RSS

Category Archives: Δημήτρης Αργυρός

Costanzo Preve: από τον μεταμαρξιστικό αριστερό στοχασμό στην Λεπέν

Να που η απουσία συνολικής οπτικής των πραγμάτων, η μερική και όχι καθολική γνώση μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα. 
Στο argiros.net αποχαιρέτησα τον  άκρως αιρετικό μεταμαρξιστή  αλλά κομμουνιστή Κ. Πρέβε.

 Μου διέφευγε όμως η προσχώρησή του στο  εθνικιστικό αντιαμερικάνικο στρατόπεδο που τον οδήγησε να υποστηρίξει την Λεπέν. 

Παρόλο που ήταν σε γνώση μου η αλλαγή του παραδείγματος από το ταξικό στο εθνικό, όπως αυτή εκφράζονταν  και σε μια σειρά κείμενα για το εθνικό. Την αποκάλυψη αυτής της τόσο θλιβερής μετάλλαξης του στοχαστή την έκανε στο επικήδειο του ο παλαιός σύντροφος και φίλος του Σάββας Μιχαήλ (δείτε εδώ

Στην περίπτωση του Κ. Πρέβε, όσο συνολικότερα ίσχυε και ισχύει πως όταν το παλαιό πεθαίνει και το νέο δεν γεννιέται, τότε η ιστορία ξερνάει τέρατα.  

Από τον στοχαστή  Κ. Πρέβε  θα κρατήσω το αιρετικό του πνεύμα και τα γεμάτα σκεπτικισμό βιβλία του, δίχως να ταυτίζομαι με αυτά και πιο πολύ να ταυτίζομαι με τις πολιτικές του επιλογές.

Δημήτρης Αργυρός
Advertisements
 

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ’08: Η ερώτηση και η απάντηση μιας εξέγερσης

Του Δημήτρη Αργυρού



Πέντε χρόνια μετά το «Δεκέμβρη ’08» ξαναεπιστρέφουμε στο ερώτημα ερώτηση ή απάντηση. Η συνήθης απάντηση είναι πως ήταν ερώτηση που δεν απαντήθηκε, έτσι ο καθένας δίνει την απάντηση που τον βολεύει. Και σε αυτό δεν ξέφυγε ούτε η αφεντιά μου, σε μια σειρά από άρθρα και παρεμβάσεις κατά το παρελθόν, όσο και αν ήθελα να το αποφύγω.  Συνεχίζω παρ’ όλα αυτά να πιστεύω πως ο «Δεκέμβρης ’08» ήταν η απάντηση και όχι η ερώτηση. Ήταν η απάντηση ενός εξεγερσιακού συμβάντος, όπως ορίζει το συμβάν ο Μπαντιού. Δηλαδή μια απότομη ανάδυση και εκ νέου αναδημιουργία πραγμάτων και πιο πολύ καταστάσεων, εξεγερσιακών καταστάσεων, που δεν υπήρχαν πριν. Είναι η απάντηση της εξεγερσιακής και δυνάμει επαναστατικής ασυνέχειας του ιστορικού χρόνου, το σπάσιμο της καπιταλιστικής βιοεξουσιαστικής κανονικότητας. Είναι  μορφοποιημένη έκφραση της διαλεκτικής της αρνητικότητας…
Είναι ή ήταν;; Ήταν, είναι και θα είναι η αναγκαία απάντηση του πλήθους των εξεγερμένων απέναντι στις πολιτικές και τον πολιτισμό που του «γαμεί», τους διαλύει την ζωή και τους μετατρέπει σε υποχείρια και δούλους, πότε των εμπορευμάτων, πότε των τραπεζών και των διακοποδανείων, πότε της ανάπτυξης, και τώρα του χρέους, της ανέχειας, της ανεργίας, της εργοδοτικής τρομοκρατίας, των φασιστών, του κράτους της  έκτακτης ανάγκης…, μα πάντα είτε στην μια, είτε στην άλλη μορφή, της μισθωτής σκλαβιάς, και της κεφαλαιακής σχέσης, μιας σχέσης που θα πρέπει να καταστραφεί.

Και αυτό αποπειράθηκαν να κάνουν  οι εξεγερμένοι, να καταστρέψουν αυτή την σχέση και ταυτόχρονα να οικοδομήσουν μια νέα,  λιγότερο αλλοτριωτική, λιγότερο καταπιεστική, περισσότερο αδερφική και ισοελέυθερη. Απέτυχαν;; ναι απέτυχαν γιατί η αποτελεσματική δεν είναι η εξέγερση, είναι η επανάσταση και αυτό επιβάλει μια άλλου τύπου συνάντηση και σχέση του υποκειμενικού και αντικειμενικού παράγοντα. Απαιτείται η άρνηση να συναντήσει την άρνηση της και αφού καταστρέψει τις πάλαιες φθαρμένες έννοιες, συνθήκες και διαμεσολαβήσεις. Αναδεικνύοντας ένα νέο άνθρωπο, τον άνθρωπο της αντιπραγματοποίησης, τον άνθρωπο που βλέπει και αισθάνεται τις συνθήκες της ζωής πέρα από το εμπόρευμα και της κεφαλαιοκρατική σχέση της μισθωτής δουλείας.
Μα τι εξέγερση είναι αυτή που δεν προβάλει αιτήματα, έλεγαν οι κήνσορες και οι θεράποντες  της ρεφορμιστικής και κρυφορεφορμιστικής αριστεράς. Μα τίποτε πιο παραγωγικό, πιο ανατρεπτικό και πιο ελπιδοφόρο από την διαδικασία της ανάλωσης του «καταραμένου αποθέματος», του εμπορεύματος και της κεφαλαιοκρατικής σχέσης, μιας διαδικασίας εξεγερσιακής και όχι καπιταλιστικής αποανάπτυξης.
Όταν οι Ινδιάνοι κατέστρεφαν την παραπανίσια παραγωγή στις οργιαστικές γιορτές –καθώς αναφέρουν ο Μπατάιγ και οι «καταστασιακοί»-, ίσως να είχαν περισσότερη γνώση της ουσίας από τον αλλοτριωμένο άνθρωπο του καπιταλισμού, που συσσωρεύει ακατάπαυστα χρήματα και εμπορεύματα, καταναλώνοντας δίχως να αναλώνει όπως απαιτεί η αυθεντική εν τω κόσμω ύπαρξη.
Το αίτημα ήταν ένα: Να τα αλλάξουμε όλα τώρα. Και αυτό το έπρατταν οι εξεγερμένοι αδιαμεσολαβητα ή και λιγότερο αδιαμεσολαβητα ή και με δια αντιπρόσωπων διαμεσολάβηση.  Συνδυάζοντας σε κάθε επίπεδο τις έννοιες της «μυθικής» με την «θεϊκή» βία, με αποτέλεσμα τα νέα δεδομένα, η τα συμβαντικά γεγονότα να μπλοκαριστούν στα πάλαια στερεότυπα και τα όρια.
Με ένα πληθυντικό εξεγερσιακό υποκείμενο, με ένα μη-υποκείμενο που αρνιούνταν πολύμορφα κάθε έκφραση και κατάσταση πραγμάτων που το σύνδεε με την καπιταλιστική κανονικότητα.
Ύστερα από πέντε χρόνια τι έχει μείνει από την εξέγερση; Από μια οπτική ελάχιστα πράγματα, κάποιες εστίες αντίστασης και δομές αντιεξουσίας που επιχειρούν να απαντήσουν στα ερωτήματα που γεννά η κρίση.
Από την άλλη μεριά η συντονισμένη αντίδραση του κράτους, των μηχανισμών του, των παρακρατικών φασιστικών δομών του, επωφελούμενοι και της κρίσης, έχει δημιουργήσει όρους μιας πραγματικής υποτίμησης της ζωής, της αξιοπρεπείας και της ελπίδας της πλειοψηφίας του κόσμου της εργασίας.  Γεγονότα και καταστάσεις που θα έπρεπε να είχαν ξεσηκώσει  τον κόσμο και τον ντουνιά. Και όμως όπου υπάρχει συνολική υποτίμηση των συγκεκριμένων ζητημάτων, όπου αφαιρείται σε ολοκληρωτική μορφή η εξουσία επί του παρόντος και του μέλλοντος και επιβάλλεται το σοκ και το δέος της φασιστικής- νεοφιλελεύθερης υποτίμησης, τότε επικρατεί ο φόβος και όχι η ελπίδα.
Ναι κατά μια έννοια ζούμε την πλήρη αντιστροφή του «Δεκέμβρη ’08», εκεί που υπήρχε μια επαναστατική ανάλωση και υπανάπτυξη, υπάρχει μια βάρβαρη καπιταλιστική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και άγρια υπανάπτυξη προς όφελος του κεφαλαίου. Και στις δυο περιπτώσεις βλέπουμε τους δυο πόλους της κυρίαρχης αντίθεσης να αδυνατούν να αναπαραχθούν όπως τα πριν.
Και όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, η καπιταλιστική κανονικότητα είτε με την μια, είτε με την άλλη μορφή έχει διαρραγεί και το ζήτημα μιας καθολικής κοινωνικής εξέγερσης/ κομμουνιστικής ελευθεριακής  επανάστασης έχει τεθεί αμετάκλητα.
Αρκεί οι εξεγερμένες ανατρεπτικές, επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις να μην επιχειρήσουν να ξαναδημιουργήσουν ένα καλύτερο και φιλολαϊκό καπιταλισμό. Απαιτείται να δημιουργήσουν τους όρους να τρομοκρατήσουν τους αστούς και τα τσιράκια τους, εκεί που τρομοκρατούνται.
Σηκώνοντας το λάβαρο της εξέγερσης και της ανατροπής, της καταστροφής  του παλαιού κόσμου , καθώς και της αναδημιουργίας ενός κόσμου που γεννιέται στα συντρίμμια του παλαιού. Ναι αυτή την φορά αισθάνομαι πως θα νικήσουμε, αν και είμαστε από πολλές πλευρές ήδη νικητές.
 

Για την επαναστατική σχέση κινήματος/ μετώπου/ κομμάτων


Του Δημήτρη Αργυρού


Την επανάσταση δεν την κάνει ένα κίνημα, ένα μέτωπο, πολύ λιγότερο δεν την κάνει ένα κόμμα ή μια επαναστατική οργάνωση, όσο αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι η  ύπαρξη ενός επαναστατικού κόμματος/ οργάνωσης, μετώπου και κινήματος στην αυτονομία τους και στην διαλεκτική και για αυτό το λόγο αντιφατική ενότητα τους. Η επανάσταση πραγματοποιείται όταν οι αντικειμενικές και οι επαναστατικές  συνθήκες πρόσκαιρα  συναντηθούν και μιλήσουν με την γλώσσα του μέλλοντος, με την γλώσσα των νέων αντιφατικών και αντιθετικών δυνατοτήτων που σήμερα είναι τεράστιες. Δηλαδή όταν συναντιούνται με τον άλλο κόσμο που κτίζεται μέσα στο παλαιό.   

Όχι μόνο όταν το πράγμα δεν πάει άλλο, όχι μόνο όταν οι «από πάνω» δεν έχουν να προτείνουν κάτι θετικό, μα και οι «από κάτω» και οι πολιτικές δυνάμεις έχουν να προτείνουν κάτι άλλο, έχουν ένα συγκεκριμένο συνολικό οραματικό σχέδιο.


Μόνο σε αυτές τις συνθήκες και την συγκυρία η συνειδητοποίηση για τον υποκειμενικό παράγοντα, για το επαναστατικό κίνημα, φτάνει στο υψηλότερο σημείο του και  η αυτοπεποίθηση των κυρίαρχων στο χαμηλότερο σημείο. Πρόκειται για μια πρόσκαιρη συνθήκη  όπου είτε θα οδηγήσει στην εξουσία το συνειδητοποιημένο υποκειμενικό παράγοντα και όχι απλώς ένα κόμμα, σε εθνική και περιφερειακή κλίμακα, ανοίγοντας μια μακρά μεταβατική κατάσταση ή οι «από πάνω» θα επιβάλουν την αιματηρή τάξη τους.

Ο συγκεκριμένος επαναστατικός υποκειμενικός παράγοντας είναι ένα πολυσύνθετο και πολυεπίπεδο πολιτικό/κοινωνικό υποκείμενο που αποτελείται από ένα επαναστατικό μαζικό κίνημα που διαρθρώνεται οριζόντια και κάθετα στο κοινωνικό πεδίο, έχοντας αναλάβει από τα πριν την κοινωνική αυτοδιαχείριση χώρων, τόπων, χρόνων και παραγωγικών τομέων, όχι σε μια λογική συνδιαχείρισης, μα σε μια γραμμή σύγκρουσης. Έχοντας μεταβάλει τους συσχετισμούς δύναμης, υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Αποτελείται από ένα επαναστατικό μέτωπο των πλέον συνειδητών πολιτικών δυνάμεων που αποτελούν την καρδιά του επαναστατικού υποκειμένου. Ένα επαναστατικό μέτωπο που θα είναι η έκφραση του πολιτικού, θεωρητικού και πολιτιστικού πλουραλισμού..Όχι μόνο δεν θα φοβάται τον πλουραλισμό,  αλλά θα τον επιδιώκει. Δεν θα είναι κόμμα, γιατί αντικειμενικά το κόμμα, εμπεριέχει μια μεγαλύτερη ενότητα στην δράση, αλλά και στην θεωρία.

Η μεγάλη διαφορά από τα κόμματα, από την ενότητα των κομμάτων και των οργανώσεων που θα απαρτίζουν το επαναστατικό κίνημα και το επαναστατικό κόμμα είναι όχι η  δημοκρατική ενότητα θεωρίας/ πράξης, αλλά η οντολογική οργανική ενότητα  θεωρίας- πράξης.

Στην πρώτη υπάρχει μια δημοκρατική ενότητα των διαφορών που βρίσκουν ένα κοινό τρόπο, εφαρμόζοντας είτε ένα δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, με έμφαση πότε στο δημοκρατικό και πότε στον συγκεντρωτισμό. Είτε σε μια οργανωμένη δημοκρατία ή λιγότερο οργανωμένη δημοκρατία  των διαφορετικών απόψεων και φραξιών.

Στην δεύτερη περίπτωση  μιλάμε για ένα κόμμα που αποτελείται από κομμουνιστές και όχι από δυνάμει κομμουνιστές. Άρα ο τρόπος που δρουν, ζουν, ερωτεύονται και πραγματώνονται είναι όχι δυνάμει κομμουνιστικός, αλλά κομμουνιστικός. Που σημαίνει απελευθερωτικός και απελευθερωμένος.

Μα είναι δυνατόν να υπάρξει αυτό;; καταρχήν δεν υπάρχει ακόμη, κατά δεύτερον ναι σε μια μικροκλίματα μπορεί να υπάρξει και θα αποτελέσει την καρδιά και την ψυχή του επαναστατικού μετώπου-κινήματος- υποκειμένου.

Βρισκόμαστε πολύ μακριά από αυτό, βρισκόμαστε στην διαδικασία της προπαρασκευής αυτού του πολυσύνθετου επαναστατικού υποκειμένου που θα αποτελέσει την αναγκαία και δυνατή συνθήκη  για την συνάντηση των αντικειμενικών και υποκειμένων συνθηκών.  Μπορεί οι καιροί να μην περιμένουν αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα, πρέπει να τρέξουμε, ναι πρέπει να τρέξουμε, μα αυτό δεν συνεπάγεται πως όποιος τρέξει, θα φτάσει και πρώτος.

Σε αυτή την συγκυρία,

Α) όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις πρέπει να βρεθούν μαζί στο μαζικό-λαϊκό κίνημα, έτσι ώστε η δημοκρατία  του κινήματος και των γενικών συνελεύσεων να μιλήσουν την γλώσσα του αγώνα και της αντίστασης. 

Β) Οι πλέον συνειδητές αντικαπιταλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές, ανατρεπτικές δυνάμεις να οικοδομήσουν από τα κάτω και από τα πάνω σε κινηματικό και πολιτικό επίπεδο ένα ανατρεπτικό, επαναστατικό αντικαπιταλιστικό, μέτωπο σε διαφοροποίηση από τις εκφράσεις του αριστερού ρεφορμισμού. Ίσως να είναι δυνατή η συμπόρευση με πλευρές του αριστερού ρεφορμισμού ή ακόμη  και τμημάτων που έχουν σπάσει σε ένα σημείο με αυτόν, αλλά με την επαναστατική ηγεμονία των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και όχι το αντίθετο, όπως φοβούμαι πως θα συμβεί με την συμπόρευση με σχέδιο Β..κτλ… 

Γ) στα πλαίσια του ΝΑΡ να ανοίξει μια συζήτηση για την κομμουνιστική μετεξέλιξη του που θα αντικατοπτρίζει το μέλλον, τις σύγχρονες κομμουνιστικές τάσεις, την κομμουνιστική επαναθεμελίωση και όχι την μετατροπή του σε ένα ακόμη κομμουνιστικό κόμμα ή κομματίδιο. Η μετονομασία σε κάτι το κομμουνιστικότερο δεν είναι λάθος, λάθος θα είναι να θέλει να μεταλλαχτεί σε ένα καλύτερο ΚΚΕ. Η κομμουνιστική επαναθεμελίωση απαιτεί την κομμουνιστική οντολογικοποίηση του απελευθερωτικού προτάγματος και όχι την μετατροπή της σε ένα ακόμη κόμμα νέου τύπου ή νέου, νέου τύπου.
 

Οκτωβριανή Επανάσταση: η «νικηφόρα» επανάσταση που συνεχίζει να αλλάζει τον κόσμο, αν και η ίδια στο τέλος «έχασε»

Αρχές Νοέμβρη, και σε φιλικά μπλοκ και εφημερίδες της Αριστεράς διαβάζω αφιερώματα για την μεγάλη, για την πολύ μεγάλη, Οκτωβριανή Επανάσταση.  Για την επανάσταση που άνοιξε τον 20ου αιώνα,  απαντώντας με σωστό τρόπο στα ζητήματα της ιμπεριαλιστικής- καπιταλιστικής επιβολής και επέκτασης και έκλεισε, με τον τρόπο που έκλεισε, διότι δεν κατάφερε να απαντήσει στα ερωτήματα που έβαζε το νέο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Με αποτέλεσμα να μεταμορφωθεί σε υπερασπιστή της προηγούμενης φάσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μια απέλπιδα απόπειρα η σοβιετική άρχουσα τάξη να κρατήσει τα ηνία της εξουσίας και τα προνομία της και ταυτόχρονα να ενταχθεί στο παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, μετατρεπόμενη σε κλασική αστική τάξη.  Μόνο που η ίδια δεν ήταν μια κλασική αστική τάξη, ούτε σε αυτό  το νέο στάδιο θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια κλασικού τύπου αστική τάξη. Έτσι η Ρώσικη κοινωνία έζησε μια καταστροφική δεκαετία 1990-2000, μέχρι ο κρατικός καπιταλιστικός μηχανισμός και η μυστικές υπηρεσίες ακολουθήσουν το παράδειγμα της Κινέζικης κομματοκρατίας και ελέγξουν το παιχνίδι της μετάβασης στο παγκοσμιοποιημένο ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα. Δεν είναι σίγουρο αν γίνονταν η Οκτωβριανή Επανάσταση δίχως το ιμπεριαλιστικό κολαστήριο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, που με την σειρά του αυτό το κολαστήριο ήταν απόρροια της  δομικής κρίσης του 1870 που γέννησε το στάδιο του ιμπεριαλισμού. Ούτε είναι σίγουρο πως θα δημιουργούνταν το «σοσιαλιστικό στρατόπεδο» δίχως το κολαστήριο του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, απόρροια της κρίσης του 1929.  Ούτε από την άλλη θα ενισχύονταν με αυτό τον τρόπο η κομματική σοβιετική άρχουσα τάξη, όπως έγινε  σε μεγάλο βαθμό, μέσα και μετά το μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, και ύστερα από την καταστολή της κομμουνιστικής τάσης με τις δίκες της Μόσχας. Καταστολή και συντριβή που ισχυροποίησε το σταλινικό μηχανισμό και την εθνικιστική στροφή, δημιουργώντας από τότε τις προϋποθέσεις της ειρηνικής συνύπαρξης με τον καπιταλισμό.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι σίγουρο αν θα γίνονταν η Οκτωβριανή Επανάσταση δίχως το πρωτοπόρο ρόλο του μπολσεβίκικου κομμουνιστικού κόμματος με ηγεσία των Λένιν- Τρότσκι και ειδικότερα τον πρώτο. Δημιουργώντας τις στρατηγικές και πολιτικές προϋποθέσεις να μετατρέψει το σπάσιμο  της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας σε επαναστατική διαδικασία-κατάσταση.  Αποδεικνύοντας  πως  η  επαναστατική κίνηση των μαζών είναι το πρώτο και αναγκαία συνθήκη, αλλά γίνεται αναγκαία και ικανή συνθήκη  μόνο με την ύπαρξη ενός  επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου, που στην περίπτωση της Οκτωβριανής- και μόνο της Οκτωβριανής επανάστασης- ήταν το κόμμα των επαναστατών επαγγελματιών, το κόμμα νέου τύπου. Ήταν η πρώτη και μοναδική  φορά που ένα κόμμα νέου τύπου είχε νικηφόρα κατάληξη. Δεν συνέβηκε το ίδιο με καμιά άλλη επανάσταση του 20ου αιώνα, είτε νίκησε, είτε έχασε. Οι άλλες επαναστάσεις, ιδιαίτερα οι νικηφόρες είχαν ως πολιτικό υποκείμενο ένα  πολυσύνθετο επαναστατικό υποκείμενο, με βάση το κόμμα, το μέτωπο και το κίνημα, καθώς και τον επαναστατικό στρατό.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν έκφραση μιας διαρκούς, αδιάκοπης παγκόσμιας και περιφερειακής επαναστατικής διαδικασίας. Ήταν το υψηλότερο και δυνατότερο σημείο της και το μπλοκάρισμα της που δημιούργησε μια άρχουσα τάξη που πήρε την εξουσία, οφείλεται στο μπλοκάρισμα και στην ανάσχεση της διαρκούς, αδιάκοπης παγκόσμιας και περιφερειακής επαναστατικής διαδικασίας, μετά το 1923, που δημιούργησε και στήριξε ως αντιδραστική καπιταλιστική απάντηση τον φασισμό- ναζισμό.  Με την σοβιετική κομματοκεντρική άρχουσα τάξη να μην στηρίζει και στο τέλος να πουλάει την Ισπανική Επανάσταση, την Ελληνική Επανάσταση του 1940-49. Κάτι που θα γίνονταν και στην περίπτωση της Κινέζικης Επανάστασης, αν η ηγεσία της, ακολουθούσε τις υποδείξεις των κομματοκρατών σοβιετικών νεοαστών.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν μια αντικαπιταλιστική- αντιμπεριαλιστική επανάσταση που έσπασε με τον καπιταλισμό, δίχως να τον νικήσει ούτε καν στο εσωτερικό της χώρας. Δεν φτάνει να έχεις κρατική ιδιοκτησία για να αλλάξουν οι παραγωγικές σχέσεις, στο βαθμό που δεν έχει ολοκληρωθεί το  προτσές της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Και αυτό το προτσές της καπιταλιστικής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, στην συγκεκριμένη φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης,  το ολοκλήρωσε η σοβιετική εξουσία, με τίμημα την εργατική εξουσία και δημοκρατία.
Δεν μπορούμε να πάμε πέρα από την εποχή μας, στην καλύτερη των περιπτώσεων είμαστε η εποχή μας. Και η εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης, είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και του βιομηχανικού καπιταλισμού, όχι η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που είναι αυτός που γεννά έναν αντικειμενικό κομμουνισμό, μέσα από την υπερανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, νέων πρωτόγνωρων παραγωγικών δυνάμεων.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση πήγε πολύ μακριά και έγινε πρότυπο στην  επαναστατική καθολικότητα της σκέψης, της δράσης, της φιλοσοφίας και των επιστημών. Άνοιξε ένα δρόμο, τον δρόμο της μετακαπιταλιστικής έμπρακτης διαδικασίας. Ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο αντικαπιταλιστικό- μετακαπιταλιστικό πείραμα στην εποχή του. Όταν η εποχή άλλαξε, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την μετακαπιταλιστική του πορεία, γιατί στο εσωτερικό του οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν χάσει και συντρίβει και γιατί η ίδια η εργατική τάξη όχι μόνο δεν είχε την εξουσία, όχι μόνο είχε συμβιβαστεί με την σοβιετική άρχουσα τάξη, αλλά είχε  ιδεολογικά αλλοτριωθεί από το καπιταλιστικό πρότυπο και κόσμο.
Η μοίρα των επαναστάσεων αυτή είναι όμως. Πάνε την ιστορία βήματα  πολλά μπροστά για να γίνουν τα ίδια τα υποκείμενα η εποχή τους. Όταν η επαναστατική δυναμική μποσκαριστεί ή αποδυναμωθεί  και αυτό κάποια στιγμή συμβαίνει αναπόφευκτα και τα υποκείμενα κάνουν βήματα ή και άλματα προς τα πίσω. Το ιστορικό βέλος όμως έχει προχωρήσει και έχουν δημιουργηθεί  ή δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για το επόμενο άλμα.
Κατά συνέπεια η μετάβαση από τον ιμπεριαλισμό στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό είναι απόρροια και της επαναστατικής σύγκρουσης του 20ου αιώνα. Ολοκληρωτικός καπιταλισμός που μέσα από την υπερανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων διαμορφώνει τους όρους του επόμενου επαναστατικού άλματος.


Δημήτριος Αργυρός
 

τα αρσενικά που χτυπάνε και ο απελευθερωμένος άνθρωπος

Του Δημήτρη Αργυρού

Ναι είμαστε και πολύ αρσενικά, χαστουκίζουμε γυναίκες που κρατιούνται σε αστυνομικά τμήματα και ΑμεΑ στο δρόμο, όπως ο «φίλος» μου ο Καμπέρης την αφεντιά μου και την Άλεξ, λίγα χρονάκια πριν.  Είμαστε πολύ μάτσο άνδρες στήνουμε δολοφονικές ενέδρες, 30 εναντίον ενός.  Και φυσικά αποφεύγουμε σαν ο διάολος το λιβάνι, την ανοικτή σύγκρουση, την σύγκρουση ίσιος προς ίσιο.  Είπαμε είμαστε άνδρες με βαριά εργαλεία στα αχαμνά, γαμούμε και δέρνουμε και σε όποιον αρέσει, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, και μόκο γιατί  μπορεί να είναι η σειρά σου.  
Δεν ξέρω αν το αριστοκρατικό μοντέλο του ήρωα- πολεμιστή της κλασικής αρχαιότητας  είχε τέτοιες μη-ανδρικές συμπεριφορές, σίγουρα διαβάζοντας για τους ιππότες τροβαδούρους του μεσαίωνα, άλλη εικόνα μου έδιναν. Σίγουρα πιο εξευγενισμένη, μες στην συνολικότερη βαρβαρότητα του μεσαίωνα ή και πάλι δεν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα.  Μπορεί όμως η ελληνική αρχαιότητα, η κλασική αρχαιότητα  να τα είχε. Άνδρες και οι αρχαίοι Έλληνες, ιδιαίτερα οι σπαρτιάτες.  Αυτοί δεν έστηναν ενέδρες στους είλωτες για να τους κρατήσουν υποταγμένους;; Ναι πολύ αριστοκράτες δεν λέω, ολιγάρχες της κακιάς, της πολύ κακιάς ώρας, παρά αριστοκράτες.

Γαμώ το κέρατο του το βερνικωμένο, τι πας ρε Μήτσο να συνδέσεις;;; Ο σημερινός φασισμός- ναζισμός είναι αποτέλεσμα της σημερινής καπιταλιστικής σήψης, που έχει ως αποτέλεσμα το υπάρχον σύστημα, να βγάζει στην επιφάνεια ένα συνδυασμό σύγχρονων και μη-σύγχρονων αντιφάσεων,  που παίρνουν αντιδραστικό χαρακτήρα, ελλείψει επαναστατικής- απελευθερωτικής προοπτικής.
Αν σήμερα μπορεί να υπάρξει μια πραγματικά αντρίκια, αριστοκρατική συμπεριφορά,   μες σε αυτή την βάρβαρη καπιταλιστική πραγματικότητα, είναι να είσαι- σε μια οντολογική συνιστώσα-  κομμουνιστής. Όχι απλώς μαχόμενο ή λιγότερο μαχόμενο μέλος ή στέλεχος ενός κόμματος ή μιας οργάνωσης που έχει το όνομα κομμουνιστικό.  Αλλά κομμουνιστής, μια ζώσα απελευθερωμένη ύπαρξη-προσωπικότητα.
Ωπ τι κάνεις Μήτσο, αντιστρέφεις την πρωταρχική μαρξική αρχή. Το «είναι» καθορίζει την ύπαρξη, στο  η ύπαρξη επιδρά στο «είναι»;;  Όχι ακριβώς ή μάλλον καλύτερα, όχι δεν λέω αυτό. Στο βαθμό που η οντολογία είναι η αναζήτηση του όντος και το ον συσχετίζεται με το «είναι», το καθολικό  «είναι», μια κομμουνιστική οντολογική παραγωγή συσχετίζεται με την συνάντηση των κομμουνιστικών δυνατοτήτων του «είναι» με την ύπαρξη.  Και σήμερα με αντιθετικούς και αντιφατικούς  όρους δύναται ή επιβάλλεται να συναντηθεί η ύπαρξη, μια ύπαρξη που επιθυμεί την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφότητα, με τις κομμουνιστικές δυνατότητες του σήμερα.
Αυτός ο κομμουνιστής, αυτοί οι κομμουνιστές  θα φαντάζει και θα φαντάζουν νιτσεϊκοί υπεράνθρωποι και θα είναι στο βαθμό που θα μάχονται για να μην καταντήσει το ανθρωπινό γένος, μια μάζα υπανθρώπων, όπως επιθυμεί ο φασισμός και ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.
Στην πραγματικότητα θα είναι μια κοινότητα ανθρώπων που σέβονται στο έπακρο  την ανθρώπινη φύση και διάνοια, ως μια ενότητα αντιθέτων, αναγκών, επιθυμιών και το βασικότερο δυνατοτήτων. Τεράστιων δυνατοτήτων που στην πλειοψηφία τους χάνονται, απόρροια των συγκεκριμένων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών.
Ο κομμουνιστής, αυτή η  ζώσα απελευθερωμένη ύπαρξη-προσωπικότητα, η κοινότητα των κομμουνιστών, ως μια ανοικτή κοινοτήτων ισο/ελεύθερων θα επιχειρεί να δώσει μια Αριστοτελική τελείωση, στις δυνατότητες που υφίσταται, στην προοπτική μιας ενεργούς ελεύθερης κοινότητας- προσωπικότητας.
Ξεκινήσαμε από την άνανδρη ενέργεια του υποψηφίου βουλευτή της ΧΑ να χειροδικήσει μέσα στο αστυνομικό τμήμα 3 γυναίκες και μέσα σε λίγες  παραγράφους  καταλήξαμε στην οντολογική παραγωγή του κομμουνιστή.  Σίγουρα μακρύ και δύσκολο για να χωρέσει σε λίγες παραγράφους. Ένα ταξίδι στις παρούσες συνθήκες μοναχικό. Και αυτό γιατί άλλοι βλέπουν την κυβερνητική εξουσία που θα τους λύσει-που μακάρι να τους λύσει-  τα προβλήματα. Άλλοι, δυαδικές εξουσίες που επίσης θα δώσουν μια απάντηση εδώ και τώρα. Και άλλοι, ένα μυθικό κομμουνισμό ή σε μια σαφώς  καλύτερη εκδοχή μια εργατική αντικαπιταλιστική μεταβατική κοινωνία.
Εγώ πάλι βλέπω μια διαρκή αλλαγή των συνθηκών, αλλάζοντας το στρατευμένο υποκείμενο/ άνθρωπο και ταυτόχρονα μια αλλαγή του υποκειμένου/ ανθρώπου που αλλάζει τις συνθήκες. Ουτοπία, ρομαντισμός, ιδεαλισμός, μπορεί, αν και δεν το νομίζω;; Πχ αν πάρουμε την αστική υπόθεση, τον αστό άνθρωπο, πρώτα δημιουργήθηκε ως οντολογική διαφορά, μετά κατέκτησε την οικονομία,  στην συνέχεια συνδέθηκε με τις καπιταλιστικές δυνατότητες της σύγχρονής του βιομηχανικής επανάστασης και μετά πήρε την εξουσία.
Σήμερα ας δεχτούμε πως ο προλετάριος, ο προλετάριος της βιομηχανικής φορντικής παραγωγής δεν μπορεί να συνδεθεί με τις κομμουνιστικές δυνατότητες/ τάσεις της σύγχρονης οικονομίας/ παραγωγής/ επιστήμης, ένας ελεύθερος συνεταιρισμένος παραγωγός, άραγε μπορεί  συνδεθεί με τις κομμουνιστικές δυνατότητες της γενικής διάνοιας;;;  Και αν ναι τι υπολείπεται;; μα σαφώς η δημιουργία του, όχι  μόνο από τα πάνω, από ένα κράτος εργατών (ίσως όχι μέσα από ένα κράτος ή αντικράτος εργατών), μα και από τα κάτω… και σίγουρα από τα πριν….
Συγγνώμη αν ξεφύγαμε και  ξαναταξιδέψαμε…,  μόνο που στις σημερινές συνθήκες ο σημερινός πολλαπλώς καταπιεσμένος άνθρωπος, με ευκολία θα ενδίδει στο τέρας του φασισμού, είτε όταν τον δέχεται, είτε όταν τον εκφράζει στον πιο αδύναμο του, ΑμεΑ, γυναίκα, μετανάστη. Ένα πρώτο αντίδοτο είναι ο συλλογικός αγώνας και η εξέγερση.. , τα υπόλοιπα θα τα βρούμε…
 

Αίγυπτος: αραβικής άνοιξης συνέχεια


Του Δημήτρη Αργυρού

Τα εκατομμύρια των Αιγυπτίων διαδηλωτών, το ετερόκλητο πολύμορφο πλήθος των εξαιρετικά μορφωμένων νεαρής ηλικίας  προλετάριων και άνεργων/ πρεκαταρίων , αυτό που ανέτρεψε την μεταμπααθική δικτατορία του Μουμπάρακ, απονομιμοποίησε την εκλεγμένη κυβέρνηση των σουνιτών  ισλαμιστών του Μόρσι. Το συγκεκριμένο προλεταριακό πληθυντικό υποκείμενο είναι που έδωσε  δίνει τον τόνο και τον ρυθμό στις εξεγερσιακές διαδικασίες  της «αραβικής άνοιξης». Είναι η νέα πολυμορφική εργατική τάξη που δεν συγκροτείται ως τέτοια, δηλαδή ως ένα συνειδητό εργατικό υποκείμενο,  αποτέλεσμα της παρακμής της εργατικής ταυτότητας, μα σαν μια τάξη της άρνησης ενός κόσμου/ ενός συστήματος/ σε βαθιά παρακμή.    

Δεν την ανέτρεψε όμως και σε αυτό πρέπει νομίζω να είμαστε καθαροί. Διαμόρφωσε τις συνθήκες με την νέα εξεγερσιακή του πνοή, μα δεν την γκρέμισε.  Την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης των ισλαμιστών  ανέλαβε ο στρατός με αναίμακτο  πραξικόπημα. Και σε αυτό νομίζω πρέπει να είμαστε και πάλι καθαροί.  Ο στρατός της Αιγύπτου που με την «επανάσταση» του Νάσερ έχει αναλάβει ρόλο εκφραστή της γενικής βούλησης  και υπερασπιστή των συμφερόντων της αστικής, καπιταλιστικής τάξης και νομιμότητας.

Τίποτε το περίεργο για τις πρώην αποικίες,  όπου η απουσία της αστικής τάξης κατά την διάρκεια των αντιαποικιακών αγώνων / επαναστάσεων, έφερε στο προσκήνιο μικροαστικά στρώματα διανοούμενων καθώς και τον στρατό, όπου «από τα πάνω» και μέσα από κρατικό τομέα, «κατασκεύασαν» την αστική τάξη.
Μια κρατικοδίαιτη αστική τάξη  που πάνω στην ήττα του πληβειακού παράγοντα και την αιματηρη καταστολή της αριστεράς που είχε στηρίξει τις αντιαποικιοκρατικές επαναστάσεις, έκτισε το δικό της καπιταλιστικό μοντέλο.  Το όποιο μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» υποτάχθηκε στις ΗΠΑ και στο κόσμο των ιδιωτικοποιήσεων και του ΔΝΤ. Φυσικά για τα ιμπεριαλιστικά κέντρα αυτό δεν έφτανε , ο «αραβικός σοσιαλισμός» παρέμεινε σχετικά ανεξαρτητοποιημένος και ανεξέλεγκτος  από αυτά. Με αποτέλεσμα είτε άμεσα, είτε χρησιμοποιώντας την ισλαμική αντιπολίτευση να επιχειρούν να τον γκρεμίσουν.

Αυτόν τον ρυθμιστικό πολιτειακό ρόλο έκφρασε με το χθεσινό του πραξικόπημα ο στρατός  της Αιγύπτου, εκφράζοντας τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής τάξης απέναντι σε ένα θρησκευτικό σεχταρισμό που βάζει την θρησκευτική διαφορά πάνω από την εθνική ενότητα και απέναντι στο εξεγερμένο πλήθος. Κατά συνέπεια δεν αντιλαμβάνομαι τον έπαινο για ένα πραξικόπημα από αριστερή και προοδευτική ματιά.

Οι σουνίτες ισλαμιστές των «αδελφών μουσουλμάνων» ήταν πάντα μια συντηρητική αντιπολίτευση στον Νάσερ και στο μπααθικό και μεταμπααθικό κατεστημένο. Μια συντηρητική αντιπολίτευση που κατά διαστήματα χρησιμοποιούνταν από το μπααθ για να ενσωματώνει τις  λαϊκές αντιδράσεις που κάτω από άλλες περιστάσεις θα πήγαιναν αριστερά.

Επίσης δεν έπαιξαν κανένα, μα κανένα ρόλο στην «αραβική άνοιξη», από τις πρώτες μέρες μαντρώθηκαν και περίμεναν τις εξελίξεις. Παρόλα αυτά και κυρίως για αυτό έπαιξαν το ρόλο του συστημικού  εγγυητή, εκφράζοντας εκλογικά την σιωπηλή πλειοψηφία των Αιγυπτίων σουνιτών. Ταυτόχρονα στηρίχτηκαν από το εξωτερικό και ειδικότερα από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ καθώς και τα ουαχαμπίτικα καθεστώτα του κόλπου.

Επιχείρησαν δε να ακολουθήσουν τον δρόμο της ήπιας ισλαμικής μεταβολής που ακολουθεί και η Τουρκία, ερχόμενη σε συνεννόηση με τους ιμπεριαλιστικούς κύκλους, στηρίζοντας την ένοπλη σουνίτικη αντιπολίτευση στην Συρία, γενικότερα στηρίζοντας τους σουνίτικους κύκλους απέναντι στους σιίτικους. Πιέζοντας την παλαιστινιακή σουνίτικη ΧΑΜΑΣ να μπει στο παιχνίδια της διαμάχης σουνιτών-σιιτών , απέναντι και στην σιίτικη Χεσπολά, που στηρίζει τους κοσμικούς σιίτες/ αλεβίτες της Συρίας.

Η κυβέρνηση του Μόρσι φάνηκε εξ αρχής ανίκανη να δώσει απαντήσεις στα οικονομικά προβλήματα, φάνηκε ανίκανη να μαντρώσει το εξεγερμένο πλήθος.  Ενώ ταυτόχρονα με την πλέον  συντηρητική ερμηνεία του κορανίου, επιχείρησαν μια συστηματική προσπάθεια ισλαμοποίησης της Αιγύπτου. Ενώ διαμέσου της συνεργασίας με τους συμμάχους σαλαφίτες, ένα βίαιο εξτρεμιστικό ισλαμικό, σουνίτικο ρεύμα,  ενίσχυσαν τον θρησκευτικό σεχταρισμό, μεταξύ μουσουλμάνων, χριστιανών ορθοδόξων  και κοπτών. Προκαλώντας εν τέλει την εξέγερση εκατομμυρίων πολιτών και στο τέλος το νέο πραξικόπημα του Αιγυπτιακού στρατού.

Η κατάσταση αυτή την στιγμή θυμίζει επαναστατικές καταστάσεις. Οι «πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν, οι  «κάτω» επίσης δεν θέλουν να κυβερνηθούν όπως τα πριν, αλλά ταυτόχρονα απουσιάζει και η εναλλακτική αντισυστημική επαναστατική πρόταση.

Παρά τα βήματα η αιγυπτιακή αριστερά είναι ακόμη αδύνατη, για να προτείνει ένα δρόμο αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Μόνο που και στους «πάνω» δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις, παρά μόνο ένας θρησκευτικός σεχταριστικός εμφύλιος πόλεμος ή μια μακροχρόνια δικτατορία. Και πάλι αυτές οι λύσεις δεν είναι εύκολες παίρνοντας υπόψη και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, καθώς και την δυναμική του πλήθους που γίνεται όλο και πιο δυνατό…

Η αραβική άνοιξη νομίζω  πως έχει ακόμη  πολλά επεισόδια…και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά!!!

 

η λούμπεν βια βλέπει(;;;) εξουσία

 
Είναι να τρελαίνεσαι!! Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν  να δικαιώνουν τις  αντιδημοκρατικές και φασίζουσες επιλογές του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ. Ναι θα μου πείτε πως σε μεγάλο βαθμό είναι κατασκευασμένες, αλλά δείχνουν ένα κλίμα.
Άλλωστε αν υπήρχαν δημοσκοπήσεις που να ευνοούσαν το ΣΥΡΙΖΑ τα ελάχιστα φιλικά, τηλεοπτικά και δικτυακά, ΜΜΕ θα την έβγαζαν στην επικαιρότητα. Και δεν θα περίμεναν το καλό λόγο των Αμερικάνων για τον Τσίπρα, για να υποδηλώσουν πως μπορεί και να είναι εναλλακτική -εντός του συστήματος- λύση!
Με την ΕΡΤ πιθανόν να συνέβη ότι και με τα χαστούκια του Κασιδιάρη: Όσο απροκάλυπτη και βάρβαρη είναι η συστημική βία, τόσο  τα εξαθλιωμένα και καταπιεσμένα στρώματα της κοινωνίας θα προσκολλούνται στους πιο ισχυρούς πυλώνες.

Τόσο πιο πολύ θα μεταβιβάζουν την δύναμη του σάρκας τους στην ισχύ των πολιτικών και κυρίως οικονομικών ελίτ. Τόσο πιο πολύ  θα επικρατεί η αντίληψη πως αν δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, τότε καλύτερο είναι να τον απολαύσεις και γιατί όχι και να ερωτευτείς τον βιαστή σου!!!!!

Κάτι που όμως ακυρώνει και μειώνει την απόλαυση των πλέον διεστραμμένων βιοεξουσιαστών του κράτους και της αγοράς. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Το ένα ενισχύει το άλλο. Για την συγκεκριμένη κατηγορία των βιοεξουσιαστών οι συνθήκες της πλήρους υποταγής και η στέρηση ή ακόμη καλύτερα η πλήρη απουσία επιθυμίας και απόλαυσης είναι η ανεφάρμοστη- ευτυχώς- ουτοπία τους.   Όπως το είδαμε και στη ταινία του Παζολίνι; Σαλό- 120 μέρες στα Σόδομα.
Μόνο που αυτός ο διεστραμμένος κόσμος των βιοεξουσιαστών, δούλος των πλέον επιθετικών και ανθρωποφάγων τμημάτων του κεφαλαίου, όπως οι εφοπλιστές, όλο και πιο πολύ επιχειρούν να πατήσουν πόδι στα πλοκάμια του σώματος της κρατικής εξουσίας.
Στηρίζοντας με όλο τον λούμπεν παρακρατικό τσαμπουκά τους την καταβαράθρωση κάθε εργατικού, κοινωνικού και πολιτικού δικαιώματος.   Ναι η συστημική τους κρίση είναι τόσο, μα τόσο βαθιά που μπορεί και να τους χρειαστούν για να βασανίζουν με βαρβαρότητα  το σώμα της ζωντανής εργασίας.

Μα οι λούμπεν τραμπούκοι βιοεξουσιαστές ας διαβάσουν λίγο ιστορία: Ο κόσμος της ολοκληρωτικής σαδιστικής απόλαυσης τους- ο κόσμος της θωρακισμένης συναισθηματικής πανούκλας, του καταπιεσμένου ερωτισμού τους, πετάγεται στα σκουπίδια αν συγκρουστεί με τα μεγαλοαστικά βίτσια.

Όπως άλλωστε συνέβη και με την νύκτα των μεγάλων  μαχαιριών στις 30 Ιούνη του 1934, όπου η κρατική και παρακρατική μηχανή του Χίτλερ εκκαθάρισε την ηγεσία του παρακρατικού μηχανισμού των SA(τα τάγματα εφόδου). Τα τάγματα εφόδου(SA) με ηγέτη τους τον σύντροφο του Χίτλερ Ε. Ρεμ ήταν η ένοπλη οργανωμένη δύναμη των λούμπεν λαϊκών μαζών που επιζητούσαν να γίνουν πράξη οι λαϊκές εξαγγελίες των Ναζί και ταυτόχρονα να καταλάβουν την εξουσία.
Ήταν το οργανωμένο ένοπλο λούμπεν που συγκρούστηκε στο δρόμο ενάντια στους αντιφασίστες κομμουνιστές, τους αναρχικούς και τους σοσιαλδημοκράτες.  Ήταν το οργανωμένο λούμπεν που θυσιάστηκε από τον Χίτλερ  για να στερεώσει την εξουσία του με την άρχουσα τάξη. Ήταν ο καρκινικό μέρος του σώματος που κόπηκε, αφού είχε γεμίσει με καρκίνο   όλο το σώμα. 
Το κτήνος που κρύβονταν μέσα μας απελευθερώθηκε,  ως η αντίδραση της δημοκρατίας μας, απέναντι στις αντιφάσεις της και  στο κίνδυνο των λαϊκών- εργατικών τάξεων να πάρουν την εξουσία. Κάτι που σήμαινε την κυριαρχία των δικών τους συλλογικών αναγκών και επιθυμιών.  Ο φασισμός δεν είναι τίποτε άλλο  από την κτηνώδη εξατομικευμένη έκφραση των απωθημένων, των επιθυμιών και των αναγκών των λαϊκών αναγκών που εξυπηρετούν σε ολοκληρωτικό βαθμό τις ελίτ.