RSS

Category Archives: ΜΑΑ/ΣΧΕΔΙΟ Β’

Η Πολιτική του Ενιαίου Μετώπου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ *



Δεν πάει πολύς καιρός όταν σε τούτο εδώ το ιστολόγιο διατυπωνόταν ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα για το κατά πού πράγματι τραβάει η μετωπική πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Έχουμε λοιπόν ρητορική του «από τα κάτω» και πρακτική του «από τα πάνω»;

Το καλοκαιράκι πέρασε, το φθινόπωρο άρχισε απεργιακά, η επίθεση της άρχουσας τάξης συνεχίζεται αμείωτα και ο χειμώνας προβλέπεται δριμύς. Η κινητικότητα στις συνεννοήσεις ομάδων και κινήσεων δεν σταμάτησαν σε επίπεδο κορυφής. Από τα κάτω όμως τίποτα. Ή λιγότερο κι από τίποτα: σιγή ασυρμάτου.

Κι αυτό όμως το από τα πάνω εγχείρημα φαίνεται να αποτυγχάνει, τουλάχιστον κατά τον βασικό του αποδέκτη, το Σχέδιο Β. Η όλη διαδικασία έγινε σχεδόν εν κρυπτώ και οι κριτικές σε αυτό το γεγονός δεν είναι καθόλου άδικες. Είναι πάντως καθόλα εξηγήσιμες, αν στο εναρκτήριο μας ερώτημα απαντήσουμε ναι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρησιμοποιεί τη ρητορική του «από τα κάτω» για να ακολουθήσει πρακτικά την πολιτική του «από τα πάνω». 


Έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η μυστικότητα των επαφών και η απομόνωσή τους από τα βλέμματα, την κριτική και τη συμμετοχή της βάσης και των ανένταχτων. Αυτή η πολιτική επιλογή δεν είναι όμως καθόλου άσχετη, ίσα – ίσα επικαθορίζεται, από την επιλογή  του προνομιακού συνομιλητή, του Σχεδίου Β. Για ένα πολιτικό μέτωπο, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που αναφέρεται στην εργατική τάξη, μια οποιαδήποτε άλλη πολιτική οργάνωση εργατικής επίσης αναφοράς, μπορεί να είναι σημαντική για δύο λόγους. Είτε γιατί είναι φορέας νέων και γόνιμων επαναστατικών ιδεών, είτε γιατί έχει πολλούς εργάτες στις γραμμές της. 

Από φρέσκιες επαναστατικές ιδέες, το Σχέδιο Β δεν έχει – κατά γενική ομολογία – δράμι. Έλα όμως που, όντας ένα «προσωποποιημένο» πολιτικό μόρφωμα, ούτε και εργάτες διαθέτει στις γραμμές του! Έτσι η επιλογή του ως συνομιλητή των ενιαιομετωπικών διαδικασιών δεν θα μπορούσε καν να γίνει από τα κάτω, ελλείψει ακριβώς αυτού του «από κάτω»· το Σχέδιο Β είναι ολόκληρο ένα «από πάνω». Δεδομένου επιπλέον και του αστικοδιαχειριστικού πολιτικού του χρώματος, το «ενιαίο μέτωπο» με το Σχέδιο Β, γίνεται κενό γράμμα ή μάλλον αποκτά το περιεχόμενο του χρεωκοπημένου «Λαϊκού Μετώπου». 

Η ομοιότητα με τις λαϊκομετωπικές διαδικασίες και μανιέρες του ΚΚΕ (κι ας ξορκίζονται σε κάθε ευκαιρία) προκύπτει από την σύμπτωση των περιεχομένων και δεν είναι βεβαίως θέμα «αντιδημοκρατικής νοοτροπίας» ή «κακής συνήθειας» του σεχταριστικού παρελθόντος των Ανταρσυωτικών συνιστωσών. Το κρέας του λαϊκού μετώπου το βαφτίζουν, εκεί στο μοναστήρι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ψάρι του ενιαίου μετώπου και το καταπίνουν αμάσητο. Η υπόθεση όμως της επανάστασης δεν είναι υπόθεση μεγαλοφυών κινήσεων στην κεντρική πολιτική σκακιέρα των πεφωτισμένων ηγεσιών μιας προαλειφόμενης πρωτοπορίας, αλλά υπόθεση της πραγματικής κίνησης της εργατικής μάζας.Αν πράγματι το τελικό κριτήριο, που έλεγε και ο θείος Βλαδίμηρος, είναι το αν ανεβαίνει ή όχι το επίπεδο της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης, τότε η κολεγιά με τον Αλαβάνο σε τι ακριβώς θα βοηθούσε;

Υποτίθεται ότι η τακτική του Ενιαίου Μετώπου χρησιμοποιείται από την πρωτοπορία όταν είναι μειοψηφική ανάμεσα στις εργατικές μάζες, με σκοπό η «από τα κάτω» αγωνιστική συμπόρευση των εργατών να αναγκάσει τη ρεφορμιστική ηγεσία είτε να μετακινηθεί η ίδια αριστερά συνεργαζόμενη  «από τα πάνω» με την πρωτοπορία και διευκολύνοντας έτσι την επαναστατική διαδικασία, είτε να απελευθερώσει  από την επιρροή της εργατικές μάζες, εάν προτιμήσει να κρατήσει τιμόνι ή να το στρίψει ακόμα δεξιότερα. Αυτό, ηλίου φαεινότερο,  σημαίνει ότι η από τα κάτω συνεργασία είναι η ίδια προϋπόθεση για την ενδεχόμενη από τα πάνω συνεργασία και η σειρά δεν μπορεί να αντιστραφεί. Η αντίστροφη σειρά μάλιστα δεν μπορεί παρά να συνιστά μια μετακίνηση της πρωτοπορίας προς τα δεξιά μέσω μιας (τι άλλο από) κοινοβουλευτικής από τα πάνω συμμαχίας και μια υποβάθμιση της ταξικής και πολιτικής βάσης σε ρόλο χειροκροτητή ή οπαδού του βολονταρισμού της (πεφωτισμένης πάντα) ηγεσίας.

Από την άποψη αυτή, είναι μάλλον προσγειωμένες και εποικοδομητικές οι επιφυλακτικές απαντήσεις ομάδων της άκρας αριστεράς που μιλούν για οργάνωση συγκεκριμένα κοινών αγώνων και διατήρηση του πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου ανοικτού, υπό τον όρο ότι η πρόσκληση αυτή δεν απευθύνεται ούτε κατά κύριο λόγο, ούτε -πολύ λιγότερο – αποκλειστικά στις ηγεσίες αλλά  θα αποτελέσει, όχι απλώς καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους, αλλά  καθημερινή πολιτική πρακτική της βάσης τους μπροστά στους εργάτες.

Παραναγνώστης

* Σημείωση του Κόκκινου Τύπου: Ο “πορτιέρης της Αριστεράς” που κάνει face control και δίνει την έγκριση ανάλογα με το αν υπάρχει το πουκάμισο ως ένδυμα, το σημαίνον στέλεχος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που μας έκανε υποδείξεις με ύφος πολλών καρδιναλίων σε σχέση με την προχθεσινή ανάρτηση Ένας Ρούσης δεν φέρνει τη συμπόρευση…Αυτό το ΣΧΕΔΙΟ Β’ ποιος θα το πάρει;; , καλώντας μας να επανορθώσουμε και ζητώντας να μάθει τα ονόματά μας, είναι ευπρόσδεκτος να σχολιάσει ό,τι ο ίδιος επιθυμεί (ακόμη και το μετεωρολογικό δελτίο) είτε εδώ ή στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση του ιστολογίου. 

Αν πάλι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, μπορεί να μας στείλει κάποια ανάλυση (κατά προτίμηση δική του) για τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους και θα τη δημοσιεύσουμε χωρίς δικό μας σχολιασμό.

Ασχέτως του τι θα πράξει τελικά και στον βαθμό που επιμείνει, τον διαβεβαιώνουμε πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε να πληροφορηθεί τα ονόματά μας και να τα αξιοποιήσει κατά το δοκούν.

 

Σχέδιο Β’ ή τρίτος πόλος στην αριστερά και στο κίνημα;

Το κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική πολιτική συμπόρευση εδώ

Η ανακοίνωση για την κοινή συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΣΧΕΔΙΟΥ Β’ εδώ

Σχέδιο Β’ – Απάντηση στο κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

1.    Το  ΣΧΕΔΙΟ Β’ θεωρεί θετικό βήμα εκ μέρους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ   το «κάλεσμα για τη μετωπική πολιτική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντι-ΕΕ, αντι-ιμπεριαλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς».

2.    Το ΣΧΕΔΙΟ Β’   επιδιώκει εδώ και τρία χρόνια πολιτική μετωπική συνεργασία για αλλαγή πορείας της χώρας προς όφελος των εργαζομένων.   Κεντρικό ζήτημα ενός προγράμματος πολιτικής συνεργασίας , κατά τη γνώμη μας, είναι η διέξοδος από την κρίση σε σύνδεση με έναν άλλο δρόμο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης απ’ αυτόν που επέβαλε η αστική τάξη μεταπολεμικά.  Συγκεκριμένα : 

α. Η  αντιμετώπιση της ύφεσης, η αναχαίτιση της  ανεργίας, η ανακατανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζομένων, η κοινωνική προστασία, η δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία. 

β. Η λαϊκή κυριαρχία, η αποκατάσταση και διεύρυνση των συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο εκδημοκρατισμός του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, η βαθιά μεταβολή της λειτουργίας της τοπικής αυτοδιοίκησης και των πολιτικών θεσμών με ενίσχυση της δημοκρατίας της βάσης και του Κοινοβουλίου, με ουσιαστική αύξηση του λαϊκού ελέγχου.

3.    Προϋπόθεση  για την υλοποίηση των πιο πάνω   προτάσεων είναι η άμεση έξοδος από την ευρωζώνη, η στάση πληρωμών και η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας  με δημοκρατική διαχείριση και  εργατικό έλεγχο. Βασικός μοχλός πρέπει να είναι ο δημόσιος τομέας με τις επενδύσεις του, ο εθνικός σχεδιασμός, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, με βάση τα συμφέροντα του λαού  και με αξιοποίηση  του επιστημονικού δυναμικού  που έχουμε.

4.    Για το ΣΧΕΔΙΟ Β’  είναι ξεκάθαρο ότι όλα αυτά τα μέτρα είναι επαναστατικού χαρακτήρα και υπερβαίνουν το πλαίσιο της  ΟΝΕ,  συνιστούν απειθαρχία στις συνθήκες της Ε.Ε και οδηγούν σε σύγκρουση με την αστική τάξη και ρήξη με Ε.Ε και ΔΝΤ.  Ξεκινούν από την απαλλαγή από κάθε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση, στηρίζονται στο διεθνισμό και αποβλέπουν στον κοινό βηματισμό με κινήματα και αριστερές δυνάμεις στον ευρωπαϊκό χώρο που αρχίζουν τώρα να αναπτύσσουν παρόμοια προβληματική.

5.    Γνωρίζουμε ότι το πρόγραμμα αυτό είναι ακόμη πολύ γενικό, έχει κενά, αλλά δε θέλουμε να καταφύγουμε σε μια πρόχειρη πλειοδοσία προτάσεων και μέτρων. Η κατεύθυνσή του είναι σαφής όμως, και θεωρούμε ότι ανταποκρίνεται τόσο στη συγκυρία όσο και στο άνοιγμα ενός άλλου δρόμου. Σ’ αυτό το πλαίσιο, θα θέλαμε να πούμε ότι προσεγγίζει σημαντικά τα 5 πρώτα σημεία της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τα υπόλοιπα 5 αποτελούν κατά τη γνώμη μας ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις και τακτικές ανοικτές προς συζήτηση. Στο βαθμό που το πρόγραμμα αυτό θα δοκιμαστεί μέσα στους αγώνες, θα γίνει υπόθεση του εργατικού/λαϊκού κινήματος, και  εφαρμοστεί στο σύνολό του, θα δημιουργήσει τις υποκειμενικές και αντικειμενικές προϋποθέσεις και συσχετισμούς για βαθύτερες κοινωνικές αλλαγές προς το σοσιαλισμό.

6.     Το παραπάνω πρόγραμμα στο σύνολό του μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από μια κυβέρνηση που θα στηρίζεται στο οργανωμένο κίνημα και θα εκφράζει τις κοινωνικές τάξεις και στρώματα που έχουν συμφέρον από μια τέτοια πολιτική και τις προοπτικές που ανοίγει. Το πρόγραμμα πρέπει να τεθεί στην κρίση των εργαζόμενων, των ανέργων, της νεολαίας και άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων με επίγνωση ότι αντιτίθεται στις βασικές επιλογές της άρχουσας τάξης και δεν μπορεί να υλοποιηθεί παρά μόνο μέσα από μια πορεία πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων. Το να τεθεί στην κρίση του λαού περιλαμβάνει και την εκλογική του έκφραση. Παρόλο που εκτιμούμε ότι ένα μέρος του κόσμου και ιδίως της νεολαίας που καταστρέφεται η ζωή του από την ανεργία και την εξαθλίωση, βλέπει την παρακμή του αστικού κοινοβουλευτισμού και τον αποστρέφεται, η μάχη αυτή πρέπει να δοθεί, γιατί μπορεί να συμβάλει εν μέρει στη συγκρότηση πολιτικού ρεύματος γύρω από το πρόγραμμα. Γνωρίζουμε ότι στο ζήτημα της κυβέρνησης δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία. Δεν το θεωρούμε προαπαιτούμενο, αλλά πιστεύουμε ότι κανένα πρόγραμμα δεν είναι πειστικό, αν δεν περιλαμβάνει και το ποιος και υπό ποιες προϋποθέσεις θα το εφαρμόσει.

7.    Η μετωπική πολιτική συμπόρευση δεν πρέπει να είναι απλά μια συμμαχία πολιτικών σχηματισμών. Πρέπει να έχει κοινωνική διάσταση και να ενισχύει το ενιαίο μέτωπο των δυνάμεων της εργασίας. Να συνδέεται με σωματεία και άλλες συλλογικότητες που μέσα από αγώνες συγκλίνουν με τους στόχους της και που έχουν αναλάβει και σηκώνουν το βάρος της αντίστασης  στην  κυβέρνηση της τρόικας.

8.    Πιστεύουμε ότι έχει μεγάλη σημασία να απευθυνόμαστε στην κοινωνία και όχι σε μικρόκοσμους. Το ΣΧΕΔΙΟ Β’ είναι αντίθετο στη συνθηματολογία χωρίς περιεχόμενο. Θεωρεί ότι η πολιτική διαίρεση σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις δημιουργεί σύγχυση και δε δίνει το βασικό πολιτικό στίγμα της συγκυρίας, εφόσον μνημόνιο είναι η ίδια η ευρωζώνη και στις αντιμνημονιακές δυνάμεις κατατάσσονται ακόμη και η εθνικιστική και φασιστική δεξιά. Πιστεύουμε ότι ο εργαζόμενος κόσμος, που βιώνει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση, δεν ενδιαφέρεται για τις συγκλίσεις μας και τις διαφορές μας, αλλά για το τι προτείνουμε ώστε να πάρει τις τύχες του στα χέρια του. Αν δεν παλέψουμε για ένα οικονομικό και πολιτικό πρόγραμμα που θα βγάλει το λαό από τη φτώχεια και την ανεργία, που θα του δώσει τα μέσα να αγωνιστεί από καλύτερη θέση ενάντια στους εκμεταλλευτές του, αν δεν υπάρξει ένα όραμα που να εμπνέει και να δίνει προοπτική στους άνεργους νέους και σε όλη τη νεολαία, αν δεν είμαστε ικανοί να πείσουμε ότι μπορεί η χώρα μας να πάρει έναν άλλο δρόμο που θα ανατρέψει εκ βάθρων την υπάρχουσα κατάσταση, χωρίς να αφήνει περιθώρια δυσπιστίας και κινδυνολογίας, η συμπόρευση κατά τη γνώμη μας δε θα έχει μεγάλο νόημα.

9.    Θέλουμε να τονίσουμε ιδιαίτερα ότι το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο για το οποίο συζητούμε δεν πρέπει να αποκλείει δυνάμεις που ενδεχομένως δε συμφωνούν σε επιμέρους ζητήματα. Βάση της συσπείρωσης του μετώπου πρέπει να είναι η προτεραιότητα της κάλυψης των αναγκών της λαϊκής πλειοψηφίας σε βάρος της τρόικας, των τραπεζών, των επιχειρηματικών ομίλων, των ιδιοκτητών των ΜΜΕ που καθορίζουν την πολιτική σήμερα, καθώς και η σταθερή απόφαση για σύγκρουση μαζί τους. 

    6.7.2013
         
          Τάσος   Σταυρόπουλος  

     Γραμματέας Π.Ε  του ΣΧΕΔΙΟΥ Β’

www.tometopo.gr

 

Ανακοίνωση για την κοινή συνάντηση ΑΝΤΑΡΣΥΑ – ΣΧΕΔΙΟΥ Β’


Την Τετάρτη, 26 Ιουνίου, έγινε κοινή συνάντηση ΣΧΕΔΙΟΥ Β – ΑΝΤΑΡΣΥΑ προκειμένου  να αναπτυχθεί από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η πρότασή της για τη μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ αριστεράς.  Επιβεβαιώθηκε  η βούληση των δύο χώρων για  μετωπική συμπόρευση και  συμφωνήθηκε η συνέχιση του διαλόγου πάνω σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα καθώς και η ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών στα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα της περιόδου.

antarsya.gr

Είναι το ΜΑΑ/Σχέδιο Β’ δύναμη της αντικαπιταλιστικής ή/και αντιιμπεριαλιστικής ή/και αντι-ΕΕ (!) αριστεράς;