RSS

Category Archives: Λίστα Λανγκάρντ

Ανοιχτή Επιστολή Γυναικών Δημοσιογράφων για την υπεράσπιση της Ζωής Κωνσταντοπούλου (και ένα σχόλιο)

Σχόλιο Κόκκινου Τύπου: Όπως είναι γνωστό στους αναγνώστες του ιστολογίου, αποφεύγουμε τον σχολιασμό κειμένων που προέρχονται από πολιτικούς ή εργατικούς φορείς, όποτε τα αναδημοσιεύουμε, χάριν της ενημέρωσης και του διαλόγου ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της αριστεράς. Εξαίρεση, αποτελεί η παρούσα επιστολή που δημοσιεύουμε στη συνέχεια.

Αν και είναι σωστή η διαπίστωση για την προσδοκώμενη υιοθέτηση της “θεωρίας των δύο άκρων” από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας (έστω κι αν το ένα “άκρο” είναι η “αριστερά” του ΣΥΡΙΖΑ), δεν μπορεί να μένει ασχολίαστο το παιχνίδι της παραπλάνησης από τα καθεστωτικά ΜΜΕ (με τη λίστα Λανγκάρντ εν προκειμένω) που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας εδώ και μήνες. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και η εν λόγω βουλευτής έχουν συμβάλει κατά μείζονα τρόπο σε αυτό.

Καμία “διαστρέβλωση του πολιτικού λόγου της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν υπάρχει. Αντίθετα, είναι η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ που έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τις όποιες ριζοσπαστικές διακηρύξεις έκανε προεκλογικά, προκειμένου να διαχειριστεί την αστική εξουσία. Όσο για την “απαξίωση του κοινοβουλευτικού ελέγχου”, λες και είναι αυτό το ύψιστο ζήτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία, παραπέμπουμε σε παλαιότερη ανάρτηση σχετικά με την στάση των κομμουνιστών απέναντι στο αστικό κοινοβούλιο που βέβαια, ουδεμία σχέση έχει με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακολουθεί η  επιστολή που λάβαμε από το Σωματείο Εργαζομένων ΜΜΕ Λέσβου:

Ανοιχτή Επιστολή Γυναικών Δημοσιογράφων

Εδώ και μήνες παρακολουθούμε μια συντονισμένη επιχείρηση απαξίωσης της βουλευτού του Σύριζα, Ζωής Κωνσταντοπούλου: επιλεκτικές «διαρροές» στα μέσα ενημέρωσης αποσπασμάτων των διαλόγων της προανακριτικής για τη λίστα Λαγκάρντ, μονομερή ρεπορτάζ, απαξιωτικά σχόλια για την προσωπικότητά της και τη μέθοδο εργασίας της ως νομικού και μέλους της επιτροπής (πρόσφατα την αποκάλεσαν “θηλυκό Ιαβέρη” αλλά και “χυδαίο υποκείμενο”). Αποκορύφωμα αυτής της επιχείρησης το σεξιστικό άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής, όπου – στη χυδαιότερη ως τώρα εκδοχή της- παρουσιάζεται η θεωρία των δύο άκρων. Η μαχητική βουλευτίνα της Αριστεράς εξισώνεται με τον ναζιστή Ηλία Κασιδιάρη. Από την άρρωστη αυτή εξίσωση προκύπτει «το ερμαφρόδιτο τέρας Ζωή Κασιδιάρη»!

Ως επαγγελματίες δημοσιογράφοι και μαχόμενες γυναίκες στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, θεωρούμε απαράδεκτη τη στράτευση συναδέλφων μας σε αυτή την πρωτοφανή επιχείρηση: στοχεύει στην πολιτική εξόντωση μιας μάχιμης νέας βουλευτίνας και, εντέλει, στη διαστρέβλωση του πολιτικού λόγου της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την απαξίωση του κοινοβουλευτικού ελέγχου. 

Καταδικάζουμε δημόσια τον λαϊκισμό, τη βαρβαρότητα και την ανηθικότητα αυτού του «δημοσιογραφικού» λόγου. Καταδικάζουμε τα ρεαλιστικά και τα μεταφορικά (αλλά εξίσου βίαια και εξίσου τρομακτικά) χαστούκια που δίνουν σε βουλευτίνες οι όποιοι Κασιδο-Πρετεντέρηδες. Καλούμε τα Διοικητικά Συμβούλια των Ενώσεών μας να πάρουν δημόσια θέση, να μην νομιμοποιήσουν, τουλάχιστον ηθικά, την έκπτωση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, να υπερασπιστούν τους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας και να προστατεύσουν το κύρος του κλάδου μας.

Πόπη Χριστοδουλίδου μέλος Δ.Σ ΕΔΟΕΑΠ, πρόεδρος του ΤΥΠ

Δήμητρα Κουντή μέλος Δ. Σ ΕΣΗΕΑ

Αλεξάνδρα Χρηστακάκη μέλος Δ.Σ ΠΟΕΣΥ

Μιμή Τουφεξή, πρόεδρος Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕA

Ντίνα Δασκαλοπούλου
Κατερίνα Κατή

Ευγενία Λουπάκη

Λίνα Γιάνναρου

Ντέπυ Γκολεμά

Ματίνα Παπαχρηστούδη

Τζώρτζια Κοντράρου

Αφροδίτη Τζιαντζή

Φωτείνη Λαμπρίδη

Νινέτα Βιδάλη

Ελεάννα Ροζάκη

Λαμπρινή Χ. Θωμά

Αγγέλα Νταρζάνου

Δώρα Σαρρή

Ελευθερία Αλαβάνου 

Τζούλι Τσίγκα

Χριστίνα Βίδου 

Αννα Σαμπατακάκη 

Ελένη Βασιλάκη

Ντάνι Βέργου

Χριστίνα Παπασταθοπούλου

Ανθή Παζιανού, γραμματέας ΔΣ Σωματείου Εργαζομένων ΜΜΕ Λέσβου

Αλίκη Μάτση

Δήμητρα Κακαουνάκη

Μαρία Δήμα

Ελένη Γκρούη

Βίκυ Καπετανοπούλου

Αθηνά Κουφοπάνου

Θεοδώρα Αγουρίδου

Μαρία Λούκα

Βασιλική Σιούτη

Ιωάννα Ηλιάδη

Γεωργία Φάσσου

Κατερίνα Μπακιρτζή

Σταυρούλα Πουλημένη

Ανζελίκ Κουρούνις

Ειρήνη Προμπονά

Μάγδα Κλαυδιανού

Advertisements
 

Φάτε μάτια λίστες…

Πέσαμε έξω όταν γράφαμε ότι το CD με τη λίστα Λαγκάρντ δε θα ‘ρθει από τη Γαλλία; Εν μέρει ναι, εν μέρει όχι. Το CD ήρθε μόνο επειδή ήταν πολιτικά αξιοποιήσιμο, για να κάνει το πολιτικό σύστημα μια τζάμπα επίδειξη κάθαρσης και ταυτόχρονα να διασώσει και να στηρίξει τον Βενιζέλο. Αν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, η λίστα δε θα ερχόταν, δεδομένου ότι από το γαλλικό Ανώτατο Δικαστήριο έχει κηρυχθεί παράνομη και απαγορεύεται η χρήση της. Βρήκαν τη διαφορά από το αρχικό CD, διαπίστωσαν ότι αφορούσε την οικογένεια Παπακωνσταντίνου και προχώρησαν.

Και γιατί ν’ αποκλείσουμε ότι η αφαίρεση των ονομάτων των εξαδέλφων Παπακωνσταντίνου έγινε μεταγενέστερα, προκειμένου να τον μετατρέψουν σε αποδιοπομπαίο τράγο, όπως ισχυρίζεται ο Παπακωνσταντίνου; Στο θαυμαστό κόσμο της αστικής πολιτικής τίποτα δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί. Ομως, ο Παπακωνσταντίνου δεν είναι καθόλου πιστευτός στον βασικό του ισχυρισμό. Και μόνο το γεγονός ότι «έχασε» το αρχικό CD, αυτό που με τόσο κόπο υποτίθεται ότι είχε αποκτηθεί, μας κάνει να μην πιστεύουμε τίποτα απ’ όσα λέει.
Ναι –λέει ο αντίλογος της περασμένης Τετάρτης– αλλά το στικάκι που είχε πάρει μαζί του ο Βενιζέλος αντιγράφτηκε σε μεταγενέστερο χρόνο απ’ αυτόν που το παρέδωσε ο Παπακωνσταντίνου στον Διώτη. Αρα, ο Διώτης την έκανε τη δουλειά.
Σημεία και τέρατα ακούγονται από την Πέμπτη στα ΜΜΕ. Δημοσιογράφοι που δεν ξέρουν την τύφλα τους εμφανίζονται πλέον και ως ειδικοί της πληροφορικής. Η ημερομηνία που φέρει ένα μέσο αποθήκευσης και η ημερομηνία που φέρει ένα αρχείο αποθηκευμένο σ’ αυτό το μέσο μπορεί εύκολα να αλλαχτεί, αν κανείς αλλάξει το ρολόι του υπολογιστή, κάνει το φορμάρισμα του αποθηκευτικού μέσου ή την αποθήκευση του αρχείου και μετά ξαναγυρίσει το ρολόι στη σωστή ημερομηνία. Μια σειρά «σπασμένα» προγράμματα, για να μπορέσουν να εγκατασταθούν, απαιτούν αυτή την αλλαγή του ρολογιού. Ασε που στα PC πάρα πολλές φορές αποσυντονίζονται οι ρυθμίσεις και δείχνουν λάθος ημερομηνίες.

Ο Παπακωνσταντίνου, βέβαια, την Τετάρτη και Πέμπτη πήρε μια βαθιά ανάσα, αφού από τη μια μπήκε δίπλα του στο κάδρο ο Διώτης, ενώ από την άλλη οι ξαδέρφες του προσκόμισαν αποδείξεις που λένε πως θα μπορούσαν να έχουν εκατό φορές περισσότερα λεφτά στο λογαριασμό τους στην HSBC, οπότε το κακούργημα της νόθευσης εγγράφου μετατρέπεται σε πλημμέλημα.

Και γιατί την «κασκαρίκα» να μην την έκανε ο Βενιζέλος και απλά οι άνθρωποί του δεν πρόσεξαν την ημερομηνία; Κι αυτό σωστό, που λέει και το ανέκδοτο, όμως αν συνεχίσουμε έτσι δε θα βγάλουμε άκρη. Αλλωστε, οι επόμενες μέρες θα είναι γεμάτες με τέτοια σενάρια. Σελίδες εφημερίδων θα γεμίσουν, ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές θα αναλώσουν το χρόνο τους, ειδικοί και «ειδικοί» θα παρελάσουν από τις στήλες, τα μικρόφωνα και τα «παράθυρα» και θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε ο ελληνικός λαός να εγκλωβιστεί στη λογική της λιστομαχίας και στους καφενέδες να συζητούν μόνο για το ποιος έκανε τη «δουλειά», ποιοι ήξεραν και ποιοι πρέπει να παραπεμφθούν σε προανακριτική επιτροπή.

Ας μείνουμε, λοιπόν, στα ουσιώδη.

Ο Παπακωνσταντίνου είναι ένας τελειωμένος πολιτικός που αποφάσισαν να τον ρίξουν στην αρένα, πρώτο για να δείξουν ότι τάχα κάτι αλλάζει και οι πολιτικοί στέλνονται πλέον και στη φυλακή και δεύτερο για να βγάλουν λάδι τον Βενιζέλο (όσο μπορούν, τέλος πάντων).

Αυτό είναι το κύριο μέλημα του Σαμαρά, γιατί ο Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ είναι ο αδύναμος κρίκος της συγκυβέρνησης, καθώς βάλλεται και από Πασόκους (Λοβέρδος, Μόσιαλος, παλιοί σημιτικοί, οσονούπω και από τη Διαμαντοπούλου), ενώ δεν έχει πλέον κανένα κοινωνικό έρεισμα και δε θα μπορέσει ν’ αποκτήσει όσο θα συμμετέχει στην κυβέρνηση. Ο Σαμαράς πρέπει να κρατήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της συγκυβέρνησης όσο περισσότερο μπορεί και μετά θα δει τι θα κάνει. Ετσι κι αλλιώς, υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Βενιζέλος είναι όμηρός του, αλλά κι αυτός είναι όμηρος του Βενιζέλου, γιατί χωρίς αυτόν πέφτει από την κυβέρνηση.

Στον Παπακωνσταντίνου πρόσφεραν μια αθώωση μετά τη διαπόμπευση. Γιατί το κατηγορητήριο είναι της πλάκας. Νόθευση εγγράφου σε βαθμό κακουργήματος (έστω κι αν έμενε μέχρι το τέλος το κακούργημα). Εστω κι αν η νόθευση αποδειχτεί, έστω κι αν μ’ ένα νομικό σάλτο παρακάμψουν την παραγραφή, ποιο είναι το έγγραφο που νοθεύτηκε; Πού είναι το αρχικό CD για να γίνει σύγκριση; Και από πότε αποτελεί έγγραφο κάτι το οποίο δεν παραλήφθηκε επίσημα και δεν πήρε αριθμό πρωτοκόλλου; Μπορεί ο Παπακωνσταντίνου να μην τα λέει τώρα αυτά (και πολλά ακόμη νομικά επιχειρήματα), γιατί επιμένει ακόμη σε μια πολιτική υπεράσπιση του εαυτού του, όταν όμως τον παραπέμψουν στο Ειδικό Δικαστήριο του άρθρου 86 του συντάγματος (πόσω μάλλον σ’ ένα κοινό ποινικό δικαστήριο), θα έχει δίπλα του μια κουστωδία «βαρβάτων» ποινικολόγων που θ’ αναπτύξουν τέτοια επιχειρηματολογία που δύσκολα θα μπορεί να την παρακάμψει ένα δικαστήριο.

Αλλωστε, ο Παπακωνσταντίνου θα κατηγορηθεί ότι νόθευσε μια λίστα χωρίς ν’ αποσκοπεί σε οικονομικό όφελος δικό του ή των συγγενών του, αλλά για λόγους εντυπώσεων. Και στο κάτω-κάτω, δεν είναι μέλος της 17Ν, του ΕΑ ή της ΣΠΦ για να φανεί ανάλγητο απέναντί του το όποιο δικαστήριο.

Περίμενε, άραγε, το τρίο ξεφτίλα της συγκυβέρνησης ότι τα υπόλοιπα κόμματα θ’ ακολουθούσαν αυτή τη γραμμή, περιοριζόμενα μόνο στον Παπακωνσταντίνου; Δεν το νομίζουμε κι αυτό αποδεικνύεται και από την ταχύτητα που αντέδρασε το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά ο Βενιζέλος στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Εδειξε να την περιμένει και είχε έτοιμη την απάντηση, που ήταν μια αντεπίθεση σε στιλ «επαναλαμβάνεται το βρόμικο 89».

Περιμένει μήπως ο Βενιζέλος να επανασυσπειρώσει το ΠΑΣΟΚ, όπως έκανε το 1990 ο Παπανδρέου; Αν το περιμένει, είναι αφελέστατος. Απλά δεν έχει άλλη επιλογή. Κι επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, περνά σε σκληρή επίθεση κατά του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Τσίπρα κι ό,τι βγάλει.

Αλλωστε, μ’ αυτή την επίθεση και με τη βοήθεια που του προσφέρουν οι άλλοι δύο του τρίο ξεφτίλα προσπαθεί ν’ αποφύγει τη συζήτηση για τη δική του συμπεριφορά. Γιατί με τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι φεύγοντας από το υπουργείο πήρε μαζί του το στικάκι. Πώς κατηγορεί τον Παπακωνσταντίνου για νόθευση εγγράφου, όταν αυτό το έγγραφο δεν παρέμεινε στο υπουργείο, αλλά το πήρε ο Βενιζέλος στο σπίτι του;

Υπάρχουν, όμως, και άλλα ράμματα για τη γούνα του. Είχε ή όχι συμφωνήσει με τον Διώτη, ότι η λίστα είναι παρανόμως κτηθέν μέσο, το οποίο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί; Ο Διώτης έχει πει και κάτι άλλο σε συνέντευξή του στον Τράγκα (Crash, Oκτώβρης 2012). Οτι η ίδια η λίστα φαινόταν ότι προερχόταν από μυστικές υπηρεσίες. Αρα ήταν εντελώς άχρηστη για νόμιμη χρήση. Κι αυτό αποτελεί ένα επιπλέον υπερασπιστικό επιχείρημα για την απαλλαγή του Παπακωνσταντίνου από την κατηγορία της νόθευσης εγγράφου. Ο Παπακωνσταντίνου, βέβαια, θα παραπεμφθεί, γιατί αλλιώς θα ξεφτιλιστούν όλοι οι άλλοι, όμως εμείς μιλάμε για την τελική έκβαση της υπόθεσης.

Πέρα από την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προτείνει παραπομπή σε προανακριτική και του Βενιζέλου (όχι όμως και του Παπανδρέου), είχαμε και τη συμμαχία του κόμματος Καμμένου με τους νεοναζί, που κάνουν ρελάνς και προτείνουν παραπομπή και του Παπανδρέου και του Παπαδήμου. Ομως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει και πολλούς σκεπτικιστές στο εσωτερικό του, που φοβούνται ότι αν το παρατραβήξουν μπορεί να πάθουν τη συντριβή που είχε πάθει ο τέως ενιαίος Συνασπισμός το 1990-91. Προτείνουν, λοιπόν, όσο γίνεται πιο γρήγορη απεμπλοκή απ’ αυτή την υπόθεση.

Ολα τα φώτα πλέον πέφτουν στη μέρα της ψηφοφορίας, που μάλλον θα γίνει την ερχόμενη Πέμπτη. Τη συγκυβέρνηση την απασχολεί ο κίνδυνος διαρροών από βουλευτές της ΝΔ, που μπορεί να δημιουργήσουν καμιά έκπληξη στις κάλπες για Βενιζέλο και Παπανδρέου. Γι’ αυτό δεν αποκλείεται να δούμε να στήνονται κάλπες ανά κομματική πρόταση και όχι ανά πρόσωπο, ώστε να ελέγχονται οι βουλευτές σε ποια κάλπη θα ψηφίσουν. Επιλογή που, αν γίνει, θα θυμίζει τα γαλάζια και ροζ ψηφοδέλτια της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας το 1985.


Και κάτι τελευταίο προς το παρόν (στο ζήτημα δυστυχώς θα χρειαστεί να επανέλθουμε). Αν ήθελαν να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή δεν χρειάζονταν καμιά λίστα για να τη χρησιμοποιήσουν ως μέσο εκβιασμού φοροφυγάδων. Θα μπορούσαν με αυστηρούς φορολογικούς ελέγχους να το πετύχουν. Δεν οργανώνουν αποτελεσματικό κυνήγι της φοροδιαφυγής, γιατί οι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες δεν είναι κάποιοι «μικρομεσαίοι» (που κι αυτοί φοροδιαφεύγουν), αλλά τα μεγάλα τζάκια της ελληνικής αστικής τάξης.

Πηγή: Κόντρα

 

Η λίστα Λαγκάρντ και «Η εξαδέλφη Μπέττυ»

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η λίστα, της λίστας,
τη λίστα, ω γλίτσα!

Πρώτο: Το Κολοσσαίο παραμένει Κολοσσαίο ακόμα κι όταν στην αρένα του ρίχνονται οι μέχρι χτες πραιτοριανοί του. Μάλιστα, όσο λιγότερος είναι ο «άρτος» για το λαό, τόσο περισσότερο έχουν ανάγκη οι άρχοντες του Κολοσσαίου να καταφεύγουν στα θεάματα. Οσο φουντώνει η οργή του λαού τόσο περισσότερο οι άρχοντες καταφεύγουν στα θεάματα για τον εξευμενισμό του πλήθους. Και τι πιο «καθαρτήριο» θέαμα, τι πιο «εξαγνιστική» παράσταση για τους δήμιους και τους πραίτορες από την εικόνα ενός πραιτοριανού – δήμιου που τον ρίχνουν στα θηρία οι ίδιοι οι πραίτορες, οι ίδιοι οι δήμιοι.
Αιώνες τώρα, αυτός είναι ένας από τους τρόπους για να αναπαράγεται το Κολοσσαίο. Η πολιτική του και η ηθική του. Αν χρειαστεί και όποτε χρειαστεί «τρώει» και κάποιους από τους δικούς του. Γιατί το θέμα, τελικά, είναι να βγαίνουν «καθαροί» οι άρχοντες του Κολοσσαίου. Να μπορούν να παριστάνουν τους «άτεγκτους». Κάποιες φορές η θυσία ενός πραιτοριανού καθίσταται αναγκαία προϋπόθεση ώστε να συνεχιστεί ο κανιβαλισμός. Η απανθρωπιά. Η σφαγή και η βαρβαρότητα. Και μάλιστα στο όνομα της «δικαιοσύνης».

*
Δεύτερο: Η σαπίλα, η βρωμιά, η δυσωδία του Κολοσσαίου αναγκάζουν τα προπαγανδιστικά του θεωρεία να αναπροσαρμόζουν την τακτική τους. Αλλοτε η προπαγάνδα τους ισχυρίζεται πως όποιος μιλά για την «Κόπρο» που βασιλεύει στα υπόγεια και στα σαλόνια του Κολοσσαίου, τότε επιδίδεται στο αδίκημα της «ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής». Ως εκ τούτου, με το θράσος εκείνων που κολυμπάνε στα σκατά αλλά καμώνονται τους «πεντακαθαρίδηδες», υποκρίνονται τους «θιγμένους». Βαφτίζουν την αποκάλυψη της χυδαιότητάς τους «λαϊκισμό». Ενίοτε, δε, μοιράζουν εξυπνάδες του τύπου «όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα»…
Αλλες φορές, όπως τώρα, όταν η πολιτική βρωμιά, η σαπίλα και η δυσωδία δεν κρύβονται με τίποτα, τα ίδια προπαγανδιστικά μαγειρεία μετατρέπουν την ανάγκη σε φιλοτιμία. Δηλαδή, αναγνωρίζουν την ύπαρξή της. Ομως, ταυτόχρονα, πασχίζουν να προωθήσουν τη θεωρία της «αποπολιτικοποίησης» αυτής της πολιτικής βρωμιάς. Θέλουν να λένε ότι η πολιτική της αρπαγής, η πολιτική της λοβιτούρας δεν έχει πολιτική αναφορά και προέλευση. Την υποβαθμίζουν και την παρουσιάζουν σαν μια «ποινικού τύπου παραβατικότητα», με αυστηρά, μάλιστα, εξατομικευμένα χαρακτηριστικά. Θέλουν να κουκουλώσουν την πολιτική βρωμιά, λέγοντας ότι δεν προκύπτει, ούτε καν σχετίζεται με την πολιτική υπόσταση του δράστη, αλλά το πολύ πολύ με τα ατομικά του χαρακτηριστικά, και τούτο ανεξαρτήτως της βρώμικης πολιτικής που αυτός υπηρετεί!
*
Τρίτο (ως συνέχεια του προηγούμενου): Μας λένε ότι η υπόθεση Τσουκάτου – Χριστοφοράκου αφορά τον Τσουκάτο ως άτομο και όχι ως δεξί χέρι ενός πρωθυπουργού και εκπρόσωπο ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος. Η υπόθεση Μαντέλη – «Ζήμενς» αφορά τον Μαντέλη ως άτομο και όχι ως υπουργό και γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου. Η υπόθεση Τσοχατζόπουλου – υποβρύχια αφορά τον Τσοχατζόπουλο ως άτομο και όχι ως αστικό πολιτικό οικοδόμημα. Τα «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του», οι «κουμπάροι», τα «δομημένα ομόλογα», τα «αναψυκτήρια», τα Βατοπέδια, τα ξεπουλήματα της ΑΓΕΤ σε τύπους όπως ο Παντσαβόλτα (που μπροστά του ο εμφανιζόμενος σαν «σωτήρας» του Παναθηναϊκού, ο Τσάκας, μοιάζει με ιεραπόστολο) κ.ο.κ., αφορούν, μας λένε, κάποια πρόσωπα, αλλά – προς Θεού – δεν αφορούν την πολιτική που προωθούν αυτά τα πρόσωπα (και που τέτοια που είναι αυτή η πολιτική πάντα θα υπάρχουν και τέτοια πρόσωπα πρόθυμα να την προωθήσουν).
Παρομοίως μας λένε ότι η υπόθεση Παπακωνσταντίνου τελειώνει στον Παπακωνσταντίνου και ότι ουδεμία σχέση έχει με την πολιτική των «Παπακωνσταντίνου». Αμ δε… Αλλωστε, έτσι κι αλλιώς το θέμα το πολιτικό προφανώς και δεν εξαντλείται γύρω από τις «εξαδέλφες» του κυρίου Παπακωνσταντίνου. Ομοίως, και το ηθικό. Διότι αν υπάρχει ηθικό ζήτημα με τις «εξαδέλφες» του κυρίου πρώην υπουργού αυτό κι αν είναι πολιτικό… Οποιος, εντούτοις, επιλέγει να «ηθικολογεί» άνευ πολιτικού νοήματος περί των «εξαδέλφων» του Παπακωνσταντίνου, δεν έχει παρά να αναμετρηθεί με τον Μπαλζάκ. Ας ξεκινήσει μάλιστα το διάβασμα από το «Η εξαδέλφη Μπέττυ». Κι ας έρθει μετά να μιλήσουμε για το πόσο («μη»!) πολιτικό είναι το ζήτημα των ηθών της καλής αστικής μας κοινωνίας…
*
Τέταρτο: Σύμφωνα με τους αρχαγγέλους της «κάθαρσης» (!) τρία είναι τα πιθανά ενδεχόμενα που πασχίζουν να μας σερβίρουν για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ: Είτε ότι πρόκειται για έκφραση κτηνώδους αλαζονείας του Παπακωνσταντίνου («έκανε ό,τι έκανε εφαρμόζοντας την τακτική του δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν»), είτε για κτηνώδη ανοησία («έκανε ό,τι έκανε νομίζοντας ότι δε θα βγουν στη φόρα»), είτε για κτηνώδη προβοκάτσια («δεν έκανα τίποτα, είναι όλα στημένα», όπως λέει ο ίδιος). Μόνο που υπάρχει και ένα τέταρτο ενδεχόμενο, για το οποίο δε μιλούν καθόλου. Και δεν το αναφέρουν διότι δεν πρόκειται για ενδεχόμενο, αλλά για βεβαιότητα:
Η βεβαιότητα είναι ότι η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ συνιστά εκδήλωση και έκφραση της κτηνώδους κατάχρησης εξουσίας στο πλαίσιο μιας κτηνώδους εξουσίας!
Και συγκεκριμένα:
α) Είναι αυτή η κτηνώδης εξουσία που εξασφαλίζει σε μια χούφτα πλουτοκράτες να διακινούν δισεκατομμύρια σε τράπεζες και φορολογικούς παραδείσους, τα οποία είτε «νόμιμα και ηθικά» είτε παράνομα, είναι βγαλμένα από τον ιδρώτα και τους κόπους ενός λαού που λιμοκτονεί και που βλέπει τον πλούτο που παράγει να τον σφετερίζονται οι άρχοντες του καπιταλιστικού Κολοσσαίου.

β) Είναι αυτή η κτηνώδης εξουσία που χειρίστηκε όπως χειρίστηκε τη λίστα Λαγκάρντ, την ίδια ώρα που από τη μια δίνει 200 δισ. ευρώ «ενισχύσεις» στους τραπεζίτες και από την άλλη ρίχνει τα 9/10 του λαού στη φτώχεια.

γ) Είναι αυτή η κτηνώδης εξουσία που χειρίστηκε όπως χειρίστηκε τη λίστα Λαγκάρντ, την ίδια ώρα που από τη μια παρέχει αφορολόγητο πετρέλαιο στους εφοπλιστές και από την άλλη έχει ρίξει τα 8/10 του πληθυσμού στην παγωνιά και στην αιθαλομίχλη.

δ) Είναι αυτή η κτηνώδης εξουσία που χειρίστηκε όπως χειρίστηκε τη λίστα Λαγκάρντ, την ίδια ώρα που από τη μια μειώνει στους κεφαλαιοκράτες τη φορολογία κατά 7% και από την άλλη στέλνει στο φορολογικό απόσπασμα το σύνολο του λαού.

ε) Είναι αυτή η κτηνώδης εξουσία που χειρίστηκε όπως χειρίστηκε τη λίστα Λαγκάρντ, την ίδια ώρα που από τη μια παρέχει φοροασυλία σε μεγαλοφοροφυγάδες και «οφ σορ», που «κουρεύει» μισθούς, συντάξεις, Ταμεία, ζωές, και από την άλλη «κατσαδιάζει» το λαό για τη φορολογική του «ασυνειδησία» (!) και τον έχει μετατρέψει σε συλλέκτη αποδείξεων από τα… ψιλικατζίδικα.
*
Εν κατακλείδι – και τούτο ανεξαρτήτως της έκβασης των διερευνώμενων πλευρών και των πραγματικών δεδομένων της υπόθεσης της λίστας Λαγκάρντ:
Παιδιά αυτού του καπιταλιστικού – και ως εκ τούτου ληστρικού – Κολοσσαίου είναι και τα πάσης φύσεως «τρωκτικά», αλαζόνες, καταχραστές, που τον υπηρετούν.
Στο ερώτημα «πόση επιείκεια αρμόζει» σε όλους αυτούς, υπάρχει μια και μοναδική αρμόζουσα απάντηση: Οση ακριβώς και στον πατροκτόνο που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου με την αιτιολογία ότι έμεινε… ορφανός.
Ολοι αυτοί όχι μόνο δεν είναι αθώοι… λόγω καπιταλισμού, αλλά είναι δυο φορές ένοχοι γιατί ως πολιτικοί εκπρόσωποι του καπιταλισμού γνωρίζουν πολύ καλά ποια είναι η «Κόπρος» που διαχειρίζονται, ακόμα κι όταν δεν είναι βουτηγμένοι οι ίδιοι στις λάσπες της μέχρι το λαιμό.
Που σημαίνει ότι το καθεστώς της διαφθοράς, της αρπαχτής, της πολιτικής δεσποτείας είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό, αλλά αυτό ουδόλως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπερασπιστικό άλλοθι από τα λαμόγια ενάντια στην «κακούργα καπιταλιστική κοινωνία».
Τα λαμόγια είναι λαμόγια. Τα αρπακτικά είναι αρπακτικά. Τα τρωκτικά είναι τρωκτικά. Οι πολιτικοί απατεώνες είναι απατεώνες. Και τους αρμόζει, σε προσωπικό, δικαστικό, κοινωνικό επίπεδο, κάθε ποινή, τιμωρία και καταισχύνη. Το εύλογο και απολύτως δικαιολογημένο αίτημα της τιμωρίας των ενόχων για τα σκάνδαλα δεν πρέπει, όμως, να συσκοτίζει και να θολώνει την κριτική ικανότητα εντοπισμού της πηγής των σκανδάλων, της δυσωδίας και της πολιτικής σατραπείας που περιβάλλει τους φορείς τους. Και η πηγή των σκανδάλων ξεκινάει από τη βάση, από την ταξική βάση, του Κολοσσαίου.
Αυτός είναι και ο λόγος που το ταξικό Κολοσσαίο δεν «καθαρίζεται». Δεν «ξεβρωμίζεται». Η βρωμιά του μπορεί να εξαλειφθεί μόνο εκ βάθρων. Μόνο με την εκθεμελίωση του Κολοσσαίου. Μόνο με την ανατροπή του και με τη συντριβή του από την ίδια του τη βάση.