RSS

Category Archives: Βιομηχανική Μεταλλευτική

ΒΙΟ.ΜΕ: Όλοι στην ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση και πορεία Σάββατο 07/09, 17:30 στην Καμάρα

Όλοι στην Πανελλαδική Εργατική Συνέλευση στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒιοΜε, Κυριακή 08/09, 11:00
             

Μετά από ένα θερμό καλοκαίρι, με εξαγγελίες νέων μέτρων, επιθέσεις σε καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, συλλήψεις, απολύσεις, ανεργία, εξαθλίωση, και πάνω απ’ όλα την δολοφονία από ελεγκτή και κράτος του 19χρονου Θ.Κ. στο Περιστέρι για ένα εισιτήριο των 1,40 -τελευταία στα μακρά σειρά των δολοφονιών του κράτους- η καθιερωμένη πορεία της ΔΕΘ έρχεται να σημάνει την αρχή για έναν καυτό χειμώνα. Καυτό τόσο για την αγριότατη επίθεση που κράτος και κεφάλαιο έχει εξαπολύσει εναντίον της εργατικής τάξης και των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, όσο και για τους δυναμικούς εργατικούς αγώνες που απαραίτητα θα ξεπηδήσουν για να απαντήσουν σε αυτήν την επίθεση.

Για την κυβέρνηση στόχος είναι η φετινή πορεία να παραμείνει μέσα στα όρια της τυπικής μεμονωμένης διαμαρτυρίας, χωρίς συνέχεια ή αντίκτυπο στην εργατική τάξη. Πιστό αρωγό έχει τους καρεκλοκένταυρους γραφειοκράτες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, οι οποίοι αποδείχτηκαν προθυμότατοι προδότες κάθε αγώνα, σε αντάλλαγμα για την ελπίδα (έστω και αμυδρή) της διατήρησης της θεσούλας και των προνομίων τους. Ειδικά μετά την προδομένη απεργία των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τον Μάη, την οποία το ΔΣ της ΟΛΜΕ τυπικά υπερψήφισε, μόνο για να την χαντακώσει στην πράξη με την δεύτερη ψηφοφορία και δικαιολογία της απουσίας των “απαραίτητων όρων και συσχετισμών” για την διεξαγωγή της, και ο πιο ανυποψίαστος δεν μπορεί παρά να διακρίνει τον καθαρά αντιδραστικό ρόλο που παίζουν οι γραφειοκράτες στο εργατικό κίνημα.


Τώρα λοιπόν οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ/ΕΚΘ μας καλούν για άλλη μια χρονιά να πάμε στην συγκέντρωση και πορεία τους, και μετά σπίτια μας, για να “λύσουν” αυτοί τα προβλήματά μας χωρίς εμάς. Δεν θα τους περάσει όμως. Η συμπόρευση με τους προδότες της εργατικής τάξης είναι φέτος περισσότερο από ποτέ αδύνατη. 

Είναι επιτακτική ανάγκη το εργατικό και κοινωνικό κίνημα, ακολουθώντας το παράδειγμα της ΒιοΜε, να διαχωριστεί από την γραφειοκρατεία και να συντονιστεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης· με σωματεία βάσης, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις γειτονιάς και κάθε άλλη μορφή αυτοοργάνωσης, συντονιζόμενα σε ανεξάρτητα από την γραφειοκρατία κέντρα αγώνα, να οργανώσει την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας και να ανατρέψει όλους αυτούς που μας καταστρέφουν την ζωή.


·         Με εργατική αυτοδιαχείριση στην παραγωγή και άμεση δημοκρατία στην βάση
·         Με αυτοοργάνωση για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας
·        Τα εργοστάσια και όλη η οργάνωση της κοινωνίας στα χέρια των εργατών




Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης
στον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής
 

Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής


Ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. έχει πια μια μακριά ιστορία αλλά έρχεται από το μέλλον.
Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου που εγκαταλείφθηκε απο την εργοδοσία, “ξεχάστηκε” από το κράτος και τη κυβέρνηση και αγνοήθηκε από διάφορους κυβερνητικούς καρεκλοκένταυρούς του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου όπου κι εκεί όπως και παντού, εργάτες έμειναν άνεργοι, σ’ ένα σχέδιο καταστροφής που τ’ αφεντικά ονομάζουν αναδιάρθρωση κι εμείς παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και κατάρρευση. Είναι μια ιστορία καταστροφής, όπως τόσες γύρω μας.

Είναι όμως, πάνω απ’ όλα, μια ιστορία ενός κομματιού της εργατικής τάξης που δεν το βάζει κάτω. Είναι η ιστορία της αυτοοργάνωσης των εργατών με άμεση δημοκρατία σε ταξικό σωματείο βάσης, όπου πάνω απ’ όλους είναι η γενική συνέλευση και το συλλογικό συμφέρον. Είναι η ιστορία της κατάληψης και της αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ., όπου πάνω απ’ όλους είναι η ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Είναι η ιστορία μιας κοινότητας αγώνα όπου τα προβλήματα βρίσκουν συλλογικές λύσεις. Είναι μια ιστορία δημιουργίας.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. συναντά την απλόχερη αλληλεγγύη από χιλιάδες ανθρώπους, εργαζομένους και ανέργους, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο μόνο το τελευταίο έτος, από τη Μελβούρνη και το Τόκυο, ώς τη Ουάσινγκτον και το Βερολίνο, δεκάδες εκδηλώσεις συμπαράστασης στηρίζουν τον αγώνα αυτόν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σωματεία, συλλογικότητες, στέκια και πρωτοβουλίες σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της Ελλάδας, δείχνουν κάθε μέρα και με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους. Αυτός είναι όμως και ο λόγος που οι κρατούντες, κράτος και εργοδοσία, φοβούνται και στέκονται αντίθετοι στον δρόμο που χάραξε ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με.
Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Βιο.Με. από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο, το κράτος και η κυβέρνηση, εξακολουθεί να κωλυσιεργεί και να αρνείται την ελεύθερη λειτουργία του εργοστασίου. Τέσσερις μήνες μετά, για τους ήδη απλήρωτους εργαζόμενους εδώ και δύο χρόνια, η κυβέρνηση προσπαθεί να στραγγαλίσει οικονομικά τον αγώνα, αρνούμενη ακόμη και σήμερα ακόμα και το έκτακτο επίδομα που έχει δωθεί σε αλλες περιπτώσεις. Όμως οι εργαζόμενοι και το σωματείο τους, δεν πρόκειται να αφήσουν τον οικονομικό εκβιασμό να περάσει.
Καλούμε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, που αντιλαμβάνεται την επίθεση των αφεντικών στις ανάγκες μας και στη ζωή μας, κάθε άνεργο και κάθε άνεργη, που αντιλαμβάνεται την αυτοδιαχείριση των μεσων παραγωγής σαν ενα δρόμο ενάντια στην εξαθλίωση και τη φτώχια, κάθε σωματείο, συλλογικότητα, ομάδα και στέκι του κινήματος να σταθεί δίπλα στον αγώνα των εργατών της Βιο.Με. 
Την Τετάρτη 26 Ιουνίου καλούμε σε διεθνής ημέρα αλληλεγγύης. Σε ημέρα αγώνα σε κάθε πόλη της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.
Στις 26 Ιουνίου οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. καλούν όλη τη κοινωνία να τους συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο.
Για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ.με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο! Για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας του.
Για να περάσει η παραγωγή στους παραγωγούς και τα εργοστάσια στους εργάτες!
Για την εργατική αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία στη βάση!
Από τα κατειλημμένα κτίρια της ραδιοτηλεόρασης από τους απεργούς εργαζόμενους στην Ελλάδα, μέχρι την ηρωική εξέγερση των αδελφών μας, εργαζόμενων και ανέργων, στη Τουρκία, είμαστε κομμάτι του κινήματος που αγωνίζεται να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας! Θα νικήσουμε!
Στη Θεσσαλονίκη:
ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ “ΣΧΟΛΕΙΟ για τη μάθηση της Ελευθερίας”
ΒΑΣ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ (προέκταση ΒΑΣ.ΟΛΓΑΣ) & ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ
από τις 9 το πρωί, μέχρι το βράδυ
με ρεμπέτικο-λαϊκό γλέντι οικονομικής ενίσχυσης


Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.
www.biom-metal.blogspot.gr
www.viome.org

 

Αριστερά καπέλα σε ρόζ απόχρωση (για το καπέλωμα εκδήλωσης για τη ΒΙΟ.ΜΕ)

Small_img_19304

Θέλετε ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί η «αυτοδιαχείριση» για το μάζεμα «κουκιών» στο μεγάλο παζάρι της κοινοβουλευτικής «αλλαγής» με αριστερό προφίλ, κοινώς για την ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ στις ερχόμενες εκλογές; Ο λόγος για την εκδήλωση του Δικτύου Επισφαλώς Εργαζομένων και Ανέργων το απόγευμα της περασμένης Τρίτης, με ομιλητές τον Raul Godoy, επί 20ετία εργαζόμενο και από τα ιδρυτικά στελέχη του συνδικάτου του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου της Zanon στην Αργεντινή, εκπρόσωπο των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ και μια οικονομολόγο.

Αν επρόκειτο μόνο για την προσπάθεια των εργαζόμενων να μην πεινάσουν τα παιδιά τους, όπως υποστήριξε ο εκπρόσωπος των εργαζόμενων στη ΒΙΟΜΕ, που έχουν καταλάβει το εργοστάσιο και το λειτουργούν, ή για τον αγώνα επιβίωσης των 450 εργατών της Ζανόν μετά από 10 χρόνια κατάληψης, δε θα μιλούσαμε για καπέλωμα, αλλά για μορφές αγώνα κάποιων εργαζόμενων προκειμένου να επιβιώσουν. Μορφές αγώνα και αντιλήψεις με πολλές από τις οποίες θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς, αλλά θα τις σεβόταν, αφού έχουν κίνητρο την υπεράσπιση του εργάτη από την απόλυτη εξαθλίωσή του (άσχετα αν τελικά η προσπάθεια αποδειχτεί επιτυχημένη ή όχι). Οταν όμως τα εγχειρήματα αυτά χρησιμοποιούνται για να ενισχυθούν κόμματα κοινωνικής δημαγωγίας, τα πράγματα αλλάζουν. Τότε μιλάμε για πρόκληση. Πώς έγινε αυτό στη συγκεκριμένη εκδήλωση;
Μετά την ομιλία των δύο εκπροσώπων των εργαζόμενων και ορισμένες ερωτήσεις που τέθηκαν από τους παρευρισκόμενους, άρχισε το συριζικό ρεπερτόριο. Την αρχή έκανε με την τοποθέτησή του ο βουλευτής Πρέβεζας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Μπάρκας, ο οποίος δήλωσε ότι είναι απ’ αυτούς που συμμετείχαν στο Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζόμενων. Ο Μπάρκας, αφού χαιρέτισε τα αυτοδιαχειριστικά παραδείγματα της Ζανόν και της ΒΙΟΜΕ, υποστήριξε ότι τέτοια εγχειρήματα θα πρέπει να στηριχτούν από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Στη συνέχεια, πήρε το λόγο η οικονομολόγος του πάνελ Στεφανία Γεωργακάκου-Κουτσονίκου, η οποία έκανε μία εκτεταμένη μαρξίζουσα ανάλυση για την «αντίληψη της παραδοσιακής αριστεράς για την υπέρβαση του καπιταλισμού, που οδήγησε σε έναν ιδιότυπο κρατικό καπιταλισμό στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες», για την «απελευθέρωση της δημιουργικότητας των εργαζομένων» και τη «συμμετοχή τους στο σχεδιασμό της παραγωγής, μέσω της αυτοδιαχείρισης, ώστε να καταργηθεί η διάκριση μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας» (sic!), για την «αλλαγή των δομών και το σπάσιμο της ιεραρχίας» και άλλα τέτοια… συμπαθητικά.

Και πού κατέληξε; Στο ότι η αυτοδιαχείριση των εργοστασίων είναι μεν σημαντικό εγχείρημα, αλλά δεν πρέπει να θεωρηθεί πανάκεια. Διότι, «παρότι το αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο αλλάζει την οργάνωση της παραγωγής εντός του εργοστασίου και ταυτόχρονα στοχεύει στην κάλυψη των αναγκών των εργαζομένων, δε σημαίνει ότι αυτόματα οργανώνεται στη βάση της παραγωγής για την κάλυψη αναγκών. Σημαίνει ότι εξακολουθεί να οργανώνεται στη βάση της παραγωγής για την ανταλλαγή, να παράγει δηλαδή ανταλλακτικές αξίες και όχι αξίες χρήσης, να παράγει εμπορεύματα και όχι χρήσιμα προϊόντα και άρα συνεχίζει να υπόκειται στη διαδικασία του ανταγωνισμού και να δέχεται συνεχείς πιέσεις, με κίνδυνο να αναπαράγει στο εσωτερικό του τις καπιταλιστικές δομές προκειμένου να ανταπεξέλθει σε έναν συνεχώς εντεινόμενο ανταγωνισμό». Κι εκεί που λέγαμε ότι κάτι σωστό πάει να ειπωθεί, έστω και με κάποια λάθη, όπως ο υπαινιγμός ότι τα εμπορεύματα δεν είναι χρήσιμα προϊόντα (αλήθεια, γιατί τα αγοράζει κανείς αν δεν είναι χρήσιμα;), αναγνωρίζοντας όμως ότι το κεφάλαιο δεν παράγει στη βάση της χρησιμότητας αλλά της κερδοφορίας, έρχεται η κατραπακιά: «Για να υπερβεί το πλαίσιο του ανταγωνισμού, το αυτοδιαχειριστικό μοντέλο θα πρέπει να συνοδεύεται και από έναν πολιτικό στόχο». Ποιος είναι αυτός ο στόχος; Μαντέψτε!

Μα μια κυβέρνηση της… Αριστεράς, φυσικά! Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι η κυβέρνηση αυτή θα είναι θετικά προσκείμενη σε τέτοια εγχειρήματα (όπως ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο βουλευτής διαβεβαίωσε ότι το κόμμα του τα στηρίζει ανεπιφύλακτα) και κυρίως θα διασφαλίζει ότι αυτά τα εγχειρήματα δε θα πολεμούνται από το κράτος, δηλαδή θα τους δώσει τη νομική δυνατότητα να λειτουργήσουν. Μια τέτοια κυβέρνηση, που θα στηρίξει αυτά τα εγχειρήματα, θα συμβάλει στην «προσπάθεια αλλαγής του τρόπου παραγωγής, πλέον όχι στην κατεύθυνση της ανταλλαγής για το κέρδος, αλλά στην κατεύθυνση της κάλυψης των αναγκών»! Αρκεί αυτά τα εγχειρήματα να πληθύνουν και να στηριχτούν από τον κόσμο (κοινώς, προτιμήστε… αυτοδιαχειριστικά), και ο καπιταλισμός θα πέσει… σαν ώριμο φρούτο! Χωρίς επαναστάσεις και… αίματα, χωρίς τσάκισμα του κρατικού μηχανισμού, που ο κακόμοιρος ο Μαρξ τόσο επέμενε ότι επιβάλλεται, χωρίς ταξικές συγκρούσεις.

Μα τι λέμε τώρα. Ο πρόεδρος Αλέξης τα βρήκε με τον Δασκαλόπουλο, τώρα «η Αριστερά μπήκε στο κάδρο του ΣΕΒ»! Πριν από τρεις δεκαετίες, ο Αντρέας Παπαντρέου έβγαινε ακόμα πιο σοσιαλιστικά από το σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Μιλούσε κατά του ιμπεριαλισμού, κατά της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ, για σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς και κοινωνικοποιήσεις, σε βαθμό που ο δεξιός αντίπαλός του, ο άπαιχτος Γεώργιος Ράλλης, είχε προειδοποιήσει ότι ο Αντρέας θα φέρει τη «δικτατορία του προλεταριάτου» («πγολεταγιάτου» για την ακρίβεια, για να θυμηθούμε και τον τρόπο ομιλίας του τότε αρχηγού της ΝΔ). Τελικά, οι κοινωνικοποιήσεις αποδείχτηκαν απαγόρευση του δικαιώματος της απεργίας, ξεπούλημα των προβληματικών επιχειρήσεων, απολύσεις, προγράμματα λιτότητας. Ποιος θα εξασφαλίσει ότι δεν θα γίνει το ίδιο με τον ΣΥΡΙΖΑ; Πόσο μάλλον όταν οι κωλοτούμπες του κόμματος αυτού δίνουν και παίρνουν;

Τα πράγματα είναι πιο απλά στη βάση τους. Αν τα μέσα παραγωγής δεν περάσουν στην εξουσία των εργατών (κι αυτό θα γίνει μόνο με την προλεταριακή επανάσταση, όπως και να την ονομάσει κανείς, αν δεν του αρέσει ο… ξύλινος λόγος, και όχι με χαμόγελα στις κάλπες), αν δεν οικοδομηθεί ένα κράτος που θα ασκεί δικτατορία σ’ αυτούς που θέλουν την επιστροφή της εξουσίας του κεφαλαίου και θα αναπτύσσει πιο πλατιά δημοκρατία για τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, με στόχο το ίδιο το κράτος αυτό να μπει σε διαδικασία απονέκρωσης στην πορεία, όταν ολοένα και περισσότεροι εργάτες εμπλέκονται στη διοίκηση όλων των κοινωνικών υποθέσεων, όσο κι αν πληθύνουν οι αυτοδιαχειριζόμενες οικονομικές κοινότητες (κάτι που δεν έχει γίνει στην Αργεντινή), όχι μόνο θα είναι ανίκανες να εφαρμόσουν τον οποιοδήποτε σχεδιασμό (αφού η καθεμιά θα λειτουργεί για τη δική της επιβίωση), αλλά θα ενσωματωθούν απόλυτα στον καπιταλισμό, όπως συμβαίνει με την περίπτωση της Μοντραγκόν, η οποία ανδρώθηκε την εποχή της φρανκικικής δικτατορίας και πρόσφατα κέρδισε και το πρώτο βραβείο στον τομέα «τόλμης στην επιχειρηματικότητα» από τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς (αν δεν το πιστεύετε, μπορείτε να δείτε το δημοσίευμα στο http://www.tulankide.com/en/mondragon-corporation-winner-at-the-boldness-in-business-awards-organised-by-the-financial-times)! Η κυρία οικονομολόγος, όμως, ανακάλυψε θετικά στοιχεία οργάνωσης ακόμη και στη Μοντραγκόν, αν και παραδέχτηκε ότι είναι μία επιχείρηση που στο εξωτερικό δρα καθαρά καπιταλιστικά!

Οσο για τις αλλαγές στις δομές, που υποτίθεται ότι έχουν φέρει οι αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις, αυτό κανείς δεν μπορεί να το εξακριβώσει. Τα λεγόμενα του συμπαθέστατου Ραούλ για τον δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας του εργοστασίου, που εξακολουθεί να υφίσταται δέκα χρόνια μετά την κατάληψή του, όντας σε εχθρικό περιβάλλον και χωρίς τη βοήθεια του κράτους, δεν επαρκούν για να πειστούμε, αφού δε μπορούμε να το εξακριβώσουμε. Γι’ αυτό και κρατάμε την απάντηση που πήραμε, όταν ρωτήσαμε για το επίπεδο των μισθών. Οτι οι όποιες αυξήσεις εξανεμίζονται πολλές φορές από τον τεράστιο πληθωρισμό, οπότε η επιπλέον δουλειά πάει στράφι. Ο μηνιαίος μισθός των εργατών στη Ζανόν, από τα 800 πέσος που είχε ανέβει πριν από 10 χρόνια, βρίσκεται στα 6000! Ποσό που ισοδυναμεί με 900 περίπου ευρώ (χωρίς όμως να ξεκαθαριστεί τι γίνεται με την ασφάλιση). Ποσό που παραμένει κάτω από το μέσο μηνιαίο μισθό στη χώρα (βλ. http://www.salaryexplorer. com/salary-survey.php?&loctype= 1&loc=10).

Πηγή: Κόντρα
 

Ανταπόκριση και φωτογραφίες από την επίσκεψη της ΖΑΝΟΝ στη ΒΙΟ.ΜΕ.

Μια από τις πλέον σημαντικές επισκέψεις δέχτηκαν χτες οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Ο Raul Godoy εκπρόσωπος των εργαζομένων του κατειλλημένου εργοστασίου της ΖΑΝΟΝ στην Αργεντινή επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη και βρέθηκε το πρωί στο -υπο πλήρη εργατικό έλεγχο- εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ., όπου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει και να ανταλλάξει απόψεις και εμπειρίες με τους εργάτες.  Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση που διήρκεσε πάνω από τρεις ώρες, κοινό συμπέρασμα που κυριάρχησε και από τις δύο πλευρές ήταν πως “όπως ακριβώς το κεφάλαιο είναι ίδιο σε όλες τις χώρες, έτσι και οι εργάτες είναι ίδιοι και αγωνίζονται με τον ίδιο τρόπο”. Ο Raul Godoy τόνισε από τη πλευρά του πως “η συνέλευση είναι η καρδιά του αγώνα” καθώς και ότι ο αγώνας πρέπει να γίνεται απ’ όλους: “από τις οικογένειες, τους διπλανούς ανέργους, αλληλέγγυους εργαζόμενους” κ.α. καθώς είναι αγώνας “όλης της κοινωνίας“.

Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε ανοιχτή εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης με ομιλητές τον R. Godoy και εκπρόσωπο του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ. Όπως ήταν αναμενόμενο ο εργάτης από τη ΖΑΝΟΝ δέχτηκε δεκάδες ερωτήσεις, ενώ στη τοποθέτηση του τόνισε πως “δεν μπορούμε να μιλάμε για αντικαπιταλισμό, εαν ταυτόχρονα δεν αγωνιζόμαστε σήμερα να πάρουμε στα χέρια μας (οι εργάτες) τα εργοστάσια” , ενώ επανέφερε πολλές φορές την έκκληση του για στήριξη στον αγώνα της ΒΙΟ.ΜΕ απ’ όλους καθώς είναι “η μόνη σοβαρή εναλλακτική στο 30% ανεργίας”. Όσο για τους τρόπους που μπορούν αυτοί οι αγώνες να είναι νικηφόροι στάθηκε στο ότι: “δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους νόμους των καπιταλιστών ή από τη γραφειοκρατία των συνδικαλιστών πολλά πράγματα, πρέπει εμείς (οι εργάτες) να πάρουμε την υπόθεση του αγώνα στα χέρια μας”. Από τη πλευρά του ο Μ. Αναγνώστου στη τοποθέτηση του εκ μέρους των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.  είπε πως “όταν έπεσε στα χέρια μας ένα γράμμα από τους εργάτες της ΖΑΝΟΝ μεταφρασμένο στα ελληνικά, ενώ πριν το διαβάσουμε μας φαινόταν μακρινό το παράδειγμα, όταν το διαβάσαμε είδαμε τις δικές μας σκέψεις αποτυπωμένες σε ένα κείμενο γραμμένο στην άλλη άκρη του κόσμου”. 


Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες από την επίσκεψη της αντιπροσωπίας της ΖΑΝΟΝ στο εργοστάσιο καθώς και από την χτεσινή απογευματινή εκδήλωση. Ολόκληρη η εκδήλωση κινηματογραφήθηκε και θα ανέβει σύντομα στο διαδίκτυο. 

 

The Working World: Ταμείο αλληλεγγύης ή ένα ακόμη «μαγαζί»;

Υπάρχουν ανιδιοτελείς άνθρωποι στην εποχή μας, που είναι διατεθειμένοι να δώσουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για να προάγουν την συνεργασία και την αλληλεγγύη; Και μάλιστα, πρώην στελέχη της Γουόλ Στριτ; Σύμφωνα με την ΜΚΟ «The Working World», φαίνεται ότι υπάρχουν. Μη μας κατηγορήσετε για αφελείς. Διαβάστε και αποφασίστε μόνοι σας τι θα πιστέψετε!

Ο ιδρυτής της ΜΚΟ Μπρένταν Μάρτιν, οικονομολόγος σπουδαγμένος στις ΗΠΑ, αφού δούλεψε στη Γουόλ Στριτ για κάποια χρόνια, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει κοπερατίβες.  Ξέρετε τι ήταν αυτό που… άλλαξε την ζωή του; Ενα ντοκιμαντέρ για την Αργεντινή, που είδε το φθινόπωρο του 2004! Το ντοκιμαντέρ ονομαζόταν «The Take» και αναφερόταν στις καταλήψεις εγκαταλελειμμένων εργοστασίων από τους εργάτες, αμέσως μετά την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Ο Μάρτιν έπεισε τον καναδό σκηνοθέτη της ταινίας να πάει μαζί του στην Αργεντινή και να τον γνωρίσει στους εργάτες. Αυτό απετέλεσε την αρχή της νέας του καριέρας. Το 2005 μετακόμισε στο Μπουένος Αιρες για να βάλει 250 χιλιάδες δολάρια στη νέα του εταιρία που ονομάστηκε «The Working World – TWW» (Ο Εργαζόμενος Κόσμος) και είναι μια «μη κερδοσκοπική» εταιρία παροχής δανείων σε κοπερατίβες.

Σε όσους πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα σοσιαλιστικό τερτίπι, ο Μάρτιν απαντά ήρεμα:
«Είναι ένας τρόπος για να γίνουν όλοι ιδιοκτήτες. Αν έχεις όλους τους εργάτες επενδυτές, η συνεταιριστική ιδιοκτησία πηγαίνει τη λογική του καπιταλισμού στο επόμενο στάδιο»! Σύμφωνα με τον Μάρτιν, οι εταιρίες λειτουργούν καλύτερα αν όλοι οι εργαζόμενοι –και όχι μόνο τα στελέχη– έχουν μερίδιο σ’ αυτές. Αυτά αναφέρονται στο περιοδικό Bar-ron, στο εξώφυλλο του οποίου ο 39χρονος Μάρτιν φιγουράρησε το Δεκέμβρη του 2012. Το σχετικό άρθρο έχει τίτλο «Η γενιά δωρητής» και παρουσιάζει τους σύγχρονους «φιλάνθρωπους» που «αλλάζουν την κοινωνία» (http://online.barrons.com/article/SB50001424052748704526104578119283726226640.html#articleTabs_article%3D1).

Το άρθρο αυτό φαίνεται ότι αντικατοπτρίζει τις απόψεις του ιδρυτή της εν λόγω ΜΚΟ, αφού φιγουράρει σε περίοπτη θέση και είναι απ’ αυτά που συστήνονται στο διαδικτυακό της τόπο (http://www.theworkingworld.org /us/press-room/#mission).  Ξέρετε ποιο είναι το εκπληκτικό; Οτι η «φιλανθρωπία» του Μάρτιν αναγνωρίζεται ακόμη και από τους πρώην (;) εργοδότες του στη Γουόλ Στριτ, την εταιρία «Τhe fly on the wall» (Η μύγα στον τοίχο)! Διαβάστε πως καμαρώνουν: «Η Fly είναι υπερήφανη όταν βλέπει το κορυφαίο τεχνολογικό μας στέλεχος (Chief Technology Officer), Μπρένταν Μάρτιν, να εμφανίζεται στο πρωτοσέλιδο της έκδοσης της 1ης Δεκέμβρη στο περιοδικό Barron. Ο Μπρένταν παρουσιάζεται ως μέλος της “γενιάς των δωρητών”, νεαρών φιλάνθρωπων που αυξάνουν την αποδοτικότητα του πνευματικού τους κεφαλαίου για να αλλάξουν την κοινωνία προς το καλύτερο. Είμαστε αφάνταστα περήφανοι για τη δουλειά του Μπρένταν και θα θέλαμε να μοιραστούμε την ιστορία του και την ιστορία της μη κερδοσκοπικής του εταιρίας, Ο Εργαζόμενος Κόσμος (The Working World) είναι  ένα ανταποδοτικό πιστωτικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε για να μεγιστοποιήσει τον κοινοτικό πλούτο και να επεκτείνει το δανεισμό σε αυτούς που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε παραδοσιακές οικονομικές υπηρεσίες» (http://www.theflyonthewall.com/splashPage.php?action=main&arg=A).

Αν τα αναφέρουμε αυτά είναι γιατί η εν λόγω ΜΚΟ έχει επιλεγεί από τους εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (ΒΙΟΜΕ) ως εναλλακτικός χρηματοδότης στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο που επιχειρούν να φτιάξουν. Να πως την παρουσιάζει το site του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (http://biom-metal.blogspot.gr/2013/04/blog-post_16.html):  «Η Working World, η οποία ιδρύθηκε στις ΗΠΑ και έχει έδρα στην Αργεντινή, λειτουργεί ως ταμείο αλληλεγγύης (solidarity fund) και χρηματοδοτεί με τη μορφή μικρών δανείων ομάδες εργατών που λειτουργούν συνεταιριστικές ή μικρές επιχειρήσεις. Τα έσοδά της προέρχονται από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα της Αργεντινής, που αποσκοπεί στη στήριξη και χρηματοδότηση των κατώτερων στρωμάτων, από δωρεές, αλλά και από το ίδιο το δίκτυο των συνεταιριστικών εταιριών που συνεισφέρουν στο ταμείο. Ως μη κερδοσκοπική εταιρία δεν έχει κέρδη για τους ιδιοκτήτες της. Στόχος του ταμείου είναι η αυτοσυντήρησή του και, όπως αναφέρει ο Μπρένταν Μάρτιν, ιδρυτής της εν λόγω ΜΚΟ, “ο ρόλος του κεφαλαίου είναι υποδεέστερος και εργαλειακός. Τα κέρδη των συνεταιριστικών είναι το πρωτεύον. Η αποπληρωμή των δανείων πραγματοποιείται μόνο από τα κέρδη των συνεταιρισμών. Αντίθετα με το προφανές του ρίσκου, το 98% των δανείων στην Αργεντινή αποπληρώθηκαν και έφεραν κέρδη στους εργαζόμενους. Οι εργάτες είναι ένα καλό στοίχημα, φαίνεται ότι αποδίδει”».

Η ίδια η ΜΚΟ επισημαίνει: «H Working World έχει επινοήσει μία αναπτυξιακή στρατηγική που δημιουργεί ισότητα, μόνιμες θέσεις εργασίας στερεωμένες σε τοπικές κοινότητες. Στα έξι χρόνια δουλειάς, έχουμε επενδύσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια δολάρια στη δημιουργία θέσεων εργασίας με έναν βαθμό επιτυχίας 95%, χωρίς να δημιουργείται ποτέ χρέος στις γειτονιές που εξυπηρετούμε. Ξεκινήσαμε στην Αργεντινή, όπου δείξαμε ότι οι μέθοδοί μας μπορούν να δουλέψουν, μετά αποδείξαμε ότι μπορούν να επαναληφθούν στη Νικαράγουα, και τώρα, με το τελευταίο μας γραφείο στη Νέα Υόρκη, είμαστε έτοιμοι να φέρουμε καινοτόμα δημιουργία θέσεων εργασίας τον 21ο αιώνα στις ΗΠΑ» (http://www.theworkingworld.org/us/what-we-do/21st-century-job-creation/).

Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο ΟΗΕ έχει ανακηρύξει –από το 2009 με ψήφισμα της γενικής του συνέλευσης– το 2012 ως «έτος των κοπερατίβων» (βλ. http://usa2012.coop/about-iyc/un-resolution). Ο δε Γενικός του Γραμματέας (πρώην υπουργός Εξωτερικών και Εμπορίου της Νότιας Κορέας), Μπαν Κι Μουν, έχει χαρακτηρίσει τις κοπερατίβες ως «μία μοναδική και ανεκτίμητη παρουσία στον σημερινό κόσμο. Οι κοπερατίβες είναι μία υπενθύμιση στην διεθνή κοινότητα ότι είναι δυνατό να επιδιωχθεί τόσο η οικονομική βιωσιμότητα όσο και η κοινωνική υπευθυνότητα» (http://uncoopsnews.org/?p=98).

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή οι κοπερατίβες είναι το… ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού ή κάποιοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Διαλέγετε και παίρνετε.

ΥΓ: Ας τα έχουν αυτά υπόψη τους οι εργάτες της ΒΙΟΜΕ, για να γνωρίζουν με ποιους θα μπλέξουν, αν αποδεχτούν πιστώσεις από εταιρίες όπως η «The Working World».

Πηγή: Κόντρα

 

Η εκδήλωση της ΒΙΟ.ΜΕ και ένα σχόλιο του ΠΑΜΕ


Στις 7/4 πραγματοποιήθηκε στην Τρίπολη, με πρωτοβουλία του αυτοδιαχειριζόμενου ελεύθερου κοινωνικού χώρου “Το Παγκάκι”, εκδήλωση/συζήτηση της ΒΙΟ.ΜΕ, στα πλαίσια της πανελλαδικής καμπάνιας για την όσο το δυνατόν ευρύτερη ενημέρωση σε σχέση με το εγχείρημα της λειτουργίας του εργοστασίου υπό εργατικό έλεγχο.


Η εκδήλωση σχολιάστηκε από μέλος της γραμματείας του ΠΑΜΕ Αρκαδίας, το οποίο πέρα από τους αλληλέγγυους, καταφέρθηκε εναντίον και των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ λέγοντας πως “μας έδειξαν πώς οι εργάτες μπορούν να γίνουν βιομήχανοι και μάλιστα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης“.

Είναι καθ’ όλα θεμιτός (και αναγκαίος) ο διάλογος εντός του εργατικού κινήματος για το αν είναι η εργατική αυτοδιαχείριση (σε καπιταλιστικό περιβάλλον) ο δρόμος για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα καπιταλιστικά δεσμά ή αν είναι ο δρόμος των αυταπατών. Άλλωστε, υπάρχουν αντίστοιχα παραδείγματα ανά τον κόσμο, είναι γνωστή η έκβασή τους.

Στην περίπτωση της ΒΙΟ.ΜΕ, οι εργάτες έχουν επιλέξει να επαναλειτουργήσουν οι ίδιοι το εργοστάσιο, επιλογή που για αυτούς είναι ζήτημα επιβίωσης (εξ ου και τα συνεχή καλέσματα για αλληλεγγύη), μια κίνηση απόγνωσης, σε συνδυασμό μάλιστα με την συνολικότερη κατάσταση κινηματικής νηνεμίας.

Είναι άλλο πράγμα να εκφράζονται πολιτικές διαφωνίες και τελείως διαφορετικό να κάθεται κανείς απέναντι και να καταγγέλει, όταν μάλιστα είναι πασιφανέστατη η ανυπαρξία (πέρα από σποραδικές εξαιρέσεις) του ταξικού εργατικού κινήματος και της δυνατότητάς του για συνολική πολιτική αντιπαράθεση. Εν τέλει, επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ επιτίθεται με τέτοιο μένος ενάντια στους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ, είναι και ζήτημα του τι έδειξε το ίδιο με το παράδειγμά του και τους χειρισμούς του (για τους οποίους ποτέ δεν υπήρξε αυτοκριτική) στον αγώνα των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, που συνετέλεσαν στο άδοξο (διαφαινόμενο από καιρό) “κλείσιμό” του.

Η αναγκαιότητα για την ταξική ανασυγκρότηση (σε μορφή και περιεχόμενο) του εργατικού κινήματος, απαιτεί πρώτα από όλα ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος, μια στοιχειώδη αλληλεγγύη, έναν στοιχειώδη σεβασμό σε εργάτες που πασχίζουν να επιβιώσουν.

kokkinostupos

 

Συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΑΠΡΙΛΗ 18.30