RSS

Category Archives: κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ: Όλοι και όλες στην πανελλαδική γενική απεργία την Τετάρτη 6 Νοέμβρη!


Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, της ανεργίας, της πείνας, της εξαθλίωσης!
Κάτω η κυβέρνηση των τραπεζιτών και των τοκογλύφων της Τρόικας!
Κατάργηση των μνημονίων-Διαγραφή του χρέους
Εργατική κυβέρνηση!
Εργάτες – εργάτριες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες,
Το σκληρό διαπραγματευτικό πρόσωπο που προσπάθησε να ενδυθεί η κυβέρνηση απέναντι στην Τρόικα, κατέρρευσε παταγωδώς στην …5λεπτη συνάντηση Σαμαρά-Μέρκελ, στην οποία επαναβεβαιώθηκε η πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή της πολιτικής των μνημονίων.
Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου συνεχίζει να παίρνει μέτρα που οδηγούν την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό στην ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση.
Οι μειώσεις στις συντάξεις και στο εφάπαξ, οι διαθεσιμότητες-απολύσεις, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα πολλαπλασιάζονται, οι φόροι και τα χαράτσια επίσης. Βάζουν 25 ευρώ είσοδο για νοσηλεία στα νοσοκομεία, χαρατσώνουν τη συνταγογράφηση, κλείνουν νοσοκομειακές μονάδες στερώντας από το λαό το δικαίωμα στην Υγεία και την περίθαλψη. Ετοιμάζουν νέες αυξήσεις στα εισιτήρια στις μεταφορές. Ιδιωτικοποιούν το ρεύμα, το νερό και την εκπαίδευση.
Οι άνεργοι με τους υποαπασχολούμενους έφτασαν στα δύο εκατομμύρια, οι μισθοί τα μεροκάματα και οι συντάξεις δεν φτάνουν ούτε για την αγορά των βασικών ειδών, η απλήρωτη εργασία, για όσους δουλεύουν, έγινε καθεστώς.

Η κυβέρνηση εφαρμόζει την πολιτική της διασπώντας την εργατική τάξη και προσπαθώντας να δημιουργήσει εμφύλιο πόλεμο στις γραμμές των εργαζομένων, στρέφοντας το ένα τμήμα ενάντια στο άλλο. Όμως, κανένας άνεργος δεν έχει να κερδίσει τίποτα αν απολυθούν μερικές χιλιάδες υπάλληλοι του δημόσιου και προστεθούν στη μεγάλη στρατιά των ανέργων.
Κανένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν θα βελτιώσει τη ζωή του με το να οδηγηθούν στην εξαθλίωση μερικές χιλιάδες «βολεμένοι» του δημοσίου. Αντίθετα, κάθε απόλυση και κάθε μείωση μισθού είναι μια μάχη που χάνεται για όλους τους εργαζόμενους.
Η αναγκαιότητα συγκρότησης ενιαίου εργατικού μετώπου προβάλει πλέον επιτακτικά, όπως και ο συντονισμός των εργατικών οργανώσεων, σωματείων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, όλων όσων θέλουν να παλέψουν για τα εργατικά συμφέροντα.
Η επίθεση, σε όλη τη γραμμή, των καπιταλιστών, της κυβέρνησής τους και της τρόικας των δανειστών-τοκογλύφων θα συνεχιστεί και θα ενταθεί. Όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι η υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων θα είναι αποτέλεσμα σκληρής και επίμονης μάχης με την Τρόικα, την κυβέρνηση και τους καπιταλιστές.
Ο μόνος τρόπος για να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων που μας εξαθλιώνει είναι να ανατρέψουμε εδώ και τώρα την κυβέρνηση που την υλοποιεί.
Όσοι προσδοκούν την πτώση της κυβέρνησης…όταν θα γίνουν εκλογές, στο όνομα μιας «δημοκρατικής ανατροπής», την οποία περιορίζουν στην εκλογική διαδικασία, πρέπει να καταλάβουν ότι με τον τρόπο αυτό δίνουν χρόνο στην κυβέρνηση για τη συνέχιση του καταστροφικού της έργου. Το ίδιο καταφέρνουν και όσοι παραπέμπουν στο μέλλον το ζήτημα της εξουσίας, αρνούμενοι να το βάλουν μέσα στους αγώνες του σήμερα.
Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα, με τους αγώνες μας! Η πάλη για την ανατροπή της εντάσσεται στην επαναστατική πάλη!
Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι η πολιτική των μνημονίων η οποία συνεχίζει την καταστροφή.
Κάθε δόση δανείου θα συνοδεύεται από νέα αντιλαϊκά μέτρα και κάθε δανειακή σύμβαση από ένα νέο μνημόνιο. Πρόκειται για μια διαρκή κατάσταση και για μια πολιτική η οποία στοχεύει στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου με τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, στην συγκέντρωση του πλούτου από κάτω προς τα πάνω, στην συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του πλούτου, την παραπέρα συρρίκνωση των μισθών , των συντάξεων, και των εφάπαξ, για την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.
Οι δημόσιες δαπάνες για τη δημόσια παιδεία, την υγεία, την πρόνοια διαρκώς θα μειώνονται, αφήνοντας ζωτικό χώρο στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Η καταστροφική ύφεση θα συνεχιστεί, οι απολύσεις θα πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας και η ανεργία θα υπερδιογκωθεί. Η πρώτη κατοικία θα βγει σε πλειστηριασμό όπως και η επαγγελματική στέγη για όσους χρωστάνε στην τράπεζα και αδυνατούν να πληρώσουν! Πρόκειται δηλαδή για μια καταστροφική πολιτική που οδηγεί την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό στην πλήρη εξαθλίωση.
Η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, αδυνατούν να απαντήσουν στη διαρκή ύφεση και λιτότητα, στο φαύλο κύκλο της καταστροφής που προκαλεί η κρίση και η ύφεση.
Η επιδίωξη του ΔΝΤ για κούρεμα του Ελληνικού χρέους για να καταστεί βιώσιμο έχει να κάνει με τη διασφάλιση των δικών του, κυρίως Αμερικάνικων, κεφαλαίων και όχι με την ανακούφιση της χώρας και του λαού της. Απέναντι σε μια τέτοια απαίτηση του ΔΝΤ, η ΕΕ και κυρίως η Γερμανία (η οποία αποκόμισε πάνω από 41δις ευρώ κέρδη στην περίοδο 2010-13) αντιδρά και δεν πρόκειται να το δεχθεί. Το κούρεμα των ιδιωτικών καταθέσεων, των αποθεματικών των ταμείων και κάποιων τραπεζών στο εσωτερικό, ίσως αποτελέσει τη μόνη άμεση λύση για την κυβέρνηση, για την απομείωση του χρέους, καθώς και η επιδίωξη της χρονικής παράτασης της αποπληρωμής του, χωρίς όμως και πάλι το χρέος να γίνεται βιώσιμο.
Ένα νέο δάνειο, για να κερδίσουν όλοι τους χρόνο, σημαίνει ένα νέο μνημόνιο!
Η μόνη συμφέρουσα λύση για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό, είναι η μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία)!
Εργάτες-εργάτριες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, φτωχοί αγρότες,
Οι αγώνες που αναπτύσσονται κάτω από το βάρος των προβλημάτων, πρέπει να είναι καλά οργανωμένοι και περιφρουρημένοι, να έχουν συνέχεια και διάρκεια και να κατευθύνονται στην ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και στην εγκαθίδρυση, από το ίδιο το κίνημα αν είναι δυνατόν, μιας εργατικής κυβέρνησης, η οποία θα στηρίζεται στο μαζικό κίνημα, στους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, στη νεολαία, στον εργαζόμενο και εκμεταλλευόμενο λαό.
Οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν εργατική αναφορά πρέπει εδώ και τώρα, χωρίς ήξεις-αφίξεις, να συμπτύξουν ενιαίο μέτωπο στη βάση ενός προγράμματος το οποίο θα απαντάει στα εργατικά και λαϊκά προβλήματα και θα αποτελεί πρόγραμμα εξόδου από την παρούσα κρίση σε όφελος της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Τα εργατικά και λαϊκά προβλήματα δεν περιμένουν!
Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, της ανεργίας, της πείνας, της εξαθλίωσης!
  • Κατάργηση των μνημονίων, των αντεργατικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων
  • Διαγραφή του δημόσιου χρέους και των χρεών των εργατικών και φτωχών οικογενειών προς τις τράπεζες, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.
  • Ικανοποίηση των διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος, κατάργηση των χαρατσιών και της υπερφορολόγησης, δουλειά για όλους με δικαιώματα-απαγόρευση των απολύσεων
  • Έξοδος από την Ε.Ε., το Ευρώ, το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ

Νοέμβρης 2013
 

κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ: Για την απελευθέρωση των χρυσαυγιτών

Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης, του εκφασισμού του κράτους και της κοινωνίας!

Κάτω η κυβέρνηση που εξέθρεψε και υπέθαλψε τους φασίστες και τώρα τους αφήνει ελεύθερους!


Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγα 24ωρα για να αποκαλυφθεί η μικροπολιτική σκοπιμότητα της αντιμετώπισης από τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, της «εγκληματικής οργάνωσης» Χ.Α.

Η απελευθέρωση του «επιχειρησιακού αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης» και άλλων ηγετικών στελεχών της αποδεικνύει ότι η συγκυβέρνηση και το ίδιο το κράτος, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να την εξαρθρώσουν και να τιμωρήσουν τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς των εκατοντάδων εγκληματικών ενεργειών της οργάνωσης, με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, στο Κερατσίνι.
Το θέαμα που στήθηκε τις προηγούμενες μέρες για να κατευνάσει την οργή του δημοκρατικού λαού από την αποτρόπαια δολοφονία, μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τη συγκυβέρνηση, η οποία αφήνει ανεκπλήρωτο το λαϊκό, περί δικαίου, αίσθημα.

Η κυβέρνηση και το κράτος προσπάθησαν να αξιοποιήσουν και να οικειοποιηθούν την αντιφασιστική διάθεση και πάλη του λαού, η οποία εκφράστηκε με μαζικό τρόπο μετά τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τους ναζιστές της Χ.Α.

Ο κ. Σαμαράς δήλωσε από την Ουάσιγκτον, ότι:«Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει οδηγηθεί στην φυλακή»!

Και συνέχισε στη βάση του δόγματος των δύο άκρων: «… η κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ…»!!!

Ο κ. Σαμαράς ταύτισε την εγκληματική οργάνωση της Χ.Α με την πολιτική θέση κομμάτων και οργανώσεων, για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ!

Στο πρώτο σκέλος της δήλωσής του ο Σαμαράς διαψεύστηκε παταγωδώς! Στο δεύτερο, η ίδια η Αριστερά και το κίνημα πρέπει να τον διαψεύσουν!

Η κυβέρνηση και το ίδιο το κράτος στόχευαν με την σύλληψη της ηγεσίας της Χ.Α:

  • Στη στήριξη της συγκυβέρνησης, στην υλοποίηση της μνημονιακής πολιτικής, στην εξασφάλιση της κοινοβουλευτικής πρωτιάς της ΝΔ με την αποκόμιση πολιτικών και εκλογικών κερδών από τους ψηφοφόρους της ΧΑ και όχι μόνο, προς την οποία είχε σοβαρές διαρροές
  • στην «δημοκρατική αναβάπτισή της» με τη δήθεν πάταξη των ναζιστών
  • στην αλλαγή της πολιτικής ατζέντας και τον παροπλισμό του εργατικού και λαϊκού κινήματος, την παύση των αγώνων, ενόψει της υπογραφής ενός νέου μνημονίου και της λήψης νέων αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων (μειώσεις συντάξεων και εφάπαξ, παραπέρα απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων κ.ά.)
  • στην αντιδραστικοποίηση της νομοθεσίας και της κατασταλτικής δράσης και κρατικής παρέμβασης στο πλαίσιο της πολιτικής που συμπυκνώνεται στο δίπτυχο «νόμος και τάξη»
  • στον εξαγνισμό της φασιστικοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου ενόψει της ανάληψης της Προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα
Για την απελευθέρωση των ηγετικών στελεχών της «εγκληματικής οργάνωσης, φαίνεται ότι πρυτάνευσαν το ιδιοτελές συμφέρον των καπιταλιστών, της κυβέρνησής και του κράτους τους, για το από κοινού, με τους ναζιστές, τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

Η δικαιοσύνη απέδειξε για μία ακόμα φορά ότι είναι μονόφθαλμη: σε πολλές περιπτώσεις σύλληψης αγωνιστών του κινήματος και αντίθετων με την κυρίαρχη ιδεολογία, πρόκρινε την πολύμηνη προφυλάκιση των κατηγορουμένων. Τώρα, άφησε ελεύθερους τους αρχηγούς μιας εγκληματικής οργάνωσης, αυτούς που κατηγορούνται για την παράβαση ολόκληρου του ποινικού κώδικα!

Οι ναζιστές, οι οποίοι λούφαξαν κυριολεκτικά τις προηγούμενες μέρες και μόνο μια εκατοντάδα από αυτούς συμπαραστάθηκε στους αρχηγούς τους, και δεν τολμούσαν να ανοίξουν ούτε τα γραφεία τους, τώρα θα αποθρασυνθούν και θα επιστρέψουν δριμύτεροι. Υπεύθυνοι και υπόλογοι για την όποια επίθεση συμβεί από εδώ και στο εξής, θα είναι, εκτός από την Χ.Α., η συγκυβέρνηση και το ίδιο το κράτος!

Το λόγο τώρα πρέπει να πάρει το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα! Με μαζικές ενωτικές αντιφασιστικές και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια να παλέψει για την ανατροπή της συγκυβέρνησης, την τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών, που είναι υπεύθυνοι για τα εκατοντάδες εγκλήματα που διαπράχτηκαν, τη διάλυση των ταγμάτων εφόδου και τον πλήρη αφοπλισμό και την διάλυση της εγκληματικής οργάνωσης Χ.Α.

Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσει τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις για τα αυτονόητα, για ψωμί, δουλειά με δικαιώματα, υγεία-πρόνοια-παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και σύνταξη, αλλά ούτε θέλει, ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια εγκληματική οργάνωση όπως είναι η Χ.Α!

Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από μια τέτοια κυβέρνηση!

Για αυτούς τους στόχους όμως απαιτείται κάτι περισσότερο από την απλή ενδυνάμωση του αντιφασιστικού μετώπου. Απαιτείται κάτι περισσότερο από την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειες της, τη βάση δηλαδή πάνω στην οποία αναπτύσσεται το φαινόμενο του φασισμού.

Αυτό που απαιτείται είναι οι αριστερές, και κυρίως οι επαναστατικές, κομμουνιστικές, δυνάμεις να μετατρέψουν αυτόν τον αγώνα σε καθαρά πολιτικό αγώνα, σε αγώνα για την εξουσία στο σήμερα, στο τώρα.

Ο φασισμός αναπτύσσεται πάνω στο έδαφος της αποτυχίας και της ήττας των εργατικών αγώνων και της αδυναμίας των οργανώσεων της εργατικής τάξης, συνδικαλιστικών και πολιτικών, να δώσουν επαναστατική λύση στα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Η αριστερά που περιορίζεται στην αστική νομιμότητα, που περιμένει να της πέσει η εξουσία στα χέρια σαν ώριμο φρούτο και περιορίζει την δημοκρατική ανατροπή της κυβέρνησης στα όρια μιας εκλογικής αναμέτρησης, που μεταθέτει την επαναστατική ρήξη στο μακρινό μέλλον, που την εναποθέτει απλώς στην ανάπτυξη του κινήματος, είναι αριστερά της ήττας και θα μετατρέψει τον ίδιο της τον εαυτό σε θύμα της εκφασισμένου αστικού κράτους και των παρακρατικών οργανώσεών του.

Το ίδιο το μαζικό κίνημα, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές, πρέπει να παλέψει για την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και την εγκαθίδρυση μιας δικής του, μιας εργατικής κυβέρνησης, η οποία, στηριγμένη στο ίδιο το κίνημα, να ικανοποιήσει τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις σχετικά με τα εργασιακά, τα κοινωνικά και τα πολιτικά του δικαιώματα.

Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να τιμωρήσει παραδειγματικά τους δολοφόνους του Παύλου Φύσσα, τους δράστες και τους αυτουργούς πολλών άλλων εγκλημάτων των φασιστών, και να αποδώσει έτσι δικαιοσύνη.

Μια τέτοια κυβέρνηση θα καταργήσει το μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις και τους αντεργατικούς νόμους, θα διαγράψει το δημόσιο χρέος, θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, θα βγάλει την χώρα από το ευρώ και την ΕΕ. Θα ικανοποιήσει τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις του κινήματος. Θα διαλύσει τις φασιστικές και ναζιστικές ομάδες, συμμορίες και οργανώσεις.

Για την έξοδο από την παρούσα καπιταλιστική κρίση (η οποία τροφοδότησε το φασισμό) και την πολιτική των μνημονίων (η οποία γιγάντωσε τις φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις) από την σκοπιά της εργατικής τάξης.
Αθήνα, Τετάρτη, 2 Οκτώβρη 2013
Το Γραφείο της ΠΕ
της κομμουνιστικής οργάνωσης ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
 

κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ: Συντονισμός και κλιμάκωση των αγώνων για την ανατροπή -εδώ και τώρα- της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου!



Με Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο και ενότητα δράσης να απαντήσουμε στην πολυδιάσπαση που επιχειρεί η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ

Ενιαίο Εργατικό Πολιτικό Μέτωπο – Εργατική κυβέρνηση!

Εργάτες – εργάτριες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι,

Ο καταιγισμός των αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων δεν έχει τελειωμό. Η επίθεση της κυβέρνησης, της Τρόικας και των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και τις κατακτήσεις συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Τα απανωτά χαράτσια και οι φόροι συνοδεύονται από την διάλυση του συστήματος της δημόσιας υγείας και πρόνοιας, καθώς και της παιδείας. Τον ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ δέχονται τώρα η ΕΑΣ, η ΕΛΒΟ και η ΛΑΡΚΟ, με μαζικές απολύσεις, παραπέρα συρρίκνωση της δραστηριότητας τους, ιδιωτικοποίηση, ακόμα και οριστικό λουκέτο.

Οι απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα συνεχίζονται και μεγαλώνουν την τεράστια ουρά των ανέργων. Η μείωση των μισθών και συντάξεων, επικουρικών και εφάπαξ, αποτελεί το καθημερινό μέλημα της Τρόικας και της κυβέρνησης. Η απλήρωτη εργασία, για όσους δουλεύουν, έγινε καθεστώς.


Οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις σπιτιών και καταστημάτων, βρίσκονται επί θύραις. Τα μνημόνια αποτελούν την απάντηση των καπιταλιστών στην κρίση τους. Η ντόπια αστική τάξη αδυνατεί να ξεπεράσει από μόνη της την κρίση και έχει ανάγκη τη στήριξή της από το ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές κεφάλαιο. Φυσικά η στήριξη αυτή δίνεται με το αζημίωτο. Δίνεται με την παραχώρηση μέρους της κυριαρχίας της στη χώρα, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου (φυσικού, ορυκτού, επιχειρήσεων κ.ά.,) τη δημιουργία ζωνών ελεύθερης εκμετάλλευσης.

Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου συνεχίζει να παίρνει μέτρα που βυθίζουν την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό στην ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση.

Η κυβέρνηση εφαρμόζει την πολιτική της διασπώντας την εργατική τάξη και προσπαθώντας να δημιουργήσει εμφύλιο πόλεμο στις γραμμές των εργαζομένων, στρέφοντας το ένα τμήμα ενάντια στο άλλο. Όμως,κανένας άνεργος δεν έχει να κερδίσει τίποτα αν απολυθούν μερικές χιλιάδες υπάλληλοι του δημόσιου και προστεθούν στη μεγάλη στρατιά των ανέργων.Κανένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα δεν θα βελτιώσει τη ζωή του με το να οδηγηθούν στην εξαθλίωση μερικές χιλιάδες «βολεμένοι» του δημοσίου. Αντίθετα,κάθε απόλυση και κάθε μείωση μισθού είναι μια μάχη που χάνεται για όλους τους εργαζόμενους.

Η αναγκαιότητα συγκρότησης ενιαίου εργατικού μετώπου προβάλει πλέον επιτακτικά, όπως και ο συντονισμός των εργατικών οργανώσεων, σωματείων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, όλων όσων θέλουν να παλέψουν για τα εργατικά συμφέροντα.

Στο επόμενο διάστημα η επίθεση των καπιταλιστών, της κυβέρνησής τους και της τρόικας των δανειστών-τοκογλύφων θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, σε όλη τη γραμμή.

Όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι η υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων θα είναι αποτέλεσμα σκληρής και επίμονης μάχης με την Τρόικα, την κυβέρνηση και τους καπιταλιστές. Ο μόνος τρόπος για να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων που μας εξαθλιώνει, είναι να ανατρέψουμε εδώ και τώρα την κυβέρνηση που την υλοποιεί. Όσοι προσδοκούν την πτώση της κυβέρνησης…όταν θα γίνουν εκλογές, στο όνομα μιας «δημοκρατικής ανατροπής», πρέπει να καταλάβουν ότι με τον τρόπο αυτό δίνουν χρόνο στην κυβέρνηση για τη συνέχιση του καταστροφικού της έργου. Το ίδιο καταφέρνουν και όσοι παραπέμπουν στο μέλλον το ζήτημα της εξουσίας, αρνούμενοι να το βάλουν μέσα στους αγώνες του σήμερα.

Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα, με τους αγώνες μας! Η πάλη για την ανατροπή της εντάσσεται στην επαναστατική πάλη!

Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι η πολιτική των μνημονίων η οποία συνεχίζει την καταστροφή. Κάθε δόση δανείου θα συνοδεύεται από νέα αντιλαϊκά μέτρα και κάθε δανειακή σύμβαση από ένα νέο μνημόνιο.

Πρόκειται για μια διαρκή κατάσταση και για μια πολιτική η οποία στοχεύει στην αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου με τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, την συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και του πλούτου, την παραπέρα συρρίκνωση των μισθών και συντάξεων, στην εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.

Οι δημόσιες δαπάνες για τη δημόσια παιδεία, την υγεία, την πρόνοια διαρκώς θα μειώνονται, αφήνοντας ζωτικό χώρο στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η καταστροφική ύφεση θα συνεχιστεί, οι απολύσεις θα πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας και η ανεργία θα υπερδιογκωθεί. Η πρώτη κατοικία θα βγει σε πλειστηριασμό όπως και πολλά μικρομάγαζα, για όσους χρωστάνε στην τράπεζα και στον ΟΑΕΕ και αδυνατούν να πληρώσουν!

Εργάτες-εργάτριες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, επαγγελματίες.

Η επίθεση της κυβέρνησης και της Τρόικας, βγάζει τους εργαζόμενους στους δρόμους. Αρκετοί κλάδοι έχουν εξαγγείλει απεργίες. Στον αγώνα αυτό είναι απαραίτητη η συμπαράταξη όλων των εργατικών δυνάμεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Καθώς και των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων και των μικροεπαγγελματιών και εμπόρων. Για την δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικού και αγωνιστικού μετώπου το οποίο θα ανατρέψει την αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της και θα επιβάλει την ικανοποίηση των εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων.

Για το σκοπό αυτό όλοι οι φορείς των εργαζομένων που δεν έχουν πάρει αποφάσεις συμμετοχής στις απεργιακές κινητοποιήσεις, να το κάνουν. Τα σωματεία, οι Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, η ΓΣΕΕ, πρέπει να πάρουν απόφαση για το συντονισμό των αγώνων και απεργιακές κινητοποιήσεις για την ερχόμενη εβδομάδα, μαζί με τους κλάδους που ήδη έχουν αποφασίσει απεργίες, στην προοπτική της παραπέρα κλιμάκωσής τους με απεργία διαρκείας. Οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί επαγγελματίες και έμποροι πρέπει επίσης να συντονιστούν με τους εργαζόμενους και να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις με κλειστά μαγαζιά.

Η προτάσεις που παραπέμπουν την συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων με μια… 24ωρη απεργία τον Οκτώβρη, δεν προσφέρουν την καλύτερη υπηρεσία στους αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η περίοδος μέχρι τα Χριστούγεννα είναι πολύ κρίσιμη και θα κρίνει αν η κυβέρνηση Σαμαρά θα μακροημερεύσει, αν η πολιτική των μνημονίων θα διακοπεί ή θα συνεχιστεί, αλλά και αν θα διακοπεί προσωρινά, ή μόνιμα. Οι αγώνες που αναπτύσσονται κάτω από το βάρος των προβλημάτων, πρέπει να είναι καλά οργανωμένοι και περιφρουρημένοι, να εντάσσονται σε ένα συνολικό σχέδιο και να κατευθύνονται στην ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και στην εγκαθίδρυση, από το ίδιο το κίνημα αν είναι δυνατόν, μιας εργατικής κυβέρνησης, η οποία θα στηρίζεται στο μαζικό κίνημα, στους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, στη νεολαία, στον εργαζόμενο και εκμεταλλευόμενο λαό, και η οποία θα καταργήσει το μνημόνιο και θα καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις, θα διαγράψει το δημόσιο χρέος, θα δουλειά για όλους με δικαιώματα-απαγόρευση των απολύσεων, θα καταργήσει τους αντεργατικούς νόμους και θα ικανοποιήσει τα αιτήματα του κινήματος.
Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, της ανεργίας, της πείνας, της εξαθλίωσης!

  • Δουλειά για όλους με δικαιώματα, άμεσα μέτρα για τους άνεργους- Ικανοποίηση των διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος
  • Κατάργηση των μνημονίων, των αντεργατικών νόμων και των δανειακών συμβάσεων
  • Διαγραφή του δημόσιου χρέους και των χρεών για πρώτη κατοικία των εργατικών και φτωχών οικογενειών προς τις τράπεζες
  • εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο
  • κατάργηση των χαρατσιών και της υπερφορολόγησης,

  • Έξοδος από την Ε.Ε., το Ευρώ, το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ


Σεπτέμβρης 2013




 

Όχι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία! Να σταματήσει το μακελειό του Συριακού λαού!



Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός με την πάλη τους μπορούν να επιβάλουν φιλολαϊκές και ειρηνικές εξελίξεις!


Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, φτωχοί επαγγελματίες και αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι,


Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας ακόμα απροσχημάτιστης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, αυτή τη φορά στη Συρία, την οποία εξάγγειλε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, και ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Ολάντ, συντάχτηκε μαζί του. Η καπιταλιστική κρίση οδηγεί σε παροξυσμό τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Οι αραβικές χώρες, η Β. Αφρική, η Μεσόγειος βρίσκονται στο στόχαστρο.

Αυτοανακηρυσσόμενοι προστάτες των λαών επιδιώκουν να τιμωρήσουν τους μακελάρηδες του λαού της Συρίας διότι χρησιμοποίησαν, όπως λένε, χημικά όπλα, την χρησιμοποίηση των οποίων είχε προβλέψει ο Ομπάμα… ένα χρόνο πιο πριν! Μιλάνε ενάντια στη χρήση χημικών όπλων αυτοί που έχουν κάνει τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς απαραίτητο μέρος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεών τους, από τη χρήση βομβών Ναπάλμ και απεμπλουτισμένου ουρανίου μέχρι τη χρήση ατομικών βομβών. Η υποκρισία σ’ όλο της το μεγαλείο! Διατείνονται ότι η χρήση χημικών αποτελεί απειλή για την ασφάλεια τους και την ασφάλεια του «ελεύθερου» και «δημοκρατικού» κόσμου. Αυτό που εννοούνε είναι ότι αποτελεί απειλή στο μονοπώλιο των ιμπεριαλιστικών κρατών να κάνουν μόνον αυτά χρήση τέτοιων όπλων, που άλλωστε είναι δική τους ανακάλυψη.

Το ίδιο σενάριο εκτυλίχθηκε πρόσφατα σε μια σειρά χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (Ιρακ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Αίγυπτος): οι ιμπεριαλιστές αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από δικτάτορες τους οποίους, όποτε έβρισκαν συμφέρον, στήριζαν, δημιουργούν συνθήκες εμφυλίου πολέμου που πληρώνουν με τις ζωές τους οι λαοί αυτών των χωρών, και κατόπιν επεμβαίνουν ως σωτήρες εξοντώνοντας ακόμα περισσότερους από αυτούς που υποτίθεται ότι θέλουν να απελευθερώσουν. Όλα αυτά βέβαια με το αζημίωτο καθώς αυτές οι επεμβάσεις μεταφράζονται σε μεγάλες μπίζνες για τις στρατιωτικές και άλλες βιομηχανίες των ιμπεριαλιστικών κρατών, για διέξοδο από τα προβλήματα της καπιταλιστικής κρίσης, για ακόμα πιο άμεσο έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και γεωστρατηγικών θέσεων.
Θα γίνουν αυτοί, για πολλοστή φορά, μακελάρηδες, για να τιμωρήσουν τους μακελάρηδες!



Ο βίος και η πολιτεία τους, όσον αφορά την προσφορά των χωρών τους στη ειρήνη είναι γνωστά σε όλους: από την επέμβαση στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, την Αλγερία, το Μαλί, κλπ, κλπ. Το μόνο καινούριο είναι αυτή η στάση τους συναντά όλο και περισσότερο την αντίσταση των ίδιων των λαών τους, πράγμα που οδήγησε την Βρετανία να απόσχει από την επέμβαση (τουλάχιστον για τώρα) και το Ομπάμα να περιμένει την έγκριση του Κογκρέσου. Μόνο εγγυητής της ειρήνης αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, ότι είναι οι ίδιοι οι λαοί με τον αγώνα τους.

Ο ΟΗΕ, όργανο στα χέρια των ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών, είναι ανίκανος για οποιαδήποτε φιλολαϊκή-φιλειρηνική απόφαση κάτω από την όξυνση των ενδο-καπιταλιστικών αντιθέσεων.

Ο διεθνής συσχετισμός δύναμης είναι πλέον υπέρ των ιμπεριαλιστών και αλλάζει ανάλογα με τη δύναμη του καθένα από αυτούς και τις εκάστοτε συμμαχίες που διαμορφώνονται.

Οι ΗΠΑ είναι σήμερα η μεγαλύτερη ιμπεριαλιστική δύναμη, οικονομική, πολιτική και στρατιωτική. Ως εκ τούτου, είναι η δύναμη εκείνη η οποία σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τις εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι πράγμα που έχει αντίκρισμα σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, πολιτικούς, οικονομικούς, στρατιωτικούς.

Δεν είναι όμως ανίκητη! Αυτό το απέδειξε ο λαός της Κούβας και του Βιετνάμ!

O πόλεμος, ο οποίος αποτελεί τη «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», γίνεται σχεδόν αναπόφευκτος σε συνθήκες παγκόσμιας και βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για την καταστροφή ή την πλήρη υποταγή κάποιου αντιπάλου, ή αντιπάλων, καθώς και τη βίαιη και γρήγορη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων από την οποία τρέφεται το κεφάλαιο. Ένας τέτοιος πόλεμος σήμερα αποκτά χαρακτήρα παγκόσμιου πολέμου, μιας και εμπλέκονται σε αυτόν όλες οι μεγάλες αλλά και μικρότερες παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για την αναζωογόνηση του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος: η μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, και κυρίως εργατικής δύναμης, και ο ανελέητος ανταγωνισμός για επικράτηση, για έλεγχο των πηγών και δρόμων ενέργειας και πρώτων υλών, για δημιουργία σφαιρών επιρροής.

Το αίμα του συριακού λαού θα βαραίνει τόσο τον Άσαντ αλλά ακόμα περισσότερο τον Ομπάμα, τον Ολάντ και όλους τους άλλους ιμπεριαλιστές. Δεν είναι ο πρώτος λαός που πληρώνει με το αίμα του τις ιμπεριαλιστικές διενέξεις και είναι σίγουρο ότι δεν θα είναι ο τελευταίος, καθώς ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει μπει στην πιο βαθιά κρίση του μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από καιρό τώρα ο στόχος των ΗΠΑ και άλλων δυνάμεων, όπως το Ισραήλ, είναι το Ιράν.

Για να διευκολυνθεί η επέμβαση και η εισβολή σε αυτό, πρέπει να εκκαθαριστεί η γύρω περιοχή από φίλα προσκείμενες σε αυτό δυνάμεις, όπως είναι η Συρία του Άσαντ και η Χεσμπολά.
Η κατάσταση στη Συρία αξιοποιείται για το σκοπό αυτό. Καμία σχέση δεν έχει η αμερικάνικη και οποιαδήποτε άλλη ανάμειξη με τον πόνο και τα προβλήματα του συριακού ή οποιουδήποτε άλλου λαού.

Η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος λαός δεν πρέπει να δεχτούν να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών. Αντίθετα, έχουν χρέος να ανατρέψουν τους ιμπεριαλιστές, τους εκμεταλλευτές, τους καταπιεστές, τους πολεμοκάπηλους, στην κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά και παγκόσμια. Μια τέτοια ανατροπή, όπου συμβεί, θα είναι πραγματική και ουσιαστική συνεισφορά στην πρόοδο και την ειρήνη!

Η εργατική τάξη της Συρίας γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Άσαντ δεν είναι φίλος της. Ζούσε σε καθεστώς αυταρχικό, υποταγμένο στις προηγούμενες ενδο-ιμπεριαλιστικές συμφωνίες. Τα συνδικάτα των εργαζομένων διορίζονταν από αυτόν, οι διεκδικήσεις τους ήταν υπό διωγμών μαζί με τους αγωνιστές. Όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι ο αμερικάνικος, ο γαλλικός και όποιος άλλος ιμπεριαλισμός, είναι εχθρός της. Για το λόγο αυτό πρέπει να αντιταχθεί σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα της. Το κάθε εργοστάσιο, το κάθε χωριό και χωράφι, το κάθε γραφείο, πρέπει να γίνει χαράκωμα πάλης ενάντια στους ιμπεριαλιστές.

Το επιστέγασμα της πάλης των εργατών, των αγροτών, της νεολαίας πρέπει να είναι μια Συρία, της δουλειάς, της προκοπής, της ειρήνης, της εργατικής δημοκρατίας.

Το καθήκον της εργατικής τάξης της Ελλάδας είναι να σταθεί αρωγός στο λαό της Συρίας, να μην επιτρέψει να γίνει η χώρα ορμητήριο των ιμπεριαλιστών, να κλείσουν οι βάσεις και να απαγορευτούν οι πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο καθώς και διέλευση πολεμικών πλοίων στο θαλάσσιο.Η καπιταλιστική κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου που γδέρνει κυριολεκτικά το λαό με φόρους και χαράτσια για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των τοκογλύφων στους οποίους υποθήκευσε το μέλλον της χώρας, και που μειώνει τους μισθούς για να αυξήσει τα κέρδη των ιμπεριαλιστών-καπιταλιστών, και που έφτασε την ανεργία και την υποαπασχόληση στα 2.000.000, δεν είναι σε θέση να κρατήσει ούτε καν μια ουδέτερη στάση.

Αντίθετα, ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, εκφράζοντας προφανώς την κυβέρνηση, έσπευσε να δηλώσει προθυμότατα τη συμμετοχή της Ελληνικής κυβέρνησης στο μακελειό του συριακού λαού.

Για τους λόγους αυτούς το καθήκον της εργατικής τάξης της Ελλάδας είναι η πάλη για την ανατροπή της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης των εργατών, των φτωχών αγροτών, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού και της νεολαίας, η οποία θα ικανοποιήσει τις εργατικές και λαϊκές διεκδικήσεις, θα εκδιώξει την Τρόικα, θα φύγει από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, θα κλείσει τις βάσεις απ όπου εξορμούν οι ιμπεριαλιστές και με τον τρόπο αυτό θα ενισχύσει την πάλη των λαών της περιοχής και παγκόσμια.


Αθήνα, 31/8/2013 το Γραφείο της ΠΕ
 

Ενιαίο Μέτωπο vs Λαϊκό Μέτωπο


Αναδημοσίευση από τον Εργάτη


“Συμπόρευση”, Αλιέντε και κ.ο. ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ

Η απόφαση για συμμετοχή της κ.ο. Ανασύνταξη στη “συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών…” καθώς και η ιδεολογική – ιστορική επιχειρηματολογία για τη στήριξη της, όπως αυτή εκφράστηκε με αρθρογραφία του γραμματέα της ΠΕ, αποτελεί μια ρεφορμιστική πολιτική επιλογή που βρίσκεται σε αντίθεση με τις αποφάσεις της τελευταίας τακτικής συνδιάσκεψης της οργάνωσης και σηματοδοτεί την προσχώρηση σε ιδεολογικές αντιλήψεις αντίθετες με τις θεμελιακές – ιδρυτικές – προγραμματικές θέσεις της κ.ο. Ανασύνταξη. 

Το μεταβατικό πρόγραμμα το οποίο επεξεργάστηκε η κ.ο. Ανασύνταξη στην 3η της συνδιάσκεψη ως βάση για τη δημιουργία ενιαίου πολιτικού μετώπου, στη διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων υιοθετήθηκε διακηρυκτικά από διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς. Στις περισσότερες ωστόσο περιπτώσεις το πρόγραμμα αυτό ακρωτηριαζόταν μέσα από διάφορες διασταλτικές διατυπώσεις, ερμηνείες και χρήσεις. Η κ.ο Ανασύνταξη θεωρούσε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ “ταλαντευόμενη δύναμη του μεταβατικού προγράμματος” ακριβώς επειδή δυνάμεις στο εσωτερικό της συνέδεαν το πρόγραμμα με ρεφορμιστικές κατευθύνσεις (πχ Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), ακρωτηρίαζαν βασικά σημεία του όπως η έξοδος από ευρώ/ΕΕ/ΝΑΤΟ με διατυπώσεις που είχαν “αντι-ευρώ” αλλά όχι και “αντί-ΕΕ” χαρακτήρα ή ταύτιζαν το μεταβατικό πρόγραμμα με διαχειριστικές κατευθύνσεις τύπου Αργεντινής. Τέτοιες ταλαντεύσεις στο εσωτερικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζονταν ειδικά από την ΑΡΑΣ καθώς και την ΑΡΑΝ. 

Η κ.ο. Ανασύνταξη επέμεινε πεισματικά στην ακριβή και ολοκληρωμένη διατύπωση του προγράμματος, ως αναγκαία εγγύηση για τον εργατικό χαρακτήρα του προγράμματος. Τα προγράμματα δεν είναι συμβολαιογραφικές πράξεις, είναι επιστημονική αποτύπωση ταξικών συμφερόντων.

Η κρίση δεν είναι απλά αποτέλεσμα της ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη, ούτε θα λυθεί με “ριζοσπαστικές/δημοκρατικές αλλαγές στην οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, το κράτος”. Ενιαιομετωπική πρακτική σημαίνει να δεσμεύεσαι για ότι συμφωνείς από κοινού και όχι να αναγνωρίζεις ως μίνιμουμ μια συμφωνίας τα ρεφορμιστικά συνθήματα “εκδημοκρατισμού του κράτους”. Πολιτικές συμμαχίες μπορείς να κάνεις καθορίζοντας σαφώς προγραμματικές συμφωνίες και προγραμματικές διαφορές και όχι βάζοντας κάτω από την ταμπέλα του μεταβατικού προγράμματος ως ένα και το αυτό, την “αντικαπιταλιστική ανατροπή”, το “Σχέδιο Β”, το “πρόγραμμα ανασυγκρότησης και φιλολαϊκής διεξόδου” και το “αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό, δημοκρατικό μέτωπο”. Με αυτό τον τρόπο η ενιαιομετωπική τακτική και το επαναστατικό μεταβατικό πρόγραμμα ακυρώνεται και η αναφορά σ’ αυτά γίνεται το φύλλο συκής για την υποταγή σε ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα λαϊκομετωπικής κατεύθυνσης. 

Η “συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών…”αποτελεί μια άτσαλη προσπάθεια να χωρέσουν τρία προγράμματα σε ένα: το ρεφορμιστικό “Σχέδιο Β” του ΜΑΑ, το ταλαντευόμενο πρόγραμμα και η αντίληψη συμμαχιών της ΑΡΑΣ και της ΑΡΑΝ και το μεταβατικό πρόγραμμα. Η προγραμματική και πολιτική κατεύθυνση της “συμπόρευσης”στην πράξη μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως μια από τις πιθανές εναλλακτικές καταστάσεις αριστερής ρεφορμιστικής διαχείρισης μιας πιθανής εξόδου απ το ευρώ, στην περίπτωση που η αστική τάξη αποτύχει στην προσπάθεια που καταβάλλει να διασώσει τη θέση της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αν δηλαδή η άτακτη χρεοκοπία και η έξοδος από το ευρώ δεν αποφευχθεί. 

Το πραγματικό πολιτικό αποτέλεσμα της συμμετοχής στη “συμπόρευση” είναι η προσχώρηση μας σε ένα ρεφορμιστικό προγραμματικό και πολιτικό σχέδιο. Η προσχώρηση αυτή σηματοδοτεί ιδεολογική και πολιτική υποταγή στο δεξιό οπορτουνισμό και τον λαϊκομετωπικό ρεφορμισμό. 

Η πολιτική αυτή επιχειρείται να δικαιολογηθεί με ιδεολογικές και ιστορικές αναφορές στον Τέλμαν, το ΕΑΜ, το ΚΚ Ν. Αφρικής, το ΚΚ Χιλής και την κυβέρνηση Αλιέντε. Η διατυπωμένη επιχειρηματολογία για το ΚΚ Χιλής και την κυβέρνηση Αλιέντε αρκεί προκειμένου να καταδείξουμε ότι σηματοδοτεί ιδεολογική προσχώρηση σε αντιλήψεις ξένες προς τις θεμελιακές – ιδρυτικές θέσεις της κ.ο. Ανασύνταξη

Η πολιτική συμμετοχής του ΚΚ Χιλής στη “Λαϊκή Ενότητα” και η κυβέρνηση Αλιέντε παρουσιάζεται ως εργατοαγροτική κυβέρνηση….πραγματική απόρροια της τακτικής ενιαίου μετώπου την οποία ακολούθησε το ΚΚ Χιλής”. Ωστόσο η “Λαϊκή Ενότητα” και η κυβέρνηση Αλιέντε ήταν πραγματική απόρροια της ρεφορμιστικής στρατηγικής του ΚΚ Χιλής που στηριζόταν στη βαθμιαία κατάκτηση του κρατικού μηχανισμού και τη σταδιακή μεταμόρφωση του προς το συμφέρον της παραπέρα εξέλιξης της επανάστασης” και μιας αντίστοιχης λαϊκομετωπικής τακτικής που βρίσκεται στον αντίποδα της επαναστατικής τακτικής του ενιαίου εργατικού μετώπου. 

Το πρόγραμμα της “Λαϊκής Ενότητας” ήταν ένα ριζοσπαστικό ρεφορμιστικό πρόγραμμα λαϊκομετωπικής διαταξικής συνεργασίας και όχι ένα επαναστατικό μεταβατικό πρόγραμμα ενιαίου εργατικού μετώπου.

Η ίδια η συγκρότηση της κυβέρνησης Αλιέντε έγινε δυνατή στη βάση της δέσμευσης της για διατήρηση του υπάρχοντος πολιτικού και νομικού συστήματος με την εγγύηση των ένοπλων δυνάμεων και της αστυνομίας”.Η κυβέρνηση Αλιέντε και το ίδιο το ΚΚ Χιλής, όχι μόνο δεν στηρίχτηκε αλλά εν πολλοίς αντιστρατεύτηκε τα εργοστασιακά συμβούλια και άλλα όργανα αυτοοργάνωσης των μαζών που ξεπήδησαν κατά τη θητεία της. Η κυβέρνηση Αλιέντε δεν ήταν μια εργατοαγροτική κυβέρνηση, απόρροια μιας επαναστατικής ενιαιομετωπικής τακτικής. Ήταν μια αριστερή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, που ενδεχομένως θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια “φαινομενικά” εργατική κυβέρνηση, απόρροια μιας ρεφορμιστικής λαϊκομετωπικής τακτικής. 

Η επιλογή της περίπτωσης της Χιλής ως ιστορικής αναφοράς για την τακτική του ενιαίου μετώπου σηματοδοτεί την ιδεολογική προσχώρηση στις θέσεις του 7ου συνεδρίου της ΚΔγια τα Λαϊκά Μέτωπα, η οποία με τη σειρά της σηματοδοτούσε την οριστική ρήξη της ΚΔ με τις επαναστατικές θέσεις των τεσσάρων πρώτων συνεδρίων της. Η ρήξη εκείνη βέβαια δεν έγινε παρά στο όνομα των αποφάσεων του 3ου και 4ου συνεδρίου της ΚΔ και ως “δημιουργική” ανάπτυξη τους, στο όνομα της τακτικής του ενιαίου μετώπου. 

Οι επιδοκιμαστικές αναφορές στην “αυτοκριτική” του ΚΚ Χιλής ως πηγή διδαγμάτων “για τη μη έγκαιρη και σωστή κατανόηση” εκ μέρους του ΚΚ Χιλής της μαρξιστικής στρατηγικής της διαρκούς επανάστασης, αποτελεί στην πραγματικότητα μια παραχάραξη της ουσίας της διαρκούς επανάστασης, τη μετατροπή της σε μια καρικατούρα της θεωρίας των σταδίων στο όνομα της “ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας”. 

Το ΚΚ Χιλής δεν είχε δίκιο όταν υποστήριζε ότι με την ανάδειξη της κυβέρνησης Αλιέντεείχε ξεκινήσει η επαναστατική διαδικασία της οποίας πρώτο στάδιο ήταν η αντιιμπεριαλιστική, αντιολιγαρχική, δημοκρατική επανάσταση και το δεύτερο θα ήταν η καθαυτό σοσιαλιστική επανάσταση”.Η “αυτοκριτική” του ΚΚ Χιλής δεν είναι παράεπιβεβαίωση της απόρριψης της διαρκούς επανάστασης. Δεν είναι παρά η επιβεβαίωση της “κατασκευής”, της “εφεύρεσης” ενός αντιμονοπωλιακού σταδίου πριν την προλεταριακή επανάσταση. 

Η “κριτική” ότι το ΚΚ Χιλής “στην πράξη χώρισε με τείχη τα στάδια αυτά μην έχοντας κατανοήσει τη διαρκή επανάσταση, την ενιαία επαναστατική διαδικασία” δεν είναι παρά διαστρέβλωση της ουσίας της διαρκούς επανάστασης. Η διαρκής επανάσταση, ιδιαίτερα για την περίπτωση της Χιλής, δεν συνίστατο στο να “αλλάξουμε γρήγορα στάδιο, χωρίς σινικά τείχη”. Συνίστατο στο ότι μόνο η προλεταριακή επανάσταση μπορούσε στο διάβα της να λύσει τα όποια άλυτα “δημοκρατικά” ζητήματα. Θεωρητικά, η ανάδειξη μιας πραγματικά -κι όχι φαινομενικά- εργατικής κυβέρνησης, στη βάση ενός επαναστατικού μεταβατικού -κι όχι ριζοσπαστικού ρεφορμιστικού- προγράμματος, εφόσον προέκυπτε, θα μπορούσε να οδηγήσει σε παροξυσμό την ταξική πάλη και σύγκρουση και να πυροδοτήσει την προλεταριακή επανάσταση, στηριγμένη στα εργοστασιακά συμβούλια που ξεπήδησαν αυθόρμητα. 

Στην πράξη η κυβέρνηση Αλιέντε, προσπάθησε να μετριάσει την ταξική σύγκρουση και έπαιξε πυροσβεστικό ρόλο για την προλεταριακή επανάσταση. Κι αυτό δεν οφειλόταν σε κάποια “ολιγωρία” του ΚΚ Χιλής. Αντιθέτως, το ΚΚ Χιλής πρωταγωνιστούσε σ’ αυτήν την πολιτική. Οφειλόταν ακριβώς στη ρεφορμιστική στρατηγική του “ειρηνικού δρόμου για το σοσιαλισμό” και τη λαϊκομετωπική τακτική συνεργασίας των τάξεων. 

Η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία για την περίπτωση της Χιλής ως “υπερασπιστική γραμμή” για τη συμμετοχή στη “συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών” καταμαρτυρεί ότι η πολιτική αυτή επιλογή και ο γενικότερος προσανατολισμός της οργάνωσης με βάση τις τελευταίες αποφάσεις και τη σχετική αρθρογραφία, βρίσκεται σε κατάφωρη αντίφαση με θεμελιακές – ιδρυτικές θέσεις της κ.ο. Ανασύνταξη.

Η κ.ο Ανασύνταξη στηρίζεται θεμελιακά στην επαναστατική ενιαιομετωπική τακτική, κόντρα και σε αντιπαράθεση με τη λαϊκομετωπική τακτική του γραφειοκρατικοποιημένου και σοσιαλδημοκρατικά εκφυλισμένου μεταλενινιστικού τριτοδιεθνιστικού κομμουνιστικού κινήματος. Η ιδεολογική αναδίπλωση -δια μέσου…Χιλής- στα Λαϊκά Μέτωπα παραβιάζει κατάφωρα ιδρυτικούς θεμέλιους λίθους της οργάνωσης. 

Η κ.ο. Ανασύνταξη στηρίζεται θεμελιακά στη μαρξιστική στρατηγική της διαρκούςπαγκόσμιας επανάστασης, κόντρα στη θεωρία και πρακτική των σταδίων και του σοσιαλισμού “σε μια χώρα” του γραφειοκρατικοποιημένου και σοσιαλδημοκρατικά εκφυλισμένου μεταλενινιστικού τριτοδιεθνιστικού κομμουνιστικού κινήματος. Η ιδεολογική αναδίπλωση -δια μέσου…Χιλής και μετωπικής συμμαχίας με το ρεφορμιστικό “Σχέδιο Β”- σε παραλλαγές της θεωρίας των σταδίων με καμουφλάζ “ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας” και σε εθνικορεφορμιστικά προγράμματα και πολιτικά σχέδια στο όνομα του “ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου”, παραβιάζει επίσης κατάφωρα ιδρυτικούς θεμέλιους λίθους της οργάνωσης. 

Η ενότητα δράσης μιας κομμουνιστικής οργάνωσης μπορεί να στοιχειοθετηθεί μόνο στη βάση μιας επαναστατικής στρατηγικής. Η επαναστατική στρατηγική της κ.ο Ανασύνταξη, μεταξύ άλλων, βασίζεται θεμελιακά στη στρατηγική της διαρκούς παγκόσμιας επανάστασης και της ενιαιομετωπικής τακτικής. Η ιδεολογική και πολιτική προσχώρηση της οργάνωσης στα Λαϊκά Μέτωπα ναρκοθετεί τον ίδιο το χαρακτήρα της οργάνωσης.

Η επόμενη τακτική συνδιάσκεψη της οργάνωσης, συζητώντας δημοκρατικά, αναλυτικά και επί της ουσίας τα κρίσιμα ιδεολογικά και πολιτικά ζητήματα, είναι αρμόδια να λάβει όλες τις σχετικές αποφάσεις. 


Κοκκινόπουλος Στέλιος
Νασόπουλος Θοδωρής
Τσάκαλος Παναγιώτης

http://www.anasyntaxi.gr/index.php/mainmenu-51/143-symporeush/951-symporeush-aliente-kai-ko-anasyntaksh


 

Απάντηση της κ.ο Ανασύνταξη στην πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική πολιτική συμπόρευση

Αγαπητοί σύντροφοι,
 Λάβαμε γνώση του καλέσματός σας «για τη μετωπική πολιτική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντι-ΕΕ, αντι-ιμπεριαλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς». Αφού από την αρχή διευκρινίσουμε το αυτονόητο, ότι εμείς ανήκουμε στην κομμουνιστική Αριστερά, την οποία δεν μνημονεύετε στην πρότασή σας, μπορούμε να συμφωνήσουμε με το σύνολο σχεδόν της πρότασής σας, το πρόγραμμα που προτείνετε και τους άμεσους στόχους πάλης που προβάλλετε για κοινή πάλη.
 
Για το λόγο αυτό ενσωματώνουμε στην απάντησή μας την ουσία της πρότασής σας.
«Εκτιμούμε ότι μας ενώνει η έμφαση στην κλιμάκωση των αγώνων, η αναζήτηση ενός σύγχρονου μεταβατικού αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού προγράμματος, η επιμονή στην αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ, η αντιμετώπιση του ζητήματος της εξουσίας με όρους ανατροπής και όχι διαχείρισης. Εκτιμούμε ότι σήμερα υπάρχουν οι δυνατότητες για μια τέτοια συμπόρευση και πιστεύουμε ότι όλοι πρέπει να τις αξιοποιήσουμε στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Άλλωστε, στις μέρες που ζούμε, μέρες κλιμάκωσης της μνημονιακής επίθεσης, αλλά και μέρες μεγάλων και ελπιδοφόρων αγώνων, όπως δείχνει ο αγώνας της ΕΡΤ, όλες και όλοι θα κριθούμε από το βαθμό στον οποίο θα συνεισφέρουμε στην υπόθεση της ανατροπής.

Η πολιτική βάση μιας τέτοιας μετωπικής συμπόρευσης δεν μπορεί να είναι άλλη από το αναγκαίο κι απαραίτητο σήμερα μεταβατικόαντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, με αιχμή τους παρακάτω πολιτικούς στόχους:
  • Μονομερής κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων
  • Άρνηση πληρωμής – διαγραφή του χρέους
  • Διώξιμο της τρόικας και κάθε κηδεμόνα
  • Έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ αλλά και από το ΝΑΤΟ
  • Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση
  • Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος στην παραγωγή και σε όλη την κοινωνία
  • Πάλη για πραγματική δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία του εργαζόμενου λαού και η απελευθέρωση από τα δεσμά του σύγχρονου απολυταρχισμού του κεφαλαίου
  • Υπεράσπιση της ζωής των εργαζομένων στην πάλη για την επιβίωση και η βελτίωση της θέσης τους, με ριζική αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, ενάντια στη δικτατορία των μνημονίων, του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας
  • Ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της, και κάθε κυβέρνησης με αντιλαϊκή πολιτική, μέσα από την αγωνιστική κλιμάκωση, την αντισυνδιαχειριστική λογική και την επίγνωση ότι δεν υπάρχει περιθώριο για μια «φιλολαϊκή» κυβερνητική διαχείριση στο πλαίσιο του ευρώ, της ΕΕ και του συστήματος. Επιμονή στην ανάγκη για επαναστατικές αλλαγές και διεκδίκηση μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής
Με τις δυνάμεις και τους αγωνιστές που θα συμφωνήσουν σε αυτό το αναγκαίο περιεχόμενο, θέλουμε να προχωρήσουμε άμεσα στη μετωπική πολιτική συμπόρευση για την ανατροπή και στην κοινή παρέμβαση στις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές μάχες. Με διατήρηση της αυτοτέλειας της κάθε δύναμης και με στόχο η διαδικασία αυτή να γίνει υπόθεση όχι μόνο οργανωμένων δυνάμεων, αλλά και ανένταχτων αγωνιστών, να συζητηθεί πλατιά σε κάθε επίπεδο και να μην είναι υπόθεση μόνο κορυφής ή «μιντιακής» διαχείρισης της μετωπικής συμπόρευσης.
Άμεσα, προτείνουμε την κοινή πολιτική παρέμβαση στα εξής μέτωπα:
α) στην κλιμάκωση των αγώνων και την πάλη για γενική πολιτική απεργία για την ανατροπή της κυβέρνησης των μνημονίων, των απολύσεων και των πραξικοπημάτων
β) στη μάχη για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ
γ) ενάντια στις επιστρατεύσεις και γενικότερα για τις δημοκρατικές εργατικές και λαϊκές ελευθερίες
δ) στη δημιουργία ενός μεγάλου ενοποιημένου εργατικού συντονισμού και γενικότερα, στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος
ε) στην πάλη για την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής και του ρατσισμού και στον αγώνα για νομιμοποίηση και υπεράσπιση των μεταναστών ως τμήματος της εργατικής τάξης.
Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε στο πρόγραμμα 1-2 ακόμα αιτήματα-στόχους που απουσιάζουν, όπως την απαραίτητη «προστασία της φτωχής και μικρομεσαίας αγροτιάς με τη δημιουργία παραγωγικών συνεταιρισμών με κρατική στήριξη και κρατικές τιμές σε όλα τα εμπορεύματα», και τον απαραίτητο «χωρισμό κράτους-εκκλησίας και τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας». Όπως επίσης θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε ενστάσεις σχετικά με το χαρακτήρα του προγράμματος, το οποίο για εμάς είναι πρόγραμμα εξουσίας, πρόγραμμα της μεταβατικής κοινωνίας που μεσολαβεί ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και για το λόγο αυτό ονομάζεται μεταβατικό.
Το βασικό όμως ζήτημα, το οποίο αποτελεί αδύναμο σημείο της πρότασής σας, παραμένει: το μέτωπο που προτείνεται από τη μεριά σας καταλήγει να είναι μέτωπο στο μαζικό κίνημα. Χωρίς το στόχο της εξουσίας, καταλήγει σε ένα μέτωπο για το μέτωπο, χωρίς στόχο, ο οποίος δεν μπορεί να είναι άλλος από την ανατροπή της καπιταλιστικής κυβέρνησης των Σαμαρά-Βενιζέλου, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από το ίδιο το μέτωπο, για την υλοποίηση του προγράμματος που προτείνετε, και με το οποίο συμφωνούμε, για την έξοδο από την παρούσα κρίση από τη σκοπιά της εργατικής τάξης.
Οι όποιες επιμέρους αντιρρήσεις μας μπορούν να καμφθούν, εάν από κοινού θέσουμε το ερώτημα «Ποιος θα υλοποιήσει το μεταβατικό πρόγραμμα;» και αν από κοινού το απαντήσουμε θετικά: η υλοποίηση αυτού του προγράμματος στο σύνολό του και πιο διευρυμένο, μπορεί να γίνει από την εξουσία της εργατικής τάξης. Η έναρξη της υλοποίησής του μπορεί να γίνει από μια εργατική κυβέρνηση. Μια τέτοια κυβέρνηση μπορεί να σταθεί μόνο αν στηρίζεται στην αγωνιστική δράση της ίδιας της εργατικής τάξης και στα όργανα της μέσα στους χώρους εργασίας. Με ενιαίο εργατικό μέτωπο και το σύνθημα-στόχο της εργατικής κυβέρνησης να δώσει η εργατική τάξη την απάντηση που ταιριάζει στους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες, στους καπιταλιστές συνολικά και στο πολιτικό τους προσωπικό!
Το πρόγραμμα που προτείνετε, με τις απαραίτητες προσθήκες, αποτελεί μια επαρκή βάση για τη σύμπτυξη ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου. Ένα τέτοιο μέτωπο έχει στόχο την υλοποίηση του προγράμματος από θέση κυβερνητικής εξουσίας, σαν εργατική κυβέρνηση, η οποία αποτελεί την μοναδική κυβέρνηση η οποία μπορεί να ξεκινήσει την υλοποίησή του.
Αν είχαμε πάρει έγκαιρα, πριν από τις εκλογές του 2012, την πρωτοβουλία των κινήσεων με την πολιτική του ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου και με το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης σαν σύνθημα άμεσης δράσης, πράγμα που έγκαιρα σας είχαμε προτείνει, και το οποίο αναδείχθηκε σε κρίσιμο από την ίδια την εξέλιξη της ταξικής πάλης, τα πράγματα σήμερα θα ήταν εντελώς διαφορετικά στην Ελλάδα από την άποψη των πολιτικών συσχετισμών. Οι ταξικοί συσχετισμοί δύναμης θα είχαν τροποποιηθεί σε βάρος του αστισμού, της αστικής επιρροής και των καπιταλιστών. Και η υλοποίηση της πολιτικής των μνημονίων θα συναντούσε πολύ μεγαλύτερα εμπόδια στην υλοποίησή της, με άμεση προοπτική την πλήρη ανατροπή της.
Το ίδιο και τώρα: αν δεν χαράξουμε ενιαιομετωπική πολιτική με τις άλλες εργατικές δυνάμεις, η κυβέρνηση θα κερδίζει πολύτιμο χρόνο για την υλοποίηση της πολιτικής των μνημονίων, η οποία καταστρέφει κυριολεκτικά την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τα οδηγεί στην εξαθλίωση. Αν δεν χαράξουμε εκλογική ταχτική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτός θα λεηλατήσει τις δυνάμεις της κομμουνιστικής Αριστεράς και θα οδηγήσει την εργατική τάξη σε συντριβή και ήττα! Η ευθύνη για μια τέτοια εξέλιξη δεν θα βαραίνει αποκλειστικά τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με αυτήν την πολιτική πρέπει άμεσα να πάρουμε την πρωτοβουλία και να απευθυνθούμε σε όλες τις δυνάμεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη, με το πρόγραμμα μας, για την υιοθέτηση και τη διεκδίκησή του από το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα στην κατεύθυνση της άμεσης ανατροπής της κυβέρνησης Σαμαρά κάτω από το βάρος των αγώνων, και για την έναρξη της υλοποίησής του από μια εργατική κυβέρνηση! Μόνο μια τέτοια ενιαιομετωπική πολιτική μπορεί να είναι αποτελεσματική, να δώσει ώθηση στις διεκδικήσεις, να ενοποιήσει τους αγώνες και να τους καταστήσει αποτελεσματικούς. Μια τέτοια πολιτική μπορεί να αναπτερώσει τις ελπίδες της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού. Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να υπάρξει ως αυτοτελής εργατική πολιτική, χωρίς να άγεται και να φέρεται από ξένα συμφέροντα, χωρίς να είναι επιρρεπής και ευάλωτη, χωρίς δηλαδή να υπόκειται σε χειραγωγήσεις.
Η πρόταση για την από κοινού υλοποίηση του προγράμματος, την οποία μπορούν να απευθύνουν από κοινού η «Συμπόρευση» και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μιας και τα προγράμματά τους συμπίπτουν, πρέπει να απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στους κομμουνιστές που συσπειρώνονται γύρω από τον «Εργατικό Αγώνα», στην υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, σε ανένταχτους αγωνιστές του κινήματος, στις δυνάμεις που εσείς περιγράφετε στην πρότασή σας. Πρέπει να απευθύνεται στην εργατική τάξη, στους άνεργους, στη νεολαία, στη φτωχή αγροτιά, στον εργαζόμενο και εκμεταλλευόμενο λαό. Δηλαδή, σε όλους όσους έχουν συμφέρον από την υλοποίηση αυτού του προγράμματος.
Θεωρούμε την πρότασή μας λογική και υλοποιήσιμη και ευελπιστούμε στην υιοθέτησή της από μεριάς σας.

Συντροφικά,
η ΠΕ της κ.ο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ
Αθήνα, 24/6/2013
 

Κ.Ο Ανασύνταξη: Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (ΕΚΑ)

Στις αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέας Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, που έγιναν στις 31 Μάη και 1 Ιούνη του 2013, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο ΕΚ της χώρας με 110.000 περίπου ψηφίσαντες, σε πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η «Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία» (ΔΑΣ) η οποία στηρίζεται και συσπειρώνεται στο ΠΑΜΕ. Η πρωτιά της οφείλεται κυρίως στην πτώση και διάσπαση των δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ, η οποία είχε την πλειοψηφία μέχρι πρότινος στο ΕΚΑ. Το γεγονός ότι καμία δύναμη δεν συγκέντρωνε την απόλυτη πλειοψηφία τα προηγούμενα χρόνια, η στάση των υπόλοιπων δυνάμεων -πέραν της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ- πού ήταν στάση εξυπηρέτησης μικροπαραταξιακών σκοπιμοτήτων, και η ανυπαρξία ενιαιομετωπικής πολιτικής ήταν κάποιοι από τους παράγοντες οι οποίοι έχουν οδηγήσει στην απραξία και σε τέλμα το ΕΚΑ, εδώ και αρκετά χρόνια.

Από τις πρόσφατες εκλογές όμως αναδείχθηκαν νέοι συσχετισμοί των δυνάμεων. Οι δυνάμεις πέραν των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αλλά ακόμα και των διασπάσεών τους, έχουν πλέον την πλειοψηφία των εδρών στη νέα Διοίκηση. Ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να σχηματίσουν Προεδρείο στη βάση των αποφάσεων των Συνελεύσεων των Αντιπροσώπων, και στη βάση του προγράμματος της πρώτης σε ψήφους δύναμης, πρόγραμμα το οποίο είναι επαρκές για το σκοπό αυτό.

Αυτό όμως δεν έγινε με ευθύνη της ΔΑΣ του ΠΑΜΕ, το οποίο, όχι μόνο δεν κινήθηκε για τη συγκρότηση Προεδρείου, αλλά αντίθετα: δήλωσε ότι δεν συμμετέχει καν σε αυτό με τη δικαιολογία ότι «…οι συσχετισμοί δεν άλλαξαν»! Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ προσθέτουν

αυθαίρετα όλες τις άλλες δυνάμεις σε ένα ενιαίο σύνολο και τις τοποθετούν απέναντι!


Η μεγαλύτερη ευθύνη για αυτή του την απόφαση βαραίνει τον πολιτικό του φορέα, το ΚΚΕ. Και αυτό διότι το ΚΚΕ αρνείται επίμονα να βάλει μέσα στους αγώνες την ανατροπή της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά και να αναλάβει πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση του ενιαίου εργατικού μετώπου με το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης, τσουβαλιάζοντας όλες τις κυβερνήσεις (καπιταλιστικές και εργατικές).

Η ηγεσία του ΠΑΜΕ στην προκειμένη περίπτωση εφάρμοσε την πολιτική της Παπαρήγα, η οποία, στις εκλογές του 2012, δήλωσε ότι «εμείς αν πάρουμε την εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης θα την παραδώσουμε»! Ακόμα χειρότερα έπραξαν οι δυνάμεις της ΔΑΣ και του ΠΑΜΕ στο ΕΚΑ: πήραν εντολή από την εργατική τάξη για τη συγκρότηση αγωνιστικού Προεδρείου με ένα εργατικό πρόγραμμα και την εντολή αυτή την παρέδωσαν στις δυνάμεις οι οποίες έχουν την κύρια ευθύνη για την αδράνεια του ΕΚΑ, στις δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ –ΔΑΚΕ!!!

Πρόκειται κυριολεκτικά για δραπέτευση από τις ευθύνες οι οποίες προέκυψαν από την ανάδειξη των δυνάμεων του ΠΑΜΕ σε πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ! Πρόκειται για εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας συσπείρωσης των εργατικών δυνάμεων για την απόκρουση της καπιταλιστικής επίθεσης και την εργατική αντεπίθεση! Πρόκειται για διευκόλυνση των καπιταλιστών και της κυβέρνησής τους για την πλήρη υλοποίηση της πολιτικής των μνημονίων και το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος της εργατικής τάξης με την ισοπέδωση όλων των δικαιωμάτων και κατακτήσεών της. Πρόκειται τελικά-τελικά για προδοσία της εργατικής υπόθεσης.

Το ΕΚΑ θα μπορούσε να παίξει το ρόλο που δεν θέλει και δεν μπορεί να παίξει η ηγεσία της ΓΣΕΕ: του οργανωτή, συντονιστή και καθοδηγητή των εργατικών αγώνων. Παίρνοντας υπόψη ότι αντίστοιχοι με το ΕΚΑ συσχετισμοί υπάρχουν ήδη το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, του οποίου ο Πρόεδρός πρόσκειται στο ΠΑΜΕ, δημιουργούταν συνθήκες εργατικού συντονισμού και αντεπίθεσης.

Η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα το καλό να περιμένει από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του πολιτικού του φορέα, το ΚΚΕ, μετά και από αυτή την εξέλιξη. Ούτε στα μικρά της, αλλά ούτε και στα μεγάλα προβλήματά της. Όσο οι δυνάμεις αυτές θα απομακρύνονται από το να θέτουν άμεσους στόχους και να τους πραγματοποιούν, άλλο τόσο θα μεγαλώνουν οι «επαναστατικές» τους κορώνες και η διασπαστική τους δράση και πρακτική. Η εργατική τάξη δεν έχει τίποτα το καλό να περιμένει στο αμέσως επόμενο διάστημα από μια τέτοια πολιτική η οποία, στο επίπεδο του κινήματος παραμένει διασπαστική και σεχταριστική, πολεμική σε κάθε άλλη δύναμη, χωρίς καμιά δυνατότητα να συμβάλει στην ενιαιομετωπική δράση του κινήματος και την απόκρουση της καπιταλιστικής και κυβερνητικής επίθεσης, και στο επίπεδο της πολιτικής πρότασης εξουσίας, παραπέμπει τα πράγματα σε κάποιο μακρινό μέλλον.

Οι καπιταλιστική κρίση βαθαίνει ακόμα περισσότερο και αγκαλιάζει χώρες οι οποίες ήταν εκτός της κρίσης. Η ύφεση εξαπλώνεται στην Ευρωζώνη, στον πυρήνα της. Στην Ελλάδα, για 6 συνεχόμενη χρονιά, ζούμε τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης και της ύφεσης. Η εργατική τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της. Οι καπιταλιστές για να ξεπεράσουν την κρίση τους είναι αναγκασμένοι να περάσουν σαν οδοστρωτήρας πάνω από τα εργατικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, 100 και πλέον χρόνων. Ο καπιταλισμός δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, οι καπιταλιστές για να ξεπεράσουν την κρίση τους σπρώχνουν την εργατική τάξη στην εξαθλίωση και τον αφανισμό.

Παρόλα αυτά οι καπιταλιστές δεν μπορούν να ξεπεράσουν την κρίση τους και βρίσκονται διαρκώς μπροστά σε νέα αδιέξοδα. Από εδώ και στο εξής, πρέπει να αναμένουμε μια ακόμα πιο λυσσασμένη επίθεση στα εργατικά, κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα. Οι ΕΡΤ θα πολλαπλασιαστούν, όπως και ο τρόπος που την έκλεισαν. Κάθε εργοστάσιο και επιχείρηση, κάθε δημόσιος οργανισμός θα είναι και μια εν δυνάμει ΕΡΤ.

Μόνη άμεση προοπτική είναι η γενικευμένη καταστροφή,το ξεπούλημα των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών και του δημόσιου πλούτου συνολικά στους κεφαλαιοκράτες, οι μαζικές απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η απλήρωτη εργασία, η αύξηση της φορολόγησης για την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων της Τρόικας, η λήψη νέων μέτρων τα οποία θα συμπεριλάβουν την εκ νέου μείωση των μισθών και συντάξεων και τη λεηλασία των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων αλλά και των ιδιωτικών καταθέσεων, η μετατροπή της χώρας σε μια μεγάλη ειδική οικονομική ζώνη στην οποία θα βασιλεύει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Απέναντι στην προοπτική της γενικευμένης καταστροφής, η εργατική τάξη, η φτωχή αγροτιά, οι αυτοαπασχολούμενοι και επαγγελματίες που καταστρέφονται και γίνονται εργάτες ή άνεργοι, η νεολαία, έχουν συμφέρον να παλέψουν για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά, με γενική πολιτική απεργία διαρκείας. Η κυβέρνηση Σαμαρά τρεκλίζει κάτω από το βάρος των εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων. Τώρα είναι η ώρα της οργάνωσης της εργατικής και λαϊκής πάλης, για το γκρέμισμα της κυβέρνησης Σαμαρά!

Η πάλη των εργατών πρέπει να κατατείνει στο να αναδείξουν μια δική τους κυβέρνηση η οποία θα καταργήσει τους αντεργατικούς νόμους και τα μνημόνια, θα διαγράψει το Δημόσιο χρέος (εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία) και μαζί τα χρέη των εργατικών και φτωχών νοικοκυριών, θα κρατικοποιήσει χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο τις τράπεζες, τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Θα αξιοποιήσει και θα αναπτύξει παραγωγικά προς όφελος της εργατικής τάξης τον πλούτο της χώρας –έξω από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους περιορισμούς που επιβάλουν– θα δώσει δουλειά με δικαιώματα σε όλους, θα ικανοποιήσει τα αιτήματα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, Θα διαλύσει τις φασιστικές και ναζιστικές οργανώσεις. Με ενιαίο εργατικό μέτωπο και το σύνθημα-στόχο της εργατικής κυβέρνησης να δώσει η εργατική τάξη την απάντηση που ταιριάζει στους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες, στους καπιταλιστές συνολικά και στο πολιτικό τους προσωπικό!

Η συγκρότηση της «Συμπόρευσης» δυνάμεων και αγωνιστών, αποτέλεσε ελπίδα για πολλούς κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές του κινήματος. Ελπίδα η οποία δεν πρέπει να διαψευστεί. Ο μόνος τρόπος γι αυτό είναι να αναλάβει δράση στην κατεύθυνση του ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου με το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης. Με αυτή την πολιτική πρέπει άμεσα να πάρει την πρωτοβουλία και να απευθυνθεί σε όλες τις δυνάμεις που έχουν αναφορά στην εργατική τάξη με το πρόγραμμα των 6 σημείων, για την υιοθέτησή και την διεκδίκησή του από το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα στην κατεύθυνση της άμεσης ανατροπής της κυβέρνησης Σαμαρά κάτω από το βάρος των αγώνων, και για την έναρξη της υλοποίησής του από μια εργατική κυβέρνηση! Μόνο μια τέτοια ενιαιομετωπική πολιτική μπορεί να είναι αποτελεσματική, να δώσει ώθηση στις διεκδικήσεις, να ενοποιήσει τους αγώνες και να τους καταστήσει αποτελεσματικούς. Μια τέτοια πολιτική μπορεί να αναπτερώσει τις ελπίδες της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού. Μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να υπάρξει ως αυτοτελής εργατική πολιτική, χωρίς να άγεται ούτε να φέρεται από ξένα συμφέροντα, να μην είναι επιρρεπής και ευάλωτη, χωρίς δηλαδή να υπόκειται σε χειραγωγήσεις. Η πρόταση για την από κοινού υλοποίηση του προγράμματος των 6 σημείων της «Συμπόρευσης» πρέπει να απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, σε ανένταχτους αγωνιστές του κινήματος. Πρέπει να απευθύνεται στην εργατική τάξη, στους άνεργους, στη νεολαία, στη φτωχή αγροτιά, στον εργαζόμενο και εκμεταλλευόμενο λαό. Δηλαδή, σε όλους όσους έχουν συμφέρον από την υλοποίηση αυτού του προγράμματος αιχμές του οποίου είναι η καταγγελία του μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων, η κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων, η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, ο σχεδιασμός της οικονομίας με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Η Έξοδος από το ευρώ και η αποδέσμευση από την ΕΕ.
Το πρόγραμμα των 6 σημείων αποτελεί μια επαρκή βάση για την σύμπτυξη ενιαίου εργατικού πολιτικού μετώπου, για την υλοποίησή του από ένα σύνολο δυνάμεων από τη θέση της κυβερνητικής εξουσίας, σαν εργατική κυβέρνηση, η οποία αποτελεί την μοναδική κυβέρνηση η οποία μπορεί να ξεκινήσει την υλοποίησή του.

Κάτω η αστική κυβέρνηση του Σαμαρά και των λοιπών αστικών δυνάμεων! Έξω η Τρόικα- Διαγραφή του δημόσιου χρέους!

Ενιαίο Εργατικό Πολιτικό μέτωπο-Εργατική κυβέρνηση!

Κομμουνιστική οργάνωση ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ