RSS

Category Archives: Ελευθεροτυπία

Η 21η Απριλίου, η φασιστοφυλλάδα Ελευθεροτυπία και η στημένη δημοσκόπηση

«Σύμφωνα με το Βαρόμετρο της Metron Analysis για την Ελευθεροτυπία, το 30% των ερωτηθέντων θεωρεί πως “στη δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα από ότι σήμερα”.

1) Για ποιο λόγο η Ελευθεροτυπία μέσω της Metron Analysis έθεσε ένα τέτοιο πλαστό ερώτημα δημοσιοποιώντας μάλιστα τις απαντήσεις ανήμερα της επετείου της ακροδεξιάς χούντας ; Μάλιστα τάχα μου, ενώ κατασκευάζει μια ιστορία, “ανατριχιάζει” με το προκατασκευασμένο και καλά μελετημένο εγχείρημα της ! Μα τι υποκρισία ;

2) Έχουν περάσει 46 χρόνια. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί που απαντούν στο στημένο ερώτημα ; Όσοι ήταν 18 και άνω εκείνη την εποχή τώρα είναι 64 +. 
Πόσοι είναι αυτοί οι +64 λοιπόν που είχαν κάποια γνώση από την χούντα στο σύνολο του πληθυσμού που έχει δικαίωμα ψήφου ;

 ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ! 

Οι υπόλοιποι ήταν ανήλικοι τότε , παιδιά και κυρίως αγέννητοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που κλήθηκαν να απαντήσουν δεν είχαν καμιά συγκριτική εμπειρία με εκείνη την εποχή.


3) “Σε λίγες μέρες θα έχουμε 21η Απριλίου. Ορισμένοι λένε ότι στη δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα από ότι σήμερα. Εσείς προσωπικά συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την άποψη αυτή;” 
Αυτό είναι το  αμφιλεγόμενο ερώτημα.
ΠΟΙΟΙ είναι οι ορισμένοι που λένε ότι στην δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα ; 
Η Ελευθεροτυπία ; 
H Metron Analysis ;
‘H  μήπως οι Χρυσαυγίτες οι οπαδοί του ΛΑ.Ο.Σ ή ο Βορίδης πρώην αρχηγός της νεολαίας ΕΠΕΝ και σημαντικό στέλεχος της Ν.Δ σήμερα ;

4) Είναι ή όχι προβοκατόρικο το ερώτημα όταν η σημερινή κατάσταση είναι η χειρότερη που έχει βιώσει η Ελλάδα εξαιτίας των μνημονίων και της τρικομματικής συγκυβέρνησης που συνέχισε το έργο Παπαδήμου και Γ.Α.Παπανδρέου ;
Πόσο μάλιστα όταν υμνητές της χούντας συμμετέχουν σε αυτή την συγκυβέρνηση.
Συγκρίνουμε λοιπόν την δικτατορία με τους πολιτικούς απογόνους της που ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα (Καρατζαφέρης στη κυβέρνηση Παπαδήμου, μέλη της Ν.Δ κ.α.)

5) Όταν υπάρχει ένα ποσοστό άνω του 20 % ψηφοφόρων της αριστεράς που δηλώνει ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα στη χούντα δεν είναι άραγε κατανοητό από τους πάντες ότι αυτοί οι πολίτες θεωρούν την σημερινή κατάσταση τόσο τραγική ή και ακόμα χειρότερη από την αποτρόπαια (για την αριστερά) δικτατορία, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούν ότι στη χούντα ήταν όλα καλά και ωραία ; 
Δεν είναι αυτή χειραγώγηση  των πολιτών και σκόπιμη προσπάθεια υφαρπαγής πλαστής απάντησης υπέρ της χούντας όταν οι αριστεροί στην πραγματικότητα στο 100 %  θεωρούν και τις 2 περιόδους ως χείριστες  και σκοτεινές ;

6) Αν γινόταν η ερώτηση : “Ορισμένοι λένε ότι στη οκταετία του ΠΑ.ΣΟ.Κ 1981- 1989 ήταν καλύτερα τα πράγματα από ότι σήμερα. Εσείς προσωπικά συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την άποψη αυτή;” Ποιο θα ήταν το ποσοστό ; 80 % ; 90 % ; Και τι θα σήμαινε αυτό ; Ότι ο λαός έγινε ξαφνικά Παπανδρεϊκός ή ότι απαντά σε ένα αμφιλεγόμενο και στημένο ερώτημα;  

7) Μήπως να ρώταγε η Ελευθεροτυπία πότε ήταν καλύτερα στα 400 χρόνια της Οθωμανικής σκλαβιάς ή τώρα ή να ρώταγε αν στη Γερμανία του Χίτλερ ήταν καλύτερη η κατάσταση ή στην Ελλάδα του σήμερα ;

8) Για να πουλήσει μερικά φύλλα παραπάνω ή φυλλάδα της Ελευθεροτυπίας παίζει το παιχνίδι της Χρυσής Αυγής ; Ή σκόπιμα πληρώθηκε για το συγκεκριμένο ερώτημα από σκοτεινούς κύκλους της άκρας δεξιάς που με σειρά της “τα παίρνει” από εφοπλιστές και άλλους  ;

Η άγνοια των νέων της εποχής μας όχι  μόνο για την δικτατορία αλλά και για άλλες ιστορικές εποχές είναι τέτοια που μπορεί εύκολα να την εκμεταλλευτεί οποιοσδήποτε κακοπροαίρετος «ερευνητής» η εφημερίδα που κυκλοφοριακά δεν πηγαίνει καλά και έχει προβλήματα “ρευστού”.

9) Η συγκεκριμένη εταιρία γκάλοπ είναι η μόνη που δίνει μόνιμα τα πιο χαμηλά ποσοστά σε όλα τα κόμματα γιατί βάζει μέσα ,αποχή, απαντήσεις αρνήσεων συμμετοχής στην έρευνα (πέρα από τα λευκά-άκυρα) δημιουργώντας έτσι τεχνητά και επίτηδες εντυπώσεις περί διάλυσης του σημερινού πολιτικού σκηνικού και απαξίωσης του συνόλου των κομμάτων. Ας μην μας περνάει για ηλίθιους λοιπόν η Metron Analysis ούτε η Ελευθεροτυπία όταν δίνει στο Κ.Κ.Ε  … 3,8 % !!! Ούτε ο Αλαφούζος δεν τολμά τέτοια προβοκάτσια και αλλοίωση των πεποιθήσεων της κοινής γνώμης !

10) Η πρόκληση της Ελευθεροτυπίας  στη πολιτική μας νοημοσύνη είναι τέτοια που δεν μπορεί να μείνει «ατιμώρητη». Φτάνει πια, υπάρχουν και κάποια όρια στην παραπληροφόρηση και στη δημιουργία πολιτικού κλίματος που εξυπηρετεί τους φασίστες. Κανείς προοδευτικός πολίτης να μην αγοράσει ξανά αυτή την εφημερίδα. ΝΤΡΟΠΗ και ΑΙΣΧΟΣ.

Δείτε και το πρωτοσέλιδο με το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά η εφημερίδα αργά χθες τη νύχτα:
Το πρωτοσέλιδο αποσύρθηκε τελικά, ύστερα από την κατακραυγή των δημοσιογράφων της εφημερίδας. Μήπως έφτασε ο καιρός να προβληματιστούν οι διάφοροι “αριστεροί διανοούμενοι” για την αρθρογραφία τους στην συγκεκριμένη φυλλάδα; 
Advertisements
 

Η ΕΣΠΗΤ για το παρασκήνιο της «επανέκδοσης» της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»

Το ΔΣ της ΕΣΠΗΤ καταδικάζει την νέα εργοδοτική πρόκληση μετά την ανακοίνωση της επανακυκλοφορίας της ημερήσιας εφημερίδας «Ελευθεροτυπία».
Είναι απαράδεκτο ένα έντυπο να βάζει λουκέτο, να αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του, να μην τους αποπληρώνει, να οφείλει ασφαλιστικές εισφορές στα ταμεία, να μην έχει πληρώσει δώρο Χριστουγέννων και σα να μην τρέχει τίποτα, να ετοιμάζεται να επανακυκλοφορήσει!
Παράλληλα να επιβάλλει «εκβιαστικά» ατομικές συμβάσεις και μειωμένους μισθούς σε άνεργους συναδέλφους με μεγάλες βιοποριστικές ανάγκες, πέρα από κάθε κατοχυρωμένο εργασιακό δικαίωμα, ακυρώνοντας τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις.

Ειρωνικά οι υποψήφιοι εκδότες της Ελευθεροτυπίας με διαφημιστικά σποτ αναρωτιούνται: “ζωή με δανεικά ή με ιδανικά”, ενώ είναι γνωστό στο πανελλήνιο ότι η Χ. Κ. Τεγόπουλος Α.Ε. έχει να πληρώσει τους 850 εργαζομένους της εδώ και πολλούς μήνες, αναγκάζοντάς τους να ζουν με…. δανεικά!
Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ:
● Απαιτεί την αποπληρωμή όλων των οφειλόμενων μισθών στους εργαζόμενους, την καταβολή του Δώρου Χριστουγέννων του 2012, καθώς και των ασφαλιστικών εισφορών για τους μήνες της επίσχεσης εργασίας.
● Καλεί τους συναδέλφους να μην υποκύψουν στα νέα νομικά τεχνάσματα της εργοδοσίας, με τα οποία ουσιαστικά καλούνται να απεμπολήσουν εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα με επαπειλούμενο τον κίνδυνο ο μακροχρόνιος αγώνας τους να καταλήξει σε στυγνή εκμετάλλευσή τους.
Για τo Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ

Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Θέμης Κ. Μπερεδήμας Θανάσης Αλατάς

 

"Γιατί το θύμα εμπιστεύεται ξανά τον βιαστή του;"… η νέα "Ε" και το σύνδρομο της Στοκχόλμης …


Της Ντίνας Δασκαλοπούλου


Έχεις 870 εργαζόμενους, τους απολύεις χωρίς δεδουλευμένα κι αποζημιώσεις. Μετά προσλαμβάνεις 200 με ατομικές συμβάσεις κι επαίρεσαι πως δημιουργείς θέσεις εργασίας.

Καλώς την δεχτήκαμε την «νέα Ελευθεροτυπία». Η επανέκδοση της ιστορικής εφημερίδας ήταν ακριβώς αυτό που όλοι χρειαζόμασταν. Και εξηγούμαι.


• Η εφημερίδα, που σταμάτησε να εκδίδεται πέρσι τον Δεκέμβριο αφού άφησε απλήρωτους επί 5 μήνες τους εργαζόμενούς της, βρήκε τρόπο να βγει ξανά στα περίπτερα χωρίς να έχει καταβάλει ούτε ένα ευρώ από δεδουλευμένα, ασφαλιστικές εισφορές κι αποζημιώσεις. Αυτό το κάνει χρησιμοποιώντας άλλη, παρένθετη εταιρεία. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, αφού ανοίγει ο δρόμος έτσι σε όλους τους μπαταχτσήδες εργοδότες και το ενοχλητικό βάρος που λέγεται «εργατικές απαιτήσεις» να ξεφορτωθούν κι απρόσκοπτα να συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους.
• Αυτή η παρένθετη εταιρεία δια του εκπροσώπου της έχει δημοσίως δεσμευτεί ότι θα καταβάλει το 90% των καθαρών κερδών της στην ΧΚ Τεγόπουλος για την εξόφληση των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεων. Με το υπολειπόμενο 10% θα χρηματοδοτεί τη νέα έκδοση. Πρόκειται για οικονομικό και επιχειρηματικό θαύμα, ανώτερο του πολλαπλασιασμού των άρτων από τον Ιησού, εφόσον στους εργαζόμενους οφείλονται εκατομμύρια ευρώ, ενώ η έκδοση καθημερινής εφημερίδας είναι ένα πανάκριβο σπορ. Εκτός κι αν το θαύμα εντοπίζεται στη μικρή φρασούλα που αναφέρεται στα «καθαρά κέρδη». Αλήθεια, ποια εφημερίδα έχει καθαρά κέρδη τον τελευταίο καιρό; Οπότε, αν καθαρά κέρδη δεν υπάρξουν, ούτε ένα ευρώ δεν θα πάει στους εργαζόμενους. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, αφού έτσι ο καθένας τους πια απολύτως νομότυπα «θα επιθυμεί διακαώς αλλά δεν θα δύναται» να πληρώσει τα χρωστούμενα.


• Σε αυτή τη «νέα Ελευθεροτυπία» οι εργαζόμενοι έχουν υπογράψει ατομικές συμβάσεις με μειωμένες κατά πολύ τις αποδοχές τους. Αυτό δυστυχώς δεν είναι είδηση σε ένα χώρο που τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί ελέω Μνημονίου και κρίση υπήρχε πολύ πριν την Κρίση που σαρώνει τη χώρα. Αυτό που είναι είδηση είναι ότι η εφημερίδα που εφάρμοσε με τη μέγιστη ένταση τις στρατηγικές «σοκ και δέους» στους εργαζόμενούς της, βγαίνει με μια διαφημιστική καμπάνια όπου λανσάρει τα ιδανικά της (κουνώντας το δάχτυλο σε όσους ζουν με δανεικά) κι ένα άρθρο του νεόκοπου εκδότη της όπου λίγο ως πολύ ισχυρίζεται ότι θα αγωνιστεί για να μην φεύγουν μετανάστες τα παιδιά μας λόγω φτώχειας. Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, η νέα γλώσσα του Όργουελ τώρα σε έντυπη καθημερινή έκδοση για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.


• Τι έγραφε όμως η παλιά Ελευθεροτυπία για τον νεόκοπο εκδότη και τις δραστηριότητές του; Αντιγράφω: «Ακόμη δεν τον είδαμε… και ήδη εμφανίζονται πρόθυμοι πωλητές της ελληνικής περιουσίας στο Λονδίνο. Σύμφωνα μάλιστα με χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Ντέιλι Τέλεγκραφ», ο Χ. Οικονομόπουλος, πρόεδρος του Βρετανοελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, ετοιμάζει σχετική εκδήλωση για υποψήφιους αγοραστές στο πασίγνωστο υπερπολυτελές ξενοδοχείο «Κλάριτζες» του Λονδίνου. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρονται ονόματα γνωστών μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (Deutsche Bank, Credit Suisse, Rothschild, Barclays, Price Waterhouse, ΒΝΡ Paribas, Lazard), τα οποία εμφανίζονται έτοιμα να αναλάβουν τη «βρόμικη» δουλειά της πώλησης ΔΕΚΟ και άλλων δραστηριοτήτων του Ελληνικού Δημοσίου. Αυτοί που γκρέμισαν την παγκόσμια οικονομία, καίγονται τώρα για τη… σωτηρία της πατρίδας». ( 6 Ιουνίου 2011) Καλώς την δέχτηκαν την «νέα Ελευθεροτυπία» τα απανταχού αφεντικά, ένας δικός τους άνθρωπος κρατάει τώρα το τιμόνι. Άλλωστε ο συντάκτης του ενοχλητικού αυτού σχολίου δεν βρίσκεται στο νέο σχήμα. Όπως κι άλλοι αθυρόστομοι άλλωστε…


• Η επανέκδοση της Ελευθεροτυπίας είναι επίσης καλοδέχουμενη και για όσους από εμάς υπήρξαμε κάποτε εργαζόμενοί της, αλλά και για κάθε εργαζόμενο. Στο σημερινό της πρωτοσέλιδο η εφημερίδα κηρύσσει τον ανένδοτο κατά του μηντιακού κατεστημένου, ενώ υπερήφανα δηλώνει πω «δημιουργεί 200 νέες θέσεις εργασίας» (οι 670 θέσεις ανεργίας που προκάλεσε προφανώς είναι αμελητέες). Αποδεικνύεται έτσι έμπρακτα πως όσες νομικές μάχες κι αν δώσουμε και κερδίσουμε εμείς οι εργαζόμενοι (και οι της Ελευθεροτυπίας δώσαμε πολλές και τις κερδίσαμε όλες) ζούμε σ’ έναν κόσμο φτιαγμένο από αφεντικά για αφεντικά. Το αφεντικό όχι μόνο θα βρει τρόπο να αποποιηθεί στην πράξη κάθε υποχρέωσή του απέναντί μας, αλλά θα συνεχίζει άνετο κι ωραίο την προσωπική κι επιχειρηματική ζωή του. Καλώς την δεχτήκαμε λοιπόν την νέα Ελευθεροτυπία οι απανταχού εργαζόμενοι μπας και μάθουμε, αφού πάθαμε, κι επανεξετάσουμε τις συνδικαλιστικές πρακτικές μας.


• Τέλος, επειδή πολλοί έχουν την εύλογη απορία πως θα πάρουμε τα λεφτά μας πίσω με την επιχείρηση κλειστή (λες και τώρα που άνοιξε θα τα πάρουμε…), αν οι ιδιοκτήτριές της ήθελαν να μας αποζημιώσουν – ή, σε παρελθόντα χρόνο, να διασώσουν την εφημερίδα με όλους τους εργαζόμενούς της, θα προσέρχονταν σε έναν έντιμο κι ειλικρινή διάλογο μαζί μας. Αυτό δεν έγινε ποτέ και δεν γίνεται ούτε τώρα.


Έτσι λοιπόν, παρόλο που καταλαβαίνω την αγωνία και τον αγώνα των συναδέλφων μου να διασώσουν θέσεις εργασίας και «να ταΐσουν τις οικογένειές τους» (όπως γράφουν οι ίδιοι), δεν μπορώ να ξεχάσω πως εκείνοι που ζουν με υπαιτιότητα της Μάνιας Τεγοπούλου με δανεικά εδώ κι 1,5 χρόνο είναι πολλοί περισσότεροι. Και δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω πως το θύμα τείνει το χέρι κι εμπιστεύεται ξανά τον βιαστή του.

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

 

Για τα “τύποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας – Πώς να έχετε και την απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο

Της Αφροδίτης Πολίτη*
Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ούλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;

Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου, διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα;
Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε, πρόκειται για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6. Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν, και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο. 

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά» και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι με την υπαγωγή στο άρθρο 99, απλώς κερδίζει χρόνο και χρήμα η ιδιοκτησία προκειμένου «να αποξενωθεί των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων», αφήνοντας την εταιρεία ένα άδειο κουφάρι, οδηγώντας τη στην πτώχευση δυο-τρία χρόνια αργότερα, ενώ «μόνοι κερδισμένοι από αυτό το σενάριο είναι τελικά οι τράπεζες». (βλ. περίληψη της δικαστικής απόφασης: http://anasigrotisi.blogspot.gr/2012/06/7042012-99.html).
Σε αυτό το μαραθώνιο του «ποιος θα φαγωθεί» συναίνεσαν υπογράφοντας υπέρ του άρθρου 99 περίπου 110 εργαζόμενοι (έναντι 400 που τέθηκαν κατά).
Αρκετοί, αλλά όχι όλοι, από τους εργαζόμενους που συμμετέχουν επωνύμως στα «τύποις απεργιακά» έχουν υπογράψει επιστολές αποποίησης της συμμετοχής τους ή/και καταγγελίας των δύο προηγούμενων απεργιακών φύλλων, που σε αντίθεση με τα τωρινά αντιμετωπίστηκαν ως «εχθρική ενέργεια» από την εργοδοσία, η οποία κινήθηκε εναντίον τους με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα.
Είναι άχαρο, εσωστρεφές και μίζερο, να διαφωνείς με ψηφισμένες αποφάσεις συναδέλφων, υποστηρίζοντας πως έστω και με καλές προθέσεις εξυπηρετούν το αφεντικό, όχι τα κοινά σας συμφέροντα. Ακόμα πιο άχαρο, σχεδόν συνωμοσιολογικό είναι να καταγγέλλεις ένα φύλλο που κρεμιέται στα μανταλάκια γράφοντας «απεργιακό» στην ούγια, και να επιμένεις ότι μόνο απεργιακό δεν είναι. Είναι άχαρο και αντιδημοφιλές να υποστηρίζεις – κόντρα στην ντόπια αφρόκρεμα αριστεράς και διανόησης – ότι το φύλλο που κυκλοφορεί ως απεργιακό λειτουργεί ως πρόπλασμα για να ασκήσει η εταιρεία έφεση, ζητώντας εκ νέου υπαγωγή στο άρθρο-99, απαλλαγμένη από τα βάρη αλλά και από τους «φωνακλάδες εργαζόμενους» της παλιάς εφημερίδας, με μαγιά αλλά όχι και μοναδικό πλήρωμα, τον σκληρό πυρήνα των πιστών στην εργοδοσία.
Κι όμως, όσο κι αν είναι άχαρο, κάποιος πρέπει να το κάνει. Όχι μόνο για τον αγώνα που χάνεται όταν δεν δίνεται αλλά κι όταν τον εγκαταλείπουμε στον αυτόματο πιλότο αναζητώντας «συνεταιριστικές» σωσίβιες λέμβους εκτός Τιτανικού, αλλά και για τη χαμένη τιμή της αριστεράς. Μιας αριστεράς που στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μόνο δεν ήξερε, αλλά και δεν ρώταγε.
Έστω ότι ο διορατικός κατά τα άλλα Αλέξης Τσίπρας, δεν ήξερε ότι το φύλλο το οποίο χαιρέτιζε θερμά, μια μέρα πριν τις κρίσιμες εκλογές της 17ης Ιουνίου, ευλογώντας το στη συνείδηση των αριστερών αναγνωστών, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα πρωτόγνωρο υβρίδιο «απεργιακού-φύλλου-με-τη-συναίνεση-της-εργοδοσίας» και στη χειρότερη ένα φιλο-εργοδοτικό όχημα μετάβασης στην επόμενη φάση. Δεν ρώταγε όμως; Τόσο κόσμο έχει στο επιτελείο του, όχι μόνο ανάμεσα στους απεργούς, αλλά και από όσους ανοιχτά σαμποτάρισαν τις απεργίες και φιγουράρισαν κατόπιν ως υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αναφέρομαι στον πρώην διευθυντή της Ελευθεροτυπίας Γιώργο Παπαδόπουλο-Τετράδη και στον σκιτσογράφο Στάθη Σταυρόπουλο, που πλέον εργάζεται στη Real News, οι οποίοι στις γενικές μας συνελεύσεις τους πρώτους μήνες της «απληρωσιάς», καταψήφιζαν τις προτάσεις για απεργία, στο όνομα του «δημοσιογραφικού λειτουργήματος» για το καλό της αντιμνημονιακής ενημέρωσης. Κατόπιν, όπως άλλοι, αποχώρησαν με ελαφρά πηδηματάκια και μπράβο τους, αλλά όσο μας τιμούσαν με την παρουσία τους καταψήφιζαν τις απεργίες – ο Τετράδης μάλιστα ψήφιζε για το δικαίωμα της απλήρωτης εργασίας των άλλων από την προνομιακή θέση του συνταξιούχου διευθυντή.
Επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι όσα προβεβλημένα στελέχη της αριστεράς υποστήριξαν επωνύμως τα «τύποις απεργιακά» φύλλα είναι απλώς παραπλανημένα «θύματα μιας πλαστής εικόνας» (βλ. άρθρο του Δ. Ψαρρά στην Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ. 53), δυστυχώς τείνω να συμπεράνω ότι απλά επιβεβαιώνουν τη γενική γραμμή περί εργασιακών σχέσεων που και η πλειοψηφούσα αριστερά υπηρετεί. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη γραμμή του πολιτικού καιροσκοπισμού και της γραφειοκρατικής διαμεσολάβησης, η γραμμή «και με τους εργάτες, και με τις γραβάτες» ή έστω με τα σουέντ τζάκετ της εναλλακτικής εργοδοσίας και των εκλεκτών της, και χωρίς μνημόνιο και με το ευρώ, και η απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο. Μόνο που αν αυτή η γραμμή μπορεί να φέρνει κουκιά στις κάλπες, με προοπτική να σχηματίσει «αριστερή κυβέρνηση», δεν μπορεί δυστυχώς να πείσει όσους συμμετέχουν στις πραγματικές ταξικές και εργασιακές συγκρούσεις, από αυτές που έχουν πραγματικούς θύτες και θύματα, νικητές και ηττημένους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, κόκκινες γραμμές που δεν θολώνουν όσο αντιμνημονιακό ροζ και αν πέφτει στα «υβριδικά» πρωτοσέλιδα που γεφυρώνουν (;) το φαινομενικά ασυμφιλίωτο χάσμα απεργών και εργοδοτών.
Για περισσότερες πληροφορίες, σε ένα ούτως ή άλλως αντιδημοφιλές και για τους αριστερούς θέμα βλ:
1)http://www.themediaproject.gr/mediadetails.php?id=22955 ρεπορτάζ της Ματίνας Παπαχριστούδη, παρατίθενται επιστολές εργαζομένων για τα «τύποις απεργιακά» φύλλα.
2)http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/oligi-apo-eleytherotypia-tis-antas-psarra Άρθρο της απολυμένης, χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης, συντάκτριας της «Ε» Άντας Ψαρρά.
3)Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ. 53, «Η «Ελευθεροτυπία» των εργαζομένων και των εργοδοτών». Άρθρο του απολυμένου, χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων, συντάκτη της «Ε» Δημήτρη Ψαρρά.
4) http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/ Το μπλογκ του εκπροσώπου της «Ε» Πάνου Σώκου
*άλλη μια απολυμένη χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων από την “Ελευθεροτυπία”
 

Η "αυτοδιαχειριζόμενη" (και μεταλλαγμένη) Ελευθεροτυπία

Του Τάκη Φωτόπουλου *

Την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησε ένα δήθεν “απεργιακό” φύλλο με τον τίλο “Οι Εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία”, το οποίο προφανώς δεν έχει σχέση με απεργιακό φύλλο αφού τόσο το  μέγεθος του (56 σελίδες!), όσο και το περιεχόμενο του  (απο το οποίο το πολύ 10% αφορούσε, άμεσα και κυρίως έμμεσα, την απεργία) αλλά και η σελιδοποίηση του (layout) ήταν ενός κανονικού φύλλου της εφημερίδας. Πράγμα βέβαια που σημείωσαν και απεργοί σε σχετικά σχόλια τους στο διαδίκτυο. Επρόκειτο λοιπόν περί «κανονικού» φύλλου της εφημερίδας που προφανώς επιδιώκει να παίξει, δυνητικά, ανταγωνιστικό ρόλο προς την Ελευθεροτυπία που κυκλοφορούσε μέχρι το τέλος Δεκέμβρη, πριν να αρχίσει μια (απόλυτα δικαιολογημένη) απεργία για τα δεδουλευμένα των εργαζόμενων σε αυτή, που είχαν να πληρωθούν κανονικά απο το καλοκαίρι.
Όμως, δεν έλειψαν και βασικοί πρωτεργάτες της «νέας» Ελευθεροτυπίας που την πρόβαλαν και στο εξωτερικό ως παράδειγμα «εργατικού ελέγχου», όπου «η εφημερίδα γράφεται απο τους εργάτες της και έχει στόχο όχι μονο να φέρει στο προσκήνιο τη μάχη των εργατών της αλλά επίσης να είναι μια εφημερίδα που δίνει πραγματικές πληροφορίες, ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη εποχή  για την Ελλάδα… Με άλλα λόγια οι εργάτες σημειώνουν πρόοδο προς κάποιο είδος αυτοδιεύθυνσης»[1]. Περιττό να αναφέρω ότι τα παραπάνω περί αυτοδιαχείρισης διαψεύστηκαν μετά λίγες μέρες απο τον ίδιο  τον εκπρόσωπο των συντακτών της εφημερίδας που έγραψε στο blog του ότι «το φύλλο που βγάλαμε είναι απεργιακό και όχι μια αυτοδιαχειριζόμενη εφημερίδα. Δεν υποκαθιστά την Ελευθεροτυπία, δεν είναι μια διάδοχη της “Ε” εφημερίδα”.[2] Άλλωστε, το ότι η «εφημερίδα των εργαζόμενων» δεν έχει σχέση με μια αυτοδιαχειριζόμενη εφημερίδα που θέλει μάλιστα να παίξει και ρόλο εναλλακτικού μέσου προκύπτει άνετα απο τα παρακάτω.

Πρώτον, δεν ήταν βεβαια κάποια συνέλευση των εργαζόμενων που εξέλεξε ποιοι θα ήταν οι αρθρογράφοι (μόνιμοι και έκτακτοι συνεργάτες) του φύλλου (επιλογή που καθορίζει και τη “γραμμή” του) αλλά μια 5μελής συντακτική επιτροπή που λειτουργεί προφανώς ΕΝ ΛΕΥΚΩ, την οποία εκλέξαν (χωρίς βεβαια δικαίωμα ανακλητότητας και παρόμοιες «πολυτέλειες» της αυτοδιαχείρισης) 160 περίπου απο τους συντάκτες, όταν το συντακτικό και μη συντακτικό προσωπικό της εφημερίδας είναι πάνω απο 800). Ακριβώς δηλαδή οπως λειτουργούσε εν λευκώ και η ανάλογη πριν την «αυτοδιαχείριση» συντακτική επιτροπή, με άλλη φυσικά σύνθεση. Ακόμη χειρότερα, η “αυτοδιευθυνόμενη” εφημερίδα κάθε άλλο παρά εικόνα εναλλακτικού μέσου είχε, οπως το παρουσίαζε για παράδειγμα ο συντάκτης του προαναφερθέντες άρθρου που τόνιζε ότι οι αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας ενθουσιωδώς περίμεναν την έκδοση του απεργιακού φύλλου, εφόσον «η δικτατορία των αγορών συνοδεύεται απο τη δικτατορία στα μίντια, η οποία κάνει δύσκολη την ανάγνωση και ερμηνεία της ελληνικής πραγματικότητας». Και εξηγούσε μάλιστα ότι, χωρίς τη συναίνεση που είχαν καλλιεργήσει τα μίντια, με βάση το επιχείρημα του Μονόδρομου για το πρώτο μνημόνιο, μπορεί να είχαμε δει τον Ελληνικό λαό να έχει ξεσηκωθεί πολύ νωρίτερα «για να ανατρέψει μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ που έχει αποδειχτεί καταστροφική για όλη την Ευρώπη»…

Δεύτερον, το δήθεν εναλλακτικό φύλλο δεν είχε τη παραμικρή σχέση με την προηγούμενη εφημερίδα όσον αφορά το κυριότερο χαρακτηριστικό της που τη διαφοροποιούσε από όλες τις άλλες εφημερίδες, εμπορικές αλλά και κομματικές: την πολυφωνία. Αυτό σήμαινε ότι ακόμη και αν η γραμμή που έβγαινε από τα περισσότερα άρθρα ήταν η γνωστή γραμμή της κεντροαριστεράς και της ρεφορμιστικής «Αριστεράς», αυτό οφειλόταν όχι σε κάποια κατεύθυνση της ιδιοκτησίας η της διεύθυνσης (μπορώ να δηλώσω ότι ποτέ δεν είχα δεχτεί παρόμοιες πιέσεις στην  εφημερίδα αυτή που με φιλοξενεί σαν μόνιμο συνεργάτη από το 1990) αλλά απλά στο ίδιο το πολιτικό προφίλ των συντακτών της. Έτσι, σε αντίθεση με όλες τις άλλες εμπορικές εφημερίδες, πάντα έβρισκαν χώρο στην εφημερίδα αυτή και άρθρα συνεργατών ή ανακοινώσεις οργανώσεων που εξέφραζαν «αντισυστημικές» απόψεις, δηλαδή απόψεις που δεν αποδίδουν π.χ. τα αίτια της σημερινής κρίσης σε κακές «ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ» (όπως ο προαναφερθείς αρθρογράφος), αλλά στο ίδιο το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας». Αντίθετα, στην «αυτοδιαχειριζόμενη» και «εναλλακτική» εφημερίδα των εργαζόμενων όχι μόνο δεν υπάρχει η παραμικρή πολυφωνία, αφού όλα τα άρθρα εκπροσωπούν την παραπάνω γραμμή, αλλά και παρουσιάζονται και απόψεις που παπαγαλίζουν, χωρίς τον παραμικρό αντίλογο, τη γνωστή  ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα για Συρία και Ιράν που προετοιμάζει διεθνώς το έδαφος, όπως γινόταν και για τη Λιβύη, για ανάλογη σφαγή σε αυτές τις χώρες — πάντα για «ανθρωπιστικούς λόγους» βέβαια…

Ένα πιο λεπτομερειακό ξεφύλλισμα του φύλλου επιβεβαιώνει απόλυτα το παραπάνω συμπέρασμα. Σταχυολογώ από την ύλη που, όπως ανέφερα, αποφασίστηκε εν λευκώ από μια ολιγομελή συντακτική επιτροπή χωρίς βέβαια να ρωτηθεί κανένας όχι από  τους «εργάτες» αλλά ούτε καν από μια συνέλευση του συνόλου των συντακτών  που υποτίθεται την αυτοδιαχειρίζονται! Έτσι, στην πρώτη σελίδα προβάλλονται τα ονόματα όχι μόνο κάποιον μονίμων «ιδρυτικών» συντακτών της, αλλά και κάποιων έκτακτων συνεργατών που όλοι, «κατά σύμπτωση», εκφράζουν την ίδια γραμμή, ενώ στην ίδια σελίδα προβάλλεται επίσης και το κομμάτι με την ΝΑΤΟϊκή προπαγάνδα. Επίσης πρωτοσέλιδα, προβάλλεται αγρίως μια «Πρωτοβουλία 130 διανοούμενων για την κρίση και τη δημοκρατία» που επαναλαμβάνει, («κατά σύμπτωση» πάλι), την ίδια γραμμή: ότι για την κρίση ευθύνονται οι «συντηρητικές ηγεσίες (της ΕΕ) με νεοφιλελεύθερες συνταγές». Και η «λύση» προφανής : «οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη (μέσα από τη «διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας») που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση»(!). Φυσικά, στην έκθεση αυτή ιδεών της «Πρωτοβουλίας» δεν υπάρχει κουβέντα για το ρόλο της Ευρωζώνης (και ούτε κατά διάνοια βέβαια της ΕΕ) στην κρίση, καθώς και για το καίριο ερώτημα αν προϋπόθεση για την  έξοδο από την κρίση είναι η απάντηση στο ερώτημα αυτό (οποιαδήποτε ομοιότητα των θέσεων αυτών με τις αντίστοιχες θέσεις του πιο συντηρητικού κομματιού του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης «συμπτωματική»). Τέλος, παρόμοιες απόψεις παρουσιάζονται από τις φιλοξενούμενες συνεντεύξεις Ελλήνων και ξένων «ειδικών»…

Στη συνέχεια έχουμε ένα ανώνυμο (αλλά, όπως αποκαλύφθηκε, διά χειρός Ιού) εγκώμιο της ανώνυμης δημοσιογραφίας, επικαλούμενο μάλιστα και επιχειρήματα αντισυστημικών συγγραφέων, από τον Μαρξ μέχρι τον Κατοχικό Ζιούτο, και «ξεχνώντας» βέβαια ότι η ανωνυμία ήταν γι’ αυτούς αναγκαίο όπλο προστασίας από την εξουσία, ενώ σήμερα χρησιμοποιείται κατά κόρον στο διαδίκτυο, (με την προστασία μάλιστα και της προοδευτικής…Αμερικάνικης νομοθεσίας,) σαν μέσο κατασυκοφάντησης και λασπολογίας αντισυστημικών απόψεων. Και αναφέρομαι σε αυτό από προσωπική εμπειρία, διότι ακόμη μαίνεται η ανώνυμη λασπολογία εναντίον μου εδώ και δυο μήνες, ενώ δεν έχω αμφιβολία βέβαια ότι οι ίδιοι και παρόμοιοι θρασύδειλοι κουκουλοφόροι δεν θα τολμήσουν να αντιπαρατεθούν επώνυμα στις παραπάνω απόψεις, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στοιχειοθετημένου διαλόγου, αλλά θα προτιμήσουν πάλι την ανώνυμη λάσπη όπου και ευδοκιμούν.

Είναι λοιπόν φανερό ότι κάποιοι πράγματι επιδιώκουν την έκδοση όχι μιας πραγματικά αυτοδιαχειριζόμενης εφημερίδας που πράγματι θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν εναλλακτικό ΜΜΕ, αλλά απλά την έκδοση μιας «Ελευθεροτυπίας»-μαϊμού. Απόκειται στους ίδιους τους εργαζόμενους ν’ αποτρέψουν παρόμοιο καταστροφικό ενδεχόμενο, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και γενικότερα για το αναγνωστικό κοινό, στις κρίσιμες μέρες που έρχονται…

[1] Moissis Litsis “Workers’ control in Greece: Eleftherotypia’s workers are back with their own newspaper”, Coalition of Resistance, 16/2/2012          http://www.coalitionofresistance.org.uk/2012/02/workers-control-in-greece-eleftherotypias-workers-are-back-with-their-own-newspaper/

 

[2] Blog εκπρόσωπου συντακτών της Ελευθεροτυπίας, 21/2/21012 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.com/2012/02/blog-post_20.html?showComment=1329855586136#comment-c8155008714904092942
* Από mail που λάβαμε από την  Περιεκτική Δημοκρατία

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

 

Και δεύτερο απεργιακό φύλλο από την Ελευθεροτυπία

Την έκδοση και δεύτερου απεργιακού φύλλου αποφάσισαν οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας, στη γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου.  

Όπως ανακοίνωσαν, υπέρ της έκδοσης τάχθηκαν 174 εργαζόμενοι, κατά 4, ενώ τρία ήταν τα λευκά. Επιπλέον, αποφασίσθηκε το δεύτερο απεργιακό φύλλο να εκδοθεί το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν ομόφωνα την συνέχιση των 48ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιών και κάλεσαν εκ νέου τα σωματεία να συζητήσουν το θέμα της γενικής επίσχεσης εργασίας, που πρότεινε η ΕΣΗΕΑ, και να καταλήξουν σε μια κοινή πρόταση η οποία θα υποβληθεί σε προσεχή συνέλευση των εργαζομένων.

Πηγή:http://tvxs.gr/

 

Το απεργιακό φύλλο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ των … ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Κάντε “κλίκ” στην εικόνα για να διαβάσετε το απεργιακό φύλλο των εργαζόμενων στην ΕΛΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ