RSS

Category Archives: ΛΑΡΚΟ

Επίθεση των ΜΑΤ στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ – Καταγγελία του ΠΑΜΕ


Με δακρυγόνα επιτέθηκαν τα ΜΑΤ στους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ όταν επιχείρησαν να προχωρήσουν σε συμβολικό αποκλεισμό της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι, στο πλαίσιο 4ωρης στάσης εργασίας τους από τις 12 μεσημέρι, προχώρησαν σε συμβολικό αποκλεισμό της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας στο ύψος του Μαρτίνου, μαζί με φορείς της περιοχής. Δεκαπέντε λεπτά αφού έκλεισαν την Εθνική Οδό, ο επικεφαλής των ΜΑΤ έδωσε εντολή στις 6 διμοιρίες να απωθήσουν τους διαδηλωτές με δακρυγόνα. Ακολούθησαν συμπλοκές με τα ΜΑΤ να επιτίθενται στους συγκεντρωμένους, ενώ σημειώθηκαν αρκετοί τραυματισμοί.
Οι εργαζόμενοι αντιδρούν στη συρρίκνωση δραστηριοτήτων της ΛΑΡΚΟ, το κλείσιμο ή την ιδιωτικοποίησή της.
Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ 

«Με εντολή της κυβέρνησης τα ΜΑΤ χτύπησαν σήμερα τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ. Ο στόχος για ιδιωτικοποίηση ή ακόμα και το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ συνοδεύεται με καταστολή και ξύλο στους εργαζόμενους. Η λύσσα της κυβέρνησης και των μηχανισμών της ενάντια στους εργατικούς αγώνες να αποκρουστεί σε κάθε εργοστάσιο και τόπο δουλειάς.
Να εκφραστεί η αλληλεγγύη από όλα τα συνδικάτα και τους μαζικούς φορείς.
Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ αφορά ολόκληρη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα».
Ανακοίνωση του Εργατικού Κέντρου Λάρισας
Τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, η οποία έστειλε τα ΜΑΤ να χτυπήσει τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ καταγγέλλει η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Νομού Λάρισας, εκφράζοντας παράλληλα την αλληλεγγύη της στον αγώνα των εργαζομένων.
«Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Νομού Λάρισας καταγγέλλει τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, η οποία στην προσπάθειά της να περάσει είτε την ιδιωτικοποίηση, είτε το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ, προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, έστειλε σήμερα τα ΜΑΤ, τα οποία ξυλοκόπησαν τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ, για να τους τρομοκρατήσει και να τους υποτάξει.
Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ν. Λάρισας εκφράζει την αλληλεγγύη της στον αγώνα των εργατών της ΛΑΡΚΟ, για να μην κλείσει ή να μην ξεπουληθεί σε καπιταλιστές και τους καλεί να μη μείνουν μόνο στην άμυνα. Να διεκδικήσουν μια άλλη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη αυτού του τόπου, χωρίς τους καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό, μέσα στα πλαίσια της οποίας η ΛΑΡΚΟ μαζί με άλλες μεγάλες βιομηχανίες μπορούν να αποτελέσουν βασικό στήριγμα της βιομηχανίας που θα δουλεύει για την ικανοποίηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών».
Την επίθεση των ΜΑΤ καταγγέλει και η γραμματεία Εύβοιας του ΠΑΜΕ.



Advertisements
 

ΛΑΡΚΟ: ήταν όλοι εκεί, και η Χρυσή Αυγή

Πριν αναφερθεί κανείς στην υποτιθέμενη “πλατιά” σύσκεψη που οργάνωσαν σήμερα (20/8/13) τα ΔΣ των σωματείων της ΛΑΡΚΟ, το πρώτο που πρέπει να καταγγείλει είναι ότι η ημερίδα ήταν τόσο πλατιά που έδωσε βήμα (επειδή επισήμως προσκλήθηκαν) στους ναζιστές βουλευτές της Χρυσής Αυγής.
ΧΑ
Τα ΔΣ της ΛΑΡΚΟ αναγνωρίζουν στη Χρυσή Αυγή το δικαίωμα να παρίσταται σε τέτοιες συγκεντρώσεις ή μήπως δεν γνωρίζουν ότι οι υμνητές των ναζί, του Μεταξά και του Παπαδόπουλου έχουν ως πρώτο στόχο τη διάλυση κάθε εργατικής οργάνωσης συμπεριλαμβανομένων και των συνδικάτων; Από μόνο του το γεγονός είναι ένα απόλυτο αίσχος.Αποτελεί ελάχιστο το γεγονός ότι η αριστερά και οι ανεξάρτητοι συνδικαλιστές αποχώρησαν την ώρα της ομιλίας του χρυσαυγίτη βουλευτή, αν και έπρεπε να μην επιτρέψουν να γίνει η διημερίδα παρουσία τους. Το γεγονός αυτό είναι απόλυτα επικίνδυνο και δεν αρκούν οι καταγγελίες.

Η δεύτερη πλευρά του ζητήματος που παρουσίασαν στους παριστάμενους τα ΔΣ της ΛΑΡΚΟ είναι ένα τρίπτυχο θέσεων, δημόσιος χαρακτήρας της ΛΑΡΚΟ, διευθέτηση του ενεργειακού ζητήματος και όχι απολύσεις ή αλλαγή εργασιακών σχέσεων.
Εξαιρώντας το όχι ασήμαντο γεγονός ότι δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση από οποιαδήποτε συνέλευση εργαζομένων (οι θέσεις θα παρουσιαστούν μάλιστα στην αυριανή υπουργική σύσκεψη που θα κρίνει το μέλλον ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ), το βασικότερο ερώτημα που προκύπτει είναι για ποιο δημόσιο συζητάμε (έχει χρεοκοπήσει), για ποια ΔΕΗ μιλάμε (ιδιωτικοποιείται), για ποια διασφάλιση θέσεων συζητάμε (μέσα στο Σεπτέμβρη απολύονται χιλιάδες).
Προφανώς όλοι οι συνδικαλιστές ξεχνάνε ότι η χώρα έχει πτωχεύσει και ότι δεν χρειάζεται να είναι μια εταιρεία ζημιογόνος για να κλείσει , να εκκαθαριστεί, να σπάσει σε κομμάτια και να ιδιωτικοποιηθεί, εκτός αν ξεχνάνε την ΕΡΤ, τα σχολεία, τα λιμάνια, το νερό κλπ.κλπ. Η πολιτική αμνησία δεν αφορά τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Γνωρίζει από καιρό και φροντίζει να υπνωτίζει το σύνολο των εργατών.
Επίσης όσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει βιώσιμη εθνική οικονομική ανάπτυξη, ξεχνούν ότι ο καπιταλισμός ζει τη καθολικότητά του, τη παγκοσμιοποίησή του και όχι την επιστροφή του στα εθνικά κράτη και σύνορα, που αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν ένα γιγαντιαίο  φραγμό για την περαιτέρω ανάπτυξη των δυνάμεων της ανθρωπότητας. Κάθε “εθνική” ανάπτυξη ή θα είναι διεθνής ή απλά δεν θα υπάρξει, όπως δεν υπήρξε ο σοσιαλισμός σε μια και μόνη χώρα. Υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος, η αριστερά να μην μπορεί να διακριθεί από τον εθνικισμό των ΑΝ.Ελ ή το φασιστικό λόγο της Χρυσής Αυγής που το παίζει κι αυτή εθνικά, πατριωτικά και με τη συναίνεση συνδικαλιστών, “εργατικά”.
nikitonxalivourgon
Ίσως το μόνο θετικό που προέκυψε είναι η απόφαση για μια κοινή γενική συνέλευση όλων των εργαζομένων, όλων των σωματείων της ΛΑΡΚΟ, μόνιμων κι εργολαβικών.
Όλα τ΄άλλα θα κριθούν από την προετοιμασία των πιο πρωτοπόρων εργατών της ΛΑΡΚΟ και προφανώς όχι μόνο αυτών.
mg_1700
Όσο τα ΔΣ θα κόβουν χιλιόμετρα με τους υπουργούς και τους φαρισαίους, είναι σκόπιμο να τρέξουμε χιλιόμετρα μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς για να οργανώσουμε από τα κάτω με απεργιακες επιτροπές κι επιτροπές σύνδεσης τους αναπόφευκτους αγώνες.

Σχετικά με τη σύσκεψη: http://larkikanea.blogspot.gr/#

 

ΛΑΡΚΟ: ‘Η όλοι στη δουλειά ή όλοι στον αγώνα!


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
 


Διεκδικούμε τη ζωή νικώντας τον φόβο. Να τους ανατρέψουμε!

 
Συνάδελφοι,
η κατανόηση πως για να ζήσουμε πρέπει να αγωνιστούμε, νίκησε τον φόβο, την απάθεια, τον εφησυχασμό που σπέρνει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Η πολυάριθμη παρουσία των συναδέλφων μας – μονίμων κι εργολαβικών – στη συγκέντρωση μας, είναι η απάντηση στο μύθο πως οι εργάτες είναι αδύναμοι κι αδιάφοροι.



Διαπιστώσαμε πως διατρέχουμε κίνδυνο αν μείνουμε άπραγοι απέναντι στις αποφάσεις της κυβέρνησης για… «αναδιάρθρωση» της ΛΑΡΚΟ. Οι πρόσφατες προαγωγές, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η «στάχτη στα μάτια» μας, για να μην δούμε την καταστροφή που είναι μπροστά μας, με τη μορφή των μαζικών απολύσεων ή και του λουκέτου στο εργοστάσιο.



Βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού κι ακόμα μας περνάνε γι’ αφελείς;!
Όμως, ό,τι συμβαίνει σε εμάς έχει απόλυτη σχέση με τους εργάτες στην ΕΑΣ, στην ΕΛΒΟ, στους καθηγητές, στους δημοτικούς υπαλλήλους. Μας αφορά όλους. Η ανάγκη να περπατήσουμε τώρα σε κοινό βηματισμό αγώνα και ανατροπής με τους υπόλοιπους
εργάτες, αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο της περιοχής μας -τους ανέργους, τους νεολαίους, τους απόμαχους της δουλειάς κλπ.- είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ.
Ο αγώνας μας για να βάλουμε εμπόδιο στη καταστροφή, καθοδηγεί την απόφαση μας, καθώς και τη ρότα που έχουμε χαράξει:



Ή ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Ή ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ



Η ενότητα μας, αλλά και η ανεξαρτησία μας από τα δεσμά των γραφειοκρατών, είναι προϋπόθεση για τη νίκη.
Τις επόμενες μέρες, θα ανακοινώσουμε μια σειρά ενεργειών και εκδηλώσεων σε συντονισμό με εργαζόμενους σε ΕΑΣ, ΕΛΒΟ, ΕΡΤ, με σκοπό να ανατρέψουμε τα σχέδια της κυβέρνησης για «αναδιάρθρωση», δηλαδή περικοπές, απολύσεις, ιδιωτικοποίηση.



Συνάδελφοι,
σας καλούμε τώρα σε συστράτευση με το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.
Τώρα πια, όλοι ξέρουμε τι μας περιμένει, αν δεν αντισταθούμε, αν δεν παλέψουμε.
Ή ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ
Καλούμε το Δ.Σ. του Σωματείου να προκηρύξει ΕΚΤΑΚΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ άμεσα, πριν να είναι πολύ αργά. Η σιωπή κι η απραξία μπροστά στη καταστροφή ισοδυναμεί με συνενοχή. Οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους.


 

            ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

larkikanea.blogspot.gr

 

ΛΑΡΚΟ: ιδιωτικοποίηση, σημαίνει πόλεμο…

Η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ σηκώνει πόλεμο
γύρω μαζεύονται όλα τα «καλά παιδιά», που αφιλοκερδώς υπηρετούν το ξεπούλημα, μαζί με όσους τρέφονται με μίσος, αίμα και σάρκα εργατική.

Η τρικολόρε κυβέρνηση κυβερνά την χώρα με μέτρα εκτάκτου ανάγκης: επιστρατεύει εργάτες που απεργούν διαμαρτυρόμενοι γιατί είναι μήνες απλήρωτοι (ναυτεργάτες) ή που αντιστέκονται στο Mνημόνιο 3 και στην κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Eργασίας (Mετρό), και τσακίζει με τα ΜΑΤ τους κατοίκους των χωριών της Xαλκιδικής που προσπαθούν να σώσουν τον τόπο τους από την καταστροφή. Tαυτόχρονα, κατ’ εντολή της τρόικας, για να συμβάλει στο ταμείο σωτηρίας των διεθνών και ντόπιων τραπεζιτών, εκτελεί το σχέδιο του μεγάλου ξεπουλήματος σε ΟΠΑΠ, ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, Νερό, ΔΕΗ και ΛΑΡΚΟ. Η εκποίηση, που θα αποφέρει ψίχουλα στα δημόσια έσοδα, θα εισφέρει δημόσια περιουσία έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου στα αρπαχτικά που έχουν ευθύνη για το ξέσπασμα της κρίσης· συγχρόνως, θα αποδιοργανώσει ακόμα περισσότερο ό,τι απέμεινε να στηρίζει την ζωή των λαϊκών στρωμάτων.

Την εκτέλεση του σχεδίου, αναλαμβάνουν γνωστά και δοκιμασμένα golden boys της Ελληνικής αγοράς. Η εκποίηση αυτή, είναι το καινούριο, αλλά ίσως και τελευταίο (εξαρτάται από τον λαό) πάρτυ, όλων αυτών των «πρόθυμων» χρυσοκάνθαρων, που έναντι αμοιβής αναλαμβάνουν να πουλήσουν και την μάνα τους.

Στο δρόμο για την μεγάλη «μπάζα», όμως, υπάρχουν σοβαρά αγκάθια:
Το ξεπούλημα πρέπει να γίνει άμεσα, μέσα στο περιβάλλον της κρίσης που δεν λέει να κοπάσει και το πρόβλημα είναι το πώς μέσα στο καθεστώς της επενδυτικής ανομβρίας, θα βρεθούν ικανά επενδυτικά κεφάλαια να αντιστοιχούν στην αξία αυτών που πωλούνται, έτσι ώστε να ρίξουν την απαραίτητη στάχτη στα μάτια του λαού, για να μην βρεθούν κάποιοι στης φυλακής τα σίδερα.

Ακολουθεί το δεύτερο: η κρίση έχει ανατρέψει όλους τους όρους με τους οποίους γίνονταν αυτές οι δουλειές μέχρι χτες (έχει δημιουργηθεί ρήγμα στο προστατευτικό δίχτυ που απλώνονταν, από τα πολιτικά μέχρι και συνδικαλιστικά γραφεία, που εμπλέκονταν για την ασφαλή διεκπεραίωση τέτοιων υποθέσεων). Oι «πρόθυμοι» πρέπει να αποκτήσουν νέα «κονέ» για να διεκπεραιώσουν με επιτυχία τις εκποιήσεις, την στιγμή που έχουμε συχνές αλλαγές του «μπάρμπα στην Κορώνη» (κυβέρνηση) που είναι η βασική προϋπόθεση για την επιτυχή έκβαση της «δουλειάς».

Ταυτόχρονα, ενώ παλιά υπήρχαν «δουλειές» για «όλους», σήμερα είναι λίγες, επικίνδυνες και για πολλούς και «πρόθυμους». Ο συνωστισμός έχει σηκώσει τον ανταγωνισμό αυξάνοντας τα χτυπήματα κάτω από την μέση, κι έτσι δεν προλαβαίνει να στεριώσει διοίκηση στο ΤΑΙΠΕΔ.

Θέλοντας να επιβάλει την τάξη η Τρόικα, στην χωρίς «αρχές» πάλη που διαιωνίζει το πρόβλημα της στασιμότητας στις εκποιήσεις, εξέδωσε μια σαφέστατη εντολή: «αν δεν καταφέρετε τις αποκρατικοποιήσεις άμεσα, τότε το ΤΑΙΠΕΔ θα μπει σε ευρωπαϊκή επιτροπεία». Δηλαδή, αυτοί που θα αναλάβουν την εκποίηση θα δίνουν λόγο, όχι στην Ελληνική κυβέρνηση, αλλά σε ευρωπαϊκή (Γερμανική) επιτροπή κατ’ ευθείαν.

Έτσι, αναδύεται ένας νέος κίνδυνος για τους ντόπιους «πρόθυμους» εκποιητές, το να καθορίσουν ξένα κέντρα το ύψος αλλά και την κατανομή του μποξισιού. Για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο, δημιουργούν μια θορυβώδη αναταραχή, τσάμπα μαγκιάς, για να σώσουν την συμμετοχή τους στην «δουλειά». Την φασαρία αυτή συνήθως την κάνουν όχι οι ίδιοι αλλά οι παρατρεχάμενοί τους, που τελευταία μάλιστα, λόγω του ότι λεφτά δεν υπάρχουν, το δικό τους όφελος μπορεί να είναι τα δάχτυλα μιας ανοιχτής παλάμης.

Παρακολουθήσαμε λοιπόν αυτές τις μέρες, ότι για τις αλλαγές στην διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ, ανέβηκαν «στα κάγκελα» τα παιδιά της ΔΑΚΕ.

-Πού;

-Στην ΛΑΡΚΟ.

Ναι, αντί να ασχολούνται με την προετοιμασία ενός μετώπου μεταξύ εργαζομένων και κατοίκων για να αντιμετωπίσουν την ιδιωτικοποίηση, αυτοί αντιδρούν για τις κάθε τρεις και λίγο αλλαγές των διοικήσεων στο ΤΑΙΠΕΔ. Φοβούνται μήπως με τις συχνές αλλαγές στην διοίκηση δεν πουληθεί το «μαγαζί». Τι έχουν να κερδίσουν;

Γίνεται πασιφανής πλέον ο εκφυλισμός της παράταξης που είναι ηγεσία στο ΔΣ του συνδικάτου και ακολουθεί η έκπτωση της εμπιστοσύνης των εργαζομένων σε τέτοια διοίκηση.

Η χρησιμοποίηση των γραφειοκρατών του συνδικάτου, με έναν τρόπο που εξυπηρετεί τις ανάγκες των «προθύμων», αποκαλύπτει και αχρηστεύει των ρόλο τους για τον έλεγχο των εργατών του συνδικάτου, που όμως είναι αναγκαίος για να ευοδωθούν τα σχέδια του κεφαλαίου.
Έτσι, δημιουργείται ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί, για να μην τους εκπλήξει καμία μη ελεγχόμενη αντίδραση των εργατών που θα ανατρέψει τα σχέδια τους.

Όσο η κρίση δρα ανεξέλεγκτη περιορίζονται οι λύσεις. Έτσι βγαίνουν από τα συρτάρια οι τελευταίες και πιο απευκταίες προοπτικές, προκειμένου να διασωθεί το σύστημα. Η ανάγκη να καλυφθεί αυτό το κενό, κάνει απαραίτητη πλέον την παρουσία των «γομαριών» με τα μαύρα, του γνωστού υπηρέτη των εφοπλιστών (και γενικότερα του ντόπιου κεφαλαίου) Μιχαλολιάκου, τον οποίο για χρόνια συντηρούσε το καπιταλιστικό κράτος, για μια ώρα ανάγκης, στα υπόγεια της ασφάλειας. Το «γομάρι» αυτό και το κόμμα του, είναι απόγονος απευθείας της Παπαδοπουλικής επταετίας, λάτρης των Χιτών και Ταγματασφαλιτών της Kατοχής. Αυτών που πάλεψαν στο πλευρό του Χίτλερ, να πραγματοποιήσουν εκείνη την εποχή την ένωση της Ευρώπης κάτω από την Γερμανική μπότα κι αντιμετωπίστηκαν με το αίμα αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Η Χρυσή Αυγή είναι το τελευταίο οχυρό του κεφαλαίου και αυτός είναι ο λόγος έμμισθης συντήρησης του «αρχηγού», για πάνω από 40 χρόνια, στην κρατική υπηρεσία της ΚΥΠ. Αποτελεί σήμερα το «μακρύ» χέρι του κεφαλαίου, αυτό που θα κάνει την «βρώμικη δουλειά». Η εκπαίδευση των συμμορίτικων μπουλουκιών στο λυντσάρισμα και στη σφαγή απομονωμένων μεταναστών, υπό την προστασία της αστυνομίας, τρέφει την «τιμή» αυτών των «γομαριών».

Μια συμμορία, που με το εθνικιστικό, ρατσιστικό και αντικομμουνιστικό δηλητήριο που χύνει στους εργάτες, έχει σκοπό να εμποδίσει την ενιαία τους οργάνωση, ενάντια στα αφεντικά του κόσμου. Την ίδια στιγμή που το κεφάλαιο με την παγκοσμιοποίησή του, οργανώνει διεθνώς την πάλη του εναντίον των εργατικών δικαιωμάτων, οι εργαζόμενοι να μην γίνουν ικανοί να ενωθούν ούτε κατά τόπους, λόγω της καταγωγής, του χρώματος ή και του τρόπου Ζωής. Το πάλαι πότε «διαίρει και βασίλευε» σε όλο του το μεγαλείο, εκτελείται με την πιο αποτρόπαια μορφή.

Την εκδούλευσή τους αυτή, οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, την φτιασιδώνουν περίτεχνα, για να μοιάζει φιλική προς τους εργάτες. Προσπαθούν να πείσουν πως είναι οι μόνοι που σκέφτονται τους έλληνες εργάτες και για να το πετύχουν απαντούν στο μεγαλύτερο κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ, τόσο με απαξιωτικές κραυγές, όσο και κάνοντας χρήση της θέσης του για τον δημόσιο πλούτο. Δηλώνουν πως και αυτοί είναι υπέρ της εθνικοποίησης της ΛΑΡΚΟ, ενώ ταυτόχρονα χύνουν δηλητήριο, τονίζοντας ότι είναι υπέρ της ένταξης όλου του ελληνικού δυναμικού των εργολάβων στο μόνιμο προσωπικό της εταιρίας, ζητώντας παράλληλα να καλυφθούν οι κενές θέσεις εργασίας, μόνο από έλληνες ανέργους της περιοχής.

Έτσι, προσπαθούν να αξιοποιήσουν το μπέρδεμα των εργατών από τη μη ξεκάθαρη θέση πολλών αριστερών, όπως και του ΚΚΕ, για την υπεράσπιση του Δημόσιου χαρακτήρα αυτών των επενδύσεων.

Αυτή η τακτική τους, αποκαλύπτει την επιτακτική ανάγκη να ξεκαθαριστεί πως δεν είναι η εθνικοποίηση ή ο δημόσιος έλεγχος, αυτό που μπορεί να εξασφαλίσει στους εργάτες τα συμφέροντά τους. Η ιστορική θέση του επαναστατικού αριστερού κινήματος, για εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, ώστε να ελέγχουν οι ίδιοι οι εργάτες την παραγωγική δραστηριότητα, φαίνεται πως επαληθεύει την σημασία της.

Οι επιτροπές που θα δημιουργούν οι εργάτες, λειτουργώντας με πλήρη δημοκρατία, μας διαχωρίζουν από την θέση που έντεχνα πλασάρουν οι φασίστες. Γιατί αυτές οι επιτροπές, εκπαιδεύουν την εργατική τάξη στην προοπτική να διαφεντεύει το μέλλον μόνη της, χωρίς τους «απαραίτητους» «πρόθυμους» με τις γνωριμίες και τα «κονέ»… που ρημάζουν την ζωή της. Αυτές οι επιτροπές θα είναι ο μηχανισμός διακυβέρνησης της ζωής, σε μια αυριανή απελευθερωμένη κοινωνία από τον ταξικό ζυγό του κεφαλαίου, που θα βάλει πλώρη για μια πανανθρώπινη, την πρώτη πραγματικά ανθρώπινη, ελεύθερη κοινωνία των συνεταιρισμένων παραγωγών.

Η ενότητα των εργατών ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, γλώσσας και εθίμων, είναι ο απαραίτητος όρος για να έχουμε δυνατότητα σε ένα τέτοιο μέλλον. Η ενότητα αυτή είναι το πρώτο ζητούμενο για την επαναστατική εξέγερση που θα διεκδικήσει το δικαίωμα για ζωή, όλων των απόκληρων αυτής της γης. Μόνο αυτή η προοπτική, μπορεί να εμποδίσει να ξαναζωντανέψουν οι εφιάλτες του πολέμου, που οι ανάγκες του κεφαλαίου επιζητούν και η δίψα για «αίμα και τιμή» τον σκοτεινών αποβρασμάτων προσδοκούν.

Δεν θα «καθαρίσουμε» οι εργάτες, στα πεδία των μαχών, για τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών.  
                              

Π. Σ.
 

ΛΑΡΚΟ: Ένας μεγάλος ταξικός αγώνας

Παραθέτουμε ένα μικρό βίντεο για έναν από τους μεγαλύτερους ταξικούς αγώνες της “μεταπολιτευτικής” ελλάδας, την απεργία των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ το 1977.
Μια απεργία 110 ημερών ατσάλινης ταξικής ενότητας και αποφασιστικής πάλης που βρίσκει την συνέχειά της στον ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας των χαλυβουργών εργατών.

Αφιερώνουμε το βίντεο σε εκείνους που κράτησαν ψηλά την σημαία της αντίστασης και στους συνεχιστές τους στο σήμερα που φωτίζουν με τους αταλάντευτους αγώνες τους το δρόμο της συνολικής ρήξης και ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος εκμετάλλευσης, το δρόμο για την επιστροφή του πλούτου στους παραγωγούς του.

kokkinostupos 

 

Η ΛΑΡΚΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Σε μια περίεργη προεκλογική περίοδο, όπου αυτοί που ψήφιζαν τους νόμους και τα μνημόνια, τώρα μας λένε ότι άλλαξαν και θα κάνουν τα αντίθετα έσκασε σαν βόμβα η είδηση ότι στις 30 Ιουνίου θα ανακληθεί η άδεια λειτουργίας της ΛΑΡΚΟ. Ο Μητρόπουλος διευθύνων σύμβουλος του ταμείου αποκρατικοποιήσεων δήλωσε ότι η εταιρεία θα τεθεί σε καθεστώς εκκαθάρισης μέχρι να βρεθεί νέος ενδιαφερόμενος αγοραστής. Αυτή την χρονική περίοδο η εταιρεία έχει λειτουργικά κέρδη και 480 εκατομμύρια ζημιές από προηγούμενες χρήσεις. Ένα καθεστώς εκκαθάρισης, μήπως απαλλάξει τον μέλλοντα αγοραστή από τα χρέη;


Το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ έχει ήδη αρχίσει. Ο στόχος τους είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι και οι κατακτήσεις τους. 


Απαραίτητος όρος που πρέπει να πραγματοποιηθεί πριν την ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ είναι η «εκκαθάριση» της: με την πρώτη πράξη της επίθεσης να έχει ήδη συντελεστεί και με ένα 25% των μισθών να έχει ήδη πετσοκοπεί, σειρά θα έχουν τώρα τα επιδόματα που επί δεκαετίες συμπληρώνουν το εργατικό εισόδημα. Αλλά αυτό δεν τους αρκεί: δεν θα σταματήσουν αν δεν προχωρήσουν στην ελαστικοποίηση και στην πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων μέσα στο εργοστάσιο. Οι ιδιώτες, αφού πια εξαγοράσουν τη ΛΑΡΚΟ, θα στραφούν ανοιχτά ενάντια στους εργάτες, για να οργανώσουν εκ νέου τη παραγωγή σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους συμφέροντα. Και οι ανάγκες των «νέων» αφεντικών της ΛΑΡΚΟ θα «απαιτήσουν» πρώτα και κύρια μείωση προσωπικού, δηλαδή απολύσεις εργαζομένων, ανεργία και εξαθλίωση. Ενώ αυτοί θα κρατούν για τον εαυτό τους τους θησαυρούς από τη Λαρυμνιώτικη γη και τα κέρδη από τη ΛΑΡΚΟ, για τους παραγωγούς όλου του πλούτου επιφυλάσσεται η πιο μαύρη μοίρα!



Η κυνική παραδοχή αυτού του γεγονότος περιέχεται στην ανακοίνωση, στις 6/6/2012 του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ)


“…Μοναδική μέριμνα του ΤΑΙΠΕΔ είναι η μεγιστοποίηση της αξίας όλων των προς αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων…


Στο πλαίσιο αυτό, το ΤΑΙΠΕΔ δεν έχει ξεκινήσει τη διαδικασία αποκρατικοποίησης της ΛΑΡΚΟ, διότι η Εταιρεία αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα βιωσιμότητας το οποίο καθιστά την αξιοποίησή της ιδιαίτερα δυσχερή και απαιτεί την αναζήτηση εφικτών, εναλλακτικών δυνατοτήτων με νηφαλιότητα, επαγγελματισμό και συνεργασία…Το ΤΑΙΠΕΔ, ως μέτοχος, δεν έχει προφανώς τη δυνατότητα να απολύει ή να προσλαμβάνει προσωπικό, κάτι που αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα και ευθύνη της διοίκησης της Εταιρείας.


Το ΤΑΙΠΕΔ θα μπορεί να προχωρήσει στην αποκρατικοποίηση της ΛΑΡΚΟ μόνο όταν τα θέματα του εργοστασίου και της αδιάλειπτης λειτουργίας του έχουν λυθεί.


Σε αυτή την στιγμή ο ποιο επικίνδυνος δρόμος για τους εργάτες είναι να εναποθέσουν το μέλλον τους στους επαγγελματίες γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και στις υποσχέσεις των πολιτικών που μας έχουν οδηγήσει μέχρι εδώ. Η τακτική του προέδρου του σωματείου και της διοίκησης να θεωρεί ότι το πρόβλημα είναι ο Μητρόπουλος του ΤΑΙΠΕΔ και να τρέχουν στους διαδρόμους της Νέας Δημοκρατίας για να παρακαλούν πρέπει να καταδικαστεί. Ξεχνούν και θέλουν να κάνουν και εμάς να ξεχάσουμε ότι το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δανειακής σύμβασης και είναι πρώτη-πρώτη στο μνημόνιο Νο 2 στην λίστα των αποκρατικοποίσεων που ψήφισε η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ.


Η κατάσταση αυτή είναι πολύ σοβαρή για να την αναθέσουμε στα χέρια των γραφειοκρατών, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, οι εργάτες πρέπει να αναλάβουν δράση. Είτε η ανακοίνωση για το κλείσιμο του εργοστασίου είναι ένας εκβιασμός ώστε οι εργάτες να δεχτούν μείωση των αποδοχών τους, είτε είναι μια πραγματικότητα, πρέπει οι εργάτες να οργανώσουν απεργιακή δράση. Χρειάζεται μια κλιμάκωση των απεργιακών αγώνων από σήμερα, 24ωρες και 48ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις πρέπει άμεσα να αποφασιστούν και εάν τολμήσουν να προχωρήσουν στο κλείσιμο του εργοστασίου πρέπει να το αποκρούσουμε με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ των χώρων δουλειάς. ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ.


Ενάντια σε όσους σπέρνουν τον εφησυχασμό και στους γραφειοκράτες, να παλέψουμε για γενικές συνελεύσεις των σωματείων, συνελεύσεις στους τόπους δουλειάς, εκλογή εργοστασιακών επιτροπών για άμεσες απεργιακές κινητοποιήσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στη δουλειά και στη ζωή. Η ενότητα των εργατών είναι απαραίτητος όρος νίκης. Μόνιμοι, εργολαβικοί, άνεργοι της περιοχής ενωμένοι πρέπει να παλέψουν για το δικαίωμα στη δουλειά και για αξιοπρεπείς μισθούς. Να εγγραφούν στο σωματείο όλοι οι εργαζόμενοι, μόνιμοι κι εργολαβικοί, σπάζοντας την απάθεια και την εχθρότητα των γραφειοκρατών προς αυτή τη προοπτική της ενότητας.


Η υπόθεση της ΛΑΡΚΟ δεν είναι μόνο των εργατών αλλά και των μικροεπαγγελματιών της περιοχής, των αγροτών και των κατοίκων των χωριών. Λαϊκές Συνελεύσεις πρέπει να οργανωθούν σε κάθε χωριό που θα παλέψει μαζί με τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ για να αποφύγουν την καταστροφή και το μαράζωμα του τόπου. Αυτή τη στιγμή είναι αναγκαίο να ενεργοποιηθούν οι παρακαταθήκες και οι μνήμες του αγώνα της προηγούμενης γενιάς των εργατών της ΛΑΡΚΟ και των κατοίκων της περιοχής που εμπόδισε το κλείσιμο και το ξεπούλημα της.


Να συνενώσουμε τη δράση των εργατών της ΛΑΡΚΟ και των κατοίκων της περιοχής με τους εργαζόμενους σε κάθε εργασιακό χώρο που βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με τ’ αφεντικά. Πρώτα απ’ όλα με τους συναδέλφους μεταλλεργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο που μας δείχνουν το δρόμο με τον διαρκή κι ανυποχώρητο αγώνα τους εδώ 7 μήνες.


Ο καθένας μόνος του είναι χαμένος. Η εργατική τάξη όμως ενωμένη και πολιτικά ανεξάρτητη από κάθε αστική επιρροή, από κάθε δεσμό κι εξάρτηση από τ’ αφεντικά, το κράτος και τους εντολοδόχους τους μέσα στις τάξεις μας, είναι προορισμένη να νικήσει, γιατί έχει την Ιστορία με το μέρος της! Να οξύνουμε την πολιτική κρίση του συστήματος τους και να ανοίξουμε τον δρόμο προς την Εργατική Εξουσία, τη μόνη συνθήκη που μας παρέχει ασφάλεια για την υπεράσπιση της δουλειάς μας, των δικαιωμάτων μας, της ελευθερίας και τη ζωής μας, τη δική μας και των παιδιών μας!


 

Σάββατο 17/9, Συναυλία ενάντια στο ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στην κρατική καταστολή

 
Leave a comment

Posted by on September 15, 2011 in ΛΑΡΚΟ