RSS

Category Archives: εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Ο Καμίνης Αντιφασίστας και ο Καραγκιόζης Φούρναρης

του Κώστα Σβόλη

Είναι να απορεί κανείς με το πόσο κοντόφθαλμη μπορεί να είναι η Αριστερά στις μέρες μας. Όταν μέσα από την απαγόρευση και του ρατσιστικού συσσιτίου που προσπάθησε να πραγματοποιήσει η Χρυσή Αυγή δεν μπόρεσε να διακρίνει ότι μονάχα ενάντια στην Χρυσή Αυγή δεν ήταν αυτή η προφανώς σχεδιασμένη από την κυβέρνηση κίνηση.

Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι η συγκεκριμένη κίνηση είναι καταρχάς προσχηματική ως προς την καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας και την αντιμετώπιση της ανάδυσης του φασιστικού φαινομένου στην Ελλάδα. Όσο και αν θέλει ο Καμίνης, και μέσω αυτού ολόκληρη η τρικοματική κυβέρνηση, να παρουσιαστεί ως φορέας υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των διεθνών συμβάσεων, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι το ίδιο το κράτος, είναι ο φορέας της επίσημης ρατσιστικής πολιτικής, η οποία σχεδόν έριξε στην πυρά της οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες ένα χρόνο πριν, που ποτέ δεν σταμάτησε να οργανώνει σκούπες απέναντι στους μετανάστες και μάλιστα τους τελευταίους μήνες να τις επεκτείνει στους εξαρτημένους και τους άστεγους, που όλη η μεταναστευτική πολιτική του εξαντλείται στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης με άθλιες συνθήκες εγκλεισμού. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ήταν ο Λοβέρδος ως υπουργός Υγείας που χαρακτήρισε τους μετανάστες “υγειονομική βόμβα” και ο σημερινός πρωθυπουργός Σαμαράς που προεκλογικά έβαλε σαν στόχο “να ανακαταλάβουμε τις πόλεις από τους μετανάστες”. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι στον δικό τους κόρφο εκκολάφτηκε το αυγό του φιδιού της Χρυσής Αυγής.

Αν στην πραγματικότητα η κυβέρνηση και ο δήμαρχος Αθηναίων ήθελαν να ορθώσουν τοίχος απέναντι στο ρατσιστικό μίσος που η Χρυσή Αυγή έχει αναλάβει να εκπροσωπήσει πολιτικά, θα προσπαθούσαν να συλλάβουν τα μέλη και τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής όταν αυτοί στήνουν ενέδρες στους μετανάστες και κάνουν νυχτερινές καταδρομικές στα σπίτια τους (“Κρυπτεία”, τις έχει κατονομάσει ο βουλευτής της Χ.Α. Κασιδιάρης). Θα απέσυραν την αστυνομική συνεργασία και προστασία αλλά και τη δικαστική ασυλία που απολαμβάνουν οι Χρυσαυγίτες σε μια σειρά από βίαιες επιθέσεις σε μετανάστες, αντιφασίστες και νεολαίους, σε εισβολές σε νοσοκομεία, σε καταυλισμούς ρομά, σε συνοικίες και χωριά της μειονότητας. Θα διάτασσαν έρευνες για τις σχέσεις μελών της Χ.Α με την εγκληματική οικονομία, τα κυκλώματα προστασίας και άλλες τόσες “πατριωτικές” πρακτικές. Θα κινητοποιούσαν τους ελεγκτικούς μηχανισμούς για να αντιμετωπίσουν την καταναγκαστική εργασία τύπου Μανωλάδας που ανθεί στην ελληνική επαρχία.


Αντίθετα, η συγκεκριμένη κίνηση της απαγόρευση του ρατσιστικού συσσιτίου άλλους στόχους εξυπηρετεί. Να διασκεδάσουν τις ανησυχίες που υπάρχουν στο εξωτερικό και στα επιτελεία της Ε.Ε σε σχέση με την άνοδο της απήχησης της Χρυσής Αυγής. Να αναθερμάνουν τη θεωρία των δύο άκρων, από τα οποία τάχα κινδυνεύει η δημοκρατία και να παρουσιαστούν ως εγγυητές της κοινωνικής συνοχής (αυτοί που κατάφεραν μέσα σε τρία χρόνια να τριπλασιάσουν την ανεργία σχεδόν στο 30% και να μειώσουν μισθούς και συντάξεις ώς και 60%). Να ξαναθέσουν στο επίκεντρο της ζήτημα της νομιμότητας ως βασικό κριτήριο και αξία της δημόσια ζωής και της πολιτικής δράσης. Ό,τι δεν είναι νόμιμο, δεν έχει άδεια, δεν τηρεί τα συγκεκριμένα νομοθετημένα πλαίσια θα πατάσσεται.


Ο πραγματικός στόχος του κράτους


Αν κοιτάξουμε πίσω από τις γραμμές, το κράτος επιχειρεί μέσω της νομιμότητας να ελέγξει ξανά την πολύμορφη κοινωνική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στο πεδίο της κοινωνικής αλληλεγγύης και αντίστασης, να την περιορίσει σε εκείνα τα ακίνδυνα πλαίσια της φιλανθρωπίας και του εθελοντισμού “με άδεια” και να την αποστειρώσει από το ριζοσπαστικό και αντισυστημικό της περιεχόμενο. Αν ξεκινάει αυτή του τη στρατηγική από την απαγόρευση του ρατσιστικού συσσιτίου της Χ.Α., αυτό έχει να κάνει καθαρά με λόγους ταχτικής και αποπροσανατολισμού. Ξέρει ότι με αυτή την κίνηση θα έχει, αν όχι την υποστήριξη, τουλάχιστον την ανοχή αυτών στους οποίους ενάντια, στην πραγματικότητα, θα στραφεί η επιχείρηση “τάξη και ηθική”, γιατί ο “νόμος πρέπει να εφαρμόζεται το ίδιο για όλους”. Όσοι από την αριστερά βιάστηκαν να χαρούν και να χαιρετίσουν την “αντιφασιστική” στάση του Καμίνη δεν σκεφτήκανε ότι ακριβώς κάτω από το ίδιο πλαίσιο “νομιμότητας” αύριο θα ποινικοποιηθούν οι κινήσεις χωρίς μεσάζοντες, οι συλλογικές κουζίνες, τα χαριστικά παζάρια, οι γιορτές δρόμου, η συλλογή και η διανομή τροφίμων από συλλογικότητες και πρωτοβουλίες κατοίκων, η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου, οι κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις, τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και οι καταλήψεις.


Όχι πως εκπλησσόμαστε με τους σχεδιασμούς του κράτους, δείγματα γραφής αυτής της στρατηγικής έχουμε πάμπολλα. Από την προσπάθεια ποινικοποίησης των υπαίθριων συλλογικών κουζινών, το ξήλωμα των παγκακιών από τις πλατείες και τους δημόσιους χώρους, την εκκένωση και την καταστροφή των καταλήψεων, την προσπάθεια απαγόρευσης των κινήσεων χωρίς μεσάζοντες από το Δήμο Αμαρουσίου και Πειραιά, κλπ.


Αυτό που μας εκπλήσσει είναι η αδυναμία της αριστεράς να κάνει κριτική και να πάρει τις αποστάσεις της από τον κίβδηλο “αντιρατσισμό-αντιφασισμό” τύπου Καμίνη, και να αναδείξει τους πραγματικούς στόχους αυτής της στρατηγικής. Την αδυναμία της να δει τα οφέλη που αποκόμισε από όλο αυτό το σχεδιασμό η Χρυσή Αυγή, με το να παρουσιαστεί ως η μόνη “αντισυστημική” πολιτική δύναμη, την ώρα που η αριστερά έμπαινε στο πλαίσιο του “επίσημου πολιτικού κόσμου” και ταυτιζότανε με το “πολιτικό κατεστημένο”. Η αδυναμία αυτή προέρχεται, όμως, από την θεωρητική θέση της αριστεράς απέναντι στη θεωρία των “δύο άκρων”, υποστηρίζοντας ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ένα άκρο, η φασιστική Χρυσή Αυγή. Αντίθετα, όφειλε να έχει την οξυδέρκεια να υπερασπιστεί τον εαυτό της ως το μόνο πραγματικό άκρο που αμφισβητεί τον καπιταλιστικό μονόδρομο της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας.

Τον αμφισβητεί όμως;


Από το 11ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση
 

Μαζική δυναμική συγκέντρωση της Επιτροπής αλληλεγγύης στους απολυμένους καθηγητές από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη»

Τετάρτη 10 Ιούλη: μαζική δυναμική συγκέντρωση της Επιτροπής αλληλεγγύης στους απολυμένους καθηγητές από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη», έξω από το χώρο των φροντιστηρίων, με αίτημα την επαναπρόσληψή τους και την καταβολή των δεδουλευμένων από την εργοδοσία. Η κινητοποίηση οργανώθηκε χωρίς αφισοκόλληση και δημοσιοποιημένο κάλεσμα. Αρχικά, στις 8.30 το πρωί, έγινε παρέμβαση στο φροντιστήριο στην οδό Φαρμακίδου 2, στην Κάτω Ηλιούπολη και στη συνέχεια, με πορεία μέσα από τη γειτονιά, στο άλλο φροντιστήριο στη Γράμμου 24, στην Αγία Μαρίνα Ηλιούπολης. Η αλληλεγγύη στους απολυμένους καθηγητές που υπερασπίστηκαν τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας αντιμετωπίστηκε από τους εργοδότες των φροντιστηρίων «Ανέλιξη», Α.Τσαρπαλή-Γ.Πρέσβη, με αρνητική στάση, καθώς αρνήθηκαν οποιαδήποτε συζήτηση, ενώ κάλεσαν την αστυνομία, δύο φορές, για να μηνύσουν τους αλληλέγγυους.

Στην κινητοποίηση συμμετείχαν δεκάδες εργαζόμενοι και άνεργοι, μαθήτριες και μαθητές που ήρθαν να υπερασπιστούν τους δασκάλους τους, μέλη του Συλλόγου Υπαλλήλων

Βιβλίου Χάρτου, του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου, του Σωματείου εργαζομένων στη Wind, του Σωματείου Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών, του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, του Συλλόγου Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών, της Ενωτικής Πρωτοβουλίας του σωματείου ιδιωτικής εκπαίδευσης «Βύρωνας», της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Ηλιούπολης, της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καισαριανής, της Συνέλευσης για δράσεις ενάντια στα χαράτσια Βύρωνα-Καισαριανής-Παγκρατίου-Ζωγράφου, του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου Βίλα Ζωγράφου, της ανοιχτής συνέλευσης Αγ. Δημητρίου, της συλλογικότητα άνεργοι και άνεργες από τις γειτονιές της Αθήνας, της εφημερίδας Δράση. Τα συνθήματα που ακούστηκαν ήταν: «Ένεκα Παιδείας-Ανέλιξη-Πυξοίδα/ ο αγώνας είναι η μόνη μας ασπίδα», «η αλληλεγγύη η συναδελφική στα αφεντικά φέρνει ταραχή», «για τα αφεντικά είναι νόμος της φύσης, πρώτα το ξεζούμισμα μετά οι απολύσεις», «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά/ χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά», «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη/ του απεργού, του άνεργου και του μετανάστη», «αν δεν αντισταθούμε σε όλες τις γειτονιές οι απολυμένοι θα κάνουνε ουρές»…


Μελανό σημείο της μαζικής κινητοποίησης και της αλληλεγγύης που εκδηλώθηκε μες στις γειτονιές της Ηλιούπολης ήταν η στάση του δημοτικού συμβούλου Ηλιούπολης της Λαϊκής Συσπείρωσης και του ΠΑΜΕ, Π. Μαργαρώνη, ο οποίος δεν προσήλθε στο χώρο εργασίας, για να σταθεί αλληλέγγυος, αλλά επιτέθηκε, μπροστά στα αφεντικά, στον απολυμένο συνάδελφο Σταμάτη Κρητικό με τη απειλή: «με σένα θα τα πούμε αργότερα». Υπενθυμίζουμε ότι κατά την ακαδημαϊκή χρονιά 2012-2013 διαχώρισε τη στάση του, καθώς δεν συμμετείχε στη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων και είναι ο μόνος από τη Γενική Συνέλευση που λειτουργούσε πριν τον Ιούνιο του 2012, ο οποίος δεν έχει απολυθεί.

Η Επιτροπή αλληλεγγύης στους απολυμένους καθηγητές από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη» καλεί όλους, εργαζομένους, ανέργους, γονείς, μαθητές, συναδέλφους, συλλογικότητες να στείλουν email με κείμενα αλληλεγγύης στα φροντιστήρια «Ανέλιξη» (aneliji@otenet.gr, anelixi2@hotmail.gr) και να συνεχίσουν να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις:
Δευτέρα 15 Ιούλη στις 19.00, στην πλατεία Φλέμινγκ στην Ηλιούπολη: εκδήλωση-συζήτηση με θέμα την υπεράσπιση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τον αγώνα των απολυμένων από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη» μπροστά στον εκβιασμό της ανεργίας και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Τετάρτη 17 Ιούλη 8.30 το πρωί, στην πλατεία 25ης Μαρτίου, Φαρμακίδου 2 στην Ηλιούπολη: συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη».

Επιτροπή αλληλεγγύης στους απολυμένους καθηγητές από τα φροντιστήρια «Ανέλιξη»

 

Σχέδιο "Άρτεμις": Αστυνομία και Χρυσή Αυγή αναλαμβάνουν την "εκκαθάριση" των εργασιακών χώρων

του Αποστόλη Καψάλη

Οταν κατατέθηκε το αντεργατικό νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της παραβατικότητας στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, οι γνωστοί-άγνωστοι εξτρεμιστές του κοινωνικού κινήματος επισήμαναν έγκαιρα ότι η ακροδεξιά συνιστώσα της τρικομματικής μνημονιακής κυβέρνησης επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να νομιμοποιήσει και να διευκολύνει την εξάπλωση της νεοναζιστικής ιδεολογίας στους χώρους δουλειάς. Αυτές τις ημέρες, ακριβώς δύο μήνες μετά την δημοσίευση του νόμου 4144/2013 (18/04/2013), αυτές οι «ακραίες» υποθέσεις δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό και δραματικό τρόπο.

Στις 19 Ιουνίου το αρχηγείο της ελληνικής αστυνομίας εκδίδει δελτίο τύπου [1], με το οποίο ανακοινώνει ότι αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν εν ώρα εργασίας σε Νοσοκομείο της Αθήνας και συνέλαβαν 16 γυναίκες, όλως συμπτωματικώς αλλοδαπές, με το πρόσχημα της εργασίας τους ως αποκλειστικές νοσοκόμες δίχως την κατοχή του προβλεπόμενου πτυχίου και της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος.

Ακριβώς την επομένη ημέρα, η νεοναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή σε ανακοίνωσή της [2], χωρίς καν να κρατήσει τα προσχήματα, πανηγυρίζει για αυτήν την επιτυχία της με ένα

προκλητικό τίτλο «Ε ρε τι κάνει η Χρυσή Αυγή… συνελήφθησαν 16 μαϊμού αποκλειστικές νοσοκόμες και μαντέψτε… ήταν όλες αλλοδαπές…!!!». Τι ακριβώς συμβαίνει;


Στο όνομα της αδήλωτης εργασίας

Στις αρχές Ιουνίου οι υπουργοί Εργασίας και Δημοσίας Τάξης ανακοινώνουν με κάθε επισημότητα την έναρξη εφαρμογής του σχεδίου «Άρτεμις», το οποίο αφορά στη στενή συνεργασία των δύο υπουργείων για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας. Παρουσία πολλών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου και του νέου ΔΗΜΑΡίτη ειδικού γραμματέα του ΣΕΠΕ, οι Βρούτσης και Δένδιας αναπτύσσουν τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του δικτύου συνεργασίας των αστυνομικών αρχών και των αρμοδίων ελεγκτικών μηχανισμών, με στόχο την πάταξη του φαινομένου.

Ειδικότερα, τίθεται σε εφαρμογή το τρίτο κεφάλαιο του νόμου 4144/2013 και τα άρθρα 14-16, σύμφωνα με τα οποία η Υπηρεσία της Οικονομικής Αστυνομίας και Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (ΥΠ.Ο.Α.Δ.Η.Ε.) καθίσταται εκ παραλλήλου αρμόδια για τους ελέγχους που διενεργούνται από τα ελεγκτικά όργανα του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και το ΣΕΠΕ. Ειδικότερα, στο αντικείμενο της Οικονομικής Αστυνομίας εντάσσεται πλέον και «… η έρευνα, πρόληψη και καταστολή της αδήλωτης και της ανασφάλιστης εργασίας και της εισφοροδιαφυγής, ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν συνιστούν αξιόποινες πράξεις».

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι η οικονομική αστυνομία μπορεί να ενεργεί αυτοτελώς και ιδία πρωτοβουλία, έχοντας βέβαια την υποχρέωση να κοινοποιεί τα πορίσματα των παρεμβάσεών της στις (συναρμόδιες πλέον) υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας. Μάλιστα, το πεδίο ευθύνης της διευρύνεται ανεξέλεγκτα, εφόσον στα καθήκοντά της εμπίπτει, πλέον, η αντιμετώπιση εγκλημάτων που τελούνται σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων του Δημοσίου και της εθνικής οικονομίας γενικότερα.

Είναι προφανές ότι η πρόσφατη σύλληψη των 16 μεταναστριών εν ώρα εργασίας, εκ των οποίων οι 4 χωρίς άδεια διαμονής, αποτελεί την πρώτη πιλοτική παρέμβαση της ΥΠ.Ο.Α.Δ.Η.Ε. με βάση το νέο θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία της και την αρμοδιότητά της σε θέματα ελέγχου της εισφοροδιαφυγής και της ανασφάλιστης εργασίας.

Σχεδόν αντανακλαστικά ορισμένα στελέχη της αριστεράς, όπως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Καραγιαννίδης [3], τοποθετήθηκαν σε καίρια ζητήματα αναφορικά με το σχέδιο «Άρτεμις», όπως ενδεικτικά στην πρόταση του δεξιού βουλευτή και πρώην προέδρου της ΠΟΑΣΥ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων) Κυριαζίδη να αμείβονται με επιπλέον χρήματα οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί υπάλληλοι.

Αδήλωτη εργασία και οικονομική κρίση

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιεύει η ΕΥΠΕΑ του ΙΚΑ και το ΣΕΠΕ συνάγεται το συμπέρασμα ότι η καταγεγραμμένη πλήρως αδήλωτη-ανασφάλιστη απασχόληση (και όχι όλη έκταση της αδήλωτης εργασίας) εκτινάσσεται από το 29% το 2009 στο 40% το 2013. Την ίδια περίοδο, ο βασικός παράγοντας για τη διόγκωση του φαινομένου, σύμφωνα πάντα με την αστική οικονομική διανόηση, δηλαδή το εργασιακό κόστος, έχει μειωθεί σε πρωτοφανή επίπεδα μέσα από αναρίθμητες μνημονιακές παρεμβάσεις που συρρικνώνουν ευθέως του μισθούς ή απορρυθμίζουν την συλλογική εργατική νομοθεσία.

Η θέσπιση ολοκληρωμένων και στοχευμένων κινήτρων και αντικινήτρων για την προσφυγή σε μορφές αδήλωτης εργασίας αποτελεί, παρόλα αυτά, μια εξαιρετικά σημαντική παράμετρος, η οποία, σε συνδυασμό με μια γενικότερη κουλτούρα προάσπισης των κοινωνικών δικαιωμάτων, μπορεί να συμβάλλει μεσοπρόθεσμα στον περιορισμό του φαινομένου. Την τελευταία τριετία το σύνολο των νομοθετικών παρεμβάσεων στο πεδίο οδηγούν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Ενδεικτικά, αξίζει να αναφερθούν η οριστική απομάκρυνση της προοπτικής για αξιοπρεπή συνταξιοδότηση στο τέλος ενός μαρτυρικού εργασιακού βίου, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων δομών υγείας-πρόνοιας, τα δυσβάσταχτα χαράτσια και φόροι στην βάση των δηλωθέντων εισοδημάτων, τα πολύ χαμηλά πρόστιμα για την εισφοροδιαφυγή, η θεσμική συρρίκνωση και η υπό-στελέχωση των αρμόδιων ελεγκτικών μηχανισμών. Μάλιστα, με τον ίδιο νόμο 4144/2013 οι υπάλληλοι των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης και του υπουργείου Εργασίας θεωρούνται ως οιονεί επίορκοι, εφόσον η μνημονιακή κυβέρνηση επέλεξε – όχι τυχαία- να ξεκινήσει την περαιτέρω αυταρχικοποίηση του πειθαρχικού δικαίου των δημοσίων υπαλλήλων από τους φορείς με τα χαμηλότερα επίσημα επίπεδα διαφθοράς.

Κατά τη διάρκεια, μάλιστα, της μνημονιακής βαρβαρότητας στην χώρα μας τα θεσμικά μέτρα αντιμετώπισης της αδήλωτης εργασίας έχουν ξεπεράσει επιστημονικά τα όρια της γελοιότητας. Το «εργόσημο», πολύ περιορισμένης εφαρμογής, αποτελεί μέσο νόμιμης εισφοροδιαφυγής και παραβίασης της εργατικής νομοθεσίας. Η «κάρτα εργασίας», η οποία έχει νομοθετηθεί δύο φορές (!), παραμένει ακόμη και σήμερα ανεφάρμοστη, αν και καταδικασμένη εκ των προτέρων σε παταγώδη αποτυχία. Την καλύτερη απάντηση στο δυσεπίλυτο αίνιγμα της ραγδαίας αύξησης της αδήλωτης εργασίας, αλλά και στο ερώτημα για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα από την εφαρμογή των μέτρων δήθεν καταπολέμησής της, δίνει η ίδια η τρόικα.

Πρώτον, σε πολύ πρόσφατη ειδική μελέτη του ΔΝΤ σημειώνεται ότι [4] «Η πληρωμή των προστίμων για την απασχόληση ανασφάλιστων εργαζόμενων είναι πιο συμφέρουσα σε σχέση με την πληρωμή των εισφορών για τους εργαζομένους. Η επιχείρηση που απασχολεί ανασφάλιστους κατά μέσο όρο ελέγχεται από την Επιθεώρηση Εργασίας μία φορά κάθε 10 χρόνια και, εφόσον εντοπιστεί ανασφάλιστη εργασία, τότε της επιβάλλεται πρόστιμο 500 ευρώ για κάθε ανασφάλιστο εργαζόμενο».

Δεύτερον, όπως φαίνεται και στον πίνακα που ακολουθεί, στο Μεσοπρόθεσμο ΠΔΣ (2011-2016) στα πλαίσια του Μνημονίου ΙΙΙ, οι αποδόσεις των παρεμβάσεων στο πεδίο της αντιμετώπισης της αδήλωτης εργασίας και της εισφοροδιαφυγής για τα έτη 2011-2013 αποτιμώνται σε 0 ευρώ! Για την τριετία 2014-2016 προβλέπονται σε κάτι λιγότερο από ένα δισ. την στιγμή που λόγω της αδήλωτης εργασίας, οι απώλειες μόνο για το ΙΚΑ εκτιμώνται σε 6 δισ. ευρώ για το 2012.

Ο απολογισμός του σχεδίου «Άρτεμις», αυτής της καινοτόμου και εφευρετικής απάτης, θα είναι εξίσου αποκαρδιωτικός με αυτόν όλων των προηγούμενων, εφόσον πιθανολογείται βάσιμα ότι η αδήλωτη εργασία θα συνεχίσει να εκτινάσσεται στους επόμενους μήνες, ως συνέπεια των αντεργατικών και αντικοινωνικών πολιτικών που εξακολουθούν να υιοθετούνται.

Αντιφασιστική εργατική αυτοάμυνα

Η μοναδικής έμπνευσης ελληνική πατέντα της ενσημοκεντρικής εξάρτησης της πρόσβασης σε θεμελιώδη δικαιώματα, εκτός από άδικη και παράνομη, αποδεικνύεται εν τέλει και εκδικητική σε συνθήκες ύφεσης απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εργαζόμενους. Το δημοκρατικό καθεστώς, εφόσον υποχρεώθηκε να αναστείλει προσωρινώς τις εκκαθαρίσεις των νεοναζιστικών ελεγκτικών συμμοριών σε πανηγύρια και χώρους δουλειάς, φρόντισε να αναθέσει τα ίδια ακριβώς καθήκοντα στο ένστολο τμήμα του ακροδεξιού κόμματος. Η αστυνομία θα διεκπεραιώνει νόμιμα και κατά παραγγελία της Χρυσής Αυγής συμβολικές δράσεις πάταξης της παρανομίας στην αγορά εργασίας προς πολιτική και επικοινωνιακή αξιοποίηση, εφόσον προσδοκά να κατοχυρωθεί ως μηχανισμός εκκαθάρισης των εργασιακών χώρων από μετανάστες και ως γραφείο ευρέσεως εργασίας για άνεργους και εξαθλιωμένους έλληνες.

Ο χώρος της υγείας είναι προνομιακός και η επιλογή του ακροδεξιού Άδωνη στο αρμόδιο υπουργείο πολύ καλά μελετημένη. Εν όψει δημοτικών εκλογών η καμουφλαρισμένη ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ και οι δεδηλωμένοι νεοναζί της ΧΑ θα υποβληθούν σε ένα ανταγωνιστικό αγώνα δρόμου …. ή μήπως σε μια συμπληρωματική και συνεργατική μορφή δράσης, στη βάση μιας άτυπης προγραμματικής συμφωνίας «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά» στο πλαίσιο της συγκρότησης ενός διακριτού κοινωνικού και κινηματικού πόλου ριζοσπαστικής δεξιάς;

Πώς θα υλοποιηθεί από Σεπτέμβρη στο χώρο της παιδείας η αρμοδιότητα της οικονομικής αστυνομίας για την πάταξη ζημιογόνων συμπεριφορών, σε βάρος του δημοσίου και της εθνικής οικονομίας; Όπως υποδεικνύει από καιρό ο Παναγιώταρος, δηλαδή πετώντας τα παιδιά των μεταναστών έξω από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και συλλαμβάνοντας τους γονείς στην είσοδο του σχολείου;

Σήμερα, οι ίδιοι κινδυνολόγοι εξτρεμιστές, που αναφέρθηκαν στην αρχή, απευθύνουν ύστατη έκκληση ευαισθητοποίησης και επαγρύπνησης απέναντι στην επέλαση και εδραίωση νεοναζιστικών αντιλήψεων στους χώρους εργασίας. Τονίζουν, μάλιστα, ότι η λαίλαπα αυτή δεν αντιμετωπίζεται με εύστοχες μεν, πλην όμως άκρως ακίνδυνες συνδικαλιστικές ανακοινώσεις [5] διαπίστωσης ή έστω καταγγελίας του προβλήματος, αλλά με την κατεπείγουσα κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου πολιτικής δράσης και κινηματικής περιφρούρησης των εργασιακών χώρων και των (μεταναστών κατ’ αρχήν) εργαζομένων από το μίσος των σύγχρονων ένστολων και μη ταγμάτων ασφαλείας.

Ο Αποστόλης Καψάλης είναι
εργατολόγος, επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

Ο τίτλος του κειμένου είναι δικός μας

Σημειώσεις


 

Στρατηγικές προς μετακαπιταλιστικές κοινωνίες – Εκδήλωση με τον Michel Bauwens

Παρασκευή 31/5, 20:00, στην ΑΣΟΕΕ

Συνδιοργάνωση: εργατική εφημερίδα Δράση, Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση (dln).

Ο Michel Bauwens είναι ιδρυτής του P2P Foundation που έχει σκοπό την έρευνα της ομότιμης παραγωγής, διακυβέρνησης και ιδιοκτησίας και τις μορφές ανοικτής, συμμετοχικής και προσανατολισμένης στα “κοινά” ανθρώπινης συνεργασίας. Είναι επίσης συνιδρυτής του Commons Strategies Group. Διδάσκει θέματα που αφορούν στην ανθρωπολογία της ψηφιακής κοινωνίας στα πανεπιστήμια Payap και Chian Mai. Είναι συγγραφέας άρθρων και δοκιμίων μεταξύ των οποίων και τα βασικά έργα “Peer to Peer and Human Evolution” και “The Political Economy of Peer Production”.

“Σήμερα έχουμε τις υποδομές για μία οριζόντια αμφίδρομη όλων προς όλους επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο χωρίς περιορισμούς. Διαθέτουμε την τεχνολογία, για να καταστήσουμε

το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης και μνήμης ελεύθερα προσβάσιμο με ίσους όρους σε όλους. Δημιουργούμε συλλογικά τα ψηφιακά μέσα κοινωνικής και πολιτικής έκφρασης, για να ριζοσπαστικοποιήσουμε τη δημόσια σφαίρα και να εκδημοκρατίσουμε την κοινωνική ζωή. Κατέχουμε τα ψηφιακά εργαλεία πολιτιστικής δημιουργίας, για να κάνουμε την τέχνη λαϊκή υπόθεση. Αυτό που ακόμη δεν έχουμε είναι το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, για να πραγματοποιήσουμε όλα τα παραπάνω.


Τα ψηφιακά κοινά είναι οι δημόσιοι πόροι (ραδιόφασμα, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ελεύθερο λογισμικό, κοινή γνώση και τέχνη, ανθρώπινη δημιουργικότητα και ευφυΐα) καθώς και οι γύρω από αυτούς κοινοτικές παραγωγικές σχέσεις, που γεννιούνται στην κόψη της τεχνολογίας και μπορούν να μας επιτρέψουν να τα καταφέρουμε όλα αυτά. Εμφανίζονται και διευρύνονται όταν οι άνθρωποι επιλέγουν να μοιράζονται την δημιουργικότητά τους, αντί να την περιφράσσουν, και να συνεργάζονται για την συλλογική πνευματική πρόοδο της κοινότητας, αντί να ανταγωνίζονται και να εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο. Τα ψηφιακά κοινά ριζώνουν όπου οι άνθρωποι δημιουργούν ριζοσπαστικά δημοκρατικές κοινότητες για τη διαχείρισή τους. Αναπτύσσονται παράλληλα και σε ένταση με τις παραγωγικές σχέσεις, που εμπεδώνονται στην κοινωνία της πληροφορίας από την επίδραση των κρατών και της αγοράς.

Αν επιθυμούμε η φωνή των πολιτών στην κοινωνία της πληροφορίας να μην κυριαρχείται από τη δύναμη των εταιρειών και των κυβερνήσεων, τότε η ισχυροποίηση των ψηφιακών κοινών είναι η επιλογή, στην οποία πρέπει να στραφούμε και να δώσουμε όλη την ενέργειά μας. Οι αγώνες για τα ψηφιακά κοινά δεν είναι διόλου εύκολοι, επειδή έχουν να κάνουν με τη δημιουργία μεταξύ μας δεσμών άλλων από αυτούς που σήμερα κυριαρχούν, δηλαδή σχέσεων ισότητας, συνεργασίας και αλληλεγγύης. Είναι όμως αγώνες επινοητικοί με την ουσιαστική έννοια, αφού με αυτούς καλούμαστε να χακέψουμε την πραγματικότητα, φτιάχνοντας κοινότητες, που θα διαχειρίζονται με δημοκρατικό τρόπο τον ψηφιακό κοινό μας πλούτο και θα αποθησαυρίζουν αποτελεσματικά τη συλλογική μας ευφυΐα. Τέτοιοι αγώνες αξίζουν τελικά κάθε μας συνδρομή, γιατί έχουν ως ανταμοιβή την απελευθέρωση της δημιουργικότητάς μας και την αδιαμεσολάβητη επιστράτευσή της στην υπηρεσία της κοινωνικής προόδου.

Οι θετοί νόμοι είναι αποτέλεσμα συσχετισμών δύναμης. Οι ισχύοντες σήμερα νόμοι ελάχιστη αναγνώριση έχουν για τα ψηφιακά κοινά, ενώ ουσιαστικά εθελοτυφλούν ή διάκεινται εχθρικά ως προς την ύπαρξη των κοινοτικών θεσμών, που δημιουργούνται για τη διαχείρισή τους. Aλλά ακόμη και όσοι νόμοι υπάρχουν που μπορούν να υποστηρίξουν τα ψηφιακά κοινά, παραμένουν ανενεργοί. Η επιβολή στο κράτος να αναγνωρίσει την εξουσία στις κοινότητές μας να διαχειρίζονται με αυτόνομο τρόπο την παραγωγή / αναπαραγωγή των ψηφιακών κοινών είναι μια απάντηση. Η νομική αναγνώριση της σφαίρας των ψηφιακών κοινών και της ελευθερίας των ανθρώπων να μοιράζονται, να συνδημιουργούν και να αυτοδιαχειρίζονται ολόκληρες υποδομές της κοινωνίας της πληροφορίας δεν είναι αμελητέα αλλαγή αλλά αποτελεί πλήρη αντιστροφή της λογικής, με την οποία λειτουργεί σήμερα η έννομη τάξη. Η αλλαγή αυτή δε θα συμβεί αν δεν πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας. Πρέπει όμως να αντιληφθούμε ότι έχουμε τη δύναμη να το καταφέρουμε.”

 

Η παιδεία στα χακί, η κοινωνία στο γύψο

Μόνος δρόμος η γενική πολιτική ανυπακοή, οι άγριες εξωθεσμικές απεργίες βάσης, η κοινωνικοποίηση της παιδείας και των κοινών αγαθών, η ελεύθερη πρόσβαση

Ο κατάλογος των “εσωτερικών εχθρών” συνεχώς διευρύνεται. Τώρα ήρθε η σειρά των καθηγητών. Όλοι και όλα πλέον θα κινούνται με διαταγές και στρατιωτικούς νόμους, η “δημοκρατία” όμως θα προστατευτεί…

Το καθεστώς της κοινωνικής λεηλασίας δεν μπορεί να σταθεί ούτε λεπτό χωρίς τρομοκρατία και βίαιη κατάλυση κάθε δικαιώματος, ορθώνοντας έναν ολοκληρωτικό κλοιό απέναντι σε κάθε ανάσα αντίστασης, διεκδίκησης και αλλαγής. Τρέμουν και την παραμικρή παρασάλευση του κλίματος υποταγής, αφασίας, απόγνωσης και φόβου που επιβάλλουν μαζί με τα ΜΜΕ και με τα χρυσαυγίτικα τάγματα θανάτου στους δρόμους.

Όσο κι αν ο συνδικαλισμός της κάθε ΟΛΜΕ είναι “σημαδεμένος”, κρατικά εξαρτημένος και κομματικά ποδηγετημένος, δεν παύει να αποτελεί κίνδυνο όταν, έστω και συγκυριακά,
μπορεί να οδηγηθεί από την πίεση και τη δράση της βάσης σε αμφισβήτηση κάποιων από τα θέσφατα της εξουσίας. Το καθεστώς δεν τρέμει βέβαια την ΟΛΜΕ αλλά την απελευθέρωση μιας δυναμικής μαχητικού αγώνα που έρχεται από τους ίδιους τους καθηγητές που η κυβέρνηση φτωχοποιεί, υποβιβάζει, απολύει και απειλεί.

Κόπτεται φυσικά η κυβέρνηση για την απρόσκοπτη διεξαγωγή των εξετάσεων, αυτής της “ιερής αγελάδας” της εκπαίδευσης που ποτίζει τους νέους με ανταγωνισμό, αποκλεισμό και φρούδες ελπίδες, και υποβιβάζει ολόκληρη την εκπαίδευση σε ένα ατέλειωτο άγονο εξεταστήριο. Κόπτεται επίσης για την ηρεμία των παιδιών και των οικογενειών τους που έχουν τόσο υποφέρει (δηλαδή πληρώσει για τα αναγκαστικά φροντιστηριακά …συμπληρώματα διατροφής μιας διαλυμένης παιδείας) μέχρι να φτάσουν σε αυτή τη μοναδική ευκαιρία – πύλη στο θαυμαστό κόσμο της ανεργίας και της εκμετάλλευσης.

Πληρώνουμε σήμερα, και με αυτόν τον τρόπο, το τίμημα της ανάθεσης της παιδείας στις αγκαλιές του κράτους και της αγοράς, της εγκατάλειψης ενός βασικού κοινωνικού αγαθού στη διοικητική λογική του κράτους που “κόβει στα μέτρα του τους μαθητάδες”, και στην αγοραία λογική της αποδοτικότητας και του ανταγωνισμού που προετοιμάζει τους αυριανούς σκλάβους μιας ασύδοτης εργοδοσίας.

Είναι πια φανερό ότι δίχως αγώνες αυτοοργανωμένους από τη βάση, πέρα και ενάντια σε κάθε γραφειοκρατική και θεσμική διαμεσολάβηση, δίχως άνοιγμα των οριζόντων των ίδιων των αγώνων στις κοινωνικές ανάγκες πέρα από τη διατήρηση απλώς της θέσης του κάθε επιμέρους τμήματος της εργασίας, δίχως επανοικειοποίηση στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας της παιδείας και όλων των κοινωνικών αγαθών πέρα από κράτος και αγορά, δίχως ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά χωρίς αποκλεισμούς και ανταγωνιστικές διαιρέσεις, δεν μπορεί να υπάρξει κόψιμο αυτής της τεράστιας θηλιάς που πνίγει κάθε πλευρά της ζωής μας.

Δεν είναι πια θέμα αλληλεγγύης στον κάθε φορά πληττόμενο κλάδο. Είναι θέμα κοινού μετώπου πάλης και συνδημιουργίας των κοινών πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί η επιβίωσή μας και η αναγέννηση μιας ελεύθερης αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας.

Η μαζική πολιτική ανυπακοή, η άρνηση των εντολών της κυβέρνησης και του κράτους σε κάθε τομέα της ζωής μας, η δημιουργία των δικών μας κοινοτήτων αγώνα, αλληλεγγύης και δημιουργίας, είναι όρος για να βγούμε από το “σιδερένιο κλουβί” ενός, χωρίς πραγματική ζωή και μέλλον, ολικά διοικούμενου κόσμου.

Συλλογικότητα της εργατικής εφημερίδας Δράση

 

Πώς το Αγρίνιο απέτρεψε το μαγάρισμα από τη Χ.Α. του τόπου όπου ναζί και τσολιάδες εκτελούσαν αντιστασιακούς

14 Απρίλη 1944: Ναζί και ταγματασφαλίτες εκτέλεσαν 120 πολίτες στο Αγρίνιο
14 Απρίλη 2013: Το Αγρίνιο δεν επέτρεψε στα εγγόνια τους να μαγαρίσουν τον τόπο και τη μέρα!
Σύντομο ιστορικό: Για την Κυριακή 14/4, οι ναζί χρυσαυγίτες προγραμμάτισαν «ανοιχτή εκδήλωση» στην κεντρική πλατεία Δημοκρατίας του Αγρινίου. Το 1944, επίσης 14 Απρίλη, ναζί και ταγματασφαλίτες στην ίδια πλατεία είχαν κρεμάσει τρεις αντιστασιακούς και εκτέλεσαν πίσω από εκκλησιά της πόλης άλλους 117.
Με την «αναγγελία», ο κόσμος αντέδρασε και η μέρα αυτή δεν προοιωνίζονταν δα και η πλέον ευχάριστη για τους Κασιδιάρηδες. Έτσι, είχαμε μια από τις ελάχιστες, ως τώρα …ή τη μοναδική περίπτωση, που οι ναζί «ανέβαλαν»-ματαίωσαν εκδήλωσή τους. 
Τα γεγονότα: 
Στο Αγρίνιο, οι ναζί της «Χ.Α.» είχαν αναγγείλει άξαφνα μες τα μισά της βδομάδας ότι θα πραγματοποιούσαν ανοιχτή εκδήλωση στο κεντρικότερο σημείο της πόλης, στην πλ. Δημοκρατίας, την Κυριακή. Πρωταγωνιστές, μαζί με τον τοπικό θίασο θα ήταν το περιφερόμενο τσούρμο Δυτ. Ελλάδας και Πελοποννήσου, κι ενδεχομένως πρόσθετες ενισχύσεις από τραμπούκους της Δυτ. Αττικής που σπεύδουν στα «ζόρικα», ο γνωστός καραγκιόζης βουλευτής Μπαρμπαρούσης, ο ψυχάκιας Κασιδιάρης και «άλλοι βουλευτές του ‘νόμιμου κοινοβουλευτικού κόμματος’». 
Δυο λεπτομερειούλες: 

Ι. και βασικό: Ακόμα και οι πέτρες ξέρουν ότι στο Αγρίνιο τους ναζί, που πέρα από τα «άλλα» εγκλημάτισαν με μαζικές εκτελέσεις στην Πόλη και την γύρω περιοχή, ο κόσμος τους παίρνει με τις πέτρες!.. Μπορεί να ξεθαρρεύουν και να κάνουν επιδρομές σε Μεσολόγγι, Αιτωλικό ή πιο κοντά, Μακρυνεία, Παναιτώλιο, ωστόσο όποτε αποφάσισαν ακόμα και «απλήν συνεστίασιν» στην πόλη δεν πρόλαβαν καν ν’ αγγίξουν τις μπριζόλες, ενώ τα γραφεία τους όταν ..κατάφεραν να τα ανοίξουν, για να το πω ευγενικά και «πολιτικά ορθά», τα στοίβαξαν «εκτός πολεοδομικού ιστού», απέναντι από το Μπατσαρίας «Μέλαθρον», ήτοι το κτίριο της αστυνομικής διεύθυνσης. Ωστόσο και τότε, δεν τόλμησαν να περάσουν πάνω από το «σύνορο» της «εθνικής οδού», εφόσον μέχρι εκεί κατέβηκε μεγάλη συγκρουσιακή διαδήλωση.

ΙΙ. Και βασικότερο: Η ημερομηνία του ναζιστομαζέματος ήταν για 14 του Απρίλη. «Συνέβη», όμως, 14 του Απρίλη, «κάτι» χρόνια πίσω, το 1944 οι γονείς και οι παππούδες μας να πεταχτούν πάνω αξημέρωτα, από τους κοντινούς ήχους πολυβόλων. Οι ναζί εκτελούσαν, ανήμερα μ. Παρασκευής μάλιστα, 120 πολιτικούς φυλακισμένους από τα γειτονικά μπουντρούμια, τους οποίους ξεδιάλεξαν ταγματασφαλίτες–«συναγωνιστές» τους, κατά πώς θα’ λεγε και ο σημερινός Μιχαλολιάκος. Τρεις κρατούμενοι, νωρίτερα, κουβαλήθηκαν στην κεντρική πλατεία, στους φανοστάτες της οποίας ρίχτηκαν κρεμάλες. Όλη την «τελευταία φροντίδα», μαζί με τις βρισιές στους μελλοθάνατους και τουλάχιστο τη μία κλωτσιά σε ένα από τα σκαμνιά την είχαν πάλι «συναγωνιστές» ταγματασφαλίτες…. 
Ακριβώς λοιπόν γι’ αυτή την ημερομηνία και σε αυτή την πλατεία την είδαν «μάζεμα» οι «Χ.Α.», των οποίων τα βασικά στελέχη στην περιοχή είναι φυσικά – βιολογικά εγγόνια εκείνων των τσολιάδων.
Εφόσον, λοιπόν, για το Αγρίνιο ισχύει το «Ποτέ και Πουθενά» στους ναζί, το «14 Απρίλη, στον Τόπο της Κρεμάλας» ήταν παραπάνω πρόκληση. 
Αναμενόμενα ήταν και τα αντανακλαστικά έγερσης. Σχεδόν αστραπιαία, σειρά σωματείων, από τυπικά γραφειοκρατικά έως και πιο ζωντανά, έβγαλαν ανακοινώσεις στις οποίες το πιο «ήπιο» μήνυμα ήταν «τους γυρίζουμε την πλάτη», ενώ σε άλλες γίνονταν με τον ένα ή άλλο τρόπο σαφέστερο ότι οι ναζί …ε, όσο να’ ναι δε θα πραγματοποιήσουν καμιά ανέφελη συγκέντρωση.
Ως προς την Αριστερά, ακόμα και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ κατέληγε τα «δικά της» με το τυπικό (;..) «Να προχωρήσουμε σε ενιαίο συντονισμό και δράση…» αλλά και «..Στα Χανιά τους πέταξαν στη θάλασσα, στη Θάσο τους αποδοκίμασαν… Εμείς;;;». Ευρύτερα από την Αριστερά , κοινοβουλευτική και «εξωκοινοβούλιο», επιλέχτηκε (…καλώς ή κακώς) και ο θεσμικός δρόμος με παρεμβάσεις στο Δημ. Συμβούλιο, τουλάχιστον από ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Δημ. Σύμβουλος εκπρόσωπος του ΚΚΕ Νικάκης (ο παλιός διαιτητής) ήταν παράλληλης γραμμής «..“Δεν πρέπει να περάσει ο τσαμπουκάς της Χ.Α. …», ζητώντας, όπως λένε Αγρινιώτικα πόρταλς «..καταδίκη που πρέπει να υπάρξει απ΄ όλες τις πολιτικές πλευρές της πόλης…». Ως προς το θεσμικό, ο ΠΑΣΟΚοδήμαρχος Μοσχολιός, προετοίμαζε ψήφισμα καταδίκης και το «τυπικό» ότι δε θα δίνονταν η πλατεία για χρυσαυγίτικη συγκέντρωση. 
Εξωθεσμικά, πάντως, από συλλογικότητες, προετοιμάζονταν δραστικές κινητοποιήσεις για το πρωί- μεσημέρι της Κυριακής, ώστε να μην πατήσουν οι ναζί , ενώ «θορυβημένοι» οι μπάτσοι έκαναν σχεδιασμούς μεταφοράς όχι “απλά” διμοιριών, αλλά… ταγμάτων ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ασφαλιτών κλπ. «δια να περιφρουρήσουν την τάξιν» και να προστατέψουν τους φίλους τους «με τις μαύρες μπλούζες, που σηκώνουν τα… καθαρά χέρια τους έτσι»!… Πρόσθετη ανησυχία στο μπατσαριάτο ήταν ο, επίσης Κυριακή, αγώνας του Παναιτωλικού με την Παναχαϊκή, που «συμβαίνει» πέρα από την αντιπαλότητά τους, η μεν πρώτος να διατηρεί στοιχεία της εργατικής παράδοσης της πόλης συν σημαντικές αντιφά συσπειρώσεις στους οργανωμένους της οπαδούς, ενώ από την άλλη Παναχαϊκή χωρίς μαυροκόκκινους Navajos, παρά την ιδιοκτησία Κούγια, δε νοείται!..
Η πρώτη, πάντως, οργανωμένη παρουσία κόσμου της ελευθερίας, είχε οριστεί ήδη για σήμερα Σάββατο, από το Αυτοοργανωμένο Κοινωνικό Ραδιόφωνο Αγρινίου–Ραδιουργία 87,7 fm, τον «Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο-κατάληψη apertus, το «αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αγρινίου» και λοιπούς σφους. 
Σημαντικό: Η κρατική ιδιοκτήτρια εταιρεία (Εθνική Οδοποιία ΑΕ), του παρατημένου πριν την κατάληψη κτιρίου, κινήθηκε νομικά εναντίον της, μετά (..ώ τις σύμπτωσις!…) από σχετική διαδικασία «κοινοβουλευτικού ελέγχου» από τον τοπικό εκπρόσωπο του «νόμιμου κόμματος» Μπαρμπαρούση.
Παράλληλα, από αντιφασίστες-αντιφασίστριες κυκλοφόρησε μια εξαιρετική αφίσα, ακριβώς για την 14η Απρίλη, που τα’ λεγε όλα… μα όλα!.. 
Τέλος πάντων!.. Ο κυρ ΠΑΣΟΚοδήμαρχος δεν πρόλαβε να δει … «δημοκρατική» χαρά στα σκέλια του, ολοκληρώνοντας (..το ψήφισμα ντε!..) και το «ο Δήμος Αγρινίου δεν παραχωρεί την κεντρική πλατεία κλπ κλπ».

Ήδη, νωρίτερα, τα τοπικά εγγόνια των τσολιάδων ξεκίνησαν να κάνουν δηλώσεις στα πόρταλς ότι και καλά «…Κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι την επέτειο της ημέρας και με το πρόσχημα πως δεν σεβόμαστε, σκόπευαν να δημιουργήσουν εντάσεις (….) Δεν θέλουμε να δημιουργηθεί πρόβλημα στη πόλη (…) Αναβάλλουμε κλπ κλπ». 
Πολύ γρήγορα έβγαλαν και ανακοίνωση – συμπαθάτε με που θα σας κεράσω αηδία τώρα, αλλά την παραθέτω αυτολεξί: «Επιλέξαμε, όχι τυχαία, την 14 Απριλίου για να πραγματοποιήσουμε ανοιχτή πολιτική εκδήλωση στην Πλ. Μπέλου (Δημοκρατίας) στο Αγρίνιο. Στα πλαίσια της εκδήλωσης είχε προγραμματισθεί και κατάθεση στεφάνου για τους 120 Έλληνες που εκτελέστηκαν από τις Κατοχικές δυνάμεις. Δυστυχώς κάποιοι, με πρόσχημα την ημερομηνία θρήνου για την πόλη μας, απεργάζονται συμμοριτοπολεμικές τακτικές. Η Χρυσή Αυγή δεν θα ενδώσει στα προβοκατόρικα σχέδια τους, προσφέροντας το άλλοθι που ζητούν για να καταστρέψουν και πάλι περιουσίες συμπολιτών μας και να συσπειρώσουν τους διαφεύγοντες ψηφοφόρους τους. Για το λόγο αυτό αναβάλουμε την προγραμματισμένη εκδήλωση, ενώ σύντομα θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία πραγματοποίησής της». 
«Κατάθεση στεφάνου» και …θρήνος, «πλατεία Μπέλου (το παλιό όνομα της συγκεκριμένης πλατείας , σε παρένθεση το Δημοκρατίας… πάλι καλά που δεν είπαν και τη χουντική μετονομασία της «πλ. 21ης Απριλίου»)!!!.. 
«Θα φτύσω στους τάφους σας» είναι τίτλος από παλιό, εξαιρετικό βιβλίο του Μπόρις Βιαν. Οι ναζί, που προφανώς τον αγνοούν το γύρισαν … τα εγγόνια μου θα μας στεφανώσουν εκεί που σας κρεμάσαμε… 
Το Αγρίνιο επικυρώθηκε και πάλι ως τόπος που δε χωράνε οι ναζί!… 
Γεωγραφικό σημείο και ανθρωποχώρος, που δε μπορούν να βγουν από τη γειτονική των μπάτσων τρύπα τους. 
Εξ’ άλλου υπήρχε ένα σημαντικό πρόβλημα ολοκλήρωσης τυχόν «φιλοξενίας» του περιφερόμενου μαύρου τσούρμου στην περιοχή!.. 
…Στεριανή πόλη και δε διαθέτει παλιό ενετικό λιμάνι για ανοιξιάτικη κολύμβηση, με τα ρούχα και τη μαύρη μπλούζα!.. 
…Και ποιος ξεκουβαλάει, τώρα να τους τρέχει 7-10 χιλιόμετρα, ώς τον κοντινό Αχελώο ή την Τριχωνίδα και Λυσιμάχεια…. 
ΠΟΤΕ στο ΑΓΡΙΝΙΟ… ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ!… 
Θανάσης Γ. Κάππος
 

Μ.Κ.Ο και "φιλάνθρωποι": Άραγε για την ψυχή της μάνας τους;

Από την στήλη “Η άλλη όψη” της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Αντίρροπον Ρεύμα, Μ.Κ.Ο και λοιπών “φιλάνθρωπων”


Πολλοί θα αναρωτιέστε φαντάζομαι, πως ξαφνικά μπήκαν στη ζωή μας κάποιοι άγνωστοι το προηγούμενο διάστημα όροι όπως, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες, Προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας, ΕΣΠΑ κ.λ.π.. Ακόμη περισσότεροι, θα σκέφτεστε που ήταν τόσα χρόνια όλοι αυτοί και ξαφνικά ξεφύτρωσαν παντού προσφέροντας απλόχερα ελεημοσύνη. Επίσης σε κάποιους ίσως πιο “ψιλιασμένους” να φαίνεται ακόμη πιο περίεργο το ότι μια λέξη τα προηγούμενα χρόνια απαγορευμένη, η αλληλεγγύη, έγινε όχι μόνο σημαία τους αλλά πλασάρεται και ως εμπόρευμα ευκαιρίας. Με όλα αυτά τα ερωτήματα ως εισαγωγή, θα ήθελα να σας μεταφέρω την εμπειρία μου από τη συμμετοχή στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Αντίρροπον η οποία έμαθα το καλοκαίρι ότι δραστηριοποιείται με παιδιά Ρομά. Πλέον βέβαια πλασάρεται πιο “chic” όπως θα δείτε και στο επίσημο site της http://www.antirropon.eu/ (το οποίο κατά τύχη φτιάχτηκε μόλις πήραμε το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ πριν δύο μήνες!).

Δραστηριοποιούμενος από τα προβλήματα της ανόδου του ρατσισμού και του σχολικού εκφοβισμού στην περιοχή μου, τον Ασπρόπυργο, όντας εκπαιδευτικός και άνεργος, η διευθύντρια του Γυμνασίου της συνοικίας, μου πρότεινε να συμμετέχω ως ομαδάρχης σε κάποιες μικτές κατασκηνωτικές δράσεις, στις οποίες θα φιλοξενούνταν τσιγγανόπαιδες από την περιοχή, με σκοπό την ένταξη τους. Η διευθύντρια δεν γνώριζε τίποτα παραπάνω και αν και στην αρχή αμφέβαλλα αν είμαστε τόσο καλό ως πρότυπο ώστε να θέλουμε να “εντάξουμε” και κάποιους άλλους, ωστόσο πείστηκα από το κίνητρο να γνωρίσω καλύτερα μια πληθυσμιακή ομάδα που αν και ζούμε επί αιώνες μαζί, δεν ξέρουμε τίποτα στην πραγματικότητα για αυτούς, πόσο μάλλον αν τους μάθω μέσα από το πιο όμορφο κομμάτι, τα παιδιά τους, έτσι και συναίνεσα.

Όταν βρέθηκα με αυτά τα παιδιά εντυπωσιάστηκα από το σεβασμό και τη αγάπη που έδειχναν σε όποιον τους έδινε φροντίδα αλλά και από το πόσο διάθεση είχαν να μάθουν. Το μόνο πρόβλημα ένταξης για αυτά ήταν ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν πήγαιναν σχολείο, πράγμα για το οποίο πότε έφταιγαν οι ρατσιστικές συμπεριφορές κατοίκων, πότε η μη ύπαρξη σχολείου, πότε η αδυναμία μεταφοράς των μαθητών, πότε οι οπισθοδρομικοί γονείς, πότε ο υποχρεωτικός γάμος ανηλίκων που είναι νόμιμος κανονικότατα, ποτέ όμως τα ίδια τα παιδιά. Όποτε όμως έθετα κάποιο τέτοιο θέμα στην Αντίρροπον και το τι κάνουμε την υπόλοιπη χρονιά στους καταυλισμούς για αυτά τα ζητήματα (που δύο άτομα ήταν η Αντίρροπον όλοι και όλοι, οι υπόλοιποι όλως περιέργως πρώτη φορά συμμετείχαν, αν και μας έλεγαν να λέμε στη Πανεπιστημιακό του Κ.Ε.Δ.Α. που επιτηρεί το πρόγραμμα ότι όλοι είμαστε από παλιά) ισχυρίζονταν ότι δεν βγαίνει κάτι με το να πιέζουμε καταστάσεις και ότι έχουμε έρθει στην κατασκήνωση για άλλη δουλειά.


Κατά τη διάρκεια της δεύτερης κατασκηνωτικής περιόδου στην Π.Ε. Κερατέας που και δω τα παιδιά μας αποτελούσαν πρότυπα συμπεριφοράς και θέλησης όταν δεχτήκαμε την άθλια συμπεριφορά της κατασκήνωσης εξαιτίας της καταγωγής των παιδιών μας, η οργάνωση μας συνέστησε υπομονή σε συμβάντα όπως το να γίνεται διαφορετικό επισκεπτήριο για Ρομά και μη, ώστε να μη χαλάει η εικόνα της κατασκήνωσης στους κατοίκους της περιοχής, με αποτέλεσμα να μας βάζουν ζητήματα ή εκδρομής τη συγκεκριμένη ημέρα ή του εγκλωβισμού μας στο γήπεδο, οι εργαζόμενοι ομαδάρχες και παιδαγωγοί, με τους τσιγγάνους διαμεσολαβητές και τα ίδια τα παιδιά υψώσαμε το ανάστημά μας και κερδίσαμε το σεβασμό χωρίς καμία υποστήριξη από την Αντίρροπον. Όλα αυτά μαζί με την συμπεριφορά του ιδρυτή που απλά εμφανιζόταν μόνο το βράδυ να μας κάνει την κριτική του για το ότι δεν έχουμε αρκετά «φαντάρους» τα παιδιά και ότι αν δεν είναι πιο πειθαρχημένα από τα άλλα θα μας λένε γύφτους με είχαν κάνει να αμφιβάλλω για τα υγιή κίνητρα της οργάνωσης.

Παρά όμως το γεγονός ότι δεν μας πλήρωσε η εταιρεία το Νοέμβριο όπως είχε υποσχεθεί για τις κατασκηνωτικέ ς περιόδους συνέχιζα να βοηθάω εθελοντικά στην περιοχή μου στις ελάχιστες δραστηριότητες που οργάνωνε συνήθως το Κέντρο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου όπου απλά εμφανιζόμαστε να δίνουμε το παρόν. Από κει και πέρα διάφορες δράσεις που είχα προτείνει στην Αντίρροπον να κάνουμε όλο το χειμώνα, όπως ορειβατικές δραστηριότητες, ποδοσφαιρικές ομάδες και μαθήματα ελληνικής γλώσσας όχι μόνο δε βρήκαν ανταπόκριση στην οργάνωση αλλά σαμποταρίστηκαν κιόλας όταν τις ανέλαβα με ατομική πρωτοβουλία γιατί δεν ήμουν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο όπως έλεγαν.

Εν τω μεταξύ πέρασε καιρός και τους είχα ξεχάσει, είχαμε μείνει στο ότι «θα» φτιάχναμε Κοινωνικό Κέντρο Στήριξης Ρομά, φτάνοντας όμως στο 2013 μας ενημέρωσαν ότι πήραμε ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης του ΕΣΠΑ μαζί με την Περιφέρεια Αττικής και μας κάλεσαν να βοηθήσουμε εθελοντικά στις προσλήψεις, στην αξιολόγηση του ΑΣΕΠ (την οποία κάναμε εμείς!). Φυσικά δεν ανταποκρίθηκε κανείς στο αστείο γεγονός ότι μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση η Αντίρροπος το μόνο που την ένοιαζε είναι τι προγράμματα υπάρχουν για να χωθεί με επιχείρημα ότι οι τσιγγάνοι ήταν οι πρώτοι ανακυκλωτές! και έτσι αναγκάστηκε να ζητήσει σε κάποιους από εμάς να δουλέψουμε με μισθό.

Έτσι λοιπόν σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, όχι μόνο δεν έχουμε πληρωθεί τα δεδουλευμένα μας ακόμα, όχι μόνο τα παρατάνε άνθρωποι από την κοινότητα επειδή ένιωσαν την κοροιδία του «μπαλαμού» στο πετσί τους, όχι μόνο το ενταξιακό πλαίσιο δεν υλοποιείται αλλά πηγαίνει ακόμα πιο πίσω. Αλλά και οι προσληφθέντες από το πρόγραμμα ούτε καν Ρομά δεν είναι καθώς είχαν προτεραιότητα τα βύσματα της Περιφέρειας φυσικά (και καθόμουν εγώ ο μωρός και βοηθούσα τσιγγάνους να κάνουν αιτήσεις, στους οποίους λέγαμε ότι χρειάζεται απολυτήριο Γυμνασίου, ενώ φυσικά και πήραμε άλλους με Δημοτικού κατ’ εντολή κυρίου Σγουρού). Τι να το κάνεις που και αυτοί θύματα είναι καθώς ήδη παίρνουν τηλέφωνο οι άνθρωποι για το πότε θα πληρωθούνε, πως θα βάζουν βενζίνη στο αμάξι για να πηγαίνουν στη δουλειά ή να μην τους κόψουν το ρεύμα στο σπίτι.

Με όλη αυτή την κατάσταση αισθάνθηκα το χρέος να δημοσιοποιήσω την κατάσταση, αυτών που ανοίγουν sites και γραφεία την επόμενη μέρα της επιλογής τους από το ΕΣΠΑ!, να φανεί πιο είναι το φιλανθρωπικό τους πρόσωπο και αν όλα αυτά τα κάνουν για την ψυχή της μάνας τους. Να φανεί ότι όλα αυτά έναν σκοπό έχουν, να συμπληρωθεί το προσωπικό των Δήμων με απελπισμένους που θα πάρουν τα χρήματά τους μετά από ένα χρόνο και αν, καθώς στις συμβάσεις τους υπογράφουν ότι αν δεν παρθούν τα χρήματα από την Ευρώπη η εταιρεία δεν έχει κανένα χρέος να σε αποζημιώσει. Η άσχημη πραγματικότητα ισχύει επίσης και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους εντός των Μ.Κ.Ο., Α.Μ.Κ.Ε. που δεν έχουν εξασφαλίσει οι ίδιες τα χρήματα των προγραμμάτων, και παρ’ όλα αυτά επιδίδονται σε ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους για το ποια θα εμφανίσει το μεγαλύτερο έργο στη διαδικασία αξιολόγησης ώστε να πάρουν τα φράγκα του ΕΣΠΑ έχοντας να χάσουν μόνο τον απλήρωτο κόπο ανυποψίαστων υπαλλήλων.

Με λίγα λόγια αντικατέστησαν λοιπόν τον κομματικό μηχανισμό του παρελθόντος στο δημόσιο και μας φύτεψαν έναν άλλο πιο σάπιο, με ανθρωπιστικότερο βέβαια περίβλημα, που καμία σχέση δεν έχει με του ευρωπαϊκού τύπου NGO, που άσχετα με τα οποιαδήποτε κίνητρά τους διαπνέονται και από έναν αν μη τι άλλο επαγγελματισμό. Αυτό το κακέκτυπο που προσπαθούν να φυτέψουν οι ευρωπαίοι φίλοι μας ώστε να διαχειριστούν οι «νέοι» δικοί τους τα ψίχουλα που μας επιστρέφουν από το διαρκές άρμεγμα που δεχόμαστε εδώ και τόσο καιρό τουλάχιστον δείχνει ποιος είναι ο υπεύθυνος της γενικότερης σαπίλας που ανεχόμαστε πολύ πριν τα μνημόνια. Και το ακόμα πιο λυπηρό, ο Σαμαράς δήλωσε προχτές: ΝΕΟ ΕΣΠΑ, ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ, ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ 2014- 2020…

Δ. Π.
 

Κοινωφελής, ενοικιαζόμενη εργασία: Το νέο κοινωνικό μοντέλο εργασιακής εκμετάλλευσης και ο ρόλος των ΜΚΟ ως σύγχρονα δουλεμπορικά


Της Έφης Πανοτοπούλου

Εδώ και καιρό, με το πρόσχημα της αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, πραγματοποιείται ολομέτωπη επίθεση στους εργαζόμενους. Κατάργηση ΣΣΕ, επιδομάτων, επιβολή ατομικών συμβάσεων. Το παραγωγικό μοντέλο που υιοθετείται, στηρίζεται στο χαμηλό κόστος, στην παράνομη και νόμιμη ευελιξία, ουσιαστικά στην εθελοντική εργασία. H ανεργία έχει αγγίξει ποσοστά πρωτοφανή, αλλά το σύστημα εκμετάλλευσης πάντα βρίσκει τη λύση, και σε αγαστή συνεργασία με τα γραφειοκρατικά συνδικάτα και τα εργατικά κέντρα, προωθούν και νομιμοποιούν την ενοικιαζόμενη εργασία.

Η θεσμοθέτηση της ενοικιαζόμενης εργασίας, με τη δημιουργία των εταιριών προσωρινής απασχόλησης (ΕΠΑ) και των ιδιωτικών γραφείων εύρεσης εργασίας (ΙΓΕΕ), η θέσμιση των “κοινοτικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων” μαζί με το ρόλο των ΜΚΟ δημιουργούν το πλαίσιο των προγραμμάτων “κοινωφελούς” εργασίας.


Πρόκειται για προγράμματα πεντάμηνης διάρκειας που απευθύνονται σε περίπου 57.000 ανέργους, με αμοιβή 625 ευρώ το μήνα, ανεξάρτητα από την ειδικότητα τους, χωρίς επιδόματα αδείας, δώρα γιορτών, τριετίες ή άλλα επιδόματα που απορρέουν από τις σπουδές και την ειδίκευση του εργαζομένου. Μεσολαβητές για την πρόσληψη ανέργων ή αλλιώς “ενοικίαση” είναι οι διάφορες ΜΚΟ που μετατρέπονται σε γραφεία ενοικίασης εργαζομένων, τσεπώνοντας για τη μεσολάβηση τους ποσό που αντιστοιχεί στο 5% της μισθολογικής εισφοράς, προκειμένου να καλύψουν πάγιες και διαρκείς θέσεις στους δήμους, στις περιφέρειες, ακόμα και σε νοσοκομεία. Ουσιαστικά, οι ανακυκλώσιμοι εργαζόμενοι σε αυτά τα προγράμματα καλύπτουν θέσεις άσχετες με το αντικείμενο πρόσληψής τους και αντικαθιστούν συμβασιούχους στο δημόσιο που απολύθηκαν ή μόνιμους που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

Σε αυτή τη διαδικασία, σύμφωνα με διάφορα δημοσιεύματα, έχουν εμπλακεί περίπου 125 ΜΚΟ, πολλές από αυτές “μαϊμού”, οι οποίες για τις υπηρεσίες τους θα πάρουν δισεκατομμύρια από εθνικά και κοινοτικά κονδύλια, ενώ τους νέους ανέργους που θα απασχολούν, θα τους ”ωφελούν” δίνοντας ψίχουλα αντί μισθού.


Η ΓΣΕΕ το μεγαλύτερο δουλεμπορικό


Μία από τις μεγαλύτερες τέτοιες εταιρίες ενοικίασης είναι η ίδια η ΓΣΕΕ, η οποία, μέσω του κέντρου επαγγελματικής κατάρτισης (ΚΕΚ) του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) αλλά και των διαφόρων Εργατικών Κέντρων, μετατράπηκε σε ΜΚΟ και απασχολεί σχεδόν 20.000 άτομα. Η ΓΣΕΕ είναι αυτή που εφάρμοσε πρώτη τις χειρότερες σχέσεις εργασίας, καταπατώντας την ίδια την εθνική συλλογική σύμβαση που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται, διαμορφώνοντας μια νέα γενιά πελατών-ψηφοφόρων και δίνοντας το έναυσμα μετατροπής των συνδικάτων σε ΜΚΟ, αναπαράγοντας την κυρίαρχη ιδεολογία περί “ωφέλειας” των νέων εργαζομένων. 


Τα παραδείγματα αυθαιρεσίας και παρανομίας πολλά: η ΓΣΕΕ, ως εργοδότρια, υποχρεώνει τους εργαζόμενους στα ΚΟΧ να υπογράψουν συμβάσεις “κατά παρέκκλιση” της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, εκβιάζει τους εργαζόμενους στα Γιάννενα πως αν προβούν σε επίσχεση εργασίας διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους, θα δημιουργήσουν προβλήματα στην εκταμίευση των κονδυλίων και κατά συνέπεια στην καταβολή των αποδοχών τους. Απείλησε τους εργαζόμενους στο ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στο Βόλο με απόλυση αν συμμετείχαν στην 48ωρη απεργία που η ίδια η ΓΣΕΕ είχε προκηρύξει (6/7/11).


Μοντέλο εργασίας προς γενίκευση


Κάποιες ΜΚΟ υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν συμβάσεις όπου η εργοδότρια ΜΚΟ θέτει τον όρο ότι δεν θα ευθύνεται σε περίπτωση καθυστέρησης πληρωμών ή ενσήμων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μία ΜΚΟ στη Κρήτη, η οποία πρότεινε σύμβαση όπου αναγραφόταν ότι δεν θα ευθύνεται ακόμα και για τη μη πληρωμή των εργαζομένων σε περίπτωση που δεν εκταμιευθεί το σχετικό κονδύλι. 


Είναι πασιφανές ότι για τον κρατικό μηχανισμό, τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και τις ισχύουσες πολιτικές, οι άνεργοι δεν αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι, “θύματα” του κοινωνικού κανιβαλισμού, αλλά ως “ευπαθής κοινωνική ομάδα”. Με αυτή τη λογική, οι άνεργοι δεν μπορούν να εργάζονται κανονικά, αλλά “ωφελούνται” λαμβάνοντας ένα πενιχρό ποσό επιβίωσης σε τακτά χρονικά διαστήματα και εφόσον δείξουν καλή διαγωγή και υποταγή στα αφεντικά των διάφορων ΜΚΟ, θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν δωρεάν εργασία στο δημόσιο-κοινωφελή τομέα της οικονομίας.


Όσοι εργάζονται σε αυτά τα προγράμματα ήδη βιώνουν συνθήκες εργασιακής σκλαβιάς (αμφισβήτηση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων όπως άδειες, υπερωρίες, δικαίωμα στην απεργία) που προμηνύουν την καθολική εφαρμογή αυτού του δουλεμπορίου σε όλους τους χώρους εργασίας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα). 


Για να κρατηθεί ζωντανό αυτό το απάνθρωπο σύστημα εκμετάλλευσης, το μοντέλο του εργαζόμενου που προτάσσεται είναι εκείνο του άμισθου, του υποταγμένου, του σκλάβου σε στρατόπεδα εξαναγκαστικής εργασίας και ομήρου στις ορέξεις των αφεντικών. 


Όσον αφορά τις συμβάσεις, από τη στιγμή που τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας αποτελούν συμβάσεις εργασίας, ισχύουν οι αρχές του εργατικού δικαίου σχετικά με αμοιβές, άδειες, δικαίωμα στην απεργία, παρ’ όλο που το ΦΕΚ αφήνει επίτηδες ασαφείς σχετικές ρυθμίσεις στοχεύοντας στην αδυναμία των εργαζομένων για διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Αποτέλεσμα αυτού του παραλογισμού είναι ότι οι εργοδότες, ενώ έχουν απλήρωτους τους εργαζόμενους σε αυτά τα προγράμματα, τους παραπέμπουν στο Υπουργείο Εργασίας, το οποίο εμφανίζεται αναρμόδιο.


Συνεπώς, η εναλλαγή ανέργου-εργαζόμενου, που τείνει να γίνει εργασιακό καθεστώς, αφενός, στοχεύει στον κατακερματισμό του εργαζόμενου προσφέροντας φτηνή εργασία στον κρατικό μηχανισμό, αφετέρου, λειτουργεί ως μέσο τρομοκρατίας προς όλους τους ανέργους, καθιστώντας σαφές ότι όποιος θέλει να εργαστεί πρέπει να αποδεχτεί τους όρους εργασιακής “σκλαβιάς”, γιατί «η ουρά είναι μεγάλη».


Απέναντι στη στοχευμένη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» από ΟΑΕΔ, Δήμους, ΜΚΟ, ΓΣΕΕ, Κράτος, που νομιμοποιούν την ενοικιαζόμενη εργασία, πρέπει να δημιουργηθούν εστίες αντίστασης, παρ’ όλο που η μάχη φαντάζει άνιση. Να γίνει συνείδηση ότι το “δίκαιο” δεν θα επιτευχθεί μόνο μέσα από κινήσεις σε νομικό επίπεδο, αλλά μέσα από αυτοοργανωμένες, οριζόντιες δομές και συλλογικές διαδικασίες ζυμώσεων και αλληλεγγύης. Ν’ ακούμε και να μοιραζόμαστε. Να σκεφτόμαστε και να προτείνουμε, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις που θα οδηγήσουν στην κατάλυση αυτού του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος της μισθωτής σκλαβιάς και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. 


Παραφράζοντας τους γνωστούς στίχους του Καβάφη:

Αν δεν μπορείς, προς το παρόν, να αλλάξεις τη ζωή σου

πρoσπάθησε, τουλάχιστον, να μην την εξευτελίζεις.


Από το 10ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση
 

Νέα μετανάστευση: Το κύμα της μεγάλης φυγής

τη
 της Μαρίας Γερογιάννη

ς Μαρίας Γερογιάννη

  • Μαζική μετανάστευση που θυμίζει άλλες εποχές
  • Πτυχιούχοι, ειδικευμένοι εργαζόμενοι αλλά σήμερα άνεργοι οι περισσότεροι μετανάστες του 21ου αιώνα


Την ώρα που η κυριαρχία υψώνει τείχη στον Έβρο και η δαιμονοποίηση των μεταναστών στα αρρωστημένα μυαλά των ψηφοφόρων κεφαλαιοποιείται από τα νεοναζιστικά αποβράσματα της Χ.Α., η μετανάστευση από την Ελλάδα διογκώνεται θυμίζοντας το κύμα φυγής για βιοποριστικούς λόγους της μετεμφυλιακής Ελλάδας και της δεκαετίας του 1960.

Οι νέοι μετανάστες είναι κυρίως νέοι, στην πλειονότητά τους πτυχιούχοι επιστήμονες οι οποίοι δεν μπορούν να βρουν δουλειά και ειδικευμένοι εργαζόμενοι σε παραγωγικές ηλικίες που έμειναν άνεργοι.


Η ειρωνεία μάλιστα είναι ότι οι χώρες προορισμού των μεταναστών τους αντιμετωπίζουν περίπου όπως η ντόπια πολιτική εξουσία, ενώ τα αφεντικά σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τους απελπισμένους οικονομικούς πρόσφυγες από την Ελλάδα της κρίσης, πρακτική που ακολουθούν με συνέπεια και οι εδώ εργοδότες.



Στην Αυστραλία, για παράδειγμα, η μετανάστευση είναι απόλυτα ελεγχόμενη και σε πολλές περιπτώσεις γίνεται μέσω της υπογραφής πακέτων με επιχειρήσεις με πιο υποβαθμισμένες αποδοχές και περιορισμένα δικαιώματα. Δέχονται 170.000 το χρόνο, με τον όρο ότι είναι έως 45 ετών και εργάζονται σε συγκεκριμένες ειδικότητες. Σε περίπτωση που ο μετανάστης φθάσει χωρίς να έχει χρήματα για εισιτήριο επιστροφής, εφόσον δεν βρει δουλειά, μπαίνει σε στρατόπεδα μέχρι να απελαθεί. Στη Βρετανία, η κυβέρνηση ήδη μελετά μέτρα για περιορισμό της μετανάστευσης από την Ελλάδα, για να προλάβει ενδεχόμενο κύμα μεταναστών αν ενταθεί η κρίση ή η χώρα βρεθεί εκτός ευρώ.


Παράλληλα, καταγράφονται δεκάδες κρούσματα άγριας εκμετάλλευσης μεταναστών που έπεσαν στην παγίδα επιτήδειων οι οποίοι στήνουν γραφεία ευρέσεως εργασίας ή επιχειρήσεων που αναζητούν προσωπικό και μέσω διαδικτύου βάζουν αγγελίες για θέσεις με αξιοπρεπείς αποδοχές και διαμονή. Το φαινόμενο έχει έξαρση κυρίως στη Γερμανία, και μάλιστα, πολλοί από τους σύγχρονους δουλεμπόρους είναι έλληνες που ζουν ήδη εκεί χρόνια και έχουν επιχειρήσεις ή απλά τιμούν το άθλιο «δαιμόνιο της φυλής» για το οποίοι υπερηφανεύονται οι εδώ κάθε λογής μικρόνοες εθνικιστές και πατριώτες.


Πρόκειται για φαινόμενο που πήρε έκταση και εδώ από τη δεκαετία του 1990 όταν άρχισε η μαζική είσοδος μεταναστών και στη συνέχεια έτυχε και κρατικής αναγνώρισης. Δηλαδή, για απατεώνες που, στην πραγματικότητα, δίνουν δουλειά για 10 ώρες την ημέρα έναντι 500-600 ευρώ το μήνα, ενώ οι μετανάστες κοιμούνται σε άθλια δωμάτια ή αποθήκες πέντε-έξι ή και περισσότερα άτομα μαζί.


Ελπίδες επιβίωσης στο νέο περιβάλλον έχουν μόνο όσοι φύγουν αφού οι ίδιοι πριν εξασφάλισαν εργασία ή ανήκουν στις ειδικότητες που έχουν ζήτηση στις χώρες προορισμού καθώς και εκείνοι που έχουν συγγενείς εκεί.


Κάθε σπίτι και ένας μετανάστης


Ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες, πάντως, την τελευταία δεκαετία, τουλάχιστον 850.000 έφυγαν για να εργαστούν ή για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, ενώ πάνω από το 50% των αποφοίτων Πανεπιστημίων του εξωτερικού δεν επιστρέφουν στην εργασιακή ζούγκλα των μνημονίων.


Ενδεικτικό είναι εξάλλου, ότι μόνο στην ηλεκτρονική πύλη Eures, όπου αναρτώνται οι νέες θέσεις εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπάρχουν καθημερινά χιλιάδες βιογραφικά ντόπιων που αναζητούν εργασία σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. 

 


Η μεγάλη φυγή αποτυπώνεται και από τη Γερμανική στατιστική υπηρεσία σύμφωνα με τις μετρήσεις της οποίας, η μετανάστευση από την Ελλάδα αυξήθηκε κατά 80% μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2012, ενώ σήμερα υπολογίζεται ότι ξεπερνά το 90%. 

 


Στον καναδικό τύπο, παράλληλα, αναφέρεται ότι η μαζική εισροή μεταναστών από την Ελλάδα την τελευταία διετία είναι ανάλογη με εκείνη των αρχών της δεκαετίας του 1970.


Η πλειονότητα των νέων μεταναστών στρέφεται προς τις χώρες της Ε.Ε. (70%), ενώ μεγάλο κομμάτι οικονομικών προσφύγων αναζητά καλύτερη τύχη στον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία (45%) και μικρός αριθμός κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή και άλλες χώρες (12%).


Σημειώνεται ότι αύξηση της μετανάστευσης παρατηρείται εκτός από την Ελλάδα και από την Ισπανία και την Πορτογαλία, χώρες που επίσης βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. 


Πρώτος λόγος φυγής είναι η ανεργία, ενώ σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι παραγωγικής ηλικίας αναζητούν τρόπους για να μετακινηθούν σε άλλες χώρες.


Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, το 49% των ατόμων ηλικίας 25 έως και 45 ετών, αναζητά εργασία στο εξωτερικό, ενώ στη μετανάστευση προσανατολίζεται η πλειονότητα των ανέργων πάνω από δύο χρόνια. 


Για το 36% ο λόγος της μετανάστευσης είναι ο εφιάλτης της ανεργίας και η αδυναμία εύρεσης εργασίας, ενώ το 29% στρέφεται στο εξωτερικό εξαιτίας της έλλειψης προοπτικής.


Οι μετανάστες του 21ου αιώνα είναι έτοιμοι να φύγουν για να εργαστούν με μηνιαίες αποδοχές της τάξης 1.500 ευρώ, ενώ το 48% αναζητά θέση ανάλογη με το αντικείμενό του ή σε συναφές αντικείμενο. Το αδιέξοδο που έχει βρεθεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας διαπιστώνεται από το γεγονός ότι το 52% είναι έτοιμο να φύγει αρκεί να βρει οποιαδήποτε εργασία.


Προφανώς για όλα τα παραπάνω οι ελληναράδες έχουν πλήρη άγνοια ή δεν τους αφορούν, γι’ αυτό τολμούν ακόμη να στρέφονται κατά ανθρώπων που έφθασαν εδώ διωγμένοι από τη φτώχεια, τους πολέμους και την καταπίεση των εξουσιαστών.


Ωστόσο, είναι τραγικό σε έναν τόπο όπου δεν υπάρχει σπίτι χωρίς τουλάχιστον έναν μετανάστη συγγενή να εκδηλώνεται ρατσιστικό μίσος, την ώρα μάλιστα που τα δικά του παιδιά φεύγουν εξαιτίας του βρώμικου εξουσιαστικού συστήματος που κάποιοι στηρίζουν και συντηρούν με την ανοχή τους. Η προσφυγιά, οικονομική ή πολιτική παλαιότερα, είναι παράγωγο του πολιτικοοικονομικού συμπλέγματος που λυμαίνεται τις ζωές μας και ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί είναι το τσάκισμα αυτού του ανθρωποφάγου μηχανισμού εξουσίας.

Από το 10ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση
 

Η ελληνική ακροδεξιά στο διαδίκτυο: μια ανάλυση γράφων

Από τη στήλη “Η άλλη όψη…” της εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει αναλυθεί ενδελεχώς (για εκτενή βιβλιογραφία βλέπε το δοκίμιο της Βασιλικής Γεωργιάδου). Οι πολιτικοί, οικονομικοί, και κοινωνικοί λόγοι που εξηγούν αυτή την άνοδο αλλά και το ιστορικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε είναι γνωστοί (για τη σχέση οικονομικής κρίσης και εκλογικής ανόδου της ακροδεξιάς στη Νότια Ευρώπη βλέπε Bosco & Verney, 2012). 
 

Επίσης έχει σχολιασθεί και στηλιτευθεί – δικαίως – ο ρόλος των κυρίαρχων ΜΜΕ και ιδιαίτερα της τηλεόρασης στην καλλιέργεια και στη νομιμοποιήση εθνικιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων σε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού (Ψαρράς, 2010)
 

Στη συζήτηση αυτή θα ήθελα να προσθέσω μια ακόμη παράμετρο που μπορεί να εξηγήσει ένα μέρος αυτού του φαινομένου: τη σημαντική και αυξανόμενη παρουσία της ελληνικής ακροδεξιάς στο διαδίκτυο.

Εισαγωγή

Εδώ και αρκετά χρόνια το διαδίκτυο αποτελεί πεδίο δημόσιας έκφρασης και σχολιασμού για όλο και περισσότερους Έλληνες πολίτες. Εξαιτίας της ιδιαίτερης κατάστασης που επικρατεί στα ελληνικά ΜΜΕ (οικονομική συγκέντρωση, αδιαφάνεια, διαπλοκή με την οικονομική και πολιτική εξουσία, βλέπε Σμυρναίος, 2010), η ελληνόφωνη μπλογκοσφαίρα έλαβε γρήγορα πολιτική διάσταση και χαρακτηριστικά μέσου διαμαρτυρίας και κριτικής (Zafiropoulos & Vrana, 2009) .

Αρχικά η σφαίρα αυτή είχε σαφώς προοδευτικά χαρακτηριστικά λόγω της σχετικής κοινωνιολογικής ομοιογένειας των μελών της (κυρίως νέοι υψηλού μορφωτικού επιπέδου όπως δείχνει ο Καραμπάσης, 2008). 
 

Ο εκδημοκρατισμός όμως αυτών των νέων μέσων και η μαζική τους χρήση από όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού τα κατέστησε σημαντικά επικοινωνιακά διακυβεύματα και για όσους στοχεύουν στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Έτσι ξεκίνησε η ανάδειξη και η παγίωση του λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας με μαζικές διαστάσεις στο ελληνικό διαδίκτυο
 

Η ελληνική ακροδεξιά, πατώντας εν μέρει σε αυτή την εξέλιξη, βρίσκεται πλέον σε περίοπτη θέση στο ελληνόφωνο διαδίκτυο μέσω ενός πλέγματος ιστότοπων (επίσημων σελίδων, ιστολογίων και προφίλ κοινωνικών δικτύων όπως το Youtube και το Facebook). Από τη θέση αυτή, άλλες φορές με προσωπείο, άλλες ανοιχτά, προπαγανδίζει τις ιδέες της με επιτυχία. 
 

Παρακάτω θα παραθέσω τα ευρήματα μιας μικρής κλίμακας ανάλυσης της ακροδεξιάς μπλογκοσφαίρας.

Μεθοδολογία

Χρησιμοποιήθηκε ανάλυση κοινωνικών δικτύων και αναπαράσταση με γράφους (Μπουντουρίδης, 2004). Ένα αρχικό δείγμα είκοσι προεπιλεγμένων ακροδεξιών ιστότοπων αναλύθηκε μέσω crawling από το πρόγραμμα Issuecrawler. Βρέθηκαν έτσι 88 ιστότοποι που συνδέονται με τους πρώτους είκοσι με δύο τουλάχιστον hypelinks. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των ιστότοπων είναι ακροδεξιάς προέλευσης. Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε το ελεύθερο λογισμικό gephi για τη δημιουργία του γράφου και τον υπολογισμό αλγόριθμων όπως το betweeness centrality

Επεξήγηση του γράφου 
Οι κουκκίδες αντιστοιχούν σε ιστότοπους και οι γραμμές στους συνδέσμους που υπάρχουν μεταξύ τους. Η τοπολογία του γράφου είναι αποτέλεσμα των σχέσεων μεταξύ των ιστότοπων. Με άλλα λόγια αυτοί που βρίσκονται στο κέντρο του χάρτη έχουν σημαντική επιρροή στην κοινότητα, σε αντίθεση με αυτούς που βρίσκονται στην περιφέρεια. 
 

Το μέγεθος των κουκκίδων (από το μικρότερο στο μεγαλύτερο) εξαρτάται από το σύνολο των εισερχόμενων και εξερχόμενων συνδέσμων που διαθέτει κάθε ιστότοπος (degree). Αυτό σημαίνει ότι όσο περισσότερο συνδέεται ένα ιστότοπος με τους υπόλοιπους του δείγματος, τόσο μεγαλύτερη διάμετρο έχει η κουκκίδα που του αντιστοιχεί.

Το χρώμα τους (από το άσπρο στο κόκκινο) εξαρτάται από το betweeness centrality του κάθε ιστότοπου. Ο αλγόριθμος αυτός εκφράζει τον βαθμό κατά τον οποίο ένας ιστότοπος κατέχει στρατηγική θέση μέσα στην κοινότητα. (Εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρο το χάρτη σε μορφή pdf για καλύτερη ανάλυση).

Τα ακροδεξιά ιστολόγια: μια ευμεγέθης κοινότητα

Η πρώτη παρατήρηση που μπορεί να γίνει αφορά το μέγεθος της ακροδεξιάς κοινότητας στο εσωτερικό της ελληνικής μπλογκοσφαίρας. Μεγάλος αριθμός ιστολογίων με ακροδεξιά πολιτική κατεύθυση και με πλούσια δραστηριότητα και περιεχόμενο βρέθηκαν με ένα απλό crawling. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι ο πραγματικό αριθμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος. 
 

Το συμπέρασμα είναι ότι μια τέτοια παρουσία δεν μπορεί να είναι παρά το αποτέλεσμα, τουλάχιστον εν μέρει, μιας συνειδητής στρατηγικής υποκινούμενης από πολιτικές οργανώσεις. Αυτό βέβαια είναι αρκετά δύσκολο να αποδειχθεί αφού τα περισσότερα από αυτά τα ιστολόγια είναι απολύτως ανώνυμα. 
 

Επίσης το μέγεθος της κοινότητας επιβεβαιώνει την όλο και μεγαλύτερη επιρροή της ακροδεξιάς τη χώρα αλλά και ενός είδους απενοχοποίηση της δημόσιας έκφρασης της. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο και στα κοινωνικά δίκτυα όπου η διάχυση του ακροδεξιού λόγου βρίσκει πρόσφορο έδαφος ακόμη και σε ομάδες που μπορούν να χαρακτηριστούν απολιτικές. 

Εσωστρέφεια και προώθηση ατζέντας

Η δεύτερη παρατήρηση που μπορεί να γίνει είναι ότι η συγκεκριμένη κοινότητα, αν και σχετικά ποικιλόμορφη στο εσωτερικό της, δεν συνδέεται παρά ελάχιστα με το υπόλοιπο διαδίκτυο, αν εξαιρεθούν υπηρεσίες όπως το Youtube και το Facebook που αποτελούν απαραίτητα συμπληρώματα των ιστολογίων. 
 

Σε αντίθεση με τη σχετική στεγανότητα που τους διακρίνει ως προς το εξωτερικό της κοινότητας, οι δεσμοί μεταξύ των ιστότοπων που την απαρτίζουν είναι πολύ στενοί. Έστω κι αν αυτό είναι εν μέρει αποτέλεσμα της μεθοδολογίας, η κοινότητα των ιστολογίων του δείγματος είναι ιδεολογικοπολιτικά ομοιογενής και θέλει να παραμείνει έτσι. 
 

Για παράδειγμα, ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι η παντελής απουσία συνδέσμων προς επαγγελματικούς δημοσιογραφικούς ιστότοπους και κυρίαρχα ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεοράσεις, ειδησεογραφικές πύλες), κάτι που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τα ιστολόγια. Τη μόνη εξαίρεση αποτελεί η εφημερίδα Δημοκρατία που έχει 296 εισερχόμενους δεσμούς από το δείγμα. 
 

Η εφημερίδα αυτή θεωρείται υποστηρίκτρια του Σαμαρικού μπλοκ και χαρακτηρίζεται από εθνικιστικές τάσεις. Σε αυτή γράφουν παλιά μέλη του Δίκτυου 21 όπως ο Σ. Καλεντερίδης και ο Φ. Κρανιδιώτης. Διαφαίνεται λοιπόν μια σχετική σύμπλευση της άκρας δεξιάς με τη Νέα Δημοκρατία σε ότι αφορά τουλάχιστον τους διαδικτυακούς δεσμούς που αναπτύσσουν.

Η κλειστή δομή αυτής της κοινότητας των ακροδεξιών ιστολογίων έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ατζέντας θεμάτων και “ειδήσεων” (ή μιας διαφορετικής προσέγγισης της κυρίαρχης ατζέντας) η οποία διακινείται μαζικά και ανακυκλώνεται με τρόπο τέτοιον ώστε σταδιακά να εξαφανίζεται η αρχική πηγή της (κάτι που διευκολύνει τη διακίνηση τους στο εξωτερικό της κοινότητας). 
 

Ενίοτε αυτές οι “ειδήσεις”, που συχνά έχουν εντυπωσιακό χαρακτήρα, αφομοιώνονται και από άλλα μη ακροδεξιά ιστολόγια, διαχέονται στα κοινωνικά δίκτυα και φτάνουν αρκετές φορές ακόμη και στα κυρίαρχα ΜΜΕ έστω κι αν είναι ψευδείς ή χειραγωγημένες (βλέπε θαύμα του Γέροντα Παϊσιου).

Η αισθητική του Blogger

Στα ομοιογενή χαρακτηριστικά του δείγματος εντάσσεται επίσης η χρήση σχεδόν αποκλειστικά της πλατφόρμας δημοσίευσης Blogger της Google. Ελάχιστοι από τους ιστότοπους του δείγματος έχουν δικό τους domain name και κανείς δεν χρησιμοποιεί μία άλλη από τις δημοφιλείς υπηρεσίες όπως το Worpress. 
 

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό οφείλεται σε λόγους ιστορικούς (κληρονομιά της πρώτης γενιάς ιστολογίων του είδους), τεχνικούς (η χρήση μιας μοναδικής πλατφόρμας διευκολύνει τη διασύνδεση με τα άλλα μέλη της κοινότητας), κοινωνιολογικούς (πχ. μικρότερη εξοικείωση με τα νέα μέσα) αλλά και ένα είδος τυποποίησης του λόγου και της αισθητικής που εκφράζεται μέσω αυτών των ιστολογίων. 

Εσωτερική ποικιλομορφία

Στο εσωτερικό της κοινότητας συνυπάρχουν όλες οι τάσεις της ελληνικής ακροδεξιάς (θρησκόληπτοι, εθνικιστές, συνωμοσιολόγοι, αντισημίτες κλπ.). Αλλά τις κομβικές θέσεις κατέχουν ιστολόγια που κατευθύνονται ή πρόσκεινται στη Χρυσή Αυγή όπως το ventetta.blogspot.com και το egersis2.blogspot.com. 
 

Άλλα ιστολόγια που κατέχουν στρατηγικές θέσεις στην κοινότητα είναι πιο δύσκολο να χαρακτηριστούν όπως το koukfamily.blogspot.com που παρουσιάζεται ως οικογενειακό μπλογκ ή το kostasxan.blogspot.com με πιο επαγγελματικά και λιγότερο οπαδικά χαρακτηριστικά. 
 

Τη λίστα συμπληρώνουν ομοϊδεατικά ιστολόγια τοπικού ενδιαφέροντος, ιστότοποι γενικής πληροφόρησης που συνδυάζουν λαϊκίστικη ρητορική με ελαφρές θεματικές όπως τα αθλητικά, τα κοσμικά μέχρι και το ελαφρό πορνό, γνωστά ηλεκτρονικά μέσα του δεξιού πατριωτικού χώρου όπως το antinews.gr και το Ρεσάλτο, “δημοσιογραφικά” όπως το Athinapoli, το eglimatikotita.gr και το Makeleio (εδώ μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη τη λίστα των ιστότοπων σε μορφή csv).

Σε ό,τι αφορά τη ρητορική που χρησιμοποιείται στην ονοματολογία αυτή περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες της αντίστασης (ταμπούρι, εσχατιά, ανάσχεση), της εναλλακτικής θεώρησης (αντιπληροφόρηση, διαφορετική ματιά, εναντίον όλων, αντίλογος), της εκδίκησης (βεντέτα, hellenic revenge), του συναγερμού (greekalert, red sky warning, έχω μάτια και βλέπω, ξυπνήστε ρε), της συνωμοσιολογίας, της παλινόρθωσης του έθνους κλπ.

Τα ανοιχτά ρατσιστικά άρθρα είναι σπάνια αλλά υπαρκτά. Τα περισσότερα όμως ιστολόγια κάνουν επιλεκτική δημοσίευση ειδήσεων που αφορούν τη μετανάστευση, το Ισλάμ και την εγκληματικότητα με τρόπο που να στοχοποιούν μειονότητες (μετανάστες, Ρομά κλπ.).

Άλλοι συνήθεις στόχοι αποτελούνται από τον Σύριζα, που ταυτίζεται πάντα με τους κουκουλοφόρους και τον εσωτερικό εχθρό, το ΠΑΣΟΚ, που χαρακτηρίζεται προδοτικό κόμμα, την Τρόικα και όσους συνεργάζονται μαζί της (εκτός του Σαμαρικού μπλοκ της ΝΔ που αναφέρεται πιο σπάνια), την εξωτερική απειλή (Τουρκία, Αλβανία, ΠΓΔΜ), τη “σιωνιστική απειλή”, τις ΗΠΑ κλπ. Συχνές επίσης είναι οι θετικές αναφορές στα σώματα ασφαλείας, τις ένοπλες δυνάμεις, την Εκκλησία, κάτι που χαρακτηρίζει παραδοσιακά την ελληνική δεξιά.

Τέλος, μια ενδιαφέρουσα τάση που παρατηρείται είναι η χρήση από αρκετά ιστολόγια του δείγματος μιας ρητορικής η οποία βασίζεται σε σχήματα και φόρμες παραδοσιακά ταυτιζόμενες με την αριστερά όπως η λαϊκή κυριαρχία, η αντίσταση στους κατακτητές, ο αντικαπιταλισμός. Αυτό το νέο γνώρισμα της ακροδεξιάς στην Ελλάδα σε κάποιες περιπτώσεις κάνει δυσκολότερη την ανίχνευση της πραγματικής πολιτικής ταυτότητας ενός διαδικτυακού μέσου που την εκφράζει.

Κεκαλυμμένη υποστήριξη στη Χρυσή Αυγή

Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ οι αναφορές στη Χρυσή Αυγή ως θέμα επικαιρότητας είναι πολύ συχνές σε μεγάλο αριθμό ιστολογίων, δεν υπάρχουν καθόλου σύνδεσμοι ούτε προς τον επίσημο ιστότοπο της οργάνωσης, ούτε προς άλλες φίλα προσκείμενες πολιτικές ομάδες.

Η ακροδεξιά ρητορική στο διαδίκτυο παρουσιάζεται λοιπόν πρωτίστως ως ακομμάτιστη και πατριωτική. Αυτή η στρατηγική φαίνεται να είναι επιτυχής αν κρίνουμε από το βαθμό αναδημοσίευσης των ειδήσεων που παράγουν τα ακροδεξιά ιστολόγια.

Επίλογος

Η ανάδυση του διαδικτύου ως μαζικού μέσου ενημέρωσης αντιμετωπίστηκε αρχικά ως εγγενώς θετική εξέλιξη. Ο εκδημοκρατισμός των μέσων παραγωγής και διάχυσης της πληροφορίας θεωρήθηκε, δικαίως, ως παράγοντας εμπλουτισμού της δημόσιας σφαίρας.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα όμως φαίνεται ότι η ανάπτυξη της μπλογκοσφαίρας και των κοινωνικών δικτύων διευκολύνει την προπαγάνδα. Το ελληνικό διαδίκτυο αντικατοπτρίζει έτσι την γενικότερη τάση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην ελληνική κοινωνία: την ηγεμονία της ακροδεξιάς ιδεολογίας πάνω σε πλατιά κοινωνικά στρώματα αλλά και σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος.

Έστω κι αν αυτή η εξέλιξη δεν είναι καινούρια, φαίνεται ότι η ανάδυση της Χρυσής Αυγής σε σημαντικό πολιτικό μόρφωμα επιταχύνει την εξέλιξη μεγάλου κομματιού της ελληνόφωνης μπλογκοσφαίρας σε φορέα ιδεών μίσους.

Διαφαίνεται μάλιστα ότι μέσω του διαδικτύου αναπτύσσονται και εμβαθύνονται οι δεσμοί μεταξύ γειτονικών ιδεολογικών χώρων της δεξιάς και της άκρας δεξιάς οι οποίοι καταλήγουν στην αποκρυστάλλωση ενός κοινού ιδεολογικού και πολιτικού υπόβαθρου.