RSS

Category Archives: Διεθνή

10ήμερη άσκηση του γερμανικού Στρατού για τον έλεγχο πλήθους (crowd control)


Αναφορά στον ιστοχώρο του γερμανικού στρατεύματος (http://www.bundeswehr.de/), από όπου πήραμε και τις φωτογραφίες με τη γερμανική Στρατονομία εν δράσει, ή εναλλακτικά αναπαραγωγή της είδησης (http://www.mmnews.de/index.php/politik/15462-bundeswehr-probt)! 

Πρόκειται για 10ημερη άσκηση καταστολής Πλήθους του γερμανικού στρατού που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα και είχε ως σενάριο την εισβολή σε άλλη χώρα για να επιβληθεί «ο Νόμος και η Τάξη» του αστικού κατεστημένου, πατάσσοντας την εκρηκτική κοινωνική αντίδραση που είχε μεταξελιχθεί σε κοινωνική εξέγερση. Μάλιστα, η επέμβαση αυτή προέβλει την αντιμετώπιση του σεναρίου αδυναμίας ή άρνησης των εθνικών στρατιωτικών δυνάμεων να αντιμετωπίσουν την «έκτακτη ανάγκη».   

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, στην άσκηση έλαβαν μέρος 3500 μέλη του γερμανικού στρατού και 700 οχήματα, μαζί με εναέρια μέσα. Σημειώνεται η χρήση ειδικών αερίων που προκαλούν περιορισμένη παράλυση ή αδυναμία. Μάλιστα, η άσκηση εκτελέστηκε σε μια μίνι-πόλη που έχει κατασκευαστεί κοντά στο Αμβούργο ώστε να εκπαιδεύονται οι στρατιωτικές δυνάμεις σε επιχειρήσεις κατά δυνάμεων που δίνουν μάχες μέσα σε πόλεις, αλλά και ενάντια σε κοινωνικές εξεγέρσεις.

Το όλο θέμα παρουσιάστηκε από αναλυτές με τη γνωστή οπτική της «εξάρτησης-υποτέλειας-γερμανικής κατοχής», αποκρύπτοντας ότι τα σενάρια αυτά αποτελούν επίσημα δόγματα άμυνας-ασφάλειας των εθνικών αστικών στρατών και των ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, ότι από την 1-1-2014 ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ αναλαμβάνει ακριβώς τέτοιου είδους επιχειρήσεις σε μια ακτίνα δράσης 6000 χλμ. από τις Βρυξέλες, ενώ αυτό είναι και το αντικείμενο της Συνόδου των ΥΕΘΑ των χωρών της Ε.Ε., το Δεκέμβριο, που θα καταλήξουν τοην Κοινή Πολιτική Άμυνας-Ασφάλειας της Ευρωπαικής Ένωσης.


Πλέον αποκαλύπτεται ότι οι ευρωπαικές αστικές τάξεις είναι αποφασισμένες να επιβάλλουν με κάθε τρόπο τη δουλοποίηση της εργταικής τάξης στη Γηραιά Ήπειρο, αποδεχόμενες την είσοδο συμμαχικών τους στρατιωτικών-αστυνομικών δυνάμεων για να καταστείλλουν τον εσωτερικό εχθρό- εξεγερμένο εργαζόμενο λαό και από κοινού να επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα σε πλανητικό επίπεδο.


Απαιτείται η ανάταση του εργατικού κινήματος. Μονόδρομος η Ανατροπή της ταξικής κυβερνητικής πολιτικής, της άθλιας συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των Μνημονίων, η Διάλυση των ΝΑΤΟ-Ε.Ε.


ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
 

Ιρλανδία: Έσβησαν τοιχογραφία του Τσε επειδή ενόχλησε… αμερικανούς τουρίστες!

che mural ireland kilkee

Σε αμερικανικές πιέσεις υπέκυψε το Δημοτικό Συμβούλιο της κωμόπολης Kilkee στην επαρχία Κλαρ της Ιρλανδίας, αποφασίζοντας να σβήσει τοιχογραφία που εμφάνιζε την όψη του Τσε Γκεβάρα. Σύμφωνα με την ιρλανδική εφημερίδα “Independent” οι τοπικές αρχές δέχθηκαν… πλήθος παραπόνων από αμερικανούς τουρίστες οι οποίοι ενοχλήθηκαν (!) στη θέα και μόνο της τοιχογραφίας.

Παρά την αρχική απόφαση του τοπικού δημοτικού συμβουλίου να παραμείνει η – ύψους 6 μέτρων – τοιχογραφία (που αποτύπωνε την πασίγνωστη εικόνα του guerrillero heroico) μέχρι και το τέλος του επερχόμενου λατινοαμερικανικού πολιτιστικού φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στην περιοχή, οι διάφορες πιέσεις έπιασαν τόπο. Οι τοπικές αρχές της κωμόπολης δικαιολογήθηκαν πως η παρουσία της τοιχογραφίας ερχόταν σε αντίθεση με τοπική νομοθεσία που απαγορεύει τα γκραφίτι και τα πολιτικά συνθήματα στους τοίχους.

Από το τραγελαφικό αυτό γεγονός δεν θα μπορούσε να λείπει η παρέμβαση της γνωστής για τις αντιδραστικές, αντικομμουνιστικές της ιδέες ρεπουμπλικανή αντιπρόσωπος στο Κογκρέσο των ΗΠΑ Ιλεάνα Ρος-Λετίνεν. Κινούμενη στο γνωστό υβριστικό απέναντι στον Τσε ύφος η Ρος-Λετίνεν σημείωσε ότι οι τοπικές αρχές του Kilkee έκαναν “το σωστό” ενώ εξέφρασε την… “απογοήτευση της που κάτοικοι στην ιρλανδική επαρχία Κλαρ συνεχίζουν να τιμούν τον σαδιστή δολοφόνο Τσε Γκεβάρα”.

Η αμερικανοκουβανή πολιτικός, που βγάζει φλύκταινες κάθε φορά που ακούει το όνομα του Τσε και της Κουβανικής Επανάστασης, είχε επιδοθεί σε άνευ προηγουμένου παραλήρημα και πριν απο λίγους μήνες με αφορμή την συμπερίληψη γραπτών του Τσε στα ντοκουμέντα παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες τοπικών εφημερίδων κάτοικοι του Kilkee πήραν την πρωτοβουλία και ζωγράφισαν καινούργιες τοιχογραφίες σε διαφορετικές περιοχές της πόλης, απαντώντας έτσι στην απόφαση των τοπικών αρχών.

Πηγή:Guevaristas

 

Αίγυπτος: Παλινόρθωση του καθεστώτος Μουμπάρακ (;)



Μετά από μια εβδομάδα σφαγών, που άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες άοπλους διαδηλωτές, η αιγυπτιακή στρατιωτική χούντα προετοιμάζει την απελευθέρωση του λαομίσητου πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ, ο οποίος κρατείται σε φυλακή μετά τον επαναστατικό ξεσηκωμό της εργατικής τάξης που οδήγησε στην εκδίωξη του, το Φλεβάρη του 2011. 

Όταν, χθες, ο εισαγγελέας απήλλαξε τον Μουμπάρακ από κατηγορίες για διαφθορά, ο δικηγόρος του, Farid el-Deeb, ο οποίος κατέθεσε αίτηση αποφυλάκισης του πελάτη του, δήλωσε στον τύπο: «Το μόνο που έχει απομείνει είναι μια απλή διοικητική διαδικασία, η οποία δεν πρόκειται να διαρκέσει πάνω από 48 ώρες. Θα πρέπει να απελευθερωθεί μέχρι το τέλος της εβδομάδας». 


Ο El-Deeb προέβλεψε ότι ο Μουμπάρακ θα αθωωθεί και για τις κατηγορίες που τον βαραίνουν για την υπέρμετρη βία που ασκήθηκε εαναντίον των διαδηλωτών κατά την διάρκεια της εξέγερσης του αιγυπτιακού λαού το 2011 –βία, ενορχηστρωτές της οποίας ήταν πολλοί από τις σημερινούς πραξικοπηματίες αξιωματικούς του στρατού. 

Οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών από την αιγυπτιακή χούντα και η αποκατάσταση του μισητού Μουμπάρακ, φανερώνουν πως το πραξικόπημα της 3ης Ιούλη, παρά τις περί του αντιθέτου τοποθετήσεις «φιλελεύθερων» και «αριστερών» δυνάμεων που συμμετέχουν στην μετωπική κίνηση Tamarod («ανταρσία») και το στήριξαν/στηρίζουν, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αντεπαναστατική συνωμοσία ενάντια στον αιγυπτιακό λαό, που στόχο είχε αφ’ ενός να εξασφαλίσει ότι οι διαρκώς ογκούμενες εργατικές διαδηλώσεις ενάντια στο ανατραπέντα σήμερα πρόεδρο Μόρσι δεν θα πάρουν πραγματικά επαναστατικό χαρακτήρα και αφ’ ετέρου να επαναφέρει τις συνθήκες που επικρατούσαν πριν την εξέγερση του αιγυπτιακού λαού. 

Χθες, ο ισχυρός άνδρας του στρατού, στρατηγός Abdel Fattah al-Sisi απείλησε με νέα κατασταλτικά μέτρα την αντιπολίτευση, η οποία όπως είπε τρομοκρατεί τους πολίτες: «Δεν θα μείνουμε άπραγοι, παρακολουθώντας την καταστροφή της χώρας και του λαού». 

Στην πραγματικότητα, είναι χούντα και οι σύμμαχοί της που επιχειρούν να τρομοκρατήσουν και να προλάβουν μια έκρηξη μαζικών πολιτικών αγώνων ενάντια στις αντιδραστικές πολιτικές τους. Όχι μόνο έχουν επιβάλει εκ νέου τις δικτατορικές μορφές διακυβέρνησης που υπήρχαν στο καθεστώς Μουμπάρακ αλλά περικόπτουν επίσης κρίσιμα επιδόματα για τρόφιμα και καύσιμα, από τα οποία εξαρτώνται εκατομμύρια αιγύπτιοι εργαζόμενοι. 

Η χούντα ανακοίνωσε χθες την δολοφονία 36 ακόμα διαδηλωτών, που είχαν συλληφθεί στο τέμενος al-Fath, κοντά στην πλατεία Ραμσί στο Κάιρο και τελούσαν υπό αστυνομική κράτηση. Συνεχίστηκαν επίσης οι μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών (ξεπερνούν τους 1000 οι συλληφθέντες μετά τις διαδηλώσεις της Παρασκευής). 

Το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε επίσης χθες την απαγόρευση των «λαϊκών επιτροπών ασφαλείας», ζητώντας αντ’ αυτού από τους Αιγύπτιους να σεβαστούν την απαγόρευση κυκλοφορίας που έχει επιβληθεί από τη χούντα από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 6 το πρωί. Η απόφαση αυτή οφείλεται αφ’ ενός στις αυξανόμενες καταγγελίες για τις λαϊκές πολιτοφυλακές που συγκρότησε η Tamarod για να χτυπήσει τους υποστηρικτές του Μόρσι και αφ’ ετέρου στο βαθύ φόβο της χούντας μήπως οι πολιτοφυλακές αυτές στραφούν μελλοντικά εναντίον τους, όπως συνέβη κατά την διάρκεια της εξέγερσης του 2011, ενάντια στους παρακρατικούς τραμπούκους του Μουμπάρακ. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία επίσης φοβάται ότι η συνέχιση των διαδηλώσεων θα μπορούσε να ενθαρρύνει μια πολιτική έκρηξη της εργατικής τάξης, ματαίωσε έξι από τις εννιά προγραμματισμένες διαδηλώσεις της. Ενώ σε όσες διαδηλώσεις της πραγματοποιήθηκαν δεν ακολουθήθηκαν οι προγραμματισμένες διαδρομές για την αποφυγή νέων συγκρούσεων με δυνάμεις του στρατού. 

Η αντεπανάσταση που λαμβάνει χώρα στην Αίγυπτο χρηματοδοτείται αδρά και από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παρά τις διάφορες τοποθετήσεις Αμερικάνων και Ευρωπαίων αξιωματούχων ενάντια στη βιαία καταστολή των διαδηλώσεων. Η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έκοψε την ετήσια βοήθεια των ΗΠΑ προς την Αίγυπτο (1,3 δις δολ.) συνεχίζοντας έτσι να χρηματοδοτεί τις αιματηρές κατασταλτικές επιχειρήσεις της χούντας. 

Ο Αιγυπτιακός στρατός παίζει πολύ κρίσιμο ρόλο για την αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική στην περιοχή. Είναι αυτός που προσφέρει απλόχερα ευχέρεια κινήσεων στην αμερικανική πολεμική μηχανή στα στενά του Σουέζ και τον αιγυπτιακό εναέριο χώρο, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο κατά την διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ το 2003, όταν η Τουρκία δεν επέτρεψε στους αμερικάνους να επιτεθούν από το έδαφος της.


Πληροφορίες από World Socialist Web Site



 

Η Αίγυπτος στο δρόμο της Συρίας;


Του Τάκη Φωτόπουλου (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 18/8/2013)


Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα’ σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ’ ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη»––η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα–κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης– που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ.. Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο  «λαϊκά μέτωπα για τον 21ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».


Οι εξεγέρσεις, επομένως, στις χώρες της Αραβικής «Άνοιξης» (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Συρία), είχαν συνήθως όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά με ένα επί πλέον κρίσιμο χαρακτηριστικό: ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν προσχεδιασμένες από την Υ/Ε.  Όχι με την έννοια βέβαια ότι τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους της Αιγύπτου και της Τυνησίας το έκαναν με …εντολές των μυστικών υπηρεσιών της Υ/Ε, αλλά με την έννοια ότι η «νεολαία του Facebook» και οι ελεγχόμενες από την ίδια ελίτ ΜΚΟ  έπαιξαν τον ρόλο καταλύτη για τις κοινωνικές εκρήξεις  που σημειώθηκαν στον επιλεγέντα από την ίδια ελίτ χρόνο. Και αυτό, γιατί οι χώρες αυτές ήταν γνωστά ηφαίστεια έτοιμα να εκραγούν, μετά από δεκαετίες άγριας καταπίεσης σε συνδυασμό με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης..

Ο στόχος της Υ/Ε ήταν διπλός. Πρώτον, η αντικατάσταση των χρεοκοπημένων πελατειακών καθεστώτων στη Τυνησία και την Αίγυπτο από  ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού», στον οποίον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιζαν τα συντηρητικότερα στρώματα του πολιτικού Ισλάμ, με επί κεφαλής την γνωστή αντιδραστική οργάνωση Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην άνδρωση της οποίας είχε παίξει αποφασιστικό ρόλο, ήδη από τον Μεσοπόλεμο, η δυτική αποικιοκρατία, με στόχο τα εθνικοαπελευθερωτικά και σοσιαλιστικά κινήματα στον Αραβικό κόσμο. Δεύτερον, η πολιτική και στρατιωτική «περικύκλωση» της Λιβύης και της Συρίας, με στόχο την συντριβή των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που στήριζαν τα μη πελατειακά καθεστώτα στις χώρες αυτές, το Μπααθικό καθεστώς στη Συρία και το Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη.

Αυτή η αριστοτεχνικά στημένη «επιχείρηση», με την αποφασιστική βοήθεια των ελεγχόμενων διεθνών ΜΜΕ, αλλά και της εκφυλισμένης «Αριστεράς», κατάφερε να αποπροσανατολίσει εντελώς την διεθνή κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα ότι δεν οργανώθηκε η παραμικρή μαζική κινητοποίηση ενάντια στις σφαγές στη Λιβύη και τη Συρία. Και, μέχρι πριν λίγους μήνες είχε σημαντική επιτυχία. Έτσι, μετά από την οργανωμένη ψευδό-εξέγερση στη Λιβύη, ανετράπη το εκεί εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς. Παράλληλα, στη Τυνησία και την Αίγυπτο εγκαταστάθηκαν πελατειακά καθεστώτα της Υ/Ε, με επί κεφαλής την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που συνέχιζαν να εφαρμόζουν «κανονικά» τις πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Τάξη. Στη Συρία, όμως, η ανάλογη με τη Λιβύη ψευδό-εξέγερση συγκαλύφθηκε κάτω από ένα ψευδό-εμφύλιο πόλεμο, όπου η ντόπια Μουσουλμανική Αδελφότητα, μαζί με τους εισαγόμενους τζιχάντις  της Αλ Κάιντα (που σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την εγκαθίδρυση χαλιφάτων!) και των μισθοφόρων των εγκληματικών καθεστώτων του Κόλπου, διεξάγουν την πιο εκτεταμένη ποτέ τρομοκρατική εκστρατεία, ενάντια στο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα που στηρίζει το Μπααθικό καθεστώς.

Όμως, η γιγάντια αυτή επιχείρηση άρχισε να αποτυγχάνει όταν τα λαϊκά στρώματα στις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου (σε αντίθεση με τα εξαθλιωμένα στρώματα στις επαρχίες όπου βασιλεύει ακόμη η αγραμματοσύνη) κατάλαβαν τον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στράφηκαν εναντίον της, με αποτέλεσμα τις μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου μήνα, που σήμαιναν ότι αυτή είχε χάσει και την οριακή πλειοψηφία που είχε κερδίσει στις τελευταίες εκλογές. Μολονότι σε αυτές τις διαδηλώσεις πάλι συμμετείχαν και μεσαία στρώματα που υποστήριζαν τα όργανα της Υ/Ε, όπως τον Ελ Μπαραντέι, τα αυθόρμητα αιτήματα από κάτω δεν ήταν απλώς τα αποπροσανατολιστικά αιτήματα «να φύγει ο δικτάτορας» (Μουμπάρακ, Μόρσι) αλλά έφθαναν μέχρι να ζητούν κάποιο νέο είδος Νασσερισμού για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ερώτημα επομένως που μπαίνει σήμερα είναι: μήπως οι ελεύθεροι σκοπευτές που, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, πρωταγωνίστησαν στη σφαγή στο Κάιρο με πάνω από 600 νεκρούς,  είναι ανάλογοι των ελεύθερων σκοπευτών που ξεκίνησαν τον «εμφύλιο» στη Συρία (δηλαδή μισθοφόροι του Κόλπου, τζιχάντις κ.λπ.) με στόχο ένα νέο εμφύλιο στα πρότυπα του Συριακού, αυτή τη φορά στην Αίγυπτο;

 

Αίγυπτος: Νύχτα συγκρούσεων – Δεκάδες οι νεκροί



Δεκάδες διαδηλωτές, κυρίως υποστηρικτές του Μοχάμεντ Μόρσι,  έχασαν τη ζωή τους σε όλη την Αίγυπτο κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις δυνάμεις ασφαλείας αλλά και τους πολέμιους του έκπτωτου προέδρου. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν την Παρασκευή στους δρόμου του Καϊρου ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του επικεφαλής του Στρατού για πανεθνική κινητοποίηση για την «αντιμετώπιση της βίας και της τρομοκρατίας» των οπαδών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στο «πραξικόπημα» με το οποίο καθαιρέθηκε ο Μοχάμεντ Μόρσι στις αρχές Ιουλίου πραγματοποιήσαν και οι υποστηρικτές του έκπτωτου ισλαμιστή προέδρου. Οι κινητοποιήσεις του Σαββάτου και τα νέα αιματηρά επεισόδια καταδεικνύουν το διχασμό της αιγυπτιακής κοινωνίας λίγες ώρες (το βράδυ του Σαββάτου) πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφο του στρατού προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα για συμμετοχή στις συνομιλίες για «εθνική συμφιλίωση». Σε αντίθετη περίπτωση ο Στρατός προειδοποιεί πως θα λάβει «αυστηρότερα μέτρα».

Πολλά τα θύματα των συγκρούσεων στην περιοχή Νασρ στο Κάιρο. Σύμφωνα με νοσοκομειακές πηγές που επικαλείται το Al Jazeera τουλάχιστον 75 άνθρωποι, υποστηρικτές του Μόρσι, έχασαν τη ζωή τους τις πρώτες πρωινές ώρες. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανεβάζει τον αριθμό των νεκρών στους 120, ενώ το υπουργείο Υγείας κάνει λόγο για 20 νεκρούς. Ιατρικές πηγές αναφέρουν πως οι τραυματίες ανέρχονται σε 1.000, αριθμό που επίσης η Μουσουλμανική Αδελφότητα ανέβάζει στις 4.000. Επτά άτομα σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις υποστηρικτών και πολέμιων του Μόρσι στην Αλεξάνδρεια και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. 

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα αναφέρει πως οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ κατά των υποστηρικτών του Μόρσι στο περιθώριο ολονύκτιας εκδήλωσης διαμαρτυρίας για το πραξικόπημα κοντά σε τέμεντος του Καϊρου.  «Δεν έριχναν για να τραυματίσουν, αλλά για να σκοτώσουν», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Γκεχάντ ελ Χάνταντ.

Όπως αναφέρεται σε διεθνή μέσα οι κινητοποιήσεις της Παρασκευής ήταν οι μαζικότερες από το αντικυβερνητικό κίνημα που οδήγησε στην παρέμβαση του στρατού και την πτώση του Μόρσι. Ενώ στην αρχή οι διαδηλώσεις ήταν ειρηνικές αργά το βράδυ ξέσπασαν επεισόδια μεταξύ των δύο πλευρών και μεταξύ οπαδών του Μόρσι και του στρατού. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, αψηφώντας το τελεσίγραφο του στρατού για συμμετοχή στις συνομιλίες για «εθνική συμφιλίωση», δήλωσε στο Al Jazeera πως οι διαδηλώσεις θα συνεχιστούν σε όλη την Αίγυπτο και το Σάββατο και επανέλαβε πως δεν πρόκειται να συμμετάσχει στις συνομιλίες, εκτός και αν παραιτηθεί η μεταβατική κυβέρνηση που ορίστηκε μετά το πραξικόπημα.

Στην πλατεία Ταχρίρ, πλατεία σύμβολο του κινήματος, συγκεντρώθηκαν χιλιάδες διαδηλωτές πολέμιοι του Μόρσι. Αντίστοιχες μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις της χώρας. «Ο λαός, πηγή όλων των εξουσιών, δίνει εντολή στο στρατό και την αστυνομία να αντιμετωπίσει την τρομοκρατία» ανέφερε ένα τεράστιο πανό στην είσοδο της πλατείας. Άρματα μάχης βρίσκονταν περιμετρικά της συγκέντρωσης για ασφάλεια, ενώ στρατιωτικά ελικόπτερα πετούσαν στην περιοχή. Αστυνομικοί έγιναν ένα με το πλήθος και σε πολλές περιπτώσεις φωτογραφίζονταν μαζί με τους διαδηλωτές προκαλώντας ενθουσιασμό.

«Ο στρατός είναι εδώ για να προστατεύσει τους έντιμους ανθρώπους», δήλωσε ένας διαδηλωτής και πρόσθεσε πως ο επικεφαλής του στρατού Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι κάλεσε σε διαδηλώσεις «για να δει όλος ο κόσμος πως ο αιγυπτιακός λαός δεν θέλει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα». Το Al Jazeera αναφέρει πως στο κάλεσμα ανταποκρίθηκε όπως ήταν αναμενόμενο το κίνημα Tamarod, που αποτελούσε και τον πυρήνα των διαδηλώσεων κατά του Μόρσι όσο ήταν πρόεδρος, ωστόσο δεν συμμετείχαν άλλα κινήματα όπως αυτό της «νεολαίας της 6ης Απριλίου».

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα που διοργανώνει σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις κατά του πραξικοπήματος έκανε λόγο για ένα «δικτατορικό αστυνομικό κράτος». Υπενθυμίζεται πως ο Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Αιγύπτου. Την Παρασκευή χιλιάδες υποστηρικτές του ισλαμιστή προέδρου συγκεντρώθηκαν έξω από ένα τζαμί στην περιοχή Nasr κοντά στο Πανεπιστήμιο του Καϊρου. «Το κάλεσμα του Σίσι προκαλεί περισσότερο οργή και διχάζει ακόμη περισσότερο», δήλωσε ένας υποστηρικτής του Μόρσι. 

Εν τω μεταξύ το δικαστήριο του Καϊρου διέταξε την Παρασκευή την προφυλάκιση του Μοχάμεν Μόρσι με την κατηγορία πως εμπλέκεται σε επιθέσεις οι οποίες αποδόθηκαν στην παλαιστινιακή ισλαμιστική Χαμάς, στις αρχές του 2011 κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής επανάστασης που οδήγησε στην πτώση του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ. «Οι κατηγορίες δείχνουν την απόλυτη χρεοκοπία των ηγετών του αιματηρού πραξικοπήματος», σχολίασε η Μουσουλμανική Αδελφότητα. «Οι Αιγύπτιοι απορρίπτουν το αστυνομικό δικτατορικό κράτος , την καταπίεση και την τυραννία που αυτό συνεπάγεται», δήλωσε ο εκπρόσωπος της μεγαλύτερης ισλαμιστικής οργάνωσης της χώρας. 

Σημειώνεται πως ο ανατραπείς πρόεδρος, ο οποίος κρατείται σε μυστικό σημείο από τον στρατό, μετά την αποπομπή του στις 3 Ιουλίου, τέθηκε ταυτόχρονα επισήμως υπό κράτηση για μέγιστη διάρκεια 15 ημερών. Η σχετική απόφαση εκδίδεται την επομένη του κλεισίματος από τις αρχές της Χαμάς των γραφείων του αραβικού τηλεοπτικού δικτύου Al-Arabiya και του παλαιστινιακού πρακτορείου ειδήσεων Maan στη Γάζα με αιτιολογία τη μετάδοση «ψευδών ειδήσεων στο θέμα της εκστρατείας δυσφήμισης της Χαμάς για το ρόλο της όσον αφορά την κατάσταση στην Αίγυπτο». 

 Σύμφωνα με εργαζόμενο στο Maan και με αξιωματούχο της Χαμάς, το ειδησεογραφικό πρακτορείο έκλεισε προσωρινά διότι μετέδωσε είδηση, επικαλούμενο ισραηλινές πηγές, σύμφωνα με την οποία η Χαμάς είχε προσφέρει καταφύγιο σε ξενοδοχείο της Γάζας σε αξιωματούχους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου. Η Χαμάς εντείνει από τις 3 Ιουλίου τις διαψεύσεις ειδήσεων που μεταδίδουν αιγυπτιακά μέσα ενημέρωσης για την εμπλοκή της στις ταραχές στην Αίγυπτο, στο πλευρό των υποστηρικτών του Μόρσι.

Υπενθυμίζεται πως στις 23 Ιουνίου αιγυπτιακό δικαστήριο είχε αποφανθεί ότι η σουνιτική Χαμάς και η σιιτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου είχαν εμπλακεί στην απόδραση κρατουμένων, μεταξύ των οποίων και ο Μοχάμεντ Μόρσι, στη διάρκεια της εξέγερσης στην Αίγυπτο κατά του καθεστώτος Μουμπάρακ στις αρχές του 2011. Είχε ζητηθεί εισαγγελική έρευνα, ενώ ο Μοχάμεντ Μόρσι είχε δηλώσει πως ο ίδιος και ακόμα 33 μέλη της Αδελφότητας δεν είχαν αποδράσει αλλά «κάτοικοι τους είχαν ανοίξει τις πόρτες της φυλακής».  

tvxs

 

Το Ντιτρόιτ καίγεται: 46 χρόνια από την εξέγερση του 1967

Σαρανταέξι χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του μεγάλου και ζεστού καλοκαιριού του 1967 στη πόλη Ντιτρόιτ, ξέσπασε μια από τις πλέον θανατηφόρες και βίαιες εξεγέρσεις στην ιστορία των ΗΠΑ την οποία συνόδευσε ένα τεράστιο κύμα ρατσιστικής βίας. Η αφορμή δόθηκε από την έφοδο της αστυνομίας σε παράνομο μπαρ όπου Αφροαμερικανοί βετεράνοι στρατιώτες γιόρταζαν την επιστροφή τους από τα μέτωπα του Βιετνάμ. Η αντίδραση ήταν οργισμένη και οι ταραχές που ακολούθησαν κράτησαν τέσσερις ημέρες και νύχτες αφήνοντας πίσω τους 43 νεκρούς, 467 τραυματίες, χιλιάδες συλλήψεις και πάνω από 2.000 κατεστραμμένα κτίρια.

Επιμέλεια: Ευαγγελία Ασημακοπούλου

Οι λόγοι της εξέγερσης ήταν φυσικοί κοινωνικοί, οικονομικοί και φυλετικοί. Μάλιστα κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου στο Ντιτρόιτ ήταν συνεχείς οι εντάσεις μεταξύ μαύρων και λευκών για τις θέσεις εργασίας στις πολεμικές βιομηχανίες.

Όμως η εξέγερση του 1967 γνωστή και ως η εξέγερση της 12ης οδού, ήταν αξιοσημείωτη όχι μόνο για την διάρκεια της αλλά και για το σύνολο των δυνάμεων που τέθηκαν σε συναγερμό από την πολιτεία και τις ομοσπονδιακές αρχές ώστε να κατασταλούν οι ταραχές στην πόλη που τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο τότε κυβερνήτης της πολιτείας Τζορτζ Ρόμνει έστειλε στους δρόμους την τοπική εθνοφρουρά κι όταν αυτή απέτυχε ο πρόεδρος έστειλε 8.000 πεζοναύτες κάνοντας χρήση του νόμου του 1807 «κατά των εξεγέρσεων».
 

Πολύ πριν ακόμη η ηρεμία επανέλθει στην πόλη, ιστορίες επιθέσεων, ξυλοδαρμών και δολοφονιών είδαν το φως της δημοσιότητας. Μεταξύ αυτών η αποκάλυψη του δημοσιογράφου Τζον Χέρσει, ότι η αστυνομία του Ντιτρόιτ δολοφόνησε τρεις νεαρούς μαύρους σε ένα μοτέλ του Ντιτρόιτ κατά την διάρκεια της εξέγερσης.




Κατά την διάρκεια των γεγονότων ο μεγάλος φωτογράφος Λι Μπάλτερμαν απαθανάτισε τις σκηνές που διαδραματίζονταν στους δρόμους του Ντιτρόιτ. Σαράντα έξι χρόνια μετά το περιοδικό Life παραθέτει τις σημαντικότερες από αυτές.

Για την ιστορία, το Ντιτρόιτ ιδρύθηκε το 1701 από Γάλλους εμπόρους γουναρικών ενώ καθώς ήταν τοποθετημένο πάνω στο ποταμό Ντιτρόιτ στις μεσοδυτικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελούσε μεγάλο λιμάνι. Αργότερα η πόλη έγινε γνωστή ως το παγκόσμιο κέντρο της αυτοκινητοβιομηχανίας, έχοντας για χρόνια το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα σε όλες τις ΗΠΑ.


Όμως στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, οι περισσότερες αυτοκινητοβιομηχανίες που βρίσκονταν στη πόλη, μεταφέρθηκαν σε άλλες αμερικάνικες πολιτείες ή στη Κίνα και στη Βραζιλία. «Η αυτοκινητοβιομηχανία έπρεπε να αλλάξει ή να εξελιχθεί. Δυστυχώς, το Ντιτρόιτ δεν το έκανε. Τα θεωρήσαμε όλα δεδομένα» δήλωσε ο Ντέιβιντ Κόουλ, γιος ενός εκ των προέδρων της General Motors.

Σήμερα είναι μία «μίζερη πόλη», όπως χαρακτηρίστηκε το 2012 από το περιοδικό Forbes. Το ένα τρίτο της έκτασης του Ντιτρόιτ να είναι είτε ακατοίκητο, είτε εγκαταλελειμμένο. Το 47 % των πολιτών του είναι αναλφάβητο. Το 60% των παιδιών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.


Πλέον ο δείκτης εγκληματικότητας στη πόλη είναι πέντε φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ ο δείκτης των δολοφονιών είναι 11 φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο. Η αστυνομία, – που λόγω έλλειψης προσωπικού μένει ανοιχτή για το κοινό 8 ώρες την ημέρα – εξιχνιάζει μόνο το 10% των υποθέσεων που αναλαμβάνει. Η εγκληματικότητα είναι τόσο αυξημένη που οι αρχές προειδοποιούν ότι «εισέρχεστε στο Ντιτρόιτ με δική σας ευθύνη».

Η πόλη του Ντιτρόιτ στις 18 Ιουλίου του 2013, υπέβαλε αίτηση πτώχευσης με χρέος που φτάνει τα 18 δις δολάρια. Αυτή τη στιγμή το Ντιτρόιτ χρωστά σε περισσότερους από 100.000 δανειστές.

tvxs.gr

 

Η δεύτερη Αιγυπτιακή «επανάσταση»

Του Τάκη Φωτόπουλου
Όπως έγραφα πριν ένα μήνα από τη στήλη αυτή, το σχέδιο της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) για την πλήρη ενσωμάτωση της Μέσης Ανατολής στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και κάποιας μορφής αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» παίρνει διαφορετικές μορφές υλοποίησης, ανάλογα με το εάν το υπάρχον καθεστώς είναι πελατειακό ή μη πελατειακό. Στην πρώτη περίπτωση που ανήκουν η Αίγυπτος και η Τυνησία, δεδομένου ότι τα υπάρχοντα καθεστώτα συντηρούνταν μόνο με την ωμή  φυσική βία, αρκούσε μια σπίθα, (που φρόντιζε να την δίνει η ίδια η Υ/Ε μέσα από την «νεολαία του Facebook», τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.λπ.), ώστε να εκραγούν τα έτοιμα ηφαίστεια. Με την αποφασιστική, βέβαια,  βοήθεια των ΜΜΕ που ελέγχει η ίδια ελίτ, τόσο των Αραβικών (Al Jazeera, Al Arabiya), όσο και των διεθνών (CNN, BBC κ.λπ.), τα οποία με 24ωρα ρεπόρτα από την πλατεία Ταχρίρ ανατροφοδοτούσαν την εξέγερση, ενθαρρύνοντας τα λαϊκά στρώματα να κατεβούν στους δρόμους.  

Το τι επακολούθησε ήταν προδιαγεγραμμένο, με δεδομένο ότι οι συμμετέχοντες στην πρώτη «επανάσταση» ήταν ένα ετερόκλιτο «πλήθος» που αποτελείτο από τα συνθλιβόμενα κάτω από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την αστυνομική βία του καθεστώτος Μουμπάρακ λαϊκά στρώματα, μέχρι τα πιο πολιτικά συνειδητοποιημένα (ριζοσπάστες σοσιαλιστές, Νασερικοί κ.λπ.), και από τη μεσαία τάξη και τα αστικά στρώματα που εξέφραζαν οι ΜΚΟ και η «νεολαία τoυ Facebook», μέχρι την εργατική τάξη και τους Ισλαμιστές. Το μοναδικό κοινό αίτημα όλων αυτών ήταν «να φύγει ο Μουμπάρακ», γεγονός που έκανε εύκολη την χειραγώγηση της «επανάστασης» από τις ντόπιες και την υπερεθνική ελίτ. Με δεδομένη την οικονομική εξάρτηση του Αιγυπτιακού στρατού από την Αμερικανική ελίτ, η οποία ουσιαστικά τον συντηρεί με βοήθεια 1,3 δις. δολλ. τον χρόνο, (πέρα από την εξάρτησή του σε οπλικά συστήματα, εκπαίδευση κ.λπ.), αρκούσε η άρση της υποστήριξής της προς το πελατειακό καθεστώς του Μουμπάρακ —πράγμα που έγινε, μέσω του Αιγυπτιακού στρατού, με ένα «μαλακό» πραξικόπημα— για την εκπαραθύρωση του Μουμπάρακ.


Η διάδοχη κατάσταση είχε βέβαια ήδη προετοιμαστεί από καιρό από την Υ/Ε    (βλ. T. F.,The New World Order in the Middle East:    Integration into Neoliberal Globalization through “Democratization” and Armed Insurrection    —υπό έκδοση) η οποία ήξερε από τα αποτελέσματα προηγούμενων εκλογών ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα (ΜΑ) θα κατακτούσε εύκολα την εξουσία. Σε αυτό θα βοηθούσε αποφασιστικά, πρώτον, η βαθιά διείσδυση της οργάνωσης με τα 600.000 μέλη στα φτωχά (αγροτικά, και βασικά αγράμματα) στρώματα και  σε τμήματα των αστικών λαϊκών στρωμάτων, μέσω του εκτεταμένου κοινωνικού δικτύου της και δεύτερον, η διασπορά των υπόλοιπων αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Όμως, η ΜΑ δεν είναι παρά ένα συντηρητικό Ισλαμικό κίνημα που είχαν ουσιαστικά δημιουργήσει οι Βρετανοί αποικιοκράτες  στην Αίγυπτο, την δεκαετία του 1920,  για να κτυπήσουν τα ανερχόμενα σοσιαλιστικά και εθνικοαπελευθερωτικά Αραβικά κινήματα. Χαρακτηριστικά δείγματα της σχετικής «δράσης» του  ήταν η απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού Αραβικού κινήματος, του Νάσερ, καθώς και οι σφαγές Σύριων στρατιωτών και πολιτών, υποστηρικτών του Μπααθικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη Συρία, τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα. Η Υ/Ε, ξέροντας αυτήν την επιρροή της ΜΑ, προφανώς αποφάσισε να την στηρίξει μέσο-βραχυπρόθεσμα, σε ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού». Μακροπρόθεσμα, ο στόχος ήταν, να εξαναγκαστούν οι Ισλαμιστές σε μια συμμαχία με τα μεσαία στρώματα που εκπροσωπούνται από τους «φυσικούς συμμάχους» της Υ/Ε, (δηλαδή τους «φιλελεύθερους» τύπου Ελ Μπαραντέι, Μούσσα κ.λπ.), που θα έκανε δυνατή την πλήρη ενσωμάτωση της Αιγύπτου στη ΝΔΤ. Σε αυτό θα βοηθούσε τόσο η αναπόφευκτη φθορά της ΜΑ από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβάλλει η ΝΔΤ, όσο και η παράλληλη, αποτελεσματικότερη, οργάνωση των «φιλελεύθερων» δυνάμεων.
 
Το σχέδιο όμως αυτό, μολονότι λειτούργησε αποτελεσματικά (μέχρι στιγμής) στην Τυνησία, απέτυχε στην Αίγυπτο και γρήγορα τα λαϊκά στρώματα που είναι τα κυρίως θύματα της παγκοσμιοποίησης στράφηκαν κατά της ΜΑ και του Μόρσι που αυτοπαρουσιάζονταν ως οι εκπρόσωποι της πρώτης «επανάστασης» του 2011, αλλά στην πραγματικότητα εφάρμοζαν στυγνά τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ συγχρόνως προσπαθούσαν να «εξισλαμίσουν» την Αιγυπτιακή κοινωνία. Τα στρώματα αυτά ενώθηκαν σε ένα νέο ετερόκλιτο «πλήθος» ανάλογο με αυτό της πρώτης «επανάστασης», μείον τους Ισλαμιστές. Κοινό αίτημα αυτού του πλήθους ήταν «να φύγει ο Μόρσι και η ΜΑ», αλλά, ενώ στην πρώτη «επανάσταση», η αποπομπή του Μουμπάρακ ήταν προσχεδιασμένη από την Υ/Ε, η αποπομπή του Μόρσι δεν ήταν. Όταν όμως η Υ/Ε κατάλαβε ότι η δυναμική του νέου κινήματος κινδύνευε να θέσει αιτήματα πολύ πιο ριζοσπαστικά από τα ανώδυνα αιτήματα για αποπομπή του Μόρσι, συναίνεσε σε ένα νέο «μαλακό» πραξικόπημα από τον ελεγχόμενο από αυτήν στρατό, που οδήγησε στην αποπομπή του και την ολοκλήρωση της δεύτερης «επανάστασης». Η προσδοκία της είναι ότι στη μεταβατική περίοδο μέχρι τις νέες εκλογές θα έχουν έτσι αλλάξει οι εκλογικοί συσχετισμοί, ώστε να επιτευχθεί στο μέλλον η συμμαχία των φιλελεύθερων μεσαίων στρωμάτων με την ΜΑ που θα επιτρέψει την πλήρη ενσωμάτωση της Αιγύπτου στη ΝΔΤ…
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στη σημερινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία