RSS

Category Archives: Βραζιλία

«Το μήνυμα της Βραζιλίας»

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Το μήνυμα της Βραζιλίας στον ελληνικό λαό, το μήνυμα μιας χώρας που απελευθερώθηκε από το ΔΝΤ και στάθηκε στα πόδια της και σήμερα είναι μια από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη είναι ένα: Η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να γίνει με μνημόνια λιτότητας παρά μονάχα με πολιτικές κοινωνικής συνοχής, ανάπτυξης και αναδιανομής».

*

«Σήμερα είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε τον πρόεδρο και την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος της Βραζιλίας και κυρίως να μας δώσουν την εμπειρία τους για το πώς κατάφεραν πριν δέκα χρόνια να παραλάβουν μια χώρα στα πρόθυρα μιας μεγάλης κοινωνικής κρίσης, που είχε οδηγηθεί από την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, και να την οδηγήσουν σε μια συντεταγμένη κοινωνικά δίκαιη έξοδο από την κρίση με αναδιανομή του πλούτου, αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας και μια προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης με επιμονή σε αναπτυξιακές πολιτικές».

*

Αυτά είχε δηλώσει ο κ. Τσίπρας το Δεκέμβρη του 2012, όταν είχε επισκεφτεί τη Βραζιλία.
Οι Βραζιλιάνοι, που κατά εκατομμύρια βγαίνουν στους δρόμους τις τελευταίες μέρες, που διαδηλώνουν ενάντια στη δεκαετή «κεντροαριστερή» διαχείριση του καπιταλισμού,
και διαδηλώνουν επειδή προφανώς ούτε «κοινωνικά δίκαιη έξοδο από την κρίση» βλέπουν, ούτε «αναδιανομή του πλούτου» βλέπουν, ούτε «αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας» βλέπουν –
μάλλον δεν έχουν την ίδια γνώμη για το μοντέλο που έχει στο μυαλό του ο κ. Τσίπρας…

 

Η βραζιλιάνικη έκπληξη

Του Άνχελ Γκέρα Καμπρέρα [1]

Ποιος θα το είχε φανταστεί στη Βραζιλία; Ο γίγαντας της Λατινικής Αμερικής, με τα εξαιρετικά επιτεύγματα των κυβερνήσεων Λούλα – Ρούσεφ σε οικονομική ανάπτυξη, μείωση της φτώχειας και της περιθωριοποίησης και ένταξη εκατομμυρίων ανθρώπων στην εκπαίδευση και την υγεία, συγκλονισμένος από πολυπληθείς διαμαρτυρίες. Εξαπλωμένες τις τελευταίες μέρες από το Σάο Πάολο στο Ρίο ντε Ζανέιρο, το Μπέλο Οριζόντε, τη Μπραζίλια και άλλες μεγάλες πόλεις και έδρες ποδοσφαιρικών σταδίων, στις 17 Ιουνίου υπολογιζόταν μια συμμετοχή σ’ αυτές περισσότερων από 200.000 ατόμων.

Κανείς δεν το περίμενε όταν πριν δύο εβδομάδες μερικές εκατοντάδες, που συγκεντρώθηκαν μέσω ίντερνετ από το «Κίνημα Ελεύθερη Είσοδος» (MPL), διαδήλωναν στο Σάο Πάολο κατά της αύξησης των δέκα σεντς του δολαρίου στα εισιτήρια των δημόσιων συγκοινωνιών. Πολύ ακριβά. Φτάνουν πια τα 1,50 δολάρια [2]. Αυτό ήταν η σπίθα αλλά σε

καμιά περίπτωση το κύριο καύσιμο για μια κοινωνική έκρηξη στην οποία προφανώς συνδυάζονται αγανάκτηση, προσδοκίες και αιτήματα, πολύ παλιά αλλά και πολύ πρόσφατα. Γεννημένο στα πανεπιστήμια, το MPL διεκδικεί δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες.

Ας κάνουμε λίγη ιστορία. Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο άφησε στο Λούλα μια βαθιά οικονομική κρίση, αχαλίνωτο πληθωρισμό, αστρονομικό δημόσιο χρέος, κατεστραμμένο τον κοινωνικό ιστό, αποθεμελίωση του κράτους και βάθεμα των αβυσσαλέων ανισοτήτων από τις οποίες υποφέρει η χώρα εδώ και αιώνες∙ μια απ’ αυτές το άδικο μοίρασμα της γης. Για τον συνδικαλιστή [Λούλα] ήταν πολύ δύσκολο να κυβερνήσει. Αντίθετα από τον Τσάβες, τον Έβο, τον Κορέα και τον Κίρχνερ, που είχαν φτάσει στην προεδρία στην κορυφή ενός λαϊκού κύματος, ο Λούλα το έκανε σε συνθήκες υποχώρησης [του λαϊκού κινήματος] και αυτό τον εμπόδισε να υπολογίζει σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Για να προχωρήσει την κοινωνική ατζέντα του αναγκάστηκε να συμμαχήσει και να συμφιλιωθεί με αστικούς τομείς, κόμματα και οπορτουνιστές και υπό αυτές τις συνθήκες να αντιμετωπίσει μια έντονη πολεμική από τη δεξιά και τα μεγάλα συγκροτήματα τύπου της ολιγαρχίας που προσπάθησαν να τον ρίξουν το 2005. Παρόλα αυτά η διακυβέρνησή του τού εξασφάλισε την επανεκλογή και διευκόλυνε την καθαρή νίκη της Ντίλμα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του CEPAL, η Βραζιλία των σχεδόν 200 εκατομμυρίων κατοίκων μείωσε μέσα σε μια δεκαετία τη φτώχεια από 37,5% σε 20,9%. Η ακραία φτώχεια έπεσε από 13.2% σε 6.1%. 21 εκ. άνθρωποι βγήκαν από τη φτώχεια τα τελευταία χρόνια και εξαιτίας αυτού κατά την τελευταία πενταετία το εισόδημα του φτωχότερου 10% αυξήθηκε κατά 50%, ενώ το εισόδημα του πλουσιότερου 10% ανέβηκε κατά 7%. Στην κυβέρνηση της Ντίλμα τα προγράμματα κατά της φτώχειας καλύπτουν σχεδόν 50 εκ. βραζιλιάνους και στηρίζονται σε προϋπολογισμό 11,5 εκ. δολαρίων, 60% περισσότερα σε σχέση με το τέλος της κυβέρνησης Λούλα το 2010. Η Βραζιλία έχει αυτή τη στιγμή το χαμηλότερο δείκτη ανεργίας της ιστορίας της. Στοιχεία που μιλάνε από μόνα τους.

Ο Λούλα, μαζί με τη Ντίλμα, είναι και παραμένει μια εμβληματική φιγούρα της Λατινικής Αμερικής που νίκησε τον ALCA [3] και έφτιαξε εργαλεία ανεξαρτησίας, ενότητας και ολοκλήρωσης. Η UNASUR, η μετανεοφιλελεύθερη MERCOSUR και η CELAC δεν θα ήταν εφικτές χωρίς τη συμμετοχή τους. Με τις κυβερνήσεις τους η αυτοεκτίμηση των βραζιλιάνων έχει ανεβεί όσο ποτέ και η περηφάνια, που πιστοποιείται στις διαμαρτυρίες, το δείχνει αυτό. Αλλά εδώ το ερώτημα είναι τι λείπει για να μετασχηματιστεί ένα κοινωνικό πανόραμα τόσο δραματικό όπως αυτό που κληρονομήθηκε από το ΡΤ [4] και τι λάθη πρέπει να διορθωθούν συγκεκριμένα.

Οι δρόμοι της χώρας που αγαπάει περισσότερο το ποδόσφαιρο καταγγέλουν την εξωπραγματική δημόσια δαπάνη για τα έργα του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών και του Μουντιάλ, και προτείνουν αυτοί οι πόροι να αφιερωθούν στην εκπαίδευση και την υγεία, όπου συνεχίζουν να υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις. Επίσης επικρίνουν τη διαφθορά, ένα ενδημικό κακό, που τώρα ακριβώς προκαλεί τη μεγαλύτερη αγανάκτηση. Η Ντίλμα έχει διώξει οκτώ υπουργούς λόγω υποψιών διαφθοράς, κάτι που δεν έκανε κανένας προηγούμενος πρόεδρος. Στην πραγματικότητα είναι πολύ νωρίς και τα γεγονότα έχουν τρέξει πολύ γρήγορα για να έχουμε μια ιδέα για την έκταση και για όλα τα αιτήματα του κινήματος.

Ο καπιταλισμός ζει την πιο βαθιά κρίση του και δεν έχει λύσει για τους λαούς. Χτυπάει χωρίς έλεος τους νέους, οι οποίοι σήμερα έχουν πρόσβαση σε μια γρήγορη ροή πληροφόρησης (και αποπληροφόρησης), προηγουμένως αδιανόητης. Η Βραζιλία υπομένει μια μονοπωλιακή και πολύ αντιδραστική μαφία των μίντια, που προσπαθεί ήδη να χειραγωγήσει τις διαμαρτυρίες, αλλά υστερεί σε εναλλακτικά μέσα που να δίνουν φωνή στο λαό και να προωθούν τον απαραίτητο διάλογο. Ο κίνδυνος είναι ένα κοινωνικό κίνημα με αιτία αλλά χωρίς κατεύθυνση να ανοίξει το δρόμο για την επιστροφή της δεξιάς το 2014, μια πραγματική καταστροφή. Είναι η ώρα της ενότητας, και της σεμνότητας, της αριστεράς.

[1] Ο Angel Guerra Cabrera είναι κουβανός δημοσιογράφος που μένει μόνιμα στο Μεξικό και αρθρογραφεί στην εφημερίδα La Jornada.
[2] Με το βασικό μισθό γύρω στα 300 δολάρια.
[3] Αναφέρεται στην ιστορική σύνοδο του Μαρ ντε Πλάτα το 2005, όπου ο Λούλα, ο Νέστορ Κίρχνερ, ο Τσάβες και οι περισσότεροι λατινοαμερικάνοι ηγέτες απέρριψαν το σύμφωνο ελεύθερου εμπορίου Βόρειας και Νότιας Αμερικής που προσπαθούσε να επιβάλει η κυβέρνηση Μπους.
[4] Partido dos Trabalhadores, Κόμμα των Εργατών. Το κόμμα από το οποίο προέρχονται ο Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και η Ντίλμα Ρούσεφ. Σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογίας, κυβερνά στη Βραζιλία από το 2003.

Πηγή: La Jornada

Σχόλιο: Συνεχίζονται για πάνω από 10 ημέρες οι δυναμικές κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν 100 περίπου πόλεις της Βραζιλίας με συνολική συμμετοχή 1 εκατομμυρίου πολιτών. Η πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ ακύρωσε το ταξίδι της στην Ιαπωνία για να συγκαλέσει έκτακτη σύσκεψη το πρωί της Παρασκευής. Παρόλο που οι μεγαλύτεροι δήμοι του Σάο Πάολο και του Ρίο ντε Ζανέιρο πήραν πίσω τις αυξήσεις στις συγκοινωνίες, οι οποίες είχαν πυροδοτήσει αρχικά τις αντιδράσεις, οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συνεχίζονται και στην ατζέντα των διαδηλωτών έχουν προστεθεί αιτήματα για αυξήσεις στους προϋπολογισμούς της δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης, βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών και κριτική για τις πολυδάπανες αθλητικές διοργανώσεις που έχει αναλάβει η Βραζιλία. Οι ταραχές σε κάποιες περιπτώσεις ήταν βίαιες, με δύο θύματα ήδη και εκατοντάδες τραυματίες, ενώ έχουν αναφερθεί βανδαλισμοί και απόπειρες εμπρησμού δημοσίων κτιρίων

Τα προβλήματα που έχουν προκαλέσει τις αντιδράσεις είναι υπαρκτά και τα αιτήματα μπορούν να χαρακτηριστούν δίκαια. Ωστόσο, μέχρι στιγμής τουλάχιστο, το κίνημα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ταξικό δεδομένου ότι το προφίλ του μέσου διαδηλωτή είναι νέος, με ανώτερη μόρφωση και γόνος μεσοαστικής οικογένειας. Επίσης το γεγονός ότι δεν έγινε δεκτή από τους διοργανωτές η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις κομμάτων, εργατικών και φοιτητικών συνδικάτων θυμίζει “αγανακτισμένους” στην Ευρώπη. Τελευταία έχουν δηλώσει την υποστήριξή τους διάφορες ετερόκλητες ομάδες, από οργανώσεις ιθαγενών και προοδευτικοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες μέχρι καλοπληρωμένοι ποδοσφαιριστές. Τα δε συστημικά (ντόπια και διεθνή) μέσα ενημέρωσης αρέσκονται να προβάλουν τις διαμαρτυρίες είτε ως αποκλειστικά αντικυβερνητικές, είτε με τη φιλοσοφία των “χρωματιστών επαναστάσεων”. Σε κάθε περίπτωση αναμένουμε με πολύ ενδιαφέρον τις εξελίξεις, για να δούμε αν η “βραζιλιάνικη έκπληξη”, όπως την περιγράφει ο κουβανός αρθρογράφος, θα είναι θετική ή αρνητική (Yannis Tsal).

 

Συνεχίζονται οι μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις στη Βραζιλία – Εκτενής ενημέρωση

Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τις κεντρικές λεωφόρους του Ρίο ντε Τζανέιρο, του Σάο Πάολο και δεκάδων ακόμα μικρότερων πόλεων της Βραζιλίας προχθές 20 Ιουνίου, δίνοντας συνέχεια στις μαζικές και μαχητικές λαϊκές διαδηλώσεις, που ξεκίνησαν ως διαμαρτυρία για την αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων των λεωφορείων.

Οι τοπικές κυβερνήσεις των δύο μεγαλύτερων βραζιλιάνικων πόλεων του Ρίο και του Σάο Πάολο, σε συνεννόηση με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος (PT) της Dilma Rousseff, ανέστειλαν τις αυξήσεις σε μια προσπάθεια να εκτονώσουν την κοχλάζουσα λαϊκή οργή. Μια σειρά από μικρότερες πόλεις που είχαν επίσης αυξήσει τις τιμές τις επανέφεραν πλήρως ή μερικώς, μια μέρα νωρίτερα.

Παρ’ όλα αυτά οι προχθεσινές διαδηλώσεις ήταν οι μεγαλύτερες που έγιναν στην χώρα από την έναρξη των κινητοποιήσεων, δύο εβδομάδες πριν, με τους διαδηλωτές να καταγγέλλουν την κοινωνική ανισότητα, την πολιτική διαφθορά και τις κρατικές δαπάνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο και άλλα δαπανηρά αθλητικά θεάματα και όχι για την παιδεία και την υγεία.

Η στρατιωτική αστυνομία κάνει λόγο για 300.000 διαδηλωτές στο Ρίο, αλλά σίγουρα ο αριθμός τους ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος.

Η αστυνομία επιτέθηκε στους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές του Ρίο με λύσσα, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και πλαστικές σφαίρες. Στην καταστολή συμμετείχαν επίσης έφιπποι αστυνομικοί. Συγκρούσεις σημειώθηκαν επίσης και στην πρωτεύουσα Μπραζίλια, όπου για την φύλαξη του Προεδρικού Μεγάρου (Palacio do Planalto) χρησιμοποιήθηκαν και δυνάμεις του στρατού. Ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας αναπτύχθηκαν και σε άλλα κτήρια υψηλής σημασίας, ενώ αριθμός των διαδηλωτών ήταν τουλάχιστον 30.000. Συγκρούσεις σημειώθηκαν όταν διαδηλωτές εισέβαλαν για λίγο στο κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών της Βραζιλίας.

Συγκρούσεις έγιναν επίσης στο  Sao Paulo, στο Campina και στο Salvador στη βορειοανατολική πολιτεία Bahia.

Σύμφωνα με την καθημερινή εφημερίδα Estado de São Paulo, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διέταξε τη Βραζιλιάνικη Υπηρεσία Πληροφοριών (ABIN) να ξεκινήσει μια μεγάλη επιχείρηση παρακολούθησης των διαδικτυακών επικοινωνιών και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό να ανακαλύψουν όσους συμμετέχουν στην οργάνωση των διαδηλώσεων και την κατεύθυνση που θα πάρουν αυτές.

Την Τετάρτη 19 Ιουνίου, περίπου 80.000 εργαζόμενοι και νεολαίοι διαδήλωσαν έξω από το ποδοσφαιρικό γήπεδο της πόλης Fortaleza, μιας παραλιακής πόλης στην Βορειοανατολική Βραζιλία, τρείς μόλις ώρες πριν την έναρξη του αγώνα Μεξικό-Βραζιλία στα πλαίσια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, της οργάνωσης – πρόβας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.

Οι αγώνες είναι στο επίκεντρο των διαδηλώσεων καθώς μεγάλα τμήματα της βραζιλιάνικης κοινωνίας είναι εξοργισμένα με το κόστος τους, το οποίο εκτιμάται στα 12,6 δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία δαπανώνται για νέα γήπεδα και άλλες υποδομές που δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με τις πιεστικές ανάγκες του μέσου Βραζιλιάνου. Πολλοί από τους διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν “Περισσότερο ψωμί, λιγότερα τσίρκο!”, “Όταν το παιδί σου αρρωστήσει πήγαινέ το σε ένα στάδιο”, “Θέλουμε νοσοκομεία και σχολεία, που να πληρούν τα πρότυπα της FIFA”

Συγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας και των διαδηλωτών σημειώθηκαν στη Fortaleza, όταν οι τελευταίοι έσπασαν την “κόκκινη γραμμή” που είχε οριστεί 2 χιλιόμετρα περιμετρικά του γηπέδου, σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς της FIFA.

Ο Υπουργός Αθλητισμού Aldo Rebelo προειδοποίησε ότι η κυβέρνηση δεν θα ανεχθεί διαδηλώσεις που διαταράσσουν την ομαλή διεξαγωγή των αγώνων του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών. Ο Revelo -που είναι μέλος του ΚΚ της Βραζιλίας, το οποίο στηρίζει την κυβέρνηση του PT- ανέφερε ότι γύρω από το περιβόητο στάδιο Maracaná στο Ρίο θα οριστεί μια περίμετρος ασφαλείας, που θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Ένοπλων Δυνάμεων της χώρας. “Δεν υπάρχει δυνατότητα να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε διαδήλωση κοντά στο στάδιο” δήλωσε, προσθέτοντας πως “υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να εκμεταλλευτούν αυτά τα γεγονότα για προβάλουν τα παράπονά τους.”

Οι αρχικές διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το “Κίνημα Ελευθέρου Εισιτήριου”, το οποίο αποτελείτε από μερικές δεκάδες μέλη και πραγματοποιεί διάφορες μικρές διαδηλώσεις από το 2005. Φέτος όμως ο συνδυασμός της αύξησης των τιμών των εισιτηρίων, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την εκτόξευση του πληθωρισμού και η στασιμότητα της οικονομικής ανάπτυξης οδήγησαν σε λαϊκή έκρηξη.

Η έλλειψη συγκεκριμένου προγράμματος ή επαναστατικής ηγεσίας και η επικράτηση των μεσοαστικών στρωμάτων έχει αφήσει αυτό το κίνημα ανοικτό σε διάφορες επιρροές, ακόμα και από την δεξιά. Συνθήματα που αντιτίθενται σε όλα τα πολιτικά κόμματα και  καταγγέλλουν την διαφθορά και την υψηλή φορολογία γίνονται όλο και πιο διαδεδομένα, ενώ οργανωμένες ομάδες κακοποιών επιτίθενται σε διαδηλωτές που κρατάνε πανό και πλακάτ αριστερών κομμάτων.

Στο Ρίο την Τετάρτη, μια ομάδα μερικών δεκάδων διαδηλωτών του Ενοποιημένου Εργατικού Κέντρου (CUT), της συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας που είναι πιο κοντά στην κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος, δέχθηκε επίθεση, τα μέλη της χτυπήθηκαν και τα πανό τους καταστράφηκαν.

Στο Σάο Πάολο, στοιχεία που στα ΜΜΕ αναφέρονται ως “εθνικιστές” επιτέθηκαν σε μέλη αριστερών κομμάτων, τους πήρανε τα πανό και τις σημαίες τους και τα έκαψαν.

Η πολιτική σύγχυση και η ικανότητα των ακροδεξιών να την εκμεταλλεύονται είναι μια από τις “παρενέργειες” της δεκαετούς κυριαρχίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος, ενός διεφθαρμένου πολιτικού μηχανισμού που ψευδώς ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί την εργατική τάξη και της ενσωμάτωσης των εργατικών συνδικάτων στο κρατικό μηχανισμό. Τα συνδικάτα δεν έχουν παίξει κανέναν αξιοσημείωτο ρόλο στις τελευταίες κινητοποιήσεις.

Η επαναφορά των τιμών των εισιτηρίων στα προηγούμενα επίπεδα στοχεύει στο “κλείσιμο” του ζητήματος που προκάλεσε την λαϊκή έκρηξη. Αυτό όμως δεν βελτιώνει τις κοινωνικές συνθήκες. Οι αρχές του Σάο Πάολο και του Ρίο ντε Τζανέιρο κατέστησαν σαφές ότι τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των ιδιωτικών εταιριών που διαχειρίζονται το σύστημα -και χρηματοδοτούν όλα τα μεγάλα κόμματα- θα προστατευθούν. Αντί για τις αυξήσεις των εισιτηρίων θα υπάρξουν περικοπές σε άλλους κοινωφελείς τομείς όπως η παιδεία και η υγεία.

“Θα πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι”, δήλωσε ο κυβερνήτης του Σάο Πάολο Geraldo Alckmin του δεξιού αντιπολιτευόμενου κόμματος της Βραζιλιάνικης Σοσιαλδημοκρατίας (PSDB). “Αυτή είναι μια χειρονομία, ένα άνοιγμα”, είπε ο προερχόμενος από το Εργατικό Κόμμα δήμαρχος του Σάο Πάολο Fernando Haddad. Ο Haddad απείλησε να κάνει περικοπές σε υγεία και παιδεία, σε μια πόλη όπου έχουν την έδρα 21 δισεκατομμυριούχοι. Σε καμία περίπτωση κανένας από αυτούς του αξιωματούχος δεν πρότεινε καν να πληρώσουν οι πλούσιοι για αυτές τις βασικές υπηρεσίες.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, ο δήμαρχος του Σάο Πάολο που θεωρείται ανερχόμενο στέλεχος του εργατικού Κόμματος, πιέστηκε από την Rousseff να αναστείλει τις αυξήσεις και αντιστάθηκε μέχρι την τελευταία στιγμή. Από την πλευρά του ο δήμαρχος του Ρίο, Eduardo Paes του PMDB (Βραζιλιάνικο Δημοκρατικό Κίνημα) προειδοποίησε πως η επαναφορά των τιμών των εισιτηρίων στα προηγούμενα επίπεδα θα αναγκάσει την πόλη να μειώσει τις δαπάνες άλλων τομέων κατά 200 εκατομμύρια $.

Ακόμα και πριν την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων, ένας εργάτης στο Σάο Πάολο ή το Ρίο αμειβόμενος με τον κατώτατο μισθό πλήρωνε πάνω από το 20% του μισθού του για να πηγαινοέρχεται στη δουλειά του με κακοσυντηρημένα και υπερπλήρη λεωφορεία και τρένα.

Τα εισιτήρια στο Σάο Πάολο είναι τα πιο ακριβά στην Λ. Αμερική, υψηλότερα και από ορισμένες πόλεις των ΗΠΑ. Στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, για παράδειγμα με τον μέσο όρο των μισθών να είναι 5 φόρες μεγαλύτερο από αυτόν του Σάο Πάολο το εισιτήριο (1,35$) είναι ίσο με αυτό της βραζιλιάνικης πόλης. Επιπλέον σε αυτήν την μεγαλούπολη των 20 εκατομμυρίων κατοίκων, οι εργαζόμενοι περνούν ώρες σε λεωφορεία και τρένα και πολλοί πληρώνουν τέσσερα εισιτήρια την ημέρα.

Η υπαναχώρηση των κυβερνώντων στο θέμα των εισιτήριων θα αποδειχθεί μάταιη. Οι αιτίες της οργής νεολαίας και εργαζομένων, η ακραία κοινωνική ανισότητα σε συνδυασμό με την εκρηκτική άνοδο του κόστους ζωής και μια οικονομική ύφεση βρήκαν μόνο μια αρχική και περιορισμένη έκφραση στις μαζικές διαδηλώσεις της περασμένης εβδομάδας. Πίσω από αυτές τις συνθήκες είναι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η οποία προκαλεί κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές σε όλον τον κόσμο, από την Αθήνα στο Κάιρο, από την Πόλη στη Μαδρίτη και τώρα στο Ρίο, το Σάο Πάολο και άλλες πόλεις της Βραζιλίας.

Η Rousseff προσπάθησε να παρουσιάσει τις διαδηλώσεις σαν ένα σύμπτωμα των επιτυχιών του της κυβέρνησης του Εργατικού Κόμματος. “Οι προσδοκίες έχουν αυξηθεί επειδή αλλάξαμε τη Βραζιλία”, είπε και στη συνέχεια προσέθεσε πως “οι πολίτες δηλώνουν ότι θέλουν περισσότερα και δικαιούνται περισσότερα”, αυτός ο ισχυρισμός που αναπαρήχθηκε από τον τύπο, δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι οι περιορισμένες βελτιώσεις στην ζωή όσων ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας συνοδεύτηκαν από την διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στην άρχουσα καπιταλιστική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες.

Υπάρχει προφανές σοκ σε όλα τα τμήματα του κατεστημένου και των πολιτικών εκπροσώπων του για την λαϊκή έκρηξη. Η καθημερινή εφημερίδα “Folha de São Paulo” σημειώνει πως: “Όλα πήγαιναν τόσο καλά και ξαφνικά βλέπουμε σε επανάληψη την πλατεία Ταχρίρ, χωρίς καμία προειδοποίηση, κανένα κρεσέντο”.

Η Rousseff ακύρωσε την Πέμπτη την προγραμματισμένο ταξίδι της στην Ιαπωνία και συγκάλεσε έκτακτη σύσκεψη με τους υπουργούς της το πρωί της Παρασκευής για να συζητήσουν την λήψη μέτρων για το περιορισμό των κινητοποιήσεων.

(το παραπάνω δεν είναι “ακριβής μετάφραση” του άρθρου του WSWS)