RSS

Category Archives: Διεθνιστής

Η κρίση αστικής στρατηγικής και η ανάγκη επαγρύπνησης



Στην ανακοίνωσή μας για τις συλλήψεις των στελεχών της Χρυσής Αυγής, εξηγούμε για ποιους λόγους οδηγήθηκε σε αυτή την επιλογή το αστικό πολιτικό σύστημα. Ταυτόχρονα διατυπώνουμε την εκτίμηση, πως η όλη επιχείρηση της «υπεράσπισης της δημοκρατίας ενάντια στους εχθρούς της», δεν μπορεί να κρύψει την κρίση στρατηγικής που χαρακτηρίζει το αστικό πολιτικό σύστημα, τις δυνάμεις του κεφαλαίου γενικά, και την κυβέρνησή τους ειδικά.
Οι πρώτες ημέρες μετά τις συλλήψεις, αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Και μάλιστα πάνω σε δύο ζητήματα.
Το πρώτο είναι η αντιμετώπιση των ίδιων των νεοναζιστών, στην οποία φαίνεται να αναπτύσσονται δύο διαφορετικές λογικές. Η μία της γρήγορης επικοινωνιακής αντιμετώπισης, με διακοπή χρηματοδότησης, συνεχή ροή διαλόγων μεταξύ των ναζιστών, και γενικότερα της δημιουργίας αίσθησης πως η κυβέρνηση χτυπάει αλύπητα τη Χρυσή Αυγή.

Η δεύτερη στάση έχει να κάνει, με τις ενστάσεις που πολιτικοί, νομικοί και δημοσιογράφοι καταθέτουν, πως από τα στοιχεία που υπάρχουν, δεν προκύπτουν ποινικά κολάσιμες πράξεις «δεμένες» για την καταδίκη των αρχιναζιστών.
Ανεξάρτητα από το αν νομικά προκύπτουν ζητήματα, και ίσως φαίνεται να προκύπτουν, αυτή η συζήτηση αποτυπώνει τους διαφορετικούς ρόλους, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, που επιθυμεί το αστικό πολιτικό σύστημα για τη Χρυσή Αυγή. Είναι αστείο να υπάρχει η συνταγματική επίκληση, και από τους μεν και από τους δε, όταν εδώ και χρόνια ερμηνεύουν όλοι μαζί και συστηματικά το Σύνταγμα, με τρόπο ώστε να εφαρμόζουν τις πλέον αντεργατικές νόρμες του.
Από αυτή την άποψη, αυτή η συζήτηση στην πραγματικότητα, συμπυκνώνεται στο πραγματικό ερώτημα, που είναι: Ακόμα και τυπικά αντισυνταγματική ισοπέδωση, με ποινικούς όρους της Χρυσής Αυγής, για να τρέξει πιο γρήγορα, και στα χέρια του κράτους η εκμηδένιση των πολιτικών άκρων, ή προσωρινή απαλλαγή της, για να λειτουργήσει πιο ελεύθερα ως σιδερένιο χέρι του συστήματος, με στοχευμένες δράσεις ενάντια στο εργατικό κίνημα, και τα υποτιθέμενα πολιτικά άκρα; Αν έτσι ερμηνευτεί η συζήτηση που γίνεται, τότε ερμηνεύεται και το δεύτερο ζήτημα, πάνω στο οποίο εκφράζεται η κρίση στρατηγικής τους. Και αυτό είναι, να συνεχιστεί η εξαντλητική προβολή των δικαστικών και ποινικών «περιπετειών» των χρυσαυγιτών, ή να ασχοληθούμε με τα άλλα ζητήματα, τα σοβαρά, όπως πιέζει τμήμα του πολιτικοδημοσιογραφικού αστικού μπλοκ.
Κατ’ αρχάς, ό,τι γίνεται σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή, έχει κοινό παρονομαστή, τα προληπτικά μέτρα που παίρνει το κράτος και το κεφάλαιο, ενάντια στο ίδιο το εργατικό κίνημα και τις πρωτοπόρες αγωνιστικές συνιστώσες του. Πολύ περισσότερο, αυτή η κινητικότητα αφορά το ίδιο το πακέτο των νέων αφόρητων συνθηκών για τη ζωή των εργαζομένων, που έχει στα σκαριά η κυβέρνηση, και οι ντόπιοι και ξένοι δανειστές της. Αφορά ευθέως, τους όρους που θα μπορεί να δώσει τις μάχες του το ίδιο το εργατικό κίνημα, οι εκατομμύρια χτυπημένοι από το κεφάλαιο. Άλλωστε αυτές τις μέρες μετά τις συλλήψεις, το κράτος δεν ανέστειλε καθόλου αυτές τις στοχεύσεις του, ούτε και σταμάτησε να αναπτύσσει την ατζέντα που η Χρυσή Αυγή θέτει, ή που η γενική πολιτική του κεφαλαίου απαιτεί. Σκούπα στο κέντρο της Αθήνας σε μετανάστες, κλείσιμο της Sprider και 800 απολύσεις, νομοσχέδια για περιορισμό των πορειών και των απεργιών είναι στα σκαριά, με επιστέγασμα τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που δείχνει να βαθαίνει την κρίση του κεφαλαίου με κέντρο ακριβώς την ίδια την Ε.Ε.
Έτσι λοιπόν, όρος αντεπίθεσης για το εργατικό κίνημα είναι η ανάπτυξη μιας αντιφασιστικής-αντικυβερνητικής και αντικαπιταλιστικής ατζέντας, μέσα στους εργάτες, που θα καταδεικνύει τη σχέση που έχει και το πολιτικό τσάκισμα των ναζιστών, αλλά και η επαναστατική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό του, για την εξουσία των εργατών και την αυτοκυβέρνησή τους. Ότι το ζήτημα δεν είναι τώρα, να μετατραπεί η αριστερά σε ομάδα πίεσης για τη συνεπή δικαστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η συνεπής δηλαδή δημοκρατική αντιμετώπιση των ναζιστών, αλλά η εμβάθυνση της πάλης για τη σχέση της ίδιας της Χρυσής Αυγής με το αστικό πολιτικό προσωπικό, και το ίδιο το κεφάλαιο. Με την δημιουργία και υπεράσπιση νέων μορφών εργατικής πάλης, και αποτελεσματικής απάντησης στα αφεντικά και το κράτος. Με το βάθεμα της αμφισβήτησης στους αστικούς θεσμούς. Με την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης, που η παραμονή της στην εξουσία, υπηρετώντας την πολιτική του κεφαλαίου, και τις πολιτικές σχέσεις αίματος με τους ναζιστές, αποτελεί έναν πραγματικό κίνδυνο για τη ζωή των εργαζομένων.



 

Σχόλιο για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας

Σε αυτή τη φάση δεν προχώρησαν.
Μιλάμε για την προαναγγελλόμενη από τον Στουρνάρα απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, για όσα δάνεια δεν εξυπηρετούνται.
Σαμαράς και Βενιζέλος, υποσχέθηκαν πάγωμα του μέτρου τώρα, χωρίς όμως να αρνηθούν ότι το θέμα είναι στο τραπέζι, στις συζητήσεις με την τρόικα. Ορισμένοι βουλευτές των δύο κυβερνητικών κομμάτων, μπόρεσαν να κάνουν μια βελούδινη αντιπολίτευση, χωρίς ούτε και αυτοί, να φτάνουν πέρα από την ανάγκη παγώματος της εφαρμογής του μέτρου, προσωρινά.

Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια τροχιοδεικτική βολή εφαρμογής του μέτρου. Και το μη προχώρημα του τώρα, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό, με το γεγονός πως ούτε οι ίδιοι οι τραπεζίτες το θέλουν, γιατί μια σειρά ενυπόθηκα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, θα δοθούν σε ιδιώτες κοψοχρονιά, συν και το ότι, ο έλεγχος από τη Black Rock, των ελληνικών τραπεζών δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Και είναι βέβαιο, πως ανάλογα με τα πορίσματά της, αν οι επισφάλειες, είναι παραπάνω από τις μέχρι τώρα υπολογισμένες, είναι σίγουρο πως θα χρειαστούν οι πλειστηριασμοί, σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο τίμημα. Και αυτό για να χρησιμοποιήσουν οι κυβερνητικοί τα 10 με 11 δις της ανακεφαλαιοποίησης, για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών, που θα εμφανιστούν μέσα στο 2014.
Οι επαναστάτες, οφείλουν όχι μόνο να εμποδίσουν, οποιοδήποτε πλειστηριασμό ή κατάσχεση αποφασιστεί, για πρώτη κατοικία εργαζομένων, όποτε και αν αυτή μπει σε εφαρμογή. Αλλά πολύ περισσότερο, πρέπει να παλέψουμε για να γίνει στόχος διεκδίκησης του εργατικού κινήματος, η απαλλοτρίωση των κατοικιών όσων απέλυσαν, έκλεισαν ή μετέφεραν με συμφερότερους όρους τις επιχειρήσεις τους, τραπεζιτών που πρωταγωνίστησαν σε συγχωνεύσεις εταιρειών και τραπεζών, και επιστρέφουν και πάλι για τα οικονομήσουν από τον ιδρώτα των εργαζομένων. Για την επαναλειτουργία με εργατικό κοινωνικό έλεγχο όλων των καταλήψεων στέγης που έκλεισε τρομοκρατικά η κυβέρνηση. Για να περάσουν στους εργαζόμενους, κτίρια του δημοσίου, που ρημάζουν αχρησιμοποίητα, επειδή ο έμπορος κράτος, δεν βρίσκει αγοραστές ή ενοικιαστές με καλό τίμημα.





Πηγή:Διεθνιστής
 

Πολιτική Πρωτοβουλία Διεθνιστής: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ Ε.Ρ.Τ. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!


Για μια ελεύθερη ραδιοτηλεόραση στα χέρια των εργαζομένων – Για μια χειραφετημένη κοινωνία
 
Γιατί πρέπει να παλέψουμε μαζί τους, ποια η σημασία του αγώνα τους;

ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Για μια ραδιοτηλεόραση που θα καλύπτει τις ανάγκες για πληροφόρηση των εργαζομένων και ανέργων, δημόσια και δωρεάν για όλους, που θα προάγει τον εργατικό πολιτισμό, θα είναι ανοιχτή στις κοινωνικές προσπάθειες, θα ενημερώνει για τα εξωτερικά ζητήματα χωρίς τα «γυαλιά» του εθνικισμού, που θα δίνει άμεσο βήμα στους αγωνιστές του εργατικού κινήματος και που η προβολή σε αυτήν δε θα κρίνεται με κοινοβουλευτικά κριτήρια. Για μια ραδιοτηλεόραση χωρίς μάνατζερ και παρατρεχάμενους με παχυλούς μισθούς, χωρίς τους λακέδες της εξουσίας, που τώρα επικαλείται η κυβέρνηση, για να ισοπεδώσει συνολικά τα δικαιώματα των εργαζομένων της Ε.Ρ.Τ., να την κλείσει. 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΠΑΛΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Γιατί μόνο ο κοινός αγώνας των εργαζομένων, ανεξαρτήτως κλάδου, ειδικότητας και εθνικότητας, μπορεί δημιουργήσει τις υλικές προϋποθέσεις για να γίνουν παρελθόν οι επιστρατεύσεις και οι μεμονωμένες ήττες των επιμέρους κλάδων απέναντι στο ενιαίο αστικό μπλοκ εξουσίας. Η διεύρυνση των αγώνων μέσα στο εργατικό κίνημα, ειδικότερα οι καταλήψεις και οι κινητοποιήσεις στο υπόλοιπο δημόσιο πρέπει να μπουν επί τάπητος από τώρα. Πρέπει να γίνουν οι δικές μας de facto απαντήσεις απέναντι στον αυταρχισμό της πολιτικής τους μέσω των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Με κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα, με εγχειρήματα δημιουργίας Κέντρων Αγώνα, να δημιουργήσουμε εδώ και τώρα τους όρους εμφάνισης μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης. Αυτοί απέτυχαν. 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
• Να ρίξουμε τώρα τη συγκυβέρνηση της Ν.Δ. αλλά και των δύο συνέταιρων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, που ενώ έχουν συμφωνήσει στα πάντα, βλέποντας τις αντιδράσεις των εργαζομένων της Ε.Ρ.Τ., και το απίστευτο κύμα αλληλεγγύης, ρίχνουν τώρα την «πεπονόφλουδα» του συγκροτημένου διαλόγου, για να γίνουν ακριβώς τα ίδια! Κανείς δεν πρέπει να «τσιμπήσει» στα ενδοκοινοβουλευτικά παιχνίδια που συντηρούν με διαφορετικό τρόπο Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τα γράμματα προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, παίζοντας τον ρόλο του καλού διαχειριστή- φύλακα. Να μη διαφύγει σε κανέναν η άμεση υποστήριξη στην κυβέρνηση, από τα μαντρόσκυλά της, τη Χρυσή Αυγή. Μετά τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες, την υποστήριξή της Χ.Α έχουν οι καναλάρχες, που σαν τα κοράκια περιμένουν να μοιράσουν την Ε.Ρ.Τ. μεταξύ τους. Η λειτουργία της ίδιας της Ε.Ρ.Τ. αυτές τις ημέρες του αγώνα, δείχνει καθαρά πως δεν έχουμε ανάγκη από κανένα κόμμα της αστικής πολιτικής, κανένα κόμμα διαχείρισης της φτώχεια μας, παρά μόνο από την εμπιστοσύνη στις ίδιες μας τις δυνάμεις και τη συνολικοποίηση του αγώνα. Μπορούμε πραγματικά να παλέψουμε για τη δική μας εξουσία και αυτοκυβέρνηση, την εργατική. 

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟ-Ε.Ε. ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
• Οι δημοσιογράφοι των ευρωπαϊκών καναλιών που καλύπτουν τον αγώνα στην Ε.Ρ.Τ., ήδη δηλώνουν πως ανάλογες εξελίξεις ετοιμάζονται και στο πλαίσιο της Ε.Ε. Ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ε.Ρ.Τ. έχει και την προτροπή και την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως κατεύθυνση. Η άρνηση της Ε.Ε. και της πολιτικής της, είναι προϋπόθεση όχι μόνο για να μην περάσουν οι αποφάσεις για την Ε.Ρ.Τ. και τους εργαζόμενούς της, αλλά να μη δοθεί και το δικαίωμα στους κυβερνώντες, να διασπάσουν τους εργαζόμενους, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια για εξαιρέσεις, κρατώντας όλο το βαρύ πυροβολικό της πολιτικής της Ε.Ε. και του καπιταλισμού. Πάλη συνολικά για επαναστατική έξοδο και διάλυση της Ε.Ε. 

πολιτική πρωτοβουλία ‘Διεθνιστής’
 

Όταν οι πλατείες είναι τόσο κοντά!

Μας συγκλονίζει η λαϊκή εξέγερση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη αυτές τις μέρες στην Τουρκία. Βρισκόμαστε στην ίδια πλευρά, στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο οδόφραγμα στην πλατεία Ταξίμ τούτη την ώρα που τα αδέρφια μας στην Τουρκία γράφουν τη δικιά τους σελίδα στις εξεγέρσεις της εποχής μας. 

Ποιος το περίμενε? Η ευημερούσα Τουρκία, με τους υψηλούς δείκτες ανάπτυξης, της κοινωνικής ειρήνης, της πρόσφατης επανεκλογής Ερντογάν με ποσοστό 50%, της σταθερότητας και της ευημερίας, της ‘ειδικής σχέσης’ με την Ε.Ε, να ζει μια εξέγερση. Και όμως… ο ξεριζωμός κάποιων δέντρων στην πλατεία Ταξίμ, την κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης, γνωστής και στα μέρη μας από τους επεισοδιακούς εορτασμούς της Πρωτομαγιάς, αποτέλεσε την αφορμή. Η βίαιη καταστολή από την αστυνομία κάποιων δεκάδων διαδηλωτών που εμπόδιζαν του εκσκαφείς το πρωί της Πέμπτης ήταν το έναυσμα για την εκδήλωση της λαϊκής οργής όλες τις επόμενες μέρες, μέχρι και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Το κέντρο της Κωνσταντινούπολης διαρκές πεδίο μάχης με την αστυνομία, πορείες και συγκρούσεις με την αστυνομία σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας, τη Σμύρνη, την Άγκυρα, τα Άδανα κλπ. Ο λαός στους δρόμους, η κυβέρνηση στον αέρα.

Προφανώς δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία.
Το ξέσπασμα ήρθε να απαντήσει στην ωμή καταστολή –ειδικά των εργατικών εκδηλώσεων- όλο το προηγούμενο διάστημα, στον καθημερινό αυταρχισμό. Απαγορεύσεις πορειών, φυλακίσεις δημοσιογράφων, κυνήγι συνδικαλιστών, φίμωση της αντίθετης άποψης βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Κοντράρεται με τη χρησιμοποίηση της θρησκείας σαν μέσο καταστολής σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής, όπως η απαγόρευση δημόσιας κατανάλωσης αλκοόλ που ψηφίστηκε τελευταία, την ανάδειξη του προτύπου του ενάρετου μουσουλμάνου. Πηγάζει από την θρησκευτική ανελευθερία, την καταπίεση των θρησκευτικών μειονοτήτων, την δίωξη των σεξουαλικά διαφορετικών. Η δύναμη της εξέγερσης προέρχεται και χτυπάει και αυτά, τα οποία συνθέτουν την καθημερινότητα στην Τουρκία. Πηγάζει όμως, στους μισθούς των τρακοσίων € και τις συνεχείς περικοπές, τη γενικευμένη φτώχεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Το οικονομικό θαύμα της Τουρκίας των τελευταίων χρόνων έχει επιφέρει σύνθλιψη των όρων ζωής και των προσδοκιών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, έχει εκτοξεύσει τις ανισότητες, έχει πολλαπλασιάσει την ανέχεια.

Πολλοί αστοί αναλυτές, στην Ελλάδα και διεθνώς, στο σχέδιο της κυβέρνησης Ερντογάν για ανέγερση τζαμιού στην κεντρική πλατεία και γκρεμίσματος του μουσείου του Κεμάλ Ατατούρκ είδαν στην εξέγερση την αντίδραση της ‘δημοκρατικής’, κοσμικής Τουρκίας στα σχέδια εξισλαμισμού που υλοποιεί όλο το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση Ερντογάν. Για να φτιάξουν ένα σχήμα έτσι, ότι η εξέγερση έχει χαρακτήρα φιλελευθεροποίησης και ευρωπαϊσμού, υπεράσπισης της ‘δημοκρατίας’, της ‘ελευθερίας’ της αστικής δημοκρατίας, ερμηνεύοντας σαν παρεκτροπή την πολιτική επίδειξη καθημερινού αυταρχισμού και την ωμή βία της καταστολής της τουρκικής κυβέρνησης. Η ταύτιση όμως, ακριβώς αυτών των στοιχείων με τον τρόπο που πολιτεύονται το σύνολο των αστικών κυβερνήσεων, στην Ευρώπη -της Ε.Ε, και όχι μόνο- στις Η.Π.Α και όλου του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου, όταν οι αναταραχές, οι διαδηλώσεις, οι απεργίες είναι στην ‘αυλή’ τους αποδεικνύει κάτι άλλο. Οι εικόνες και οι εμπειρίες, από την Αθήνα το Δεκέμβρη του ’08 αλλά σχεδόν και σε κάθε απεργιακή πορεία, τη Στοκχόλμη μόλις πρόσφατα, κάθε μεγάλη πόλη της Βόρειας Αφρικής στη διάρκεια της αραβικής άνοιξης, τη Μαδρίτη, τη Ρώμη, τη Λισαββώνα και…σχεδόν κάθε πόλη, στέλνουν το μήνυμα της σιδερένιας αστικής δημοκρατίας του καιρού μας. Του καιρού της κρίσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, της λυσσαλέας αφαίμαξης των εργαζομένων, του καπιταλισμού που δεν υπόσχεται τίποτα ελπιδοφόρο.

Ίσα ίσα, στην πλευρά μας είναι η ελπίδα. Πιστεύουμε ότι η τουρκική εξέγερση είναι ένα ακόμα κρίκος στη σειρά των εξεγέρσεων της εποχής μας. Αποτελεί απόδειξη ότι συσσωρεύονται οι όροι, διεθνώς για την εργατική τάξη, ένα δυναμικό κομμάτι να παλεύει για την ανατροπή της κυβέρνησης του. Αποτελεί μέρος μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου ταξικών συγκρούσεων και εξεγερτικών γεγονότων ενάντια στον καπιταλισμό της εποχής μας, στον κόσμο που δεν αντέχεται. Και ζούμε τις οδύνες του αγώνα για τον κόσμο που έρχεται, την κοινωνία που μας πρέπει.

Γίνεται στην Τουρκία την ίδια ώρα που στην Ε.Ε φωνές εκτιμούν ότι «η απογοήτευση των εκατομμυρίων νέων οι οποίοι είναι άνεργοι αποτελεί κίνδυνο για την δημοκρατία και για την νομιμοποίηση της Ευρώπης», ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας ‘προειδοποιεί’ ότι οι αναπτυγμένες χώρες θα βρεθούν αντιμέτωπες με ταραχές και μαζικές κινητοποιήσεις. Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα, μπορεί να επιτρέπεται η δημόσια κατανάλωση αλκοόλ αλλά επιπλήττεται η διδασκαλία του «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκη, δρομολογούνται οι πρώτες 2 χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και επίσημες εκθέσεις μιλάνε για συντάξεις 360€. Με αυτά στο μυαλό τους, και ειδήμονες αστοί αναλυτές στην Ελλάδα, σχεδόν οι ίδιοι που θεωρούσαν την Τουρκία παράδειγμα για το πώς βγαίνει κανείς από το ΔΝΤ, πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης και κυβερνητικής σταθερότητας, προκρίνουν στο δια ταύτα των αναλύσεων τους, την ομαλότητα για την Τουρκία, την απορρόφηση των κραδασμών από τον Ερντογάν, την ήττα και ενσωμάτωση της εξέγερσης.

Πηγή: diethnistis.gr

 

Διεθνιστής: Αλληλεγγύη στο σύντροφο Κυριάκο Μουτίδη

Την Τρίτη 21 Μάιου δικάζεται ο σύντροφος Κυριάκος Μουτίδης, μέλος του ΕΕΚ, αγωνιστής της Πρωτοβουλίας για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, και πρωτοπόρος αγωνιστής του Σωματείου Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων, με κακουργηματικές κατηγορίες γιατί αντιστάθηκε στη διάλυση του μπλοκ του Ε.Ε.Κ από αστυνομικές δυνάμεις της ομάδας Δέλτα, στην πορεία της πρώτης επετείου της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, την 6η Δεκεμβρίου του 2009. Μάλιστα, είναι ένας από σειρά συντρόφων του Ε.Ε.Κ που σε πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας,, κατηγορήθηκαν και σέρνονται στα δικαστήρια για το συγκεκριμένο περιστατικό, όταν η λυσσαλέα επίθεση των Δελτάδων στο μπλοκ οδήγησε σε τραυματισμούς, με πιο σοβαρό της σ. Αγγελικής Κουτσουμπού που εμβόλισε ένας Δελτάς με τη μηχανή του.

Είναι συνέχεια της πολιτικής απόφασης της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να διαλύσει την πορεία μνήμης και συνέχειας της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Και σε αυτά τα πλαίσια

πρωτοπόρησε η νεοσύστατη τότε ομάδα Δέλτα, ειδική στην καταστολή διάλυσης πλήθους. Αλλά και το μένος των αστών και μόνο στη θύμηση του Δεκέμβρη του ’08 είναι τέτοια που πρέπει να καταδικαστούν και αυτοί που αντιστάθηκαν στη διάλυση της πορείας, που υπερασπίστηκαν τα μπλοκ τους.

Δεν θα το επιτρέψουμε! Η μαζική παράσταση την Τρίτη στις 9:00 πμ στο εφετείο, (Λουκάρεως και Λ. Αλεξάνδρας) από τον κόσμο της εργασίας, της αριστεράς, του εξεγερτικού Δεκέμβρη θα αθωώσει τον σ. Κυριάκο.


 

‘Με την απεργία ενάντια στην κυβέρνηση και την επιστράτευση’.

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η ΟΛΜΕ έχει αποφασίσει 24ωρη απεργία για τις 17 Μάη, και πενθήμερη από τις 20 έως τις 24 Μάη. Ταυτόχρονα παραπέμπει το ζήτημα στις τοπικές ΕΛΜΕ για την οριστική επικύρωση της.

Είναι μια απεργία, που αν πραγματοποιηθεί, παρόλες τις ωμές απειλές για επιστράτευση των εκπαιδευτικών, θα είναι παρά την έλλειψη ευθείας υποστήριξής της, ή και ευθείας απόρριψης της από όλα τα εντός κοινοβουλίου κόμματα.

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, πέρασε στο περίφημο πρόσφατο πολυνομοσχέδιο, έναν πραγματικό καταιγισμό μέτρων ενάντια στην εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς, που ένα από αυτά είναι και η παράταση ωραρίου των καθηγητών. Τα γράφαμε ήδη από το προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας μας, όπου εξηγούσαμε όπου με αφορμή τις συγχωνεύσεις των σχολείων, ανοίγει ένα ευρύτατο πεδίο απολύσεων αναπληρωτών και
ωρομισθίων, παύση νέων προσλήψεων, μειώσεις μισθών, παράταση του ωραρίου των εκπαιδευτικών, ενώ το «μενού» περιελάμβανε και δυσμενείς μεταθέσεις με πενιχρούς μισθούς, που οδηγεί τους ίδιους τους καθηγητές να παραιτηθούν από τις θέσεις τους, διαλύοντας κάθε ίχνος προσωπικού ή οικογενειακού προγραμματισμού. Αποψιλωμένα και διαλυμένα σχολεία, εκπαιδευτικοί σε πλήρη ηθικό και υλικό εξευτελισμό, είναι η εκπαίδευση που ετοιμάζει η κυβέρνηση, βάζοντας πλάτη στα ιδιωτικά σχολεία, βαθαίνοντας τα ήδη υπάρχοντα ταξικά ρήγματα μέσα στους μαθητές και τις οικογένειές τους. Η ίδια η απειλή της επιστράτευσης, με το υποκριτικό σκεπτικό, πως κάθε εργαζόμενος μπορεί να κάνει απεργία, αρκεί να μην πλήττει το κοινωνικό σύνολο, στην περίπτωσή μας όχι την περίοδο των πανελλαδικών, ουσιαστικά είναι παρακαταθήκη κατάργησης στην πράξη των απεργιών.

Σε αυτές τις επιλογές, καθώς και στο ενδεχόμενο επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, η κυβέρνηση βρίσκει έναν άμεσο σύμμαχο, τη Χρυσή Αυγή, η οποία χάριν του νόμου και της τάξης, καταγγέλλει τις αποφάσεις για απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ είναι βέβαιο πως θα είναι το κομμάτι εκείνο των «αγανακτισμένων» πολιτών που θα ζητάνε τα παιδιά να δώσουν εξετάσεις.

Από την άλλη μεριά, ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και με άλλο, σε ένα βαθμό, τρόπο, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, καταγγέλλουν την κυβέρνηση που δεν προχώρησε σε διάλογο, υποστηρίζοντας υποτίθεται από δημοκρατική ευαισθησία την απεργία των καθηγητών μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις, αφού έτσι αποφάσισε το συνδικαλιστικό τους όργανο, θέση που στην πραγματικότητα, αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα για αποδοχή οποιουδήποτε συμβιβασμού της τελευταίας στιγμής, αποτελεί φτηνή εκλογική προσπάθεια εναγκαλισμού και των καθηγητών, αλλά και των γονιών που θα είναι κατά της απεργίας, αφού δεν υπάρχει σαφής δήλωση υποστήριξη της ανάγκης για απεργία μέσα στις εξετάσεις.

Με το ίδιο άλλωστε σκεπτικό, δηλαδή αυτό της απουσίας οποιουδήποτε διαλόγου από τη μεριά της κυβέρνησης, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συμβιβασμού, ο ίδιος ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, ως προσωπική του θέση. Ενώ ταυτόχρονα, ο ίδιος ο τρόπος που συζητήθηκε το πώς θα αποφασίσουν οι καθηγητές για απεργία (με κάλπη, όλοι οι παρόντες στις συνελεύσεις, το 30%, ή ότι άλλο), δείχνει τα όρια που αποφασίζει και επιδιώκει να αγωνιστεί, το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Αλγεινή ωστόσο εντύπωση, και οργή, προκαλεί η στάση του ΠΑΜΕ, που ρίχνει τη μπάλα εκτός γηπέδου, με πρόταση για απεργία πριν τις εξετάσεις, δηλώνοντας, ταυτιζόμενο με τα πιο συντηρητικά κοινωνικά αντανακλαστικά, πως δεν θέλει έναν αγώνα που θα ταλαιπωρήσει τους μαθητές και τις οικογένειές τους, και δε θα απομονώσει τον αγώνα. Άραγε με το ίδιο σκεπτικό, οι απεργίες των ναυτεργατών, που το ΠΑΜΕ ηγεμονεύει σε ένα μεγάλο τμήμα τους συνδικαλιστικά, θα έπρεπε να γίνονται μέσα στις καλοκαιρινές διακοπές των «ταλαιπωρημένων» εργαζόμενων, ου αναζητούν λίγες μέρες αναψυχής; Είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη λογική που βάζει το ΠΑΜΕ, με ευρύτερη επίπτωση για το μέλλον, αγώνων, που αν δεν ενοχλήσουν, δεν αξίζει να γίνονται.

Σε αυτές τις ώρες πιστεύουμε πως δεν χωρά καμιά ταλάντευση στην υποστήριξη της απεργίας των εκπαιδευτικών. Παρόλο που ο τρόπος που πάρθηκε η απόφαση για αυτήν, δεν δίνει τις βέβαιες εγγυήσεις πραγμάτωσής της, θεωρούμε πως τώρα είναι η ώρα της, μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Είναι απίστευτα υποκριτικό το ξαφνικό ενδιαφέρον των πάντων για τους υποψήφιους των πανελλαδικών εξετάσεων και των οικογενειών τους. Αλλά ταυτόχρονα θέτουμε και ένα πλαίσιο, το οποίο κατά τη γνώμη μας θα βοηθούσε τον ίδιο τον αγώνα των εκπαιδευτικών, ανεξάρτητα από την έκβαση της απεργίας σε αυτή τη χρονική στιγμή. Και αυτό γιατί:

Η απεργία μέσα στις εξετάσεις, θα πρέπει να κοινοποιήσει σε κάθε εργατική οικογένεια, σε κάθε έφηβο που είναι έτοιμος να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις, πως η αποδοχή από τη μεριά τους, να γίνουν οι πανελλαδικές με αυτές τις συνθήκες, επιστράτευσης και κλίματος τρόμου για απολύσεις, είναι το μάθημα που προσφέρει έμπρακτα η κυβέρνηση και το κεφάλαιο που τη στηρίζει, για το πώς εννοούν τη ζωή των ίδιων των παιδιών. Η οποία εργασιακά προβλέπεται, αν δεν τους πετάξουμε από πάνω μας, ακόμα χειρότερη από τους γονείς τους. Η πραγματοποίηση της απεργίας, η ακύρωση οποιασδήποτε επιστράτευσης, είναι μάθημα για τα ίδια τα παιδιά, τα οποία θα δώσουν τις εξετάσεις τους, αλλά έχει σημασία με ποιον τρόπο. Όποιος γονιός επιτρέψει οι εξετάσεις των παιδιών να γίνουν με σιδηροδέσμιους καθηγητές, υπογράφει τη δική του καταδίκη, για αυτό που ζούμε, και για ότι επιτρέψουμε ακόμα να περάσει.

Η απεργία όμως, δεν αφορά μόνο τους μαθητές και τους γονείς που κατευθύνονται προς τις πανελλαδικές εξετάσεις. Η πραγματοποίηση και η νίκη της, είναι υπόθεση κάθε μαθητή, κάθε εργατικής οικογένειας, μια που σε ένα σχολείο αποψιλωμένο, με λιγότερους και υπό πίεση καθηγητές, με σχολεία εγκαταλελειμμένα, είναι βέβαιο πως θα υποχρεωθούν να στραφούν ευθέως προς την ιδιωτική εκπαίδευση, όχι μόνο με την αύξηση των φροντιστηρίων, αλλά και με την εγκατάλειψη του δημόσιου σχολείου, που είναι στόχος των κυβερνώντων, πριν την τελική πρόσδεσή τους με την ίδια την αγορά.

Η απεργία αφορά κάθε μαθητή, και ιδίως μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις, όπως και κάθε αγωνιζόμενη πτέρυγα του εργατικού κινήματος, γιατί τώρα είναι η στιγμή να φωνάξουμε πως η πρόσβαση στην επιστημονική γνώση, πρέπει να είναι ελεύθερη, με ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια, που μέσα στα αυτά κάθε νέος άνθρωπος, κάθε εργαζόμενος θα έχει τη δυνατότητα να ανακαλύψει τις κλίσεις και τις δυνατότητές του. Και η καλύτερη στιγμή για να παλευτεί και να ειπωθεί κάτι τέτοιο είναι ακριβώς η κρεατομηχανή των πανελλαδικών εξετάσεων. Με ενοποίηση επιστημονικών κλάδων, ανοιχτή στα κοινωνικά και αγωνιστικά ερεθίσματα. Για την έκφραση και στο πεδίο της δουλειάς, επιστημονικών κλάδων, με κριτήριο την υπηρέτηση των εργατικών αναγκών και όχι το κέρδος.

Γύρω από αυτή την αναγκαία μέσα στις πανελλαδικές απεργία, πρέπει να συσπειρωθεί το εργατικό κίνημα, για να ακυρώσει την επιστράτευση των εκπαιδευτικών, να θέσει τέλος στην αθλιότητα συνολικά των επιστρατεύσεων. Το στρίμωγμα της κυβέρνησης με την παρουσία του εργατικού κινήματος έξω από τα εξεταστικά κέντρα, μπορεί και πρέπει να είναι η έμπρακτη προσπάθεια για να πέσει αυτή η κυβέρνηση, να ανοίξει συνολικά το σπάσιμο του αυταρχισμού.

Μαζί με τα προηγούμενα, θα πρέπει να πούμε, πως ο τρόπος που συζητήθηκε και συζητείται αυτή η απεργία, θέτει και το ζήτημα της διαφορετικής οργάνωσης του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών, στα πλαίσια της συνολικής προγραμματικής, αλλά και σε μορφές επανίδρυσης συνολικά του εργατικού συνδικαλισμού.

Από κάθε πλευρά που θέσαμε προηγουμένως, γίνεται καθαρό πως αυτή η απεργία πρέπει να γίνει, παρά και ενάντια στις ταλαντεύσεις μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος των καθηγητών. Είναι μια απεργία, που ακόμα και αν δεν είχε τεθεί το ζήτημα από τους καθηγητές, θα έπρεπε οι επαναστατικές και μαχητικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα να την προωθούν και να πιέζουν για την πραγματοποίησή της.

*
Αναδημοσίευση του βασικού άρθρου του 18ου φύλλου της εφημερίδας Διεθνιστής που κυκλοφόρησε σήμερα

 

Ανακοίνωση της πολιτικής πρωτοβουλίας Διεθνιστής για την Πρωτομαγιά

Σε αυτή την Πρωτομαγιά, δίνουμε πρώτα από όλα τη μάχη ο κόσμος της δουλειάς να απεργήσει. Να μην περάσει η ωμή εξαγορά μας από την κυβέρνηση, στο να «τσιμπήσουμε» με την αργία της Τρίτης του Πάσχα. Δεν είναι μόνο λόγοι μνήμης. Η φετινή Πρωτομαγιά, συναντιέται με τη συνολική αποδόμηση κάθε έννοιας δικαιώματος όπως το γνωρίζαμε τα τελευταία εκατό τουλάχιστον χρόνια. Πρέπει να απεργήσουμε, γιατί η μόνη λύση σε ότι ζούμε, αλλά και ταυτόχρονα η μόνη επαναστατική τιμή των νεκρών του Σικάγο, είναι η υπέρβαση του αγώνα τους, ο επαναπροσδιορισμός των όρων ύπαρξης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων ευρύτερα, στην πάλη για τη δική τους, τη δική μας εξουσία και αυτοκυβέρνηση. Για να φύγουμε επαναστατικά από το σφαγείο της Ευρωπαϊκής ένωσης ρίχνοντας την κυβέρνηση, συμμετέχοντας στη διεθνιστική γιορτή αγώνα όλων των εργαζόμενων της Ευρώπης, για να νικήσει και να εδραιωθεί ο κομμουνισμός σε όλη την ήπειρο.

Συμμετέχουμε με αυτό το πολιτικό φορτίο,
με την Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, στην απεργιακή συγκέντρωση του Μουσείου, συμπράττοντας με δυνάμεις που αναζητούν μια άλλη κατεύθυνση στο εργατικό κίνημα. Αλλά ταυτόχρονα είναι και μια επιλογή, που επιδιώκουμε, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, να την υπερβούμε, σταματώντας τη γειτνίαση στο δρόμο, κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με τις δυνάμεις της καπιταλιστικής διαχείρισης στο εργατικό κίνημα.

Από αυτή τη σκοπιά πιστεύουμε πως κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να συμπράξει στις ψευτοσυγκεντρώσεις του αστικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, την επομένη μάλιστα της συνάντησής της με το ΣΕΒ, και της αναζήτησης φερέγγυων, για το σύστημα, λύσεων στο θέμα της νέας εθνικής συλλογικής σύμβασης.

Δεν μπορούμε να συμμετέχουμε στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, που ζητάει την επαναφορά στη σύμβαση του 2009, ταυτόχρονα με την αναζήτηση λαϊκής εξουσίας εντός του συστήματος, συνδυασμένη με την απουσία οποιασδήποτε κατεύθυνσης διαλόγου και κοινής δράσης, στο εργατικό κίνημα έστω.

Συναισθανόμενοι την κρισιμότητα της φετινής Πρωτομαγιάς, θα δώσουμε τη μάχη, ώστε να αποτελέσει την αφετηρία νέων αγώνων των εργαζομένων.

diethnistis.gr

 

Πολιτική εκδήλωση: "Κρίση, ευρώ και ταξικοί αγώνες σε Κύπρο – Ελλάδα – Ευρώπη"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ:
ΚΡΙΣΗ, ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΚΥΠΡΟ – ΕΛΛΑΔΑ – ΕΥΡΩΠΗ
– ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
– ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΑΠΡΙΛΗ 7:00 μ.μ. – Aίθουσα Εκδηλώσεων ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

Όπως και τώρα η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου στην Ελλάδα προσπαθούσαν να μας πείσουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας θεσμός σταθερότητας, σεβασμού των δικαιωμάτων, ένα ήσυχο «λιμάνι» μακριά από καπιταλιστικές κρίσεις. Η επιβολή του ευρώ, σε μια σειρά χώρες, παρουσιάστηκε περίπου ως το οριστικό τέλος κάθε συζήτησης περί οποιονδήποτε προβλημάτων στην Ε.Ε. Τα ίδια μας είπαν, και συνεχίζουν να λένε, εδώ και τρία χρόνια, με όλα τα μνημόνια και τη σφαγή όποιων εργατικών δικαιωμάτων είχαν απομείνει.

Σήμερα, η Ε.Ε. είναι το κέντρο της παγκόσμιας συστημικής καπιταλιστικής κρίσης. Η ύφεση έχει κάνει την εμφάνισή της στον σκληρό πυρήνα των χωρών της Ε.Ε., οι εργατικές τάξεις και οι κοινωνίες, ιδιαίτερα του νότου, στενάζουν. Τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου ήρθαν μάλιστα να δείξουν πως πλέον το κεφάλαιο, προκειμένου να επιβιώσει, γκρεμίζει όλα τα «εικονίσματα» του συστήματος. Καμιά διασφάλιση ακόμα και στις καταθέσεις των εργαζόμενων και λαϊκών στρωμάτων. Η τραπεζική πίστη, ένα από τα θεμέλια της εμπιστοσύνης που χτίζει το κεφάλαιο προς το σύστημά του, δεν είναι θέσφατο. Η Ε.Ε. είναι μήτρα αντεργατικών σοκ, μια εξαρχής συμμαχία του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών για την προώθηση των συμφερόντων τους και την στήριξη του πολιτικού προσωπικού τους. Διαφεντεύει τις τύχες των εργαζομένων, κοινωνιών και λαών μ’ έναν όλο και πιο ανεξέλεγκτο, αντιδημοκρατικό, αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης. Είναι εξαιρετικά αναγκαία και επείγουσα η διεθνιστική πάλη για τη διάλυσή της.

Ταυτόχρονα,
τα γεγονότα της Κύπρου, ήρθαν να αποδείξουν πως δεν υπάρχουν άλλες επιλογές υπέρ των εργαζομένων, εκτός Ε.Ε. αλλά εντός του καπιταλισμού, με κοινοβουλευτική διαχείριση. Η πάλη για επαναστατική έξοδο από το Ευρώ και την Ε.Ε., για την εργατική εξουσία, μπορεί να δώσει την ευκαιρία να οργανώσουμε διαφορετικά την κοινωνία, με κέντρο τις εργατικές ανάγκες, αξιοποιώντας τις δυνάμεις της ίδιας της τάξης μας, αξιοποιώντας τη δημιουργικότητά της, σπάζοντας με τα δεσμά και τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος και της κρίσης του, που γίνεται όλο και πιο άγρια.

Αυτός ο στόχος μπορεί και πρέπει να συνδέεται με την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης, στην οργανωμένη προσπάθεια το εργατικό κίνημα να μην πληρώσει άλλο τα χρέη τους και τα δανεικά τους, στους ντόπιους και ξένους δανειστές. Και με τη νίκη της δικής του εξουσίας, της εργατικής εξουσίας, να διαγράψει μονομερώς το χρέος. Τελικά, απέναντι στο σφαγείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορούμε και πρέπει να προτάξουμε όχι την αναδίπλωση σε ανεδαφικές «εθνικές λύσεις», αλλά τους κοινούς αγώνες των εργαζομένων που ήδη γίνονται σε όλη την Ευρώπη, για να σωθούμε από τα βάρβαρα μνημόνια και την κρίση του συστήματος. Την ελεύθερη συνεργασία των λαών της Ευρώπης, συνεργασία χτισμένη στην κοινή πάλη για τη νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού σε όλη την ήπειρο.

Συνδιοργανώνουν:

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (Ε.Ε.Κ.)
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (Ο.Κ.Δ.Ε.)
Πολιτική πρωτοβουλία ΔΙΕΘΝΙΣΤΗΣ

 

Με αφορμή τα όχι που σημαίνουν ναι – Στοιχεία μιας επαναστατικής γραμμής

Ανακοίνωση της πολιτικής πρωτοβουλίας Διεθνιστής

Η καταψήφιση του νομοσχεδίου από την κυπριακή βουλή, για το γενικό «κούρεμα» των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, βοήθησε από τη μια πλευρά για να φανούν καθαρότερα οι πολιτικές λογικές και επιδιώξεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος, να φωτιστούν πλευρές της ανάλυσης για την ευρωπαϊκή καπιταλιστική κρίση, και κυρίως να διευρυνθεί ένας προβληματισμός γύρω από την αναγκαία πολιτική γραμμή που θα πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα γενικά, οι επαναστάτες ειδικά.

Όλος ο ελληνικός αντιπολιτευόμενος στην κυβέρνηση πολιτικός κόσμος στάθηκε με πανηγυρική διάθεση απέναντι στην απόφαση του αστικού κυπριακού πολιτικού συστήματος. Από τη μεριά των συστημικών δυνάμεων που αντιπολιτεύονται το κυβερνητικό πολιτικό σχέδιο, ήταν μια πάρα πολύ καλή αφορμή, να τονιστεί η ανάγκη μιας υπερήφανης εθνικής στάσης της Ελλάδας, απέναντι στην τρόικα, παίρνοντας μαθήματα από το κυπριακό κοινοβούλιο. Πιο ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτιζόμενος απόλυτα, καταδεικνύει για άλλη μια φορά ακόμα καλύτερα, για το τι εννοεί, όταν μιλάει για τη δική του εκδοχή συστημικής συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης με τα εντός και εκτός Ελλάδας κέντρα του κεφαλαίου. Η υπόλοιπη αριστερά στην Ελλάδα, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, χρησιμοποιεί το κυπριακό κοινοβουλευτικό όχι, με την επισήμανση πως αυτό από μόνο του δεν αρκεί, ενώ ταυτόχρονα πως είναι μια πολύ καλή εκκίνηση για τον κυπριακό λαό, που μπορεί να πάει ακόμα πιο πέρα αυτό το όχι, για να το κάνει στέρεο. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια συμπληρωματική και ηγεμονευόμενη σε αυτή τη φάση αστική γραμμή αντιμετώπισης της κρίσης.
Στη δεύτερη, πιστεύουμε πως έχουμε μπροστά μας μια ιδεολογικοπολιτική πανωλεθρία της αριστεράς, που δυστυχώς αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, θα τη βρούμε μπροστά μας, όταν το ζήτημα, ως πραγματικό ενδεχόμενο πλέον, ανοίξει και στην Ελλάδα. Και στις δυο περιπτώσεις, ο εγκλωβισμός σε μια αντιΜέρκελ και αντιγερμανική ανάλυση, είναι εντυπωσιακά κοινός.

Ο κυπριακός λαός, αντέδρασε βλέποντας μπροστά του να εξελίσσεται το χειρότερο δυνατό σενάριο-όρος, χρηματοδότησης της Κύπρου. Αυτό, σε συνδυασμό με τις φρούδες ελπίδες περί υποστήριξης και οικονομικής ενίσχυσης της Κύπρου από τη Ρωσία, που «έπαιξε» και το κυπριακό πολιτικό σύστημα, έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στην καταψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου. Η ανάθεση των ελπίδων από την αριστερά στην Ελλάδα, μιας αριστεράς χωρίς σχέδιο και σταθερό προσανατολισμό, στο λαό της Κύπρου, δεν προσφέρει τίποτα στο εργατικό κίνημα. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, και έπειτα από την εναλλαγή καμιά δεκαριά σεναρίων μέσα σε οκτώ ημέρες, για την άντληση των 5,8 δις. ευρώ, φαίνεται πως η κατάληξη είναι το κούρεμα, αντί μετοχών, των καταθέσεων πάνω από 100.000 ευρώ, στην Τράπεζα Κύπρου, η αναδιάρθρωση της Λαϊκής, και το σημαντικότερο, η μετατροπή όλων των καταθέσεων σε προθεσμιακών. Μέρος αυτών των μέτρων, ήταν στο πρόγραμμα του Αναστασιάδη στις τελευταίες εκλογές στην Κύπρο, ενώ κάποια άλλα, καθιστούν ευθέως, αλλά όχι άμεσα χρονικά, το σύνολο των κατατεθειμένων εισοδημάτων στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα, στα χέρια του κράτους και των ξένων κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων που τη δανείζουν. Ταυτόχρονα, από το ίδιο βράδυ των αντιδράσεων έξω από την Κυπριακή Βουλή, οι κύπριοι δήλωναν πως «το κράτος μας να το πληρώσουμε, τους ξένους και τους ευρωπαίους όχι», ενσωματώνοντας δηλαδή στην κοινή συνείδηση, μια από τις κορυφαίες στιγμές της κυπριακής (και όχι μόνο κρίσης), ως πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης. Ως συνέχεια και προέκταση των από το 1974 ανοιχτών πολιτικών προβλημάτων. Ο κυπριακός λαός πράγματι έχει τώρα την ευκαιρία να δυναμώσει την πάλη του, αν φυσικά δεν επιλέξει από τις παραλλαγές της αστικής πολιτικής, και κυρίως ως τμήμα μιας γενικευμένης αντίστασης από τη μεριά των λαών της Ευρώπης, προφανώς σε μια πρώτη φάση του ευρωπαϊκού νότου.

Η Ρωσία από τη μεριά της, και λόγω στρατηγικών συμφωνιών με τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και γιατί σε αυτή τη φάση δεν την εξυπηρετεί σε τίποτα να μπει δια της Κύπρου «συνέταιρος» στην κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρνήθηκε να στηρίξει πιο γενναιόδωρα τη Κύπρο, χρησιμοποιώντας εκτός λογικής οικονομικά ανταλλάγματα. Άλλωστε, οι περιπλοκές που θα δημιουργηθούν στην περιοχή, με αφορμή τις επιχειρήσεις εξορύξεων ενεργειακών πηγών, και τις οποίες έχουμε περιγράψει με αφορμή την επίσκεψη Ολάντ στην Ελλάδα, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τη ρωσική αστική τάξη και την πολιτική ηγεσία της, στο να πάρει γρήγορες αποφάσεις.

Τόσο κόμματα της αντιπολίτευσης, όσο πολύ περισσότερο, αντιμνημονιακά υποτίθεται μέσα ενημέρωσης, υπενθύμισαν πως αυτή η ρωσική στάση, γκρέμισε αυταπάτες, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, για τις πραγματικές προθέσεις της Ρωσίας, στο να δανείσει τις αστικές οικονομίες που αναζητούν επειγόντως δανεισμό. Αυτά είναι καλά για όσους δεν έχουν μνήμη. Εμείς έχουμε. Να θυμίσουμε πως το σενάριο της χρηματοδότησης από Ρωσία και Κίνα, έκλεισε για την Ελλάδα, ήδη επί πρωθυπουργίας Παπανδρέου, όταν Ρώσοι και Κινέζοι, τον έστειλαν ευθέως στο Δ.Ν.Τ. Για να θυμηθούμε επίσης, πως αμέσως μετά το Καστελλόριζο έντυπα της αριστεράς στην Ελλάδα (Ριζοσπάστης, Αυγή, Πριν και άλλες), μεταξύ Απριλίου και Μαΐου του 2010, υπεδείκνυαν μάλιστα, πως θα ήταν μια λύση η αναζήτηση από την κυβέρνηση δανεισμού με χαμηλότερο επιτόκιο από Ρωσία και Κίνα. Είναι η εποχή που και κομμάτι της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ιδρύει την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, για να την εγκολπωθεί στη συνέχεια ο Καμμένος και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες στην ανάλυσή τους. Από τα σύννεφα για τη ρώσικη στάση, πέφτουν όσοι δεν έχουν ούτε την ανάλυση, για μια ως το τέλος επαναστατική πολιτική γραμμή.

Για εμάς, το κυπριακό όχι, μέσα στο κοινοβούλιο, και χωρίς να αρνούμαστε πως δίνει μια ευκαιρία στον κυπριακό λαό να οργανώσει την πάλη του, πιστεύουμε πως είναι ενάντια στα συμφέροντα των πιο εκμεταλλευόμενων στρωμάτων του, ενάντια στο ίδιο το ελληνικό εργατικό κίνημα. Είναι ένα όχι που πολύ γρήγορα μεταφράζεται σε πολλά ναι, απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου, των ντόπιων και ξένων δανειστών του κυπριακού αστικού πολιτικού συστήματος. Όποιος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επικαλείται αυτό το όχι, σπέρνει αυταπάτες για τη λογική, τις διεκδικήσεις και τα μέσα πάλης που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, εδώ, στη δική μας προσπάθεια για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Το ζητούμενο για εμάς είναι αν μπορεί να υπάρξει σε αυτή την κρίσιμη φάση, πολιτική γραμμή άμεσα αξιοποιήσιμη από τους επαναστάτες στην Ελλάδα και το εργατικό κίνημα, που σε κάποιο βαθμό θα μπορεί να ενοποιεί την πάλη με τα «κάτω» στρώματα, και ταξικά συμφέροντα και στην Κύπρο.

1) Καμιά εμπιστοσύνη στο αστικό πολιτικό προσωπικό, Πάλη για την ανατροπή τους. Δεν είναι μόνο το τι έχει ακολουθήσει την καταψήφιση του πρώτου νομοσχεδίου από την κυπριακή Βουλή. Είναι και το τι προηγήθηκε. Οι ευρωπαίοι «σεντράρουν» το Χριστόφια ότι έχει συμφωνήσει σε μέτρα κουρέματος από τις 4 Δεκέμβρη. Ο Γιαννάκης Χάσικος, υπουργός εσωτερικών της Κύπρου, σε δραματικούς τόνους τις παραμονές της καταψήφισης, ξεγυμνώνεται λέγοντας, πως στις αρχικές προτάσεις αλά ελληνικά, για κούρεμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, για κρατικό φορέα ιδιωτικού δικαίου αξιοποίησης της κρατικής περιουσίας (σενάριο που σιγοντάρισε και η κυπριακή εκκλησία, αντί ομολόγων βεβαίως), οι ευρωπαίοι αρνούνταν. 5 μέρες πριν την κατάθεση του νομοσχεδίου, ο Αναστασιάδης δήλωνε πως δεν πρόκειται να ανοίξει καμιά συζήτηση για κούρεμα των καταθέσεων.

2) Πάλη για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τη διάλυσή της. Στην πραγματικότητα ότι ζούμε αυτές τις ημέρες, είναι ένα ακόμα επεισόδιο της καπιταλιστικής κρίσης με κέντρο την Ευρώπη. Ότι γίνεται αυτές τις ημέρες στην Κύπρο, μην το ξεχωρίζουμε από την άλυτη διαπραγμάτευση μεταξύ τρόικας αι ελληνικής κυβέρνησης, που οδηγεί σε νέα επώδυνα μέτρα μείωσης μισθών, απολύσεων στο δημόσιο και συνέχισης της φορομπηχτικής πολιτικής. Ενώ δεν είναι εκτός και το ενδεχόμενο και κουρέματος των καταθέσεων. Η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε και αυτή ένα πρώτο κούρεμα των καταθέσεων, για να καλύψει ομολογιούχους υψηλού ρίσκου. Όπως και στην περίπτωση της Κύπρου, έχουμε μια ευθεία μεταφορά εισοδημάτων προς το κεφάλαιο και τους εθνικούς και υπερεθνικούς δανειστές. Η περίπτωση της Κύπρου ειδικά μάλιστα, αποδεικνύει πως η πάλη για έξοδο από την Ε.Ε. και διάλυσή της, πρέπει να είναι καθήκον διεθνιστικό, που δε μπορεί να στηριχτεί στις δυνατότητες και τα όρια, κανενός αποκλειστικά εθνικού εργατικού κινήματος, λόγω της ακόμα ασθενέστερης οικονομικής διάρθρωσής της.

3) Καμιά πρόσδεση σε κανένα ιμπεριαλιστικό άρμα, ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Διεθνιστική επαναστατική πάλη, για την αποτροπή και ακύρωση των σχεδίων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μεγάλων και περιφερειακών στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην περίπτωση της Κύπρου ειδικά, μια «μετάγγιση» του αιτήματος για αντιευρωπαϊκή πάλη, χωρίς αυτό το αναγκαίο στοιχείο αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική, οδηγεί στις απέλπιδες προσπάθειες βοήθειας από κάποιο άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο όπως η Ρωσία, ή όταν και αυτή η λύση οδηγήσει σε απογοήτευση, στην ομηρία των εθνικών λογικών.

Η ανάλυση, και οι σκέψεις για την αναγκαία πολιτική γραμμή, με αφορμή το κυπριακό ζήτημα, δεν αφορά μια ακαδημαϊκή συζήτηση. Τα συμπεράσματα και οι γραμμές που θα διατυπώσουμε αφορούν το σήμερα και το αύριο, στην αντιπαράθεσή μας με το ελληνικό αστικό πολιτικό προσωπικό. Αποτελεί ένα crash-test λογικής και πάλης για τις μέρες που έρχονται. Από αυτή τη σκοπιά καταθέτουμε και ως Διεθνιστής τις παραπάνω θέσεις.

Πηγή: Διεθνιστής

 

Συμβολή στη συζήτηση για την αυτοδιαχείριση (BIOMET)

Το ζήτημα της οργάνωσης πλευρών της ζωής των εργαζομένων, και φυσικά της ίδιας της παραγωγής, μπαίνει με ιδιαίτερη οξύτητα υπό το βάρος της ασφυκτικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί ύστερα από 3 χρόνια αντεργατικής επίθεσης, ιδιαίτερης βιαιότητας. Το ζήτημα μπαίνει από διάφορες αφορμές, την εξαθλίωση στο χώρο της υγείας, την πείνα και την ανέχεια, την καταβαράθρωση της ζωής, με «έμβλημα» τις περίπου 450.000 οικογένειες που στη σύνθεσή τους δεν έχουν ούτε ένα εργαζόμενο.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το εργατικό κίνημα, τους τελευταίους μήνες, το παράδειγμα των εργαζομένων στη ΒΙΟΜΕΤ, ή στο νοσοκομείο του Κιλκίς, έθεσαν το ζήτημα από μια άλλη σκοπιά, επαναφέροντας στη συζήτηση, κυρίως μέσα από τις πολιτικές προεκτάσεις που
δίνουν οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στον αγώνα τους, στο ζήτημα της αυτοδιαχείρισης.

Από τη μεριά μας, και ήδη από το σχέδιο προγράμματός μας, υποστηρίζουμε, και στο μέτρο των δυνάμεών μας, φιλοδοξούμε να ενισχύουμε, κάθε προσπάθεια του εργατικού κινήματος, που ή στους χώρους δουλειάς, ή στις γειτονιές, θα επιδιώκει και θα υλοποιεί την απόσπαση από τους κρατικούς ή εργοδοτικούς φορείς κοινωνικές λειτουργίες. Γιατί πιστεύουμε ότι όχι μόνο στις καπιταλιστικές κρίσεις, αλλά και γενικότερα στην πάλη για την επανάσταση και τη συντριβή του αστικού κράτους, για την αυτοκυβέρνηση και την εργατική εξουσία, αυτές οι προσπάθειες μπορούν να μας μαθαίνουν πώς να ρυθμίζουμε πλευρές της ζωής, χωρίς την αστική και κεφαλαιοκρατική καθοδήγηση, τις κρατικές ρυθμίσεις.

Για εμάς, στο πεδίο του καπιταλισμού, οι προσπάθειες συλλογικής ιδιοκτησίας παραγωγικών μονάδων, είναι μια λογική πλευρά της άμυνας της τάξης μας, στην προσπάθειά της να υπερασπίσει την αξιοπρέπεια της, να απαντήσει με τη συλλογική της ιδιοκτησία στην απαλλοτρίωση της εργασίας και της ζωής της από το κεφάλαιο. Η λύδια λίθος κάθε τέτοιας προσπάθειας, πράγμα που δεν είναι μόνο, ίσως ούτε κυρίως μόνο δική τους, είναι η ευθεία σύνδεση με την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και της κυβέρνησής της, για την πανεθνική εργατική εξουσία και αυτοκυβέρνηση, που θα δώσει σε όλους μας να περάσουμε από το καθεστώς της συλλογικής ιδιοκτησίας στη διαδικασία της απαλλοτρίωσης του κεφαλαίου.

Και αυτό γιατί ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο η παραγωγή του, η οικονομική του βάση. Ο καπιταλισμός, ακόμα και με μια ζώνη εργατικής συλλογικής ιδιοκτησίας (και όχι αυτοδιαχείρισης), μπορεί να αναπαράγεται, όσο δεν πλήττεται το πολιτικό του εποικοδόμημα, η συλλογική οργάνωση της οικονομικής και εξωοικονομικής βίας του, δηλαδή το κράτος, οι εκπαιδευτικοί του μηχανισμοί, η εκκλησία, και κάθε πλευρά που οργανώνει μέσα στις συνειδήσεις τον σύγχρονο κόσμο καπιταλιστικά, εκεί που η αποδοχή της έννοιας του κέρδους, επενδύεται με εθνικές, ατομιστικές και μεταφυσικές αντιλήψεις.

Από αυτή τη σκοπιά γίνεται εύκολα κατανοητό για κάθε επαναστάτη της σύγχρονης εποχής, πως δεν μπορεί να προέλθει η επαναστατική αλλαγή, με τα αθροίσματα των προσπαθειών σε διάφορους τομείς παραγωγής, γειτονιές κ.τ.λ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι από τίμιες και αγωνιστικές αντιεξουσιαστικές αντιλήψεις, οι προσπάθειες των εργαζομένων που επιχειρούν αυτά τα εγχειρήματα, κολακεύονται ως το άνω όριο της εργατικής πάλης, που το κύριο καθήκον όλων μέσα στο εργατικό κίνημα είναι ο πολλαπλασιασμός του. Έτσι όχι μόνο μικραίνει ο αντίπαλος για να επιβεβαιωθούν πολιτικές αντιλήψεις, αλλά και καθηλώνεται ο εργατικός αγώνας αυτού του είδους στην άμυνά του, που σε αυτές τις περιπτώσεις εκφράζεται με τη συλλογική ιδιοκτησία.

Αν δούμε και την ιστορική εμπειρία (της Γαλλίας του 1960, ή ακόμα καλύτερα εγχειρημάτων τύπου εργοστασίου ΒΙΟ στην κατοχή), όπου ιδιαίτερα στο δεύτερο για ένα χρονικό διάστημα οι εργάτες μοιράζονταν ισόποσα τα κέρδη μαζί με τους πρώην εργοδότες τους, η προσπάθεια έληξε, όπως άλλωστε και στη Γαλλία, υπό το βάρος της αστικής επίθεσης που έλυσε βίαια σε κάθε περίπτωση το ζήτημα επικαλούμενη βίαια την εξουσία της, αλλά κυρίως από την άρνηση της αριστεράς, (ειδικά του ελληνικού παραδείγματος της ΒΙΟ), να συνδέσει τέτοιου είδους εγχειρήματα με την πάλη για την εξουσία και τη συντριβή του αστικού κράτους.

Η ανάγκη της συνολικής επίλυσης του προβλήματος της εξουσίας είναι ρεαλιστική και λογική. Για να μπορέσει η εργατική τάξη να οργανώσει την παραγωγή, θα πρέπει να έχει συνολική αντίληψη των αναγκών της, και πολύ περισσότερο των δυνατοτήτων που έχει να επιλύει τα προβλήματά της. Και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αν αντιληφθεί, και μαζί της και οι πρωτοπόρες δυνάμεις, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, ότι η αστική εξουσία βασίζεται στην παραγωγή, αλλά δομείται και αναπαράγεται σε τομείς που δεν έχουν να κάνουν άμεσα με εργασία που παράγει.

Με τα κριτήρια που θέσαμε, θα είμαστε κοντά, στα εγχειρήματα που θα γεννά η καθημερινή πάλη των εργαζομένων, εμάς των ίδιων, για να απαντήσουμε στην καταβαράθρωση των ζωών μας. Ως ένα από τα όπλα μας, στην συνολική πάλη για την εργατική εξουσία και αυτοκυβέρνηση, που μπορεί να οργανωθεί και χωρίς κράτος.

Πηγή: http://www.diethnistis.gr