RSS

Category Archives: ευρώ

Τι κάνουμε τώρα; (6) ― Έξω από την ΕΕ!

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ενώ το ρεύμα κατά της Ευρωχούντας των Βρυξελλών θεριεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη μεγάλη πλειοψηφία των λαών τη Ευρωζώνης, σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, να μην εμπιστεύεται πια την ΕΕ, στην Ελλάδα που έχει ίσως υποστεί τις μεγαλύτερες καταστροφές εξαιτίας της ένταξής της, τόσο στο παρελθόν[1] όσο και σήμερα, η Αριστερά μας δεν τολμά να θέσει όχι θέμα εξόδου από την ΕΕ αλλά ούτε καν από το Ευρώ! Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό, ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή… του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή —άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο) να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη»—πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι «δεν κουνιέται φύλλο», από δήθεν… ψυχολογικούς ή παρόμοιους λόγους, απλά ασεβούν σε βάρος ενός λαού που βρέθηκε στη μεγαλύτερη ίσως
κρίση της σύγχρονης Ιστορίας του, χωρίς μια Αριστερά που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός παλλαϊκού αγώνα για να την ξεπεράσει, αλλά, αντίθετα, με το μεγαλύτερο μέρος της να τον αποπροσανατολίζει και να τον εκφοβίζει, σε αγαστή σύμπνοια με τις συστημικές δυνάμεις. Και κυρίως, όταν είναι τέτοια η φύση της σημερινής κρίσης, με τη πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τα αίτιά της και τη ριζικότητα των μέτρων που απαιτούνται για την υπέρβασή της που χωρίς μια εμπνευσμένη και ριζοσπαστική αριστερή ηγεσία να συγκροτήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο (αντίστοιχο του κατοχικού ΕΑΜ) για την έξοδο από την ΕΕ και την αυτοδύναμη οικονομία, αυτό είναι αδύνατο. Οι συστημικές δυνάμεις, από μόνες τους, ήταν πολύ εύκολο να εκμεταλλευθούν τον κίνδυνο του αγνώστου που ενείχε η έξοδος από την ΕΕ για να τρομοκρατήσουν τη πλειοψηφία. Πόσο μάλλον όταν είχαν και τη συμπαράσταση της «Αριστεράς» και της σχετικής με αυτήν διανόησης, πέρα από τους συστημικούς ακαδημαϊκούς και κονδυλοφόρους. Όταν, όπως αποκαλύφθηκε τελευταία, η Ευρωχούντα ξοδεύει 3 εκ. Ευρώ από τα λεφτά των φορολογούμενων για να διαφημίζεται η ανάγκη για την ΕΕ μέσα από ανώνυμα “τρολλς” στο διαδίκτυο, που επεμβαίνουν ως δήθεν πληροφορημένοι ή “αντικειμενικοί” πολίτες για να συκοφαντούν ή να διαστρεβλώνουν κάθε αντίθετη γνώμη και τους υποστηρικτές της (Daily Telegraph, 3/2/2013), μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι αγώνα έχει να αντιμετωπίσει εάν θα ήθελε να εναντιωθεί στο “ρεύμα”, από συστημικές δυνάμεις αλλά και από δήθεν “προοδευτικές”.[2]

Και αν ρωτήσει κανένας τους εγκέφαλους του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πρέπει ο λαός να εξαθλιωθεί με τη μαζική ανεργία, την οποία, εκτός από τα πληρωμένα παπαγαλάκια, κανένας δεν προβλέπει ότι θα πάψει να είναι μαζική στο μέλλον (εκτός βέβαια αν μετατραπεί σε άθλια χαμηλόμισθη, μερική ή περιστασιακή, απασχόληση), την φτωχοποίηση τεράστιου τμήματoς των λαϊκών στρωμάτων και τον εξαναγκασμό των εκπαιδευμένων νέων σε αναγκαστική μετανάστευση, η απάντηση που δίνουν είναι ότι αυτό που προσπαθεί το κόμμα τους είναι «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων σε συμμαχία με τους εργαζόμενους στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό». Και μέχρι βέβαια να αναπτυχθεί παρόμοιο πανευρωπαϊκό κίνημα μέσα στην ΕΕ, που κανένας δεν βλέπει σήμερα στον βαθύ ορίζοντα, η απάντηση δίνεται με …ευχές του τύπου “γενικός ξεσηκωμός’’, ενώ οι άλλοι γύρω αυτοκτονούν, πεινούν ή μεταναστεύουν…

Όμως η λύση υπάρχει: το παλλαϊκό μέτωπο που προτάθηκε με τα παρακάτω άμεσα αιτήματα.

1. Τη μονομερή ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ ―όχι με δικολαβισμούς του τύπου «ρήξη και αποδέσμευση» από την ΕΕ σε…τρία τέρμινα που χρησιμοποιεί τμήμα της Αριστεράς, γιατί η παραμονή στην ΕΕ με δραχμή θα είναι ακόμη πιο καταστροφική από τη σημερινή κατάσταση.

2. Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (δηλαδή μονομερή διαγραφή του χρέους).

3. Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του κοινωνικού πλούτου που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

4. Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλα μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα από τις συνέπειές της.

5. Μόνιμοι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών.

6. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προμνημονιακά επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

7. Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες,

8. Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας.

9. Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.[3]

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις παρόμοιου προγράμματος με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία.

[1] Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος 2010) Μέρος δεύτερο

[2] Θύμα παρόμοιας προσωπικής συκοφαντικής εκστρατείας από διαδικτυακό κουκουλοφόρο με το ψευδώνυμο Omadeon είχε πέσει πέρυσι και η στήλη

[3] Βλ. Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_05_12.html

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

http://www.periektikidimokratia.org/

Δείτε επίσης:
Τι κάνουμε τώρα; (5) ― Πώς οικονομική αυτοδυναμία; – Τάκης Φωτόπουλος 
Τι κάνουμε τώρα; (4) – Όχι στην παγκοσμιοποίηση! – Τάκης Φωτόπουλος
Τι κάνουμε τώρα; (3) ― Γιατί οικονομική αυτοδυναμία -Τάκης Φωτόπουλος 

Τι κάνουμε τώρα; (2) — Η ανάγκη για παλλαϊκό Μέτωπο – Τάκης Φωτόπουλος 
Τι κάνουμε τώρα; (1) – Τάκης Φωτόπουλος

 

Μαθημένοι στο παπατζιλίκι οι κύπριοι πολιτικοί

«Το ΑΚΕΛ είναι βαθιά συντηρητικό κόμμα. Δεν θα έπαιρνε αρνητική θέση απέναντι στο Μνημόνιο και ακραία θέση στο ζήτημα του νομίσματος αν δεν υπήρχε στην ηγεσία του η βεβαιότητα ότι τα κουκιά στη Βουλή βγαίνουν». Αυτή τη δήλωση πολιτικού παράγοντα της Λευκωσίας επικαλούνταν τα «Νέα», ένα 24ωρο πριν την (υποτιθέμενη) κρίσιμη συνεδρίαση της κυπριακής Βουλής για τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο που τη συνοδεύει.
Ετσι και έγινε. Το υποτιθέμενο θρίλερ υπήρξε μόνο στις σελίδες των εφημερίδων και στο στόμα διάφορων σχολιαστών που έχουν ως καθήκον να μεγαλοποιούν το ασήμαντο. Η κυβερνητική πλειοψηφία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ ψήφισε συντεταγμένα υπέρ της δανειακής σύμβασης και του Μνημόνιου. Απόλυτα συντεταγμένα. Με την ψήφο ακόμη και του Ν. Παπαδόπουλου, που υποτίθεται ότι σηκώνει τις παντιέρες ενός αντιμνημονιακού ανένδοτου, φιλοδοξώντας να αναδειχτεί κάποτε στην προεδρία της Κύπρου, όπως ο πατέρας του. Μια μέρα πριν την ψηφοφορία, με τα «κουκιά» καταμετρημένα ατύπως, αποφάσισε να περάσει και η ΕΔΕΚ με την πλευρά του «όχι», για να μην αφήσει το ΑΚΕΛ να της λεηλατήσει το εκλογικό ακροατήριο.
Μαντεύουμε τον αντίλογο:

όποια και να είναι τα κίνητρά του, είναι γεγονός ότι το ΑΚΕΛ δημοσιοποίησε πολιτική πρόταση για «συντεταγμένη έξοδο» της Κύπρου από την Ευρωζώνη. Πρόκειται για μια πρόταση γραμμένη στο πόδι από τον Κ. Λαπαβίτσα, έναν αστό οικονομολόγο που χρόνια τώρα αμφισβητεί το ευρώ (τυχαία νομίζετε εργάζεται στη Βρετανία;), χωρίς να αμφισβητεί στο ελάχιστο τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Αυτή η εσπευσμένα δημοσιευθείσα πρόταση ήταν το απαραίτητο «ντεσού», για να μπορέσει το ΑΚΕΛ να πείσει ότι αποτελεί «αντιμνημονιακή» δύναμη και να ξεπλύνει η υπό τον Αντρο Κυπριανού ηγεσία του τις αμαρτίες της διακυβέρνησης Χριστόφια. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που το ΑΚΕΛ κάνει στο παραπέντε μια θεαματική κωλοτούμπα. Κάπως έτσι μετατράπηκε (με γενικό γραμματέα τον Χριστόφια τότε), σαν σήμερα πριν μερικά χρόνια, από ένθερμος θιασώτης του «ναι» στο σχέδιο Ανάν σε θιασώτη του «όχι», όταν διαπίστωσε ότι ο εθνικιστής Τάσσος Παπαδόπουλος του λεηλατούσε την εκλογική βάση.
Το ΑΚΕΛ είναι όντως ένα συντηρητικό, ένα αστικό κόμμα εξουσίας. Κυβέρνησε με τον Χριστόφια την Κύπρο χωρίς ν’ αμφισβητήσει τα συμφέροντα της κυπριακής αστικής τάξης και τον ευρωενωσίτικο προσανατολισμό της Κύπρου. Διαπραγματεύθηκε με την τρόικα το Μνημόνιο και ψήφισε μέσα σε μια νύχτα 25 μνημονιακούς νόμους, με αντιλαϊκό και αντεργατικό περιεχόμενο. Και στήριξε τον Αναστασιάδη στον τελικό γύρο της «διαπραγμάτευσης» με το Eurogroup, αποφεύγοντας οποιαδήποτε ρήξη με την πολιτική βάσει της οποίας γινόταν η «διαπραγμάτευση». Ο Αναστασιάδης έφυγε για τις Βρυξέλλες έχοντας στο χαρτοφύλακά του ομόφωνη στήριξη από το λεγόμενο εθνικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν οι αρχηγοί όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Κύπρου.
Αν ήθελε το ΑΚΕΛ να σαμποτάρει τη δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο και να οδηγήσει την Κύπρο εκτός Ευρωζώνης, θα το έκανε πριν τον περασμένο Δεκέμβρη, όταν κυβερνούσε την Κύπρο με τον Χριστόφια. Θα το επιχειρούσε (με λαϊκές κινητοποιήσεις και κοινοβουλευτικά μέσα) πριν τη συμφωνία με το Eurogroup. Τότε παιζόταν το παιχνίδι και όχι τώρα, που έγινε απλώς μια τυπική ψηφοφορία στη Βουλή και μάλιστα ενώ τα κοινοβούλια της Γερμανίας και άλλων χωρών είχαν ήδη εγκρίνει τη συμφωνία του Eurogroup! Τα «κουκιά» ήταν μετρημένα, η κυβέρνηση Αναστασιάδη είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία (με «μαξιλάρι» μια ψήφο από το ΕΥΡΟΚΟ, του οποίου οι δύο βουλευτές μοιράστηκαν), οπότε και το ΑΚΕΛ είχε τη δυνατότητα να κάνει ανέξοδα το αντιπολιτευτικό του «κομμάτι», για να μειώσει κάπως τη φθορά που υπέστη τα χρόνια που κυβερνούσε. Κάνει, δηλαδή, το ΑΚΕΛ το ίδιο με αυτό που έκανε ο Σαμαράς από το 2010 μέχρι το 2012, αλλά με  αντίστροφη φορά: «αντιμνημονιακοί» όσο είμαστε στην αντιπολίτευση, «μνημονιακοί» όταν είμαστε στην κυβέρνηση.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ουσιαστικότερο, πέρα από το στενό εκλογικό συμφέρον του ΑΚΕΛ. Είναι το συμφέρον της κυπριακής αστικής τάξης, που βρίσκεται κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο, καθώς βλέπει ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωζώνης (και Γερμανία και Γαλλία και οι σύμμαχοί τους) θέλουν να της αφαιρέσουν το καθεστώς «φορολογικού παράδεισου», που αποτελεί τη βασική μορφή καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας γι’ αυτή την παρασιτική αστική τάξη. Χρειάζεται η κυπριακή αστική τάξη μια ισχυρή «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση, ως έσχατο διαπραγματευτικό χαρτί με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωζώνης, αλλά και για να κρατάει ζωντανή μια εναλλακτική λύση (μέσα στην ΕΕ – έξω από την Ευρωζώνη), στην περίπτωση που δε θα υπάρχει άλλη επιλογή για τον κυπριακό καπιταλισμό. Χρόνια στο παζάρι των παζαρεμάτων με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας ακόμη), το αστικό πολιτικό σύστημα της Κύπρου διέπεται από το δόγμα «ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα». Γι’ αυτό και στο νησί λειτουργεί μόνιμα το «εθνικό συμβούλιο», στο οποίο κλείνονται οι διακομματικές συμφωνίες για το χειρισμό όλων των σοβαρών θεμάτων.
ΥΓ. Ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει για δεύτερη φορά τον πολιτικό του τυχοδιωκτισμό, έτσι όπως εκφράστηκε με την εμπλοκή του στις κυπριακές εξελίξεις. Την περίοδο του κάλπικου «όχι», που κράτησε μόλις μια βδομάδα, το έκανε σημαία του, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει εναλλακτική λύση σκληρής διαπραγμάτευσης εντός της Ευρωζώνης. Τώρα, το ΑΚΕΛ έρχεται και υποστηρίζει πως δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική λύση εντός της Ευρωζώνης, αδειάζοντας για δεύτερη φορά τους «συντρόφους» της Κουμουνδούρου και παραδίδοντάς τους βορά στην πολεμική του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη (και του Αλαβάνου, βεβαίως, βεβαίως, που υποστηρίζει εδώ και καιρό αυτά που υποστηρίζει τώρα το ΑΚΕΛ). Μια πολεμική η οποία ευκρινέστατα άρχισε ήδη να καταγράφεται στις σελίδες του ελληνικού αστικού Τύπου: «Το ΚΚΕ εντίμως υποστηρίζει πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός της Ευρωζώνης και ζητά την αποχώρηση και από την ΕΕ. Το ΑΚΕΛ, μετά τη δραματική εμπειρία της Κύπρου, διαπίστωσε ότι δεν μπορείς να βάλεις όρους στους δανειστές και προτείνει την αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποκρίνεται ότι μπορεί να βάλει όρους στους δανειστές, στρατηγική του όμως είναι η επάνοδος στη δραχμή, γιατί όπως αποδείχτηκε τους όρους τους βάζουν αυτοί που σε δανείζουν». Τι δυνατότητες ελιγμού έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κατάσταση που διαμορφώθηκε; Πολύ λίγες. Η έξοδος από την Ευρωζώνη δεν είναι στις προθέσεις του, το ότι θα υποταχτεί στους δανειστές (όπως έκαναν ο Σαμαράς με τον Κουβέλη) δε θέλει να το παραδεχτεί, ενώ και το βασικό του ιδεολόγημα, η «σκληρή διαπραγμάτευση» έχει καταρρεύσει.
Πηγή: Κόντρα
Σκουρλέτης: “Στηρίζουμε Κύπρο και ΑΚΕΛ”
«Είμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες του κυπριακού λαού και του ΑΚΕΛ ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων, που εξαθλιώνουν τους λαούς και αποδομούν την Ευρώπη» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, για το διάλογο που αναπτύσσεται στο ΑΚΕΛ.
«Κατανοώντας τις διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και τα κοινά προβλήματα του ελληνικού και του κυπριακού λαού, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και απόλυτο σεβασμό, το διάλογο που αναπτύσσεται εντός του ΑΚΕΛ για τα ζητήματα της ευρωζώνης.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, οι κοινοί αγώνες των ευρωπαϊκών λαών, η συμμαχία των χωρών του Νότου, αποτελούν τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη και τη διεκδίκηση μιας κοινωνικά δίκαιης εξόδου από την κρίση, εντός της ευρωζώνης, χωρίς μνημόνια και τρόικα, σε μια Ευρώπη δημοκρατίας, αλληλεγγύης και κοινωνικής συνοχής» τονίζει ο κ. Σκουρλέτης.

enikos.gr

 

Λιγότερο και ακριβότερο το "χρήμα" στον ευρωπαϊκό Νότο μετά την Κύπρο

Του Γιάννη Αγγέλη

Η αξιολόγηση της απόφασης του Eurogroup θα χρειασθεί κάποιο χρόνο για να δείξει πόσο γρήγορα θα χρειασθεί… αναθεώρηση, καθώς οι συνέπειες από το σοκ στο οποίο υποχρεώνει την κυπριακή οικονομία θα αρχίσουν να ξεδιπλώνονται τις επόμενες ημέρες και μήνες στην Κύπρο.

Εκείνο που δεν θα χρειασθεί καθόλου χρόνου για να αρχίσει να καταγράφεται στην Ευρωζώνη, πέραν της Κύπρου, είναι η βεβαιότητα των αγορών ότι η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων τίθεται πλέον σε αμφισβήτηση και μαζί της η «ασφάλεια» του τραπεζικού συστήματος και των καταθέσεων σε κάθε χώρα-μέλος που θα αρχίσει να εμφανίζει προβλήματα ανάλογα εκείνων της Κύπρου.

Η περίπτωση της Κύπρου απέδειξε ότι η «διασφάλιση» των καταθέσεων δεν μπορεί πλέον
να είναι συγκρίσιμο κίνητρο στην τοποθέτησή τους με αυτό της «απόδοσης».

Η πλειονότητα των αναλυτών στο Λονδίνο μιλά με βεβαιότητα για μία εμφανή τάση ενίσχυσης στην μετακίνηση καταθέσεων από τον Ευρωπαϊκό Νότο στον Βορρά της Ευρωζώνης. Και αυτό αφορά όχι μόνο οικονομίες όπως αυτή της Ελλάδας ή της Ισπανίας, αλλά και της Ιταλίας, η οποία πριν από τις εκλογές είχε αποφύγει μεγάλες εξαγωγές κεφαλαίων από Ιταλούς κεφαλαιούχους.

Η υπόθεση της Κύπρου έχει αλλάξει άρδην την «τάση».

Όπως παρατηρούν, ιδιαίτερα Ιταλοί αναλυτές, όσο η κρίση στην Ελλάδα επεκτεινόταν, η έξοδος κεφαλαίων αυξανόταν με αποτέλεσμα να ξεπεράσει τα 70 δισ. ευρώ. Αυτό όμως γινόταν με την κρίση να εξελίσσεται.

Με τα όσα συνέβησαν στην Κύπρο οι καταθέτες βρέθηκαν μπροστά στην απαγόρευση και απαλλοτρίωση καταθέσεων χωρίς καμία δυνατότητα… διαφυγής.

Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα του “bail-in” των κυπριακών τραπεζών αντί του μέχρι πριν από την Κύπρο ισχύοντος “bail-out” (Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία).

Αυτό σημαίνει ότι η διασφάλιση πλέον των καταθέσεων υποχρεώνει την «έξοδο» των κεφαλαίων πριν από το ενδεχόμενο δρομολόγησης ανάλογων προγραμμάτων διάσωσης. Και αυτό αφορά πλέον όχι μόνο τις οικονομίες που είναι ήδη σε πρόγραμμα στήριξης από το ESM, αλλά και οικονομίες που μπαίνουν σε φάση ύφεσης όντας ήδη επιβαρυμένες από υψηλό χρέος όπως π.χ. η Ιταλία ή ακόμα και η Γαλλία.

Μία τέτοια τάση είναι πλέον ορατή σημειώνουν στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας και «οδηγεί σε αύξηση του κόστους του χρήματος στις χώρες που θα βρεθούν σ’ αυτή την πίεση»… Βέβαια οι χώρες όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία είναι απολύτως εξαρτημένες από την χρηματοδότηση της ΕΚΤ. Αλλά το πρόβλημα που έχει διαπιστωθεί -και… δεν έχει λυθεί- είναι ότι η χρηματοδότηση της ΕΚΤ δεν φτάνει ούτε υπό τις καλύτερες των προϋποθέσεων (π.χ. Ιρλανδία) στην οικονομία, αφού απορροφάται στις ανάγκες απομόχλευσης του τραπεζικού συστήματος.

Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι ο δανεισμός από τις τράπεζες στις οικονομίες μειώνεται διαρκώς (σ’ ολόκληρο των ευρωπαϊκό Νότο είναι αρνητικός με το υψηλότερο αρνητικό ποσοστό να το έχει η Ελλάδα) και να γίνεται διαρκώς ακριβότερος με υψηλότερα επιτόκια.

Με την εξέλιξη στην Κύπρο η πίεση αυτή θα αυξηθεί κατακόρυφα, αφού και το ελάχιστο διαθέσιμο -από τις καταθέσεις- κεφάλαιο στις τράπεζες θα μειωθεί ακόμα περισσότερο με την έξοδο κεφαλαίων προς ασφαλέστερους προορισμούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια στιγμή που σ’ ολόκληρη την νότια Ευρώπη οι χορηγήσεις μειώνονται με ταχύτατους ρυθμούς, στην Ολλανδία αυξήθηκαν 6% και στην Γερμανία 3%.

Η απόφαση αυτή σήμερα τα ξημερώματα για την Κύπρο στο Eurogroup, ενισχύει με δραματικό τρόπο την απόκλιση αυτή ανάμεσα στον «πλούσιο» Βορρά και τον «φτωχό» Νότο, ανοίγοντας τον δρόμο σε μεγαλύτερη έλλειψη κεφαλαίων που όταν θα βρίσκονται θα είναι ολοένα και ακριβότερα, με προφανείς αρνητικές συνέπειες στην χρηματοδότηση της τρέχουσας οικονομικής δραστηριότητας μέσα από το τραπεζικό σύστημα.


Πηγή: www.capital.gr

 

Η Κύπρος είναι "μοντέλο" (bail-in) για ολόκληρη την ευρωζώνη

του Γιάννη Αγγέλη

Ο νεόκοπος πρόεδρος του Eurogroup κ. Dijsselbloem δεν άφησε να περάσουν πολλές ώρες από την ολοκλήρωση της συμφωνίας για την Κύπρο και …ξεκαθάρισε ότι αυτό λίγο πολύ θα είναι το μοντέλο «διάσωσης» τωn τραπεζών για ολόκληρη την Ευρωζώνη από εδώ και στο εξής.

Όπως πολύ παραστατικά εξήγησε «θα ρωτάμε την προβληματική τράπεζα, μπορείτε να βρείτε μόνοι σας κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίησή σας ; Αν όχι θα απευθυνόμαστε στους μετόχους και τους ομολογιούχους της τράπεζας. Και αν χρειάζεται και στους καταθέτες…».

Αυτό που «εξηγεί» ο πρόεδρος του Eurogroup ετοιμάζεται εδώ και δύο χρόνια περίπου αλλά μόλις στα μέσα του περασμένου χρόνου διακριτικά άρχισε να περνάει σε θεσμικό επίπεδο.

Το έθεσε με ξεκάθαρο τρόπο η BIS στην έκθεσή της στις 24/6/2012 και το υποστήριξε αμέσως η Κομισιόν. Άλλωστε για τον λόγο αυτό έχει συνταχθεί και σχέδιο Οδηγίας για το οποίο, αν και δεν έχει προχωρήσει η υιοθέτησή του, έχουν ενημερωθεί οι κυβερνήσεις.

Η πρώτη σκέψη για δοκιμασία του “bail-in” έγινε με την Ισπανία. Αλλά ούτε η συγκυρία ούτε τα μεγέθη επέτρεψαν να προχωρήσει το «πείραμα».


Αντίθετα η Κύπρος φαινόταν …να προσφέρετε περισσότερο σαν ευκαιρία δοκιμασίας καθώς αφ’ ενός μπορούσε το πείραμα να επενδυθεί με τα περι φορολογικού παραδείσου και κυκλοφορίας μαύρου χρήματος, αφ΄ εταίρου γιατί τα κεφάλαια που θα έπρεπε να «καούν» με την αναδιάρθρωση αυτή δεν είχαν τα μεγέθη της Ισπανίας και σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν τυχόν αστοχίες.

Και το πείραμα ξεκίνησε. Ηδη από το καλοκαίρι του 2012 οι διαδικασίες είχαν αρχίσει να δρομολογούνται με αφορμή την εικόνα που παρουσίαζε η Λαϊκή Τράπεζα. Τόσο η ΚτΚ το γνώριζε όσο και οι εμπλεκόμενοι στις διαπραγματεύσεις με τις αρμόδιες υπηρεσίες της Κομισιόν. Και δεν το γνώριζαν μόνο στην Κύπρο.

Το γνώριζαν και οι άλλες κυβερνήσεις. Διπλωματικοί κύκλοι στις Βρυξέλλες ενημέρωναν διακριτικά τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες ότι αυτό που έρχεται στην Κύπρο «θα είναι εξαιρετικά σοβαρό και θα αφορά ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα…».

Η ενημέρωση ήταν τόσο έντονη που έφτανε (Νοέμβριος 2012) ακόμα και στα δημοσιογραφικά γραφεία.
Δεν θέλησαν όμως όλοι όσους άγγιξε αυτή η διακριτική ενημέρωση να δώσουν την απαραίτητη προσοχή ή δεν αξιολόγησαν την πληροφορία όπως έπρεπε.

Τώρα ο κ. Ντάισελμπλόεμ μας λέει ξεκάθαρα ότι πρόκειται για ευρωπαϊκό μοντέλο και όχι για περίπτωση Κύπρου…

Πρόκειται για το μοντέλο ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (bail-in) μετά τα προγράμματα (bail-out) που έχουν ήδη αποφασισθεί και τρέχουν σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και το ειδικό πρόγραμμα της Ισπανίας. Και κάποια στιγμή τα διαθέσιμα στα προγράμματα bail out τελειώνουν.

Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ:


Πηγή: www.capital.gr
 

Κύπρος: Άλλο ένα Θερμό Επεισόδιο Ενδοζωνικού Εξορθολογισμού


















Του Θεόδωρου Μαριόλη

Όπως είχα την ευκαιρία να υποστηρίξω, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, με το Σύστημα του Ευρώ, για το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ένα υποκατάστατο, συντελούνται οι ακόλουθες «γεωλογικές μετατοπίσεις»:[1]

1. Η παραγωγή μεταφέρεται, όλο και περισσότερο, σε εκείνες μόνον τις επιχειρήσεις που σημειώνουν την υψηλότερη δυνατή παραγωγικότητα εργασίας και κεφαλαίου, δηλαδή στις πιο τεχνολογικά προηγμένες επιχειρήσεις. Έτσι, στον ευρωπαϊκό χώρο, η κεφαλαιοκρατική ορθολογικότητα (ή, αλλιώς, αποτελεσματικότητα) της παραγωγής του εισοδήματος αγγίζει το ιδεατό όριό της.

2. Τελειώνει, οριστικά και αμετάκλητα, ο όποιος ενεργός ρόλος της εθνικής οικονομικής πολιτικής: Οι εθνικές αρχές είναι αναγκασμένες, είτε το επιθυμούν είτε όχι, να ανταποκρίνονται, με τον ίδιο πάντοτε τρόπο και με τα ίδια πάντοτε ελάχιστα μέσα-εργαλεία στην οικονομική συγκυρία, όπως αυτή διαμορφώνεται από τη δράση των «δυνάμεων της αγοράς», παρά να την διευθετούν ή, έστω, να την επηρεάζουν.

3. Υπό την πίεση που αναπτύσσει η αναγκαιότητα της ενδοζωνικής αντιστοίχησης μισθών-παραγωγικότητας και η ελεύθερη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού, αναδιαρθρώνεται η συνολική διαδικασία αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης (δηλαδή από το εκπαιδευτικό μέχρι και το συνταξιοδοτικό σύστημα) και συστήνεται «απελευθερωμένη, ευέλικτη και ευρωπαϊκά ενιαία αγορά εργασίας».  Έτσι, η κεφαλαιοκρατική ορθολογικότητα της κατανομής του εισοδήματος αγγίζει το ιδεατό όριό της.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των δομικών μεταβολών δεν παραπέμπει παρά σε ένα ανόθευτο, από εξωαγοραίες στρεβλώσεις και κοινωνικούς περιορισμούς, κεφαλαιοκρατικό σύστημα σε ευρωπαϊκή κλίμακα, το οποίο θα συμπληρωθεί με το εποικοδόμημα-στάδιο της «Πλήρους Οικονομικής Ένωσης», δηλαδή της ευρωπαϊκά ενιαίας οικονομικής πολιτικής.[2] 

Οι τρέχουσες εξελίξεις, με επίκεντρο την Κύπρο, δεν συνιστούν παρά άλλο ένα επεισόδιο σε αυτήν τη διαδικασία «μετατοπίσεων». Οτιδήποτε και να συμβεί στο πλαίσιο των πολυμερών διεθνών διαπραγματεύσεων που διεξάγονται, δια των οποίων θα διαμορφωθούν (επ’ αφορμή του εν λόγω προ-δρομολογημένου επεισοδίου) ισορροπίες για ευρύτερα γεωοικονομικά ζητήματα της περιοχής, μετά το άνοιγμα των κυπριακών τραπεζών (και εφόσον η χώρα παραμείνει στη ΖΕ, πράγμα που είναι το συντριπτικά πιθανότερο), ο χρηματοπιστωτικός τομέας της (η μία από τις δύο «ατμομηχανές» της οικονομίας) θα «εξορθολογιστεί», δηλαδή θα συρρικνωθεί στις διαστάσεις που υπαγορεύονται – όχι, γενικά, από την κεφαλαιοκρατική κερδοφορία, αλλά, ειδικά – από τον ενδοζωνικό καταμερισμό-συνδυασμό εργασίας.

Και είναι σαφές, για όποια/ον παρακολούθησε τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή των Αντιπροσώπων (19/3/2013) αλλά και όλες τις άλλες δημόσιες τοποθετήσεις των αντιπροσώπων του κυπριακού λαού, ότι μάλλον δεν εκδηλώθηκε καμία αμφισβήτηση περί της αναγκαιότητας αυτού του «εξορθολογισμού».

20 Μαρτίου 2013

[1]. Βλέπε Μαριόλης, Θ. (2011) Ελλάδα, Ευρωπαϊκή Ένωση και Οικονομική Κρίση, Αθήνα, Matura, και το άρθρο «Εγκώμιο στο Ευρώ» (http://www.theo-mariolis.gr/files/gr/Publications/pop_arthra/Egomio_sto_Euro.pdf), καθώς και τις υπάρχουσες σε αυτά βιβλιογραφικές παραπομπές.

[2]. Το «Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας για την Ευρώπη», δηλαδή ο – κατά τη γερμανική κυβέρνηση – «ακρογωνιαίος λίθος όσων θα γίνουν μελλοντικά στους κόλπους της Νομισματικής Ένωσης», αποτελεί εγχείρημα οριστικής ρύθμισης των όποιων εκκρεμοτήτων. Δεν είναι, πια, τόσο εντυπωσιακό ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ελληνικής Αριστεράς υποστηρίζουν ενθέρμως τόσο τον ενδιάμεσο σταθμό, αυτόν της «Τραπεζικής Ενοποίησης», όσο και το πέρας της διαδικασίας. Πιο εντυπωσιακό είναι ότι σε ορισμένους αποκαλύφθηκε αναδρομικά, δηλαδή με την έλευση της Τρόικα στην Ελλάδα, το όραμα των «Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης».

Πηγή: aristeroblog
 

Η “αριστερή” άκρα δεξιά στα φόρτε της!

Αναδημοσίευση από την Κόκκινη γωνιά

από το Sarajevo νο 69
Ποιός είπε ότι τα έχουμε δει κι ακούσει όλα απ’ τους “πατριώτες απελευθερωτές” μας, ε; Αρκετά είναι που μας περιμένουν, καθώς, με σταθερό βηματισμό, με κάποιους (λίγους) πρωτοπόρους και περισσότερους να ακολουθούν, οι τσοπαναραίοι της αριστεράς προσπαθούν να μην αφήσουν ούτε μια φασιστική / μικροαστική έγνοια αναξιοποίητη. 

Το τελευταίο (ως τώρα) τέτοιου είδους κτύπημα έγινε στις 12 του περασμένου Δεκέμβρη. Σε μια two stages απογευματινή εκδήλωση σε αίθουσα του τεχνικού επιμελητηρίου, με τον επιφανειακά αθώο (και παρερμηνεύσιμο) τίτλο: ευρώ και μετανάστευση, μια απόπειρα προβληματισμού. Οργανωμένη απ’ το μισο-υπαρκτό “μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής”. Όπως θα περίμενε κανείς απ’ τα κομβικά γεγονότα, έτσι κι εδώ υπήρχαν καλά νέα και κακά νέα. Το καλό νέο είναι ότι ο καπετάν Αλέκος ζει! (Πολιτικά εννοούμε…) Το κακό νέο είναι ότι αυτός και τα παληκάρια του ανακάλυψαν την συνωμοσία που εξυφαίνεται εδώ και πολλά χρόνια, σε βάρος του (αγαπημένου τους) “ελληνικού λαού”: ναι μεν δεν φταίνε οι μετανάστες για την εγκαθίδρυση του ευρώ στο ελλαδιστάν, φταίει όμως το ευρώ που γέμισε η πατρίς από δαύτους!… Μάλιστα κυρίες και κύριοι!! Ο καπετάν Αλέκος ο ελευθερωτής και τα παληκάρια του (που είχαν διατρανώσει την απόφασή τους να πάνε ακόμα και φυλακή προκειμένου να κτυπηθεί η ανεργία – πλην, όμως, συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αγκαλιασμένοι με τον wewillgovern συ.ριζ.α. [1]) βρήκαν την κίνηση που θα λύσει – για – πάντα – το – “μεταναστευτικό” (“πρόβλημα”): έξοδος απ’ την ευρωζώνη.

Και μην φανταστεί κανείς ότι αυτό το σοφό πόρισμα ξεστομήθηκε αστήρικτο. Όοοοχι! Τα παληκάρια του “μετώπου” έκαναν έρευνα. Σε καμιά πεντακοσαριά μετανάστες. Τους ρώτησαν αν επέλεξαν την ελλάδα σαν χώρα διαμονής λόγω του νομίσματος, κι αν θα παρέμεναν ακόμα κι αν είχε δραχμή… Και τα αποτελέσματα αυτής της “επιστημονικής έρευνας” ήταν που, παρουσιαζόμενο απ’ την “ομάδα τεκμηρίωσης” του “μετώπου” στις 12/12, έδωσε την απάντηση. Σύμφωνα με τα λόγια του καπετάν Αλέκου του Ελευθερωτή:

… Το ευρώ είναι το “κλειδί” στο μεγάλο παράδοξο: χιλιάδες μετανάστες που αναζητούν απεγνωσμένα εργασία κατευθύνονται σε μια χώρα μικρή, με τη μεγαλύτερη ύφεση στον ευρωπαϊκό χώρο, με μηδενική σχεδόν οικονομική δραστηριότητα, με πλήρη σχεδόν παύση της οικοδομής και της βιομηχανίας, με ασύλληπτη ανεργία, με αποδυναμωμένη αγοραστική δύναμη. Δεν επιλέγεται καμία άλλη βαλκανική χώρα, μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης, που δεν έχει την ύφεση και την ανεργία της ελλάδας, δεν έχει όμως και το ευρώ, με υπερπολλαπλάσια αξία στις χώρες προέλευσης των μεταναστών…

Μάλιστα! Λύθηκε το μυστήριο!!! Συνεπώς κάθε φασίστας και κάθε μικροαστικό κάθαρμα σ’ αυτήν την χώρα, ας προσθέσει και ένα “ουστ παλιο ευρώ” στις αποσκευές του (εάν το έχει παραλείψει ως τώρα), κι ας ακολουθήσει τον καπετάν Αλαβάνο και τους τεκμηριωμένους γενναίους του προς το επικό ξεφόρτωμα όλων αυτών των ενοχλητικών: την έξοδο απ’ την ευρωζώνη.

Αλλά, φευ, το θεώρημα χάσκει… Χάσκει όπως κάθε διανοητική κωλοτρυπίδα που έχει διασταλεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό, καθώς ετοιμάζεται να αφοδεύσει (ή μόλις τα κατάφερε) κάτι – δύσοσμο – που – θα – μείνει – στην – ιστορία. Θα δείξουμε το απύθμενο βάθος αυτού του “αριστερού” εθνικορατσιστικού πρωκτού, αν και το σημαντικότερο είναι τα κίνητρά του.

Κατ’ αρχήν, αν δεν κάνουμε λάθος (και δεν κάνουμε…) εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες, απ’ την πρώην “ανατολική ευρώπη”, ήρθαν στα μέρη μας πολύ πριν την καθιέρωση του ευρώ!!! Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και μετά…ε; Τι στο διάολο; Μήπως είχαν προφητικές ικανότητες και το είχαν καταλάβει ότι η ασθενική δραχμούλα θα μετατραπεί σ’ ένα χαλύβδινο ευρώ; Όχι – ο καπετάν Αλέκος και οι γενναίοι του θα απαντούσαν αλλιώς. Ότι, δηλαδή, παρότι η δραχμούλα δεν ήταν καθόλου “σκληρή” σαν το ευρώ, ήταν σκληρότερη απ’ το καταρρέον δηνάριο ή το αλβανικό λεκ, ή το βουλγάρικο λεβ, ή το ρώσικο ρούβλι, ή το ουκρανικό ρίβνια, ή όποιο άλλο νόμισμα.

Όμως αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια, το γεγονός δηλαδή ότι υπήρξαν στην ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες επί δραχμής, δείχνει ποιά είναι η μοναδική λογική συνέπεια του Αλαβάνιου plus “μέτωπο” συσχετισμού της εκδίωξης των μεταναστών μέσω επιστροφής στη δραχμή. Δεν φτάνει να απαλλαγεί η πατρίς απ’ το ευρώ για να απαλλαγεί απ’ τους μετανάστες. Πρέπει να υιοθετήσει και το πιο “μαλακό” νόμισμα στην ευρύτερη περιοχή. Πρέπει τα νέα πατριωτικά πεντοχίλιαρα να είναι αληθινά (χαρτο)πετσετάκια, υπογραμμένα φυσικά απ’ τον υπουργό οικονομικών της ανατρεπτικής κυβέρνησης Αλέξανδρο Αλαβάνο.

Μόνο που τότε δεν θα αδειάσει η εθνικά υπερήφανη ελλάδα μόνο από μετανάστες. Θα αδειάσει εντελώς. Και οι τελευταίοι ή οι προτελευταίοι ντόπιοι, πριν φύγουν (για κάποια ξενητειά σκληρότερου νομίσματος), θα έχουν σαπίσει στο ξύλο και τον καπετάν Αλέκο και τα παληκάρια του. Για ευνόητους λόγους.

Δεν είναι όμως αυτό ολόκληρο το χάσμα του “αριστερού” εθνικορατσιστικού πρωκτού. Μπορούν άραγε να αποδείξουν οι λεβέντες της “ομάδας τεκμηρίωσης” του “μετώπου” ότι οι τωρινοί μετανάστες, απ’ την κεντρική ασία ή από την αφρική, επιλέγουν οι ίδιοι να φτάσουν στην ελλάδα; Μήπως αυτό είναι επιλογή των κυκλωμάτων μετακίνησης, που στην καλύτερη περίπτωση προσφέρουν (επικίνδυνες) υπηρεσίες και στην χειρότερη γδέρνουν ζωντανούς τους μετανάστες; Μήπως; Λέμε ναι: τα κυκλώματα είναι που προτιμούν να πληρώνονται σε σκληρό νόμισμα· και, κατά συνέπεια, έχουν κάθε συμφέρον οι μετανάστες να δουλεύουν (ή να εγκληματοποιούνται) σε σκληρό νόμισμα, για να τους ξεχρεώσουν τα “μεταφορικά”. Αλλά ο πιο αποτυχημένος απ’ τους εθνικούς απελευθερωτές και τα παληκάρια του δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Τους έρχεται “φυσιολογικό” να φορτώσουν στους μετανάστες εργάτες όχι μόνο τα εργατικά συμφέροντα των ιδίων αλλά και τα δουλεμπορικά· απλά κάνοντας την πάπια για τα δεύτερα.

Και πώς άραγε να εξηγηθεί ότι οι περισσότεροι μετανάστες απ’ το πακιστάν θέλουν να φτάσουν στην αγγλία (και όχι να μείνουν στην ελλάδα), και οι περισσότεροι μετανάστες απ’ το αφγανιστάν θέλουν να φτάσουν στον καναδά (και όχι να μείνουν στην ελλάδα) με βάση το ιδιοφυές αυτό γκάλοπ περί ευρώ σαν μαγνήτη μεταναστών στην ελλάδα; Η αγγλία έχει ένα σκληρούτσικο (αυτήν την εποχή) νόμισμα, ο καναδάς ένα μικρής σκληρότητας, ωστόσο υπάρχουν άλλα, πολύ σοβαρά, που επηρεάζουν τις πραγματικές επιλογές των όποιων μεταναστών, οπουδήποτε. Το αν θα βρουν ανθρώπινη δουλειά· το αν θα ζουν με σχετική ηρεμία και αξιοπρέπεια· το αν θα έχουν στα πέριξ συγγενείς, φίλους ή ομοεθνείς. Τα τσακάλια της “ομάδας τεκμηρίωσης” του … plan B, φυσικά δεν έκαναν καμία ερώτηση (στους μετανάστες) του είδους ρε σεις, με τόση ξεφτίλα και απανθρωπιά γύρω σας πώς την παλεύετε; ή πώς σας φαίνονται οι έλληνες; Όχι. Η πρώτη απ’ τις τρεις “στημένες” ερωτήσεις που έκαναν ήταν:

Το ευρώ ως νόμισμα της ελλάδας έπαιξε ρόλο στην απόφασή σας να την επιλέξετε ως χώρα διαμονής;

Ενώ θα έπρεπε να ρωτήσουν:

– Η ζεστή και πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία έπαιξε ρόλο στην απόφασή σας να…

Ή

– Αν ξέρατε ότι θέλουμε να σας ξεφορτωθούμε θα παντούσατε στις ερωτήσεις μας;

Για να θολώσουν τα ρατσιστικά νερά τους, φυσικά, αυτοί οι “αριστεροί” ακροδεξιοί δεν λένε ότι κουβεντιάζουν πως με έναν σμπάρο (έξοδο απ’ το ευρώ) θα πετύχουν όλα τα τριγόνια, αλλά το ρίχνουν στη γνωστή δημοκρατική κλάψα. Θέλουν (λένε):

… μια ελλάδα που δεν θα αποτελεί χώρα εγκλωβισμού / παραμονής, γιατί δεν έχει ούτε το σκληρό νόμισμα ούτε θα εφαρμόζει τις ευρωπαϊκές συνθήκες, αλλά θα διευκολύνει οικονομικά και διπλωματικά όσους θέλουν να περάσουν στην ευρώπη…

Ψιλό γαζί! Γιατί ένα ελλαδιστάν εκτός ευρωπαϊκής ένωσης (και Σέγκεν), που δεν θα είναι υποχρεωμένο να εφαρμόζει καμία ευρωπαϊκή συνθήκη, σε τίποτα δεν θα εξυπηρετούσε τους έστω περαστικούς μετανάστες: βγαίνοντας απ’ τα τιμημένα σύνορα, θα τους γυρίζουν πίσω οι απέναντι πυροβολώντας. Όσο για τις “διευκολύνσεις”; Φωνάζουν και οι ευρωπαϊκές πέτρες ότι το ελλαδιστάν θα μπορούσε να αναγνωρίζει “πολιτικό άσυλο” ή “ανθρωπιστικό άσυλο” τουλάχιστον στο ποσοστό που κάνουν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, γύρω στο 25% των αιτήσεων, αντί για 0,2%… Πράγμα που σημαίνει ότι αν οι λεβέντες είχαν πράγματι καούρα για “διευκολύνσεις” θα είχαν φάει σίδερα (και “θα είχαν μπει στη φυλακή”…) αγωνιζόμενοι και τώρα, σε “συνθήκες ευρώ” – υπάρχει κάμποσο περιθώριο για “διευκολύνσεις”. Ήδη.

Αλλά όχι. Όπως οι δεξιοί ακροδεξιοί δεν λένε ότι είναι φονιάδες και καθάρματα, αλλά μόνο ότι “δεν χωράνε άλλοι” και ότι “να πάρουμε λίγο αέρα βρε αδελφέ”· όπως το κράτος ονομάζει “ξένιο Δία” τα στρατόπεδα συγκέντρωσης· έτσι κι αυτοί βαφτίζουν τον φασιστο/εθνο/ρατσισμό τους “ανθρωπιστική έγνοια”… Για το καλό των μεταναστών.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 – Δεν τους χωράνε τα σίδερα τους “απελευθερωτές” μας. Δεν τους χωράνε!! Ούτε τα σίδερα, ούτε αυτές οι άσπρες μπλούζες που δένουν πίσω…
 

Προτείνουν προσωρινή έξοδο χωρών του Νότου από το ευρώ

Οι Χανς – Βέρνερ Ζιν και ο Φρίντριχ Σελ αναλύουν τη σκέψη τους σε άρθρο τους στους Financial Times…

Προτείνουν προσωρινή έξοδο χωρών του Νότου από το ευρώΜετά την πρόταση ομάδας Γερμανών οικονομολόγων και εκπροσώπων της γερμανικής οικονομίας, για παράλληλη κυκλοφορία ευρώ και «νέας δραχμής» στην Ελλάδα, μία νέα γερμανική πρόταση «πέφτει στο τραπέζι».

Ο πρόεδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo, Χανς – Βέρνερ Ζιν και ο Φρίντριχ Σελ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου προτείνουν προσωρινή έξοδο των δοκιμαζόμενων χωρών της νότιας περιφέρειας της Ευρώπης από το ευρώ με τρόπο προστατευμένο και συντεταγμένο.

Σε άρθρο τους στους Financial Times, οι Ζιν και Σελ λένε να δοθεί στις χώρες, που αντιμετωπίζουν δυσχέρειες, η δυνατότητα εξόδου από το καθεστώς των συνδεδεμένων μελών της ΟΝΕ και να τους επιτραπεί να υιοθετήσουν προσωρινά το δικό τους νόμισμα με την επιλογή να επιστρέψουν στο ευρώ σε μεταγενέστερο στάδιο.



Στο πλαίσιο του σχεδίου αυτού οι δύο προβεβλημένοι οικονομολόγοι προτείνουν την έξοδο των χωρών από την ΟΝΕ με τρόπο που θα περιορίζει τις υπερβολικές διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών στην εσωτερική αγορά. Συγκεκριμένα, προτείνουν την επιστράτευση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών II (διαδέχθηκε το παλαιό Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα) στον οποίο ήδη βρίσκονται η Δανία, η Λετονία και η Λιθουανία, κράτη που δεν έχουν ακόμα υιοθετήσει το ευρώ. 


Όπως σημειώνουν, όλες οι χώρες που έχουν υιοθετήσει το ευρώ από το 2000 ενέταξαν για διετή περίοδο (προ εντάξεως ) τα νομίσματά τους στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών καθορίζοντας μια κεντρική ισοτιμία έναντι του ευρώ για την οποία προβλεπόταν κανονικό περιθώριο διακύμανσης ± 15 % γύρω από την κεντρική ισοτιμία. 


Όπως αναφέρουν ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να επεκταθεί και για τις χώρες που εγκαταλείπουν το ευρώ και η υπαγωγή σε αυτόν θα οδηγούσε σε ελεγχόμενες νομισματικές υποτιμήσεις, αλλά και σε σταδιακές ανατιμήσεις όταν η οικονομίες καθίστανται ανταγωνιστικότερες και εύρωστες.


Σύμφωνα με τους Ζιν και Σελ, ο Μηχανισμός Συναλλαγματικών Ισοτιμιών θα μπορούσε να γίνει έτσι ένα είδος «χώρου εκπαίδευσης» για την επιστροφή των κρατών στην Ευρωζώνη και να δώσει στις χώρες που έχουν πληγεί μια λύση ρεαλιστική και αξιόπιστη και την ελπίδα επιστροφής στο ευρώ.

Πηγή: http://www.epikaira.gr