RSS

Category Archives: Κοινωνία

Για ποια «αξιοπρέπεια» μιλάτε ρε;!

Δευτέρα 9 Δεκέμβρη 2013, πρωί. Ο άνεργος Χ. σηκώθηκε νωρίς και έβαλε για καφέ, αφού πρώτα ντύθηκε με χοντρά ρούχα, έριξε μια μικρή κουβέρτα στην πλάτη του και κοντοστάθηκε μπροστά στον θερμοστάτη του καλοριφέρ. Το θερμόμετρο έδειχνε 13 βαθμούς. Από τους τοίχους κρέμονται –παγωμένα- τα σιδερένια σώματα. Ο φετινός χειμώνας είναι ο δεύτερος χωρίς καλοριφέρ. Πήρε τον καφέ και άνοιξε την τηλεόραση. Ο κ. Παπαδάκης συζητούσε με τον υπουργό περιβάλλοντος κ. Μανιάτη, την κ. Πατριανάκου, τον κ. Λαφαζάνη, ενώ είχε καλεσμένη και την κ. Ράζου. Ο κ. Μανιάτης εξηγούσε με ύφος σχεδόν στοργικό και συμπονετική «διάθεση» τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση για τους «αδύναμους», ενόψει του «κύματος κακοκαιρίας» που θα πλήξει τη χώρα τις αμέσως επόμενες μέρες. Ανέφερε αρκετές φορές όρους και φράσεις όπως «κοινωνικό τιμολόγιο», «κοινωνία των πολιτών», «όλοι μαζί», «κοινωνικές υπηρεσίες», «άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έχουν ανάγκη» κλπ.

Για το «κοινωνικό τιμολόγιο» είπε πως όσοι δεν έκαναν αίτηση, κακώς έπραξαν διότι αρκεί ένα τηλεφώνημα (έτσι είπε), είναι τόσο απλό (έτσι είπε). Ο («μακροχρόνια») άνεργος Χ. ρώτησε την (επίσης άνεργη) γυναίκα του πότε έκαναν (ηλεκτρονικά) την αίτηση στη ΔΕΗ για να ενταχτούν στο «κοινωνικό τιμολόγιο». Η γυναίκα του απάντησε τον Ιούνη, δηλαδή

πριν έξι (αριθμός 6) ολόκληρους μήνες, (χωρίς μέχρι σήμερα να πάρουν κάποια απάντηση). Όσες φορές τηλεφώνησαν στη ΔΕΗ για να ρωτήσει για την «πρόοδο της υπόθεσης», είτε δεν σήκωναν τα τηλέφωνα, είτε οι γραμμές τους ήταν κατειλημμένες, είτε μιλούσαν με υπάλληλο αναρμόδιο να δώσει εξηγήσεις, ο οποίος (όλες τις φορές) παρέπεμπε σε μελλοντικό τηλεφώνημα από τη ΔΕΗ («στον αριθμό τηλεφώνου που δηλώσατε») για «ενημέρωση». Την ώρα που ο υπουργός παρουσίαζε περίπου ως κατάκτηση της ανθρωπότητας το «κοινωνικό τιμολόγιο» της ΔΕΗ, η γυναίκα του άνεργου Χ. επιχειρούσε (για μια ακόμα φορά) να επικοινωνήσει με τη ΔΕΗ. Μετά από τέσσερις συνεχόμενες προσπάθειες και (φυσικά) μετά από (την απαραίτητη) αναμονή, μίλησε με μια υπάλληλο η οποία δήλωσε αναρμόδια να απαντήσει στο πού έχει σκαλώσει τόσους μήνες εκείνη η ρημάδα η αίτηση. Όταν η γυναίκα του Χ. προσπάθησε να της πει αυτά που έλεγε εκείνη τη στιγμή στην τηλεόραση για το «κοινωνικό τιμολόγιο» ο υπουργός, η υπάλληλος της έκλεισε νευριασμένη το τηλέφωνο λέγοντάς της πως «η δική μου δουλειά είναι να σηκώνω τηλέφωνα, δεν είναι να απαντώ σε τέτοια ζητήματα. Ακόμα είπε (αυτό που η άνεργη γυναίκα του άνεργου Χ. άκουγε για πολλοστή φορά από τον Ιούνη) πως «να περιμένετε να σας καλέσουν από τη ΔΕΗ για να σας ενημερώσουν για την πορεία της αίτησής σας». Παρ’ όλα αυτά ο άνεργος Χ. ένιωθε τυχερός επειδή είχε ακόμα ρεύμα. Και κάθε φορά που κατόρθωνε -με διάφορους τρόπους- να συγκεντρώσει τα λεφτά και να πληρώνει το λογαριασμό της ΔΕΗ ένιωθε -ακόμα περισσότερο- «αξιοπρεπής»… Γιατί εξασφάλιζε –ακόμα- παράταση στην πρόσβαση στο φωτισμό, στο ζεστό νερό, στην τηλεόραση. Σε «ανέσεις» δηλαδή που τόνιζαν -στους άλλους- την… «υπεροχή» της δικής του «αξιοπρέπειας» έναντι των άλλων «αδύναμων συνανθρώπων» του. Ως πότε όμως;…



Αυτή ήταν άλλωστε και η λέξη που ανέφερε πιο συχνά ο υπουργός στην τηλεοπτική εκπομπή: «αξιοπρέπεια». «Μέριμνα όλων των υπηρεσιών πρέπει να είναι να μη θιγεί η αξιοπρέπεια αυτών των πολιτών που έχουν ανάγκη», είπε τρεις και τέσσερις, μπορεί και πέντε φορές. Ανακοίνωσε καινούργιες επιτροπές (στους δήμους) που θα αποφασίζουν να μην κόβεται το ρεύμα, αρκεί οι κάτοχοι των μετρητών της ΔΕΗ να είχαν εγγραφεί μέχρι την 1η Νοέμβρη σε κάποιους «καταλόγους κοινωνικής αλληλεγγύης» (και «αξιοπρέπειας»;…) στους δήμους και στην εκκλησία. «Στόχος της κυβέρνησης και της πολιτείας είναι να μη μείνει κανένας συμπολίτης μας χωρίς ρεύμα», είπε ο υπουργός («και χωρίς αξιοπρέπεια», συμπλήρωσε ο άνεργος Χ.). Μίλησε επίσης για το ρόλο των κοινωνικών λειτουργών των «κοινωνικών υπηρεσιών» των δήμων, για το ρόλο της εκκλησίας και για την «ευαισθησία» που «πρέπει όλοι οι πολίτες να δείξουν» απέναντι στους γείτονές τους που «έχουν ανάγκη». Όμως με «προσεκτικές κινήσεις» (επαναλάμβανε συνεχώς ο κ. υπουργός) για «να μη θιγεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια» των «αδύναμων». Ο κ. Παπαδάκης τον διέκοπτε συχνά ρωτώντας με έκδηλη αγωνία, για «τεχνικές» λεπτομέρειες, όρους και προϋποθέσεις, παρουσιάζοντας παραδείγματα διαφόρων «περιπτώσεων» και κατακεραυνώνοντας την γραφειοκρατία «αυτού του κράτους», ενώ συνηγορούσε και αυτός υπέρ της «διασφάλισης με κάθε τρόπο» της προστασίας της «αξιοπρέπειας των συμπολιτών μας».

Η κ. Πατριανάκου μίλησε κάποια στιγμή για «ευαισθησία του πρωθυπουργού» κ. Σαμαρά μπροστά σε αυτές τις «δύσκολες συνθήκες που ΠΕΡΝΑΜΕ σε αυτή τη χώρα», όμως ούτε ο κ. Παπαδάκης, ούτε κάποιος άλλος κύριος ή κυρία από το «πάνελ», την διέκοψαν (προφανώς από αξιοπρέπεια…) κάνοντάς της την πιο απλή και αυτονόητη ερώτηση. Την ερώτηση που την ίδια στιγμή «της έκανε» (βρίζοντας χωρίς αξιοπρέπεια…) από το σπίτι του ο άνεργος Χ. «Ποιες είναι οι δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζείτε ΕΣΕΙΣ κ. Πατριανάκου; Περιγράψτε μας παρακαλώ έστω μια κυρία μου!»… Στη συνέχεια η κ. Πατριανάκου αναρωτιόταν φωναχτά «ποιον να πιστέψει ο ελληνικός λαός; τον κ. Τσίπρα ή τον κ. Λαφαζάνη;». Ο κ. Λαφαζάνης από δίπλα της ωρυόταν για τους ανθρώπους που «θα πεθάνουν τις επόμενες μέρες από το κρύο» και την «αναλγησία» της «κυβέρνησης των μνημονίων». Η κ. Πατριανάκου κατηγορούσε με τη σειρά της τον Κ. Λαφαζάνη για «λαϊκισμό» και για μερικά λεπτά κανένας δεν άκουγε καθαρά τι έλεγαν, όμως σίγουρα αυτά που έλεγαν καθόλου δεν αφορούσαν επί της ουσίας τη ζωή και την αξιοπρέπεια του άνεργου Χ., παρά μόνο πρόσθεταν γράδα στην ήδη ανεβασμένη πίεσή του. Και τότε, ο κ. Παπαδάκης έβαλε μια φωνή και ο δικομματικός «καυγάς» έπαψε. Καθώς διαλυόταν ο κουρνιαχτός, ο δημοσιογράφος έδωσε τον λόγο στην κ. Ράζου που τόση ώρα παρακολουθούσε υπομονετικά αυτή την παράσταση «ανθρωπιάς» και «ευαισθησίας» χωρίς να παρεμβαίνει. Μόλις ξεκίνησε να μιλάει για κάποιες πολιτικές που σπρώχνουν τους ανθρώπους στην εξαθλίωση κλπ, ο κ. Παπαδάκης τη διέκοψε εσπευσμένα διότι «έπρεπε» να «πάμε σε διαφημίσεις». Στο σημείο αυτό ο άνεργος Χ. έχασε την υπομονή του και άλλαξε κανάλι.

Το «δίδυμο της πρωινής ενημέρωσης» είχε καλεσμένους τον κ. Μπέζα, τον κ. Σκουρλέτη τον κ. Λιάρο (τον πρώην πράσινο παρουσιαστή «ειδήσεων» του Μέγκα και νυν πράσινο μαυρογιαλούρο) και την κ. Κουντουρά. Αυτοί συζητούσαν για τον προϋπολογισμό. Ο κ. Σκουρλέτης σφυροκοπούσε τη «μνημονιακή πολιτική» της κυβέρνησης. Ο κ. Μπέζας κατηγορούσε τον κ. Σκουρλέτη λες και ο κ. Σκουρλέτης ήταν ο υπουργός της κυβέρνησης. Ο κ. Λιάρος «εγκωμίαζε» τον Μανώλη Γλέζο γιατί (νόμιζε πως) έτσι επιτιθόταν από θέση ισχύος στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε για οπισθοφυλακή την αβάντα των παρουσιαστών (του «διδύμου της πρωινής ενημέρωσης» είπαμε). Ο κ. Σκουρλέτης υπεραμυνόταν των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας τι προϋπολογισμό θα φτιάξει «αύριο» το κόμμα του που «θα είναι στην κυβέρνηση». Ο κ. Μπέζας τον ρώτησε «πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο δικός σας προϋπολογισμός όταν για να εγκριθούν οι προϋπολογισμοί των κρατών της ευρωζώνης χρειάζονται πρώτα την έγκριση του κεντρικού διευθυντηρίου» (της ΕΕ); Ο κ. Σκουρλέτης παραδέχτηκε πως έτσι είναι, αλλά… «είναι ένα ζήτημα ποια Ευρώπη (ΕΕ) θέλουμε» κλπ, κατηγορώντας τη Μέρκελ και την κυβέρνηση Σαμαρά που «πρόσδεσε τη χώρα στο άρμα της» κλπ. Μπέζας και Λιάρος φώναζαν περιπαικτικά «μέχρι να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ την Ευρώπη να μας πει τι θα γίνει στη χώρα», ο κ. Σκουρλέτης σιωπούσε χαμογελώντας ειρωνικά και τότε ο άνεργος Χ. που από ώρα ένιωθε να προσβάλλουν βάναυσα την αξιοπρέπειά του, επέστρεψε με ένα κλικ στον κ. Παπαδάκη που έκλεινε την δική του εκπομπή προαναγγέλλοντας το (τελευταίο) ρεπορτάζ, στο οποίο…

…η νεαρά ξανθιά «κυρία προέδρου» του τηλεοπτικού καναλιού, και παρουσιάστρια «φιλανθρωπικής »εκπομπής στο κέντρο μιας χλιδάτης αίθουσας (πιθανώς) ξενοδοχείου, μοίραζε επιταγές σε κουστουμαρισμένους κυρίους και κυρίες με βαμμένα χοντρά μάγουλα και χοντρούς λαιμούς τυλιγμένους με επίσης χοντρά κολιέ, που εκπροσωπούσαν «ιδρύματα αναξιοπαθούντων» και «κοινωνικά αποκλεισμένων –πλην αξιοπρεπών- συνανθρώπων μας». Τα χρήματα που μοίραζε η απαστράπτουσα «κυρία προέδρου» στους φτωχούς και άρρωστους, δεν ήταν δικά της ή του ζάπλουτου συζύγου της, αλλά (κατά δήλωση της ίδιας) των τηλεθεατών που δείχνοντας ευαισθησία στον πόνο των συνανθρώπων τους, υπερασπίζονταν την «αξιοπρέπειά» τους συμμετέχοντας σε «τηλεμαραθώνιους αγάπης». Μετά από πολλά πλάνα στα οποία η «κυρία προέδρου» μοίρασε πολλές επιταγές και πολλά φιλιά στους εκπροσώπους που περιγράψαμε πιο πάνω, ακολούθησαν οι δηλώσεις «ευγνωμοσύνης» των ίδιων εκπροσώπων και η εκπομπή έλαβε τέλος.

Ο άνεργος Χ. δεν ένιωθε καλά, όπως κάθε φορά που έκανε το λάθος να ανοίξει την τηλεόραση σε «πολιτική» εκπομπή. Σηκώθηκε μουρμουρίζοντας και ανακατεύοντας βρισιές και επιφωνήματα, έκλεισε την τηλεόραση, και πήγε και στάθηκε όρθιος μπροστά στο τζάμι που χτυπούσε πια για τα καλά ο ήλιος. Μια λέξη στριφογυρνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο μυαλό του χτυπώντας από δω κι από κει στα τοιχώματα του κρανίου του σα να ήθελε να τα σπάσει: «Α ξ ι ο π ρ έ π ε ι α»! Ούτε οι αχτίνες του ήλιου που τον ζέσταιναν μέσα από το τζάμι κατάφεραν να μαλακώσουν την οργή του. Σκεφτόταν πόσο διαφορετικές μπορεί να ακούγονται οι λέξεις αναλόγως τα στόματα που τις προφέρουν. Με πόσες ακαθαρσίες μπορούν να τις μολύνουν, αυτοί που τις κακοποιούν, κάνοντάς τις να ακούγονται αποκρουστικές και να «πέφτουν» σαν κατάρες. «Για ποια α ξ ι ο π ρ έ π ε ι α μιλάτε ρε;!», έλεγε και ξανάλεγε χτυπώντας τη γροθιά του στο τζάμι. «Άμα είχαν στ’ αλήθεια αξιοπρέπεια όλοι αυτοί θα ντρέπονταν να ακούνε να κάνουν πως «νοιάζονται» γι’ αυτούς εκείνοι που τους κλέβουν το ψωμί. Δεν θα ανέχονταν να ορίζουν τις μέρες και τις νύχτες τους δήμαρχοι, παπάδες και φιλάνθρωπες μεγαλοκυράδες. Άμα είχαν στ’ αλήθεια αξιοπρέπεια δεν θα την ξεπούλαγαν στα ίδια τα αποβράσματα που εκποιούν τις ζωές τους. Δεν τη θέλω ρε τέτοια «αξιοπρέπεια», κρατήστε τη ολοδική σας, σας τη χαρίζω!»…φώναξε δυνατά και βγήκε έξω να τον χτυπήσει ο κρύος αέρας.

ΥΓ. Τα στοιχεία του «ανέργου Χ.» βρίσκονται στη διάθεση του ιστολογίου.
Advertisements
 

Γιατί κύριε;



Θυμήθηκα σήμερα εκείνο το εμετικό διαφημιστικό σποτ που είχε το θράσος να προβάλει στα πλαίσια της βρόμικης προεκλογικής της καμπάνιας η ΝΔ του Σαμαρά: Σύμφωνα με το σενάριο, ΝΔ και λοιπές, πιστές στην «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας», δυνάμεις  έχουν ηττηθεί στις εκλογές με αποτέλεσμα η Ελλάδα να βρίσκεται εκτός της  ζώνης του ευρώ. Μια μικρή μαθήτρια, σε μια τάξη που μόνο σε ελληνικό δημόσιο σχολείο δεν παραπέμπει –είναι κατά πολύ καλύτερη παρότι το απευκταίο grexit είναι πλέον τετελεσμένο γεγονός – ρωτάει επίμονα και όλο παράπονο, το δάσκαλο της που απαριθμεί στα πλαίσια του μαθήματος τις χώρες της ευρωζώνης γιατί η Ελλάδα δεν ανήκει σε αυτές. Ο δάσκαλος κοιτάζει αυτήν και τους ιδιαιτέρως δυσαρεστημένους από αυτήν την πληροφορία, συμμαθητές της χωρίς να ξέρει τι να πει. Τότε ακούγεται η φωνή του εκφωνητή να ρίχνει το σλόγκαν «με το μέλλον το παιδιών μας δεν παίζουμε» και ακολουθούν και μερικά ακόμα τέτοια  που μόνο τάση προς έμετο προκαλούν. 


Θυμήθηκα αυτήν την τόσο πολυσυζητημένη τότε διαφήμιση με αφορμή τον τραγικό θάνατο της 13χρονης μαθήτριας λόγω αναθυμιάσεων από το αυτοσχέδιο μαγκάλι που χρησιμοποιούσαν αυτή και η μητέρα της για να ζεσταθούν στο διαμέρισμα τους, από το οποίο η ΔΕΗ είχε κόψει το ηλεκτρικό ρεύμα. Και φαντάστηκα εκείνο το κοριτσάκι της διαφήμισης σε μια πραγματική τάξη ελληνικού σχολείου,  με 25-30 και όχι 10-15 μαθητές, χωρίς τον άρτιο υλικοτεχνικό εξοπλισμό αυτής του σποτ αλλά με ξεχαρβαλωμένα θρανία και ξεφτισμένους σοβάδες στους τοίχους και τους μαθητές να κάνουν μάθημα φορώντας μπουφάν και κασκόλ καθώς τα χρήματα που προσφέρει το κράτος δεν επαρκούν για να είναι αναμμένο το καλοριφέρ πάνω από 1-2  ώρες.

Φαντάστηκα λοιπόν εκείνο το κοριτσάκι να θέτει στον δάσκαλο του ερωτήματα όχι πλασματικά όπως εκείνο της διαφήμισης αλλά πραγματικά, βγαλμένα από τη ζοφερή πραγματικότητα μιας Ελλάδας μέσα στο ευρώ, μέσα στην ΕΕ, με τον Σαμαρά και το κόμμα του στο τιμόνι της: Γιατί κύριε εκείνο το κοριτσάκι στη Θεσσαλονίκη δεν είχε, όπως πολλά ακόμα παιδιά στην χώρα μας ρεύμα στο σπίτι του και πέθανε από τις αναθυμιάσεις προσπαθώντας να ζεσταθεί με ένα μαγκάλι; Γιατί κύριε υπάρχουν στη χώρα μας 1.500.000 άνεργοι; Γιατί κύριε άνθρωποι ψάχνουν για φαΐ στα σκουπίδια ή συνωστίζονται κατά εκατοντάδες στις ουρές των συσσιτίων;  Πολλά ακόμα παρόμοια ερωτήματα  θα μπορούσε να θέσει στον δάσκαλο του το κοριτσάκι. Μια όμως θα ήταν απάντηση που θα μπορούσε να της δώσει: Επειδή τους ανεχόμαστε! 



φτου ξελευτερία!

 
 

Ανθρωποκτονία, ανθρωποφαγία, ανθρωποθυσία.

Του Alice in Victimland

Την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια αντιμετωπίζει η 54χρονη ΑΝΕΡΓΗ, η 13χρονη κόρη της οποίας πέθανε από αναθυμιάσεις στο διαμέρισμα, όπου διέμεναν, στην Ξηροκρήνη Θεσσαλονίκης.

Η 54χρονη το βράδυ της Κυριακής είχε ανάψει ένα μαγκάλι, ώστε να ζεσταθούν στο χωρίς ηλεκτροδότηση διαμέρισμά της η ίδια και η κόρη της. Από τις αναθυμιάσεις έχασε τις αισθήσεις της και, όταν τις ανέκτησε, διαπίστωσε πως η κόρη της ήταν νεκρή. Πλέον, αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Διερωτώμαι, αν η κόρη της ΑΝΕΡΓΗΣ μάνας πέθαινε στο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα σπίτι τους, θα αποδιδόταν στην 54χρονη η ίδια κατηγορία ή θα αναζητούνταν αλλού οι ευθύνες;

Κι επειδή κανείς εισαγγελέας δεν θα μπορούσε να απαγγείλει κατηγορίες στη…βαρυχειμωνιά, θα αναζητούνταν ο ένοχος στη διοίκηση της ΔΕΗ, για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους… καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος (κι όχι τους πολίτες) ή στην κυβέρνηση, για την αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθεί και την όξυνση της επίθεσης σε στοιχειώδη και βασικά δικαιώματα των πολιτών, όπως την πρόσβαση σε τροφή, ρεύμα, νερό, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη;


Τον περασμένο Μάρτη δυο φοιτητές είχαν χάσει τη ζωή τους στη Λάρισα κάτω από παρόμοιες συνθήκες και, τότε, ο υπ. διάλυσης των Νοσοκομείων και του ΕΟΠΥΥ και απολύσεων των γιατρών είχε σχολιάσει ειρωνικά τις ελλιπείς γνώσεις φυσικής των τριών φοιτητών, ενώ οι δύο εξ αυτών είχαν αποβιώσει και ο τρίτος χαροπάλευε! Από χθες μετράμε τον τρίτο θάνατο από αναθυμιάσεις στην Ελλάδα του 2013, όπου η ζωή μας μοιάζει σαν να ‘ναι βγαλμένη από μυθιστόρημα του Ντίκενς. Κράτος και κεφάλαιο μας θέλουν εξαθλιωμένους, πεινασμένους και διατεθειμένους να πουλήσουμε όλο και πιο φθηνά την εργατική μας δύναμη. Μας θέλουν ταπεινωμένους, να παρακαλάμε για την πρόσληψή μας σε ένα 5μηνο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ, να δουλεύουμε για 600 ευρώ σπαστά 8ωρα, χωρίς δώρα, επιδόματα αδείας, υπερωρίες, να παρακαλάμε τα αφεντικά μας να μας πληρώσουν τα χρωστούμενα μηνών εν είδει προκαταβολής, να βολεύουμε το μήνα με «έναντι» και δανεικά.

Η τάξη μας -εργάτες, εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι και άνεργοι- είναι καιρός να σηκώσει το ανάστημά της απέναντι στα αφεντικά και το κράτος. Να πάρει ό,τι της στερούν, να οργανώσει την άμυνα -και την επίθεσή της- απέναντι στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο και την Ε.Ε. Όσο αργούμε εμείς να επανασυνδέσουμε το ρεύμα του γείτονα, να κάνουμε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, να φτιάξουμε συλλογικές κουζίνες, να βρούμε κοινό βηματισμό για να απαγορεύσουμε τις εξώσεις, να καταλάβουμε τα άδεια κι εγκαταλελειμμένα κτίρια, τόσο οι άστεγοι θα πεθαίνουν στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, τόσο ο τόπος μας θα δίνεται βορά στα μεγάλα συμφέροντα, ντόπια και ευρωπαϊκά, για επενδύσεις τύπου Χαλκιδικής, τόσο θα μετράμε ήττες, πληγές και φυσικές απώλειες.
 

Κρίμα, τόσο ωραίο παιδάκι και να είναι γυφτάκι…


Τελικά η Μαρία είναι γυφτάκι! Παιδί γύφτων. Και τι γύφτων, Βουλγάρων αν έχετε το Θεό σας. Οι οποίοι μόνο ο Θεός των γύφτων ξέρει πώς και γιατί τα καταφέρνουν να κάνουν ξανθά παιδιά με γαλανά μάτια, αντί για τα συνηθισμένα μαυροτσούκαλα που μας παρενοχλούν ενώ πίνουμε το φραπέ μας.
Κρίμα το ενδιαφέρον, κρίμα η άνθιση του ανθρωπισμού μας μέσα στην καρδιά του Φθινοπώρου, κρίμα τα δάκρυα που χύθηκαν από τηλεοράσεως και εφημερίδων, αλλά και σε καφενεία και σπίτια όπου πλημμυρίζει η ευαισθησία -ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Κρίμα και τα ντου της αστυνομίας κατά των γύφτικων καταυλισμών όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Τόσα ρεπορτάζ, τόσες έρευνες, τόσες εξετάσεις DNA και να μας προκύψει τελικά αυτό το αποτέλεσμα; Τόσοι δημοσιογράφοι να διασχίζουν τις γύφτικες λάσπες, τόσα σαΐνια να ψάχνουν πώς και γιατί έκλεψαν οι γύφτοι το παιδί, πώς και γιατί το πούλησαν, πώς το συνηθίζει η ράτσα τους όχι μόνο να μας κλέβει αντικείμενα, καλώδια, σίδερα, ασπρόρουχα, αλλά ακόμα και μωρά για να τα πουλήσει, και να μας βγαίνει γυφτάκι το γαλανομάτικο;
Δυστυχώς, τελικά ήταν ένα γυφτάκι. Και προφανώς είχε δίκιο η καημένη η γύφτισσα που έσπευσαν να κλείσουν μέσα, μαζί με το γύφτο της, όταν φώναζε ότι της το έδωσε η Βουλγάρα, κι αυτή το πήρε, το αγάπησε, το φρόντισε και το μεγάλωνε σαν να είναι δικό της παιδί. Μέχρι που ήρθαν το κράτος, η αστυνομία, η ευαισθησία μας, τα κανάλια και το κακό το ριζικό μας και όχι μόνο της πήραν το παιδί, αλλά τη φυλάκισαν μαζί με τον άντρα της για το ψυχικό που έκανε -και για κάτι νεοελληνικά κόλπα με τις μερίδες, τα επιδόματα πολυτέκνου και τα δημοτολόγια. Ενώ το ανήλικο βρέθηκε ξαφνικά από το γύφτικο σπίτι του, τους γύφτους γονείς του και τα γυφτάκια αδελφάκια του να αναζητά χαμόγελο στο Χαμόγελο του Παιδιού.
Το συμπέρασμα ποιο είναι για τη στάση μας, για την υποκρισία μας, για τον ανθρωπισμό που ξεχείλισε αυτές τις μέρες τις οθόνες μας; Οι γύφτοι είναι γύφτοι ως φυλή -με τα γνωστά χαρίσματα και ελαττώματα. Αλλά Γύφτοι με Γ κεφαλαίο από άποψη ηθικής, ειλικρίνειας, αισθημάτων και ψυχής είναι άλλοι. Όλοι εκείνοι που έπαιξαν με το ξανθό κοριτσάκι το παιγνίδι της δημοσιότητας, της τηλεθέασης, της πολιτικής φιγούρας, της ανθρωπιστικής επίδειξης;
Ποιος εκμεταλλεύτηκε περισσότερο τελικώς τη μικρή Μαρία; Και να το δείτε ότι τώρα όλοι οι φιγουρατζήδες φιλάνθρωποι θα της γυρίσουν την πλάτη: Κρίμα, τόσο ωραίο παιδάκι και να είναι γυφτάκι…
 

Ας τελειώνουμε πια με τις ιστορίες για «μπαμπούλες και τσιγγάνους»

Η ιστορία της τετράχρονης Μαρίας που βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όταν διαπιστώθηκε ότι το ζευγάρι των Ρομά με τους οποίους ζούσε δεν είναι οι βιολογικοί της γονείς –χωρίς να έχουν διευκρινιστεί ως τώρα οι συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε υπό την κηδεμονία τους- έδωσε άλλη μια φορά στα τηλεοπτικά κανάλια και τον κίτρινο τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, τη χρυσή ευκαιρία να κάνουν εμπόριο συναισθημάτων και φτηνής συγκίνησης. 

Η ξαφνική ευαισθησία όμως που τους κατέλαβε, μάλλον δεν έφτανε για να μην αποδυθούν σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα που παρουσιάζει λίγο-πολύ την αρπαγή-απαγωγή παιδιών ως μια «συνήθεια» όλων των Ρομά. Είδαμε κρεμασμένο σε όλα τα περίπτερα το πρωτοσέλιδο γνωστής κίτρινης φυλλάδας με οκτάστηλο τίτλο: «ΡΟΜΑ αρπάζουν μωράκια», ενώ ανάλογες διατυπώσεις υπάρχουν και σε άλλες εφημερίδες, καθώς και στο διαδίκτυο. Ακόμη και τα πιο «ουδέτερα» ή «νηφάλια» σχετικά ρεπορτάζ δεν παραλείπουν να αναφέρουν σε κάθε αράδα τους το γεγονός ότι οι γονείς είναι Ρομά.


Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Από τους «βρομοέλληνες» μετανάστες στην Αμερική των αρχών του 20ου αιώνα που κατηγορούνταν συλλήβδην για κάθε πιθανό ή απίθανο έγκλημα, μέχρι τα πογκρόμ σε όλη την «πολιτισμένη» Ευρώπη ενάντια στους «βρεφοφάγους» Εβραίους που κορυφώθηκαν με το ναζιστικό Ολοκαύτωμα, και από τους Αλβανούς «δολοφόνους» της δεκαετίας του ’90 ως τους «Γύφτους που κλέβουν μωρά» του αιώνιου θαρρείς αστικού μύθου, ολόκληρες εθνοτικές ή θρησκευτικές ομάδες μπαίνουν στο στόχαστρο, με υποτιθέμενη αφορμή τις υπαρκτές -ή ακόμη χειρότερα τις ανύπαρκτες- παραβατικές συμπεριφορές κάποιων μεμονωμένων ατόμων, αλλά στην πραγματικότητα επειδή είναι διαφορετικοί, φτωχοί κι εκμεταλλεύσιμοι.

Αυτές τις μέρες λοιπόν το προαιώνιο πρόσχημα για τη στοχοποίηση των Ρομά, η καταστολή της εγκληματικότητας, γνωρίζει νέες δόξες. Από τα χρόνια της Εσμεράλδας οι κοινότητες των Τσιγγάνων αποτελούν τον αποδιοπομπαίο τράγο για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ανάμεσα στις οποίες φυσικά και η ελληνική: θεωρούνται μονίμως μιάσματα, ζούνε γενικά και αόριστα σε «καταυλισμούς», κατηγορούνται για όλων των ειδών τα εγκλήματα, η ύπαρξή τους συνοδεύεται από ρατσιστικούς μύθους και καταδιώκονται ομαδικά με την πρώτη ευκαιρία. Άλλωστε ξεχωρίζουν εύκολα από το χρώμα, την ενδυμασία, τον τρόπο ζωής τους. Η κορύφωση των διωγμών υπήρξε την περίοδο της ναζιστικής κυριαρχίας, όταν χιλιάδες Ρομά και Σίντι εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά οι διακρίσεις και οι διώξεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι Ρομά αντιμετωπίζονται από το ελληνικό κράτος ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και βιώνουν τον αποκλεισμό σε κάθε τους βήμα –κι αντί να αναζητηθούν σε αυτά οι λόγοι για τους οποίους κάποιοι από αυτούς εξωθούνται σε παράνομες δραστηριότητες και στο μικροέγκλημα, βλέπουμε με κάθε αφορμή να ξεσπά ιερή αγανάκτηση εναντίον τους στα ΜΜΕ και στην ευυπόληπτη κοινωνία, τροφοδοτώντας και υποστηρίζοντας νέες διώξεις, εναντίον ολόκληρης φυσικά της κοινότητας των Ρομά.

Και το σημερινό κυνήγι μαγισσών λοιπόν δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα του διάχυτου ρατσιστικού λόγου και των φασιστικών πρακτικών του ελληνικού κράτους: μετανάστες, οροθετικές, lgbt κοινότητα, διεμφυλικά άτομα, πρόσφυγες, μουσουλμάνοι, Ρομά, και άλλες κοινωνικές ομάδες, αποτελούν τον τόσο βολικό για την εξουσία -ιδίως σε περιόδους κρίσης- εσωτερικό εχθρό και ως τέτοιοι αντιμετωπίζονται. Με πρόσχημα -πάντα- την “ασφάλεια των πολιτών” άνθρωποι και ολόκληρες ομάδες διαπομπεύονται, μαντρώνονται, διώκονται, στιγματίζονται, αποκλείονται, αφήνονται να πεθάνουν.

Απέναντι σε όλα αυτά δεν μπορούμε παρά να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στους Ρομά και σε κάθε κοινωνική ομάδα που στοχοποιείται λόγω της διαφορετικότητάς της και να πολεμάμε το ρατσισμό και το φασισμό “από όπου κι αν προέρχονται.”



αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
 

Πρόσκληση σε εκδήλωση με θέμα: Να μεγαλώνεις παιδιά σε καιρούς δύσκολους

Επειδή γονείς δε γεννιόμαστε, γονείς μας κάνουν τα παιδιά μας…
Επειδή το να είσαι γονιός σημαίνει πολλές αγωνίες και ερωτήματα…
Επειδή το πρώτο βήμα για να δημιουργήσουμε πιο ασφαλείς σχέσεις είναι να μοιραστούμε όσα μας απασχολούν και να μιλήσουμε γι’ αυτά…

ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου και του Νηπιαγωγείου Απεράθου Νάξου παίρνει την πρωτοβουλία να διοργανώσει έναν κύκλο εκδηλώσεων – συζητήσεων με θέμα:

«Να μεγαλώνεις παιδιά σε καιρούς δύσκολους»
Τις συναντήσεις θα συντονίσει – παρουσιάσει

η Κυριακή Αγαπητού – ψυχολόγος, συστημική ψυχοθεραπεύτρια και oικογενειακή θεραπεύτρια.

Η πρώτη συνάντηση (συνάντηση γνωριμίας, παρουσίασης της σημασίας της γονεϊκότητας και της οικογένειας στο μεγάλωμα των παιδιών και διερεύνησης αιτημάτων) θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 4-10-2013 στο Δημοτικό Σχολείο Απεράθου στις 7 το απόγευμα.
 

Ξεκινά σήμερα 3ήμερο φεστιβάλ εκδηλώσεων στην Πάτρα

“40 χρόνια κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες για την κατάληψη Παραρτήματος” στην πλ. Όλγας-Πάτρα

Πέμπτη 3/10:
19:00 Δημοκρατικό “Συνταγματικό τόξο” ή Εργατικό ταξικό μέτωπο ενάντια στο φασισμό; Από τις εκκενώσεις των καταλήψεων στην ποινικοποίηση του αντιφασισμού και τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα. Εισηγητής: Σάββας Μιχαήλ. Διοργάνωση: Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας
21:30 Προβολή ντοκυμαντέρ “40 χρόνια Παράρτημα” μια παραγωγή της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος”

Παρασκευή 4/10:

18:00 Αντιρατσιστική, αλληλέγγυα στις καταλήψεις ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΑ
20:00 Προβολή ντοκυμαντέρ μικρού μήκους για το αυτοδιαχειριζόμενο συνεργείο ποδηλατών (bike kitchen)
20:30 Συλλογικό φαγοπότι μετά μουσικής

Σάββατο 5/10:
18:00 Κουκλοθεταρική παράσταση “Κρις κι οι κούκοι” από τους “Αμπελοφάσουλα”
19:00 Βιβλιοπαρουσίαση “Κρίση, αναδιάρθρωση και ταξικοί αγώνες στο πανεπιστήμιο” έκδοση του “Κόκκινου Νήματος”
21:30 Συναυλία με propaganda, σπείρα, ΕΚΜ-Ανεξέλεγκτης Σύγκρουσης Πορεία

Κάθε μέρα θα υπάρχουν ενημερωτικά έντυπα, βιβλιοπωλείο, έκθεση αφίσας και φωτογραφίας.

Πηγή: http://www.eek.gr