μια απόδειξη για το ότι ο Τσάβες βρίσκεται στη γη ως επισκέπτης, γιατί ανήκει στην κόλαση. Επομένως, όταν διαβάζουμε τις ειδήσεις, πρέπει να τα μεταφράζουμε όλα. Ο δαιμονισμός έχει αυτή την προέλευση, για να δικαιολογεί το διαβολικό μηχανισμό του θανάτου.

Πηγή: Prensa Rebelde

 

Απεβίωσε ο Hugo Chavez. 7ήμερο πένθος για τον "ηγέτη των φτωχών"

Ο μεγάλος ηγέτης της Βενεζουέλας έφυγε την τρίτη μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Στη Χώρα της μπολιβιριανής επανάστασης έχει κηρυχθεί επταήμερο εθνικός πένθος για τον πρόεδρο Ούγκο Τσάβες ο οποίος άλλαξε την πορεία του λαού.

29 εκατομμύρια υποστηρικτές του “ηγέτη των φτωχών” έχουν κατακλύσει τους δρόμους και τις πλατείες φωνάζοντας ” Ο Τσάβες ζει”

“Πρέπει να αποδείξουμε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν μάταιο», δήλωσε η 49χρονη Τζαμίλα Ρίβας, κλαίγοντας έξω από το στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου απεβίωσε ο Τσάβες και όπου εκατοντάδες υποστηρικτές του είχαν συγκεντρωθεί με μια αίσθηση δυσπιστίας ότι ο ηγέτης τους έφυγε

alfavita

H τηλεοπτική μετάδοση της είδησης του θανάτου του (στα Ισπανικά):
Prensa PSUV.- Este martes, a las 04:25 de la tarde, murió el Comandante Presidente Hugo Chávez, líder, maestro, guía de la Revolución Bolivariana. El anuncio lo realizó el vicepresidente Ejecutivo, Nicolás Maduro Moros, en cadena nacional de radio y televisión.

Desde el Hospital Militar, en San Martín, Nicolás Maduro anunció que luego de la reunión de Concejo de Ministro, recibieron la más dura información, ha fallecido el presidente Hugo Chávez, luego de batallar duramente con una enfermedad durante casi dos años.

“Con el amor del pueblo y sus bendiciones, con la lealtad más absoluta de sus compañeras y compañeros de lucha y con el amor de sus familiares, a su madre, a su padre, sus hijos, y al pueblo venezolano, le transmitimos nuestro dolor y nuestra solidaridad”, comunicó.

Agregó que se ha previsto un despliegue especial de toda la Fuerza Armada Nacional Bolivariana, de la Policía Nacional Bolivariana, quienes en este mismo momento se despliegan para acompañar, proteger y garantizar con y junto al pueblo “la paz queridos compatriotas… el respeto y la paz deben ir de la mano”, enfatizó.

En este dolor inmenso de esta tragedia histórica, “nosotros llamamos a todas y todos los compatriotas, hombres y mujeres de todas las edades a ser los vigilantes de paz, del respeto, del amor, de la tranquilidad de esta Patria, y nosotros (Gobierno Bolivariano) sus compañeros civiles y militares asumimos Comandante Presidente Hugo Chávez, su herencia, sus retos, sus proyectos, junto al acompañamiento y el apoyo de todo un pueblo”.

Continuó: “Sus banderas serán levantadas con honor y dignidad, Comandante (Chávez) donde quiera que esté usted, gracias, mil veces gracias por parte de este pueblo que usted protegió, que usted amó, y que nunca le falló. Por parte de nuestro pueblo, pedimos canalizar nuestro dolor en paz, con tranquilidad… a todas las organizaciones sociales, políticas de la Patria, a todos con respeto, es un momento de profundo dolor y sólo cabe la comprensión y el respeto más profundo de los ideales más grandes de paz, Patria y democracia del Comandante Presidente Hugo Chávez”.

Maduro agradeció a todos las Presidentas y Presidentes del mundo que han llamado constantemente. “Las gracias eternas, porque sabemos que este mundo nuestro de hoy, radica un amor y un reconocimiento muy grande a quién desarrolló en vida los proyectos más hermosos y humanistas que se haya conocido en décadas, de historia de luchas en nuestra nación por su independencia y de la humanidad por la paz”.

En nombre de la familia del Comandante Hugo Chávez, del Gobierno Bolivariano, de la Fuerzas Armadas y el de toda Venezuela entera, “le decimos a nuestro pueblo, vamos acompañar a su última morada a nuestro Comandante Presidente, en paz, abrazándonos como una familia, juntos como una familia, niñas, niños de la Patria, jóvenes, trabajadores, mujeres y hombres, junto como una familia de esta Patria, que nos deja por herencia libre e independiente el Comandante en Jefe, y Jefe Supremo, eterno de estas fuerzas Revolucionarias, Hugo Chávez”.

Maduro instó a tener mucho coraje y mucha fuerza, “tenemos que crecer por encima de este dolor y estas dificultades, tenemos que unirnos más que nunca. La mayor disciplina, la mayor colaboración, la mayor hermandad, vamos a crecernos, vamos dignos, hijos y herederos de un hombre gigante, como fue y como siempre será, el Comandante Hugo Chávez”.

“Que no haya flaquezas, que no haya violencia, que no haya odio, y que haya en nuestros corazones el único sentimiento que tuvo el Comandante Chávez, amor por la vida, por la historia, por la Patria, por el futuro: amor, paz, unidad, y disciplina, como él nos lo dijo en aquel inolvidable mensaje 8 de diciembre de 2012: Unidad, batalla y victoria”.

Enfatizó que la victoria de hoy es la unión del pueblo y la paz: pueblo y Fuerza Armada. “Así que habiendo cumpliendo le decimos nuestro pueblo que nos congreguemos en las afueras del Hospital Militar y en las plazas Bolívar de cada pueblo, municipio y capital”.

El vicepresidente invitó a elevar cantos en honor al Presidente junto a nuestros héroes patrióticos “Llevemos el canto de Alí Primera: Los que mueren por la vida no pueden llamarse muertos… y a partir de este momento es prohibido llorar. Levantemos con el canto de Alí y el espíritu de Hugo Chávez las fuerzas más grandes de esta Patria, para afrontar las dificultades que nos toque afrontar”.

Le comunicó al pueblo venezolano que hoy cuenta con un gobierno de hombres y mujeres comprometidos en protegerlos.

A los factores que no apoyaron nunca al Comandante les dijo: “Respeten el dolor del pueblo, y los llamamos también a la paz. Es momento de pensar en nuestras familias y en nuestro país, a ustedes va dirigido este mensaje”, subrayó.

Hizo un llamado a la fortaleza, oración y asumir estas dificultades de la vida con el amor más grande que sembró en nuestros corazones, Hugo Rafael Chávez Frías.

Honor y gloria a Hugo Chávez!! Qué viva Hugo Chávez!!