RSS

Category Archives: Ζαπατίστας

Οι Ζαπατίστας επιστρέφουν για ένα κίνημα ανατροπής

Μετά από χρόνια σιωπής, απομονωμένοι σε αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες στα νότια του Μεξικού, οι αντάρτες Ζαπατίστας επανεμφανίστηκαν με δημόσιες δηλώσεις τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια προσπάθεια να επαναφέρουν στο επίκεντρο τα αιτήματά τους για «γη, ελευθερία, εργασία και ειρήνη» και να αποτελέσουν τον καταλύτη για τη δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κινήματος ανατροπής.


Το Δεκέμβριο 40.000 υποστηρικτές των Ζαπατίστας πορεύτηκαν μέσα από τα χωριά της Τσιάπας υπενθυμίζοντας τα αιτήματα του αγώνα τους. Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, ο «Subcomandante Μάρκος», εκπρόσωπος των Ζαπατίστας, εξέδωσε μια σειρά από ανακοινώσεις ενάντια στο κυβερνών κόμμα του Μεξικού Institutional Revolutionary Party (PRI) και τον Πρόεδρο Ενρίκε Πένα Νιετο, που ανέλαβε την εξουσία τον Δεκέμβριο.
«Ο πόνος μας δεν θα μειωθεί με το να ανοιχτούμε σε αυτούς που έβλαψαν όλο τον κόσμο. Θα αντισταθούμε, θα αγωνιστούμε. Ίσως θα πεθάνουμε. Όμως μία, δέκα, εκατό φορές, θα κερδίζουμε πάντα», ανέφερε σε μία ανακοίνωσή του ο Μάρκος, ο οποίος έχει περιγράψει την κυβέρνηση του Μεξικού ως «ζόμπι» που ελέγχεται από την ελίτ.

Ένας εκ των υποστηρικτών των Ζαπατίστας που μίλησε με τον όρο της ανωνυμίας λόγω ασφάλειας στο Al Jazeera επισήμανε πως οι τελευταίες ανακοινώσεις δείχνουν μια εκ νέου ενεργοποίηση των Ζαπατίστας σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο. «Οι Ζαπατίστας ελπίζουν πως οι άνθρωποι θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να υπάρξουν αυτόνομες τοπικές κοινωνίες. Θέλουν οι υποστηρικτές τους να περάσουν τις επαναστατικές ιδέες μέσα στα σπίτια».

Οι Ζαπατίστας έγιναν παγκοσμίως γνωστοί στις αρχές του 1994. Σχεδόν δύο δεκαετίες τώρα επιχειρούν να οικοδομήσουν ένα σύστημα αυτόνομης διακυβέρνησης σε χωριά της πολιτείας Τσιάπας, μια από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας, με έμφαση στους αυτόχθονες και τις κολεκτίβες.

Αναλυτές αναφέρουν στο Al Jazeera πως οι Ζαπατίστας στην πραγματικότητα ποτέ δεν σταμάτησαν να δραστηριοποιούνται, καθώς «μπορεί να είχαν καιρό να εμφανιστούν στα μέσα ενημέρωσης, ωστόσο τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να δημιουργήσουν τη βάση ενός κοινωνικού κινήματος σε εθνικό επίπεδο». Σύμφωνα με τις πληροφορίες έως και 200.000 άνθρωποι ζουν αυτή τη στιγμή σε κοινότητες που υποστηρίζουν και υποστηρίζονται από τους Ζαπατίστας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Al Jazeera, οι προηγούμενες προσπάθειες από τους Ζαπατίστας για ενοποίηση των κοινωνικών κινημάτων του Μεξικού σε ένα μαζικό κίνημα ανατροπής είχε «ανάμεικτα αποτελέσματα». Η «Άλλη Καμπάνια», η τελευταία προσπάθεια προσέγγισης που πραγματοποιήθηκε το 2006 από τους Ζαπατίστας, δεν πέτυχε την οικοδόμηση ενός εθνικού αντισυστμικού κινήματος.

«Η Άλλη Καμπάνια ήταν πολύ κρίσιμη προσπάθεια, ωστόσο τελικά προκάλεσε ρίξεις στο εσωτερικό της Αριστεράς», δήλωσε ο Αλάν Αριάς Μαρίν, πολιτικός επιστήμονας του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού. «Τοπικά, στην Τσιάπας, η κίνηση συνεχίζει να έχει την υποστήριξη του κόσμου», προσθέτει.

Το Μεξικό, μεταξύ άλλων, αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά και τη βία. Περισσότεροι από 70.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από το 2006 σε εγκλήματα που σχετίζονται με τα καρτέλ ναρκωτικών, ενώ οι ΗΠΑ έχουν δώσει 1,4 δις ευρώ σε στρατιωτική βοήθεια στο πλαίσιο της καταπολέμησης των καρτέλ.

«Η κυβέρνηση του Μεξικού έχει στρατικοποιήσει τη χώρα με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ ως απάντηση στη βία των ναρκωτικών», δήλωσε ο Richard Stahler-Sholk συγγραφέας του βιβλίου «Κοινωνικά Κινήματα της Λατινικής Αμερικής στον 20ο αιώνα». Οι ακτιβιστές ζητούν μια νέα προσέγγιση στον «πόλεμο εναντίον των ναρκωτικών», ενώ το φοιτητικό κίνημα φαίνεται να αποτελεί, μαζί με τους ακτιβιστές, έναν ακόμα πιθανό σύμμαχο για τους Ζαπατίστας ενάντια στην κυβέρνηση και το status quo.

Εξάλλου, το κυβερνών κόμμα PRI αποτελεί παραδοσιακό εχθρό των Ζαπατίστας, ενώ και ο Πένα Νιέτο ήταν αυτός που υπό την επίβλεψή του πραγματοποιήθηκε η βίαιη καταστολή στην πόλη San Salvador Atenco το 2006 σε διαδήλωση ενάντια στην επέκταση ενός αεροδρομίου. Δύο διαδηλωτές σκοτώθηκαν και οι γυναικείες οργανώσεις κατήγγειλαν σεξουαλική παρενόχληση από τις δυνάμεις ασφαλείας. Επιπλέον το κυβερνών κόμμα έχει κατηγορηθεί για διαφθορά και εκλογική νοθεία. Η νεολαία λοιπόν σίγουρα δεν είναι η μόνη που αντιτίθεται στην κυβέρνηση και τον πρόεδρο και οι πιθανοί υποστηρικτές των Ζαπατίστας πληθαίνουν.

Ωστόσο, ο Μάρκος στα τελευταία ανακοινωθέντα επισήμανε πως οι Ζαπατίστας θα επανεξετάσουν και θα επανεκτιμήσουν τις σχέσεις με διάφορους ξένους και εγχώριους συνεργάτες, καθώς πολλές ομάδες βοήθειας ή φιλανθρωπικές οργανώσεις έχουν επικριθεί για τις δράσεις τους από τους Ζαπατίστας το τελευταίο διάστημα.

Πηγή: Sierra Maestra

 

Subcomandante Marcos: MARICHIWEU (Εκατό φορές θα νικήσουμε)

Subcomandante Marcos – Ανακοινωθέντα I, II, III
Παρόλο που ο Υποδιοικητής Μάρκος τα έγραψε στη ζούγκλα του Μεξικού, είναι τόσο, μα τόσο, επίκαιρα και αφορούν όλο τον κόσμο.

Το πρώτο ανακοινωθέν του, το οποίο δημοσιεύθηκε στη μεξικανική εφημερίδα «La Jornada» φαίνεται πως ήρθε ως απάντηση στην πρωτοβουλία που εξήγγειλε ο νέος πρόεδρος του Μεξικού, Ενρίκε Πένια Νιέτο, για την «καταπολέμηση της φτώχειας».

Το πρώτο κείμενο, που έχει τίτλο «Εμείς και αυτοί», είναι γραμμένο με τη μορφή μονόλογου των ισχυρών της Γης απέναντι σε έναν φανταστικό συνομιλητή και καταλήγει με το σύνθημα/προειδοποίηση «Μαριτσιβέου»: «Εκατό φορές θα νικήσουμε», όπως σημαίνει στη γλώσσα των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής.

Το ανακοινωθέν Ι. συνεχίστηκε και σε ακόμα δύο και το τρίτο μέρος δημοσιεύτηκε εχθές, 23 Ιανουαρίου 2013.
ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΟΙ. I.- ΟΙ (ΠΑΡΑ)ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.

I.- Οι (παρα)λογισμοί των από πάνω.

Γενάρης 2013.

Μιλούν οι από πάνω:

Εμείς είμαστε αυτοί που κάνουν κουμάντο. Είμαστε ισχυρότεροι, παρόλο που είμαστε λιγότεροι. Δεν μας νοιάζει τι λες – ακούς – σκέφτεσαι – κάνεις, αρκεί να μη μιλάς, να μην ακούς, να μην κινείσαι.

Μπορούμε να επιβάλουμε στην κυβέρνηση ανθρώπους μέσης ευφυΐας (αν και είναι πλέον δύσκολο να τους βρεις στις τάξεις των πολιτικών), όμως επιλέγουμε κάποιους που δεν είναι καν σε θέση να προσποιηθούν ότι ξέρουν τι τους γίνεται.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να συλλαμβάνουμε και να φυλακίζουμε αληθινούς εγκληματίες, μόνο που αυτοί οι εγκληματίες αποτελούν ζωτικό μας κομμάτι. Αντίθετα, επιλέγουμε να κυνηγάμε, να χτυπάμε, να συλλαμβάνουμε, να βασανίζουμε, να φυλακίζουμε και να δολοφονούμε εσένα.

Γιατί; Γιατί μπορούμε.

Αθώος ή ένοχος; Τι σημασία έχει; Η δικαιοσύνη είναι μια από τις πολλές πουτάνες στην ατζέντα μας και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.

Και ακόμα κι αν προσαρμόζεσαι απόλυτα στο καλούπι που σου επιβάλλουμε, ακόμα κι αν δεν κάνεις τίποτα, κι αν είσαι αθώος, θα σε συντρίψουμε.

Και αν επιμένεις να μας ρωτάς γιατί το κάνουμε, να η απάντηση: Γιατί μπορούμε. […]

Δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά. Τα περί Δεξιάς ή Αριστεράς είναι, απλώς, οδηγίες για τον σοφέρ που παρκάρει το αμάξι. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δεν χρειάζεται να δώσουμε καν εντολή για να τιμωρηθούν οι απερίσκεπτοι που ίσως μας πάνε κόντρα. Μεγάλες, μεσαίες και μικρές κυβερνήσεις όλου του πολιτικού φάσματος, παρέα με διανοούμενους, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ερίζουν για το ποιος θα έχει το προνόμιο να μας ικανοποιήσει.

Οπότε, άντε πηδήξου, χάσου, σάπισε, ψόφα, απογοητεύσου, παραδώσου.

Για τους άλλους δεν υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα.

Ναι, έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, πικρία, απελπισία, τον θεωρητικό και πρακτικό «ωχαδερφισμό», τον κομφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», τον φόβο που έγινε παραίτηση.

Κι όμως, φοβόμαστε μήπως όλο αυτό πάρει τη μορφή οργανωμένης, ανατρεπτικής οργής, που δεν εξαγοράζεται.
Γιατί το χάος που επιβάλλουμε το ελέγχουμε, το διευθετούμε, το δίνουμε σε δόσεις, το τροφοδοτούμε.
Αλλά, το χάος που έρχεται από τους από κάτω…

Α, αυτοί… ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο κοστίζουν.

Κι ύστερα, είναι τόσο αυθάδεις ώστε να μη θέλουν πια να ζητιανεύουν, να περιμένουν, να ζητούν, να ικετεύουν, αλλά να ασκήσουν την ελευθερία τους. Πού ξανακούστηκε τέτοια ξεδιαντροπιά!

Αυτός είναι ο αληθινός κίνδυνος. Άνθρωποι που κοιτάζουν στην άλλη πλευρά, που βγαίνουν από το καλούπι, το σπάνε ή το αγνοούν.
Ξέρεις τι μας έχει ωφελήσει πολύ; Αυτός ο μύθος της ενότητας πάση θυσία. Να τα βρίσκεις μόνο με τον αρχηγό, τον διευθυντή, τον ηγέτη ή όπως κι αν τον λένε. Είναι πιο εύκολο να ελέγχουμε, να διευθύνουμε, να συγκρατούμε έναν παρά πολλούς. Και μάλιστα, φτηνότερο. Ατομικές επαναστάσεις κι άλλα τέτοια. Είναι άχρηστα σε συγκινητικό βαθμό.

Αντίθετα, αυτό που αποτελεί κίνδυνο, πραγματικό χάος, είναι όταν ο καθένας γίνεται συλλογικότητα, ομάδα, μπάντα, φυλή, οργάνωση και μαθαίνει να λέει «όχι» και «ναι» και όλοι αυτοί συμφωνούν μεταξύ τους. Γιατί το «όχι» στοχεύει σε εμάς που κάνουμε κουμάντο. Όσο για το «ναι»… αυτό κι αν είναι συμφορά, φαντάσου ο καθένας να χτίζει τη δική του μοίρα και να αποφασίζει τι θα γίνει και τι θα κάνει. Είναι σαν να υπονοείς ότι οι αμελητέοι είμαστε εμείς, αυτοί που περισσεύουν, οι άχρηστοι, αυτοί που πρέπει να μπουν φυλακή, να εξαφανιστούν.

Ναι, σκέτος εφιάλτης. Για εμάς, αυτή τη φορά. Φαντάζεσαι πόσο κακόγουστος θα γινόταν αυτός ο κόσμος; Γεμάτος Ινδιάνους, μαύρους, καφέ, κίτρινους,κόκκινους, ράστα, τατουάζ, πίρσινγκ, ξυρισμένα κεφάλια, πανκ, γκοθ, μιγάδες, σκέιτερ, τη σημαία με το «Α» χωρίς πατρίδα, νέους, γυναίκες, πουτάνες, κορίτσια, ηλικιωμένους, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, προλετάριους, φτωχούς, ανώνυμους και… άλλους. Δίχως πριβέ χώρους για εμάς, τους «beautiful people», τους «ωραίους ανθρώπους» για να καταλαβαινόμαστε… γιατί φαίνεται από χιλιόμετρα ότι δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ.

Ναι, η μέρα εκείνη θα ήταν για εμάς σαν νύχτα… Τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα. Τι θα κάναμε;

Μμμμ… αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο, αλλά… δεν μας έχει περάσει από το μυαλό.

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία: είναι εποχές κρίσης. […]

Όχι, φυσικά και δεν σε φοβόμαστε. Όσο για αυτή την προφητεία… Μπα, σκέτες προλήψεις, χωριάτικες…

Τι;… Δεν είναι προφητεία;

Α, είναι υπόσχεση

«ΜΑΡΙΤΣΙΒΕΟΥ»* («Εκατό φορές θα νικήσουμε»)

(συνεχίζεται…)

Από οποιαδήποτε γωνιά, οποιουδήποτε κόσμου.

Υποδιοικητής Μάρκος.
Πλανήτης Γη.
Γενάρης 2013.



* [Ακολουθεί το κείμενο στα ισπανικά και παρακάτω, επίσης, το ανακοινωθέν ΙΙ και ΙΙΙ.]
***
ELLOS Y NOSOTROS. I.- Las (sin) razones de arriba.

ELLOS Y NOSOTROS.
I.- Las (sin) razones de arriba.

Enero del 2013.

Hablan los de arriba:

“Nosotros somos los que mandamos. Somos más poderosos, aunque seamos menos. No nos importa lo que digas-escuches-pienses-hagas, siempre y cuando estés mudo, sordo, inmóvil.

Podemos imponer como gobierno a gente medianamente inteligente (aunque ya es muy difícil de encontrar en la clase política), pero elegimos a uno que ni siquiera puede simular que sabe de qué va el asunto.

¿Por qué? Porque podemos hacerlo.

Podemos usar al aparato policíaco y militar para perseguir y encarcelar a verdaderos delincuentes, pero esos criminales son parte vital nuestra. En cambio elegimos perseguirte, golpearte, detenerte, torturarte, encarcelarte, asesinarte.

¿Por qué? Porque podemos hacerlo.

¿Inocente o culpable? ¿Y a quién le importa si eres uno o lo otro? La justicia es una puta más en nuestra libreta de direcciones y, créenos, no es la más cara.

Y aunque cumplas al pie de la letra con el molde que imponemos, aunque no hagas nada, aunque seas inocente, te aplastaremos.

Y si insistes en preguntar por qué lo hacemos, te respondemos: porque podemos hacerlo.

Eso es tener el Poder. Se habla mucho de dinero, riquezas, y esas cosas. Pero créenos que lo que excita es este sentimiento de poder decidir sobre la vida, la libertad y los bienes de cualquiera. No, el poder no es el dinero, es lo que puedes tener con él. El Poder no es sólo ejercerlo impunemente, también y sobre todo, hacerlo irracionalmente. Porque tener el Poder es hacer y deshacer sin tener más razón que la posesión del Poder.

Y no importa quién aparezca al frente, ocultándonos. Eso de derecha e izquierda, son sólo referentes para que el chofer estacione el auto. La máquina funciona por sí sola. Ni siquiera tenemos que ordenar que castiguen la insolencia de desafiarnos. Gobiernos grandes, medianos y pequeños, de todo el espectro político, además de intelectuales, artistas, periodistas, políticos, jerarcas religiosos, se disputan el privilegio de agradarnos.

Así que jódete, chíngate, púdrete, muérete, desilusiónate, ríndete.

Para el resto del mundo no existes, eres nadie.

Sí, hemos sembrado el odio, el cinismo, el rencor, la desesperanza, el valemadrismo teórico y práctico, el conformismo del “mal menor”, el miedo hecho resignación.

Y, sin embargo, tememos que eso se transforme en rabia organizada, rebelde, sin precio.

Porque el caos que imponemos lo controlamos, lo administramos, lo dosificamos, lo alimentamos. Nuestras “fuerzas del orden” son nuestras fuerzas para imponer nuestro caos.

Pero el kaos que viene de abajo…

Ah, ése… ni siquiera entendemos qué dicen, quiénes son, cuánto cuestan.

Y luego son tan groseros de ya no mendigar, esperar, pedir, suplicar, sino ejercer su libertad. ¡Habrase visto tamaña obscenidad!

Eso es el verdadero peligro. Gente que mira para otro lado, que se sale del molde, o lo rompe, o lo ignora.

¿Sabes que nos ha dado muy buen resultado? Ese mito de la unidad a toda costa. Entenderse sólo con el jefe, dirigente, líder, caudillo, o como se llame. Controlar, administrar, contener, comprar a un@ es más fácil que a muchos. Sí, y más barato. Eso y las rebeldías individuales. Son tan conmovedoramente inútiles.

En cambio, lo que sí es un peligro, un caos verdadero, es que cada quien se haga colectivo, grupo, banda, raza, organización, y en su lado aprenda a decir “no” y a decir “sí”, y que se pongan de acuerdo entre ellos. Porque el “no” apunta a quienes mandamos. Y el “sí”… uf… eso sí es una calamidad, imagínate que cada quién construya su propio destino, y decidan qué ser y hacer. Sería tanto como señalar que nosotros somos los prescindibles, los que sobramos, los que estorbamos, los que no somos necesarios, los que debemos ser encarcelados, los que debemos desaparecer.

Sí, una pesadilla. Sí, claro, sólo que ahora para nosotros. ¿Te imaginas de qué mal gusto sería ese mundo? Lleno de indios, de negros, de cafés, de amarillos, de rojos, de rastas, de tatuajes, de piercings, de estoperoles, de punks, de darket@s, de chol@s, de skater@s, de esa bandera de la “A” tan sin nación para comprarla, de jóvenes, de mujeres, de put@s, de niñ@s, de ancianos, de pachucos, de choferes, de campesinos, de obreros, de nacos, de proles, de pobres, de anónimos, de… de otr@s. Sin un espacio privilegiado para nosotros, “the beautiful people“… la “gente bien” para que nos entiendas…. porque se ve a la legua que tú no estudiaste en Harvard.

Sí, ese día sería noche para nosotros… Sí, todo reventaría. ¿Que qué haríamos?

Mmh… no habíamos pensado en eso. Pensamos, planeamos y ejecutamos qué hacer para impedir que ocurra, pero… no, no se nos había ocurrido.

Bueno, en el dado caso, pues… mmh… no sé… puede ser que buscaríamos culpables y luego, pues buscar, no sé, un plan “B”. Claro que para entonces todo sería inútil. Creo que entonces recordaríamos la frase de ese maldito judío rojo… no, Marx no… Einstein, Albert Einstein. Me parece que fue él quien dijo: “La teoría es cuando se sabe todo y nada funciona. La práctica es cuando todo funciona y nadie sabe por qué. En este caso hemos combinado la teoría y la práctica: nada funciona… y nadie sabe por qué.”

No, tienes razón, ni siquiera alcanzaríamos a sonreír. El sentido del humor siempre ha sido un patrimonio no expropiable. ¿No es una pena?

Sí, a no dudarlo: son tiempos de crisis.

Oye, ¿y no vas a tomar fotos? Digo, para arreglarnos un poco y ponernos algo más decente. Nah, ese modelito ya lo usamos en “Hola”… ah, pero qué te contamos, se ve claro que tú no has pasado del “libro vaquero”.

Ah, no podemos esperar a contarle a nuestr@s amig@s que nos vino a entrevistar uno tan… tan… tan… otro. Les va a encantar. Y, bueno, a nosotr@s nos va a dar un aire tan cosmopolita…

No, claro que no te tememos. En cuanto a esa profecía… bah, se trata sólo de supersticiones, tan… tan… tan autóctonas… Sí, tan de región 4… jajajaja… qué buen chiste, deja lo apuntamos para cuando veamos a l@s chic@s…

¿Qué?… ¿no es una profecía?…

Oh, es una promesa…

(…) (sonido de titutata-tatatatá, del esmartfon)

Bueno, ¿policía? Sí, para reportar que vino alguien a vernos. Sí, pensamos que era un periodista o algo así. Se veía tan… tan… tan otro, sí. No, no nos hizo nada. No, tampoco se llevó nada. Es que, ahora que salíamos al club para ver a nuestr@s amig@s, estamos viendo que han pintado algo en el portón de entrada al jardín. No, los guardias no se dieron cuenta de quién. ¡Claro que no!, los fantasmas no existen. Bueno, está pintado así con muchos colores… No, no vimos ningún bote de pintura cerca… Bueno, le decíamos que está pintado con muchos colores, así, muy colorido, muy naco, muy otro, nada qué ver con las galerías donde… ¿qué? No, no queremos que mande ninguna patrulla. Sí, ya sabemos. Pero hablamos para ver si pueden investigar qué quiere decir lo que está pintado. No sabemos si es una clave, o una lengua de ésas raras que hablan los proles. Sí, es una sola palabra, pero no sabemos por qué nos produce escalofríos. Dice:

¡MARICHIWEU!”

(continuará…)

Desde cualquier rincón, en cualquiera de los mundos.

SupMarcos.
Planeta Tierra.
Enero del 2013.

***

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΟΙ. I.- Η ΜΗΧΑΝΗ ΣΕ ΣΧΕΔΟΝ ΔΥΟ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΑΥΤΟΙ.
ΙΙ. Η μηχανή σε σχεδόν δύο σελίδες.


Γενάρης 2013.
Μιλά ο πωλητής:
Είναι καταπληκτική, πολύ «κουλ», αν με καταλαβαίνετε. Λέγεται «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση βερσιόν 6.6.6.», αλλά προτιμούμε να την ονομάζουμε «η ατίθαση» ή «το κτήνος». Επιθετικό παρατσούκλι, πράγματι, με πυγμή, πολύγκρρρ. Αυτό το έμαθα στο σεμινάριο προσωπικής υπέρβασης «Πώς να πουλήσετε έναν εφιάλτη»… αλλά ας γυρίσουμε στη μηχανή. Η λειτουργία της είνα πολύ απλή. Είναι αυτάρκης (ή «βιώσιμη», «αειφόρος», όπως τη λένε κάποιοι). Παράγει υπέρογκα κέρδη… Τι; Να επενδυθεί μέρος αυτών των κερδών για την καταπράυνση της πείνας, της ανεργίας, της έλλειψης εκπαίδευσης; Μα αυτές ακριβώς οι ελλείψεις είναι που βάζουν σε κίνηση αυτό το καταπληκτικό πράγμα. Πώς σας φαίνεται, ε; Μια μηχανή που ταυτόχρονα παράγει τα καύσιμα που χρειάζεται για να λειτουργήσει: τη δυστυχία και την ανεργία.
Ναι, φυσικά παράγει και προϊόντα, αλλά όχι μόνο. Κοιτάχτε: ας πούμε πως παράγεται χωρίς αγορά κάτι που δεν χρειάζεται κανείς, εντελώς άχρηστο. Λοιπόν, αυτό το θαύμα δεν παράγει μόνο το άχρηστο, αλλά δημιουργεί και την αγορά όπου αυτό το άχρηστο μετατρέπεται σε είδος πρώτης ανάγκης.
Η κρίση; Λοιπόν, πατήστε αυτό εδώ το κουμπάκι… όχι, όχι αυτό, αυτό είναι της «εκτίναξης»… το άλλο, ναι. Ωραία, πατήστε λοιπόν αυτό το κουμπάκι και ταράν! εδώ έχετε την κρίση που χρειάζεστε, πλήρη, με τα εκατομμύρια των ανέργων, τα κατασταλτικά τανκς, τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τις ξηρασίες, τους λιμούς, την αποψίλωση δασών, τους πολέμους, τις θρησκευτικές προφητείες, τους καλύτερους σωτήρες, τις φυλακές και τα νεκροταφεία της (για όσους δεν ακολουθούν τους καλύτερους σωτήρες), τους οικονομικούς παραδείσους, τα προγράμματα υποστήριξής της με μουσικό θέμα και χορογραφία… φυσικά, λίγη ελεημοσύνη είναι πάντα ευπρόσδεκτη.
Αλλά δεν τελειώνει εκεί, επιτρέψτε μου, αφήστε με να σας βάλω αυτό το ντέμο. Όταν το βάλετε στη ρύθμιση «καταστροφή/δημογραφική αφαίμαξη-αναδόμηση/ανασύνταξη» κάνει θαύματα. Δείτε αυτό το παράδειγμα: βλέπετε αυτά τα δάση; Όχι, μη σας απασχολούν αυτοί οι ιθαγενείς… ναι, είναι η φυλή των Μαπούτσε [νότια Χιλή], αλλά θα μπορούσαν να είναι γιάκις [βόρειο Μεξικό], μάγιος [βόρειο Μεξικό], νάουας [κεντρικό Μεξικό], πουρέπετσας [βόρειο Μεξικό], μαγιας [νότιο Μεξικό], γκουαρανίς [Βραζιλία], αϊμάρας [Βολιβία, Περού, Χιλή, Αργεντινή], κέτσουας [Περού, Βολιβία, Εκουαδόρ, Αργεντινή, Βολιβία]. Λοιπόν, πατήστε το πλήκτρο «play» και δείτε πώς εξαφανίζονται τα δάση (μαζί και οι ιθαγενείς, αλλά αυτοί ποτέ δεν έχουν σημασία). Τώρα δείτε πώς μετατρέπεται σε λιβάδι, κοιτάχτε… εδώ έρχονται οι μηχανές και βουαλά! εδώ έχετε αγαπητέ μου κύριε το γήπεδο γκολφ που πάντα ονειρευόσασταν, με τις προσωπικές σας εγκαταστάσεις και όλες τις υπηρεσίες. Καταπληκτικό ε;
Επίσης πάει μαζί μ’ ένα sofware που είναι η τελευταία της τελευταίας λέξης στην τεχνολογία. Μπορείτε να κάνετε ένακλικ εδώ, που λέει «φίλτρο», και στην τιβί σας, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, το φέισμπουκ, το τουΐτερ, το γιουτιουμπ, θα εμφανίζονται μόνο ψαλμωδίες και εγκώμια για σας και τους δικούς σας. Ακριβώς! εξαφανίζει κάθε σχόλιο, κείμενο, εικόνα, φασαρία, όλη την αρνητική ενέργεια που ξεχειλίζει από αυτούς τους ανώνυμους, βρώμικους, άσχημους και κακούς πρόλες [1]… ναι, και χυδαίους.
Υπάρχει ένας μοχλός στο πάτωμα (αν και μπορείτε να βάλετε τον αυτόματο πιλότο μόλις με ένα κλικ). Ελικοδρόμιο. Όχι αεροπορικό εισιτήριο, γιατί μπορεί να μην έχετε πού να καταφύγετε, αλλά σίγουρα υπάρχει κάποιο μέρος στον κοντινότερο διαστημικό σταθμό. Επίσης έχει το αποκλειστικό σούπερ-υπερ-μέγα «mall» του, γήπεδο γκολφ, μίνι μπαρ, γιοτ κλαμπ, ένα δίπλωμα από το Χάρβαρντ σε κορνίζα, εξοχικό, παγοδρόμιο… ναι, το ξέρω! τι θα κάναμε χωρίς τη σύγχρονη αριστερά και τις ιδέες της; Α! και με αυτό το καταπληκτικό πράγμα θα μπορείτε να είστε σε «πραγματικό χρόνο» και συγχρόνως σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Είναι σα να είχατε το δικό σας αποκλειστικό μηχάνημα αναλήψεων.
Χμμ… ναι, περιλαμβάνει μια παπική βούλα που σας εξασφαλίζει μια θέση VIP στον ουρανό. Ναι, το ξέρω, αλλά ακόμη ερευνούμε αυτό το ζήτημα της αθανασίας. Εντωμεταξύ μπορούμε να σας εγκαταστήσουμε ως αξεσουάρ (με χωριστή χρέωση, φυσικά, αλλά είμαι βέβαιος ότι αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για κάποιον σαν εσάς) ένα δωμάτιο πανικού. Ναι, ίσως αυτοί οι βάνδαλοι να θελήσουν να διεκδικήσουν ό,τι είναι δικό τους με εκείνο το «η γη ανήκει σε όποιον τη δουλεύει». Αλλά δεν πρέπει να σας απασχολεί. Γι’ αυτό έχουμε διοικητές, πολιτικά κόμματα, νέες θρησκείες, «reality shows». Αλλά φυσικά είναι ένα σενάριο: θα μπορούσαν όλ’ αυτά κάποια στιγμή ν’ αποτύχουν; Μα ναι, για τέτοια ζητήματα ασφαλείας κανένα κόστος δεν είναι δισβάσταχτο. Ωραία, σημειώνω: «να συμπεριληφθεί Δωμάτιο Πανικού».
Περιλαμβάνει επίσης ένα στούντιο τηλεόρασης, ένα ραδιοφώνου και ένα γραφείο σύνταξης. Όχι, δεν με καταλάβατε. Δεν είναι για να βλέπετε τηλεόραση, ούτε ν’ ακούτε ραδιόφωνο, ούτε για να διαβάζετε εφημερίδες και περιοδικά. Αυτά είναι για τους αναξιοπαθούντες. Είναι για την παραγωγή πληροφόρησης και την εκπαίδευση όσων θέτουν σε λειτουργία τη μηχανή. Μα δεν είναι ευφυές;
Τι; Α… ωραία… ναι… φοβάμαι πως αυτό το μικρό ζήτημα δεν έχει επιλυθεί από τους ειδικούς μας. Ναι. Αν η πρώτη ύλη, δηλαδή η μάζα των πληβείων εξεγερθεί δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Ναι… ίσως και το «δωμάτιο πανικού» να είναι άχρηστο σε αυτή την περίπτωση. Αλλά μην απογοητεύεστε! Σκεφτείτε ότι αυτή η μέρα… ή νύχτα… είναι πολύ μακριά. Ναι, αυτή την «newage» αισιοδοξία την έμαθα σε εκείνο το σεμινάριο προσωπικής υπέρβασης. Ε; Τι; Απολύομαι;
(συνεχίζεται…)
Από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, από οποιοδήποτε κόσμο.
SupMarcos.
Πλανήτης Γη.
Γενάρης 2013.
ELLOS Y NOSOTROS. II.- La Máquina en casi 2 cuartillas.

ELLOS Y NOSOTROS.
II.- La Máquina en casi 2 cuartillas.

Enero del 2013.

Habla el vendedor:

Es maravillosa, muy “cool” para que me entienda. Se llama “globalización neoliberal versión 6.6.6″, pero preferimos nombrarla “la salvaje” o “la bestia”. Sí, un mote agresivo, de iniciativa pues, muy grrr. Sí, eso lo aprendí en el curso de superación personal “Cómo vender una pesadilla”… pero volvamos a la máquina. Su funcionamiento es muy sencillo. Es autosuficiente (o “sustentable”, como luego se dice). Produce sí, ganancias desorbitantes… ¿Qué? ¿Invertir parte de esas ganancias en paliar el hambre, el desempleo, la falta de educación? ¡Pero si precisamente son esas carencias las que hacen andar esta preciosura! ¿Qué tal, eh? Una máquina que produce al mismo tiempo el combustible que necesita para andar: la miseria y el desempleo.

Claro, también produce mercancías, pero no sólo. Mire usted: supongamos que se produce algo completamente inútil, que nadie necesita, sin mercado pues. Bueno, esta maravilla no sólo produce lo inútil, también crea el mercado donde esa inutilidad se convierta en un artículo de primera necesidad.

¿Las crisis? Claro, sólo oprime usted este botón de aquí… no, ése no, ése es el de “eyección”… el otro… sí. Bueno, oprime usted ese botón y ¡tarán!, ahí tiene usted la crisis que necesita, completa, con sus millones de desempleados, sus tanques antimotines, sus especulaciones financieras, sus sequías, sus hambrunas, su deforestación, sus guerras, sus religiones apocalípticas, sus salvadores supremos, sus cárceles y cementerios (para los que no sigan a los salvadores supremos), sus paraísos fiscales, sus programas asistencialistas con tema musical y coreografía incluidos… claro, un poco de caridad siempre será bien visto.

Pero no es todo, ahora permítame, deje que le ponga este demo. Cuando usted la pone en modo “destrucción/despoblamiento-reconstrucción/reordenamiento” hace milagros. Vea este ejemplo: ¿ve usted esos bosques? No, no se preocupe por esos indígenas… sí, son del pueblo Mapuche, pero podrían ser yaquis, mayos, nahuas, purépechas, maya, guaranís, aymarás, quechúas. Bueno, oprima usted el botón “play” y vea cómo desaparecen los bosques (también los indígenas, pero ésos nunca importan), ahora vea cómo todo se convierte en un páramo, espere… ahí llegan las máquinas, y ¡voilá!: ahí tiene usted el campo de golf que siempre había soñado, con su fraccionamiento exclusivo y con todos los servicios. Ah, maravilloso ¿no?

También viene con un software que es lo último de lo último. Puede usted darle click aquí, donde dice “filtro”, y en su tv, radio, periódicos, revistas, feisbuc, tuiter, yutub, aparecen sólo salmos y alabanzas para usted y los suyos. Sí, elimina todo comentario, escrito, imagen, ruido, toda la mala vibra que luego les da por colar a esos proles anónimos, sucios, feos y malos… y groseros, sí.

Tiene palanca al piso (aunque usted puede pasar al piloto automático con apenas un click); helipuerto; un boleto de avión no, porque luego no hay a dónde huir, pero sí un lugar en el transbordador espacial más próximo a partir; también tiene su “mall” super-hiper-mega exclusivo; campo de golf; servibar; club de yates; un diploma de Harvard ya enmarcado; casa de veraneo; pista de hielo… sí, lo sé, ¿qué haríamos sin la izquierda moderna y sus ocurrencias? Ah, y con esta maravilla usted podrá estar en “tiempo real” y simultáneamente en cualquier parte del planeta, es como si tuviera su propio y exclusivo cajero automático global.

Mmh… sí, incluye una bula papal para asegurarle un lugar V.I.P. en el cielo. Sí, lo sé, pero ya estamos trabajando en eso de la inmortalidad. Mientras tanto, le podemos instalar como accesorio (con costo aparte, claro, pero estoy seguro que eso no es problema para alguien como usted): ¡un cuarto de pánico! Sí, ya ve que luego a esos vándalos les da por exigir lo que les pertenece con eso de “la tierra es de quien la trabaja”. Oh, pero no hay de qué preocuparse. Para eso tenemos gobernantes, partidos políticos, religiones nuevas, “reality shows”. Pero claro, es un supositorio, ¿y si llegaran a fallar alguna vez? Por supuesto, en cuestiones de seguridad ningún gasto es oneroso. Claro, deje anoto: “incluir Cuarto de Pánico”.

Incluye también un estudio de tv, uno de radio y una mesa de redacción. No, no me mal interprete. No son para ver televisión, ni escuchar radio, ni leer periódicos y revistas, eso es para mal nacidos. Son para producir la información y el entretenimiento de quienes hacen andar la maquina. ¿No es genial?

¿Qué? Oh… bueno… sí… me temo que ese pequeño problema no ha sido solucionado por nuestros especialistas. Sí, si la materia prima, quiero decir, si la muchedumbre plebeya se rebela no hay nada que hacer. Sí, puede ser que el “cuarto de pánico” sea también inútil en esa situación. Pero no hay que ponerse pesimista, piense que ese día… o noche… está muy lejos. Sí, eso del optimismo “new age” también lo aprendí en el curso de superación personal. ¿Eh? ¿Qué? ¿Estoy despedido?

(continuará…)

Desde cualquier rincón, en cualquiera de los mundos.

SupMarcos.
Planeta Tierra.
Enero del 2013.

***
Ellos y Nosotros. III.- LOS CAPATACES.

ELLOS Y NOSOTROS.
III.- Los Capataces.

En algún lugar de México…

El señor golpea la mesa, furioso.

– ¡Aniquílenlos!

– Señor, con todo respeto, llevamos más de 500 años intentándolo. Los sucesivos imperios encumbrados lo han intentado con todo el poderío militar de la época -.

– ¿Y por qué siguen ahí?

– Err… todavía lo estamos tratando de entender – el lacayo mira con reproche al que tiene uniforme militar.

El aludido se levanta y, en posición de firmes, extiende su brazo derecho al frente, con la mano extendida, y grita con entusiasmo:

– ¡Heil…! perdón, quise decir, lo saludo, señor – Luego de dirigir una mirada amenazadora que calla las risitas de los demás comensales, continúa:

– El problema, señor, es que esos herejes no nos enfrentan donde somos fuertes, nos dan la vuelta, nos atacan en nuestras debilidades. Si todo fuera cuestión de plomo y fuego, bueno, pues hace tiempo que esas tierras, con sus bosques, agua, minerales, gente, hubieran sido conquistadas y así usted hubiera podido ofrecerlas en tributo al gran Mandón, señor. Esos cobardes, en lugar de enfrentarse a nosotros sólo con sus heroicos pechos desnudos, o con arcos, flechas y lanzas, y quedar como héroes (derrotados sí, pero como héroes), se preparan, se organizan, se ponen de acuerdo, nos dan la vuelta, se esconden cuando se quitan la máscara. Pero no estaríamos en esta situación si me hubieran hecho caso cuando empezó todo -, y mira con reprobación al comensal en cuyo letrero en la mesa se lee “chupa-cabras versión 8.8.1.3″.

El comensal aludido, sonríe mientras dice:

– General, con todo respeto, no teníamos una bomba atómica. Y aunque pudimos haber conseguido una de nuestros aliados (el comensal que tiene el letrero de embajador agradece la mención), habríamos conseguido aniquilar a todos los aborígenes, pero también habríamos destruido los bosques y el agua, además de que los trabajos de exploración y explotación de minerales serían imposibles por, digamos, varios siglos -.

Otro de los lacayos interviene:

– Les ofrecimos que a su muerte habría canciones y poemas alabando su sacrificio, corridos, películas, mesas redondas, ensayos, libros, obras de teatro, estatuas, su nombre en letras doradas. Les dijimos que si se empeñaban en resistir y seguir vivos, íbamos a sembrar rumores y dudas sobre por qué no han desaparecido, por qué no han muerto, y que diríamos que eran creación nuestra, que íbamos a llevar adelante una campaña de desprestigio tal que incluso contaría con el apoyo de algunos intelectuales, artistas y periodistas progresistas – Los comensales aludidos hacen un gesto de aprobación, aunque más de uno lo hace de desagrado por tantos “istas“.

El señor interrumpe impaciente:

– ¿Y?

– Nos contestaron con una señal así – (el lacayo enseña la mano empuñada pero con el dedo medio levantado).

Los comensales se revuelven indignados y claman:

– ¡Proles! ¡Nacos! ¡Groseros! ¡Plebeyos! ¡Barrio! –

El lacayo sigue con la señal de la mano, mirando de frente al señor. Éste lo increpa:

– ¡Ya entendí!, ya puede bajar la mano.

El lacayo baja la mano lentamente, mientras hace un guiño a los demás comensales. Después continúa:

– El problema, señor, es que estas personas no rinden culto a la muerte, sino a la vida. Hemos intentado eliminar a sus líderes visibles, comprarlos, seducirlos.

– ¿Y entonces?

– Además de que no lo hemos conseguido, nos hemos dado cuenta de que el problema mayor son los líderes invisibles.

– Ok, encuéntrenlos.

– Ya los encontramos, señor.

– ¿Y? –

– Son tod@s, señor.

– ¿Cómo que tod@s?

– Sí, todas, todos. Ése fue uno de los mensajes de lo que hicieron el día del fin del mundo. Logramos que no se manejara eso en los medios de comunicación, pero creo que aquí podemos decirlo sin temor a que alguien más se dé cuenta. Usaron un código para que nosotros entendiéramos: el que está arriba del templete es el jefe.

– ¡¿Qué?! ¿40 mil jefes y jefas?

– Err… señor, disculpe, ésos son los que vimos, habría que agregar muchos más que no vimos.

– Cómprenlos entonces. Imagino que tenemos dinero suficiente – agrega dirigiéndose al comensal con el letrero de “cajero no automático”.

El llamado “cajero”, empieza a balbucear:

– Bueno, señor, tendríamos que vender algo del Estado y ya casi no queda nada.

El lacayo interrumpe:

– Señor, lo hemos intentado.

– ¿Y?

– No tienen precio.

– Entonces convénzanlos.

– No entienden lo que les decimos. Y a decir verdad, nosotros tampoco entendemos lo que dicen ellos. Hablan de dignidad, de libertad, de justicia, de democracia…

– Bueno, entonces hagamos como que no existen. Así morirán por hambre, enfermedades curables, con un buen cerco informativo, nadie se percatará hasta que sea demasiado tarde. Eso, matémosles de olvido.

El comensal que se asemeja sorprendentemente a un chupa-cabras hace un signo de aprobación. El señor agradece el gesto.

– Ya, señor, pero hay un problema.

– ¿Cuál?

– Aunque los ignoremos, se empecinan en seguir existiendo. Sin nuestras limosnas, perdón, quise decir sin nuestra ayuda, construyeron escuelas, hicieron producir la tierra, levantaron clínicas y hospitales, mejoraron sus viviendas y su alimentación, bajaron los índices de delincuencia, acabaron con el alcoholismo. Y, además de que prohibieron la producción, distribución y consumo de narcóticos, elevaron su esperanza de vida y casi la igualaron con la de las grandes ciudades.

– Ah, o sea que sigue siendo mayor en las ciudades – el señor sonríe contento.

– No señor, cuando dije “casi” es que la de ellos es superior. La esperanza de vida en las ciudades se redujo gracias a la estrategia de su antecesor, señor.

Todos voltean a ver con burla y reprobación al personaje de corbata azul.

– ¿Quieres decir que esos rebeldes viven mejor que los que se venden a nosotros?

– Completamente, señor. Pero de eso no hay que preocuparse, hemos montado una campaña mediática ad hoc para tapar eso.

– ¿Y?

– El problema es que ni ellos ni los nuestros ven televisión, ni leen nuestra prensa, no tienen tuiter, ni feisbuc, ni siquiera señal de celular. Ellos saben que están mejor y los nuestros saben que están peor.

Se levanta la comensal con el letrero de “izquierda moderna”:

– Señor, si me permite. Con el nuevo programa de Solid… perdón, quise decir con la Cruzada Nacional…

El lacayo la interrumpe impaciente:

– Ya Chayo, no empieces con discursos para los medios. Todos nosotros concordamos en que el enemigo principal son esos malditos indios y no el otro innombrable. A ése lo tenemos bien infiltrado y acotado con personeros del señor aquí presente.

El del letrero “chupa cabras“ asiente con satisfacción y recibe agradecido las palmaditas que le dan los comensales cercanos.

El lacayo continúa:

– Pero tú y yo, y todos los que estamos aquí, sabemos que todo eso de los programas sociales es una mentira, que no importa cuánto dinero se invierta, al final del embudo no queda nada. Porque cada quien se lleva su tajada. Después del señor, con todo respeto, tú agarras una buena parte, todos los aquí presentes también, luego los señores gobernadores, los mandos de las zonas militares y navales, las legislaturas locales, los presidentes municipales, los comisionados, los líderes, los encargados, los cajeros, total, que para abajo ya queda muy poco, o nada .

El señor interviene:

– Pues hay que hacer algo ya, porque si no el Mandón va a buscar a otros capataces y ustedes saben bien, damas y caballeros, lo que eso significa: el desempleo, el escarnio, tal vez la cárcel o el exilio.

El personaje rotulado “chupa cabras“ se estremece y hace un gesto afirmativo.

– Y es urgente, porque si esos indios pata-rajada… (la hija del señor hace una señal de asco, la señora se siente súbitamente indispuesta y adquiere un color verde que olvídate de Linterna ídem). La señora se retira argumentando algo de un embarazo.

El señor sigue:

– Si esos pinches indios se unen entre sí, estaremos en muy graves problemas porque…

– Ejem, ejem, señor – interrumpe el lacayo.

– ¿Si? –

– Me temo que hay un problema más grande, es decir, peor, señor -.

– ¿Más grande? ¿Peor? ¿Qué puede ser peor que toda la indiada insurrecta? –

– Bueno, pues que se pongan de acuerdo con l@s otr@s, señor -.

– ¿L@s Otr@s? ¿Quiénes son? –

– Mmh… deje veo… bueno, pues campesinos, obreros, desempleados, jóvenes, estudiantes, maestros, empleados, mujeres, hombres, ancianos, profesionistas, maricones y machorras, punketos, rastafaris, skateros, raperos, hip-hoperos, rockeros, metaleros, choferes, colonos, ong´s, ambulantes, bandas, razas, nacos, plebes…-

– ¡Basta!, ya entendí… creo.

Los lacayos se miran entre sí con una sonrisa cómplice.

– ¿Dónde están los líderes que hemos comprado? ¿Dónde los que hemos convencido de que la solución de todo es volverse como nosotros?

– Cada vez les creen menos, señor. Cada vez controlan menos a su gente.

– ¡Busquen a quién comprar! ¡Ofrézcanles dinero, viajes, programas de televisión, registros, diputaciones, senadurías, gobiernos! ¡Pero sobre todo dinero, mucho dinero!

– Lo estamos haciendo, señor, pero… – el lacayo duda.

– ¿Y? – lo apremia el señor.

– Cada vez encontramos más… –

– ¡Magnífico! ¿Se necesita más dinero entonces?

– Señor, quiero decir que cada vez encontramos más que no se venden.

– ¿El terror entonces?

– Señor, cada vez son más los que no nos tienen miedo, o que si lo tienen, lo controlan.

– ¿El engaño?

– Señor, cada vez son más los que piensan por sí mismos.

– ¡Hay que acabarlos a todos entonces!

– Señor, si desaparecemos a todos, también desaparecemos nosotros. ¿Quién sembrará la tierra, quién hará andar las máquinas, quién trabajará en los grandes medios, quién nos atenderá, quién peleara nuestras guerras, quién nos alabará?

– Entonces hay que convencerlos de que nosotros somos tan necesarios como ellos.

– Señor, además de que cada vez más gente se está dando cuenta de que no somos necesarios, parece que el Mandón está dudando de nuestra utilidad, y por “nuestra” me refiero a todos nosotros.

Los invitados a la mesa del señor se revuelven incómodos en sus asientos.

– ¿Y entonces?

– Señor, mientras encontramos otra solución, porque la del “Pacto” no sirvió para nada, y viendo que hay que evitar la vergüenza de refugiarlo de nuevo en un cuarto de baño, hemos adquirido algo más conveniente: ¡un “cuarto de pánico”!

Los comensales se ponen de pie para aplaudir. Todos se arremolinan alrededor de la máquina. El señor entra y se pone frente a los controles.

El lacayo, nervioso, advierte:

– Señor, sólo tenga cuidado de no oprimir el botón de “eyección”.

– ¿Éste?

– ¡Nooooooooooooooo!

Las maquillistas y titiriteros corren a dar los primeros auxilios.

El lacayo se dirige hacia uno de los camarógrafos que ha filmado todo:

– Tienes que borrar esa parte… Y dile al Mandón que vaya preparando un muñeco de repuesto. A éste hay que estarlo “reseteando” a cada rato.

Los comensales se arreglan la corbata, la falda, se peinan, tosen, buscando llamar la atención. Los clicksde las cámaras y la luz de los flashes opacan todo…

(continuará…)

Desde cualquier rincón en cualquier mundo.

SupMarcos.
Planeta Tierra.
Enero del 2013.

Datos tomados del Informe #69 del Servicio de Inteligencia Autónoma (SIA, por sus siglas en español) sobre lo escuchado y visto en una reunión ultra-archi-recontra-hiper secreta, realizada en México, D.F. traspatio de EU, latitud 19° 24´ N, longitud 99° 9´ W. Fecha: hace unas horas. Clasificación: sólo para sus ojos. Recomendación: no hacer pública esta información porque nos van a balconear. Nota: manden más pozol porque el Elías ya se lo acabó al grito de “¡atásquense que hay lodo!”, y está bailando ska con la rola deTijuana No, “Transgresores de la Ley”, en la versión de Nana Pancha. Sí, está chida la rola, pero está cabreras entrarle al slam porque el Elías trae botas mineras de punta de acero.

enlacezapatista.ezln.org.mx, jornada.unam.mx

ostria-gr.blogspot.gr, efsyn.gr

 

EZLN: Ακούσατε; Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται

Οι δύο τελευταίες ανακοινώσεις του EZLN. Η πρώτη δημοσιοποιήθηκε λίγες ώρες μετά την κατάληψη των 5 βασικών πόλεων της Τσιάπας από τους ζαπατίστας, την 21η Δεκεμβρίου 2012 και η δεύτερη στις 30 του ίδιου μήνα.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ-

                              -ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ EZLN

                                                 ΜΕΞΙΚΟ
21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Σε όποιον αφορά:

ΑΚΟΥΣΑΤΕ;

Είναι ο ήχος του κόσμου σας που γκρεμίζεται

Είναι ο ήχος του δικού μας που αναβιώνει

Αυτό που ήταν μέρα, ήταν νύχτα.

Και νύχτα θα γίνει η μέρα που θα είναι μέρα. 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
                         Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Από την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN

                        Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

                          Μεξικό, Δεκέμβριος του 2012

Ανακοίνωση της Παράνομης Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής – Γενικής Διοίκησης του EZLN 

30 Δεκεμβρίου 2012

Στο λαό του Μεξικού

Στους λαούς και τις κυβερνήσεις του κόσμου

Αδερφοί και αδερφές

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, τα ξημερώματα, δεκάδες χιλιάδες ιθαγενείς ζαπατίστας κινητοποιηθήκαμε και καταλάβαμε, ειρηνικά και σιωπηλά, 5 δήμους  της νοτιοανατολικής μεξικανικής πολιτείας της Τσιάπας.

Στις πόλεις του Παλένκε, Αλταμιράνο, Λας Μαργαρίτας, Οκοσίνγκο και Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, σας κοιτάξαμε και κοιτάξαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς σιωπηλά.

Το μήνυμά μας δεν είναι ένα μήνυμα υποταγής.

Ούτε μήνυμα πολέμου, θανάτου και καταστροφής.

Είναι ένα μήνυμα αγώνα και αντίστασης.

Μετά το μιντιακό πραξικόπημα που εκτόξευσε στην ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία μια άσχημα μεταμφιεσμένη και κακομακιγιαρισμένη άγνοια[1], παρουσιαστήκαμε για να σας κάνουμε γνωστό ότι όπως αυτοί ποτέ δεν έφυγαν, έτσι κι εμείς.

Πριν από 6 χρόνια, ένα κομμάτι από την τάξη των πολιτικών και των διανοουμένων βγήκε αναζητώντας κάποιον  υπεύθυνο της ήττας του. Εκείνη την εποχή εμείς βρισκόμασταν σε πόλεις και κοινότητες παλεύοντας για δικαιοσύνη για το Ατένκο που τότε ήταν εκτός μόδας.

Τότε, ενώ πρώτα μας συκοφάντησαν, στη συνέχεια θέλησαν να μας κλείσουν το στόμα.

Ανέντιμοι και ανίκανοι να δουν ότι η μαγιά της καταστροφής τους βρίσκεται και βρισκόταν μέσα τους, επιχείρησαν με ψέματα και συνένοχη σιωπή να μας εξαφανίσουν.

Έξι χρόνια αργότερα, δύο πράγματα είναι ξεκάθαρα:

Αυτοί δεν μας έχουν ανάγκη για να αποτύχουν.

Εμείς δεν τους χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε.

Εμείς, που ποτέ δε φύγαμε, παρά την επίμονη προσπάθεια των ΜΜΕ όλου του φάσματος για να σας πείσουν για το αντίθετο, εμφανιστήκαμε ξανά  ως ιθαγενείς ζαπατίστας που είμαστε και θα είμαστε.

Αυτά τα χρόνια γίναμε πιο δυνατοί και βελτιώσαμε σημαντικά τις συνθήκες  της ζωής μας. Το βιοτικό μας επίπεδο είναι ανώτερο από αυτό των φιλικά προσκείμενων στις διάφορες κυβερνήσεις ιθαγενικών κοινοτήτων, οι οποίες  δέχονται ελεημοσύνες που σπαταλούν σε αλκοόλ και άχρηστα είδη.

Τα σπίτια μας γίνονται καλύτερα χωρίς να πληγώνουμε τη φύση, επιβάλλοντάς της δρόμους ως ξένο σώμα.

Στα χωριά μας, η γη που παλιά ήταν προορισμένη για να χορταίνει και να παχαίνει τα κοπάδια των τσιφλικάδων και γαιοκτημόνων, τώρα είναι για το καλαμπόκι, το φασόλι και τα λαχανικά που φωτίζουν τα τραπέζια μας.

Η δουλειά μας χαίρει της διπλής ικανοποίησης ότι  παρέχει στον καθένα μας τα απαραίτητα για να ζει  τίμια και ότι συμβάλλει στη συλλογική ανάπτυξη των κοινοτήτων μας.

Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε ένα σχολείο που τους μαθαίνει την ιστορία τη δική τους, της πατρίδας τους και του κόσμου, καθώς και τις επιστήμες και τεχνικές  που τους είναι απαραίτητες ώστε, μεγαλώνοντας, να μην πάψουν να είναι ιθαγενείς.

Οι γυναίκες ιθαγενείς ζαπατίστας δεν είναι εμπόρευμα προς πώληση.

Οι ιθαγενείς πριίστες[2] πηγαίνουν στα νοσοκομεία, τις κλινικές και τα εργαστήριά μας, γιατί στα αντίστοιχα  κυβερνητικά δεν υπάρχουν ούτε φάρμακα, ούτε μηχανήματα, ούτε γιατροί ούτε εξειδικευμένο προσωπικό.

Η κουλτούρα μας ανθίζει, χωρίς να είναι απομονωμένη αλλά εμπλουτίζεται από την επαφή με τις κουλτούρες των άλλων λαών του Μεξικού και του κόσμου.

Κυβερνάμε και αυτοκυβερνώμαστε οι ίδιοι, και πάντα, επιδιώκουμε τη συμφωνία, προτού καταλήξουμε στη σύγκρουση.

Όλα αυτά τα έχουμε πετύχει όχι μόνο χωρίς την κυβέρνηση, την πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ που τις συνοδεύουν, αλλά και αντιστεκόμενοι στις κάθε μορφής επιθέσεις τους.

Αποδείξαμε ακόμα μια φορά πως είμαστε αυτοί που είμαστε.

Με τη σιωπή μας ήμασταν παρόντες.

Τώρα με το λόγο μας ανακοινώνουμε ότι:

Πρώτον.- Θα επαναβεβαιώσουμε και θα εδραιώσουμε  τη συμμετοχή μας στο Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο, ένα χώρο συνάντησης των αυτοχθόνων λαών της χώρας μας.

Δεύτερο. – Θα έρθουμε ξανά σε επαφή με τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας που συμμετέχουν στην Έκτη Διακήρυξη της Σέλβα Λακαντόνα στο Μεξικό και τον κόσμο.

Τρίτο. – Θα προσπαθήσουμε να χτίσουμε τις απαραίτητες γέφυρες προς τα κοινωνικά κινήματα που εμφανίστηκαν και θα εμφανιστούν, όχι για να τα καθοδηγήσουμε ή να τα υποσκελίσουμε, αλλά για να μάθουμε από αυτά, από την ιστορία, την πορεία και τον προορισμό τους.

Για το λόγο αυτό, έχουμε καταφέρει με τη στήριξη ατόμων και ομάδων σε διάφορα μέρη του Μεξικού, να συγκροτηθούν  ομάδες στήριξης της Έκτης και Διεθνούς, επιτροπών του EZLN, οι οποίες θα μετατραπούν σε ιμάντες επικοινωνίας μεταξύ των βάσεων στήριξης των ζαπατίστας και των ατόμων, ομάδων και συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην Έκτη Διακήρυξη, στο Μεξικό και στον κόσμο, και που διατηρούν ακόμα την πεποίθηση και την δέσμευση τους στην οικοδόμηση μιας μη θεσμικής αριστερής επιλογής.

Τέταρτο. – Θα συνεχιστεί η επικριτική απόσταση που κρατάμε απέναντι στην μεξικανική πολιτική τάξη στο σύνολό της η οποία το μόνο που κάνει είναι να ευημερεί σε βάρος των αναγκών και των ελπίδων των απλών και φτωχών ανθρώπων.

Πέμπτο. – Όσον αφορά τις κακές κυβερνήσεις, ομοσπονδιακές, πολιτειακές και δημοτικές, καθώς και εκτελεστικές, νομοθετικές και δικαστικές, και τα ΜΜΕ που τις συνοδεύουν τους δηλώνουμε το εξής:

Οι κακές κυβερνήσεις από όλο το πολιτικό φάσμα, χωρίς καμία εξαίρεση, έχουν κάνει τα πάντα για να μας καταστρέψουν, να μας εξαγοράσουν, να μας υποτάξουν. Το PRI[3], το PAN[4], το PRD[5], το PVEM[6], το PT[7], το CC καθώς και το μελλοντικό κόμμα του RN μας έχουν επιτεθεί στρατιωτικά, πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά.

Τα μεγάλα ΜΜΕ έχουν προσπαθήσει να μας εξαφανίσουν, αρχικά μέσω μιας συκοφαντίας που βρίθει από οπορτουνισμό και δουλοπρέπεια ,  και στη συνέχεια με την πανούργα και συνένοχη  σιωπή τους. Αυτοί, τους οποίους υπηρετούσαν και τα χρήματα  των οποίων απομυζούσαν, δεν υπάρχουν πια. Και αυτοί που τώρα τους αντικαθιστούν δε θα αντέξουν περισσότερο από τους προκατόχους τους.

Όπως φάνηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 2012, απέτυχαν όλοι.

Μένει λοιπόν η ομοσπονδιακή, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική κυβέρνηση να αποφασίσει αν θα υποτροπιάσει στην αντι-εξεγερσιακή πολιτική της,  που το μόνο που έχει πετύχει είναι να δημιουργήσει μια  άτονη ψεύτικη εικόνα που συντηρείται αδέξια από τον επικοινωνιακό χειρισμό, ή θα αναγνωρίσει και θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της τοποθετώντας, σε συνταγματικό επίπεδο, τα δικαιώματα και την κουλτούρα των ιθαγενών, έτσι όπως έχουν θεμελιωθεί στις  λεγόμενες «Συμφωνίες του Σαν Αντρές», που υπογράφτηκαν το 1996 από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, επικεφαλής της οποίας ήταν τότε το ίδιο κόμμα που τώρα βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία.
 

Μένει η πολιτειακή κυβέρνηση να αποφασίσει αν θα συνεχίσει την ανέντιμη και ποταπή στρατηγική της προκατόχου της, που όχι μόνο χαρακτηριζόταν από τη διαφθορά και το ψέμα, αλλά σφετερίστηκε και τα  χρήματα του λαού της Τσιάπας  με σκοπό τον πλουτισμό το δικό της και των συνενόχων της, και επιδόθηκε στην απροκάλυπτη εξαγορά φωνών και κονδυλοφόρων στα ΜΜΕ. Κι ενώ βύθιζε στη μιζέρια το λαό της Τσιάπας, την ίδια στιγμή χρησιμοποιούσε τους αστυνομικούς και τους παραστρατιωτικούς προσπαθώντας να φρενάρει την οργανωτική πρόοδο των ζαπατιστικών λαών. Ή, αντίθετα, με αλήθεια και δικαιοσύνη, θα δεχθεί και θα σεβαστεί την ύπαρξή μας και θα συνηθίσει στην ιδέα ότι ένας νέος τρόπος κοινωνικής ζωής ανθίζει στο ζαπατιστικό έδαφος. Μια άνθιση που κερδίζει την προσοχή των έντιμων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη.

Μένει οι δημοτικές κυβερνήσεις να αποφασίσουν αν θα συνεχίσουν να καταναλώνουν τα παραμύθια με τα οποία οι αντιζαπατιστικές ή υποτιθέμενες «ζαπατιστικές» οργανώσεις εκβιάζουν προκειμένου να επιτεθούν στις κοινότητές μας. Ή καλύτερα θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής των υπηκόων τους.

Μένει ο λαός του Μεξικού που οργανώνεται σε εκλογικά σχήματα και αντιστέκεται, να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να βλέπει στο πρόσωπό μας τον εχθρό και αντίπαλο πάνω στον οποίο θα ξεσπάσει την απογοήτευσή του για τις νοθείες και τις επιθέσεις, τις οποίες σε τελική ανάλυση όλοι υφιστάμεθα, και αν στον πάλη του για την εξουσία θα συνεχίσει να συμμαχεί με τους διώκτες μας, ή θα αναγνωρίσει τελικά σε μας έναν άλλο τρόπο να κάνεις πολιτική.

Έκτο. – Τις επόμενες μέρες ο EZLN, μέσω των επιτροπών του, της  Έκτης και της Διεθνούς, θα γνωστοποιήσει μια σειρά από πρωτοβουλίες, πολιτικού και ειρηνικού χαρακτήρα, προκειμένου να συνεχίσει να βαδίζει μαζί με τους άλλους αυτόχθονες λαούς του Μεξικού και όλης της ηπείρου, και μαζί με όσους-ες  αντιστέκονται από τα κάτω και αριστερά στο Μεξικό και τον κόσμο ολόκληρο.

Αδερφοί και αδερφές

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Παλιά είχαμε την τύχη μιας έντιμης και ευγενικής προσοχής από διάφορα μέσα επικοινωνίας. Τους ευχαριστήσαμε γι’ αυτό τότε. Αλλά αυτό έχει εντελώς διαγραφεί από τη μετέπειτα συμπεριφορά τους.

Όσοι στοιχημάτισαν ότι υπήρχαμε μόνο μιντιακά και ότι αυτός ο κλοιός των ψεμάτων και της σιωπής θα μας εξαφάνιζε, έκαναν λάθος.
 

Όταν δεν υπήρχαν κάμερες, μικρόφωνα, πένες, αυτιά και βλέμματα, εμείς υπήρχαμε.

Όταν μας συκοφαντούσαν, εμείς υπήρχαμε.

Όταν μας έκλειναν το στόμα, εμείς υπήρχαμε.

Και είμαστε εδώ, υπάρχουμε.

Η πορεία μας, όπως αποδείχθηκε, δεν εξαρτάται από τον μιντιακό αντίκτυπο, αλλά από την κατανόηση του κόσμου και των κομματιών του, από την ιθαγενική σοφία που κατευθύνει τα βήματά μας, από την ακλόνητη αποφασιστικότητα που δίνει η αξιοπρέπεια από τα κάτω και αριστερά.

Από τώρα, ο λόγος μας θα είναι επιλεκτικός όσον αφορά τον παραλήπτη, και, εκτός από μετρημένες περιπτώσεις, θα μπορούν να τον αντιληφθούν μόνο όσοι, ες βάδισαν και βαδίζουν μαζί μας, χωρίς να υποτάσσονται στις μιντιακές και συγκυριακές μόδες.

Εδώ, με όχι λίγα λάθη και πολλές δυσκολίες, είναι πλέον μια πραγματικότητα ο άλλος τρόπος να κάνεις πολιτική.

Λίγοι, πολύ λίγοι, θα έχουν το προνόμιο να την γνωρίσουν και να μάθουν απ’ ευθείας από αυτή.

Πριν από 19 χρόνια τους αιφνιδιάσαμε καταλαμβάνοντας τις πόλεις τους με φωτιά και αίμα. Τώρα το ξανακάναμε, χωρίς όπλα, χωρίς θάνατο, χωρίς καταστροφή.

Διαφέρουμε έτσι από αυτούς, που κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεών τους, μοίραζαν και μοιράζουν το θάνατο στους υπηκόους τους.

Είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν πριν από 500, 44, 30, 20 χρόνια ή πριν από λίγες μόλις μέρες.

Είμαστε οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, αυτοί που ζουν, αγωνίζονται και πεθαίνουν στην τελευταία γωνιά της πατρίδας, αυτοί που δεν παραδίνονται, δεν ξεπουλιούνται, δεν υποτάσσονται.

Αδερφοί και αδερφές

Σύντροφοι και συντρόφισσες

Είμαστε οι ζαπατίστας, δεχθείτε την αγκαλιά μας.

Δημοκρατία!

Ελευθερία!

Δικαιοσύνη!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού

Από την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Μεξικό. Δεκέμβριος του 2012 – Ιανουάριος του 2013

[1] Εννοεί τον υποψήφιο του PRI  στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και νυν πρόεδρο του Μεξικού Enrique Peña Nieto.

[2] Οι οπαδοί του κεντροδεξιού Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος PRI.

[3] PRI. Πρόκειται για το κεντροδεξιό Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα το οποίο  κυβερνούσε 70 χρόνια τη χώρα ως το 2000. Με την νίκη του στις εκλογές του 2012 επανήλθε στην εξουσία.

[4] PAN. Πρόκειται για το δεξιό Κόμμα Εθνικής Δράσης που κυβέρνησε το Μεξικό από το 2000 ως το 2012.

[5] PRD. Το κεντροαριστερό Κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης.  Αρκετές κυβερνήτες πολιτειών  του Μεξικού, μεταξύ των οποίων ο μέχρι σήμερα κυβερνήτης της Τσιάπας Σαμπίνες υποστηρίχθηκαν από το κόμμα αυτό.

[6] PVEM. Το Πράσινο Οικολογικό Κόμμα του Μεξικού, πολιτικό τέκνο του κόμματος PRI. Στις πρόσφατες εκλογές κυβερνήτης της Τσιάπας αναδείχθηκε, με τις ψήφους του PRI,
 υποψήφιος του κόμματος PVEM.

[7] PT Το Κόμμα της Εργασίας. Συμμετέχει στην κεντροαριστερή συμμαχία με το PRD.

Ακολουθεί το τραγούδι του συγκροτήματος Calle 13, Latinomérica, το οποίο συνόδευε τη δεύτερη ανακοίνωση:

Πηγή: athens.indymedia

 

Η επιστροφή των Ζαπατίστας – "Για να ακουστούμε, πορευόμαστε σιωπηλά"

Καθώς το ημερολόγιο των Μάγια λήγει, ένας νέος κύκλος αγώνων αρχίζει με χιλιάδες Ζαπατίστας να καταλαμβάνουν ειρηνικά και σιωπηλά τις πλατείες των πόλεων σε ολόκληρη την Τσιάπας.
Οι Ζαπατίστας επιστρέφουν! Ρέοντας σαν το νερό του ποταμού που χτυπάει το ξίφος. Κι ενώ κάποιοι προσδοκούσαν τις εορτές των Χριστουγέννων, κάποιοι άλλοι τη λήξη του ημερολογίου των Μάγια, και κάποιοι άλλοι, ακόμη, το νέο ανακοινωθέν του Γενικού Διοικητή του EZLN που είχε αναγγελθεί το Νοέμβριο, οι κύριες πόλεις της Τσιάπας ξύπνησαν σήμερα (21/12) με τις αναμνήσεις του 1994.
Μπορεί σε όλο τον κόσμο να προετοιμάζονταν για το τέλος του κόσμου, αλλά φαίνεται ότι κάποιοι Μάγιας είχαν μια πολύ διαφορετική άποψη επί του θέματος. Προτίμησαν να μας στείλουν ένα άλλο μήνυμα: του νέου κόσμου που οικοδομούν σιωπηλά δύο δεκαετίες τώρα.

Από τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Δεκέμβρη 2012, χιλιάδες Ζαπατίστας από τις Βάσεις Στήριξης του EZLN -με τα πρόσωπά τους καλυμμένα με τις θρυλικές ζαπατίστικες κουκούλες και μαντήλια γύρω από το λαιμό τους- άρχισαν να πορεύονται σιωπηλά, σε τέλειο σχηματισμό, και να εισέρχονται στις πόλεις San Cristóbal de las Casas, Ocosingo, Las Margaritas, Comitan, και Altamirano, καταλαμβάνοντας τις κεντρικές πλατείες τους.
Αυτές ήταν οι ίδιες πλατείες, στις ίδιες πόλεις, που είχαν καταληφθεί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Ζαπατίστας την 1η Ιανουαρίου 1994. Αυτή τη φορά, όμως, βάδισαν ειρηνικά και σιωπηλά, κάτω από βαριά βροχή και υπό τις επευφημίες των πολιτών. Μετά από σιωπηλή πορεία μέσα από τις πόλεις, οι Ζαπατίστας επέστρεψαν πίσω στις κοινότητές τους, εξίσου σιωπηλά όπως εμφανίστηκαν.
Είναι η πιο εντυπωσιακή κινητοποίηση των Ζαπατίστας από το Μάιο του 2011, όταν -μαζί με το Κίνημα για Ειρήνη, Δικαιοσύνη, Αξιοπρέπεια του ποιητή Javier Sicilia- συγκέντρωσαν πάνω από 30.000 ανθρώπους στην κεντρική πλατεία του San Cristóbal de las Casas σε μια εκδήλωση εναντίον του “πολέμου κατά των ναρκωτικών” του Φελίπε Καλντερόν, που έχει ήδη κοστίσει στο Μεξικό περισσότερους από 70.000 θανάτους.
Αυτή η εντυπωσιακή σιωπηλή κινητοποίηση είναι η απάντηση των Ζαπατίστας στην αυξανόμενη, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, καταστολή των κοινοτήτων τους από την κυβέρνηση και τους παραστρατιωτικούς της, σε συνδυασμό με την επιστροφή του PRI -το κόμμα κατά του οποίου ο EZLN αρχικά κινητοποιήθηκε το 1994- στην κυβέρνηση.
Είναι επίσης ένα μήνυμα προς τον κόσμο: οι Ζαπατίστας είναι ακόμα εδώ, σιωπηλά και με υπομονή, όπως το νερό του ποταμού που χτυπάει το ξίφος…
“Η ιστορία του Ξίφους” είναι μια αρχαία παραβολή που δείχνει πώς οι αυτόχθονες λαοί του Μεξικού μπορούν τελικά να νικήσουν τον ευρωπαϊκό εισβολέα. “Το δέντρο”, λέει ο Υποδιοικητής Μάρκος όταν διηγείται την ιστορία, “προσπάθησε να καταπολεμήσει το ξίφος, αλλά νικήθηκε. Η πέτρα το ίδιο.” Αλλά όχι το νερό. ”Ακολουθεί το δικό του δρόμο, τυλίγεται γύρω από το ξίφος και, χωρίς να κάνει τίποτα, φτάνει στο ποτάμι που θα το μεταφέρει στο μεγάλο νερό, όπου οι μεγαλύτεροι των θεών σβήνουν τη δίψα τους, οι θεοί που γέννησαν τον κόσμο, οι πρώτοι.”
Μετάφραση: Δ.Κ.
Πρωτότυπο κείμενο: http://roarmag.org

 

Ζαπατίστας: 18 χρόνια εξέγερσης και αντίστασης

Της MARCELA SALAS CASSANI

Εκατοντάδες ακτιβιστές και πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στο Διεθνές Σεμινάριο “Πλανήτης Γη: Αντι-συστημικά Κινήματα” για να συζητήσουν τη σημασία της εξέγερσης των Ζαπατίστας, το 1994, στη 18η επέτειό της. Στο πλαίσιο των λαϊκών εξεγέρσεων που έχουν ξεσπάσει αυτό το χρόνο σε όλη την υδρόγειο, το σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε από τις 30 Δεκεμβρίου μέχρι τις 2 Ιανουαρίου στο San Cristobal de las Casas, στην Chiapas, κατέληξε στο συμπέρασμα, μαζί με τον πορτογάλο κοινωνιολόγο Boaventura de Sousa Santos, ότι φαίνεται εκ των υστέρων ότι η επιρροή των Ζαπατίστας έχει γίνει τόσο ισχυρή ώστε «κανείς δεν μπορεί να δει την αριστερά ή τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, χωρίς αυτό το σημείο αναφοράς».

Ο De Sousa Santos δήλωσε ότι η εκρηκτική εμφάνιση του Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN) στη σκηνή, την 1 Γενάρη του 1994, ήταν η πρώτη σημαντική στιγμή της παγκόσμιας αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό. Η εξέγερση έκανε ορατούς τους αυτόχθονες αγώνες που αναπτύσσονταν από τη δεκαετία του ’80 στη Λατινική Αμερική και σύντομα έγινε προάγγελος και άλλων κινημάτων.

«Μας δίδαξαν έναν άλλο τρόπο θεώρησης του κόσμου. Διέρρηξαν τη μαρξιστική ορθοδοξία, αναπτύσσοντας έναν νέο λόγο, μια νέα σημειολογία και νέες ιδέες. Μας δίδαξαν μια νέα οργανωτική λογική που είχε θεμελιώδη επίδραση σε ολόκληρο τον κόσμο», δήλωσε ο De Sousa Santos σε μια συνέντευξη.

Ο Paulina Fernandez, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο UNAM, ο οποίος ακολούθησε το κίνημα των Ζαπατίστας από την έναρξή του, μίλησε για την υπεροχή των Ζαπατίστας. «Δεν είναι ακόμα δυνατό να δούμε καθαρά το μέγεθος της σημασίας της εξέγερσης των Ζαπατίστας. Παρακολουθώ τις ειδήσεις στο διαδίκτυο καθημερινά και ο EZLN παρατίθεται συνέχεια για τον ένα ή τον άλλο λόγο – είναι μια μόνιμη αναφορά».

«Παρά τις προσπάθειες φίμωσης και απόκρυψης, περιθωριοποίησης και απομόνωσης του κινήματος πάνω στα βουνά, και χωρίς πληροφορίες από τα μέσα ενημέρωσης σχετικά με το τι κάνουν, οι Ζαπατίστας οικοδομούν μια πραγματική εναλλακτική διαδικασία σε καθημερινή βάση. Είναι η απόδειξη ότι η χώρα αυτή μπορεί να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο, όταν οι άνθρωποί της έχουν δεσμευτεί και δρουν χωρίς την παρέμβαση των νόμων, των θεσμών, των κομμάτων, των πολιτικών, και των πρακτικών αυτών των επίσημων φορέων που είναι ένοχοι για τη διαφθορά αυτής της χώρας», πρόσθεσε ο Fernandez.

Οι εκπρόσωποι των αυτοχθόνων λαών συμφώνησαν ότι «από όλες τις διαδικασίες που έχουμε βιώσει ως αυτόχθονοι, οι Ζαπατίστας έχουν πολύ σημαντικό ρόλο. Πριν, οι αυτόχθονες αγώνες ήταν μεμονωμένοι και δεν συνδέονταν, αλλά από το 1994 αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι υποφέραμε από κοινά προβλήματα και αρχίσαμε να αλληλεπιδρούμε και να αναπτύσσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, όχι μόνο στο Μεξικό αλλά και σε όλο τον κόσμο».

Ο Campanur σημείωσε: «Παρά το γεγονός ότι οι λέξεις ”αξιοπρέπεια”, ”ελευθερία” και ”δικαιοσύνη” υπήρχαν ήδη, ήταν οι Ζαπατίστας, αδελφοί και αδελφές, που το 1994 μας δίδαξαν να τις χρησιμοποιούμε σε κάθε έναν από τους αγώνες μας».

Ο Javier Sicilia, ποιητής και επικεφαλής του Κινήματος για Ειρήνη με Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια, δήλωσε σε μια συνέντευξη ότι «τα τελευταία 18 χρόνια είναι θεμελιώδη αφού οι Ζαπατίστας, αποκαλύπτοντας την άρνηση των ιθαγενών που συνεχίζεται εδώ και αιώνες, αποκάλυψαν, επίσης, την ανικανότητα του κράτους και του νεοφιλελεύθερου συστήματος, και έδωσαν νέο περιεχόμενο και νέες δυνατότητες όχι μόνο στο έθνος αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο».

Τα νέα κινήματα και οι Ζαπατίστας

Πολλοί συμμετέχοντες συνέδεσαν το κίνημα των Ζαπατίστας με τα νέα κινήματα στην Ισπανία, την Ελλάδα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Τυνησία, την Αίγυπτο, την Υεμένη και αλλού. Ο γάλλος ιστορικός Jerome Baschet δήλωσε: «Η λογική του καπιταλισμού μάς κάνει να χάσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, και είναι καιρός να ανακτήσουμε τον έλεγχο αυτό. Το παγκόσμιο κίνημα έχει ανακύψει ως σταυροδρόμι όλων των αγώνων: των αγώνων ενάντια στη λεηλασία των υλικών αγαθών, της γης, των τρόπων ζωής, της ικανότητας να αποφασίζουμε. Είναι ένα κίνημα που καλεί τον καθένα που αισθάνεται στερημένος». Πρόσθεσε ότι οι τελευταίες εξεγέρσεις «αντικατοπτρίζουν μια γενική αίσθηση αδικίας και τη δυνατότητα μιας συλλογικής αφύπνισης να εντείνει τις αντιδράσεις απόρριψης που έχουμε δει μέχρι τώρα».

Η φεμινίστρια ανθρωπολόγος Mercedes Olivera παρατήρησε ότι οι Ζαπατιστικές κοινότητες έχουν αναπτυχθεί έξω από το μερκαντιλιστική λογική, και μπορούν να είναι ένα βιώσιμο σημείο εκκίνησης για «να τολμήσουν οι άνδρες και οι γυναίκες να γνωρίσουν τη δομή ενός άλλου πολιτισμού που βασίζεται στην αλληλεγγύη και όχι στην εκμετάλλευση, να προσπαθήσουν να αναδημιουργήσουν το ανθρώπινο νόημα της ύπαρξης, να ανακτήσουν τη ζωτική σημασία της γης και τη βιωσιμότητα της παραγωγής για την κατανάλωση, να είναι σε θέση να εφαρμόσουν νέες μορφές χρήσης και φροντίδας για τους φυσικούς πόρους, και με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να αλλάξουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις στρατηγικές μας προς την οικοδόμηση ενός νέου παραδείγματος της ανάπτυξης και να επιχειρήσουμε μια πολιτιστική διαδικασία βασισμένη στη ζωή και όχι στην καταστροφή, όπως κάνουν οι Ζαπατίστας στην αυτονομία τους».

Στο κίνημα Occupy Wall Street, στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έχει εξαπλωθεί σε πόλεις σε όλη τη χώρα και στον υπόλοιπο κόσμο, «υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν επηρεαστεί έντονα από τον αγώνα των Ζαπατίστας», λέει η Marlina από το Movimiento por la Justicia en el Barrio (Κίνημα για τη Δικαιοσύνη στο Barrio), μια συλλογικότητα λατίνων που είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της Άλλης Καμπάνιας στη Νέα Υόρκη και στο κίνημα Occupy Wall Street. Η Marlina υποστηρίζει ότι «αυτό που πολλοί άνθρωποι του κινήματος Occupy προσπαθούμε να κάνουμε είναι να σπάσει η σχέση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την ανθρωπότητα», σημειώνοντας ότι οι Ζαπατίστας έχουν παράσχει σαφή και εμπνευσμένα μηνύματα για τους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η αντίσταση των Ζαπατίστας μάς ενθαρρύνει να συνεχίσουμε την πάλη για την οικοδόμηση ενός διαφορετικού κόσμου», κατέληξε.

Η Marlina αφηγήθηκε ότι «γυναίκες από το κίνημα ήρθαν ένα βράδυ στην Liberty Plaza και αντί να μιλήσουν για τις οικονομικές πολιτικές και τους πολιτικούς αγώνες, μίλησαν για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, μητέρα και μιγάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μίλησαν για τις οικογένειές τους και την αξιοπρέπειά τους, και έκλαψα κατά τη διάρκεια της ομιλίας, επειδή για μένα η συζήτηση για το ”δικαίωμα στη ζωή” ή την ”καλή διαβίωση” ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από τις φανταχτερές συζητήσεις για την οικονομική πολιτική. Και πιστεύω ότι η δύναμη του Κινήματος για τη Δικαιοσύνη στο Barrio είναι να μιλάμε για την αλήθεια της ανθρώπινης εμπειρίας και την αλήθεια της καταστροφής της Γης, και αυτός είναι ένας λόγος που δεν μπορεί απαραίτητα να εννοηθεί με καπιταλιστικούς όρους».

Η Daniela Carrasco συμμετείχε στο σεμινάριο παρουσίασης ενός από τα πιο σημαντικά κινήματα του 2011: το φοιτητικό κίνημα της Χιλής. Η χιλιανή φοιτήτρια από την κολλεκτίβα Tendencia Estudiantil Revolucionaria, συλλογίστηκε τις επιδράσεις των Ζαπατίστας στο σπουδαστικό κίνημα της Λατινικής Αμερικής.

«Το μεγάλο παράδειγμα που έχουμε πάρει από το κίνημα των Ζαπατίστας είναι η συνέλευση ως μορφή οργάνωσης. Για πολλά χρόνια, το κίνημα της Χιλής ήταν πολύ γραφειοκρατικό και πρωσοποκεντρικό, καθώς ήταν εστιασμένο σε ορισμένους προέδρους που κατέληξαν να διαπραγματεύονται με την κυβέρνηση και συχνά πρόδιδαν το κίνημα. Φέτος αυτή η λογική έσπασε, η δεξιά που αποτελούνταν από μέρος της Συνομοσπονδίας Φοιτητών εκδιώχθηκε, και η συνέλευση υιοθετήθηκε ως μέθοδος επικύρωσης όλων των αποφάσεων που παίρνουμε. Έχουμε φτάσει στο σημείο όπου ψηφίζουμε ακόμη και για το αν θα κάνουμε ένα οδόφραγμα -ναι ή όχι- στη συνέλευση, και αυτό είναι πολύ ικανοποιητικό. Όλα τα μέλη μας ψηφίζουν με ανάταση των χεριών, γνωρίζοντας ότι συμμετέχουν, και δεν είναι απλώς θεατές, σε μια πράξη εκ νέου ανάληψης του αγώνα στους δρόμους».

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα, λεγόταν ότι οι φοιτητές δεν συμμετέχουν, ότι δεν έχουν πολιτική κατάρτιση, ότι δεν είχαν εμπλακεί σχεδόν σε τίποτα, ότι δεν τους ένοιαζε τι συνέβενε στην κοινωνία. Αλλά αυτή τη χρονιά -οι συμμετέχοντες στο σεμινάριο συμφώνησαν- έχει φανεί το αντίθετο στη Λατινική Αμερική, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις αραβικές χώρες και στην Ευρώπη, όπου οι νέοι, ασθενείς ενός συστήματος που παράγει ανισότητα, φτώχεια, ανεργία και απόγνωση, αναρωτιούνται τι συμβαίνει και προχωρούν πέρα από τη διαμαρτυρία». «Χτίσαμε ένα χιλιανό κίνημα που επεκτείνεται σε μια ”σπουδαστική άνοιξη” στην Κολομβία, στην Κόστα Ρίκα, στο Μεξικό…».

Ο Carlos Marentes, από την Ένωση Συνοριακών Γεωργικών Εργατών (Unión de Trabajadores Agrícolas Fronterizos) του Ελ Πάσο, στο Τέξας, είπε ότι «η επιρροή των Ζαπατίστας συνεχίζει να διευρύνεται μεταξύ μας, ειδικά γύρω από την ανάγκη του να οργανωθούμε από τα κάτω μαζί με άλλα κινήματα και τη σημασία της προαγωγής μιας εναλλακτικής λύσης απέναντι στο βιομηχανικό μοντέλο της γεωργίας που απειλεί τον πλανήτη μας».

Αυτό που φαινόταν μια “μεταμοντέρνα εξέγερση ιθαγενών”…

Ο Fernanda Navarro, καθηγητής φιλοσοφίας που έχει ακολουθήσει το κίνημα των Ζαπατίστας από το 1994, μίλησε στο απογευματινό πάνελ, την τελευταία ημέρα του σεμιναρίου. Είπε ότι οι κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Ζαπατίστας «είναι να συνεχίσουν να οικοδομούν την αυτονομία, ενισχυόμενοι οι ίδιοι και αποδεικνύοντας ότι οι κακές κυβερνήσεις, η διαφθορά και η βία δεν μπορούν να ξεριζώσουν τους σπόρους που έχουν φυτευτεί και αναπτύσσονται στα βουνά της Τσιάπας».

Το κίνημα των Ζαπατίστας «ήταν ένα εντελώς νέο πολιτικό φαινόμενο που έσπασε το καλούπι και γι’ αυτό έχει γίνει σημείο αναφοράς για πολλά κινήματα για την κοινωνική δικαιοσύνη, για τις γυναίκες, τους μικρούς αγρότες, τους εργαζόμενους, άτομα που ζουν στο περιθώριο, λόγω των καινοτόμων τρόπων τους που ήρθαν σε ρήξη με τον κλασικό μαρξισμό», είπε η καθηγήτρια και ερευνήτρια σε θέματα ισότητας των φύλων Sylvia Marcos.

Η Julieta Paredes, από τη βολιβιανή οργάνωση Γυναίκες Δημιουργώντας Κοινότητα (Women Creating Community), καταδίκασε τον τρόπο με τον οποίο τα κοινωνικά κινήματα συνήθως βλέπουν τις γυναίκες ως «απλώς έναν άλλον τομέα» και τα ζητήματα των γυναικών «ως ένα από τα πολλά θέματα της αριστεράς».

«Αλλά οι γυναίκες είναι το ήμισυ όλων των τομέων και τα μισά από όλα τα θέματα, και η φεμινιστική κοινότητα -μια αναλυτική κατηγορία που αντιπροσωπεύει το κίνημα στο οποίο παίρνουν μέρος- τοποθετεί την πατριαρχία ως ένα σύστημα που συνδέει όλες τις μορφές καταπίεσης, που ιστορικά βασίζονται στην καταπίεση των γυναικών. Με αυτή την έννοια, μέσω της ήττας της πατριαρχίας, «η κοινότητα μπορεί να συμπεριλάβει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα που είναι σε θέση να οικοδομήσει σχέσεις ελευθερίας».

Ο Pablo Gonzalez Casanova, εξέχουσα πνευματική μορφή του Μεξικού, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, αλλά έστειλε ένα μήνυμα στο σεμινάριο δηλώνοντας: «Απλά σκεφτείτε την τεράστια κινητοποίηση των Indignados και του κινήματος Occupy που αγωνίζονται για έναν άλλον πιθανό κόσμο… Δεν έχει υπάρξει ποτέ μια κινητοποίηση τέτοιου μεγέθους, και η κινητοποίηση ξεκίνησε στις ζούγκλες της Τσιάπας, με τις αρχές της συμπερίληψης και του διαλόγου». Ο Gonzalez Casanova πρόσθεσε ότι «όλο και περισσότεροι, σε όλο τον κόσμο, άνθρωποι αγωνίζονται για αυτό που το 1994 φαινόταν μόνο ”μια μεταμοντέρνα εξέγερση ιθαγενών”».

Η Marcela Salas Cassani γράφει για το Desinformemonos.org, ένα «πρότζεκτ αυτόνομης, παγκόσμιας επικοινωνίας», που καλύπτει λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο, τις ιδέες και τις επιδιώξεις τους.

Μετάφραση: Δ. Κ.