RSS

Category Archives: Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση

Ενιαίο αντιφασιστικό εργατικό μέτωπο – Αντιφασιστικές πολιτοφυλακές παντού

Λέγεται Παύλος Φύσσας. 34 χρονών, ράπερ καλλιτέχνης, αντιφασίστας, και εργατόπαιδο. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ με επαγγελματικό χτύπημα, αφού πρώτα πάλεψε παλικαρίσια με δεκάδες θρασύδειλους φασίστες που έστησαν καρτέρι σ’ αυτόν και την παρέα του. Μαχαιρώθηκε κατάσαρκα, μία φορά στην καρδιά και μία στην κοιλιά από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά, παρουσία των δυνάμεων της αστυνομίας, οι οποίες ως συνήθως έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τι συνέβαινε.
Από τις περσινές εκλογές μέχρι και μία ημέρα πριν την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στήθηκε ένα εξαιρετικό ευνοϊκό κλίμα για την φασιστική συμμορία. Η ανθρώπινη σκόνη που γεννάει η κρίση, από μέχρι πρότινος συγκαλυμμένους ακροδεξιούς νοσταλγούς της χούντας μέχρι εξαθλιωμένους μικροαστούς, λουμπενοποιημένους άνεργους και καθυστερημένους εργαζόμενους με κανιβαλικές συμπεριφορές, βρίσκει καταφύγιο στις γραμμές της. Η υιοθέτηση της χρυσαυγίτικης ατζέντας από την ακροδεξιά κλίκα του Σαμαρά και το αβαντάρισμα από τους τηλεγκεμπελίσκους κάθε είδους, την αποθρασύνει εντελώς. Το κόμμα των ναζί καρφωμένο σταθερά στην τρίτη θέση σε όλες τις δημοσκοπήσεις, εμφανίζεται πλέον να διεκδικεί την διοίκηση κεντρικών δήμων της χώρας. Οι ναζί ως νομιμοποιημένη πλέον κοινοβουλευτική πολιτική δύναμη υπεράσπιζε χωρίς ντροπή την φοροαπαλλαγή των εφοπλιστών και μεροκάματο 18 ευρώ αρκεί να είναι “μόνο για έλληνες”. Ωστόσο δεν σκόπευε ούτε σκοπεύει να περιοριστεί στην υπεράσπιση των συμφερόντων κάποιων ειδικών τμημάτων της αστικής τάξης, αλλά να εδραιώσει συνολικά και εν κατακλείδι συλλογικά την ταξική κυριαρχία με μια νέου τύπου, σκληρή, απάνθρωπη και κανιβαλική, ταξική συνεργασία. Τα ναζιστικά αποβράσματα με την ανακοίνωση δημιουργίας του εργοδοτικού τους σωματείου στην ζώνη και με το χτύπημα των μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα, αποθρασύνθηκαν. Η δίψα τους για αίμα όχι πια μεταναστών αλλά και ελλήνων που απεχθάνονται τις αηδιαστικές ιδέες τους έγινε ακόρεστη…

Αποδεικνύεται, με αιματηρές αποδείξεις κάθε φορά, ότι η αστυνομία λειτουργεί σε αγαστή συνεργασία με την Χρυσή Αυγή. Τα καθάρματα των ναζί το παίζουν παλικαράδες μόνο όταν είναι εξασφαλισμένες οι πλάτες από την αστυνομία. Από το πρωί της επόμενης μέρας στις 18/9 με το πρόσχημα της έρευνας στα γραφεία της Χρυσής Αυγής έδρασε προστατευτικά για τους ναζί. Έπνιξε στα χημικά τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις που ακολούθησαν, έριξε φωτοβολίδες κρότου λάμψης με αποτέλεσμα ένας διαδηλωτής να χάσει το μάτι του, χτύπησε με γκλοπ τους διαδηλωτές και έκανε μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις με κατασκευασμένα κατηγορητήρια. Προστάτεψε σε όλες τις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις τα γραφεία της Χρυσής Αυγής με αρκετές διμοιρίες ματατζήδων έξω από αυτά. Προσπαθεί να σπείρει τον φόβο με ισχυρή παρουσία στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και προκλητική στάση απέναντι στους διαδηλωτές. Η απαγόρευση της αστυνομίας να πραγματοποιηθεί το μοίρασμα τροφίμων που είχαν αναγγείλει οι χρυσαυγίτες λειτούργησε προστατευτικά για τους ναζί. Οι πραιτοριανοί του Δένδια δεν σεβάστηκαν το νεκρό όταν ακόμα το αίμα είναι νωπό και τίμησαν στα δύσκολα την ψήφο που δίνουν στους ναζί.
Είναι υποκριτική η όψιμη αντιχρυσαυγίτικη στάση της ΝΔ του δόγματος Νόμος και Τάξη και της εμφυλιοπολεμικής αντικομμουνιστικής ρητορικής. Μέχρι πριν μία βδομάδα ως επίσημη θέση της είχε την καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ ως ένα ακραίο πολιτικό κόμμα που δεν άνηκε στο συνταγματικό τόξο. Η όψιμη αλλαγή της τηλεοπτικής της στάσης της εντάσσεται σε ένα επικοινωνιακό σχέδιο αποκλιμάκωσης της έντασης. Μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα κεντρικά στελέχη της και σύμβουλοι του Σαμαρά δήλωναν την επιθυμία τους για συγκυβέρνηση με τους ναζί. Ακόμα και μετά την δολοφονία του Π. Φύσσα στελέχη και σύμβουλοι της ακροδεξιάς ΝΔ, όπως ο Λαζαρίδης και ο επενίτης τσεκουροφόρος Βορίδης, δεν δίστασαν να αναπαράγουν ξανά την θεωρία των δύο άκρων, δηλώνοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι εκτός συνταγματικού τόξου κατατάσσοντας στο άλλο άκρο όλο το φάσμα της αριστεράς από την πιο ρεφορμιστική και μετριοπαθή εκδοχή της μέχρι το πιο δυναμικό της κομμάτι και την αναρχία. Πρέπει να πάσχει κανείς από βαριά μορφή ανίας για να θεωρεί ότι ο Δένδιας, εμβληματική φυσιογνωμία του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης και ιδεολογικός εκφραστής της φασιστικοποίησης της αστυνομίας, έχει ως πραγματικό στόχο του την Χρυσή Αυγή, όταν δηλώνει ότι θα βγάλει από το συρτάρι ξεχασμένες υποθέσεις, αλλά όχι την επίθεση στο ΚΚΕ στο Πέραμα, που αφορούν την εγκληματική δράση των ναζί.
Το υπό κατάρρευση καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ και η μνημονιακή κεντροαριστερά του Κουβέλη βρίσκουν μία ευκαιρία να ξεπλύνουν την αντικοινωνική, συστημική, μνημονιακή πολιτική τους. Ο Βενιζέλος τονίζει ότι ανάμεσα στον αντιμνημονιακό χώρο μπορεί να συναντηθεί η Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αναπαράγει ο ίδιος την λογική των δύο άκρων, και βουτηγμένος σε μία σειρά σκάνδαλα δεν διστάζει να κρατήσει την πιο ξεφτιλισμένη στάση συνδέοντας την επιβίωσή του ως συνιστώσα της ΝΔ. Η μνημονιακή κεντροαριστερά του Κουβέλη προτάσσει τη θεσμική αντιμετώπιση του φασισμού (από το Κράτος έκτακτης Ανάγκης;), μόνο και μόνο για να καταδικάσει την οργή κατά των συμμοριτών στους δρόμους.
Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είναι αρκετά για να αντιληφθεί ο καθένας ότι το αντιμνημονιακό υποκείμενο έχει ήδη φάει τα ψωμιά του. Αντιμνημονιακός μπορεί να είναι και ο φασίστας, και ο ρατσιστής, και ο ελληναράς, το αφεντικό, ακόμα και ο Σαμαράς. Είναι μια ταυτότητα ευκαιρίας που κρύβει κάτω από το χαλί το ταξικό υπόβαθρό της κρίσης και της επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη. Η χρυσή αυγή δεν είναι μόνο προϊόν της κρίσης, της εξαθλίωσης και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Είναι ταυτόχρονα και το πολιτικό προϊόν της εθνικής αφήγησης της κρίσης. Οι παρανοϊκές ερμηνείες της (γερμανοί, μασόνοι, προδότες, πολιτικοί, 300 της βουλής, τζέφριδες, Εβραίοι κοκ) και οι διέξοδοι (τεχνοκράτες, συνταγματάρχες, μια χούντα θέλουμε, ένα γουδί, κρεμάλα στους πολιτικούς) που βρήκαν μαζικά ακροατήρια στην πάνω πλατεία και στη σούπα των αγανακτισμένων. Εκεί νομιμοποίησε την παρουσία του ο φασιστικός λόγος αφού πρώτα είχε περάσει από το δοκιμαστικό σωλήνα του Αγ. Παντελεήμονα. Η αριστερά που άφησε αυτά τα μπουμπούκια να ανθήσουν, στο όνομα της ενότητας του αντιμνημονιακού μετώπου τώρα λούζεται τα αποτελέσματα της αδράνειάς της. Η λογική της στρουθοκαμήλου απέδωσε τα δέοντα.
Οι φασίστες και μαζί τους σύσσωμο το πατριδομάνι ενώ δήθεν ξορκίζει το μνημόνιο, ταυτόχρονα υπερασπίζεται με νύχια και με δόντια την ατομική ιδιοκτησία, την αγία οικογένεια, το νόμο, την τάξη και σε τελευταία ανάλυση το καπιταλιστικό σύστημα. Με τη διαφορά ότι επιδιώκουν να είναι αυτοί πια οι εγγυητές της νέας κοινωνικής ισορροπίας ανάμεσα σε αφεντικά και εργάτες. Τσακίζοντας την αριστερά και τα συνδικάτα που “μας έφεραν μέχρι εδώ, που έδιωξαν τις δουλειές από το Πέραμα με τις παράλογες απαιτήσεις τους και που έφεραν τους μετανάστες εδώ και δεν μας αφήνουν να τους διώξουμε”. Αυτή είναι η διέξοδος των φασιστών και σ’ αυτό το σχέδιο ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης μαζί φυσικά και ο Σαμαράς κλείνει το μάτι.
Η αριστερά αφού αδιαφόρησε κατ’ εξακολούθηση να αντιμετωπίσει το φασιστικό φίδι όσο ήταν νωρίς, τώρα σε κατάσταση πανικού ετοιμάζεται να χωθεί στο μόρφωμα που λέγεται συνταγματικό τόξο. Είμαστε ξεκάθαροι: όποιος ψάχνει τη σωτηρία μέσω της αστικής νομιμότητας, ας ξέρει ότι αυτή θα στραφεί εναντίον του. Την εποχή της πιο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης δεν μπορεί να εθελοτυφλεί για την ταξική φύση αυτής της νομιμότητας. Το «δημοκρατικό έλλειμμα» της σαπισμένης αστικής δημοκρατίας, δεν είναι προϊόν πολιτικών επιλογών, αλλά πυρήνας του κράτους έκτακτης ανάγκης, μια στρατηγική επιβίωσης σε συνθήκες κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Η απορύθμιση της προηγούμενης ισορροπίας συνοδεύεται και από το τέλος του κοινωνικού συμβολαίου. Ο φασισμός, η σκλήρυνση του κράτους, ο βοναπαρτισμός, η απαξίωση της νομοθετικής έναντι της εκτελεστικής εξουσίας, είναι μέρος αυτής της διαδικασίας. Από πού κι ως πού λοιπόν εναποθέτει αυτή η αριστερά τις ελπίδες της σε κάποιο συνταγματικό τόξο; Τι ακριβώς επιδιώκει να σώσει; Τον εαυτό της μέσω της διάσωσης της αστικής δημοκρατίας; Ας ζητήσουν λοιπόν την προστασία τους από τον Δένδια, τον Άδωνι, τον Χρύσανθο και τον Φαήλο. Αλλά μην αρχίσουν ξανά την κλάψα όταν “τα μαντρόσκυλα του συστήματος” πέσουν ξανά πάνω τους. Το τονίζουμε για ακόμα μια φορά: Οποιοσδήποτε αντιρατσιστικός νόμος που περιορίζει την ελευθερία του λόγου, και η πρόταση να τεθεί εκτός νόμου η ΧΑ θα στραφεί μελλοντικά εναντίον του δικού μας ταξικού στρατοπέδου. Η επικοινωνιακή καταδίκη των ναζιστών της Χρυσής Αυγής από τις πολιτικές δυνάμεις του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης και από τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν θα κρατήσουν πολύ και σκοπεύουν συνειδητά στην εκτόνωση της αντιφασιστικής οργής.  Παράλληλα σκοπεύουν στην ενίσχυση του μονοπωλίου της κρατική βίας-καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται- και άρα στην υπεράσπιση της αστυνομίας από κάθε απόπειρα σύνδεσης της με τη ΧΑ.
Οι ναζί διψάνε για αίμα και ο τρόπος της δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, μπροστά στην αδιάφορη και συνένοχη ομάδα Δίας που ήταν εκεί από την αρχή, αποδεικνύει και στον πιο καλόπιστο ότι οι έμμισθοι φρουροί του κράτους με χρυσαυγίτικη ψυχή, όχι μόνο είναι αναξιόπιστοι για να προστατέψουν την ζωή και την σωματική ακεραιότητα των αγωνιστών του εργατικού, αντιφασιστικού και του πολιτικού κινήματος των ταξικά καταπιεσμένων, αλλά είναι ξεκάθαρα στο πλευρό των ναζί. Κάθε αυταπάτη ότι το φονικό στην Αμφιάλη θα αποκαλύψει τον πραγματικό ρόλο της συμμορίας, είναι ανάλογη με τις σχετικές περσινές προβλέψεις περί εκλογικής κατάρρευσης του “μορφώματος” ύστερα από την βιαιοπραγία του κασιδιάρη κατά των βουλευτίνων Κανέλλη και Δουρου σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η ΧΑ έχει συγκροτήσει τάγματα εφόδου προκειμένου “να καθαρίσει ο τόπος από τα μιάσματα”. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που τους ψήφισαν έχουν πλήρη γνώση όλων αυτών. Το ίδιο και οι άλλοι τόσοι που ετοιμάζονται να το κάνουν για πρώτη φορά. Η ΧΑ οργανώνει τον κοινωνικό κανιβαλισμό και οι πράξεις της δεν έρχονται σε καμία αντίθεση με τις διαθέσεις του κοινωνικού της περίγυρου. Όποιος μπροστά στη δράση της ΧΑ, τα τάγματα εφόδου και τους 400 χιλ ξεφτίλες που τους ψηφίζουν, το πρώτο που σκέφτεται είναι να εξηγήσει το “γιατί”, αντί να τους τσακίσει τα κόκαλα, είναι άξιος της μοίρας του. Το “γιατί” θα το συζητήσουμε όταν οι συμμορίτες θα έχουν γίνει σκόνη, με τον ίδιο τρόπο που και οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται γιατί έρχονται εδώ οι μετανάστες, ή γιατί αν μας απολύουν δεν ζητάμε να απολυθούν και οι υπόλοιποι. Τα “γιατί” έχουν τελειώσει. Αυτοί που ήθελαν εξηγήσεις ας τις έψαχναν όσο ήταν καιρός. Αλλά τότε δεν το έκαναν γιατί δήθεν δεν υπήρχε πρόβλημα ή γιατί δε έπρεπε να αποπροσανατολιστούμε από τα “πραγματικά προβλήματα” (ανεργία, μνημόνιο, λιτότητα…). Η αντιπαράθεση με τους φασίστες είχε καταδικαστεί απ’ αυτή την αριστερά σαν συμμοριτοπόλεμος. Ακόμα και τώρα μας ζητάει να παλέψουμε τις αιτίες που γεννούν το φασισμό και όχι τον ίδιο το φασισμό.
Ε λοιπόν, όχι! Δεν σκοπεύουμε να θρηνήσουμε άλλον νεκρό! Δεν αρκεί η απομόνωση των ναζιστών από τους χώρους δουλειάς, τα εργατικά σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, ούτε η λεκτική καταδίκη. Η Ενιαία Αντιφασιστική Δράση των δυνάμεων του εργατικού κινήματος, της αριστεράς, των antifa και της αναρχίας πρέπει απαραίτητα να συνδυαστεί άμεσα με την δημιουργία Αντιφασιστικών Πολιτοφυλακών σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πανεπιστήμιο και σε κάθε σχολείο. Οι οποίες θα αναλαμβάνουν όχι μόνο την περιφρούρηση των κοινωνικών αγώνων, αλλά κυρίως με συχνές περιπολίες θα περιφρουρούν τις γειτονιές, δίνοντας ένα σαφές μήνυμα στις φασιστικές συμμορίες ότι η δράση τους θα τσακίζεται επί τόπου χωρίς κανένα έλεος. Πρόκειται για τη νόμιμη αυτοάμυνα του κινήματος, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αφεθεί στους ένστολους συνεργάτες των ναζίδων. Και μόνο έτσι μπορεί να τσακιστεί ο φασισμός!

  • Τσακίστε τους φασίστες

  • Κανένα έλεος στον χρυσαυγίτη δολοφόνο της Αμφιάλης

  • Να συντρίψουμε το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης

  • Ενιαίο Αντιφασιστικό Μέτωπο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της εργατικής τάξης

  • Αντιφασιστικές πολιτοφυλακές Παντού



    Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση
 

Καθηγητές: Πώς συνεχίζουμε


Η απεργία των καθηγητών βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή και σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τα μεγάλα ποσοστά συμμετοχής κυρίως της πρώτης μέρας. Ήδη την Τρίτη υπάρχει μια διαρροή της συμμετοχής από 90% σε 70-80%. Είναι γνωστό σε όσους έχουν ιδία άποψη ότι πολλοί ήταν και συνεχίζουν να δηλώνουν ότι θα απεργούσαν τις δύο πρώτες μέρες και μετά θα γυρίσουν στις τάξεις τους. Αυτό αν δεν αντιμετωπιστεί με ένα συγκεκριμένο σχέδιο η απεργία θα φαλιρίσει όχι την δεύτερη αλλά την πρώτη βδομάδα. Η συνέχεια της απεργίας είναι το κλειδί για οποιοδήποτε συντονισμό και κλιμάκωση του αγώνα με δάσκαλους, μαθητές και φυσικά με τους διοικητικούς των ΑΕΙ-ΤΕΙ, τους υπάλληλους των ασφαλιστικών ταμείων, τα νοσοκομεία κοκ που βρίσκονται ήδη σε κινητοποιήσεις. Όμως η ναυαρχίδα του αγώνα παραμένουν οι καθηγητές, κι αν εκεί υπάρχει υποχώρηση αυτό θα συμπαρασύρει και οτιδήποτε άλλο κινείται αυτή τη στιγμή.

 Όχι άσκοπες σπατάλες


 Η απεργία σε ένα μεγάλο βαθμό διεξάγεται με τον κλασσικό τρόπο. Οι απεργοί μαζεύονται έξω από το σχολείο και προσπαθούν να πείσουν όσους το σκέφτονται να απεργήσουν. Αυτό μπορεί να πιάνει σε ορισμένους που το σκέφτονται, όμως αυτό το 10% της πρώτης μέρα και 20% ίσως και παραπάνω που μπήκε τη δεύτερη δεν έχει καμία όρεξη να απεργήσει γιατί στην πραγματικότητα υποστηρίζει την κυβέρνηση ή έχει υιοθετήσει λογικές κανιβαλισμού. Τα άτομα αυτά δεν πρόκειται να πείσουν με τίποτα να μπουν στον αγώνα. Είναι πεισμένοι απεργοσπάστες και οποιοσδήποτε ασχολείται μαζί τους χάνει το χρόνο του. Το να τσακώνονται οι απεργοί με αυτά τα γίδια όχι μόνο δεν έχει νόημα αλλά αποτελεί και χάσιμο δυνάμεων που αυτή τη στιγμή δεν πρέπει επ’ ουδενί να σπαταλώνται άσκοπα.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην λειτουργεί το σχολείο. Οι απεργοσπάστες δεν πρέπει να μπαίνουν στο σχολείο, με απλές και αποφασιστικές κινήσεις. Πχ κλείνοντας την είσοδο με ένα πανό στο οποίο βρίσκονται μπροστά μερικοί αποφασισμένοι απεργοί, οι οποίοι χωρίς περιττούς εκνευρισμούς ξεκαθαρίζουν σε κάθε πονηρίδη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μπει στο σχολείο, διότι η απεργία περιφρουρείται. Φτυσίματα, ειρωνείες, “δεν ντρέπεσαι που ενώ έχουμε απολυμένους και δεν απεργείς”, “δεν σέβεσαι τις αποφάσεις της ΕΛΜΕ ή τον αγώνα των απεργών” και άλλα σχετικά είναι εντελώς άχρηστα και δείχνουν αδυναμία και όχι σιγουριά για την απεργία.

Πώς εξασφαλίζεται η διάρκεια της απεργίας;


 Αυτή τη στιγμή έχουμε μια τεράστια πλειοψηφία που απεργεί. Αύριο μεθαύριο αν δεν παρθούν ορισμένα μέτρα δεν θα την έχουμε. Οι απεργιακές επιτροπές πρέπει να ασχοληθούν με αυτόν τον κόσμο, χωρίς να τον θεωρούν δεδομένο. Σε μια απεργία διαρκείας και όχι απλά σε μια 24ωρη. Το 70% που σήμερα απεργεί δεν είναι μια ταχύτητα. Υπάρχουν οι αποφασισμένοι που είναι ένα 10-20% που θα απεργήσει ότι και να συμβεί. Οι υπόλοιποι θα αρχίσουν να σπάνε είτε για οικονομικούς πραγματικούς λόγους, είτε γιατί δεν πιστεύουν ακόμα στη δυναμική της αναμέτρησης και θεωρούν ότι έκαναν το καθήκον τους με δύο μέρες απεργία. Το πρόβλημα θα λυθεί αν σε επίπεδο σχολείου οι απεργοί, τώρα που είναι η πλειοψηφία, συζητήσουν και συνεννοηθούν με ποιο τρόπο μπορούν να συνεχίζουν ενωμένοι. Μια εναλλακτική λύση που φαίνεται ότι όπου συζητιέται έχει αποτελέσματα, είναι η κυκλική συμμετοχή με οργανωμένο πάντα τρόπο. Δηλαδή σήμερα απεργούν αυτοί, αύριο οι άλλοι κοκ. Αυτό θα εξασφαλίσει αφενός την ενότητα αφετέρου τη συμμετοχή. Ταυτόχρονα όμως το σχολείο δεν πρέπει να λειτουργήσει. Επομένως συνεχίζονται οι αυστηρές περιφρουρήσεις από τους απεργούς, τους αλληλέγγυους και φυσικά με την κάλυψη των υπολοίπων που δεν δηλώνουν εκείνη τη μέρα απεργοί αλλά δεν ταυτίζονται φυσικά με τους απεργοσπάστες. Έτσι η “διαρροή” θα σταματήσει σε ένα ποσοστό. Επιπλέον θα πρέπει να επεκταθεί η μέθοδος του κλειστού σχολείου δηλαδή της περιφρουρημένης απεργίας παντού. Αλλιώς η κυκλική συμμετοχή δεν έχει νόημα, εκτός ίσως αν γίνεται τις μέρες που κάποιος έχει 6ωρο ή 7ωρο, ενώ δηλώνει μη απεργός όταν έχει 3ωρο ή 4ωρο.

 Κανένας εφησυχασμός, τίποτα στον αυτόματο


Δυστυχώς στις απεργιακές επιτροπές δεν γίνεται καθόλου συζήτηση πάνω σε αυτό το πρόβλημα γιατί δήθεν όλα πάνε τέλεια, “η συμμετοχή είναι πρωτοφανής” και άλλα πανηγυρτζήδικα που θα τα διαδεχτεί πολύ γρήγορα η απογοήτευση και η ηττοπάθεια. Οι παρατάξεις τις αριστεράς αρνούνται επίμονα να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση, σε τέτοιο βαθμό που είτε δεν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω τους είτε γιατί συνειδητά επιλέγουν να αφήσουν την απεργία να καταρρεύσει από μόνη της ενώ αυτές ταυτόχρονα θα βερμπαλίζουν χωρίς προηγούμενο. Επίσης γίνεται πολύ κουβέντα για “ενημερώσεις”, για επεμβάσεις στα σχολεία που υπάρχει μεγάλο πρόβλημα κοκ. Αυτά φυσικά πρέπει να γίνουν μόνο που πρέπει πρώτα να κρατηθούν τα σχολεία που ήδη υπάρχει μεγάλη συμμετοχή, γιατί χωρίς κάστρα η απεργία δεν θα έχει δυναμική και δεύτερον να ξεκαθαριστεί ο τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό, ή ο τρόπος επίσης βοήθειας στα αδύναμα σχολεία. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το κλείσιμο, χωρίς πολλά πολλά λόγια. Στα δυνατά σχολεία οι ίδιοι οι απεργοί αναλαμβάνουν να τα κλείνουν κάθε πρωί από τα μέσα, στα πιο αδύναμα με δυνάμεις απ’ έξω και με ευθύνη των απεργιακών επιτροπών. Σε αυτό μπορούν αφάνταστα να συνεισφέρουν γονείς και φυσικά οι μαθητές.
Με αυτόν τον τρόπο θα βοηθηθούν όλοι οι αναποφάσιστοι να συνεχίσουν την απεργία ή έστω να μην την εμποδίσουν ενεργητικά. Τέλος ένα κύμα μαθητικών καταλήψεων το οποίο ήδη έχει ξεκινήσει θα έδινε το τελικό χτύπημα απελευθερώνοντας δυνάμεις για πιο κεντρικές ενέργειες γύρω από τις διευθύνσεις και τις περιφέρειες.
Όλα αυτά είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να κλιμακωθεί ο αγώνας μέσα στις επόμενες μέρες και πριν εξαντληθούν οι δυνάμεις ακόμα και των πιο αποφασισμένων απεργών. Και από δω θα εξαρτηθεί η είσοδος στον αγώνα των δασκάλων κοκ πράγμα που δεν θα γίνει αν επικρατήσει η αίσθηση από τώρα ότι η απεργία φυλλορροεί διαρκώς. Επίσης οι προσδοκίες για μια γενική απεργία (και διαρκείας πολύ περισσότερο) θα μπορούσε να προκύψει μόνο ύστερα από μια σκληρή στάση των άμεσα ενδιαφερόμενων που είναι οι καθηγητές. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν δυνάμεις έτοιμες να μπουν σε μια γενική απεργία και μάλιστα διάρκειας. Η επίκλησή της χωρίς να υπάρχει υποκείμενο να την πραγματοποιήσει το μόνο που καταφέρνει είναι να καλλιεργεί φρούδες ελπίδες στο μοναδικό υποκείμενο αγώνα που είναι οι καθηγητές αφενός, και αφετέρου να τους απαλλάσσει από τις δικές τους ευθύνες λέγοντάς του λίγο πολύ ότι “ένας κλαδικός αγώνας δεν έχει ελπίδα να νικήσει”. Όχι ! Μπορεί να νικήσει αρκεί να σκληρύνει τη στάση του.
Όπως και να χει χωρίς ένα συγκεκριμένο σχέδιο που να λύνει τα προβλήματα που προκύπτουν μέρα με τη μέρα, χωρίς ιμπρεσιονισμούς και παραμυθιάσματα από τη όντως τεράστια συμμετοχή της πρώτης μέρας, μπορεί να είναι η εγγύηση για τη συνέχεια του αγώνα. Και χωρίς συνέχεια δεν θα έλθει καμία νίκη. Σε κάθε άλλη περίπτωση η απεργία θα τελειώσει άδοξα και θα είναι τέτοιου μεγέθους που τα αποτελέσματά της θα τα δούμε πολύ σύντομα στο ταξικό και πολιτικό συσχετισμό τους αμέσως επόμενους μήνες. Μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά.


 

Φασίστες κάτω τα ξερά σας από τον Σάββα Μιχαήλ


Ο βαμπίρ καπιταλισμός, στην προσπάθεια του να διασωθεί, καταστρέφει το «κράτος πρόνοιας», κλείνει νοσοκομεία και σχολεία, ισοπεδώνει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, ρίχνει στον Καιάδα της ανεργίας ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους, σπέρνει την κοινωνική μιζέρια. Η δίνη της κρίσης του χρεωκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού, ανασύρει από τον πυθμένα στην επιφάνεια βαλτωμένες ηθικές αξίες, σάπια ιδανικά, και κανιβαλικές ιδεολογίες. Το από καιρό σάπιο αστικό εκμεταλλευτικό σύστημα ξερνά: σκοταδισμό, μπόλικο ρατσισμό, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ατομισμό, εθνικισμό, τραμπούκους μπάτσους, υπηκόους που επιθυμούν την εφαρμογή του νόμου και της τάξης, νεοναζί φασίστες… το αυταρχικό Κράτος Έκτακτης Ανάγκης. Όλα τα παραπάνω σηματοδοτούν τον επιθανάτιο ρόγχο του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης. Η καταστροφή μικροαστικών στρωμάτων σε συνδυασμό, με την ανεπαρκή απάντηση της αριστεράς, του ρεφορμισμού και του οικονομισμού από την μια και του σεχταρισμού από την άλλη, η αυξανόμενη τροφοδότηση του αισθήματος της «χαμένης εθνικής περηφάνιας», η ιδεολογική χειραγώγηση από τους Πρετεντέρηδες των δελτίων  κατευθυνόμενης παραπληροφόρησης, δημιουργεί το απαραίτητο κοινωνικό υπόστρωμα και τον ελεύθερο πολιτικό και κοινωνικό χώρο για την ανάδειξη της Χρυσής Αυγής από περιθωριακή συμμορία, σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, πιθανά την τελευταία χρυσή εφεδρεία, για το αστικό στρατόπεδο.

Ο αντικομμουνιστικός μετεμφυλιακός λόγος της νέας ΝΔ, η υιοθέτηση τμημάτων της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την συγκυβέρνηση, η στήριξη των ναζί στην επιλογή της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ, η και από μέρους τους ψήφιση φοροαπαλλαγών για τους εφοπλιστές μέσα στην βουλή, οι προτάσεις της Χ.Α. για καινοτόμο και υγιή επιχειρηματικότητα, ο υψηλός βαθμός διάβρωσης της ελληνικής αστυνομίας από την φασιστική ιδεολογία, η δημοσκοπική της άνοδος όπου παρουσιάζεται ως τρίτη πολιτική δύναμη σε όλες τα γκάλοπ, με ενδεχόμενη πιθανότητα να διεκδικήσει την διοίκηση σε κεντρικούς δήμους της χώρας στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, κάνουν τμήματα της αστικής τάξης να σκέφτονται σοβαρά την πιθανότητα να επενδύσουν στο πολιτικό της σχέδιο, με ανοιχτές δηλώσεις στελεχών της ΝΔ για επικείμενη συγκυβέρνηση με τους ναζί, για αυτό και μία ολόκληρη επιχείρηση από τμήματα των καθεστωτικών ΜΜΕ να παρουσιάσουν τους υποκοσμιακούς χρυσαυγίτες σαν αθώα αρνάκια.


Έτσι ανασύρεται από τις αρμόδιες κρατικές εισαγγελικές αρχές, η μήνυση που είχαν καταθέσει οι ναζί πριν από 4 χρόνια, όταν ακόμα ήταν μία περιθωριακή γκρούπα, εναντίον αρκετών προσωπικοτήτων της αριστεράς, της προοδευτικής διανόησης και των κινημάτων. Δεν είναι τυχαία η επιλογή των δύο κατηγορούμενων από τις εισαγγελικές αρχές. Η επιλογή του πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κ.Μουτζούρη, ως υπεύθυνου για την δραστηριότητα του «athensindymedia», εναλλακτικού μέσου πληροφόρησης. Και του επαναστάτη – διεθνιστή Σάββα Μιχαήλ, γενικού γραμματέα του ΕΕΚ, ο οποίος διώκεται για τον αντιφασιστικό του λόγο με τις κατηγορίες για «δυσφήμιση», «υποκίνηση βίας», και «απειλή για την κοινωνική ειρήνη».

Η κατηγορία για «δυσφήμιση» είναι σίγουρα ανυπόστατη, αν όχι γελοία. Δεν χρειάζεται ούτε μισή ώρα έρευνας από τις αρμόδιες αρχές για να διαπιστώσουν τον πραγματικό χαρακτήρα της χιτλερικής, νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Οι κατηγορίες περί «διέγερσης σε βιαιοπραγίες καιαμοιβαία διχόνοια» και «διατάραξης της κοινής ειρήνης» έρχονται να ποινικοποιήσουν όχι κάποια πράξη, αλλά τόσο τον αντιφασιστικό, όσο και τον επαναστατικό κομμουνιστικό λόγο. Στήνεται ένα νέο ιδιώνυμο… Την ίδια στιγμή οι φασίστες βουλευτές οπλοφορούν, σε όλες τους τις δημόσιες εκδηλώσεις όλο το ναζιστικό κατακάθι κραυγάζει ότι «αυτή η γη δεν ανήκει σε αναρχικούς και μπολσεβίκους», κραυγάζουν για «αίμα και τιμή», απειλούν την ζωή των μεταναστών, υλοποιούν τις απειλές τους στήνοντας αντιμεταναστευτικά πογκρόμ κάτω από την προστατευτική φτερούγα της αστυνομίας, στοχοποιούν τους αγωνιστές της αριστεράς. Και ακόμα και όταν συλλαμβάνονται για οποιαδήποτε πτυχή της έκνομης δραστηριότητας τους, πέφτουν πάντα στα μαλακά. Δύο μέτρα και δύο σταθμά από το «ακηδεμόνευτο» Κράτος και από την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη.

Σε εποχές τόσο βαθιάς γενικευμένης κρίσης υπάρχει συμπύκνωση του ιστορικού χρόνου. Ότι χθες ήθελε χρόνια και δεκαετίες για να εμφανιστεί, σήμερα θέλει λίγους μήνες. Η αντιπαράθεση με τον φασισμό έχει μία ιστορική πολιτική διάστασηΔεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με κάποια ισχυρή αντιρατσιστική νομοθεσία που θα περιορίζει την ελευθερία λόγου. Είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα γίνει όπλο εναντίον του δικού μας ταξικού στρατοπέδου. Οι κατηγορίες που φορτώνουν στους συντρόφους μας οι κρατικές αρχές θα μπορούσαν να τις εξαπολύσουν και στους χρυσαυγίτες, κάτι που ποτέ δεν πραγματοποιείται. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να καλλιεργούνται τέτοιες αυταπάτες για την ταξική φύση του Κράτους και της Δικαιοσύνης. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σημαίνει ότι παραιτούμαστε από την διεκδίκηση και των ελάχιστων δημοκρατικών ελευθεριών. H αντιφασιστική πάλη δεν μπορεί να διεξαχθεί με μια προσπάθεια να στριμωχτεί όλη η αριστερά στο συνταγματικό τόξο και την αστική νομιμότητα σε «δημοκρατικό μέτωπο» με τις δυνάμεις του ταξικού αντίπαλου που έχουν φέρει σε πέρας την πιο βαθιά κοινωνική καταστροφή. Καμία τύχη δεν θα έχει εκείνο το κομμάτι της αριστεράς που αποποιείται μια ειδική, μαχητική αντιπαράθεση με τον φασισμό, στο όνομα της συνολικής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.

Μπορεί ο σαπισμένος ελληνικός καπιταλισμός να ξερνά νεοναζιστές, αλλά παράλληλα γεννά και τους σύγχρονους νεκροθάφτες του. Το συνειδητό τμήμα των καταπιεσμένων που δεν επέλεξαν τον δρόμο της ατομικής λύσης, αλλά όρθωσαν το ανάστημα τους απέναντι στα μέτρα ταξικού πολέμου, εκείνο το κομμάτι της νεολαίας που δεν έλκεται από την λοβοτομημένη καγκουριά της χρυσής αυγής και εδώ και κάμποσα χρόνια είναι σε ανοιχτή μετωπική σύγκρουση με το σύστημα. Όλες οι δυνάμεις του οργανωμένου εργατικού κινήματος, οι δυνάμεις της αριστεράς και της αναρχίας οφείλουμε να κάνουμε αποτελεσματική χρήση του χρόνου που μας έχει απομείνει και να αντιληφθούμε ότι η συντριβή του φασισμού είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση. Να χτυπήσουμε μαζί ακόμα και αν βαδίζουμε χώρια. Να οργανώσουμε άμεσα ομάδες εργατικών πολιτοφυλακών σε κάθε γειτονιά. Να μην αφήσουμε κανέναν σύντροφο μας μόνο του απέναντι στις επιθέσεις των ναζιστικών συμμοριών και του αστικού κράτους. Να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον πρώην πρύτανη του Πολυτεχνείου Κ.Μουτζούρη και στον τροτσκιστή Σάββα Μιχαήλ.

  • Να αποσυρθούν οι κατηγορίες από τον Σάββα Μιχαήλ και από τον Κ.Μουτζούρη
  • Να συντρίψουμε το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης
  • Να τσακίσουμε τον φασισμό
  • Εργατικές Πολιτοφυλακές σε κάθε γειτονιά



Όλοι στη δίκη, στην πρώην σχολή Ευελπίδων την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου




 

Η ζωή στους βράχους: η συμμετοχή των γυναικών στην κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα