RSS

Category Archives: ΜΑΑ

Και Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ολόκληρη Και Τον Αλαβάνο Χορτάτο;

“Το άλλο μισό του ουρανού” είχε χαρακτηρίσει ο Μάο Τσετούνγκ τις γυναίκες, όμως στον άστατο κόσμο της αντικαπιταλιστική Αριστεράς, ο μισός ουρανός δεν έχει τίποτε το ρομαντικό, παρά μόνο μαύρα σύννεφα. Και αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, η μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έκανε την αρχή και πρότεινε “συμπόρευση” με το Σχέδιο Β’ του Αλέκου Αλαβάνου, δεν εκφράζει επ’ ουδενί άπασα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που ετοιμάζεται για μα επεισοδιακή 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Όλα άρχισαν από την Πρόταση για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου από την κρίση, που συνυπέγραψαν στελέχη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, μαζί με στελέχη από κάποιες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και συγκεκριμένα, της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ (το κείμενο εδώ, το ρεπορτάζ του mao εδώ). Ακολούθησε ένα ρεπορτάζ της Αυγής (εδώ) με τον καυστικό τίτλο “Συμπόρευση Αλαβάνου με τη… μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ” που κατέγραφε βέβαια την πραγματικότητα των προθέσεων, αλλά με λίγο προβοκατόρικο τρόπο. Η απάντηση στην Αυγή ήρθε από την Εργατική Αλληλεγγύη, την εφημερίδα του ΣΕΚ: “Όσοι φαντάζονται την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μισή κάνουν λάθος” ήταν ο τίτλος του κειμένου που απέδωσε την …κακία στην “ανασφάλεια που δημιουργεί η δεξιά στροφή της ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ”. Απάντηση όμως υπήρξε και από τις στήλες του Πριν, όπου άρθρο σημείωνε πως η πρόταση συμπόρευσης συνιστά “ρήγμα στη δημοκρατική ενοποίηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ” και την χαρακτήριζε “λαθεμένη πρωτοβουλία” (εδώ το σχετικό κείμενο του Αντώνη Δραγανίγου).

Ο διάλογος συνεχίζεται με το άρθρο (εδώ) των δύο ανένταχτων μελών της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Βασίλη Γάτσιου και Σπύρου Αλεξίου) που προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας τον όρο “συμπόρευση” ως χαλαρό και θολό και προτείνοντας ανοιχτά “αριστερή πολιτική συμμαχία” με δυνάμεις όπως το ΜΑΑ και άλλες αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και υπερασπίζοντας την αυτοτέλεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ακόμη, εκτενές κείμενο εξέδωσε η ΑΡΑΝ (ολόκληρο εδώ) στο οποίο εξηγεί πως ”η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο σημαντική και μαζική δύναμη αυτού του εν δυνάμει άλλου αριστερού ριζοσπαστικού πόλου, αλλά δεν είναι μόνη. Υπάρχουν και άλλες δυνάμεις και άλλα ρεύματα και άλλοι αγωνιστές. Όλες και όλοι δεν αποδέχονται το πλήρες επαναστατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά συμφωνούν στο μεταβατικό πρόγραμμα, την ανάγκη ρήξεων και ανατροπών, τη διεκδίκηση μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής”. Και συμπληρώνει με νόημα πως “όποιος θέλει εργαστηριακές συνθήκες ιδεολογικής καθαρότητας, διαλέγει το δρόμο της απομόνωσης από τα πραγματικά ερωτήματα”.

Ανοιχτό ακόμη παραμένει το ζήτημα τι θα πράξει ο ίδιος ο νέος φορέας “Σχέδιο Β’” καθώς το επόμενο Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Μαΐου θα γίνει η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής με θέμα τη “μετεξέλιξη του ΜΑΑ σε πολιτικό φορέα με το όνομα “Σχέδιο Β’”. Για όσους ενδιαφέρονται σχετικά, το Σάββατο η συνδιάσκεψη θα ξεκινήσει στο Περιστέρι, στο κτίριο ΚΥΒΕ Περιστερίου, (Εθνάρχου Μακαρίου 1) στις 3 μ.μ., ενώ στις 7 μ.μ. είναι προγραμματισμένη η ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου, την οποία θα ακολουθήσουν χαιρετισμοί οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Αριστεράς. Την Κυριακή η συνεδρίαση με τι ψηφοφορίες θα συνεχιστεί στα γραφεία του ΜΑΑ (Σολωμού 13, Αθήνα).

Πηγή: http://mao.gr

 

Η “αριστερή” άκρα δεξιά στα φόρτε της!

Αναδημοσίευση από την Κόκκινη γωνιά

από το Sarajevo νο 69
Ποιός είπε ότι τα έχουμε δει κι ακούσει όλα απ’ τους “πατριώτες απελευθερωτές” μας, ε; Αρκετά είναι που μας περιμένουν, καθώς, με σταθερό βηματισμό, με κάποιους (λίγους) πρωτοπόρους και περισσότερους να ακολουθούν, οι τσοπαναραίοι της αριστεράς προσπαθούν να μην αφήσουν ούτε μια φασιστική / μικροαστική έγνοια αναξιοποίητη. 

Το τελευταίο (ως τώρα) τέτοιου είδους κτύπημα έγινε στις 12 του περασμένου Δεκέμβρη. Σε μια two stages απογευματινή εκδήλωση σε αίθουσα του τεχνικού επιμελητηρίου, με τον επιφανειακά αθώο (και παρερμηνεύσιμο) τίτλο: ευρώ και μετανάστευση, μια απόπειρα προβληματισμού. Οργανωμένη απ’ το μισο-υπαρκτό “μέτωπο αλληλεγγύης και ανατροπής”. Όπως θα περίμενε κανείς απ’ τα κομβικά γεγονότα, έτσι κι εδώ υπήρχαν καλά νέα και κακά νέα. Το καλό νέο είναι ότι ο καπετάν Αλέκος ζει! (Πολιτικά εννοούμε…) Το κακό νέο είναι ότι αυτός και τα παληκάρια του ανακάλυψαν την συνωμοσία που εξυφαίνεται εδώ και πολλά χρόνια, σε βάρος του (αγαπημένου τους) “ελληνικού λαού”: ναι μεν δεν φταίνε οι μετανάστες για την εγκαθίδρυση του ευρώ στο ελλαδιστάν, φταίει όμως το ευρώ που γέμισε η πατρίς από δαύτους!… Μάλιστα κυρίες και κύριοι!! Ο καπετάν Αλέκος ο ελευθερωτής και τα παληκάρια του (που είχαν διατρανώσει την απόφασή τους να πάνε ακόμα και φυλακή προκειμένου να κτυπηθεί η ανεργία – πλην, όμως, συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αγκαλιασμένοι με τον wewillgovern συ.ριζ.α. [1]) βρήκαν την κίνηση που θα λύσει – για – πάντα – το – “μεταναστευτικό” (“πρόβλημα”): έξοδος απ’ την ευρωζώνη.

Και μην φανταστεί κανείς ότι αυτό το σοφό πόρισμα ξεστομήθηκε αστήρικτο. Όοοοχι! Τα παληκάρια του “μετώπου” έκαναν έρευνα. Σε καμιά πεντακοσαριά μετανάστες. Τους ρώτησαν αν επέλεξαν την ελλάδα σαν χώρα διαμονής λόγω του νομίσματος, κι αν θα παρέμεναν ακόμα κι αν είχε δραχμή… Και τα αποτελέσματα αυτής της “επιστημονικής έρευνας” ήταν που, παρουσιαζόμενο απ’ την “ομάδα τεκμηρίωσης” του “μετώπου” στις 12/12, έδωσε την απάντηση. Σύμφωνα με τα λόγια του καπετάν Αλέκου του Ελευθερωτή:

… Το ευρώ είναι το “κλειδί” στο μεγάλο παράδοξο: χιλιάδες μετανάστες που αναζητούν απεγνωσμένα εργασία κατευθύνονται σε μια χώρα μικρή, με τη μεγαλύτερη ύφεση στον ευρωπαϊκό χώρο, με μηδενική σχεδόν οικονομική δραστηριότητα, με πλήρη σχεδόν παύση της οικοδομής και της βιομηχανίας, με ασύλληπτη ανεργία, με αποδυναμωμένη αγοραστική δύναμη. Δεν επιλέγεται καμία άλλη βαλκανική χώρα, μέλος της ευρωπαϊκής ένωσης, που δεν έχει την ύφεση και την ανεργία της ελλάδας, δεν έχει όμως και το ευρώ, με υπερπολλαπλάσια αξία στις χώρες προέλευσης των μεταναστών…

Μάλιστα! Λύθηκε το μυστήριο!!! Συνεπώς κάθε φασίστας και κάθε μικροαστικό κάθαρμα σ’ αυτήν την χώρα, ας προσθέσει και ένα “ουστ παλιο ευρώ” στις αποσκευές του (εάν το έχει παραλείψει ως τώρα), κι ας ακολουθήσει τον καπετάν Αλαβάνο και τους τεκμηριωμένους γενναίους του προς το επικό ξεφόρτωμα όλων αυτών των ενοχλητικών: την έξοδο απ’ την ευρωζώνη.

Αλλά, φευ, το θεώρημα χάσκει… Χάσκει όπως κάθε διανοητική κωλοτρυπίδα που έχει διασταλεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό, καθώς ετοιμάζεται να αφοδεύσει (ή μόλις τα κατάφερε) κάτι – δύσοσμο – που – θα – μείνει – στην – ιστορία. Θα δείξουμε το απύθμενο βάθος αυτού του “αριστερού” εθνικορατσιστικού πρωκτού, αν και το σημαντικότερο είναι τα κίνητρά του.

Κατ’ αρχήν, αν δεν κάνουμε λάθος (και δεν κάνουμε…) εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες, απ’ την πρώην “ανατολική ευρώπη”, ήρθαν στα μέρη μας πολύ πριν την καθιέρωση του ευρώ!!! Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και μετά…ε; Τι στο διάολο; Μήπως είχαν προφητικές ικανότητες και το είχαν καταλάβει ότι η ασθενική δραχμούλα θα μετατραπεί σ’ ένα χαλύβδινο ευρώ; Όχι – ο καπετάν Αλέκος και οι γενναίοι του θα απαντούσαν αλλιώς. Ότι, δηλαδή, παρότι η δραχμούλα δεν ήταν καθόλου “σκληρή” σαν το ευρώ, ήταν σκληρότερη απ’ το καταρρέον δηνάριο ή το αλβανικό λεκ, ή το βουλγάρικο λεβ, ή το ρώσικο ρούβλι, ή το ουκρανικό ρίβνια, ή όποιο άλλο νόμισμα.

Όμως αυτή η ενοχλητική λεπτομέρεια, το γεγονός δηλαδή ότι υπήρξαν στην ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες επί δραχμής, δείχνει ποιά είναι η μοναδική λογική συνέπεια του Αλαβάνιου plus “μέτωπο” συσχετισμού της εκδίωξης των μεταναστών μέσω επιστροφής στη δραχμή. Δεν φτάνει να απαλλαγεί η πατρίς απ’ το ευρώ για να απαλλαγεί απ’ τους μετανάστες. Πρέπει να υιοθετήσει και το πιο “μαλακό” νόμισμα στην ευρύτερη περιοχή. Πρέπει τα νέα πατριωτικά πεντοχίλιαρα να είναι αληθινά (χαρτο)πετσετάκια, υπογραμμένα φυσικά απ’ τον υπουργό οικονομικών της ανατρεπτικής κυβέρνησης Αλέξανδρο Αλαβάνο.

Μόνο που τότε δεν θα αδειάσει η εθνικά υπερήφανη ελλάδα μόνο από μετανάστες. Θα αδειάσει εντελώς. Και οι τελευταίοι ή οι προτελευταίοι ντόπιοι, πριν φύγουν (για κάποια ξενητειά σκληρότερου νομίσματος), θα έχουν σαπίσει στο ξύλο και τον καπετάν Αλέκο και τα παληκάρια του. Για ευνόητους λόγους.

Δεν είναι όμως αυτό ολόκληρο το χάσμα του “αριστερού” εθνικορατσιστικού πρωκτού. Μπορούν άραγε να αποδείξουν οι λεβέντες της “ομάδας τεκμηρίωσης” του “μετώπου” ότι οι τωρινοί μετανάστες, απ’ την κεντρική ασία ή από την αφρική, επιλέγουν οι ίδιοι να φτάσουν στην ελλάδα; Μήπως αυτό είναι επιλογή των κυκλωμάτων μετακίνησης, που στην καλύτερη περίπτωση προσφέρουν (επικίνδυνες) υπηρεσίες και στην χειρότερη γδέρνουν ζωντανούς τους μετανάστες; Μήπως; Λέμε ναι: τα κυκλώματα είναι που προτιμούν να πληρώνονται σε σκληρό νόμισμα· και, κατά συνέπεια, έχουν κάθε συμφέρον οι μετανάστες να δουλεύουν (ή να εγκληματοποιούνται) σε σκληρό νόμισμα, για να τους ξεχρεώσουν τα “μεταφορικά”. Αλλά ο πιο αποτυχημένος απ’ τους εθνικούς απελευθερωτές και τα παληκάρια του δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Τους έρχεται “φυσιολογικό” να φορτώσουν στους μετανάστες εργάτες όχι μόνο τα εργατικά συμφέροντα των ιδίων αλλά και τα δουλεμπορικά· απλά κάνοντας την πάπια για τα δεύτερα.

Και πώς άραγε να εξηγηθεί ότι οι περισσότεροι μετανάστες απ’ το πακιστάν θέλουν να φτάσουν στην αγγλία (και όχι να μείνουν στην ελλάδα), και οι περισσότεροι μετανάστες απ’ το αφγανιστάν θέλουν να φτάσουν στον καναδά (και όχι να μείνουν στην ελλάδα) με βάση το ιδιοφυές αυτό γκάλοπ περί ευρώ σαν μαγνήτη μεταναστών στην ελλάδα; Η αγγλία έχει ένα σκληρούτσικο (αυτήν την εποχή) νόμισμα, ο καναδάς ένα μικρής σκληρότητας, ωστόσο υπάρχουν άλλα, πολύ σοβαρά, που επηρεάζουν τις πραγματικές επιλογές των όποιων μεταναστών, οπουδήποτε. Το αν θα βρουν ανθρώπινη δουλειά· το αν θα ζουν με σχετική ηρεμία και αξιοπρέπεια· το αν θα έχουν στα πέριξ συγγενείς, φίλους ή ομοεθνείς. Τα τσακάλια της “ομάδας τεκμηρίωσης” του … plan B, φυσικά δεν έκαναν καμία ερώτηση (στους μετανάστες) του είδους ρε σεις, με τόση ξεφτίλα και απανθρωπιά γύρω σας πώς την παλεύετε; ή πώς σας φαίνονται οι έλληνες; Όχι. Η πρώτη απ’ τις τρεις “στημένες” ερωτήσεις που έκαναν ήταν:

Το ευρώ ως νόμισμα της ελλάδας έπαιξε ρόλο στην απόφασή σας να την επιλέξετε ως χώρα διαμονής;

Ενώ θα έπρεπε να ρωτήσουν:

– Η ζεστή και πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία έπαιξε ρόλο στην απόφασή σας να…

Ή

– Αν ξέρατε ότι θέλουμε να σας ξεφορτωθούμε θα παντούσατε στις ερωτήσεις μας;

Για να θολώσουν τα ρατσιστικά νερά τους, φυσικά, αυτοί οι “αριστεροί” ακροδεξιοί δεν λένε ότι κουβεντιάζουν πως με έναν σμπάρο (έξοδο απ’ το ευρώ) θα πετύχουν όλα τα τριγόνια, αλλά το ρίχνουν στη γνωστή δημοκρατική κλάψα. Θέλουν (λένε):

… μια ελλάδα που δεν θα αποτελεί χώρα εγκλωβισμού / παραμονής, γιατί δεν έχει ούτε το σκληρό νόμισμα ούτε θα εφαρμόζει τις ευρωπαϊκές συνθήκες, αλλά θα διευκολύνει οικονομικά και διπλωματικά όσους θέλουν να περάσουν στην ευρώπη…

Ψιλό γαζί! Γιατί ένα ελλαδιστάν εκτός ευρωπαϊκής ένωσης (και Σέγκεν), που δεν θα είναι υποχρεωμένο να εφαρμόζει καμία ευρωπαϊκή συνθήκη, σε τίποτα δεν θα εξυπηρετούσε τους έστω περαστικούς μετανάστες: βγαίνοντας απ’ τα τιμημένα σύνορα, θα τους γυρίζουν πίσω οι απέναντι πυροβολώντας. Όσο για τις “διευκολύνσεις”; Φωνάζουν και οι ευρωπαϊκές πέτρες ότι το ελλαδιστάν θα μπορούσε να αναγνωρίζει “πολιτικό άσυλο” ή “ανθρωπιστικό άσυλο” τουλάχιστον στο ποσοστό που κάνουν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, γύρω στο 25% των αιτήσεων, αντί για 0,2%… Πράγμα που σημαίνει ότι αν οι λεβέντες είχαν πράγματι καούρα για “διευκολύνσεις” θα είχαν φάει σίδερα (και “θα είχαν μπει στη φυλακή”…) αγωνιζόμενοι και τώρα, σε “συνθήκες ευρώ” – υπάρχει κάμποσο περιθώριο για “διευκολύνσεις”. Ήδη.

Αλλά όχι. Όπως οι δεξιοί ακροδεξιοί δεν λένε ότι είναι φονιάδες και καθάρματα, αλλά μόνο ότι “δεν χωράνε άλλοι” και ότι “να πάρουμε λίγο αέρα βρε αδελφέ”· όπως το κράτος ονομάζει “ξένιο Δία” τα στρατόπεδα συγκέντρωσης· έτσι κι αυτοί βαφτίζουν τον φασιστο/εθνο/ρατσισμό τους “ανθρωπιστική έγνοια”… Για το καλό των μεταναστών.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 – Δεν τους χωράνε τα σίδερα τους “απελευθερωτές” μας. Δεν τους χωράνε!! Ούτε τα σίδερα, ούτε αυτές οι άσπρες μπλούζες που δένουν πίσω…
 

Μια βάσιμη κριτική στο "plan B" των Αλ. Αλαβάνου, ΜΑΑ, συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ

Η καπιταλιστική κρίση και το “σχέδιο β” του Αλέκου Αλαβάνου

του Δημήτρη Κατσαγάνη

Aξίζει να σημειωθεί πως το σχέδιο Β, αν και υποτίθεται “έχει απομακρυνθεί οριστικά το ενδεχόμενο εξοβελισμού της Ελλάδας από την ευρωζώνη” σύμφωνα με την κυρίαρχη προπαγάνδα, έχει ήδη γνωρίσει αρκετά μεγάλη δημοσιότητα μέσω μιας σειρά αστικών ΜΜΕ (πχ ΤΟ ΒΗΜΑ, ΝΕΤ, ΣΚΑΪ κλπ.)

Οι βασικοί στόχοι του σχεδίου Β είναι η παύση πληρωμών για το χρέος και η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη. Μεγάλη πρόκληση για το σχέδιο Β κατά τα όσα είπε ο Αλ. Αλαβάνο στην σχετική ημερίδα είναι η διαμόρφωση μιας “εθνικής επιλογής, της επινοητικής σκέψης και της συγκρουσιακής δράσης”. Το σχέδιο Β “δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, κλείσιμο στον εαυτό μας, εσωστρέφεια, αυτάρκεια, βαλκανικός επαρχειωτισμός (…) αλλά μια ανοιχτή πρόκληση για μια νέα ισότιμη ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική συνεργασία”. Κατά τον ίδιο, ζητούμενο, είναι να αποφασίζει όχι μόνο ο λαός, αλλά και το κοινοβούλιο του για τις τύχες της χώρας. Στο άρθρο του στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (21.10) ο Αλ. Αλαβάνος μίλησε μάλιστα για την ανάγκη “εθνικοποίησης των τραπεζών, δημοκρατικού σχεδιασμού, κοινωνικού ελέγχου, ρευστότητας και επιθετικής πολιτικής στην απασχόληση”. Για να γίνουν όλα τα παραπάνω χρειάζονται τρεις όροι: η “πλειοψηφία του λαού να πιστέψει σ’ αυτή τη λύση”, να είμαστε “ψυχικά – πολιτικά – επιστημονικά τεκμηριωμένοι και προετοιμασμένοι” και να κάνουμε “έγκαιρη προσέγγιση σε φαινομενικά δύσκολες πτυχές αυτού του εγχειρήματος” (πχ επάρκεια πετρελαίου θα αντιμετωπιστεί με το κλείσιμο συμφωνίας με τη Ρωσία…).

Στις ίδιες προτάσεις συγκλίνουν από τις δικές τους ιδιαίτερες, αν και ελάχιστα διαφορετικές, και οι άλλοι βασικοί συνομιλητές του Αλ. Αλαβάνου στην ημερίδια του ΜΑΑ (Π. Σωτήρης, Δ. Σαραφιανός, Λ. Βατικιώτης, Χ. Κατσούλας).

Οι αντικειμενικοί λόγοι για την πιο δυναμική έως τώρα εμφάνιση του ΜΑΑ
που αναφέρθηκαν ήδη -δηλαδή το επερχόμενο Μνημόνιο 3, όψιμη “φιλελληνική” στάση Μέρκελ και η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ- δεν μπορούν να κρύψουν τις γιγάντιες πολιτικές υποκειμενικές αδυναμίες αυτού του εγχειρήματος και του σχεδίου του.

Αναμφισβήτητα έχουν δίκιο στο ΜΑΑ να υποστηρίζουν πως το επερχόμενο τρίτο Μνημόνιο της πρωτοφανούς σκληρής λιτότητας των τουλάχιστον 13,5 δισ. ευρώ, του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ και της υποταγής σε μία ευρωζώνη-φυλακή των λαών της δεν αποτελεί κανένα δρόμο επιβίωσης για το λαό αυτής της χώρας. Έχουν δίκιο, επίσης, να αντιτίθενται στον “ανύπαρκτο δρόμο” που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ περί παραμονής στην ευρωζώνη και ταυτόχρονης ακύρωσης του Μνημονίου που η ίδια η ευρωζώνη, μαζί με το ΔΝΤ έχουν επιβάλλει στη χώρα. Ωστόσο, τι είναι αυτό που κάνει τα μέλη του ΜΑΑ, το “Αριστερό Ρεύμα” του ΣΥΝ αλλά και τους συνομιλητές τους από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι μια καπιταλιστική Ελλάδα εκτός ιμπεριαλιστικής Ευρωζώνη θα πετύχει περισσότερα -και μάλιστα φιλολαϊκά- οφέλη από μια καπιταλιστική Ελλάδα εντός ευρωζώνης;

Οι υποστηριχτές του σχεδίου Β σε γενικές γραμμές θεωρούν πως η ανάκτηση πρωτίστως της εθνικής κυριαρχίας στη νομισματική, δημοσιονομική και άρα αναδιανεμητική οικονομική και άρα πολιτική διαχείριση, η οποία έχει καταλυθεί (πράγματι) πλήρως από τα Μνημόνια που έχουν υπογράψει οι τρεις κυβερνήσεις των τελευταίων δυόμισι χρόνων μπορεί να ανατραπεί η καταστροφή των όρων ζωής του λαού αυτής της χώρας.

Σχετίζονται, όμως, τα εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα της Ελλάδας με την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της ή προπαντός με την κρίση και παρακμή ενός συστήματος ταξικής κυριαρχίας, δηλαδή του καπιταλισμού, που λειτουργεί σε παγκόσμια κλίμακα; Προφανώς οι υποστηριχτές του σχεδίου Β “ξεχνούν” πως:

  • Η αφετηρία της τρέχουσας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης βρισκόταν και συνεχίζεται να βρίσκεται στις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, όμως, η βασική αιτία της βίαιης εκδήλωσης της παγκόσμιας κρίσης στις ΗΠΑ είναι η ίδια και για την εκδήλωση της ίδιας κρίσης και σην Ελλάδα, δηλαδή η κρίση υπερσυσσώρευσης πλασματικού κεφαλαίου. Μπορεί στην Ελλάδα, για παράδειγμα, η “φούσκα” της αγοράς ακινήτων να μην ήταν τόσο μεγάλη όσο στις ΗΠΑ, αλλά σαφέστατα υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει…


  • Προκείμενου να αναχαιτιστούν οι ανεξέλεγκτες συνέπειες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κραχ του 2007-8 πάνω σε όλο το φάσμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, δόθηκαν με πρωτοφανή (“μη-συμβατικό”) τρόπο δεκάδες τρις. δολαρίων απ’ όλες τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες του κόσμου (Fed, ΕΚΤ, κλπ.) προς τις εμπορικές τράπεζες κάθε χώρας. Οι ελληνικές τράπεζες, για παράδειγμα, από τον Οκτώβρη του 2008 έως το τέλος του 2012 θα έχουν λάβει πάνω 150 δισ. ευρώ ως στήριξη ρευστότητας από την ΕΚΤ και το EFSF, ενώ πολλά δισ. ευρώ έχουν δοθεί από το EFSF για την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων του ελληνικού δημοσίου χρέους…


  • Τα απόνερα αυτής της άλυτης παγκόσμιας κρίσης χρέους ήταν εκείνα που συνάντησαν τον ήδη υπερχρεωμένο και ελλειμματικό ελληνικό καπιταλισμό και το φθαρμένο πολιτικό σύστημα του, σπρώχνοντας τον στη χρεοκοπία, στα αποτυχημένα διεθνή Μνημόνια “διάσωσης” του με στόχο την αποφυγή μίας νέας Lehman Brothers’


Με δύο λόγια, συμπεραίνει κανείς πως (1) η παρούσα κρίση είναι ξεκάθαρα διεθνής και συστημική στην φύση της, στην αφετηρία της, τις συνέπειες της και πως (2) οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις όλου του κόσμου επιχείρησαν έως τώρα να την αντιμετωπίσουν τελικά με ένα διεθνή-συνδυασμένο τρόπο (πχ Μνημόνιο ΔΝΤ-ΕΚΤ/ΕΕ για Ελλάδα), φοβούμενοι για την επιδείνωση της. (3) Οι απόπειρες αποφυγής μιας νεάς γενικευμένης ύφεσης σε διεθνή κλίμακα έχουν αποτύχει ως τώρα. Η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της ευρωζώνης είναι ίσως η πιο ακραία εκδήλωση αυτής διεθνούς αποτυχίας.

Αν, πράγματι, ο καπιταλισμός απέτυχε να αντιμετωπίσει την (διεθνή) κρίση του με τα διεθνή, “μη-συμβατικά” μέσα που διέθεσε, τότε γιατί οι υποστηριχτές του σχεδίου Β προτείνουν να αντιμετωπίσουν αυτήν την κρίση με αμιγώς εθνικά καιδημοκρατικά μέσα την κρίση στην Ελλάδα και μάλιστα στα πλαίσια του καπιταλισμού (δηλαδή με την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη). Τρία, τουλάχιστον, ερωτήματα προκύπτουν σε σχέση με τον “πυρήνα” του σχεδίου Β:

  • Από ποια συνέπεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης θα προφυλαχθεί μία ελληνική οικονομία εκτός ευρωζώνης, από την οποία δεν προφυλάχτηκε όντας εκτός ευρωζώνης; Οι υποστηριχτές του σχεδίου Β απαντούν σ’ αυτό το ερώτημα λέγοντας πως η ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στην άσκηση της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής (μιας και η χώρα θα αποκτήσει ξανά το δικό του εθνικό νόμισμα και θα έχει αποτινάξει την Τροϊκανή κηδεμονία από το σχεδιασμό και εκτέλεση του προϋπολογισμού) μπορούν παράσχουν ένα καλύτερο παρόν και μέλλον για το λαό αυτής της χώρας. Η δραματική, όμως, υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος που θα ακολουθήσει την αποδέσμευση του από το ευρώ θα οδηγήσει σε μία αντίστοιχη υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης και των προϊόντων της και σε μια υπερτίμηση των εισαγομένων εργαλείων (από τη δυτική Ευρώπη) και πρώτων υλών (από τη Μέση Ανατολή), δηλαδή σε μία πρωτοφανή φτώχεια τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Τα φθηνότερα ελληνικά προϊόντα (ακόμα και αν υποθέσουμε ότι θα γίνει σύντομα η αναγκαία “παραγωγική ανασυγκρότηση” για την οποία μιλούν οι υποστηριχτές του σχεδίου Β) δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα απορροφηθούν καλύτερα από τις ξένες αγορές καθώς οι προβλέψεις για την παγκόσμια ανάπτυξη είναι εντελώς δυσοίωνες. Παρόμοιες είναι και οι προβλέψεις για την τουριστική κίνηση στην περίπτωση πολιτικής και οικονομικής αναταραχής που θα προκληθεί από την αλλαγή νομίσματος στην Ελλάδα. Αντίστοιχες δυσάρεστες καταστάσεις ζουν από τέλη του 2010 λαοί των “αναδυόμενων” οικονομιών, είτε αυτές βρίσκονται στη νέα χώρα-πρότυπο της “ριζοσπαστικής” αριστεράς, δηλαδή την Αργεντινή, είτε στη Βόρεια Αφρική (εξ ου και η επαναστατική έκρηξη), είτε μέση Ανατολή κλπ… Η… ανάδυση αυτών των οικονομιών κατά την περίοδο της εύθραυστης ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας (2002-6) βαίνει πανηγυρικά προς το τέλος της, μαζί και τα υποτυπώδη ως μηδαμινά κοινωνικά μερίσματα που αυτή απέδωσε. Μια… αδέσμευτη καπιταλιστική Ελλάδα με δραματικά συρρικνωμένη, (λόγω της κυριάρχησης του “τομέα” των υπηρεσιών και της βαθιάς εξαετούς ύφεσης) παραγωγή, σ’ ένα εντελώς αρνητικό διεθνές οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον θα βρεθεί σε πολύ χειρότερη θέση από τις άλλες “αδέσμευτες” καπιταλιστικές οικονομίες (πχ Τουρκία). Η επιδείνωση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας θα συρρικνώσει σε απίστευτα επίπεδα τα φορολογικά έσοδα και, έτσι, τις αυξημένες δημόσιες δαπάνες της για μισθούς, συντάξεις, επενδύσεις κλπ.για τις οποίες μιλούν οι υποστηριχτές του σχεδίου Β.


Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος για να προφυλαχθεί μια οικονομία από τις συνέπειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας είναι, πρώτα απ’ όλα να πάψει να λειτουργεί στα πλαίσια του καπιταλισμού και όχι απλά στα πλαίσια μιας διεθνούς νομισματικής ενώσεως του, όπως είναι αυτή της ευρωζώνης. Επίσης, δεν αποτελεί καμία πραγματική εναλλακτική πρόταση για τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις μιας εθνικής οικονομίας εκτός ευρωζώνης για μια νομισματική συνεργασία στην Ευρώπη (Αλαβάνος), πόσω μάλλον οι αυταπάτες ότι αυτή η συνεργασία θα είναι και… “ισότιμη” (πόσο ισότιμη μπορεί να είναι η συνεργασία πχ Γερμανίας – Ελλάδας στα πλαίσια του καπιταλισμού;). Για άλλη μια φορά, οι υποστηριχτές του σχεδίου Β “ξεχνούν” το διεθνές περιβάλλον στο οποίο ανήκουμε και -για παράδειγμα- το κύμα των εργατικών αγώνων σ’ όλόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο. Τι πρέπει να προτείνουν οι εργάτες στην Ελλάδα προς τους εργάτες της Ισπανίας; “Ισότιμη συνεργασία” μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών τους ;… Το πρώτο που πρέπει να κάνει ένα κράτος που απελευθερώνεται από τα δέσμα της ιμπεριαλιστικής ΕΕ είναι να απευθύνει επαναστατικό κάλεσμα στους εργάτες των άλλων χωρών-μελών της ΕΕ που βιώνουν την ίδια βάρβαρη πολιτική για κοινό αγώνα, για τη διάλυση της ΕΕ και τη σοσιαλιστική ενοποίηση της ηπείρου. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε από τώρα μια εργατική επαναστατική Διεθνή, ένα παγκόσμιο κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης που θα οργανώσει αυτόν τον αγώνα…

  • Με ποιο τρόπο μπορεί να προφυλαχθεί η ελληνική οικονομία από τις συνέπειες της υποτίμησης του νέου, εθνικού της νομίσματος;


Οι υποστηριχτές του σχεδίου Β μιλούν για εθνικοποίηση των τραπεζών, αύξηση των δημοσίων δαπανών για μισθούς, συντάξεις κλπ. και επενδύσεις και για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Ωστόσο οι υποστηριχτές του σχεδίου Β δεν ξεκαθαρίζουν αν αυτή η εθνικοποίηση των τραπεζών θα γίνει με ή χωρίς αποζημίωση στα αφεντικά τους, ούτε αν η πολιτική των εθνικοποιήσεων (με ή χωρίς αποζημίωση) θα επεκταθεί και στους άλλους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, ούτε με ποιον τρόπο θα εξευρεθούν εκείνα τα έσοδα που θα εξασφαλίσουν την αύξηση των δημοσίων δαπανών. Αν, όμως, εθνικοποιηθούν οι τράπεζες χωρίς αποζημίωση στα αφεντικά τους τότε, κατά πρώτον, πέραν από ένα απαράδεκτο δώρο που θα κάνει αυτή η κυβέρνηση (για τη φύση αυτής θα ασχοληθούμε αμέσως μετά) προς αυτούς, δεν θα μείνουν και πολλά χρήματα για όλα τα υπόλοιπα που “υπόσχονται” οι υποστηριχτές του σχεδίου Β… Κατά δεύτερον, η εθνικοποίηση των τραπεζών (με ή χωρίς αποζημίωση) θα θέσει δύο ακόμα θέματα: Πως θα σταματήσει η διαρροή καταθέσεων προς το εξωτερικό που θα ακολουθήσει (ή καλύτερα θα προηγηθεί) μιας απόφασης επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και πως θα πληρωθούν τα δάνεια, η αξία των οποίων θα υποτιμηθεί μαζί με το νέο νόμισμα, που έχουν λάβει οι επιχειρήσεις κλπ. ; Σ’ αυτό δεν απαντούν τίποτα οι υποστηριχτές του σχεδίου Β. Αυτό όμως που θα γίνει σ’ αυτήν την περίπτωση είναι να φύγουν και οι τελευταίες καταθέσεις, κυρίως, μικροαστών και μεγαλοαστών από τη χώρα εντείνοντας το ήδη εκρηκτικό έλλειμμα ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών. Το έλλειμμα αυτό θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο από το ότι τα δάνεια (ή καλύτερα ένα ελάχιστο μέρος αυτών) θα πρέπει να πληρωθούν με το νέο υποτιμημένο νόμισμα. Ο μόνος τρόπος για αντιμετωπισθεί το έλλειμμα ρευστότητας των τραπεζών, αλλά και συνολικά της οικονομίας είναι η εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση και η η απαγόρευση εξόδου κεφαλαίων από τη χώρα. Μ’ αυτόν τον τρόπο, κατά πρώτον, ελαχιστοποιούνται οι διαρροές χρήματος. Κατά δεύτερον, το κράτος αποκτά υπό τον άμεσο έλεγχο του το σύνολο των καταθέσεων τις οποίες μπορεί να διασφαλίσει και ταυτόχρονα να κατευθύνει υπό τη μορφή δανείων στην κατεύθυνση της πλήρους ανασυγκρότησης. Η ανασυγκρότηση αυτή δεν θα ωφελήσει -και μάλιστα άμεσα- το λαό μόνο αν μείνει μόνο στα όρια της αλλαγής του συσχετισμού μεταξύ των “τομέων” της οικονομίας (πχ ενίσχυση της βιομηχανικής παραγωγής έναντι των υπηρεσιών), αλλά θα πρέπει να περάσει απαραίτητα στον πυρήνα της οικονομικής και κοινωνικής ανωμαλίας που ζούμε δηλαδή στο νόμο της αξίας, ανατρέποντας τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Κατά τρίτον, το κράτος θα πρέπει να δημεύσει την προσωπική και επιχειρηματική περιουσία χωρίς αποζημίωση όλων των καπιταλιστών που χρωστάνε στις τράπεζες και να θέσει τα κρατικοποιημένα μέσα παραγωγής στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών στη βάση ενός δημοκρατικά σχεδιασμένου σχεδίου.

  • Ποια πολιτική εξουσία και ποια κυβέρνηση θα εφαρμόσει το σχέδιο Β;


Ο Αλ. Αλαβάνος υποστηρίζει πως για να εφαρμοσθεί το σχέδιο Β θα πρέπει “η πλειοψηφία του λαού να πιστέψει σ’ αυτή τη λύση” (ΤΟ ΒΗΜΑ, 21.10) ενώ στην ομιλία στην ημερίδα του ΜΑΑ υποστήριξε την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο Π. Σωτήρης, νωρίτερα,στην ομιλία στην ημερίδα του ΜΑΑ (13.10) προχώρησε περισσότερο μιλώντας για μια “τομή στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας, την κατάληψη της κυβερνητικής και της πολιτικής εξουσίας από μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία” ενώ λίγο παρακάτω μιλά για ένα “ιστορικό μπλοκ εργατικών, μικροαστικών και αγροτικών στρωμάτων”. Μπορεί, όμως, σε μια χώρα στην οποία -και λόγω της καπιταλιστικής χρεοκοπίας- το 65% του εργατικού δυναμικού είναι μισθωτοί εργαζομένοι (εκ των οποίων πολύ πάνω από τους μισούς είναι εργάτες, μόνιμοι και ελαστικά εργαζόμενοι) και το 25% είναι άνεργοι-προλετάριοι να δοθεί μια λύση γι’ αυτούς τους εργάτες και συνεπώς για όλη την κοινωνία από μια κυβέρνηση που κατά τους υποστηριχτές του σχεδίου Β θα εκφράζει ταυτόχρονα και τους εργάτες και τους μικροαστούς; Όχι βέβαια. Μια κυβέρνηση που τη μοιράζονται τάξεις με αντιτιθέμενα συμφέροντα στα πλαίσια ενός ταξικού κοινωνικού συστήματος (το σχέδιο Β δεν μιλά πουθενά για ανατροπή του καπιταλισμού…) δεν μπορεί παρά να υπηρετεί τα συμφέροντα της ιδιοκτήτριας τάξης, δηλαδή των μικροαστών και εν τέλει των αστών. Παραπέρα, αρκεί η εκλογική εκτίναξη ενός αριστερού σχηματισμού, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, για να πρέπει να πιστέψει ξανά ο λαός στον αστικό κοινοβουλευτισμό, όπως τον καλούν εμμέσως οι υποστηριχτές του σχεδίου Β; Οι πρώτοι μετεκλογικοί μήνες έχουν δείξει ότι αυτή η όψιμη “πίστη” κλονίζεται εξαιρετικά και πως οι επαναστάτες δεν πρέπει να έχουν κανένα λόγο για να την αποκαταστήσουν. Αντίθετα, θα πρέπει όχι μόνο να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο την αυτοργάνωση των μαζών (η οποία έχει ενισχυθεί εξαιρετικά μετά το Δεκέμβρη του 2008 και το Μάη-Ιούνη του 2011), αλλά ταυτόχρονα πρέπει να πείσουμε τις αγωνιζόμενες και τις ευρύτερες μάζες πως αυτές οι οργανώσεις πρέπει να παλέψουν οι ίδιες να καταλάβουν ως τέτοιες την εξουσία διαμέσου της κοινωνικής επανάστασης και όχι να χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήρια κοινοβουλευτικής παρήχησης κάποιων αριστερών ή άλλων “εκπροσώπων” τους.

Αυτό το κοινωνικό και ιστορικό μπλοκ των εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων, λέει παραπέρα ο Π. Σωτήρης, ότι θα εφαρμόσει ένα “ μεταβατικό πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστική κατεύθυνση” μέσω μιας “διαδικασίας συγκρούσεων, μετασχηματισμών και ανατροπών” χωρίς σε καμία περίπτωση να διευκρινίζει ποια κοινωνική τάξη θα έχει το μονοπώλιο ή έστω την ηγεμονία στην άσκηση αυτής της πολιτικής και κυβερνητικής εξουσίας και με ποιον τρόπο θα την καταλάβει (πχ με επανάσταση, με εκλογές, κλπ), αφήνοντας στο κενό τα περί “παραγωγικής ανασυγκρότησης” και “σοσιαλιστικής κατεύθυνσης”…

Ο Π. Σωτήρης, χαρακτηρίζει ως “εγκεφαλική” τη διατύπωση της ανάγκης μιας “αυθεντικά επαναστατικής λαϊκής ή εργατικής εξουσίας”, όπως “προκρίνουν τόσο το ΚΚΕ όσο και τάσεις της επαναστατικής αριστεράς”. Αν οι παραπάνω διατυπώσεις (που εμφορούνται από τις απόψεις μιας “τάσης της επαναστατικής αριστεράς” και συγκεκριμένα του ΕΕΚ) είναι “εγκεφαλικές”, τότε οι διατυπώσεις των υποστηριχτών του σχεδίου Β είναι μάλλον το αντίθετο.

Πηγή: http://eek.gr