RSS

Category Archives: Γιώργος Ρούσης

ANTONIO ΓΚΡΑΜΣΙ [Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Ρούση]


Μια Συζήτηση (7/2/13) Με τον Γιώργο Ρούση
Για τον Γκραμσιανό “Πόλεμο Θέσεων”,
 Την Επικαιρότητά Του Και Όχι Μόνο.

Τον Ευχαριστώ πολύ Για την Αποδοχή Της Πρόσκλησής μου.

Παρατίθενται Συγκεκριμένοι Χρόνοι Θεμάτων:


– “Ηγεμονία” & “Πόλεμος Θέσεων” (02:13)
(Ουτοπική Σκέψη-Σχ. Φρανκφούρτης-Αναρχισμός)

– Γκράμσι Και Ιδεαλισμός (05:09)

– Η Γκραμσιανή Ερμηνεία Του Κόμματος (07:50)

– Οι Αντιφάσεις Της Γκραμσιανής Σκέψης (14:14)

– Η Επιρροή Των Τοπικών Παραδόσεων (18:37)

– Επικαιροποίηση Της Γκραμσιανής Σκέψης (21:57)

– Κεντρικά Πολιτικά Διδάγματα Της Γκραμσιανής Σκέψης (25:10)

– Κράτος & Βία (29:10)
(Αναρχικός Χώρος-Καταλήψεις-Βασανισμοί-Συλλήψεις-Αρ­ιστερά) 

– Τα Εγχώρια Υλικά Του “Πολέμου Θέσεων” Το Επίπεδο Συνείδησης
Το Μέτωπο (35:29)

– Γκράμσι Και Φασισμός (43:10)
(Η Σημερινή Πραγματικότητα)

– Εγχώρια Αριστερά (45:35)
(Ατομισμός & Εξουσιομανία;)

– Η Αριστερή Ιδεολογική Καθαρότητα (48:19)

– Ο Χρόνος &
Η Ευθύνη Της Αριστεράς (51:29)

 

Μια απάντηση του Γιώργου Ρούση στο Ριζοσπάστη

Δημοσιεύουμε παρατηρήσεις  του Γ.Ρούση, σε άρθρο του Ριζοσπάστη που αποτελεί σπάντηση σε σχόλια που είχε κάνει ο Γ. Ρούσης με τίτλο ”Το ΚΚΕ και τα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα” . Τα σχόλια είναι ενσωματωμένα με κατάλληλη επισήμαση, μέσα στο άρθρο του Ριζοσπάστη 
Ο κύριος καθηγητής και η δημοκρατία (Ριζοσπάστης, 22/11/12)
«Ταυτόχρονα όμως με τη στάση αυτή τέθηκε και το θέμα της γενικότερης αντιμετώπισης εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ του Συντάγματος και των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών… σε μια εποχή νομοτελειακής έντασης του αυταρχισμού και σοβαρών κινδύνων ευρύτερης αντιδημοκρατικής εκτροπής είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου»; Να που ο κύριος καθηγητής ξανακτύπησε από την «Εφημερίδα των συντακτών». Το ΚΚΕ ξανακτύπησε
(από πότε η όποια πολιτική κριτική αποτελεί χτύπημα; )
ο συγγραφέας των παραπάνω Γ. Ρούσης, διανθισμένα με τσιτάτα των κλασικών του Μαρξισμού,  αποσπασμένα όχι μόνο από την ιστορική εποχή που γράφτηκαν, αλλά και από τις συγκεκριμένες συνθήκες καθώς και ολόκληρα τα έργα των κλασικών που αναφέρονται τα τσιτάτα. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
(Ένα και μόνον τσιτάτο του Μαρξ παραθέτω στο οποίο λέει ότι η αστική κυριαρχία

προσφέρει στο προλεταριάτο εντελώς νέα όπλα για να πολεμήσει τους καπιταλιστές. Μήπως αυτό δεν ισχύει πια ; και είναι καλύτερα να επιστρέψουμε στη φεουδαρχία; )

Αλλωστε, ο κύριος καθηγητής είναι αυθεντία. Τόσο αυθεντία, που εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν υπερασπίζεται το αστικό Σύνταγμα. Αντιπαράθεση από θέσεις αστών στο ΚΚΕ.
(Από πότε η αξιοποίηση  του αστικού συντάγματος με στόχο όπως  γράφω την επίτευξη των κομμουνιστικών οραμάτων, την υπέρβαση των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων  και τη ρήξη με το υπάρχων σύστημα είναι θέση αστού; )
Και μάλιστα στο συγκεκριμένο άρθρο το συνδυάζει με κριτική του ΚΚΕ στον ΣΥΡΙΖΑ. Και με τον ΣΥΡΙΖΑ ο κύριος καθηγητής;
(Αυτό προκύπτει όταν  κάποιος  όπως εγώ  χαρακτηρίζει στο άρθρο του τον  ΣΥΡΙΖΑ  ούτε καν δεξιά της Αριστεράς, αλλά Αριστερά του συστήματος; )
Ανάλογη κριτική έκανε και το «ΠΡΙΝ», εφημερίδα του ΝΑΡ, στο ΚΚΕ, ότι με την κριτική του διαστρεβλώνει τον ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας πατήματα στους αστούς. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, κύριε καθηγητά, ή με την αστική σιγουριά της ακαδημαϊκής ζεστασιάς;
(Από πότε οι κομμουνιστές απαγορεύεται να είναι πανεπιστημιακοί καθηγητές και μάλιστα όταν  διδάσκουν το «κράτος κι’ επανάσταση» του Λένιν; ) 
Αλλά πάει πολύ να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι δεν υπερασπίζεται της λαϊκές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα. Οχι μόνο των αστικών θεσμών, στους οποίους αναφέρεται ο κύριος καθηγητής, αλλά πρώτ’ απ’ όλα στους τόπους δουλειάς όπου διαφεντεύει η δικτατορία των μεγαλοεπιχειρηματιών, για την οποία ο κύριος καθηγητής και το Σύνταγμά του κάνουν «μούγκα».
(Από πού σας προκύπτει ότι κάνω μούγκα; Μήπως να καταγγείλετε και τον σ. Φλωράκη ο οποίος θεώρησε ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχει διαβάσει το περί συμμετοχής των εργαζομένων βιβλίο μου;  Από πότε όποιος υπερασπίζεται τα δικαιώματα και εκτός  τόπου δουλειά είναι κατακριτέος;  Μήπως και τα άρθρα υπέρ  της ελευθερίας του τύπου ή κατά της λογοκρισίας του Μαρξ, είναι καταδικαστέα 😉
Γιατί το ΚΚΕ δεν είναι απλά στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης και διεύρυνσης των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων, αλλά ως μέτωπο πάλης
(με ποιον πέρα από τον εαυτόν του κάνει μέτωπο το ΚΚΕ;)
τα συνδέει με την πάλη για την ανατροπή της αντεργατικής αντιλαϊκής πολιτικής, καλώντας το λαό να παλέψει όχι μόνο ενάντια στην κρατική καταστολή, αλλά για δημοκρατία πρώτ’ απ’ όλα στους τόπους δουλειάς, καλώντας τους εργαζόμενους να τον επιβάλουν, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα το μέτωπο ενάντια στην κρατική καταστολή. Αλλά και στα λαϊκά δικαιώματα, το ΚΚΕ έχει καταθέσει νομοσχέδια για την κατάργηση των μνημονίων,
(για ψάξτε καλύτερα  μπας και δείτε και τη δική  μου υπογραφή ανάμεσα σε αυτές που συγκεντρώνει ο «Ριζοσπάστης» )
για την προστασία των ανέργων, κ.λπ. Τα ξέρει ο κύριος καθηγητής, αλλά φαίνεται πως για άλλα νοιάζεται
(για ποια;)
Πάψτε  να εκθέτετε  το ΚΚΕ . Το φτάσατε κει που το φτάσατε μην το πάτε παρακάτω και μάλιστα φορώντας την κουκούλα της ανωνυμίας .
Γιώργος Ρούσης
 

Όχι στις νέες δηλώσεις μετανοίας





Του Γιώργου Ρούση
Η πολυποίκιλη ένταση της βίας του κυρίαρχου συστήματος, αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια, και συντελείται παράλληλα, με την αποδυνάμωση της συναίνεσης προς αυτό. Και αυτή η απώλεια συναίνεσης και ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής είναι συνέπεια της αποσάθρωσης της αντικειμενικής βάσης πάνω στην οποία στηρίζονταν αυτές, δηλαδή της άγριας επίθεσης κατά των κατακτήσεων των εργαζομένων.
Πέρα λοιπόν από την ένταση της οικονομικής βίας, η οποία στη βάση της ολοένα και αυξανόμενης ανεργίας γίνεται όλο και πιο πιεστική, πέρα από την ένταση της άμεσης βίας των  κατασταλτικών μηχανισμών, εντείνονται και μορφές βίας όπως η ιδεολογική, η ψυχολογική και άλλες.
Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η επιχειρούμενη δίωξη των κατηγορουμένων για τις εκδηλώσεις ενάντια στον Γερμανό Πρόξενο της Θεσσαλονίκης Φούχτελ, δηλαδή ενάντια σε κάποιον που συμβολίζει την ατέρμονη   βάρβαρη  επίθεση  που δέχεται ο λαός μας.
Οι διώξεις αυτές στοχεύουν  να εξευμενίσουν τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους  της πατρίδας μας, να τιμωρήσουν όσους τολμούν να αντισταθούν,  να παραδειγματίσουν  όσους σκέφτονται να το πράξουν στο μέλλον.

Όμως χειρότερη ακόμη και από τις διώξεις είναι η επιχειρούμενη επαναφορά των δηλώσεων μετανοίας οι οποίες με τη μορφή της συγνώμης από τον Γερμανό Πρόξενο επιχειρείται να αποσπαστούν από τους κατηγορούμενους.  
Με αυτές  επιδιώκεται να καμφθεί το όποιο πνεύμα αντίστασης, και να μετατραπεί σε πνεύμα υποτέλειας, επιδιώκεται η άρνηση στην υποταγή να αναχθεί σε αμάρτημα που απαιτεί συγχώρεση από του σύγχρονους Μαμωνάδες.
Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα, που  όσο και αν οι τηλεοπτικοί    προπαγανδιστές της βαρβαρότητας, σπεύδουν  να το χαρακτηρίσουν ως ευπρεπή συμπεριφορά, στη πραγματικότητα αποτελεί τόσο πολιτικά όσο και ηθικά βήμα  επαναφοράς  στις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας. 

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η ουσιαστική κατάργηση της  δημοσιότητας της δίκης που επιχειρήθηκε στην Θεσσαλονίκη. 

Και δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο όξυνσης και διεύρυνσης των αγώνων κατά των απολύσεων,  κάτι που οι  κυρίαρχοι τρέμουν ότι μπορεί να αποτελέσει  τη σπίθα ενός  ευρύτερου   λαϊκού ξεσηκωμού.
Ας βροντοφωνάξουμε   λοιπόν ΟΧΙ  στις νέες δηλώσεις μετανοίας ΝΑΙ  στη λαϊκή αντίσταση.

Πηγή: aristeroblog

 

Γιώργος Ρούσης: "ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω με τους συντρόφους που μας προτρέπουν να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ"

Μεταξύ μας με ανοιχτά χαρτιά
 
Γιώργος Ρούσης
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ποια πρέπει να είναι η στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των αγωνιστών της απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ; Το ερώτημα τέθηκε προεκλογικά, τίθεται και μετεκλογικά και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις κι εκτίμηση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη.
 

Αυτό που αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν


Το αποτέλεσμα των εκλογών αντιφατικό και κάθε άλλο παρά μονοσήμαντο. Με δυο λόγια: Από τη μια σαφής μετατόπιση της κοινωνίας προς τα αριστερά, κάτι που είναι θετικό. Από την άλλη μια μετατόπιση στην φασιστική ή και εθνικιστική αντιμνημονιακή Δεξιά, κάτι λίαν ανησυχητικό. Και τέλος μια μετατόπιση εντός της Αριστεράς προς τα δεξιά, με ευθύνες και των ίδιων των δυνάμεων όπως το ΚΚΕ –θέλει αρετή και τόλμη η αυτοκριτική- και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχασαν ψηφοφόρους τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς αυτή η τελευταία μετακίνηση δεν οφείλεται παρά δευτερεύοντος στον αντικειμενικά ρόλο Δούρειου Ίππου συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, – δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, αλλά εμένα με πονούσε και με εξόργιζε να προσπαθώ να χτίσω κάτι και να μου το γκρεμίζουν από μέσα οι ίδιοι μου οι σύντροφοι- οφείλεται όμως και σε αυτόν.

Εξηγούμε. Μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, όσο και μετά τις εκλογές, όχι μόνο απλοί ψηφοφόροι, ούτε καν γνωστοί στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ ξένοι καλεσμένοι μας, αλλά και μέλη, ακόμη και στελέχη συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκαν δημόσια, είτε άμεσα ή έμμεσα υπέρ της υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπέρ της ένταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπέρ της διαμόρφωσης ενός πολιτικού Μετώπου μαζί του στη βάση των θέσεων του, είτε μέσω χρησμών τύπου Πυθίας, που αφήνουν ανοιχτά τα παραπάνω ενδεχόμενα δίχως να τα υποστηρίζουν ευθαρσώς.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου παρά το ότι έκρινα τη στάση αυτή ως ανεπίτρεπτο πισώπλατο χτύπημα κατά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρώντας ότι θα δυσκόλευε ακόμη παραπέρα την ήδη δυσχερή προεκλογική μας καμπάνια, επέλεξα να σωπάσω.

Να όμως, που παρά το ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας, όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση πρόσφερε ήδη άπλετες αποδείξεις του πραγματικού πολιτικού του χαρακτήρα -κάτι που αποτέλεσε μια από τις θετικές συμβολές των εκλογών- οι ίδιοι σύντροφοι συνεχίζουν το ίδιο βιολί, παρά το ότι δεν είναι δυνατόν να αγνοούν ότι:

Ο κατευθυντήριος άξονας της πολιτικής του πολυτασικού μεν, ενιαίου δε ως προς την κυρίαρχη πολιτική του στάση, ΣΥΡΙΖΑ (διότι πέρα από την κατά Πουλαντζά συνισταμένη υπάρχει και δεσπόζουσα-κυρίαρχη τάση) είναι ο συμβιβασμός με τη ντόπια και ξένη αστική τάξη και η εύρεση κοινής λύσης προς το συμφέρον αμφοτέρων των μερών. Ήτοι η υιοθέτηση της γραμμής του αλήστου μνήμης υπουργού εργασίας Λάσκαρη, περί κατάργηση της ταξικής πάλης.

Συνέπειες αυτής της θεμελιακής θέσης, είναι και η στάση απέναντι σε ευρώ , ΕΕ -όπου ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να πείσει ότι είναι ο καλύτερος υπερασπιστής τους, και όχι δα των Σοσιαλιστικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης- και ΝΑΤΟ, η μη ένταξη στη λογική του της καταγγελίας ως μονομερούς πράξης, η θέση της αντικατάστασης της σύγκρουσης με την αλληλεγγύη, η δηλωμένη πρόθεση του να συγκυβερνήσει με την ΔΗΜΑΡ, που σήμερα κατηγορεί, η διαμόρφωση ενός δημοκρατικού κομματικού πόλου, για τον οποίο ακόμη και ο όρος καπιταλισμός και προφανώς η επαναστατική ανατροπή του, φαίνεται να θεωρούνται απαγορευτικοί, και τόσα άλλα που βγάζουν μάτι.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι σαφές, τουλάχιστον για όσους θεωρούν ότι ανάμεσα στο τελευταίο κατά Λένιν σκαλοπατάκι πριν από το σοσιαλισμό, στο οποίο βρισκόμαστε, δεν χωρά άλλο σκαλοπάτι, παρά αντικαπιταλιστικές αντιιμπεριαλιστικές μεταρρυθμίσεις, στα πλαίσια ενός πολέμου θέσεων, που οδηγεί στην μετωπική σύγκρουση και το σοσιαλισμό, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανένα πολιτικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίζεται με την Δεξιά, ή ότι αποκλείεται κάθε συζήτηση και επί μέρους κοινή δράση μαζί του; Κάθε άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τμήμα της Αριστεράς –τη σύγχρονη ρεφορμιστική της εκδοχή, ακραία περίπτωση της οποίας είναι η ΔΗΜΑΡ – και προφανώς δε αποκλείεται κανένας διάλογος ούτε καμιά από κοινού δράση μαζί του, στην λογική του Γκράμσι, δηλαδή ακριβώς της αποκάλυψης μέσα στην πράξη, αυτού του ρεφορμιστικού του χαρακτήρα.

Εκείνο όμως που εκ των πραγμάτων αποκλείεται είναι η διαμόρφωση ενός πολιτικού μετώπου κι ακόμη περισσότερο η ένταξη σε αυτόν. Έστω και αν συνεχίσει να αποτελείται από συνιστώσες κάτι μάλλον αμφίβολο.

ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΧΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

 
Δεν επιλέγουμε ετσιθελικά

 
Και αυτή η άρνηση δεν συνιστά ούτε κάποια σεχταριστική στάση όπως μας κατηγορούν οι σύντροφοί μας, ούτε παραπομπή των πάντων στο σοσιαλισμό. Αντίθετα σε συνδυασμό, και μάλιστα κατά προτεραιότητα με την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός σύγχρονου κομμουνιστικού πολιτικού υποκειμένου, αποτελεί μετωπική άμεση απάντηση, στη βάση όμως όχι του ρόλου του μαϊντανού στην προσπάθεια ανασύστασης της έτσι κι αλλιώς αντικειμενικά λόγω της φύσης της κρίσης, τελειωμένης σοσιαλδημοκρατίας, αλλά ενός ελάχιστου αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος, άμεσα εφαρμόσιμου, το οποίο και δεν είναι δυνατόν παρά να στηρίζεται από ένα ρωμαλέο αντίστοιχο λαϊκό κίνημα.

Το περιεχόμενο αυτού του Μετώπου δεν καθορίζεται ετσιθελικά, αλλά από μια ανάλυση της ίδιας της κρίσης ως κρίσης του καπιταλισμού, από την αναγκαιότητα της υποταγής της τακτικής στην στρατηγική (και όχι την μπερνσταϊνική λογική «η κίνηση είναι το παν ο σκοπός τίποτα»), από το επίπεδο συνειδητότητας του λαϊκού κινήματος, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ με την τακτική του αντί να το προωθεί στο ύψος των περιστάσεων, το κρατά εγκλωβισμένο στις κυρίαρχες αξίες.

Μήπως όμως, όπως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μέτωπο, το ΚΚΕ, τους ανένταχτους, δεν υπάρχουν και στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που θα αποδέχονταν τη λογική ενός τέτοιου Μετώπου; Η απάντηση είναι πως ναι υπάρχουν, όσο κι αν φαίνεται να υποχωρούν και να χάνουν έδαφος. Όμως και αυτές οι δυνάμεις θα πρέπει κάποτε να επιλέξουν με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν, διαφορετικά άθελα τους ίσως, γίνονται συνυπεύθυνες στη διαμόρφωση ενός συστημικού αναχώματος.

Με όλο λοιπόν το σεβασμό και την εκτίμηση προς τους συντρόφους που συνεχίζουν να μας προτρέπουν να τα βρούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω μαζί τους, και να εκφράσω ως ένα απλό μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της γειτονιάς μου, μεγαλόφωνα το ερώτημα που μου γεννιέται κάθε που τους διαβάζω ή τους ακούω. Τι είναι αυτό που τους κρατά και δεν υλοποιούν από μόνοι τους την όποια ένταξη τους ή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο φαίνεται να συμφωνούν, πολύ περισσότερο από τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις οποίες ανήκουν;

Όχι τίποτα άλλο, δηλαδή, αλλά όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίσει το τοπίο –και το μικρό δικό μας- τόσο καλύτερα για το λαϊκό κίνημα.
 

ΚΚΕ:Ο μάγος με τα δώρα προς ΣΥΡΙΖΑ, ή πας μη ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ” ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ


“Παραθέτω παρακάτω αυτούσιο το άρθρο- απάντηση του ΚΚΕ στην ανοιχτή επιστολή που του απηύθυνα. Για να είμαι συγκεκριμένος και κανείς να μην μπορεί να με κατηγορήσει ότι διαστρέφω τα λεγόμενα του, απαντώ μέσα στο ίδιο το κείμενο του Ριζοσπάστη με έντονα γράμματα”.

Γιώργος Ρούσης


Τα κροκοδείλια δάκρυα του κ. Γ. Ρούση (παρατηρώ απλώς, ότι αντί της δικής μου προσφώνησης σύντροφοι, ο ανώνυμος αρθρογράφος ακολουθώντας τη λογική πας μη Έλλην βάρβαρος με προσφωνεί κύριο)


Ο κ. Γιώργος Ρούσης, επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εκλογές της 6ης Μάη, σε γραπτό του («επιστολή» το ονομάζει) Είναι, επιστολή την οποία έστειλα απευθείας στο ΚΚΕ και στον Ριζοσπάστη, ο οποίος ως συνήθως πράττει, δεν την δημοσίευσε χύνει δάκρυα – τα οποία περισσότερο με κροκοδείλια μοιάζουν με βάση τα γραφόμενά του – γιατί, λέει, βλέπει μια «συρρίκνωση της εκλογικής δύναμης» του ΚΚΕ. Δεν την βλέπω εγώ, την βλέπει όλη η Ελλάδα, εκτός της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι η γνώμη του κ. Ρούση για την πολιτική του ΚΚΕ δε διαμορφώθηκε εξαιτίας του αποτελέσματος της 6ης Μάη. Αυτό είναι απολύτως σωστό. Αντίθετα, ο ίδιος έχει έρθει επανειλημμένα, σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη γραμμή του ΚΚΕ, και αυτό είναι σωστό έχει πρωτοστατήσει σε επίθεση ενάντια στο ΚΚΕ με μόνιμη στήλη σε αστική εφημερίδα. Το ΚΚ που αρνείται την κριτική και την ταυτίζει με επίθεση καταστρέφει το πιο ισχυρό του όπλο, που δεν είναι άλλο από την κριτική σκέψη . Η αρθρογραφία σε αστική εφημερίδα δεν βλέπω γιατί είναι αμαρτωλή και δεν είναι τέτοιες οι συνεντεύξεις και οι σχεδόν καθημερινές παρεμβάσεις της γραμματέως της ΚΕ και στελεχών του κόμματος σε όλα τα αστικά ΜΜΕ. Μάλιστα, ενώ το ΚΚΕ κατά την προεκλογική περίοδο δεν επέλεξε την ανοιχτή αντιπαράθεση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο κ. Ρούσης στην κεντρική ομιλία στην προεκλογική συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιτέθηκε με σφοδρότητα κατά του ΚΚΕ. Και πάλι η κριτική της αντιμετωπικής πολιτικής, της άρνησης εδώ και τώρα της εξόδου από ευρώ και ΕΕ , της παραπομπής των πάντων στο σοσιαλισμό, και της ωραιοποίησης των πιο σκοτεινών πλευρών του υπαρκτού, ταυτίζεται με σφοδρή επίθεση κατά του κόμματος. Σήμερα, απλώς αξιοποιεί το εκλογικό αποτέλεσμα, για να τεκμηριώσει τη δεδομένη άποψή του ότι το ΚΚΕ «έχει λάθος γραμμή». Αυτό είναι απολύτως σωστό


***

Τι λέει ο κ. Ρούσης; Οτι το ΚΚΕ «αρνείται το διάλογο με την αριστερά» και «οδηγείται σε απομονωτισμό». Δηλαδή, κατηγορεί το ΚΚΕ ότι δεν αναζητά συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ Από πότε η Αριστερά και δη η αντικαπιταλιστική, ταυτίζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ; Και από πότε διάλογος και συμμαχία είναι ταυτόσημοι όροι; του ευρωμονόδρομου, της υγιούς επιχειρηματικότητας, της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, του ρεαλισμού της διαπραγμάτευσης του πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι, της στήριξης του κυβερνητικού – εργοδοτικού συνδικαλισμού; `Η μήπως ότι το ΚΚΕ δεν τα βρίσκει με δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αναπαράγουν τα περί «ενότητας της αριστεράς» (δηλαδή ενότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ), Πέρα από την ενότητα, υπάρχει η συντονισμένη κοινή δράση, η συνεργασία σε επί μέρους ζητήματα, το μέτωπο, ο διάλογος, η αναγνώριση ύπαρξης και άλλων αριστερών δυνάμεων, η μεταξύ ανταλλαγή μιας καλημέρας μας ….. Για αυτά κάνει λόγο η ΑΝΤΑΡΥΑ. Και για αυτά απευθύνθηκε στο ΚΚΕ που τα αρνήθηκε, συλλήβδην, και σε καμιά περίπτωση για ενότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. που βαφτίζουν την αστική αντιμνημονιακή γραμμή (στην οποία συμφωνεί μέχρι και ο Καμμένος) ως αντικαπιταλιστική, Γνωρίζετε πολύ καλά ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εγώ προσωπικά, επανειλημμένα και τεκμηριωμένα έχουμε κατακρίνει ως σαθρή και επικίνδυνη τη διαχωριστική γραμμή μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί . Μάλιστα με αυτό ξεκίνησα και την κεντρική ομιλία μου την οποία κρίνατε ως αντιΚΚΕ. που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά σωματεία και εργασιακούς χώρους, Μακριά από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ σύντροφοι, μπας και μας μολύνουν ή και επηρεάσουμε κανέναν. Μόνοι, καθαροί και λίγοι, ο στόχος. που πρωτοστατούν στην αντι-ΠΑΜΕ γραμμή πρωτοστατούν σε μια μετωπική γραμμή; Ο κ. Ρούσης, με τον τρόπο του, ασκεί και αυτός πίεση στο ΚΚΕ να πάρει μέρος στην επιχείρηση αναστήλωσης της σοσιαλδημοκρατίας, μαζί σας σύντροφοι να την συντρίψουμε να συμμετάσχει ή να στηρίξει μια «αριστερή ή αντιμνημονιακή κυβέρνηση» διαχείρισης της αντιλαϊκής πολιτικής. Την όποια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και εγώ καταγγέλλουμε μετά βδελυγμίας , όποτε η κατηγορία του ΚΚΕ ότι την στηρίζουμε μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα ερμηνείας για τις λέξεις διαστρέβλωση και αυθαιρεσία, στα λεξικά του μέλλοντος.

Τι άλλο λέει ο κ. Ρούσης; Οτι το ΚΚΕ «παραπέμπει τη σωτηρία του λαού στο απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον». Ο κ. καθηγητής φαίνεται ότι έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί ο λαός να σωθεί, σε συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου, σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης έξω από την πάλη για την ανατροπή της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων. Αυτήν την πάλη θεωρούν «δευτέρα παρουσία» όσοι παρουσιάζουν την εργατική τάξη ανίκανη να χειραφετηθεί, να αποκτήσει πίστη στη δύναμή της να ανατρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτές οι έξαλλες φωνές στο όνομα της σωτηρίας του λαού σπέρνουν αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και απογοήτευση, ηττοπάθεια και συμβιβασμό με την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Τα ίδια, άλλωστε, λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ, για να δικαιολογήσει την επιλογή του ευρωμονόδρομου ως ρεαλιστική. Στην πραγματικότητα, αυτό για το οποίο κατηγορεί το ΚΚΕ ο κ. Ρούσης είναι για το ότι δε σπέρνει αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για φιλολαϊκές λύσεις στο έδαφος του συστήματος. Απλά, απλούστατα, αυτό που λέω, όπως άλλωστε και το πρόγραμμα του ΚΚΕ, είναι ότι ανάμεσα στο σοσιαλισμό και το εδώ και τώρα, δεν μπορεί να υπάρχει ιστορικό κενό, και ότι μπορεί να υπάρξει ένα αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό μέτωπο –έτσι το ονομάζουμε εμείς – που θα προωθήσει από καλύτερες θέσεις το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.


***

Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγει ο κ. Ρούσης; Οτι οι αδυναμίες που χρεώνει ο ίδιος στο ΚΚΕ οφείλονται στο ότι, λέει, το ΚΚΕ έχει «καταχωνιάσει» το Πρόγραμμά του!! Σας προκαλώ να το μοιράζετε προεκλογικά. Ιδιαίτερα την πρόταση που περιέχει για το αντιμονοπωλιακό-αντιμπεραλιστικό-δημοκρατικό μέτωπο. Ενας ακόμα όψιμος και παράξενος «φίλος» του Προγράμματος του ΚΚΕ μετά τον κ. Τσίπρα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτω από τη σημαία της δήθεν υπεράσπισης του Προγράμματος του ΚΚΕ, επιχειρεί να κρύψει το «κάλεσμά» του να αλλάξει το ΚΚΕ στρατηγική, να «βάλει νερό στο κρασί του», να αλλάξει μετερίζι, διαστρεβλώνοντας το ίδιο το Πρόγραμμά του, για το που το διαστρέβλωσα ούτε μια λέξη στο οποίο δε χωράνε ούτε οι κεντροαριστερές σούπες του ΣΥΡΙΖΑ πολύ ορθώς ούτε οι ιδέες του «μοντέρνου» ρεφορμισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυθαιρέτων αφορισμών συνέχεια

***

Ο κ. Ρούσης, στο κείμενό του, δεν πρωτοτυπεί. Συστρατεύεται και αυτός με την ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποδυνάμωσης του ΚΚΕ. Δηλώνω δημοσίως ότι παρά τις βαθύτερες διαφωνίες μου θεωρώ ως άκρως αρνητική εξέλιξη την παραπέρα αποδυνάμωση του ΚΚΕ προσπάθεια που έχει στόχο είτε με «φιλικά λόγια» να το συνετίσουν, για να μετατραπεί σε ακίνδυνο τμήμα του αστικού πολιτικού συστήματος, είτε με την ανοιχτή επίθεση, τη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση να το βάλουν στη γωνία.

Ενα έχουμε να διαβεβαιώσουμε: Και αυτή η προσπάθεια θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη θέληση και απόφαση των στελεχών, των μελών, των φίλων και ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο κ. Ρούσης έχουν επιλέξει να γίνουν η 13η συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ Νάστε βέβαιοι ότι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί, πιότερο βλάπτουν εκείνους που τους διατυπώνουν όπως άλλωστε δείχνει η κινητικότητα στελεχών και μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τον ΣΥΡΙΖΑ, σε σύγκριση με το τεράστιο παλιρροιακό ρεύμαψηφοφόρων του ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η κινητικότητα είναι σταγόνα στον ωκεανό δεν πρόκειται να κάνει το ίδιο και το ΚΚΕ.

Σύντροφοι, ότι και να γράφει ο ανθρωποδιώχτης, ανώνυμος γραφιάς , εντολοδόχος, της καθοδήγησης, εσείς γνωρίζετε ότι «είσαστε άνθρωποι δικοί μου κ’ είμαι κ’ εγώ δικός σας».


Επιμένοντας συντροφικά


Γιώργος Ρούσης

Πηγή:http://aristeriantepithesi.blogspot.com

 

Ανοιχτή επιστολή του Γ. Ρούση προς το ΚΚΕ

Αγαπητοί σύντροφοι,


Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν  μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β’ Πειραιά.
Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς. Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.
Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού ‐ λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού ‐ κόμματος.
Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση; Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:
1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι  την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας  της  ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα  απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,
2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.
Αν όμως το κόμμα προσμένει να ενισχυθεί στη συνείδηση του λαού, μέσω της επιβεβαίωσης αυτής της καταστροφολογίας πλανάται πλάνη οικτρά και τούτο διότι ο λαός που έχει φτάσει στα όρια του οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά, δεν αντέχει να του λες ότι θα βυθιστεί ακόμη βαθύτερα στο τέλμα, δίχως να του προτείνεις μια άμεση θετική λύση.
Εξάλλου η έτσι κι’ αλλιώς μεθοδολογικά ανεπαρκής άρνηση της άρνησης, δίχως να συμπληρώνεται από μια άμεσα υλοποιήσιμη, θετική πρόταση, που να ανταποκρίνεται στο επίπεδο της λαϊκής συνειδητότητας, μάλλον αποστροφή προκαλεί, ή σε λάθος διέξοδο οδηγεί, παρά σε έλξη προς όποιον την καλλιεργεί.
Το δραματικό, σύντροφοι είναι, ότι αν το ΚΚΕ, όχι δα ανταποκρινόμενο στις προτάσεις για συνεργασία άλλων αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά παίρνοντας το ίδιο πρωτοβουλίες στη βάση όσων προβλέπονται από το ίδιο το πρόγραμμα του, θα είχε ξεπεράσει και τις δυο παραπάνω αδυναμίες.
Εξηγούμαι. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ, το οποίο μάλιστα με βάση το πρώτο άρθρο του καταστατικού του, πρέπει να το αποδεχτεί όποιος επιθυμεί να γίνει μέλος του, γίνεται αναφορά σε ένα «αντιϊμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό Μέτωπο» :
‐ στο οποίο το ΚΚΕ διατηρώντας την αυτοτέλεια του «συμμετέχει και δουλεύει για την ανάπτυξη της ενότητας και της μαχητικότητας του»,
‐ μέσα από το οποίο «το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και τη ανεξαρτησίατης χώρας»
‐ το οποίο «μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία» 
‐ του οποίου οι προγραμματικές κατευθύνσεις και στόχοι πάλης, μεταξύ των οποίων πρώτος και καλύτερος είναι η «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση», δεν ταυτίζονται με το σοσιαλισμό, ούτε παραπέμπεται η υλοποίηση τους σε αυτόν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στην υλοποίηση του.
Μάλιστα στο υποκεφάλαιο με τίτλο «το Μέτωπο και το πρόβλημα εξουσίας», γίνεται λόγος και για πιθανότητα «να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο, χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα».
Γύρω από το χαρακτήρα ή και το περιεχόμενο αυτής της μετωπικής πρότασης που σίγουρα χρίζει ανανέωσης –πχ σχετικά με τα μνημόνια τους συνοδευτικούς νόμους, τις δανειακές συμβάσεις ή το ευρώ κλπ‐ πολλά μπορούν να ειπωθούν. Το βασικό όμως είναι ότι αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει τον άξονα κίνησης του ίδιου του κόμματος, τόσο όσον αφορά στην αναγκαιότητα του Μετώπου, όσο και στην κάλυψη του κενού ανάμεσα στο καπιταλιστικό παρών και το σοσιαλιστικό μέλλον. Και αυτό όχι βεβαίως με τη μορφή ενός ξέχωρου στάδιου, αλλά ως κατάκτηση ενός οχυρού σε ένα γκραμσιανού τύπου πόλεμο θέσεων, που θα διαμόρφωνε καλύτερες θέσεις για  το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό.
Να όμως που αυτό το πρόγραμμα όχι μόνον έχει καταχωνιαστεί, αλλά το Κόμμα κινείται σε παντελώς αντίθετη με αυτό κατεύθυνση.
Σαν κομμουνιστής, που πονά ένα κόμμα που υπηρέτησε επί 21 χρόνια, που θλίβεται βαθύτατα από το σημερινό φυλλορρόημα του, που έχει ασκήσει δριμεία κριτική στο κόμμα όπως αρμόζει σε ότι αγαπάς, που θεωρεί ότι ο κόσμος του ΚΚΕ βρίσκεται στο ίδιο με αυτόν μετερίζι, και ότι αυτός ο κόσμος είναι τραγικό λόγω της στάσης του κόμματος να σπρώχνεται στην αγκαλιά του υπό διαμόρφωση αριστερού αναχώματος του συστήματος, τούτες τις κρίσιμες ώρες, σας κάνω έκκληση όχι μεγαλόσχημη, αλλά ταπεινή: Σώστε το κόμμα, τολμώντας να απευθύνετε και στον κόσμο και στις συνιστώσες της ριζοσπαστικής αριστεράς, την μετωπική, άμεση πρόταση, που προβλέπει το πρόγραμμα του. Τόσο απλά.

Συντροφικά
Γιώργος Ρούσης
 

Το ΠΑΣΟΚ γεννήτορας του αυγού του φιδιού

Το ότι είναι αδίστακτοι και δίχως αιδώ καμία, αποδεικνύεται και μόνον από τη δίχως όρια αναίσχυντη διπλοπροσωπία του Βενιζέλου, που από τη μια εμφανίζεται ως εξωγήινος, που μόλις κατέφθασε σε τούτο εδώ τον κόσμο να μας σώσει από τα δεινά, στα οποία μας ενέπλεξαν κάποιοι άγνωστοί δυνάστες, και από την άλλη και στην πράξη είναι ο πρώτος από αυτούς τους δυνάστες.
Το ότι έχουν παράδοση να κάνουν τη βρώμικη δουλειά ενάντια στο λαϊκό κίνημα είναι πασίγνωστο από την εποχή που ο ομογάλακτός τους σοσιαλδημοκράτης Νόσκε, είναι εκείνος που ανέλαβε το ρόλο του «βρόμικου σκυλιού» και έσφαξε τους Γερμανούς προλετάριους και τους ηγέτες τους.

Το ότι στη Γαλλία βοήθησαν ανοιχτά την υποψηφιότητα του Λεπέν για να αποδυναμώσουν έτσι τον δεξιό Σιράκ και μετά καλούσαν σε αντιφασιστικό μέτωπο υπό τον Σιράκ για να αποτρέψουν τη νίκη του Λεπέν είναι επίσης γνωστό δείγμα της δίχως όρια ανευθυνότητας τους. Το ότι από τα σπλάχνα τους βγήκαν κουμάσια σαν το Μουσολίνι δεν είναι τυχαίο.

Το ότι με μεγάλη τους ικανοποίηση δέχτηκαν να συγκυβερνήσουν με το ΛΑΟΣ, τον τσεκουροφόρο διάδοχο του δικτάτορα Παπαδόπουλου Βορίδη, και το επί τω τσαρλατανικώτερο συμπλήρωμα του, φτάνει να σώσουν καμιά ψήφο τους και να ικανοποιήσουν την απαίτηση για ευρύτερη πολιτική συναίνεση των εντολοδόχων τους είναι ηλίου φαεινότερο.

Το ότι όμως οι αδίστακτοι, θα επιστράτευαν τον διδάκτορα της κωλοτούμπας Κύρτσο, ο οποίος μέχρι χθες αποκαλούσε αδιαλείπτως τον νυν αρχηγό του Καρατζαφέρη κωλοτούμπα, φτάνει να φθείρουν το Σαμαρά, και να βγάλουν πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, ήταν κάπως δύσκολο να το διανοηθεί κανείς. Και όμως το έκαναν και αυτό.

Όσοι λοιπόν, δεν τρώμε κουτόχορτο, ή δεν στοχεύουμε να αποκομίσουμε κάτι από την πόρνη εξουσία, ας αποκαλύψουμε το ρόλο τους ως γεννητόρων του αυγού του φιδιού, και ας τους αντιμετωπίζουμε ως τέτοιους.