RSS

Category Archives: Ελληνοφρένεια

Χούντα… 2013

Τα μέλη της κυβέρνησης δεν είναι συνταγματάρχες, ταξίαρχοι και πολύ περισσότερο στρατηγοί. Είναι στην κυβέρνηση μετά από εκλογές και όχι μετά από την κάθοδο των τανκς. Έχουμε κόμματα, εφημερίδες.  Έχουμε τις βασικές ελευθερίες, λόγου, έκφρασης, συνάθροισης (αν και αυτό συζητείται…). Η χώρα δεν είναι απομονωμένη. Δεν έχουμε Μακρόνησο. Για την ακρίβεια την έχουμε, αλλά άδεια… Δεν έχουμε ΕΑΤ-ΕΣΑ. Η τηλεόραση είναι έγχρωμη και το σήμα του έθνους δεν είναι ένα πουλί.

Ναι τέτοια Χούντα, δεν έχουμε. Η παραπάνω διευκρίνιση κρίνεται ως  αναγκαία, επειδή κάθε φορά που συγκρίνεται η σημερινή κατάσταση με Χούντα, εγείρονται ενστάσεις και αντιδράσεις, του στυλ, «μα τι λέτε, τότε είχαμε τον στρατό στα πράγματα, τότε είχαμε εξορίες, φυλακίσεις, περιορισμούς κλπ». Ναι σωστά, τότε είχαμε όλα αυτά και άλλα τόσα. Να το ξαναπούμε λοιπόν, τέτοια χούντα δεν έχουμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να έχουμε τέτοια χούντα, το 2013.

Στρατιωτική χούντα όπως αυτή της περιόδου 1967- 1974, δεν έχουμε. Έχουμε όμως μια άλλη Χούντα. Ιδιότυπη, συγκαλυμμένη και  εκλεγμένη. Πώς προκύπτει Χούντα, εν μέσω «Δημοκρατίας»; Από τα εξής γεγονότα.
Η ενημέρωση του λαού, δεν γίνεται από ένα κρατικό κανάλι και 5 εφημερίδες ελεγχόμενες από την λογοκρισία. Η ενημέρωση γίνεται από  πολλά κανάλια και πολλές εφημερίδες. Κινείται όμως μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο, με αυστηρά όρια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αρκετά επιτρέπονται. Όποιος βγει από αυτό, συνήθως «τρώγεται», με αριστοτεχνικές μεθόδους. Αυτό το πλαίσιο επιτρέπει να βυσσοδομείς κατά των αναλώσιμων πρωθυπουργών, βουλευτών, υπουργών, αλλά απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά, να σχολιάσεις πράξεις εκδοτών, μεγαλοεπιχειρηματιών, καναλαρχών, κρατικοδίαιτων συμφερόντων. Πόσο μάλλον να αποκαλύψεις θέματα σχετικά με την διαπλοκή κράτους- επιχειρήσεων. Εκτός αυτού η life style αντίληψη της πολιτικής, η παραπολιτική ματιά και η προσωποκεντρική οπτική των θεμάτων περιορίζει το εύρος των πληροφοριών και συσκοτίζει την επικαιρότητα. Επιπλέον οι άνθρωποι που παρελαύνουν από τα μικρόφωνα τηλεοράσεων και ραδιοφώνων, δεν είναι περισσότεροι από 100- 150, αναμασώντας απόψεις του ίδιου ιδεολογικού προσανατολισμού, από έναν πληθυσμό 11 εκατομμυρίων. Προπαγάνδα χουντικής αντίληψης, σε αμπαλάζ «πολυφωνίας»!

Η συνάθροιση του λαού, για θέματα διεκδικήσεων, είναι τυπικώς ελεύθερη, αν και παρακολουθούμε την αγωνιώδη προσπάθεια της «δημοκρατίας», νε την περιορίσει, σε μια λωρίδα, σε μια πλατεία, σε μια μέρα,  με επιχειρήματα του τύπου, «διαδηλώνουν μειοψηφίες». Παρά την φιλότιμη προσπάθειά τους, οι συγκεντρώσεις διεξάγονται ακόμη. Αλλά δεν διεξάγονται κανονικά. Πόσες από τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, ολοκληρώθηκαν ομαλά και έστειλαν το μήνυμα που ήθελαν οι διαδηλωτές να σταλεί. Ελάχιστες. Εκτός αυτού, η αδιαφορία της εξουσίας για  την «λαϊκή οργή», η προκλητική αγνόηση των χιλιάδων διαμαρτυρόμενων, οδηγεί σε νέκρωση έναν βασικό κανόνα δημοκρατίας, που λέει: Οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αφουγκράζονται τις διαθέσεις του λαού και με κάποιο τρόπο ισορροπούν τις αποφάσεις τους, ώστε να εκτονώνεται το βαρύ κλίμα. Αυτό στην «ελληνική δημοκρατία», της κρίσης δεν γίνεται. Ο λαός διαδηλώνει, διαμαρτύρεται και οι κυβερνήσεις συνεχίζουν απτόητες το έργο τους, αγνοώντας τις λαϊκές διαθέσεις.

Οι νυχτερινές επισκέψεις στις Σκουριές και στην Κερατέα, αστυνομικών δυνάμεων, σπάζοντας πόρτες, δεν συνιστούν στοιχείο δημοκρατικής διαδικασίας. Οι αύξηση της κρατικής καταστολής και αυθαιρεσίας οργάνων της τάξης, με μπουνιές κλωτσιές κατά πολιτών, με τόνους χημικών, με ανελέητο κυνηγητό, δεν είναι δημοκρατία. Οι προληπτικές προσαγωγές, με αστείες αφορμές, δεν είναι δημοκρατία. τα βασανιστήρια στην ΓΑΔΑ, οι μηχανισμοί παρακολούθησης κατά δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων, οι στημένες επιθέσεις λάσπης, δεν είναι δημοκρατία. όταν παραβιάζονται άρθρα του Συντάγματος, όχι με ραδιοφωνικά ανακοινωθέντα, αλλά με τροπολογίες και πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ή ακόμα και δια της διολισθήσεως… Η ανεργία δεν είναι Δημοκρατία. Ούτε η έλλειψη υγείας και παιδείας. Η ανασφάλεια, η αγωνία για την καθημερινότητα δεν είναι δημοκρατία. οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, οι προσλήψεις μέσω μη κυβερνητικών εταιρειών δεν είναι δημοκρατία.

Όλα τα παραπάνω είναι Χούντα. Κυρίως και επειδή  συμβαίνουν σε καθεστώς που φέρει τον τίτλο δημοκρατία, κυρίως και επειδή συμβαίνουν το έτος 2013. Επειδή οι κοινωνίες, σύμφωνα με όσα μας λένε, έχουν καταφέρει στον 21ο αιώνα, να διεκπεραιώνουν αλλιώς τις διαφορές τους και επειδή το κράτος υπάρχει για να εγγυάται ελευθερίες, δικαιώματα, κατακτήσεις.

Η δημοκρατία πρέπει και οφείλει να είναι καθαρή δημοκρατία, σωστή δημοκρατία, τυπική δημοκρατία. Στην δικτατορία είναι δεδομένο ότι θα μπουκάρουν στο σπίτι σου τη νύχτα, στην δημοκρατία είναι ανεπίτρεπτο. Στην δικτατορία απαγορεύονται οι διαφορετικές και μειοψηφούσες φωνές, στην δημοκρατία επιβάλλονται.
Η δημοκρατία, δεν μπορεί να είναι ολίγον έγκυος. Ή είναι δημοκρατία, ή δεν είναι.

ΥΓ1. Εννοείται δεν τρέφω αυταπάτες, για την αστική δημοκρατία. Δεν πιστεύω πως είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει ελευθερία για όλους. Το αντίθετο, πιστεύω πως είναι το πολίτευμα που εξασφαλίζει ελευθερίες για τους λίγους και ψευδαίσθηση ελευθερίας για τους πολλούς. Το θέμα και το νόημα του παραπάνω πονήματος, είναι ότι στην Ευρώπη του 2013, ο άρρωστος καπιταλισμός δεν μπορεί πια να προσφέρει τις μέτριες υπηρεσίες που πρόσφερε κάποτε.

ΥΓ2. Επίσης εννοείται, ότι δεν το έχουν σε τίποτα, όταν κριθεί απαραίτητο, να γίνει το πέρασμα, από την «Δημοκρατική Χούντα», στην αυθεντική. Το κουμπί υπάρχει. Είναι θέμα χρόνου και συνθηκών να το γυρίσει κάποιος.

ΥΓ3. Όπως και να έχει, ο στόχος παραμένει. Μια πραγματική, λαϊκή ουσιαστική Δημοκρατία, των ανθρώπων και των ουσιαστικών αξιών, με ελευθερία, ίσες ευκαιρίες και δικαιοσύνη.

Θύμιος Κ.

 

Πολιτική δήλωση της Ελληνοφρένειας για την εμετική φιλοξενία των νεοναζί από Τράγκα, ΣΚΑΪ

“Στο φασισμό δε χωράνε ούτε τηλεθέαση, ούτε ίσες αποστάσεις, ούτε αντικειμενικότητες. Δεν μπαίνει στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς ο μαχαιροβγάλτης. Σε καμία περίπτωση και ποτέ.

Στο φασισμό δε χωράνε αφέλειες ή άγνοια. Προβάλλοντας φασίστες και φασιστικές ιδέες, προβάλλεις μελλοντικό αίμα.

Προβάλλοντας φασίστες, γίνεσαι συνένοχος στη διάλυση της κοινωνίας και στη συντριβή ιδεών και αξιών, που ήδη έχει ξεκινήσει.

Προβάλλοντας φασίστες, προβάλλεις το θάνατο, τα κυνηγητά των αδύναμων μεταναστών τα βράδια, στα στενά της Ομόνοιας. Προβάλλεις ιδεολογία μίσους, βαρβαρότητας, αποκλεισμών. Προβάλλεις πολιτική ανωμαλία.

Οι φασίστες δεν είναι ένα ακόμη κόμμα που πρέπει να μάθουμε τις απόψεις τους, είναι πολύ γνωστές οι απόψεις και οι δράσεις τους, γιατί είναι ένα κόμμα που έχει δράσεις, πριν ακόμα γίνει κόμμα. Οι φασίστες έχουν δράση, νύχτα κυρίως, με κυνηγητά, τρόμο και αίμα, με δολοφονίες και απειλές, εδώ και παντού στην Ευρώπη και σε κάθε δεκαετία, όποτε είχαμε τέτοια φαινόμενα.

Προβάλλεις την πιο απεχθή ιδεολογία που έφτιαξε ο αρρωστημένος νους του ανθρώπου και εκμεταλλεύεται, ανέχεται, υποθάλπει, γεννά το κοινωνικοοικονομικό μας σύστημα, αυτό που όλοι έχουμε αγαπήσει, ο καπιταλισμός, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του σε εποχές κρίσης.

Δεν προβάλλεις το Χίτλερ, τον Γκαίμπελς, για να σου λένε ότι θα φτιάξουν μια Γερμανία για τους Γερμανούς, όταν ξέρεις ότι θα γεμίσουν με αίμα την Ευρώπη.

Δεν προβάλλεις το Χίτλερ και τον Γκαίμπελς χωρίς να γνωρίζεις ότι φτιάχνουν στρατόπεδα Εξόντωσης και χωρίς να κάνεις κουβέντα για αυτά.

Κάποια αυτονόητα:
Το ότι είμαστε μαζί σε ένα χώρο δουλειάς, δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε, αποδεχόμαστε όσα λέγονται, προβάλλονται, υιοθετούνται, ευθέως ή πλαγίως. Η πολυφωνία επιβάλλει συγκατοικήσεις, όμως η πολυφωνία επιβάλλει καταγγελίες, “κατηγορώ”, αποστάσεις από εκπομπές με αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα. Μετά από τρία χρόνια κρίσης εδώ στην Ελλάδα, είμαστε όλοι ψιλιασμένοι, υπεύθυνοι, κανείς δεν είναι αθώος, το τέρας καραδοκεί, δεν το χαϊδεύεις, δεν το ταΐζεις, δεν το θαυμάζεις, δεν το αγνοείς, το τσακίζεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις.

Έχουμε εμπειρία πια η ανθρωπότητα από όλα αυτά, έχουν συμβεί και σε παλιότερες δεκαετίες, το λέμε συνεχώς, έχουμε γνώση της αφέλειας και της άγνοιας, συνειδητής ή όχι, που εκατομμύρια ανθρώπων στο παρελθόν, ενώ έβλεπαν το μακελειό να έρχεται, έκρυψαν το κεφάλι τους στο χώμα.”


Ακούστε εδώ ολόκληρη την εκπομπή (8/4)

 

ΟΧΙ τέτοιο όχι…

Επειδή ήδη οι ένοχοι προσκυνημένοι Νενέκοι, βγαίνουν σε παράθυρα και πάνελ προσπαθώντας να αποδομήσουν το ΟΧΙ, οφείλουμε εξαρχής να πούμε ότι το ΟΧΙ της Κύπρου, όχι μόνο δεν αποτελεί ήττα, αλλά είναι ένα άριστο μάθημα, για τους λαούς όλης της Ευρώπης, κυρίως όμως του Νότου.
Ήταν ένα άριστο μάθημα για όσους νομίζουν ότι οι λύκοι  της Ευρώπης καταλαβαίνουν από διάλογο και από επιχειρήματα. Ήταν ένα άριστο δίδαγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι με την διαπραγμάτευση και την επαναδιαπραγμάτευση, μπορεί να πειστεί η Μαφία του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Ήταν ένα ατράνταχτο επιχείρημα, ότι δεν τολμάς να επισκεφτείς την έδρα των λύκων για συζήτηση, κυρίως όσο επιμένεις να παραμένεις αρνί…


Το ΟΧΙ της Κύπρου, βάλσαμο στις πληγωμένες υπερηφάνειες όλων των Ελλήνων, αναστάτωσε την Ευρώπη και μέρος του πλανήτη, για περισσότερο από μια εβδομάδα, αν και δεν ήταν ένα καθαρό ΟΧΙ, του Κυπριακού λαού, με αποφασιστικότητα, βάθος και περιεχόμενο ρήξης. Δεν ήταν ένα καθολικό όχι ανθρώπων έτοιμων για όλα. Δεν ήταν ένα όχι πολέμου, αλλά συμβιβασμού και  συνθηκολόγησης . Ήταν ένα όχι, αποφυγής των χειρότερων, ένα καθαρά αμυντικό όχι. Παρόλα αυτά ταρακούνησε αυτούς που μέχρι σήμερα δεν είχαν συνηθίσει σε τέτοια όχι. Και αυτό είναι ευχάριστο και καλοδεχούμενο.
Το καθαρό δίδαγμα που βγαίνει από αυτό το crash test, είναι ότι ένα ΟΧΙ, πρέπει να είναι ρωμαλέο, δυνατό, μαζικό. ΟΧΙ αμφισβήτησης των πάντων, όχι του μέρους. ΟΧΙ ρήξης με το σύνολο και όχι με δευτερεύουσες πτυχές. Ημίμετρα, ψευδαισθήσεις, αυταπάτες εδώ δεν χωρούν. 

Στον κηρυγμένο πόλεμο δεν πας να πολεμήσεις, με σφεντόνες. Πας με όπλα και πυρομαχικά. Και τα όπλα και τα πυρομαχικά, σήμερα είναι η απόφαση ενός λαού. Αυτήν παίρνεις μαζί σου και πας στις Βρυξέλλες. Την ορμή του λαού μαζί με την καλή του προετοιμασία και εκπαίδευση για τα πολύ δύσκολα. Έτσι πας στις ξένες πρωτεύουσες,  όχι για να διαπραγματευτείς, αυτό πια είναι αστείο, αλλά για να ανακοινώσεις τις προθέσεις σου και τις αποφάσεις σου.

Αν δεν υπάρχει η δύναμη, η θέληση και η επίγνωση ενός λαού, η καθαρή του διάθεση και ετοιμότητα για ΟΛΑ, δεν πας πουθενά. Κάθεσαι και περιμένεις να πεθάνεις αργά και βασανιστικά. Αλλιώς ετοιμάζεσαι για να πεις το ΟΧΙ, ετοιμάζοντας και τον λαό για τα δύσκολα που έρχονται.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, νομίζω επλήγησαν κυρίως οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, για διαπραγμάτευση και διάλογο, η επιμονή του για λύση εντός Ευρώ, η πίστη του ότι λύση για το θύμα μπορεί να υπάρξει, μόνο μέσα από την καλή διάθεση του δολοφόνου.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι εντός Ευρώ, μόνο περιπέτειες έχει να περιμένει ο ελληνικός λαός, αυξανόμενες και εντονότερες. Λύση σε αυτήν την Ευρώπη, δεν πρόκειται να έρθει, πόσο μάλλον σε αυτό το σύστημα.

Από το παράδειγμα της Κύπρου, απεδείχθη ότι το τέλος του μονόδρομου που μας υπαγορεύουν και επιβάλλουν,  είναι ο θάνατος, της κοινωνίας, της οικονομίας, της χώρας, του λαού.

Από το παράδειγμα της Κύπρου φάνηκε ότι τέτοια ΟΧΙ φέρνουν χειρότερα αποτελέσματα. Φάνηκε ότι ΜΟΝΟ ένα βροντερό συνολικό και αδιαπραγμάτευτο ΟΧΙ μπορεί να εγγυηθεί θετικές εξελίξεις. Πριν όμως το μεγάλο λαϊκό ΟΧΙ, ας ξεκινήσουμε από τα ατομικά, μικρά, προσωπικά ΟΧΙ.

Όχι στα ατομικά παραμυθιάσματα.

Όχι στις ψευδαισθήσεις.

Όχι στον φόβο.

Όχι στην κοροϊδία.

Όχι στην άγνοια.

Όχι στην ενσωμάτωση.

Όχι στο προσωρινό βόλεμα.

Όχι στην ταπείνωση.

Όχι στην ευκολία.

Όχι στην ανάθεση.

 Όχι στις αναβολές.

ΥΓ. Η όποια δυσάρεστη εξέλιξη στον Κυπριακό λαό και η σύνδεσή της με το ΟΧΙ του, δεν θα μας κάνει να ξεχάσουμε, την καταστροφή, την φτώχεια και την εξαθλίωση που έχουν δημιουργήσει στην χώρα μας οι ξεπουλημένοι οπαδοί του ΝΑΙ. Και μόνο που χρησιμοποιούν τις επιπτώσεις του ΟΧΙ εκεί, για να αποδείξουν την ορθότητα των εδώ, επιλογών τους, τους κάνει δυο φορές ένοχους, καταδικαστέους και σιχαμένους.

Θύμιος Κ.

 

ΤΩΡΑ…

Όσο τους αφήνουμε τόσο το χειρότερο. Όσο είναι πολλοί αυτοί που ελπίζουν ότι σύντομα θα έρθει κάποια λύση, τόσο το χειρότερο γι αυτούς αλλά και για όλους μας. Όσο υπάρχουν ακόμη εθελοντές τυφλοί που δεν βλέπουν, σύντομα θα χάσουμε το φως μας όλοι μας. Όσο υπάρχουν αφελείς, σε λίγο δεν θα υπάρχει κανείς.

Το ευρωπαϊκό σύστημα εξουσίας,  και  το θυγατρικό του ελληνικό, είναι αδίστακτο και επικίνδυνο. Έπρεπε να είχε τελειώσει ΧΤΕΣ, με κάθε μέσον και τρόπο. Ήδη σήμερα είναι αργά και η όποια προσπάθεια ανατροπής τους γίνεται δυσκολότερη, αλλά πάντα αναπόφευκτη.

Τα όσα αποφασίστηκαν για την Κύπρο, αποδεικνύουν ότι,  το πιο άδικο σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο καπιταλισμός, εξελίσσεται σε  δολοφόνο. Σε αδίστακτο εγκληματία, με αρρωστημένη φαντασία. Χαντάκωσαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, τις χώρες τις Βαλτικής. Χαντακώνουν τις χώρες των Βαλκανίων, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία. Ετοιμάζουν το κλίμα για την καταστροφή της Γαλλίας και Ιταλίας, ενώ η ύφεση αγγίζει τις χώρες του «ισχυρού» βορρά, όπως η Ολλανδία. Εξοντώνουν την Ελλάδα, με οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς τύπου Μέγκελε.

Ήρθε η σειρά και της Κύπρου, της χώρας που μέχρι πριν 2 χρόνια ήταν ο παράδεισος ανάπτυξης και κερδοφορίας, του καπιταλισμού. Όπως παράδεισος και παράδειγμα ήταν πριν 5 χρόνια η Ιρλανδία (ο ιρλανδικός τίγρης). Από την μια μέρα στην άλλη, η καπιταλιστική μηχανή του κιμά, αλέθει την μια μετά την άλλη, χώρα και μαζί με αυτήν τους λαούς τους. Τους πιο αδύναμους, τους πιο ανίσχυρους.  

Τις λαϊκές πλειοψηφίες.

Το τέρας αυτό δεν χορταίνει. Ούτε πρόκειται να χορτάσει. Μόνο αν χρησιμοποιήσει το μεγαλύτερο όπλο του, τον πόλεμο. Το έχει ξανακάνει σε εποχές παρόμοιες με την δική μας. Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929, τελείωσε και έκλεισε με τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και τα εκατομμύρια νεκρών του.

Όλοι εμείς που διαφωνούμε με όσα γίνονται, όλοι εσείς που πιστεύετε ότι μόνο έτσι θα λυθούν τα προβλήματα είμαστε υποψήφιος κιμάς.

Οι γνώσεις μας, τα όνειρά μας, οι σκέψεις μας, οι αγωνίες μας, οι δημιουργίες μας, οι αντιφάσεις μας, τα είναι μας, είναι ήδη σκόνη, αέρας, τίποτα, στην παγκόσμια διαδικασία ανάκαμψης, του άρρωστου καπιταλισμού. Δεν μας βλέπουν ως πολίτες, εργάτες, επιχειρηματίες, οντότητες με ψυχή, νου και ιδέες, αλλά λιπαντικό για να ξεμπλοκάρει η μηχανή. Κάρβουνο για να ξαναλειτουργήσει η τεράστια κερδοφορία τους. Θύματα που τους είναι αναγκαία για να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Μας έχουν όλους νεκρούς γιατί έτσι μόνο θα πάρει μπρος ξανά η μηχανή του κέρδους. Τα όποια πειράματα με τα δημοσιονομικά σύμφωνα σταθερότητας, τα μνημόνια, τα περιοριστικά μέτρα κλπ, είναι παράταση πριν ηχήσουν τα όπλα.

Σε αυτή την κατάσταση, η αποδέχεσαι τον ρόλο του νεκρού, αναμασώντας τις ανοησίες περί ανάπτυξης που έρχεται και μονόδρομων ή αλλάζεις το σενάριο και από υποψήφιος νεκρός,  «σκοτώνεις»  εσύ το σύστημά τους, τις ιδέες τους, τις πρακτικές τους, τα επιχειρήματά τους, τις απειλές τους, τους παπαγάλους τους, τους εκπροσώπους τους. Και πρώτα από όλα «σκοτώνεις» τον φόβο σου, την αφέλειά σου, την αμάθειά σου και την ατολμία σου.
ΤΩΡΑ, γιατί είναι ήδη αργά.

Θύμιος Κ.

 

Παρανομία

Νιώθω ότι είμαι παράνομος. Ήξερα ότι θα συμβεί, αλλά δεν περίμενα να συμβεί τόσο γρήγορα. Το συνειδητοποιώ καθημερινά, σε ότι και αν κάνω. Ότι και αν βλέπω, ότι και αν ακούω, ότι και αν διαβάζω. Ότι και αν σκέφτομαι. Δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο, δεν το επιθυμούσα. Παρόλα αυτά συνέβη.


Νιώθω λοιπόν παράνομος, γιατί δηλώνει νόμιμος, με στόμφο, ο Ε. Βενιζέλος, που εκτός των άλλων είχε στο σπίτι του μια λίστα, κάτι απόρρητα σχέδια άμυνας και ποιος ξέρει τι άλλο.

Νιώθω παράνομος, γιατί σχεδόν πια, είναι μονόδρομος επιβίωσης.

Νιώθω παράνομος, γιατί αυτοί που δηλώνουν νόμιμοι και λάτρεις της νομιμότητας, έχουν κάνει και κάνουν το μεγαλύτερο κακό σε αυτόν τον τόπο.

Νιώθω παράνομος γιατί έτσι νιώθω ελεύθερος.
Νιώθω παράνομος γιατί έστω και έτσι αναγνωρίζω την ύπαρξη και το όριο, κάποιου νόμου, σε αντίθεση με τους «νόμιμους», που δεν αναγνωρίζουν κάποιο όριο.

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Σαμαράς, που με εκπληκτική ευκολία κάνει τα αντίθετα, από αυτά που υποσχέθηκε στους πολίτες του, υποκλέπτοντας τους –και πάλι- την ψήφο.

Νιώθω παράνομος, γιατί με τέτοια ποιότητα  και τόση ποσότητα νομιμότητας, καλό είναι να είσαι απέναντι.

Νιώθω παράνομος γιατί θέλω κι εγώ να δοξαστώ. Γιατί θέλω να με υπολήπτονται οι συμπολίτες μου και να μου στήσουν ανδριάντα, όπως  σε τόσους και τόσους «νόμιμους πατριώτες», μεγάλης κλάσης.

Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να έχω την πραγματική εύνοια των ΜΜΕ.

Νιώθω παράνομος για να έχω αξιόλογους συναδέλφους. Το απαύγασμα δηλαδή, του επιχειρηματικού, οικονομικού, ακαδημαϊκού  και πολιτικού κατεστημένου της χώρας.

Νιώθω παράνομος, γιατί δεν αντέχω την νομιμότητά τους.

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Προβόπουλος, ο Στουρνάρας, ο Κόκαλης, ο Παπανδρέου, ο Λοβέρδος, ο Πρετεντέρης και καμιά 200αριά ακόμα.

Νιώθω παράνομος, γιατί καλύτερα …παρά, αντί για …υπό.

Νιώθω παράνομος, γιατί έμαθα από μικρός να παίζω κρυφτό.

Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, παραβατικά. Να βρίζει, να μισεί, να κάνει δολοφονικές σκέψεις κλπ

Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να γοητεύεται από το παράνομο.

Νιώθω παράνομος, γιατί ξέρω ότι το παράνομο, υπό προϋποθέσεις, μαζικότητας μαχητικότητας, οργάνωσης,  είναι πολύ αποτελεσματικό.

Νιώθω παράνομος, γιατί έχει ενδιαφέρον.

Νιώθω παράνομος για να κρατηθώ καθαρός, μακριά από την σαπίλα τους.

Νιώθω παράνομος γιατί έχω περάσει με κόκκινο. (μια φορά στην Αλίμου).

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι όλοι παράνομοι γύρω μου. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, χρωστάνε, σε τράπεζες εφορίες, κρύβονται από ελεγκτές, τηλέφωνα, εισπρακτικές. Δεν απαντάνε σε απόκρυψη, σε μη γνωστούς αριθμούς.

Νιώθω παράνομος γιατί και εγώ χρωστάω, κρύβομαι, αποφεύγω τηλεφωνήματα.

Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να είμαι έτοιμος για όσα έρχονται.

Νιώθω παράνομος γιατί με ανάγκασαν να γίνω και κάνουν ότι μπορούν για να παραμείνω ως  τέτοιος.

Νιώθω παράνομος επειδή έτσι γεννήθηκα.

Νιώθω παράνομος επειδή δεν μου άφησαν άλλο δρόμο.

Νιώθω παράνομος γιατί θέλω να κάνω αυτούς παράνομους. Σύντομα.

Νιώθω παράνομος, επειδή το οφείλω στον εαυτό μου και σε όλους μας.

(Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 14 του Unfollow)
Θύμιος Κ.

 

Τρομοκράτες, από τρομοκράτες

Πίστευα και πιστεύω ότι ο ένοπλος αγώνας μικρών ομάδων, το περίφημο αντάρτικο πόλεων, τα χτυπήματα μεμονωμένων στόχων, όχι μόνο δεν φέρνουν αποτέλεσμα, αλλά αρκετές φορές ισχυροποιούν τους μηχανισμούς του κράτους και οδηγούν τις κοινωνίες σε πιο συντηρητικές θέσεις και επιλογές.


Τελευταίως όμως συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην «ταράζεται» από τέτοια κρούσματα,  να μην φοβάται για την σκλήρυνση  των κατασταλτικών μηχανισμών, ούτε για την ενδεχόμενη συντηρητική στροφή της κοινωνίας. (Τα δύο τελευταία τα θεωρώ πια δεδομένα). Και νιώθω ότι δεν σκέφτομαι μόνο εγώ έτσι. Με έκπληξη συναντώ παρόμοιες απόψεις, από ανθρώπους που δεν το περίμενα. Όπου και αν διαβάσω, ότι και αν ακούσω πιάνω πάνω κάτω το ίδιο κλίμα, που περικλείεται στις εξής οργισμένες φράσεις.
«Δολοφόνοι είναι αυτοί στην κυβέρνηση, τρομοκράτης είναι ο Σαμαράς και οι Υπουργοί του, κόβουν συντάξεις, μισθούς, εγκληματούν, μαζί με τα παπαγαλάκια τους, έχουν τσακίσει την κοινωνία. Μας εξοντώνουν, μας καταστρέφουν, μας σκοτώνουν» και διάφορες παρόμοιες φράσεις.

Νιώθω ότι για μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η αναταραχή που έχει έρθει, δεν είναι ενόχληση. Όχι επειδή τους αρέσει, αλλά επειδή την θεωρούν λύση.  Πιθανή λύση, ή έναρξη μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει σε λύση. Περίπου το ίδιο πιστεύω κι εγώ. Το έχω γράψει και στο παρελθόν. Το μοναδικό φως στο τούνελ, είναι μια δυναμική εξέγερση που θα τσακίσει όποιον επί τρία χρόνια, κοροϊδεύει, και στρέφεται κατά του λαού, με τα δήθεν αναγκαστικά μέτρα και τα ακραία διλλήματα και πιθανόν να οδηγήσει σε κάτι καλύτερο. Ριζικά καλύτερο. Βέβαια εγώ ως «κολλημένος» , έχω πολύ συγκεκριμένα μέσα στο μυαλό μου την ενδεχόμενη λύση… αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Είναι του μέλλοντος.

Νομίζω ότι η άρχουσα τάξη της χώρας  -με τις κυβερνήσεις της και τα καθεστωτικά ΜΜΕ-,  δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς έχει δημιουργήσει. Τι έχουν πυροδοτήσει στα μυαλά και στις συνειδήσεις των πολλών. Πόσο έχουν αποδομήσει έννοιες όπως, νομιμότητα, υπακοή στον Νόμο, φόβος μπροστά στην παρανομία, εγκράτεια, ατομική ευθύνη. Έχω την αίσθηση ότι έχουν δημιουργήσει στρατιές από «τρομοκράτες». Ανθρώπους έτοιμους να χάσουν αρκετά, για να μην χάσουν κι άλλα. Ανθρώπους που σε άλλες εποχές θα δίσταζαν να εκφράσουν την συμπάθεια, την  αλληλεγγύη ή και την ανοχή τους,  σε τρομοκράτες με καλάσνικωφ, αλλά τώρα το κάνουν δημόσια και με παρρησία. Όχι γιατί θεωρούν σωστό και καλό να σκοτώνεις, αλλά επειδή βλέπουν καθημερινά «σκοτωμένους», επειδή εξοικειώθηκαν με θανάτους, επειδή δεν βρίσκουν  νόημα πια σε ότι κάνουν, αν κάνουν.  Και επειδή στην αναγκαστική ηρεμία τρόμου και φόβου, που σπέρνουν οι σωτήρες, προτιμούν την φασαρία και την αναστάτωση  για να ξεφορτωθούν τους σωτήρες. Συνομιλώ με πολλούς ανθρώπους, που είναι έτοιμοι να αποδεχτούν οτιδήποτε, ορθώνεται απέναντι, από την μνημονιακή λαίλαπα. Ότι και αν είναι αυτό! Και αυτό είναι κατόρθωμα των εγκληματικών πολιτικών επιλογών, των τελευταίων 3 χρόνων.

Αυτόν τον συλλογικό παραλογισμό, κάποτε μπορούσε μόνο η Αριστερά να τον κουμαντάρει. Τώρα νιώθω ότι δεν μπορεί… ακόμη.

Αυτοί που κυβέρνησαν και κυβερνούν, δεν σέβονται την οργή μας. Δυστυχώς γι αυτούς. Δεν σέβονται την υπομονή και την καρτερικότητά μας. Δεν σέβονται έναν λαό που  προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία του και τον τόπο του όρθιο και αυτοί τον εμπαίζουν και τον προκαλούν.  Νιώθω ότι μας εξοπλίζουν, γρήγορα και επικίνδυνα και ξέρω ότι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη τρομοκρατία, είναι αυτή που προέρχεται από έναν αποφασισμένο λαό, κατά του δυνάστη του.

Νιώθω, ότι μας κάνουν «τρομοκράτες», αλλά δεν ανησυχώ.

Γιατί νιώθω ότι αυτό που θα γίνει, θα είναι κάτι μεγαλύτερο και  δυνατότερο, από μια απλή τρομοκρατική πράξη, ρουτίνας.

(Όπως πάντα μάλλον βιάζομαι… Αλλά το θέμα είναι ότι βιάζονται και οι αντίπαλοι.)

Θύμιος Κ.

 

Νοικοκυραίοι και Νοικοκύρηδες

Δύο ίδιες λέξεις, σχεδόν ομόηχες, με διαφορετική χρήση και σίγουρα με διαφορετική έννοια. Η λέξη «νοικοκύρηδες» περιγράφει την προκοπή ενός ανθρώπου, την αξιοσύνη του, τον κόπο και τα αγαθά που κέρδισε και διατήρησε από την δουλειά του. Την ικανότητα και την ιδιότητα που έχει να είναι τακτικός, προσεκτικός, συνετός. Η λέξη «Νοικοκυραίοι», περιγράφει αυτό που εννοούν οι πολιτικοί όταν αναφέρονται σε αυτούς.

Αφορμή για τον διαχωρισμό αυτόν αποτέλεσε η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, σε συνέντευξη του στον Ν. Χατζηνικολάου, περί νοικοκυραίων, λέγοντας χαρακτηριστικά, «είμαστε και εμείς νοικοκυραίοι», βάζοντας ένα ακόμη τουβλάκι στο συντηρητικό προφίλ που χτίζουν μεθοδικά εκεί στον Σύριζα, για το νέο μεγάλο κόμμα… της κεντροαριστεράς, το οποίο και αυτό θα σώσει τον τόπο!

Οι νοικοκυραίοι, είναι η κατάντια του τόπου. Είναι αυτοί που μας έφεραν εδώ. (μεταξύ άλλων). Είναι αυτή η φάρα, που ψήφιζε αυτόν που τους έταζε τα περισσότερα. Είναι οι αρπακολλατζήδες, ελληναράδες, ασπόνδυλα, λαμόγια, που ξεπουλιόντουσαν με εκπληκτική ευκολία, σε όποιον έδινε τα περισσότερα. Είναι ο φιλήσυχος εαυτούλης του καθενός, είναι ο ασπόνδυλος γλείφτης, ο συμφεροντολόγος μικροαστός, ο επαγγελματίας βολεμένος.  Ο ακαλλιέργητος, αστοιχείωτος, αμόρφωτος έλληνας, που επιλέγει με κριτήριο το προσωπικό όφελος και μόνο, αδιαφορώντας για το σύνολο. Νοικοκυραίοι είναι αυτοί που δεν επιβεβαίωσαν ποτέ την ερμηνεία της λέξης.

Μια σάπια κατηγορία συμπολιτών μας, σύμμαχοι του πιο βρώμικου μέρους του πολιτικού συστήματος, στυλοβάτης της λογικής της αρπακόλλα και του «δε βαριέσαι». Αυτοί που επί δεκαετίες στήριζαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη «νοικοκυραίοι», χρησιμοποιείται μόνο από πολιτικούς, των δύο αυτών κομμάτων. Εσχάτως χρησιμοποιήθηκε και από τον πρόεδρο του Σύριζα, όχι τυχαία…

Η χώρα, η ελληνική κοινωνία, δεν θέλει  νοικοκυραίους. Και κυρίως δεν θέλει φορείς που γλείφουν αυτούς τους νοικοκυραίους. Δεν θέλει πολιτικούς σχηματισμούς που χαϊδεύουν τα αυτιά των νοικοκυραίων, ή «παίζουν» με τα ταπεινά ένστικτά τους. Η χώρα, ίσως να θέλει νοικοκύρηδες, στο σπίτι και στο μυαλό, (μεταξύ άλλων και ύστερα από πολλές διαδικασίες). Δεν είναι δυνατόν μετά από τρία χρόνια μνημονίων, οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής ισοπέδωσης, η «υποψήφια κυβερνώσα αριστερά», παίζοντας στο ακροδεξιό ταμπλό, να λανσάρει παρωχημένες εικόνες και έννοιες. Αν μη τι άλλο ας το κάνει με πιο μοντέρνο τρόπο.

Η ελληνική κοινωνία, τον μόνο που δεν χρειάζεται τώρα, είναι οτιδήποτε έχει να κάνει, με τάξη και  τακτοποίηση.  Δεν μπορεί να προχωρήσει αν απλώς τακτοποιήσει τα ανοιχτά θέματά της. Αυτό που μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά είναι το ακριβώς αντίθετο. Αταξία.

Με σκοπό, στόχο και βασικό σύνθημα, « όχι άλλους νοικοκυραίους».

Και μαζί με αυτό, τα κλασικά.  Όχι άλλη νομιμότητα του Δένδια, όχι άλλη ησυχία, όχι άλλη υπομονή. Όχι άλλες αναβολές.