RSS

Category Archives: Ιταλία

«Bastard and Poor’s»

Οι «κακοί» εργοδότες, οι «καλοί» νόμοι και η πραγματική αλήθεια…



Ονομάζεται λέει «Bastard and Poor’s» και είναι ιστοσελίδα που ξεκίνησε τη λειτουργία της αυτές τις μέρες με ιδιαίτερη προβολή από τα ιταλικά media ως «ο πρώτος οίκος αξιολόγησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Ιταλία».

Όπως μετέδωσε η ιταλική δημόσια τηλεόραση RAI, «πρόκειται για πρωτοβουλία μιας ομάδας εργαζομένων που θέλει να υπογραμμίσει ότι είναι σημαντικότερη η προστασία των συνθηκών εργασίας από ό,τι οι διάφορες κρίσεις των ιδιωτικών οίκων αξιολόγησης».

Έτσι ανώνυμα παραθέτουν εργαζόμενοι τις προσωπικές τους μαρτυρίες και αξιολογούν τα αφεντικά τους. Όπως ισχυρίζονται, μέσω της αρνητικής διαφήμισης που τους κάνουν ελπίζουν ότι οι μειωμένες πωλήσεις τους θα τους κάνουν «να βάλουν μυαλό και να βελτιώσουν τις εργασιακές συνθήκες και τη συμπεριφορά τους».

Ασφαλώς και δεν είναι αρνητικό να βγαίνουν στη φόρα τα διάφορα εργασιακά Νταχάου και να καταγγέλλονται δημόσια οι αντεργατικές μέθοδοι που ακολουθεί η εργοδοσία.

Όμως η λογική που πλασάρει η εν λόγω ιστοσελίδα και όλοι όσοι έσπευσαν κιόλας να την προβάλουν είναι ότι μερικοί «κακοί εργοδότες» χαλούν την πιάτσα και με μια δημόσια καταγγελία θα …λογικευθούν.


Σύμφωνα με τους εμπνευστές του εγχειρήματος, δεν χρειάζεται οργάνωση και πάλη των εργατών στο χώρο δουλειάς τους, απλά μια διαδικτυακή καταγγελία που θα προκαλέσει ένα καταναλωτικό μποϊκοτάζ στα προϊόντα των κακών εργοδοτών και αυτοί έτσι θα πειστούν να κάνουν το εργοστάσιο ή το μαγαζί τους …εργασιακό παράδεισο μην και χάσουν την πελατεία τους…

Πρόκειται ασφαλώς για διαδικτυακή προσφορά αυταπατών με τη σέσουλα ότι μπορεί τάχα να βρουν οι εργαζόμενοι ανακούφιση στην αντεργατική βαρβαρότητα που ζουν μέσα από μεθόδους μποϊκοτάζ ή προσφοράς και ζήτησης… Με την ίδια ακριβώς λογική που λανσάρει και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, η ιταλική ιστοσελίδα μιλά για κάποιους ανήθικους εργοδότες που παραβιάζουν τους νόμους.

Κάνουν πως δεν βλέπουν βέβαια ότι δεν πρόκειται για τον ένα ή τον άλλο κακό εργοδότη, αλλά για ολόκληρη τάξη οργανωμένη, με το κράτος, τις κυβερνήσεις, τις διακρατικές ενώσεις της, όπως η ΕΕ, τα κόμματα και το πολιτικό προσωπικό τους που η ίδια η εφαρμογή των νόμων τους και όχι η παραβίασή τους είναι που ξεζουμίζουν τους εργάτες και προσφέρουν γην και ύδωρ στα αφεντικά.

Άρα στα διαδικτυακά κελεύσματα αυταπατών στην Ιταλία και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, η απάντηση πρέπει να είναι η ίδια: Οργάνωση της πάλης σε κάθε χώρο δουλειάς, για τα δικαιώματα των εργατών, αλλά και για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό είναι που πραγματικά τρέμει το κεφάλαιο σαν ο διάολος το λιβάνι, αυτό είναι και το καθήκον μας σήμερα.

902.gr
Advertisements
 

Ο Ιταλικός κόλαφος

Τον Νοέμβρη του 2011 η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καθιέρωσε και επίσημα τoν θεσμό της κοινοβουλευτικής Χούντας στην Ελλάδα και την Ιταλία. Όπως έγραφαν τότε οι Financial Times, το Ευρωπαϊκό τμήμα της ελίτ αυτής απέστειλε δύο νέους κυβερνήτες: «στη θέση του αλλοπρόσαλλου Παπανδρέου τον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ (Παπαδήμο), και στη θέση του απείθαρχου Μπερλουσκόνι τον Μόντι, πρώην επικεφαλής της πολιτικής ανταγωνισμού στην Κομισιόν». Και οι δύο, μέλη της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission), δηλ. της επιτροπής που είχε ιδρύσει ο Ροκφέλλερ για τη διαχείριση της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς, οι οποίοι μαζί με τον Ντράγκι  (που ακόμη διευθύνει την ΕΚΤ) ανήκουν, σε διαφόρους βαθμούς, στο Ευρωπαϊκό τμήμα της Goldman Sachs, κύριου «στελέχους» της υπερεθνικής ελίτ! Και ο μεν Παπαδήμος αντικαταστάθηκε από τους αντάξιους, ως προς την δουλικότητά τους στην υπερεθνική ελίτ,  σημερινούς μας κυβερνήτες, ο δε Μόντι ήταν η μεγάλη ελπίδα της υπερεθνικής ελίτ για να συγκρατηθεί η Ιταλία στο ίδιο χαλινάρι με την Ελλάδα.

Πριν από ένα μόλις μήνα, στο Νταβός όπου συγκεντρώνεται κάθε χρόνο άτυπα η υπερεθνική ελίτ, υποδεχόντουσαν τον Μόντι σαν τον «σωτήρα της Ευρώπης». Οι στημένες δημοσκοπήσεις της ίδιας ελίτ τον έφερναν φαβορί να σχηματίζει κυβέρνηση μαζί με τον Μπερσάνι, τον Ιταλό…Τσίπρα, και την εκφυλισμένη τέως κομμουνιστική Αριστερά που εκπροσωπείται από το Δημοκρατικό κόμμα της Ιταλίας, που δεν διανοείται μεν, ακριβώς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να θέσει θέμα εξόδου από την  ΕΕ, αλλά τουλάχιστον δεν εξαπατά τον Λαό ότι ακόμη και μέσα στην ΕΕ θα μπορούσε να παραβεί τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας! Οι πολιτικές αυτές  έχουν ήδη προκαλέσει σημαντική φτωχοποίηση που δεν συγκρίνεται βέβαια με την Ελληνική καταστροφή. Γι’ αυτό και οι αγορές, προεξοφλώντας τη νίκη του διδύμου της υπερεθνικής ελίτ (Μόντι/Δημοκρατικό κόμμα) ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξες στην αρχή, μέχρι να έλθουν τα νέα για τη πανωλεθρία του Μόντι που δεν κατάφερε να συγκεντρώσει παρά μόνο το 10% των ψήφων, αλλά και την αντίστοιχη βαριά ήττα του Δημοκρατικού κόμματος που έχασε το 30% των ψήφων του σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Και εδώ έγκειται ο κόλαφος του Ιταλικού λαού στην υπερεθνική ελίτ. Όχι μόνο το νεοσύστατο «κίνημα» του Γκρίλλο δεν διστάζει να θέσει θέμα δημοψηφίσματος για την έξοδο από το Ευρώ (που η δυναμική του σε μια χώρα του μεγέθους της Ιταλίας, θα έθετε και θέμα εξόδου και από ΕΕ)  αλλά και το κόμμα του Μπερλουσκόνι δεν το έχει αποκλείσει, εισπράττοντας τη λυσσασμένη επίθεση της υπερεθνικής ελίτ. Έτσι πάνω από 55% του Ιταλικού λαού (και πολύ περισσότεροι αν συνυπολογίσουμε την αποχή-ρεκόρ) δεν διστάζουν να αγγίξουν την πραγματική αιτία των δεινών τους, την ένταξη στην ΕΕ, ενώ στην Ελλάδα χάρις κυρίως στην αξιωματική αντιπολίτευση που διαθέτουμε, η υπερεθνική ελίτ δεν έχει λόγο να ανησυχεί για την χώρα μας, όπως άλλωστε διαπίστωσε και «ιδίοις όμμασιν» από τις επισκέψεις του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ σε Βερολίνο και Ουάσιγκτον για να επιδώσει τα «διαπιστευτήρια» του!

Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ήδη γίνεται κάποια ριζική αλλαγή στην  Ιταλία, ιδιαίτερα αν πάρουμε υπόψη τη σύνθεση και τον χαρακτήρα των δύο λαϊκιστικών κομμάτων που ήταν οι νικητές. Απλά, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει η δυναμική για ριζικές αλλαγές, η οποία απουσιάζει σήμερα στην Ελλάδα. Έτσι, η παράταξη Μπερλουσκόνι εκπροσωπεί μεν τα συμφέροντα της Ιταλικής ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων, τα οποία όμως δεν συμπίπτουν πάντα με αυτά της υπερεθνικής ελίτ γιατί η Ιταλία δεν παύει να είναι μια χώρα της Ευρωπαϊκής περιφέρειας που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα απώλειας της ανταγωνιστικότητάς της εξαιτίας της ένταξής της στην ΕΕ/Ευρωζώνη. Αυτό σημαίνει ότι στην Ιταλία, σε αντίθεση με την Ελλάδα που δεν διαθέτει καν αξιόλογη παραγωγική δομή, ένα κόμμα σαν αυτό του Μπερλουσκόνι δεν θα δίσταζε να έλθει σε σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή ελίτ για να προστατεύσει τα συμφέροντα της Ιταλικής ελίτ. Ανάλογα ισχύουν για το «κίνημα» του Γκρίλλο που, καθεαυτό, είναι εντελώς ακίνδυνο για την υπερεθνική ελίτ, αφού δεν καταδικάζει το ίδιο το σύστημα αλλά απλά την διαφθορά του από παραδόπιστους πολιτικούς. Είναι, δηλαδή, το κόμμα των «αγανακτισμένων» το οποίο, χωρίς πολιτικό πρόταγμα, ανάλυση που να το στηρίζει, και συνακόλουθη στρατηγική, εκφράζει την οργή του Ιταλικού λαού με εντελώς ανοργάνωτο (και επομένως ελέγξιμο από τις ελίτ) τρόπο ―όπως συνέβαινε γενικά με τους «αγανακτισμένους».

Το μεγάλο ερώτημα επομένως που αφορά όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς είναι αν ο Ιταλικός λαός θα ξεπεράσει τις συστημικές παγίδες που εκφράζουν τα κόμματα Μπερλουσκόνι και Γκρίλλο, καθώς και τα  ψευτοδιλήμματα για τις πολιτικές λιτότητας και την «κακή» Μέρκελ, και θα προχωρήσει στη δημιουργία ενός παλλαϊκού Μετώπου με στόχο την έξοδο από την ΕΕ και την οικονομική αυτοδυναμία, ώστε να ξανακτίσει την παραγωγική δομή της χώρας. Γεγονός που, αντικειμενικά, θα μπορούσε να θέσει τις βάσεις μελλοντικής συστημικής αλλαγής.





 

"Η εργασία δεν είναι δικαίωμα, θα πρέπει να κερδηθεί, ακόμη και μέσα από θυσίες"

Εγκρίθηκε το βράδυ της Τετάρτης από τη Βουλή των Αντιπροσώπων ο νόμος που αφορά τις μεταρρυθμίσεις των εργασιακών σχέσεων, απελευθερώνοντας τις απολύσεις και καταργώντας τα δικαιώματα των εργαζομένων. Την ίδια ώρα, εργαζόμενοι πραγματοποιούσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Ρώμη ενάντια στην εργασιακή μεταρρύθμιση, αλλαγές που θα επιφέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα στη χώρα.

Υπεραμυνόμενη της αντεργατικής πολιτικής, η Ιταλίδα υπουργός Εργασίας και κύρια εισηγήτρια της μεταρρύθμισης, Ελσα Φορνέρο, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Wall Street Journal» υποστήριξε πως «η στάση των ανθρώπων πρέπει να αλλάξει. Η εργασία δεν είναι δικαίωμα, θα πρέπει να κερδηθεί, ακόμη και μέσα από θυσίες»…

Στο μεταξύ, χτες, το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής ανακοίνωσε πως ο πληθωρισμός βρίσκεται στο 3,3% (κατά 1% περισσότερο) το Μάη και τον Ιούνη, σύμφωνα με το πρακτορείο «Ansa». Επιπλέον, το κέντρο μελετών της ιταλικής Ενωσης βιομηχάνων «Confindustria» ανακοίνωσε πως «έστω και αν δεν παίρνουμε μέρος σε πόλεμο, οι οικονομικές ζημιές που έχει προκαλέσει ως τώρα η κρίση είναι συγκρίσιμες με εκείνες μιας σύρραξης». Επιπλέον, προβλέπει μείωση του ΑΕΠ το 2012 στο 2,4% και αναφέρει πως από το 2008 και έως την αρχή του 2012 έχουν χαθεί 1.276.000 θέσεις εργασίας, ενώ ο αριθμός αυτός αναμένεται να φτάσει τα 1.482.000 μέχρι το τέλος του 2013.

Πηγή:inprecor

Θετική ήταν για την ιταλική κυβέρνηση η έκβαση και για τις άλλες δύο ψηφοφορίες εμπιστοσύνης ενώ, παράλληλα, κατάφερε να διασφαλίσει ότι εγκρίθηκε σειρά αμφιλεγόμενων μεταρρυθμίσεων για τα εργασιακά.

Το αποτέλεσμα θεωρείται ακόμη ότι θα ενισχύσει την θέση του βαλλόμενου στο εσωτερικό Μάριο Μόντι ενόψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ όπου θα ζητήσει περισσότερα μέτρα για την ανάπτυξη και έναν μηχανισμό για την κάλυψη του κόστους δανεισμού της Ιταλίας.

Μία από τις πρώτες εξαγγελίες του Μόντι αφότου ανέλαβε την πρωθυπουργία τον Νοέμβριο του 2011, η εργασιακή μεταρρύθμιση, ρυθμίζει επί το ευνοϊκότερο τη δυνατότητα των εργοδοτών στις απολύσεις, επεκτείνει τα επιδόματα ανεργίας από το 2017 και θέτει τέλος στην καθ’ υπέρβαση χρήση των ευέλικτων μορφών εργασίας, που επέτρεπε στους εργοδότες να μην προσλαμβάνουν εργαζόμενους με πλήρες ωράριο απασχόλησης.

Η εργασιακή μεταρρύθμιση του Μόντι είχε κατατεθεί προ τριών μηνών στο Κοινοβούλιο, έπειτα από μακρά διαπραγμάτευση με τα εργατικά σωματεία και την εργοδοσία, αλλά σύντομα χρειάσθηκε να αναθεωρηθεί, έπειτα από την πίεση των κομμάτων και τις ανησυχίες των συνδικάτων για αύξηση των απολύσεων, ή των εργοδοτών που φοβούνται αύξηση του κόστους εργασίας.

Οι εργατικές ενώσεις ήδη έχουν οργανώσει πολυάριθμες κινητοποιήσεις κατά των προτεινόμενων αλλαγών.

Η υπουργός Εργασίας Ελσα Φορνέρο, η κύρια εισηγήτρια της μεταρρύθμισης, υπεραμύνθηκε των μέτρων σε συνέντευξή της που δημοσιεύεται την Τετάρτη στην Wall Street Journal: «Πασχίζουμε να προστατεύσουμε τα άτομα, όχι τις δουλειές τους. Η στάση των ανθρώπων πρέπει να αλλάξει. Η εργασία δεν είναι δικαίωμα, θα πρέπει να κερδηθεί, ακόμη και μέσα από θυσίες».

Οι δυσκολίες στην έγκριση της εργασιακής μεταρρύθμισης σήμαναν την απαρχή των πολιτικών προβλημάτων του Μόντι και επιτάχυνε την καθοδική πορεία του στις δημοσκοπήσεις, η οποία έχει φθάσει μόλις στο 33% από το 71% που συγκέντρωνε όταν ανέλαβε το πηδάλιο της χώρας τον Νοέμβριο του 2011, σύμφωνα με την εταιρεία SWG.

Πηγή:Το Βήμα

Υ.Γ: Γιατί  βρε Mario Monti (“η μόνιμη εργασία είναι μονότονη και χρειάζονται νέες θετικές προκλήσεις”),  Francois Hollande και λοιπές ανεμογεννήτριες του νέου ευρωπαϊκού ανέμου ασχολείστε μόνο με τις Τράπεζες και απογοητεύετε τους τόσους πολλούς Έλληνες που σας θαυμάζουν και σε σας προσβλέπουν(Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ.,  ΔΗΜ.ΑΡ., ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και λοιπές Ευρωπαϊκές δυνάμεις);