RSS

Category Archives: Εργατικά ατυχήματα

Σταυρώνουν τους εργαζόμενους…Νεκρός εργάτης στη ΛΑΡΚΟ

Το Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας εκφράζει την βαθύτατη θλίψη του αλλά και την οργή του για το νέο θανατηφόρο και εργατικό ατύχημα που έγινε σήμερα Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου, στις 11:00 το πρωί εν ώρα εργασίας στη ΛΑΡΚΟ και είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός νέου εργαζόμενου 42 ετών και πατέρα  τριών  παιδιών.

Δυστυχώς για την οικογένεια των εργαζομένων ο θάνατος ξαναχτύπησε… και όχι με ευθύνη τους αλλά με ευθύνη των ανεύθυνο-υπεύθυνων Διοικούντων της ΛΑΡΚΟ και κατ΄ επέκταση των Κυβερνώντων, που στην κυριολεξία έχουν εγκαταλείψει τους εργαζόμενους στην τύχη τους, χωρίς κανένα έλεγχο των άθλιων συνθηκών εργασίας, με ανυπαρξία των ελάχιστων συνθηκών υγιεινής και ασφάλειας και μοναδική τους επιθυμία το ξεπούλημα της μεγάλης αυτής εταιρείας «άρον –άρον».

Το αν σταυρώνονται οι εργαζόμενοι λίγο τους ενδιαφέρει.

Καλούμε την Δικαιοσύνη να παρέμβει άμεσα για την πλήρη διαλεύκανση  των συνθηκών του ατυχήματος και την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων. 

ergatis

Advertisements
 

Δύο «ατυχήματα» μέσα σε τρεις μέρες στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη

Δεύτερο εργατικό «ατύχημα» μέσα σε τρεις μέρες καταγράφηκε στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Το τελευταίο έγινε, προχτές, απόγευμα Δευτέρας, στο ναυπηγείο Χαλκίτη. Θύμα αυτή τη φορά 30χρονος εργαζόμενος, ο οποίος ήταν ανασφάλιστος. Νοσηλεύεται στο Θριάσιο Νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένος στο κεφάλι.

Ο εργαζόμενος, μέλος συνεργείου, εκτελούσε εργασίες καθαρισμού και βαφής στο σκάφος αναψυχής «ΗΡΑΚΛΗΣ Λ». Ήταν ανεβασμένος σε σκαλωσιά – παγίδα. Δεν έφερε ούτε ένα από τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας, όπως είναι τα προστατευτικά κιγκλιδώματα (ρέλια). Το αποτέλεσμα ήταν ο εργαζόμενος να κάνει βουτιά με το κεφάλι από ύψος περίπου 3 μέτρων.

Την περασμένη Παρασκευή, στο επισκευαζόμενο πλοίο «ΘΕΟΛΟΓΟΣ Π», ναυτεργάτης κάηκε από ατμούς στην πλάτη και νοσηλεύεται με σοβαρά εγκαύματα στο ΚΑΤ.

Προχτές, η μεικτή 5μελής Επιτροπή για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας στη Ζώνη, από έλεγχο που διενήργησε σε άλλο Ναυπηγείο (Ψίχαλης), εντόπισε ότι με ευθύνη του ναυπηγείου και των εργολάβων, εργαζόμενοι τριών συνεργείων που εκτελούν επισκευαστικές εργασίες στο σκάφος αναψυχής «ARMONI SEA», δούλευαν χωρίς κανένα μέτρο προστασίας. Ο φορητός φωτισμός ήταν 220 βολτ, αντί για 42 που προβλέπουν οι κανονισμοί και είναι τύχη που δεν κάηκε εργαζόμενος. Γίνονταν εργασίες με χρήση φλόγας χωρίς κανένα πυροσβεστικό μέσο! Τα δύο από τα τρία συνεργεία δεν είχαν άδεια εργασιών.

Τα δύο απανωτά εργατικά «ατυχήματα» – και μάλιστα σε περίοδο όπου η δουλειά στη Ζώνη είναι ελάχιστη – αλλά και τα αποτελέσματα των ελέγχων της μεικτής Επιτροπής είναι απτή απόδειξη ότι οι εργοδότες (εφοπλιστές και εργολάβοι), πατώντας στην τρομακτική ανεργία που μαστίζει τον κλάδο και επειδή τα μέτρα ασφαλείας είναι «χρόνος και χρήμα», πάνε να μετατρέψουν τη Ζώνη σε καρμανιόλα. Ταυτόχρονα, οι εργοδότες αξιώνουν – αίτημα που έχουν υποβάλει και γραπτώς – την κατάργηση ακόμα και των μεικτών 5μελών Επιτροπών Ελέγχου στη Ζώνη για να δρουν εντελώς ανενόχλητοι.
 

Μπαγκλαντές: 120 "παράπλευρες απώλειες" στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους

Χιλιάδες εργάτες διαδηλώνουν μετά την καταστροφική πυρκαγιά με 120 νεκρούς σε εργοστάσιο 
Νέα πυρκαγιά σήμερα σε κτίριο με βιοτεχνίες ενδυμάτων
Αναδημοσίευση από 902.gr
Υπό έλεγχο τέθηκε η νέα πυρκαγιά που ξέσπασε το πρωί της Δευτέρας στην Ντάκα, σε κτίριο που στεγάζει πολλές βιοτεχνίες ενδυμάτων, περίπου 48 ώρες μετά την πυρκαγιά που προκάλεσε το θάνατο τουλάχιστον 120 ανθρώπων σε εργοστάσιο υφαντουργίας, κοντά στην πρωτεύουσα του Μπαγκλαντές. Η σημερινή πυρκαγιά, που δεν είχε θύματα, ξέσπασε το πρωί στην Ντάκα σε κτίριο δώδεκα ορόφων στο οποίο στεγάζονται τέσσερις βιοτεχνίες ενδυμάτων. «Οι περισσότεροι εργάτες κατάφεραν να φτάσουν σε ασφαλές μέρος στο διπλανό κτίριο, αφού πρώτα έσπασαν τα κάγκελα», δήλωσε ο υποδιοικητής της αστυνομίας της Ντάκα, αποκαλύπτοντας την άθλια κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας στο Μπαγκλαντές.

Εν τω μεταξύ χιλιάδες εργάτες στην υφαντουργία και τις βιοτεχνίες ενδυμάτων της χώρας διαδήλωσαν τη Δευτέρα, ζητώντας καλύτερες συνθήκες ασφαλείας στους χώρους εργασίας τους, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε το Σάββατο  από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία σε αποθήκη του εργοστασίου της «Tazreen Fashion». Περισσότεροι από 1.000 εργαζόμενοι σε εργοστάσιο-φασόν, που δουλεύει για δυτικές φίρμες όπως ο ολλανδικός όμιλος «C&A», ο γαλλικός «Carrefour» και ο σουηδικός «Ikea» παγιδεύτηκαν στις φλόγες. Τα 110 θύματα, ανάμεσά τους πολλές γυναίκες, πέθαναν από ασφυξία ή δηλητηρίαση ή πηδώντας στο κενό στην προσπάθειά τους να σωθούν.
«Οι εργάτες πολλών εργοστασίων εγκατέλειψαν τις δουλειές τους για να συμμετάσχουν στη διαδήλωση. Θέλουν οι ιδιοκτήτες της “Tazreen” να τιμωρηθούν παραδειγματικά», τόνισε ο αρχηγός της αστυνομίας της Ντάκα Χαμπιμούρ Ραχμάν.

Χαρακτηριστικές για το γεγονός ότι και αυτή η πολύνεκρη τραγωδία αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα στο κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους είναι οι επισημάνσεις του διευθυντή της Πυροσβεστικής, Μοχάμεντ Μαχμπούμπ: Η πλειοψηφία των θυμάτων εγκλωβίστηκε στο εσωτερικό του εργοστασίου, στους επάνω ορόφους, καθώς η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στην αποθήκη του ισογείου και το κτίριο δεν είχε καμία έξοδο κινδύνου.

«Το κτίριο είχε τρία κλιμακοστάσια, εκ των οποίων όλα οδηγούσαν εσωτερικά στο ισόγειο», σημειώνει ο Μ.Μαχμπούμπ, «έτσι οι εργάτες δεν μπορούσαν να βγουν έξω όταν η φωτιά αγκάλιασε το κτίριο. Αν υπήρχε τουλάχιστον μία έξοδος κινδύνου στο εξωτερικό του εργοστασίου, οι απώλειες θα ήταν πολύ μικρότερες».

Για να γίνουν αντιληπτά τα καπιταλιστικά κέρδη και συμφέροντα που κρύβονται πίσω και από αυτό το έγκλημα, αναφέρουμε ορισμένα ενδεικτικά στοιχεία, όπως τα σημειώνει το «Associated Press»: Το Μπαγκλαντές έχει περίπου 4.000 εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, ενώ η χώρα (δηλαδή οι βιομήχανοι) κερδίζει περίπου 20 δισ. δολάρια από την εξαγωγή προϊόντων κλωστοϋφαντουργίας, κυρίως προς τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και για λογαριασμό εταιρειών όπως οι «Wal-Mart», «JC Penney», «H&M», «Marks&Spencer», «Carrefour and Tesco».

 

Θανατηφόρο εργατικό "ατύχημα" στο Ορυχείο της ΔΕΗ στην Μεγαλόπολη

δημοσιεύθηκε χθες 18/8, στο ιστολόγιο “Καφενείο Μεγαλόπολης”

Εργατικό ατύχημα με έναν νεκρό είχαμε σήμερα το απόγευμα  στο Ορυχείο της ΔΕΗ στην Μεγαλόπολη.

Ο άτυχος εργαζόμενος , ο 45χρόνος Βαγγέλης Γιαννόπουλος του Παναγιώτη εργαζόταν στον αποθέτη λιγνίτη Θ21 στην αυλή λιγνίτη της μονάδας 3. Είχε ξεκινήσει την εργασία του στις 15.00 και είχε πάει στο μηχάνημα ολομόναχος ( όπως συμβαίνει και με πολλούς άλλους εργαζόμενους) και κατά τις 17.30 το μηχάνημα του βγήκε εκτός λειτουργίας. Επειδή δεν απαντούσε στις κλήσεις που του έκαναν στο σημείο πήγαν αμέσως άλλοι εργαζόμενοι οι οποίοι τον βρήκαν να έχει πέσει κάτω και σε άσχημη κατάσταση.


Αμέσως μεταφέρθηκε στο κέντρο Υγείας Μεγαλόπολης αλλά στην διαδρομή εξέπνευσε. 

Η Αστυνομία και κλιμάκιο της ΔΕΗ πραγματοποιούν έρευνες για να διαπιστώσουν τα ακριβή αίτια του ατυχήματος και ταυτόχρονα η σορός του άτυχου εργαζόμενου μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για να γίνει νεκροψία.

 Όλοι κάνουν λόγο για πολλές και μεγάλες ευθύνες της Διοίκησης της ΔΕΗ για το γεγονός ότι υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις στο προσωπικό και πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν μόνοι τους σε μεγάλα μηχανήματα και σε πολύ δύσκολες, επικίνδυνες και βαριές εργασίες.

 

ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ: Εργατικά ατυχήματα στο Βόλο, 6 μήνες απεργία στον Ασπρόπυργο

Στο τελευταίο τεύχος της Νέας Προοπτικής, στο ρεπορτάζ για την απεργία της Ελληνικής Χαλυβουργίας, επισημαίναμε στους εργάτες του εργοστασίου στη Μαγνησία, να σπάσουν την υποταγή στον Μάνεση «πριν θρηνήσουν και οι ίδιοι ανθρώπινα θύματα ανάμεσα στους συναδέλφους τους». Το παραπάνω γράφτηκε με αφορμή τον τραυματισμό του εργάτη Βασίλη Ζόλια στο εργοστάσιο του Βελεστίνου, όταν η οροφή του κτιρίου τινάχτηκε κυριολεκτικά στον αέρα. Και «πριν αλέκτωρ λαλήσει», ένα επιπλέον περιστατικό «ατυχήματος» έρχεται να ενισχύσει τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις: άλλος ένας εργάτης στο Βελεστίνο, ο Νίκος Σαρακατσάνος, τραυματίστηκε στο πρόσωπο την ώρα που εκτελούσε εργασίες καθαρισμού σε χώρο επισκευής κάδων του εργοστασίου.

Τα παραπάνω περιστατικά, δεν είναι συμπτώσεις, «ανθρώπινα λάθη», ή η «κακιά στιγμή», όπως επανειλημμένα έχουν προσπαθήσει να μας πείσουν σύσσωμοι όσοι νοιάζονται περισσότερο για τα κέρδη των αφεντικών απ’ όσο για τις ζωές των εργατών. Δηλαδή, οι ξεπουλημένοι εργοδοτικοί συνδικαλιστές, τα ΜΜΕ, και τα υποτιθέμενα «υπεύθυνα» ελεγκτικά όργανα του κράτους.


Τα εργατικά ατυχήματα οφείλονται στην πολιτική Μάνεση που προσπαθεί να μειώσει τη χασούρα από τις παραγγελίες που εδώ και 180 μέρες δεν εκτελούνται στον Ασπρόπυργο, την ίδια στιγμή που προσπαθεί με κάθε μέσο να πιέσει απεργοσπαστικά τους ηρωικούς Χαλυβουργούς του Ασπροπύργου να κάνουν πίσω στον αγώνα τους. Γι’ αυτό έχει εκτοξεύσει στα ουράνια τους ρυθμούς της δουλειάς στο Βελεστίνο, αναγκάζοντας τους εργάτες να δουλεύουν ως και 12 ώρες την ημέρα, επιβάλλοντας εντατικοποίηση της παραγωγής χωρίς προηγούμενο. Η αναπόφευκτη ανθρώπινη εξάντληση είναι το επιστέγασμα σε μια σειρά παράγοντες, όπως οι κακοσυντηρημένες εγκαταστάσεις και η παντελής έλλειψη μέτρων ασφαλείας και υγιεινής, που όλα μαζί διαμορφώνουν τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για «ατυχήματα» τέτοιου είδους.

Οι απεργοσπαστικές λογικές του Μάνεση που οδηγούν στην εντατικοποίηση, μέχρι τώρα δεν έχουν καταφέρει να πιάσουν τόπο. Ούτε καν στο επίπεδο της συγκάλυψης των εγκλημάτων, αφού έχουν εγκαίρως καταγγελθεί τα δυο περιστατικά, κατά κύριο λόγο από το Συνδικάτο Μετάλλου Μήτσος Παπαρήγας. Δεν έχουν καταφέρει ούτε το ηθικό των απεργών να κάμψουν. Ταυτόχρονα, τα δύο αυτά απανωτά περιστατικά αποδεικνύουν γι’ άλλη μια φορά, πως ο δρόμος του αγώνα και της απεργίας διαρκείας, που επέλεξαν οι Χαλυβουργοί του Ασπροπύργου είναι ο ενδεδειγμένος για την εργατική τάξη, σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν περιθώρια για υπαναχωρήσεις και συμβιβασμούς, ενώ ο δρόμος της υποταγής που ακολούθησε το σωματείο του Βόλου, οδηγεί σε αδιέξοδα και τραγωδίες. Καμπανάκια αφύπνισης πρέπει να χτυπήσουν στα αυτιά των εργατών του Βελεστίνου, να ξεπετάξουν την εργοδοτική συνδικαλιστική ηγεσία του σωματείου, να βάλουν φρένο στην ασυδοσία του Μάνεση δίνοντας χέρι βοήθειας στους συναδέλφους τους του Ασπροπύργου, που παραμένουν ούτως ή άλλως στις επάλξεις του αγώνα εδώ και 6 μήνες.

Γι’ αυτό και συνεχίζουν να προγραμματίζουν τη δράση τους που δεν έχει διακοπεί ούτε λεπτό με νέες κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις. Στα σχέδια του ΠΑΜΕ, επίσης, είναι να κάνει την πρωτομαγιάτικη συγκέντρωσή του στην πύλη της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο. Απορίας άξιο φυσικά, το γεγονός ότι για πρώτη φορά στα χρονικά το ΚΚΕ υποβαθμίζει τόσο πολύ την Εργατική Πρωτομαγιά, ουσιαστικά «καταργώντας» την απεργιακή πορεία της…

Κ. Αποστολόπουλος 

Πηγή:http://www.eek.gr

 

Εικόνα από το μέλλον μας

Σχόλιο βιβλιοφρικάριος:

Η επίθεση της καπιταλιστικής κυριαρχίας ακολουθεί πρωτόγνωρους -για τα ελλαδικά τουλάχιστον δεδομένα- ρυθμούς. Σαστισμένος ο κόσμος της εργασίας παρακολουθεί τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του, χάνει τον ορίζοντά του και απομένει να προσπαθεί να φανταστεί τον εαυτό του πώς θα εξακολουθεί να ζει μέσα στις καινούργιες συνθήκες εξαθλίωσης που διαμορφώνονται γι’ αυτόν. Την ίδια ώρα η γερμανική καπιταλιστική μηχανή κουνά το δάχτυλο και απειλεί με εξαΰλωση όποιον διαφωνεί με το δικό της οικονομικό μοντέλο (πολλοί το λένε και ανάπτυξης), ένα μοντέλο το οποίο υπόσχεται δημοσιονομική σταθερότητα και κοινωνική ισορροπία. Διεκδικεί μάλιστα και δάφνες επιτυχίας αφού -όπως επαίρονται οι γερμανοί πολιτικοί- κατάφερε ήδη να αντιμετωπίσει μια πρώτη κρίση τη δεκαετία του ’90. Μια μικρή γεύση για το πώς το κατάφερε αυτό και ποια στρώματα λεηλάτησε για να το καταφέρει δίνει ένας έλληνας εργάτης που ζει και εργάζεται εκεί. Και σίγουρα μοιάζει λίγο με το κουστούμι που ράβουν και για εμάς εδώ. Το αν αυτό θα είναι το κουστούμι της κηδείας μας ή της κυριακάτικης γιορτής μας, μόνο εμείς οι ίδιοι οι εργάτες θα μπορέσουμε να το καθορίσουμε…
ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΛΛΗΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ
Επιστολή που έστειλε στον καθηγητή του Χριστόφορο Βερναρδάκη, ένας παλιός φοιτητής του, που σήμερα, μετά τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Εσσεξ στη Μεγ. Βρετανία, εργάζεται σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Ιδού η …ανταπόκριση του…
Γεια σου Δάσκαλε,
Με αφορμή την ιστορική εμφάνιση σου στο φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας, πήρα το θάρρος να σου στείλω αυτό το mail, εκφράζοντας κάποιους προβληματισμούς σε συνδυασμό με μια παράθεση απόψεων και συμπερασμάτων από τη γερμανική κοινωνία, όπου βρίσκομαι και εργάζομαι. Πράγματι, η απουσία μου (φυσική και μόνο) από την εξελισσόμενη ελληνική κοινωνία με λυπεί βαθύτατα και ιδιαίτερα η απουσία μου από τους δρόμους, όπου κατά τη γνώμη μου δίνεται μια τεράστια μάχη πρωτίστως συνειδησιακή (προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας) και δευτερευόντως πολιτική, αλλά οι εξελίξεις στη γερμανική κοινωνία είναι επίσης μεγάλες και θα επεκταθώ σε αυτό στη συνέχεια.
Δεν ξέρω αν γνωρίζεις, αλλά δουλεύω σε ένα εργοστάσιο (ως ανειδίκευτος εργάτης) στο Dachau, με ελαστικό ωράριο και συνθήκες σχεδόν τραγικές. 8,5 ώρες την ημέρα, απο τις οποίες πληρωνόμαστε τις 8 και τη Παρασκευή 6 ώρες. Πολλοί εργάζονται για 400ευρώ και ή τα υπόλοιπα τα παίρνουν μαύρα ή απλά εργάζονται 30 ώρες το μήνα. Πολλοί εξ αυτών είναι και Γερμανοί, άλλοι έχουν βρει αυτήν την εργασία από Zeitfirma (είναι εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων όπου αν για παράδειγμα δουλεύουν με 10ευρώ την ώρα τα 2 απ’ αυτά τα παίρνει η εταιρία).
Με λίγα λόγια δεν υπάρχει καν συλλογική σύμβαση εργασίας παρά μόνο προσωπικά συμβόλαια. Όταν αναρωτήθηκα πως γίνεται τόσα χρόνια να έχουν παγώσει τους μισθούς και να έχουν ελαστικοποιήσει τόσο την αγορά εργασίας σε μια συζήτηση με Γερμανό εργάτη μου είπε ότι έφταιγε η ανεργία και τα ξεπουλημένα συνδικάτα. Το αστείο είναι πως μας έχουν παραδώσει και μια λίστα από πράγματα που απαγορεύεται να κάνουμε (όπως να μη βάζουμε το χέρι μας σε κινούμενη μηχανή) αλλά ουσιαστικά απαιτούν να κάνουμε, έχοντας υπογράψει πρώτα πως απαγορεύεται και σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος η εταιρία δεν φέρει καμιά ευθύνη.
Παλαιότερα, συνάδελφοι που δουλεύουν χρόνια εκεί (άνω των 20) μου είπαν πως αυτή η δουλειά που κάνουμε τώρα είναι (Akkord Arbeit) και πληρώνεται με 75% παραπάνω, αλλά όλα αυτά έχουν καταργηθεί, επίσης οι υπερωρίες πληρώνονται όταν συμπληρώσεις άνω των 50 ωρών (με 38 ώρες τη βδομάδα σταθερή εργασία). Πρώτη φορά εκλέχτηκε από το τμήμα παραγωγής ο επικεφαλής του συνδικάτου και γίνονται τεράστιες διαπραγματεύσεις να ανακτήσουμε δικαιώματα που είχαμε πριν. Προσπαθώ να συμμετέχω όσο πιο πολύ μπορώ και προς τιμήν τους λαμβάνουν υπόψιν τους μερικές μου επισημάνσεις.
Τώρα από πρώτη του Ιανουαρίου δεν χρειάζεται την Παρασκευή να δουλεύουμε 2 ώρες επιπλέον χωρίς πληρωμή (!!!!) και για πρώτη φορά πήραμε αύξηση 3%, αλλά είναι πολύ δύσκολο να πιέσουμε εντονότερα γιατί η εθνική ανομοιογένεια του εργατικού δυναμικού είναι τεράστια και οι φόβοι μεγάλοι. Επικεφαλής είναι Γερμανός ( από τους λίγους με κοινωνική συνείδηση και τα άλλα μέλη απο Γκάμπια, Σρι Λάνκα και Τουρκία). Ο εργοδότης απειλεί συνέχεια με μετακόμιση στην Τσεχία αφήνοντας μας άνεργους ή μας ενημερώνει πως «μπαίνει μέσα», ενώ η υπεραξία είναι απίστευτα μεγάλη. Την έχω υπολογίσει κουτσουρεμένα και είναι η εξής: σε 8 ώρες δουλειά, οι 6 πάνε στον εργοδότη, η 0,5 στο κράτος και η 1,5 την καρπώνεται ο εργάτης (με τα δικά του στοιχεία κέρδους)…
Αναρωτήθηκα γιατί συμβαίνει αυτό σε μια κοινωνία ευημερούσα. Γνωρίζοντας τα προβλήματα ένωσης της Γερμανίας και τη χρόνια ανεργία (άνω του 9% για χρόνια) δεν δικαιολογούσαν τέτοιες εργασιακές σχέσεις και μάλιστα σε ένα κράτος του Βιλλυ Μπραντ που ήταν πράγματι κοινωνικό. Έτσι άρχισα να συζητώ με Γερμανούς γι’ αυτήν την ηττοπάθεια του εργατικού κινήματος.
Ανακάλυψα ότι υπάρχει μια τρομερή απάθεια ανάμεσα στους εργαζόμενους (κυρίως μεσαίας τάξης) και το απέδωσα στην ελλιπή ενημέρωση άλλα και στη στροφή του SPD τελευταία χρόνια.
Δυστυχώς ανακαλύπτω πως ανάμεσα στους Γερμανούς αναπτύσσεται έντονα μια εθνική ανάταση που υπερκαλύπτει την κοινωνική συνείδηση. Η χρόνια προπαγάνδα της Bild, η οποία είναι η πρώτη σε πωλήσεις εφημερίδα κυρίως επειδή είναι πιο φθηνή (!!!) έχει κάνει καλά τη δουλειά της. Η παιδεία επίσης των Γερμανών τείνει να δημιουργεί εργατικούς υπάκουους και αυταρχικούς πολίτες (wer nur den lieben langen Tag, ohne Plag, ohne Arbeit verplempert, wer das mag, der gehört nicht zu uns – όποιος σπαταλά την ωραία μέρα χωρίς μόχθο και χωρίς δουλειά και σε όποιον αρέσει αυτό το πράγμα, ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΜΑΣ) και (wer die pfennige nicht ehrt, ist des Talers auch nicht wert, το οποίο σημαίνει όποιος δεν τιμά τα cent, δεν είναι άξιος για λεφτά). Τα παραπάνω είναι παιδικά τραγούδια τα οποία μαθαίνονται στα παιδιά στο σχολείο.
Τις προάλλες είχε έρθει ένας καινούργιος από το Θιβέτ στη δουλειά και προϊστάμενοι τον έπιασαν να κάνει λάθος. Η τιμωρία του; Να προσπαθεί να φτιάξει κάτι που είναι χαλασμένο και χρειάζεται μηχανικό. Το χειρότερο είναι πως αυτοί το ήξεραν και κάθονταν στη γωνιά και γελούσαν. Τι νόημα είχε όλο αυτό; Και έχω δει και ακούσει πολλά τέτοια περιστατικά, διαπιστώνοντας ότι οι Γερμανοί έχουν την έννοια της τιμωρίας μέσα τους.
Προφανώς δεν αναφέρομαι στο σύνολο και σε απόλυτο βαθμό αλλά σε γενικές διαπιστώσεις νοοτροπίας. Ο διαρκής ύμνος της αποταμίευσης και η παντελής έλλειψη αισθητικής (κτίρια, ρούχα, διασκέδαση) καθιστούν μια κοινωνία βαρετή και μερικές φορές αποπνικτική, συγκριτικά με τη βρετανική και την ελληνική. Όποια διαφήμιση και να δω αναφέρεται σε φθήνια (billig) ή σε αποταμίευση (sparen) και αυτή είναι η φυλακή τους…
 

Νεκρός εργάτης στο εργοστάσιο της Coca Cola στο Βόλο

Τραγικό εργατικό δυστύχημα σημειώθηκε χθες τη νύχτα, λίγο μετά τις 11, στο εργοστάσιο της «Κοκα-κολα» στο Βόλο. Ενας 40χρονος εργάτης, ο Γιώργος Σαρτζέντος, έχασε την ζωή του όταν κατέβηκε σε δεξαμενή, στο χώρο του εργοστασίου για κάποια εργασία. Η δεξαμενή, όπως έγινε γνωστό, ήταν μεγάλων διαστάσεων, μεταλλική και είχε ανθρωποθυρίδα.
Ο 40χρονος, όπως προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία, κατέβηκε από την εσωτερική σκάλα στην χάλκινη δεξαμενή ύψους 3,5 μέτρων και πλάτους 2,5 μέτρων. Η δεξαμενή ήταν άδεια. Επειδή αργούσε να βγει από την δεξαμενή οι συνάδελφοί του ειδοποίησαν την Πυροσβεστική. Πυροσβέστες κατέβηκαν στην δεξαμενή, δυστυχώς όμως, διαπίστωσαν πως ο άτυχος άνδρας ήταν νεκρός. Ετσι, οι πυροσβέστες ανέλαβαν το θλιβερό έργο της ανάσυρσής του. Προανάκριση για τα αίτια διενεργεί η Αστυνομία. Τα ακριβή αίτια του θανάτου του αναμένεται να διαπιστωθούν από την νεκροψία.

O 40χρονος ήταν πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών, ηλικίας 3 και 7 ετών. Ηταν μέλος της διοίκησης του σωματείου. Σήμερα οι εργαζόμενοι πενθούν και το εργοστάσιο υπολειτουργεί.

Στο μεταξύ ψήφισμα για τον θάνατο του άτυχου εργαζόμενου εξέδωσε το Εργατικό Κέντρο Βόλου. «H Διοίκηση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Βόλου εκφράζει τη βαθιά οδύνη της για τον τραγικό θάνατο, εν ώρα εργασίας, του 41χρονου συναδέλφου Γιώργου Σαρσέντου, συντηρητή στο τοπικό εργοστάσιο της COCA COLA, έγγαμου οικογενειάρχη και πατέρα δύο ανήλικων παιδιών και απευθύνει τα θερμά της συλλυπητήρια στους οικείους του» τονίζει και επισημαίνει:

 «Το Ε.Κ. Βόλου θα αναμείνει το πόρισμα των γιατρών και των εμπειρογνωμόνων που πραγματοποίησαν την αυτοψία στο εργοστάσιο, για τη διαπίστωση των συνθηκών θανάτου του άτυχου συναδέλφου μας, τονίζοντας ότι για την αποφυγή τέτοιων ακριβώς θλιβερών καταστάσεων το ΕΚΒ έχει αποδυθεί και συνεχίζει να αποδύεται σε ακατάπαυστη εκστρατεία για το ύψιστο ζήτημα της υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Ένα μέλημα ζωής, που, κάτω ειδικά απ’ τις άθλιες αυτές συνθήκες που διαμορφώνουν στη Χώρα μας τα μνημόνια, καθίσταται επιτακτικό και επιβάλλεται να τηρείται από την Εργατική Νομοθεσία, τους εργοδότες, και τους ίδιους τους εργαζόμενους».

ert.gr

Ταχυδρόμος, Πανθεσσαλική Εφημερίδα