RSS

Category Archives: Καταλήψεις χώρων

νΚΑ Πάτρας: Για την ανακατάληψη του Παραρτήματος

Ανήμερα της μαύρης επετείου της δικτατορίας του Μεταξά, οι αστυνομικές δυνάμεις σε συνεργασία με τον δήμο, επέλεξαν ξημερώματα, σε μια άδεια Πάτρα, να εκκενώσουν κοινωνικούς χώρους αντίστασης και αλληλεγγύης, την κατάληψη Παραρτήματος, το Μαραγκοπούλειο και την κατάληψη των ΤΕΙ. Η συγκυβέρνηση – ΕΕ -ΔΝΤ προσπαθεί με την τακτική του σοκ και δέους, να τρομοκρατήσει και να καταστείλει κάθε φωνή που αντιστέκεται. Ένα βαθιά μελετημένο σχέδιο καταστολής, υλοποιείται δείχνοντας το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας. 

Η ουσιαστική στόχευση ήταν προφανώς το Παράρτημα, κέντρο κοινωνικών και ταξικών αγώνων για τα προηγούμενα 40 χρόνια. Η εξέγερση το Πολυτεχνείο το ’73, η  δολοφονία του Τεμπονέρα, το φοιτητικό κίνημα το 06-07, ο Δεκέμβρης του ’08 και πολλά ακόμα κινήματα, είχαν στην Πάτρα ως κοινό παρανομαστή πέρα από την μαζική αντίσταση του λαού στην κυρίαρχη πολιτική, ένα χώρο: το Παράρτημα.  Χώρος ο οποίος αποτέλεσε κέντρο ζύμωσης και αντίστασης της νεολαίας και των εργαζομένων. Ο χώρος αυτός αποτελούσε άλλη μια «εστία ανομίας» σύμφωνα με τα πρότυπα της αστικής πολιτικής. Χώρος ο οποίος στην λογική του σοκ και δέος έπρεπε να τσακιστεί. Τσακίστηκε στοχεύοντας στους μετανάστες που έβρισκαν καταφύγιο από τις επιχειρήσεις σκούπα, στο φοιτητικό κίνημα της Πάτρας και στις ριζοσπαστικές μορφές δράσης που αναπτύσσονταν εκεί.

Το κείμενο αυτό προσπαθεί να συμβάλλει στην προσπάθεια του κινήματος της Πάτρας να ανακαταλάβει το Παράρτημα. Η ανακατάληψη του Παραρτήματος, δεν θα αποτελέσει μια εύκολη υπόθεση η υπόθεση «μίας ζαριάς». Η αυταρχική θωράκιση του κράτους, και η αντιδραστική μετάλλαξη του συστήματος δεν δείχνει καμία ανοχή στις «ανορθογραφίες» ενάντια στην αστική πολιτική,  και τις τσακίζει. Αυτό φαίνεται από την άγρια καταστολή του κινήματος, την όξυνση της εργοδοτικής τρομοκρατίας, την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, και την επιβολή της πολιτικής του κεφαλαίου με όρους τρομοκρατίας. Τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πλέον για να κρατηθεί ένας κατειλημμένος χώρος ενεργός, πρέπει να γίνει υπόθεση όλη της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Δυστυχώς εκτιμούμε ότι η κατάληψη του Παραρτήματος, είχε χάσει την κοινωνική γείωση που είχε στην 40χρονη πορεία του, ιδιαίτερα μετά τον Δεκέμβρη του ’08, όπου η κατάληψη του παραρτήματος χαρακτηριζόταν από εσωστρέφεια. 

Οπότε πρέπει να επανανοηματοδοτηθούν οι όροι που πρέπει να επαναλειτουργήσει το Παράρτημα.Για εμάς το Παράρτημα οφείλει να λειτουργήσει ως ένα ανεξάρτητο κέντρο αγώνα, που ταυτόχρονα θα προβάλλει και ένα πολιτισμικό αντι-πρόταγμα στην κοινωνία της Πάτρας. θα αποτελέσει μια εστία διεκδικητικής αλληλεγγύης, συνενώνοντας όλες τις δομές αλληλεγγύης που είχε αναπτύξει το κίνημα το τελευταίο διάστημα. ΘΑ αποτελέσει τον συνδετικό ιστό όλων των ρυακιών αντιστάσεων, μετατρέποντας τα σε χείμαρρο ανατροπής.. Να αποτελέσει ένα ανεξάρτητο κέντρο εργατικής πολιτικής και μαχητικού αγώνα, μακριά από τις ξεπουλημένες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και τα εργατικά μέτωπα – κομματικό ιμάντα του ΠΑΜΕ. Ο εργατικός πολιτισμός θα ανθίσει μέσα σε αυτό τον χώρο, μαζί με το στοιχείο του νεολαιίστικου κινήματος, και έτσι θα αποτελέσει έναν ισχυρό πόλο πολιτικού – πολιτισμικού αντι-προτάγματος, απέναντι στα κυρίαρχα πρότυπα που μας επιβάλλει το σύστημα. Δεν θα είναι ένας χώρος συνεύρεσης των αυτόκλητων πρωτοποριών της Πάτρας, αλλά ένας χώρος πραγματικής ζύμωσης και πολιτικοποίησης του κινήματος, ένας χώρος που θα συμβάλλει στην προώθηση της υπόθεσης του πολιτισμού, της αλληλεγγύης, του αγώνα. 

Ως νΚΑ – ΝΑΡ καλούμε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους, τα σωματεία, φορείς σε ενότητα στη δράση, προκειμένου να ανακαταλάβουμε το παράρτημα στο 3 ήμερο του Πολυτεχνείου, αρχής γενομένης απο την 15η Νοέμβρη. Η επιτυχία της ανακατάληψης του Παραρτήματος εξαρτάται κυρίαρχα από τους μαζικούς όρους του κινήματος και όχι από τις πρωτοπορίες του. Το 3ήμερο του Πολυτεχνείου, μπορεί να αποτελέσει την ημερομηνία κόμβο για την ανακατάληψη του Παραρτήματος, καθώς συνεισφέρει στην μαζικότητα, στην επικαιροποίηση του τριπτύχου Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, και στο εναρκτήριο λάκτισμα για νέους νικηφόρους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Ενάντια στην λογική της ανακατάληψης – πυροτέχνημα, πάμε να συμβάλλουμε στην αντικαπιταλιστική ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης, για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση! 


 

ν.Κ.Α. Πάτρας: Κάτω τα χέρια από το Παράρτημα και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους !

Ανήμερα της μαύρης επετείου της δικτατορίας του Μεταξά, οι αστυνομικές δυνάμεις σε συνεργασία με τον δήμο, επέλεξαν ξημερώματα, σε μια άδεια Πάτρα, να εκκενώσουν κοινωνικούς χώρους αντίστασης και αλληλεγγύης, την κατάληψη Παραρτήματος, το Μαραγκοπούλειο και την κατάληψη των ΤΕΙ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εκκενώσεις έγιναν την ίδια μέρα της αναγγελίας των βάρβαρων μέτρων από τον αστικό τύπο που έρχονται το Σεπτέμβρη. Η κυβερνητική πολιτική προσπαθεί με την τακτική του σοκ και δέους, να τρομοκρατήσει και να καταστείλει κάθε φωνή που αντιστέκεται. Ένα βαθιά μελετημένο σχέδιο καταστολής, υλοποιείται δείχνοντας το πραγματικό πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας.

Η επίθεση αυτή, αποτελεί κατάφωρη καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Τίθεται ζήτημα καταπάτησης ασύλου, αφού ο κατειλημμένος χώρος των ΤΕΙ και το παράρτημα, έχουν άσυλο. Το πανεπιστημιακό άσυλο όμως, δεν καταργείται με

νόμους και διατάγματα, και αποτελεί υπόθεση ολόκληρου του λαού η προστασία και διεύρυνση του. Ακόμα, η κατάληψη του Μαραγκοπουλείου, αποτελούσε χώρο αγώνα και αλληλεγγύης. Όμως το κράτος του «νόμου και του αστυνόμου» είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να περάσουν τα νέα μέτρα εξαθλίωσης και βαρβαρότητας από το Σεπτέμβρη.


Βασικός στόχος της αυτής επίθεσης, ήταν ο ιστορικός χώρος του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου Πατρών, χώρος ο οποίος αποτελούσε φάρο αντίστασης ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και σημείο αναφοράς για το λαϊκό κίνημα για 40 χρόνια. Το Παράρτημα επίσης αποτελεί το χώρο στον οποίο έλαβε χώρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73, όταν το είχαν καταλάβει φοιτητές ενάντια στην χούντα. Επίσης εκεί πραγματοποιείται κάθε χρόνο από τότε ο εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου. Αξίζει να σημειωθεί ότι και τότε ο χώρος του Παραρτήματος εκκενώθηκε με πανομοιότυπο τρόπο. Εφαλτήριο αγώνων για το φοιτητικό και εργατικό κίνημα της Πάτρας, αποτελούσε το «αγκάθι» στο πόδι του λιονταριού της αστικής πολιτικής. Ιστορικά φορτισμένο με ταξικούς αγώνες, αποτέλεσε κέντρο αγώνα στην Πάτρα, ιδιαίτερα τον Δεκέμβρη του ’08. Η σύγχρονη κοινοβουλευτική χούντα, με όργανο της το κράτος και το παρακράτος και την παρηκμασμένη αστική δημοκρατία ενορχηστρώνει την ταξική επίθεση, για το ξεπέρασμα της κρίσης σε βάρος των εξαθλιωμένων.

Δεν τρομοκρατούμαστε – εξοργιζόμαστε!

Καθήκον του εργατικού και λαϊκού κινήματος είναι η επανακατάληψη του Παραρτήματος, και δημιουργία ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, για την ρήξη και ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης της χούντας του κεφαλαίου, κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους, τα σωματεία, φορείς και τον λαό της Πάτρας, σε συντονισμό δράσης, για την επανακατάληψη και επαναλειτουργία του Παραρτήματος, ως τον χώρο αντίστασης και αξιοπρέπειας που γνωρίσαμε . Ώστε το εργατικό – λαϊκό κίνημα, να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων, και να είναι αυτό που θα εκκενώσει την αντι-λαϊκή πολιτική.

  • Να απελευθερωθούν άμεσα όλοι οι συλληφθέντες και να φύγει η αστυνομία.
  • Κάτω τα χέρια από το Άσυλο – Άμεση διεύρυνση του σε χώρους δουλειάς.
  • Αγώνας για τα δημοκρατικά δικαιώματα της εποχής μας ενάντια στον ολοκληρωτισμό της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ !
  • Κάτω τα χέρια από τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και τα δημοκρατικά δικαιώματα.
  • Επανακατάληψη του Παραρτήματος και δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα !


Όλοι στη συγκέντρωση στις 6/8 στις 13:00 στα δικαστήρια, συμπαραστεκόμαστε στους 5 συλληφθέντες.

νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση – ΝΑΡ
 

ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Η συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση ταυτόχρονης εκκένωσης τριών καταλήψεων στην Πάτρα τα ξημερώματα της Δευτέρας 5 Αυγούστου είναι κεντρική πολιτική επιλογή μιας αδύναμης και επικίνδυνης κυβέρνησης, της δικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου.

Η εκκένωση της Κατάληψης Παραρτήματος, της Κατάληψης Μαραγκοπούλειου και του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού στο ΤΕΙ Πάτρας αποτελούν πράξη μιας κυβέρνησης που αποτελείται από τα συντρίμμια των δύο αστικών κομμάτων που κυβέρνησαν επί 30 χρόνια τη χώρα και ο λαός αναγνωρίζει στο πρόσωπο τους τον πολιτικό ενορχηστρωτή της χρεοκοπίας. Θέλουν να μετατρέψουν τις ζωές μας σε συντρίμμια γι’ αυτό εκκενώνουν κάθε επικίνδυνη εστία αντίστασης. Η μετατροπή του κέντρου της Πάτρας σε μια αστυνομοκρατούμενη ζώνη με τα ΜΑΤ να ελέγχουν και να προσαγάγουν περαστικούς είναι εικόνα του μέλλοντος της κοινωνικής αντεπανάστασης που ετοιμάζουν. Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τις προσπάθειες της ναζιστικής Χρυσής Αυγής να εδραιώσει την

παρουσία της στην πόλη με συνεχείς εκδηλώσεις και μεταφορά των γραφείων της στο κέντρο από τη σημερινή αστυνομική επιχείρηση. Το επίσημο κράτος αφήνει το πεδίο ελεύθερο στο ναζιστικό παρακράτος να δρα και να στρατολογεί δυνάμεις σε μια πόλη που έδειξε επανειλημμένα ότι δεν είναι φιλόξενη στους απογόνους των χιτών και των ταγματασφαλιτών.


Η δικομματική κυβέρνηση δεν είναι απλώς προϊόν της κατάρρευσης της προηγούμενης κυβέρνησης μέσα στη μάχη της ΕΡΤ, αλλά βρίσκεται και η ίδια από την πρώτη στιγμή σε ανοιχτή σύγκρουση με τις μάζες. Οι μαζικές απολύσεις στο δημόσιο τομέα και τα νέα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού που ετοιμάζουν τους φέρνουν αντιμέτωπους όχι μόνο με τους υπό απόλυση δημόσιους υπαλλήλους, αλλά με το σύνολο της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Η τριπλή επιχείρηση εκκενώσεων στην Πάτρα δεν αποτελεί απλώς μια ετεροχρονισμένη συνέχεια των εκκενώσεων καταλήψεων τον περασμένο χειμώνα. Αυτό το σχέδιο μπλοκαρίστηκε προσωρινά με τις δυναμικές απαντήσεις του κινήματος και κυρίως με τη μεγαλειώδη διαδήλωση αλληλεγγύης στις καταλήψεις τη 12η Γενάρη. Το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι αντιμέτωπο με ένα νέο γύρο κρατικής καταστολής. Δεν πρόκειται για μια επίδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας, δε χτυπάνε στο κέντρο αλλά στην επαρχία μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού. Υπολογίζουν ότι μπορούν να φανούν ισχυροί επιχειρώντας μέσα σε μια άδεια πόλη. Χτίζουν τις εισόδους των κατειλημμένων κτιρίων για να μην ανακαταληφθούν. Το ορμητικό ποτάμι της επερχόμενης επαναστατικής ανόδου δε σταματάει μπροστά σε τσιμεντένιους τοίχους. Θα τους σαρώσουμε!

Το ΕΕΚ-Τροτσκιστές και η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας καταγγέλλουν την εκκένωση των τριών καταλήψεων στην Πάτρα. Δε θα περάσει!

Οφείλουμε να ξεχωρίσουμε την περίπτωση της Κατάληψης Παραρτήματος -του παλιού κτιρίου του πανεπιστημίου Πατρών. Το Παράρτημα αποτέλεσε -και αποτελεί- κέντρο αγώνα που συνδέθηκε με όλες τις κοινωνικές εκρήξεις της μεταπολίτευσης. Η εξέγερση των φοιτητών στην Πάτρα το Νοέμβρη του ’73, οι φοιτητικές καταλήψεις του ’79, το κίνημα των καταλήψεων του ’90-91 στην πόλη που δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας, η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 είχαν στην καρδιά τους την κατάληψη Παραρτήματος. Ο εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου γίνεται από τους φοιτητικούς συλλόγους της πόλης στο Παράρτημα. Η άθλια κλίκα των κυβερνώντων, επικεφαλής μιας παρακμασμένης κοινωνικής τάξης, νομίζει ότι αν βάλει στο χέρι μερικά ντουβάρια, θα ξορκίσει τον κίνδυνο νέων εξεγέρσεων και προπαντός της Επανάστασης. Είναι γελασμένοι!

Η Κατάληψη Παραρτήματος, το Μαραγκοπούλειο και το στέκι στο ΤΕΙ, θα ανακαταληφθούν και θα είναι μέρα-μεσημέρι. Μια μεγάλη καμπάνια σε ολόκληρο το εργατικό-λαϊκό-νεολαιίστικο κίνημα πρέπει να ξεκινήσει για την ανακατάληψη αυτών των χώρων. Κάθε γειτονιά, σχολείο, σχολή, χώρος δουλειάς πρέπει να κινητοποιηθεί για να ακυρώσουμε την αυθαιρεσία ενός κράτους σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης εις βάρος των καταπιεσμένων.

Η νομική δίωξη των 5 συλληφθέντων από την κατάληψη του Μαραγκοπούλειου θα πέσει στο κενό. Δεν τρομοκρατούμαστε! Να παύσουν ΤΩΡΑ όλες οι κατηγορίες εις βάρος των αγωνιστών!

Η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας συμμετέχει στην Κατάληψη Παραρτήματος και το δηλώνει ευθαρσώς. Έκνομη είναι η φθαρμένη και διεφθαρμένη αστική εξουσία, όχι οι κοινωνικοί αγώνες και οι αγωνιστές. Η ποινικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής δράσης της αριστεράς και των αναρχικών θα πέσει στο κενό! Θα πέσει στο κενό μαζί με τη δίωξη του συντρόφου Σάββα Μιχαήλ ο οποίος διώκεται για την αντιφασιστική δράση του ΕΕΚ ως γενικός γραμματέας του και οδηγείται σε δίκη στις 3 Σεπτέμβρη. Δεν κρύβουμε τις ιδέες και τη δράση μας, οι καπιταλιστές, η αστυνομία τους και οι φασίστες συμμορίτες τους έχουν μάθει να δουλεύουν στο σκοτάδι.

Αυτοί που πρέπει να δώσουν λόγο στο λαό και τη νεολαία της Πάτρας είναι η Δημοτική αρχή, η διοίκηση του ΤΕΙ Πάτρας και οι κρατικοί υπεύθυνοι που έβαλαν την υπογραφή τους για να εκκενωθούν οι τρεις καταλήψεις. Να παραιτηθούν τώρα!

Να σημειώσουμε ότι το ανακοινωθέν της αστυνομικής διεύθυνσης Αχαΐας αναφέρει: “Μέσα στους υπό κατάληψη χώρους οι αστυνομικοί βρήκαν, μεταξύ άλλων ,την εγκατάσταση και τον πλήρη εξοπλισμό του ραδιοφωνικού σταθμού «93,7 ραδιοκατάληψη», ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σκληρούς δίσκους, κονσόλα ήχου, μουσικά όργανα, ηχεία, κράνη, ρόπαλα, αντιασφυξιογόνες μάσκες, αυτοσχέδιες ασπίδες, πέτρες, γυάλινα μπουκάλια και έντυπο υλικό.”.

Στην ίδια πρόταση παρατίθενται ως επικίνδυνα για τη δημόσια τάξη “μουσικά όργανα” και “ρόπαλα”.

Η μουσική του μέλλοντος είναι που τρομάζει την τάξη των νεκρών!

“Μπορείτε να βουβαίνετε τα τύμπανα και να κόβετε τις χορδές της λύρας, αλλά ποιος μπορεί να σταματήσει τον κορυδαλλό να τραγουδά”

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

 

Όσες κι αν χτίσουν φυλακές…. (για την εκκένωση των κατειλημμένων χώρων στην Πάτρα)


Η Αντιτρομοκρατική ψάχνει… τρομοκράτες στο Λαύριο, αλλά βρίσκει μόνο ταλαιπωρημένους και ξεχασμένους από θεούς, πλην του Ξενίου Διός φυσικά, κι ανθρώπους πρόσφυγες. H ΕΛ.ΑΣ. ψάχνει στην Πάτρα «εστίες ανομίας» και βρίσκει βιβλιοθήκες, ταινιοθήκες και τα σύμβολα της νιότης που αγωνίζεται από την εποχή της Χούντας μέχρι σήμερα… Μας επιφυλάσσει πολλά το άμεσο μέλλον, με τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας να έρχεται πρώτος στην ατζέντα της Ν.Δ. και των σύμμαχων «δημοκρατικών» και φασιστικών δυνάμεων.

Το κράτος όπως φαίνεται δεν το κουνάει ρούπι χωρίς την αδελφούλα του, τη Βία. Θέλει ο Δίας (ο Ξένιος των στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων, στην Αμυγδαλέζα και την Κόρινθο) να απολύσει εκπαιδευτικούς, υπαλλήλους Ο.Τ.Α., να κόψει το ρεύμα και το νερό σε ανέργους, να πετσοκόψει μισθούς και συντάξεις, να ξεπουλήσει, μέσω ΤΑΙΠΕΔ, τη χώρα, να περιορίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες ενός ολόκληρου λαού; Το Κράτος κι η Βία, τα δυο πιστά στο Δία αδελφάκια, τού προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Άλλωστε για να περάσει πιο εύκολα και με το μικρότερο πολιτικό κόστος το χαλινάρι στο

λαό, πρέπει να φιμωθούν όλες εκείνες οι φωνές που προτάσσουν την ανυπακοή, την αντίσταση στη λαίλαπα του καπιταλισμού και τη βαρβαρότητα της εποχής μας, όλοι εκείνοι που οργανώνουν δίκτυα αλληλεγγύης, συλλογικές κουζίνες, προβολές ταινιών και συζητήσεις για τη ΒΙΟΜΕ ή συγκεντρώνουν χρήματα για την απελευθέρωση του Κώστα Σακκά.


Όλοι αυτοί συχνάζουν σε «εστίες ανομίας», τις οποίες εξακολουθεί, αψηφώντας τη θερινή ραστώνη, να εξαρθρώνει η κεντρο(ακρό)δεξιά συγκυβέρνηση. Πρωί-πρωί, οι «πραίτορες» βγήκαν παγανιά στην Πάτρα, «ανακαταλαμβάνοντας» αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη κατάρτισε το σχέδιο, η Εισαγγελία Πατρών έδωσε την εντολή κι ο Δήμος αρχικά τη συγκατάθεσή του και σε δεύτερο λόγο το προσωπικό και τα οχήματα του Τομέα Καθαριότητας. Τα παραπάνω, προσθέτοντας την αυταπάρνηση και τον υπερβάλλοντα ζήλο αξιωματικών τε και ανδρών της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αχαΐας, αλλά και τις παραινέσεις βουλευτών, δημοτικών συμβούλων, πολιτευτών κ.λπ. που εντάσσουν εαυτούς στο «εθνι(κιστι)κό τόξο», αρκούν για την υλοποίηση της επιχείρησης «Ανακατάληψη κατειλημμένων χώρων».

Όπως προέκυψε από την εισβολή της ΕΛ.ΑΣ., εντός των καταλήψεων Παραρτήματος, Μαραγκοπουλείου και ΤΕΙ βρέθηκαν: καναπέδες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ο πομπός του ρ/σ «Ράδιο Κατάληψη 93.7», σημαίες φέρουσας τα κοντάρια τους (ή κοντάρια φέροντα τις σημαίες τους, αν προτιμάτε), ψυγεία, έντυπο υλικό και μπουκάλια μπύρας. Εκτός των παραπάνω κι εντός του Μαραγκοπουλείου βρέθηκαν και συνελήφθησαν πέντε άτομα, που αντιμετωπίζουν, μεταξύ άλλων, την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης. Η ίδια κατηγορία δεν πρόκειται να αποδοθεί, βέβαια, στο κυβερνητικό επιτελείο, τις τράπεζες και τα διεθνή funds που τρίβουν τα χέρια τους για την επικείμενη άρση της ρύθμισης περί προστασίας της πρώτης κατοικίας, ούτε στη ΔΕΗ ή την Υπηρεσία Ύδρευσης που αφήνουν χωρίς ρεύμα και νερό όσους δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

Σημείωση: ευχαριστούμε τον Alice in Victimland που μας εμπιστεύτηκε το κείμενό του
 

Πρωτοφανής επιχείρηση εκκένωσης κατειλημμένων χώρων στην Πάτρα: τα ΜΑΤ εισέβαλαν σε Παράρτημα, Μαραγκοπούλειο και στο ΤΕΙ (φωτο)

Σήμερα τα ξημερώματα με μια πρωτοφανή επιχείρηση για τα δεδομένα της Πάτρας δυνάμεις καταστολής (ΜΑΤ προερχόμενα από άλλες πόλεις) εισέβαλαν στον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου όπου έγινε η εξέγερση του ’73, στην κατάληψη του Μαραγκοπουλείου που βρίσκεται πλησίον των νέων γραφείων της Χρυσής Αυγής αλλά και στο στέκι αντιεξουσιαστικών ομάδων εντός του χώρου του ΤΕΙ Πάτρας. 
Με φορτηγά εκκένωσαν τους χώρους και έχτισαν τις πόρτες (δείτε παρακάτω φωτογραφίες). 
Το κράτος, το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκφραστές έχουν στο μυαλό τους τους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν και θέλουν να τσακίσουν κάθε φωνή διαφοροποίησης από την  κυρίαρχη ιδεολογία και την αστική πολιτική. Κυρίως θέλουν να δώσουν μήνυμα υποταγής στους εργαζόμενους και την νεολαία.
Κάτω η κρατική καταστολή!
kokkinostupos 

Σημείωση: Οι φωτογραφίες και το video προέρχονται από το dete.gr 
 

Δημόσια τοποθέτηση για την μεταφορά των γραφείων της Χρυσής Αυγής στην Πάτρα

Την Κυριακή 16/6, η τοπική οργάνωση της Χρυσής Αυγής Πάτρας πραγματοποίησε εκδήλωση στα νέα της γραφεία που βρίσκονται στην οδό Γούναρη. Περνώντας κανείς από εκεί βιώνει το αδιάψευστο της εικόνας. Τα γραφεία της Χ.Α βρίσκονται σε ένα κτίριο που περιτριγυρίζεται από το αστυνομικό τμήμα μεταγωγών, πάνω από ένα κατάστημα “αγοράζω χρυσό” ενός σύγχρονου μαυραγορίτη. Πίσω από αυτό, υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλάνο που εμείς σαν “Πέρασμα” από το κατηλειμμένο Μαραγκοπούλειο που βρίσκεται δύο τετράγωνα πιο πάνω, θα θέλαμε να καταδείξουμε.
1. Είναι γνωστό πως για τον ακροδεξιό/εθνικιστικό/φασιστικό χώρο η Πάτρα είναι πάντα ένα ανοιχτό στοίχημα. Είναι η τρίτη πόλη της Ελλάδας σε πληθυσμό, είναι μια πόλη με έντονη ιστορία κοινωνικών συγκρούσεων, είναι μια πόλη που το παρακράτος που έδρασε στο παρελθόν είναι ακόμη εδώ (κένταυροι ’80, δολοφονία Τεμπονέρα, Δεκέμβρης 2008), είναι μια πόλη που στις μέρες μας ακόμη και μετά την παρουσία της Χ.Α στο κοινοβούλιο η κοινωνική διεισδυτικότητα του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν ήταν αυτή που θα προσδοκούσε.

2. Είναι γνωστό πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση οι φασίστες να μετακινήθηκαν σε αυτά τα γραφεία, που αγκαλιάζονται από το τρίτο αστυνομικό τμήμα και το μεταγωγών, χωρίς να έχουν λάβει τις απαραίτητες εγγυήσεις από την αστυνομία. Ακόμη περισσότερο για εμάς η νέα τοποθεσία των γραφείων της Χ.Α στην Πάτρα, εξυπηρετεί τους γενικότερους σχεδιασμούς του συστήματος που θέλουν να γενικεύσουν την καταστολή απέναντι σε όσους αντιστέκονται, να καταπνίξουν όσες φωνές υπάρχουν ζωντανές, όσους δε χάφτουν το παραμύθι περί ανάπτυξης και σωτηρίας. Στον αντιεξεγερτικό σχεδιασμό της κυριαρχίας η παρουσία και ο λόγος του ακροδεξιού/φασιστικού μπλοκ έχει καίρια σημασία. Πίσω από τον μανδύα του νόμιμου πολιτικού κόμματος, έρχεται να βάλει ζητήματα περί νόμου και τάξης, έρχεται να παίξει το ρόλο του κοινωνικού χαλιού πάνω στο οποίο θα πατήσει η καταστολή. Αυτό εξυπηρετεί τόσο τα κρατικά σχέδια, όσο και την ενδυνάμωση της παρουσίας της Χ.Α σαν αποτελεσματικής φωνής στο κοινοβούλιο. Θέτει ζητήματα κοινωνικού ελέγχου, πειθαρχίας, κοινωνικής σιωπής. Από τους μετανάστες, τους απεργούς, τους αγωνιστές μέχρι τις καταλήψεις, όλο το δεξιό/ακροδεξιό/φασιστικό/νεοναζιστικό μπλοκ λειτουργεί ενοποιημένα. Οι μεν το παίζουν ακραίοι, οι δε δημοκράτες. Οι μεν βγάζουν κορώνες αντισυστημικότητας κατ’ επίφαση, οι δε πάνω σε αυτό ικανοποιούν το δήθεν υπαρκτό κοινωνικό αίτημα για ασφάλεια και καταστολή.
3. Είναι γνωστό ακόμη πως η πραγματικότητα δεν είναι αυτή του κοινοβουλίου, αλλά του δρόμου. Εδώ στην Πάτρα, η παρουσία πολλών χώρων αντίστασης, πολλών αντιφαστικών και αγωνιστικών αντανακλαστικών, οδήγησε την τοπική παρουσία του φασιστικού χώρου σε αδυναμία παραγωγής των απαιτούμενων αποτελεσμάτων. Η ησυχία που βρίσκουν μέσα στη φωλιά της αστυνομίας εξυπηρετεί ακριβώς αυτό. Όπως και το ότι πλέον βρίσκονται πάνω σε μια λεωφόρο της πόλης και όχι σε μια γειτονιά, όπως και το ότι κοιτάζουν να συνδεθούν με το κοινωνικό κομμάτι που έχουν αναφορά και μπορούν να το συναντήσουν κάνοντας δουλειά στα μπαρ και στα καφενεία και κερνώντας ποτάκια στα ψηλαλώνια. Η Χ.Α θέλει να γίνει ένα σεβαστό, νόμιμο κόμμα ησυχίας, τάξης και ασφάλειας, με πολιτικές θέσεις και κοινωνική βάση. Και στο περιβάλλον της βίαιης επίθεσης πάνω στις ζωές μας και της επιχειρούμενης βαρβαρότητας, η παρουσία τέτοιων ανθρώπων θα είναι καταλυτική. Το σύστημα χαϊδεύει τα παιδιά του και φτιάχνει τις εφεδρείες του. Ξέρουμε πολύ καλά τι κάνουν όλοι αυτοί οι απόστρατοι αξιωματικοί, όπως και τι κάνουν όλοι αυτοί οι μπάτσοι που ψηφίζουν τους φασίστες. Θεωρεί κανείς πως θα τσακωθούν ποτέ με τους χρυσαυγίτες, πως θα υπερασπιστούν τον κόσμο που αγωνίζεται ή πως πολύ απλά θα κάνουν τη δουλειά τους προς χάριν της (ανύπαρκτης) κοινωνικής ομαλότητας;
4. Είναι γνωστό πως εν έτει 2013 υπάρχει κόσμος που μέσα στην κρίση, μέσα στην καπιταλιστική επέλαση, έχει επιλέξει να αντισταθεί. Να αντισταθεί στην εξαθλίωση, στον ατομισμό, στη βαρβαρότητα, το σκοταδισμό και τη φίμωση που μας επιβάλλουν. Το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα ήταν και θα είναι κομμάτι των αγώνων για ατομική και κοινωνική απελευθέρωση. Στις καταλήψεις και τα στέκια, στις πλατείες, στις συνελεύσεις, στις πορείες και τους δρόμους, η παρουσία μας πάντα θα αποσκοπεί στην αντιπαράθεση με το υπάρχον σύστημα. Αυτό σημαίνει και την ανάλογη καταστολή. Εδώ, στη γειτονιά που βρισκόμαστε εμείς σαν κατάληψη, η παρουσιά της ψησταριάς του χρυσαυγίτη Σίψα πίσω από το χώρο που βρισκόμαστε, αλλά και τώρα η μεταφορά των γραφείων της Χ.Α μέσα στη γειτονιά μας, εξυπηρετούν ένα γενικότερο σχεδιασμό της εξουσίας απέναντι στο κίνημα στην Πάτρα, ξεκινώντας από την παρουσία μας σαν Μαραγκοπούλειο. Ήδη, σε κάθε αφορμή, η Χ.Α στοχοποιεί την κατάληψή μας, θέτοντας και το ζήτημα της δημόσιας τάξης στο ίδιο το κράτος. Ξέρουν πολύ καλά οι φασίστες πως δίπλα στους μπάτσους θα έχουν την άνεση να κάνουν τη δουλειά τους, παρουσιάζοντας τους μέχρι πρότινος μαχαιροβγάλτες βουλευτές τους ως αθώους θεματοφύλακες της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Και όποιος αντιστέκεται απέναντι στο βούρκο των ιδεών, των λόγων και των συγκεκαλυμμένων πρακτικών τους, θα έχει προφανώς να αντιμετωπίσει τη δημοκρατίας, που τι να κάνουμε, πρέπει να προστατέψει ένα νόμιμο κοινοβουλευτικό κόμμα από τις αντισυστημικές δυνάμεις. Το γαϊτανάκι κράτους – Χ.Α εξυπηρετεί προφανώς στην προκειμένη περίπτωση τη στοχοποίηση και καταστολή του κόσμου του αγώνα, κομμάτι του οποίου είμαστε και εμείς σαν Μαραγκοπούλειο. Η θέση μας είναι σαφής και ανυποχώρητη και προφανώς δε ζητάμε καμία προστασία από το κράτος και τη δημοκρατία τους. Ξεκαθαρίζουμε πως η παρουσίας μας είναι στις επάλξεις του αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση, την καταστροφή της φύσης, για έναν κόσμο ελεύθερο, ισότιμο, για έναν κόσμο που θα χωράει τους πάντες.
Και για να τελειώνουμε με τους μύθους και τη μεταφυσική: Το σύστημα που ζούμε ονομάζεται καπιταλισμός και αυτή τη στιγμή κάνει τη μεγαλύτερη επίθεση πάνω στις ζωές μας. Για να μην καταρρεύσει πρέπει να διευρύνει την εκμετάλλευση ανθρώπων και φυσικών πόρων. Με λίγα λόγια, να αναπτυχθεί. Στην παρούσα φάση, εδώ στην Ελλάδα, είμαστε κομμάτι ενός τεράστιου κοινωνικού πειράματος. Τα πάντα πρέπει να ξεπουληθούν στο κεφάλαιο. Είτε ξένο, είτε ντόπιο, είτε γερμανικό, είτε από το Κατάρ. Ανάπτυξη σημαίνει λεηλασία της φύσης και αποικιοποίησης της ζωής μας. Με λίγα λόγια, θα δουλεύουμε για 200 ευρώ ζώντας μια μίζερη ζωή. Αρκεί βέβαια να υποτασσόμαστε, αλλιώς θα δεχθούμε την καταστολή. Το κυριαρχικό μπλοκ συγκροτείται και επιτίθεται ιδεολογικά και πρακτικά.
Η ανάπτυξη στις Σκουριές, η πώληση δημόσιας γης, η ιδιωτικοποίηση νερού και ρεύματος, οι εξώσεις από τα σπίτια, το ξεπούλημα δημόσιων υπηρεσιών, οι περικοπές μισθών, συντάξεων, η υποτίμηση συνολικά της ζωής μας, είναι η πλήρης ηπαγωγή της στο κεφάλαιο. Το μέλλον μας είναι αυτό των σύγχρονων σκλάβων. Και επειδή αρκετοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν, οργίζονται, εξεγείρονται, πρέπει να ελεγχθούν. Αυτό θα γίνει είτε με φυσική καταστολή ή με ιδεολογική προπαγάνδα. Η Χ.Α εξυπηρετεί το να κινητοποιήσει όλο το συντηρητικό/ακροδεξιό/μισαλλόδοξο κομμάτι της κοινωνίας, κάνοντάς το μια βάση συντήρησης και στήριξης του συτήματος. Μέσα σε αυτό, υπάρχουν και ένα σωρό κεφαλαιοκράτες που στηρίζουν τους φασίστες σαν ένα κομμάτι που με τον κόσμο του θα διαφυλάττει τα συμφέροντά τους. Η δουλειά στους Έλληνες με 18 ευρώ, είναι ακριβώς αυτό. Αντί να βγούμε στους δρόμους και να αντισταθούμε, να βρούμε λύσεις συλλογικά και από τη βάση για τα προβλήματά μας, να επιτεθούμε στον καπιταλισμό, πρέπει να πάμε να δουλέψουμε με τους όρους που θέλουν τα αφεντικά, στο όνομα της πατρίδας και στη βάση του εκβιασμού της ανεργίας.
Η Χ.Α έχει συνεναίσει (ενδεικτικά): -Στη συνέχιση του έργου λεηλασίας στις Σκουριές Χαλκιδικής, στο ξεπούλημα νησιών και δημόσιων επιχειρήσεων, στην κατάργηση του φόρου στους Έλληνες εφοπλιστές ώστε να μας κάνουν τη χάρη να επιστρέψουν στη χώρα και να επενδύσουν, στην ιδιωτικοποίηση της Αγροτικής Τράπεζας. Η αντισυστημικότητά τους είναι η άδεια οπλοφορίας που τους έχουν δώσει, η ανοχή και τα στραβά μάτια που κάνει το κράτος στα κωλόπαιδά τους που συλλαμβάνονται κατά καιρούς, η επαφή τους με κάθε κατακάθι της κοινωνίας που κάνει μεροκάματα για χάρη τους, η ετοιμότητά τους απέναντι σε οποιονδήποτε βγαίνει αγωνιστικά στο προσκήνιο, η υπεράσπιση από μέρους του κεφαλαίου. Ό,τι και να δείχνουν τα κανάλια με τις κραυγές των φασιστών απέναντι στο διεφθαρμένο σύστημα, στους διαδρόμους της βουλής όλοι χωράνε και δεν τρέχει τίποτα. Απέναντι στη στημένη παράσταση της δημοκρατίας, οφείλουμε να πούμε το εξής: Ο νεοφιλελευθερισμός, η λεηλασία της ζωής μας και η πλήρης υπαγωγή της ύπαρξής μας στο κεφάλαιο, πάει χέρι χέρι με το φασισμό και τον ολοκληρωτισμό. Η Χ.Α είναι σάρκα του καθεστώτος. Απέναντι σε αυτά, εμείς έχουμε επιλέξει να παλέψουμε συλλογικά, να σταθούμε απέναντι στη βαρβαρότητα, το σκοταδισμό, τη μισαλλοδοξία, τον εθνικισμός, τον ατομισμό, τη μιζέρια. Ή θα ορθώσουμε το ανάστημά μας και θα πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας ή θα ζήσουμε σαν δούλοι.
Συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης “πέρασμα”
από το κατειλημμένο Μαραγκοπούλειο, Γούναρη 102
 

Καταδικάζουμε τους τρομοκράτες της "Λέλας Καραγιάννη"

οι τρομοκράτες…




Κάτω τα ξερά σας από τη “Λέλα Καραγιάννη” – Οι συνειδήσεις καταστέλλονται μόνο με λοβοτομή

Η χρυσαυγήτικη αστυνομία του ενεκίτη συνεχίζει ακάθεκτη τις προκλήσεις και την ξεδιάντροπη πίεση που έχει εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα στον αντιεξουσιαστικό χώρο, με λασπολογία, συλλήψεις αγωνιστών, ντου σε κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις και βίαια καταστολή στους αγώνες αλλά και στη ζοφερή καθημερινότητα, με φτώχεια, τρόμο, φασισμό, ανέχεια και ξεφτίλα.

Σήμερα το πρωί οι πραιτοριανοί προστάτες του κεφαλαίου, επιτέθηκαν με τσεκούρια και ελικόπτερα, σε μια από τις ιστορικότερες καταλήψεις της Αθήνας, τη “Λέλα Καραγιάννη”.

Η πρακτόρικη στάση της εξουσίας σχετικά με την επικοινωνία της επίθεσης με τα καλάσνικοφ στα ΜΜΕ, συνοδεύεται σήμερα και με αποτελέσματα  Ένα ακόμα άνδρο της ανομίας έπεσε στα χέρια του νόμου και της τάξης. Η αστική δημοκρατία και πάλι νίκησε.
Ε λοιπόν δε μας φοβίζετε αλλά αντίθετα μας εξοργίζετε.

Είσαστε απαράδεκτοι αδίστακτοι και επικίνδυνοι για την πολιτική ομαλότητα και την ειρήνη στον τόπο μας. Προκαλείται απροκάλυπτα την κοινωνική αναταραχή και τη μισαλλοδοξία, προς όφελος των αφεντικών, του κεφαλαίου και των τραπεζών.
Σας έχουμε καταλάβει και δεν το ανεχόμαστε αυτό.

Αρκετά!

Δεν μας τρομάζετε.

Δεν θα σταματήσουμε να μαχόμαστε ενάντια σε αυτό το διεφθαρμένο σύστημα και οι υποστάσεις μας θα είναι πολιτικές μέχρι να πεθάνουμε και συνεχώς θα δημιουργούμε καινούριες πολιτικές υποστάσεις, νέες, μέχρι αυτός ο κόσμος να απελευθερωθεί από τους δεσμώτες του και να δημιουργήσει τον κόσμο της ισότητας, τον κόσμο της αλληλεγγύης, τον κόσμο της ειρήνης, της αυτονομίας, της ειλικρίνειας, της αρμονίας, της αξιοπρέπειας και όλων αυτών των θαυμάτων που μπορεί να δημιουργήσει ο Ελεύθερος Άνθρωπος.

Δεν θα κρυφτούμε στα καβούκια μας λοιπόν, αντιθέτως, θα δείξουμε πρόσωπο στην κοινωνία με πράξη, συνέπεια κι αγώνα. Με την αλληλεγγύη και τις αντιδομές, την αυτοδιαχείριση, την αυτοοργάνωση και τη δημιουργική αντίσταση. Θα μας βρίσκετε παντού μπροστά σας, να χαμογελάμε, να ονειρευόμαστε, να τραγουδάμε, να χτίζουμε και να δημιουργούμε τον πολύχρωμο κι ελεύθερο αυριανό κόσμο.

Ενάντια σε αυτή τη βαρβαρότητα.

Η φαντασία δεν καταστέλλεται, ούτε καν οι συνειδήσεις. Μόνο με λοβοτομή (κάθε τύπου).
Ότι και να μας ψεκάσετε, εμείς θα είμαστε κατσαρίδες.
Τα χαμόγελά μας θα σας εξαφανίσουν μαγικά!

Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε δραστηριότητες της εξτρεμιστικής – τρομοκρατικής γιάφκας ΛΚ 37 (σαν να λέμε ΜΚ1 ένα πράμα…) και να σοκαριστείτε με την εκπαίδευση των αυριανών τρομοκρατών. Εικόνες που μόνο με το παιδομάζωμα των κομμουνιστών του μεταπολέμου μπορούν να συγκριθούν:

Και παρεμπιπτόντως αυτή ήταν η Λέλα Καραγιάννη:

Πηγή:ΑΝΟΡΘΡΟΓΡΑΦΟ

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ και Πραγματική Δημοκρατία

Η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η δημοκρατία «μας» και τα κροκοδείλια δάκρυα
 
Σε μια άνευ προηγουμένου διαδικασία κατεπείγοντος, περνάνε σήμερα από τη Βουλή οι 7 (επτά!) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου τις οποίες εξέδωσε η κυβέρνηση από το Νοέμβρη και μετά. Με αυτές ρυθμίζονται στα γρήγορα οι “εκκρεμότητες”: απολύονται με συνοπτικές διαδικασίες που βαφτίστηκαν “διαθεσιμότητα” χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, τοποθετούνται επίτροποι στα Υπουργεία και τους Δήμους, θεσμοθετούνται οι αυτόματες απολύσεις και οι αυτόματες αυξήσεις φόρων για κάθε μήνα που δεν “πιάνουμε τους στόχους του προϋπολογισμού”, καταργείται το άρθρο 16 του Συντάγματος με τη νομιμοποίηση των ιδιωτικών κολλεγίων, ξεπουλιέται σε κομμάτια ο ΟΣΕ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και μερικά ακόμη φιλέτα, γίνονται χαριστικές ρυθμίσεις για κολλητούς (βλέπε: καναλάρχες και λοιπούς συγγενείς) –λεπτομέρειες δηλαδή!
Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα “έκτακτα” μέτρα που η κυβέρνηση ρύθμισε τους τελευταίους μήνες με κατεπείγουσες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς να χρειαστεί να καταπιαστεί με “περιττές λεπτομέρειες”, όπως η εισαγωγή τέτοιων ζητημάτων στη Βουλή! Δεν θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, μια κυβέρνηση η οποία λίγους μόλις μήνες μετά το σχηματισμό της, στηρίζει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία σε διαγραμμένους βουλευτές ή υποψήφιους υπόδικους, και κυβερνά μόνο με τη δύναμη του φόβου και της καταστολής, τη στήριξη των καναλαρχών και την ατζέντα της Χρυσής Αυγής.

Ας πάψει λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τη δημοκρατία “μας” που απειλείται. Γιατί ακόμη και αυτήν την δημοκρατία “τους”, όπως την έχουν ορίσει στους δικούς τους νόμους και κανονισμούς, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους, είναι η ίδια η κυβέρνησή τους που την ποδοπατά όταν δεν είναι σίγουρη για τα κουκιά.

Όχι, κύριε Κεδίκογλου και οι συν αυτώ, δεν αγωνιζόμαστε για την (δ)ένδεια δημοκρατία σας ούτε θα κλάψουμε μαζί σας. Αγωνιζόμαστε για την πραγματική δημοκρατία και τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων μας, αυτά που κατακτήθηκαν με αίμα ενάντια στους δικούς σας πολιτικούς προγόνους. Αυτά ακριβώς που στοιχειώνουν τους εφιάλτες σας, αυτά που προσπαθείτε να εξαφανίσετε με προβοκάτσιες, σφαίρες, εμπρηστικές ενέργειες και υποκριτικές οιμωγές.  Αυτά που κινδυνεύουν από τη δική σας “σιδηρά δημοκρατία”, την κοινοβουλευτική χούντα που έχετε εγκαθιδρύσει. Αυτά που αναπνέουν στους κοινωνικούς αγώνες, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις πλατείες, στην αμεσοδημοκρατία των εργαζομένων, στη δύναμη των από κάτω.

Έχετε δίκιο που τα φοβάστε. Γιατί αυτά τα δικαιώματα, αυτοί οι αγώνες, αυτός ο εργαζόμενος λαός που τώρα προσπαθείτε να τρομοκρατήσετε, είναι αυτός που θα γράψει τον επίλογο και θα σας νικήσει!
—————————————–
Σε αντίθεση με την καθεστωτική αριστερά (στην οποία αναφερθήκαμε τις προηγούμενες ημέρες), η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδειξε από την πρώτη στιγμή αλληλέγγυα στην εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στη Villa Amalias και στη σύλληψη των υπαίτιων για τη δημιουργία μιας ακόμη εστίας “ανομίας” στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό μάλιστα, εκτός από τα γρήγορα αντανακλαστικά που επέδειξε με την έκδοση σχετικής ανακοίνωσης, το φανέρωσε και στην πράξη με την παρουσία της στις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους συλληφθέντες. Καλά μέχρι εδώ! Είναι η στιγμή όμως που αρχίζουν τα περίεργα…
Μπορεί μεν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να έσωσε τα προσχήματα με την ανακοίνωση στην οποία παραπέμπουμε στην προηγούμενη παράγραφο, είναι όμως γεγονός ότι δεν υπάρχει η παραμικρή υπόνοια κομμουνιστικής κριτικής στα αντικειμενικά πολιτικά αδιέξοδα του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου ή στα όρια τέτοιων εγχειρημάτων (εστίες αυτοδιαχείρισης και νησίδες “ελευθερίας” σε καπιταλιστικό περιβάλλον). Ίσως η απουσία της έγκειται στα πλαίσια της απόφασης της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις 7/12/2012, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: 
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει ήδη και θα δώσει πιο συστηματικά αυτήν την μάχη για την πολιτική κατεύθυνση του κινήματος και της αριστεράς, χωρίς καμία περιχαράκωση, με τρόπο ενωτικό και με κριτήριο το συνολικό δυνάμωμα του κινήματος για την ανατροπή της επίθεσης.” 
Και πάλι όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να ισχυριστεί κάποιος πως η απουσία της προαναφερθείσας κριτικής μπροστά στις ναζιστικές εμπνεύσεις Δένδια και στην εκκωφαντική σιωπή (αν όχι καταδίκη) από τη μεριά της καθεστωτικής αριστεράς, είναι ήσσονος σημασίας. Δεκτό!

Στην σημερινή ανακοίνωση ωστόσο, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα…Να θυμίσουμε ότι ο όρος “Πραγματική Δημοκρατία” έχει τις ρίζες του στις ισπανικές πλατείες, στην Πουέρτα δελ Σολ. Το κίνημα των Ισπανών Αγανακτισμένων ήταν ο προπομπός της εμφάνισης του “κινήματος των πλατειών” στη χώρα μας, με τη διαφοροποίηση ότι στην αντίστοιχη ψηφοφορία που είχε πραγματοποιηθεί η πρόταση για “Πραγματική Δημοκρατία” απερρίφθη, για να υπερισχύσει (η σαφώς πιο προωθημένη) πρόταση για “Άμεση Δημοκρατία“. 


Να θυμίσουμε επίσης, τη ρητή άρνηση του κινήματος των πλατειών να συνδεθεί με το εργατικό κίνημα ή την απαίτηση στην πλατεία να μην υπάρχουν κομματικές σημαίες ή έντυπα, κάτι που οδήγησε συλλογικότητες της αριστεράς να “αφήνουν τις κομματικές ταυτότητες στα γραφεία” για να γίνουν μέρος του…κινήματος (ΚΟΕ). Κι όλα αυτά, τη στιγμή που στην ίδια πλατεία βολεύονταν μια χαρά και οι φασίστες έστω κι αν υπήρχε χωροταξικός διαχωρισμός (πάνω και κάτω πλατεία).
Θα μπορούσε η αστοχία στην συγκεκριμένη ανακοίνωση να  αποδοθεί σε αβλεψία. Δεν είναι η πρώτη φορά όμως που ο συγκεκριμένος όρος εμφανίζεται σε ανακοίνωση του αντικαπιταλιστικού χώρου. Η “Πραγματική Δημοκρατία” (*) έχει κάνει την εμφάνισή της σε ανακοίνωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων ενόψει της γενικής απεργίας στις 18/10/2012. Επομένως, μάλλον δεν πρόκειται για αβλεψία…


Προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: 
Ο δρόμος για “την αποφυγή της μνημονιακής καταστροφής και την επιβίωση του λαού, που ταυτόχρονα ανιχνεύει μια σύγχρονη επαναστατική γραμμή για την ανατροπή του καπιταλισμού, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό της εποχής μας” περνάει μέσα από την “Πραγματική Δημοκρατία”; Ή αλλιώς: Όλες οι γραμμές στο μπλέντερ για να βγει ο αντικαπιταλιστικός κιμάς;




* Μετά από σχετική ανάρτηση του Εργάτη, βλέπουμε πως η “Πραγματική Δημοκρατία” έχει επίσης εμφανιστεί στο κείμενο – κάλεσμα συνδικαλιστών για τη ΔΕΘ 2012



kokkinostupos

 

Villa Callas

Όπως κατάλαβες από τον τίτλο, το σημερινό κείμενο έχει με κάποιο τρόπο σχέση με την τελευταία “επιχείρηση Αρετή” του ελληνικού κράτους ενάντια στις αυτοδιαχειριζόμενες καταλήψεις κτηρίων, κατά παραγγελία της ακροδεξιάς, και για την “εμπέδωση κλίματος ασφάλειας” στην κοινωνία (το λένε έτσι, δεν κάνω πλάκα!). Δεν θέλω να πω πολλά για την ουσία του ζητήματος, θέλω μόνο να σχολιάσω αυτό που πάντα με εντυπωσιάζει σε τέτοιες περιπτώσεις όπου βρίσκονται τόσο γρήγορα, τόσοι πρόθυμοι προπαγανδιστές: την ευκολία με την οποία επιβάλλεται στο δημόσιο λόγο η ανοησία και ο παραλογισμός.
Στην περίπτωση της κρατικής επίθεσης στην κατάληψη της Πατησίων&Σκαραμαγκά βρέθηκε αμέσως ένας ανόητος ο οποίος είπε “πώς τολμούν να καταλαμβάνουν το σπίτι της Μαρίας Κάλλας?” και αμέσως μετά βρέθηκε κάποιος άλλος ανόητος που είπε “είχαν καταλάβει τη ‘Βίλα Κάλλας’!”. “Βίλα Κάλλας” λοιπόν το εν λόγω κατειλημμένο κτήριο. Για να δούμε λοιπόν, ποιο ήταν το σπίτι της Μαρίας Κάλλας και τι σχέση είχε με “Βίλα”?

(Όλα τα στοιχεία για το κείμενο αυτό τα πήρα από την αναλυτικότατη βιογραφία της ΜΚ από τον Νίκο Πέτσαλη-Διομήδη, με τίτλο “Η άγνωστη Κάλλας”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Καστανιώτη” το 1998)

Η ΜΚ ήρθε στην Αθήνα το Μάρτη του 1937. Μένει στη νοικιασμένη μονοκατοικία της γιαγιάς της, Φρόσως Δημητριάδη, στην οδό Ξανθίππης στα Σεπόλια μαζί με άλλα 7 συγγενικά της πρόσωπα (μέσα σ’αυτά, η μητέρα της Λίτσα και η αδελφή της Τζάκυ).
Μετά από ένα μήνα, μετακομίζει με τη μητέρα και την αδελφή της σε διαμέρισμα κτηρίου στην οδό Ιθάκης όπου μένουν για 1-2 μήνες.

Στη συνέχεια μετακομίζουν ξανά σε μια μικρή επιπλωμένη μονοκατοικία στο τέρμα Πατησίων όπου μένουν μέχρι και το φθινόπωρο του 1937. Το χρόνο της όμως τον περνάει στο Εθνικό Ωδείο (3ης Σεπτεμβρίου και Σολωμού) και κυρίως στο μικρό σπίτι της δασκάλας της, Μαρίας Τριβέλλα, στη οδό Χόφμαν όπου πήγαινε κάθε μέρα!

Το τέταρτο, παγωμένο, σπίτι της ΜΚ βρισκόταν πιθανώς κοντά ή πάνω στη γωνία των οδών Γκυιλφόρδου και Πατησίων όπου πέρασε το χειμώνα 1937-38 (υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες αναφορές για το πού ακριβώς βρισκόταν το σπίτι αυτό).

Στα μέσα του 1938 η μητέρα με τις δύο κόρες της μετακομίζουν για μια ακόμη φορά, αυτή τη φορά σε ένα διαμέρισμα χωρίς έπιπλα στην οδό Χαρ. Τρικούπη 70, όπου κοιμούνται στρωματσάδα. Το διαμέρισμα επιπλώνεται από τον Μιλτιάδη Εμπειρίκο (ο οποίος αναλαμβάνει και όλα τα υπόλοιπα έξοδα του σπιτιού), που ήταν ερωτευμένος με τη Τζάκυ.

Το φθινόπωρο του 1939 τις βρίσκει σε ισόγειο διαμέρισμα πολυκατοικίας στην οδό Μάρνη 5.

Λίγους μήνες αργότερα μετακομίζουν σε διαμέρισμα του 5ου ορόφου της πολυκατοικίας (και όχι βίλας!) της οδού Πατησίων 61. Τα έξοδα καλύπτει ξανά ο Μ. Εμπειρίκος και η ΜΚ θα μείνει εκεί μέχρι να φύγει από την Ελλάδα το Σεπτέμβρη του 1945.
Ποιό είναι λοιπόν το “σπίτι της Μαρίας Κάλλας”? Πολύ περισσότερο, ποιά είναι η “Βίλα Κάλλας”? Όπως είδαμε, η ΜΚ άλλαξε 7 σπίτια όσο έζησε στην Αθήνα και τίποτα δεν δείχνει ότι αυτό το τελευταίο το αγάπησε περισσότερο από τα άλλα. Αν θες τη δική μου γνώμη, το σπίτι της ΜΚ ήταν οι σπουδές της στη Μουσική και το πάθος της να αναδειχθεί. Και το δεύτερο το ξεχνάω, επειδή χάρη σ’αυτό γνώρισε όλος ο κόσμος το θεϊκό της ταλέντο.
Με όλη αυτή την παραφιλολογία όμως περί “Βίλας Κάλλας” το αναπόφευκτο ερώτημα προς τους διαχειριστές του κράτους και του στρατού των αμόρφωτων παπαγάλων τους είναι: Αν πράγματι είχαν τόσον καημό γι’αυτό το τελευταίο σπίτι της ΜΚ, τη “Βίλα Κάλλας” όπως το λένε στα κανάλια πια, γιατί το κτήριο αυτό δεν είναι κρατικό Μουσείο, Ωδείο ή τέλος πάντων αξιοποιημένο από το κράτος με οποιοδήποτε τρόπο? Η απάντηση είναι προφανής.
Διότι το ελληνικό κράτος έχει τη Μαρία Κάλλας, τη Μουσική και την Τέχνη γενικά, γραμμένα στα παλιά του τα παπούτσια. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους όψιμους υπερασπιστές του πολιτισμού, τη νεολαία της Δεξιάς που έσπευσε να βγάλει και σχετική αφίσα, οι μουσικοί ορίζοντες της οποίας περιορίζονται στη μάστιγα του ελληνικού βαλκανοπόπ (συγγνώμη αν φαίνεται ότι υποβαθμίζω τη σημαντική συνεισφορά της παράταξης στην Μουσική με τα “Τραγούδια της Γαλάζιας Γενιάς” και την ανάδειξη συγκεκριμένου συνθέτη σε “εθνικό” στα χρόνια της κυβέρνησης “Μαϊρακτάρη”)

Κλείνω με κάτι που με πονάει σοβαρά. Με το που είδα όλο αυτό το ενδιαφέρον για τη Μαρία Κάλλας από την πλευρά της τρικομματικής κυβέρνησης, θυμήθηκα ότι είναι αυτή ακριβώς η κυβέρνηση που αφήνει τα Μουσικά Σχολεία της χώρας να μαραζώσουν. Η σχετική ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή οι βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Γ. Γκιόκας, Λ. Κανέλλη, Δ. Μανωλάκου και Σπ. Χαλβατζής δεν πρόκειται να πάρει απάντηση διαφορετική απ’αυτή που ήδη έχει δώσει το Υπουργείο: “Με δεδομένη την ασκούμενη συσταλτική δημοσιονομική πολιτική λόγω της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα, οι διατιθέμενες ώρες είναι σημαντικά λιγότερες από τις ανάγκες των Μουσικών Σχολείων…”. Αυτά για το υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους…

Θα σε αφήσω με την Κάλλας να τραγουδά την άρια της Ροζίνα, “Una voce poco fa” (από τον “Κουρέα της Σεβίλλης” του Ροσίνι):


ΥΓ1: Με σοβαρή δυσφορία θέλω να πω ότι τα, απαξιωτικά για την ΜΚ , συνθήματα (που δεν θέλω να αναπαράγω εδώ) μικρής ομάδας αναρχικών συντρόφων στη σημερινή πορεία με ενόχλησαν πάρα πολύ. Δεν φταίει η Κάλλας για τα ακροδεξιά καμώματα της κυβέρνησης και των ΜΜΕ!!!

ΥΓ2: Κάνε τον κόπο να δεις ΕΔΩ τι πραγματικά έκαναν οι άνθρωποι της κατάληψης στο κτήριο της Πατησίων. Είναι κάπως διαφορετικό απ’αυτό που σου λένε τα κανάλια…

Πηγή: Αυθόρμητες μεταβολές

 

Περισσός: Ο λαός να διεκδικήσει κάθε δημόσιο κτίριο

Με χθεσινό δημοσίευμα στο Ριζοσπάστη (που παραθέτουμε στη συνέχεια), ο Περισσός επιχειρεί να ανασκευάσει την προηγούμενη τοποθέτηση σχετικά με τη Villa Amalias και τα δημόσια κτίρια. 
Στην πραγματικότητα όμως δε φαίνεται να υπάρχει κάποια εξαιρετική διαφοροποίηση (πέραν του γεγονότος ότι είναι πιο μακροσκελής) και η νέα τοποθέτηση μάλλον επιτείνει  παρά ξεκαθαρίζει τη “σύγχυση” που δημιούργησε η προηγούμενη. 
Γίνεται λόγος μεν για το δήμο-τοπικό κράτος, ωστόσο ο αρθρογράφος καταλήγει ότι αυτοί (σ.σ οι δήμοι) πρέπει να πιεστούν για να κινηθούν στην κατεύθυνση “αντιμετώπισης των καυτών και οξυμένων λαϊκών προβλημάτων στη στέγαση, την ιατρική φροντίδα και περίθαλψη των κατοίκων, τη δημιουργία παιδικών σταθμών, κέντρων απεξάρτησης, σχολείων, νηπιαγωγείων, ΚΑΠΗ κ.ά“.
Προκύπτουν όμως ερωτήματα:
i) Προφανώς οι καταληψίες δεν είχαν δώσει τα παραπάνω χαρακτηριστικά στην  συγκεκριμένη κατάληψη και είναι καθ’ όλα σεβαστές οι διαφωνίες του κόμματος με αυτό.
Είναι ή δεν είναι εξίσου προφανές ότι οι καταληψίες δεν είναι οι υλοποιητές της κυβερνητικής πολιτικής στο δήμο Αθηναίων; Αν όντως δεν είναι, τι άλλο από την τήρηση της αστικής νομιμότητας εξυπηρετούν οι δύο τοποθετήσεις;
ii) Ας δεχτούμε βάσει του πολιτικού σκεπτικού του κόμματος ότι οι συλληφθέντες δεν χρήζουν καμίας (ανακοίνωσης έστω) αλληλεγγύης….Δεν θα όφειλε η παραπάνω τοποθέτηση να τουλάχιστον να καταγγέλει  τις (σε πλήρη σύμπνοια με την ατζέντα της Χρυσής Αυγής) επικείμενες επιχειρήσεις κατ’ εντολή Δένδια
iii) Η “αλλαγή κατεύθυνσης” της κυβερνητικής πολιτικής σε τοπικό επίπεδο, είναι ζήτημα πίεσης από τους εργαζόμενους, τους κατοίκους στις γειτονιές, διεκδίκησης από το εργατικό λαϊκό κίνημα; Κατ’ επέκταση, μια τέτοια αλλαγή κατεύθυνσης θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και με την αλλαγή υλοποιητή της κυβερνητικής πολιτικής, με την υπερψήφιση δηλαδή ενός κομμουνιστή δημάρχου;
iv) Σε συνδυασμό με το προηγούμενο, αντιγράφουμε από το κείμενο της ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ “Η αστική «αντιμνημονιακή» γραμμή και ο ρόλος του οπορτουνισμού” (Παράγραφος “ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΚΑΙ «ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ»” της ΚΟΜΕΠ
  • Η κρατική παρέμβαση είτε με τη μορφή της ιδιωτικοποίησης είτε με τη μορφή της κρατικοποίησης έχει πάντοτε σαν στόχο την εξυπηρέτηση της διευρυμένης καπιταλιστικής παραγωγής

και 
  • Η κρατική καπιταλιστική ιδιοκτησία δεν είναι  «δημόσια» περιουσία, δεν είναι «εθνική» περιουσία, δεν ανήκει σε όλους. Το σημερινό κράτος είναι το κράτος του κεφαλαίου και οι κρατικές επιχειρήσεις είναι ιδιοκτησία του συλλογικού καπιταλιστή




Γίνεται όμως να ισχύουν και τα δύο; Γίνεται από τη μία να πιέσουμε τους δήμους για την άμβλυνση των εργατικών λαϊκών προβλημάτων και ταυτόχρονα να γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς (στον καπιταλισμό) τα δημόσια κτίρια αποτελούν καπιταλιστική ιδιοκτησία;

Ακολουθεί η (όχι λιγότερο ατυχής από την προηγούμενη) τοποθέτηση, μέσω του Ριζοσπάστη: 

Με αφορμή την αστυνομική επέμβαση στη βίλα Αμαλία, τις συλλήψεις αλλά και τις επικείμενες επιχειρήσεις σε άλλα αντίστοιχα κτίρια στην Αττική, που ουσιαστικά προανήγγειλε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, «άνοιξε» μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με αυτούς τους χώρους, τη χρήση τους και το πώς πρέπει να αξιοποιηθούν. Εμφανίστηκαν λοιπόν διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες, παράγοντες της Τοπικής Διοίκησης, που έκαναν λόγο για την ανάγκη να υπάρχουν σχολεία, χώροι αναψυχής, πολιτισμού και άλλα παρόμοια. Και πως έτσι πρέπει να αξιοποιούνται χώροι που τελούν εδώ και χρόνια υπό κατάληψη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αναγκαιότητα να γίνουν σχολεία, παιδικοί σταθμοί, νηπιαγωγεία, χώροι άθλησης, περίθαλψης. Αλλωστε, πολλές λαϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν τέτοιοι χώροι στους οποίους θα παρέχονται τέτοιες υπηρεσίες… Είναι όμως γνήσιο το ενδιαφέρον όσων εμφανίζονται τώρα, με αφορμή τη βίλα Αμαλία να ζητούν να γίνουν όλα αυτά που θα ωφελήσουν τα λαϊκά στρώματα;
Σε καμία περίπτωση. Γιατί οι δήμοι που δείχνουν να ενδιαφέρονται γι’ αυτά τα κτίρια, παραχωρούν το ένα μετά το άλλο δικά τους κτίρια σε επιχειρηματίες για να κάνουν μπίζνες. Οι δήμοι σαν κομμάτι, τμήμα, του αστικού κράτους, παραχωρούν σε ιδιωτικά συμφέροντα ή αναθέτουν σε εταιρίες μια σειρά υπηρεσίες, κρίσιμες για τη ζωή της λαϊκής οικογένειας. Εμφανίζονται να ζητούν σχολεία, την ίδια στιγμή που μόνοι τους βάζουν λουκέτο σε παιδικούς σταθμούς και σε δομές πρόνοιας, επικαλούμενοι – προσχηματικά ή μη – αδυναμία να τούς λειτουργήσουν. Αρα, αυτό που ζητούν σήμερα οι δήμοι, όχι μόνο δεν θα το κάνουν, αλλά αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις υπονομεύουν οι ίδιοι την πιθανότητα χρηματοδότησης τέτοιων έργων που είναι χρήσιμα για το λαό, πατώντας πάνω σε ένα αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο και στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης που απορρίπτουν την ένταξη έργων όπως σχολεία σε χρηματοδοτικά προγράμματα, τη στιγμή που εγκρίνονται χρηματοδοτήσεις, π.χ. μαρίνες, γήπεδα γκολφ και γενικά δραστηριότητες, έργα και προγράμματα που αποφέρουν κέρδη στο μεγάλο κεφάλαιο…
Τι πρέπει να γίνει; Τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες μεγαλουπόλεις της Αττικής και της χώρας, όπου κατοικούν εκατομμύρια λαϊκές οικογένειες, υπάρχουν δεκάδες δημόσια κτίρια και χώροι που παραμένουν αναξιοποίητοι και εγκαταλελειμμένοι. Και είναι γεγονός ότι οι ανάγκες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες είναι ιδιαίτερα οξυμένα. Αυτά τα δημόσια κτίρια και οι χώροι, πρέπει να αξιοποιηθούν με ευθύνη των Δήμων για την αντιμετώπιση των καυτών και οξυμένων λαϊκών προβλημάτων στη στέγαση, την ιατρική φροντίδα και περίθαλψη των κατοίκων, τη δημιουργία παιδικών σταθμών, κέντρων απεξάρτησης, σχολείων, νηπιαγωγείων, ΚΑΠΗ κ.ά. Και ακριβώς επειδή δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη ότι οι σημερινοί δήμοι, ως τμήμα του αστικού κράτους, θα λειτουργήσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση, επιβάλλεται να πιεστούν από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τους κατοίκους στις γειτονιές. Τέτοιες πρέπει να είναι οι διεκδικήσεις του εργατικού λαϊκού κινήματος.
Γιώργος ΜΙΧΑΗΛΑΡΗΣ