RSS

Category Archives: ΜΜΕ

Το πρωτογενές πλεόνασμα, Χριστουγεννιάτικο δώρο στα κανάλια


Ο μονομερής ταξικός πόλεμος που λαμβάνει χώρα στην κοινωνία των ιδιωτών κι αποτελεί το περιεχόμενο της κρίσης έχει ήδη δώσει απτά αποτελέσματα. Τα απομεινάρια του κράτους πρόνοιας έχουν θρυμματιστεί, μετατρεπόμενα ταυτόχρονα σε πεδία δράσης του κεφαλαίου( μεταρρυθμίσεις στην υγεία), η υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης συνεχίζεται κι εμπεδώνεται και ο συνδυασμός της άγριας φορολογικής επιδρομής και των επερχόμενων πλειστηριασμών θα αποτελειώσει και το τελευταίο -μικροαστικό- καταφύγιο της προσωπικής κατοικίας.
Την ίδια στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι καταδικάζονται σε κοινωνικό ή και βιολογικό θάνατο, η αλλαγή των ταξικών σχέσεων παράγει συνεχώς μετασχηματισμούς στη μορφή του κράτους, της νομιμότητας και του δικαίου, οδηγώντας σε ένα σύγχρονο κράτος έκτακτης ανάγκης. Όπως έχουμε πει η υπεράσπιση του μερικού συμφέροντος της αστικής τάξης, συνεπάγεται την αφαίρεση των δικαιωμάτων των πληβείων κι ό,τι της εποχή της ανάπτυξης αναπαράγοταν ως -ψευδής-ενότητα τώρα παράγεται ως αντίθεση.
Η αστική προπαγάνδα μέσα από τον κύριο ιδεολογικό της μηχανισμό, τα ΜΜΕ, εμφανίζει αυτή την κοινωνική αντεπανάσταση ως τη δίκαιη αναπροσαρμογή στα νέα δεδομένα, ως σχέδιο σωτηρίας της πατρίδας, ενοχοποιώντας ως Εχθρό όποιον καταγγέλει ή αντιστέκεται στην επιβολή της βίαιης αλλαγής των όρων ύπαρξης του. Κι όσο το μερικό αστικό συμφέρον αδυνατεί να παρουσιάζεται και να αναπαράγεται ως γενικό τόσο η κρατική βία αποτελεί το κύριο μέσο επιβολής, τόσο η ιδεολογική προπαγάνδα γίνεται ό,τι πιο χυδαίο παράγει η αστική σκέψη. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που η συμμαχία των σκουπιδιών του λάιφ στάιλ με τους επιγόνους των ταγματασφαλιτών κι ολίγη από κεντροαριστερά ρετάλια αποτελεί τον πολιτικό πολιτισμό της εποχής.
Τα ΜΜΕ εκτός από τη θεαματική διαχείριση της κρίσης, εκτός από την ανάδειξη τους σε επιτελείο της αστικής τάξης αποτελούν σάρκα εκ της σαρκός του καθεστώτος, το κεφάλαιο που μετατρέπεται σε θέαμα δια της συσσώρευσης του, είναι ο οργανωμένος δόλος,  η αλεπού του Μακιαβέλι.
Τα κανάλια εδώ και σε 25 χρόνια ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα-φορείς του κατασκευαστικού ή εφοπλιστικού κεφαλαίου, ή σε διαλεχτά μέλη της παρασιτικής αστικής τάξης που απέχει μια εικόνα δρόμο από τον υπόκοσμο. Δεν έχουν δώσει ούτε ένα σεντ για τη χρήση των συχνοτήτων, σκανδαλώδες καθεστώς που συνεχίζεται και στην ψηφιακή εποχή με τον πάροχο Digea( μετά και το κλείσιμο της Ερτ) να αποτελεί ουσιαστικά το τραστ όλων των κεφαλαίων που εμπλέκονται στα ΜΜΕ. Επί δυο δεκαετίες παρήγαγαν τη σαπίλα της καπιταλιστικής κουλτούρας, διαμόρφωσαν τα πιο χυδαία πρότυπα,εθίζοντας τα αποβλακωμένα τηλεοπτικά πλήθη στον αξιακό σχετικισμό, στον πιο κτηνώδη ατομικισμό και παράλληλα αποτέλεσαν τον πιο άρτιο ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους. Την ίδια στιγμή κι ως απόρροια του ρόλου τους εξακολουθούν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να εξαιρούνται από την καταβολή φόρου 20% στις τηλεοπτικές διαφημίσεις. Πρώτα ο Παπαδήμος έδωσε μια παράταση ως την 1-1-2013, πέρυσι ο Σαμαράς με πράξη νομοθετικού περιεχομένου ως τις αρχές του 2014 και φέτος με τροπολογία που κατατέθηκε στο νομοσχέδιο για το φόρο των ακινήτων. Το πιο ενδιαφέρον είναι το σκεπτικό της εισηγητικής πρότασης που ενώ δεν μπαίνει στον κόπο να υπολογίσει το ποσό(γιατί;)που δε θα εισπραχθεί, ξεκαθαρίζει πως τα λεφτά θα βρεθούν από άλλες πηγές του προϋπολογισμού, δηλαδή από τα συνήθη κορόιδα, κοινώς μισθωτούς και συνταξιούχους ή θα κλείσει ο τηλεοπτικός Άδωνης κανένα νοσοκομείο. Το σκεπτικό όμως είναι αποκαλυπτικό γιατί αιτιολογεί  την αναστολή για λόγους επιβίωσης των καναλιών επικαλούμενο τις θέσεις εργασίας. Αυτό είναι άραγε λαϊκισμός αγαπητά μας τηλεοπτικά φερέφωνα ή όχι;
Κοινώς αυτοί που μέσα από τα δελτία και τις εκπομπές τους κάνουν λόγο για τζαμπατζήδες, και για υπερβολικούς μισθούς, για “νοικοκύρεμα του κράτους”, πουλούν φιλανθρωπία στα ανθρώπινα ερείπια που δημιουργεί η πολιτική που στηρίζουν, αναπαράγουν τα πιο άγρια ρατσιστικά στερεότυπα και καλούν σε θυσίες, αυτοί που παρουσιάζουν τα αφεντικά τους ως επιτυχημένους επιχειρηματίες και μιλούν για τη λιτότητα ως καθολική αξία, εξαιρούν προφανώς τους εαυτούς τους από αυτή την “εθνική προσπάθεια”. Κι αυτή η εξαίρεση είναι απλά η καπιταλιστική κανονικότητα που επιβεβαιώνει πως η σχέση εκμετάλλευσης που είναι το κεφάλαιο δε θα στεκόταν ούτε λεπτό δίχως την ύπαρξη του θεματοφύλακα της, του κράτους.
Επιβεβαιώνει αυτό το χριστουγεννιάτικο δωράκι στους καναλάρχες όχι απλά τη διαπλοκή ή την παρακμή, αλλά πως το πρόβλημα δεν είναι απλά η παραβίαση της τυπικής ισότητας , αλλά αντίθετα η ίδια η τυπική ισότητα ως θεσμοποιημένη ανισότητα, αποτελεί αυτό που πρέπει να καταστραφεί. Και τότε η ελευθερία του λόγου που επικαλούνται τα μαντρόσκυλα του θεάματος, θα βρει το νόημα της, ένα νόημα που φυσικά δε θα τους συμπεριλαμβάνει. 
Ίσως τότε όλοι αυτοί που συναγελάζονται με την εξουσία, όντας μέρος της, όλοι αυτοί που κατανοούν τον ανθρώπινο πόνο μόνο ως εμπόρευμα ή θέαμα, να καταλάβουν πως η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά πως ούτε η ντροπή είναι δουλειά. Μέχρι τότε διακόπτουμε για διαφημίσεις. Τζάμπα είναι εξάλλου.

Άκης Τζάρας
 

Εφημερίδα "Γαύρος" ή το σύστημα: «Δουλεύεις απλήρωτος – διεκδικείς – απολύεσαι»

Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών καταγγέλλει την προκλητική απόλυση του συναδέλφου Α. Λ., μέλους του ΣΜΕΔ, από την εφημερίδα Γαύρος, επειδή… τόλμησε να συντάξει κείμενο με αιτήματα των απλήρωτων εργαζομένων της εφημερίδας προς τον εκδότη. Ο ΣΜΕΔ καταγγέλλει επίσης την απόλυση, λίγες μέρες αργότερα, του Ν. Π., τεχνικού στην εφημερίδα Αξία, κοινών συμφερόντων με την εφημερίδα Γαύρος (Wizard Εκδοτικές Επιχειρήσεις), επειδή… τόλμησε να υποστηρίξει την κίνηση του συναδέλφου.


Τα γεγονότα έχουν ως εξής:

Την Τρίτη 29 Οκτωβρίου, δύο ώρες προτού ο συνάδελφος Α. Λ. πιάσει δουλειά, ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά από τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας Wizard Εκδοτικές Επιχειρήσεις, που εκδίδει επίσης την εφημερίδα Αξία και διαχειρίζεται τις ιστοσελίδες gavros.gr και axiaplus.gr, ότι απολύεται και καλείται απλώς να περάσει την επομένη από το λογιστήριο για να πληροφορηθεί πώς θα γίνει η αποπληρωμή των τριών μισθών που του οφείλονται.

Ο λόγος της απόλυσης;
Την τελευταία μέρα που ο συνάδελφος εργάστηκε στην εφημερίδα (26/10), είχε συντάξει ένα προσχέδιο με αιτήματα των εργαζομένων προς τον εκδότη Αντώνη Πίκουλα, ο οποίος επρόκειτο να μιλήσει στους εργαζόμενους για τις καθυστερήσεις στη μισθοδοσία, σε συνέλευση που είχε προγραμματιστεί για τις 29/10, ημέρα της απόλυσης του Α. Λ. Είχε προηγηθεί συνέλευση των εργαζομένων στις 25/10, την οποία μάλιστα συγκάλεσε ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, Διονύσης Βερβελές, προκειμένου ακριβώς να ακούσει τα αιτήματα των εργαζομένων προς τον εκδότη. Το προσχέδιο που συνέταξε ο συνάδελφος δεν ήταν λοιπόν παρά το αυτονόητο: μια απόπειρα να καταγραφούν οι απόψεις των εργαζομένων και να μετατραπούν σε συγκεκριμένα αιτήματα προς τον εκδότη.

Φαίνεται όμως ότι ούτε καν ένα στοιχειώδες πλαίσιο εργατικής διεκδίκησης δεν γίνεται ανεκτό σε τέτοιες εφημερίδες-προπύργια Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών, όπου μόνος νόμος είναι το Δίκιο του Αφεντικού (συχνά γνωστού και ως «Μεγάλου Προέδρου»…). Την επομένη (27/10), ημέρα που ο συνάδελφος Α. Λ. είχε ρεπό, το προσχέδιο έπεσε στην αντίληψη του αρχισυντάκτη, ο οποίος συγκάλεσε έκτακτη σύσκεψη μετά το κλείσιμο του ημερήσιου φύλλου, δηλαδή αρκετά μετά τα μεσάνυχτα. Εκεί, αφού έψεξε τους εργαζόμενους, στους οποίους οφείλονται δεδουλευμένα 6-7 μηνών, για «λάθη» τους στη δουλειά, προχώρησε στη συκοφάντηση του συναδέλφου, αναφέροντας ψευδώς ότι το προσχέδιο που είχε συντάξει είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα στο διαδίκτυο και προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την απόλυσή του.

Είναι προφανές ότι διεύθυνση και ιδιοκτησία της εφημερίδας όχι μόνο δεν ανέχονται να διεκδικούν οι εργαζόμενοί τους τα αυτονόητα, αλλά δεν έχουν καν την αξιοπρέπεια να τους αντιμετωπίζουν κατά πρόσωπο. Η απόλυση του συναδέλφου είχε σαφώς εκδικητικό χαρακτήρα και αποσκοπούσε στον παραδειγματισμό και των υπόλοιπων δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών υπαλλήλων του ομίλου. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι, παρά τα συσσωρευμένα χρέη προς τους εργαζόμενους των εκδοτικών του επιχειρήσεων, ο εκδότης Α. Πίκουλας κάνει νέα επιχειρηματικά ανοίγματα: στα μέσα Ιουλίου, η Wizard Εκδοτικές Επιχειρήσεις μετακόμισε από την οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου σε νέα, μεγαλύτερα γραφεία στο Χαλάνδρι, ενώ εντός του 2012 ο εκδότης είχε ήδη γίνει –σύμφωνα με πρόσφατα, μη διαψευσμένα δημοσιεύματα– και συνιδιοκτήτης της πρώτης σε κυκλοφορία κυριακάτικης εφημερίδας Πρώτο Θέμα.

Ως επιστέγασμα όλης της παραπάνω αθλιότητας, την 1/11/2013 ακολούθησε μία ακόμη απόλυση: ο τεχνικός στην εφημερίδα Αξία Ν. Π. ειδοποιήθηκε για τη λήξη της συνεργασίας του με την επιχείρηση. Ο λόγος της απόλυσής του ήταν ότι υπερασπίστηκε την ενέργεια του συναδέλφου Α. Λ. να συντάξει το προσχέδιο αιτημάτων προς τον εκδότη Α. Πίκουλα, καθώς και ότι… οι Α. Λ. και Ν. Π. συζητούσαν ανοιχτά πώς θα μετέφεραν τα αιτήματα των εργαζομένων της εταιρείας στη συνέλευση που θα λάμβανε χώρα, παρουσία του εκδότη, στις 29/10.

Αυτό όμως που πραγματικά σοκάρει στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ο Ν. Π. έχει λαμβάνειν δεδουλευμένα άνω των 12 (!) μηνών, είναι δε πατέρας τριών παιδιών, και μάλιστα το ένα εξ αυτών εισήχθη την 1η Νοεμβρίου (ημέρα της απόλυσής του) στο νοσοκομείο για να αντιμετωπιστεί σοβαρό πρόβλημα υγείας που ταλαιπωρούσε καιρό την οικογένεια – και όλα αυτά εν γνώσει της επιχείρησης.

Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών στέκεται αλληλέγγυος στον συνάδελφο Α. Λ., ο οποίος έχει ήδη προσφύγει στο Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας και έχει ενημερώσει την Ένωση Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών, στην οποία επίσης ανήκει. Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη τόσο του συναδέλφου Α. Λ. όσο και του Ν. Π., καθώς και την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων όλων των εργαζομένων της εταιρείας Wizard Εκδοτικές Επιχειρήσεις. Ο ΣΜΕΔ παρέχει την αμέριστη υποστήριξή του στον συνάδελφο Α. Λ. σε όλες του τις ενέργειες και καλεί την ΕΣΗΕΑ και όλα τα κλαδικά σωματεία του Τύπου σε κοινή δράση.
Καμία ανοχή απέναντι σε όσους λεηλατούν τη ζωή μας
 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος βάζει στη θέση του τον προβοκάτορα Χατζηνικολάου

Το χθεσινό εξώφυλλο της Real πλήρως ενταγμένο στη θεωρία των δύο άκρων


Τα “γνωστά” στις Αρχές πρόσωπα συνελήφθησαν, απολογήθηκαν και αφέθηκαν ελεύθερα λόγω ανεπαρκών στοιχείων. Δεν το γνώριζε αυτό ο Νίκος Χατζηνικολάου;;


Καταδικάζεται η βία από όπου κι αν προέρχεται;




«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν’ ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών./ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν’ αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».
Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή»το καταδικάζουν;      
«Όταν η διοίκησις  βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν’ αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ’ όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν’ ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν’ αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»
Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το«Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;
Όταν ο Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια τόσο δα βία την άσκησε. Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;
Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας».
Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;
Ναι μεν «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με σπαθιά και γιαταγάνια; Τς, τς, τς… Αλήθεια, των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και τους ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;



Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:
 «Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»
Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:
«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».
Εδώ οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες; 
Ανταρτοπούλες του ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η «μπάλα» των κυρίων  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»
Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας:
 Η δική σας «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο  τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του.
Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς – δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;    
Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε  τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».
Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»… Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και   προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία – ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα – είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.
Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν,  για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι  θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον…). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας – «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;
Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το ’21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη  δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.
Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που αναγνώριζε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας, κάπως έτσι προέκυψε.  Οι κύριοι  του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την καταδικάζουν;
Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας.
Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το  ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.
Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο»  ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής  βίας.
Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:
Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιοεκκωφαντική άρνηση – μέχρι του σημείου της κατάργησή της – της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός – εφόσον σέβεται τον εαυτό του – δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται». Είναι ηκαταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της – που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει  και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.
 Μήπως γνωρίζουν οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» από πού παίρνει εντολές αυτό το παλικάρι;
Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.
Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:
Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. Συγγνώμη για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας,  οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά – δηλαδή δημοκρατικά – έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.
«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…
Από τη μια η βία του ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου πιτσιρικά. Ερώτηση: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»!
 

Ο «αντιμνημονιακός» Τράγκας ξεπλένει Χρυσή Αυγή, Σώματα Ασφαλείας και Στρατό, επικίνδυνους εθνικιστές και μιλιταριστές απόστρατους και «εφέδρους»

Ξέσπασε ο Τράγκας: Φασισταριά του κερατά είναι αυτοί που με βρίζουν!


Ο «αντιμνημονιακός» Τράγκας, μεγαλοδημοσιογράφος, μπατιριμένος εκδότης και καναλάρχης, γνωστός για τις τρελές κρατικές επιχορηγήσεις Ρουσόπουλου στη περιθωριακή φυλλάδα «ΧΩΡΑ» που δε τη διάβαζε κανείς, αλλά και επίσης γνωστός για τις βάρβαρες εργασιακές σχέσεις που επέβαλε στους υπαλλήλους του, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, ξεπλένει τη Ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Ποιος ξεχνά την εκπομπή στο ΣΚΑΪ του Αλαφούζου με καλεσμένους όλο το τιμ του νεοναζιστικού δολοφονικού μορφώματος!

Χθες, λίγες ώρες πριν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» αφήσουν ελεύθερους τους φασίστες που σύμφωνα με τις δικές τους διαρροές βαραίνει όλη η ποινική δικονομία.  Και ενώ στις ΗΠΑ ο πρωθυπουργός και αρχηγός της ακροδεξιάς ΝΔ, Α,Σαμαράς, εξέφραζε τη «πολιτική βούληση να συντρίψει τον εξτρεμισμό», τονίζοντας ότι  «πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ».
Ο εχθρός της Μέρκελ, επέλεξε να ξεπλύνει τους δολοφόνους Ναζιστές, τα συνεργαζόμενα με τη ναζιστική συμμορία Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις, το πλήθος των Ενώσεων αποστράτων και των Λεσχών Εφέδρων.



Απευθύνθηκε για μια ακόμη φορά στα φοβισμένα και τσακισμένα μικροαστικά στρώματα προτείνοντας, όπως και άλλοι, ένα νέο «Γουδί», όπου μαζί Στρατός-Λαός «θα μας γλυτώσουν από την Κατοχή». Σε μια νέα επίδειξη λαϊκισμού που αποκρύπτει την ταξική ουσία-περιεχόμενο των κυβερνητικών επιλογών και των Μνημονίων, που απεχθάνεται την προοπτική μεγάλων εργατικών ανατρεπτικών αντικαπιταλιστικών κινημάτων ενάντια στην Ε.Ε.-ΟΝΕ-ΔΝΤ, τον κόσμο του πλούτου και του αστικού συστήματος εξουσίας. 

Πλάσαρε ανασφάλεια και σπονσονάρισε την κρατική καταστολή, την περιστολή των δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών, προπαγανδίζοντας την Αυτοκάθαρση των Σωμάτων Ασφαλείας, που κακώς τους καταλογίζεται η σύμπραξη με την ναζιστική Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης. Διαφήμισε τα πιο χυδαία μιλιταριστικά ιδεώδη, απαιτώντας θυσίες για την ενίσχυση του τομέα ασφάλειας που αυτός εξασφαλίζει την ευημερία. Στο δίλημμα «βούτυρο ή κανόνια», απαντά κανόνια, μαζί με όλους τους μιλιταριστές.


Ένας τηλεοπτικός λόγος που ενσωματώνει όλα τα σύγχρονα δόγματα άμυνας-ασφάλειας, την αντιμετώπιση των ασύμμετρων απειλών, από ένα κράτος έκτακτης ανάγκης με ποικιλία Μισθοφορικών και Εφεδρικών, Κρατικών και Ιδιωτικών σωμάτων που δρουν στην καθυπόταξη των λαϊκών αγώνων στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού. Αποκρύπτοντας την ψήφιση και εφαρμογή της ιδιωτικοποίησης-εμπορευματοποίησης του τομέα Άμυνας-Ασφάλειας… Ότι σημαντικός λόγος της Χρεωκοπίας του κόσμου της εργασίας ήταν οι πολεμικοί εξοπλισμοί αξίας 25 τρις δραχμές των ΕΜΠΑΕ 1996-2005 που προκάλεσε η κρίση των Ιμίων και τα οποία μεταφράζονται σε 60000 ευρώ χρέος για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας,   


Χθες θέλησε να μοστράρει στο κοινό του τις αντιδραστικές Ενώσεις Αποστράτων και τις ακόμη πιο επικίνδυνες Λέσχες Έφεδρων, μαζί με τα αντίστοιχα σωματεία των ακραίων εθνικιστών και μιλιταριστών. «Φτιάχνοντας» επιπλέον το προφίλ του ΥΕΘΑ Δ.Αβραμόπουλου που επιβραβεύτηκε για την «σοβαρή και υπεύθυνη στάση του» να διατάξει ΕΔΕ για την σχέση των Ενόπλων Δυνάμεων με τη Χρυσή Αυγή, όπου το αρνητικό της πόρισμα ανακούφισε τους γνωστούς κύκλους. Χειροκροτώντας την επιλογή του να προχωρήσει στη διεξαγωγή της Πανελλαδικής Άσκησης «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑΣ», κόστους πολλών εκατομμυρών ευρώ, ενώ 12500 δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται, σχολεία-νοσοκομεία-πανεπιστήμια κλείνουν και σχεδιάζονται νέες μειώσεις στις συντάξεις.


Στην εκπομπή «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΖΩΝΗ» του EXTRA 3, παρέλασαν οι Ενώσεις Αποστράτων, μακρύ χέρι της ΝΔ στις Ένοπλες Δυνάμεις που καταδίκασαν τον κομματισμό-για τις καταγγελίες των πρώην ΑΓΕΣ περί κομματικές παρεμβάσεις των Απόστρατων σε προαγωγές-μεταθέσεις, δεν ξέρει ο Τράγκας; Για τη μοιρασιά βυσμάτων στρατιωτικών με το σύστημα 4-2-1 μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ δεν έχει ακούσει τίποτε;


 Οι Απόστρατοι αναφέρθηκαν στις περικοπές λόγω Μνημονίου ξεχνώντας τον ρόλο τους στην καταστολή των όποιων συνδικαλιστών διεργασιών. Επανέλαβαν το γνωστό Συντεχνιασμό τους «να σώσουν τα προνόμια τους, τη θέση και το ρόλο τους, προσδένοντας την τύχη τους στην αντιμετώπιση των Ενόπλων Δυνάμεων από το σύστημα εξουσίας», αρνούμενοι μια εργατική ταξική θέαση των πραγμάτων, που πρέπει να είναι διεθνιστική, ειρηνική, ενάντια στους εξοπλισμούς και το μιλιταρισμό, αμφισβητώντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ των χωρών και των αστικών τάξεων.  Παραμυθιάζοντας τους εν ενεργεία συναδέλφους τους στρατιωτικούς σε καλύτερες μέρες, εντός του Μνημονίου…   


Καταδίκασαν μετά βδελυγμίας τις φήμες για Πραξικόπημα από τον Στρατό και τα εφεδρικά σωματεία, αλλά δεν είπαν τίποτε για την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία που η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ο ΑΓΕΕΘΑ Κωσταράκος στρέφει εναντίον του αγωνιζόμενου λαού μας. Για τις Λέσχες Εφέδρων και τα νέα Τάγματα Εθνοφυλακής που στρέφονται κατά του εχθρού λαού, αντιμετωπίζοντας τον ως ασύμμετρη απειλή!


Με άγχος ο Τράγκας επιχειρούσε να πείσει ότι η ΚΕΕΔ-ΑΚΙΣ-Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας δεν απειλεί τη δημοκρατία, δεν σχεδιάζει Πραξικόπημα. Έκρυψε όμως την ιδεολογική συγγένεια με τη Χρυσή Αυγή που υπερασπίζουν έναντι των δικαστικών διώξεων μετά τη Πολιτική Δολοφονία του Π. Φύσσα. Ξέχασαν την κοινή τους στάση στην υπεράσπιση των ακροδεξιών της Σχολής Ευελπίδων και των Ακροδεξιών ΟΥΚάδων στο Ναυτοδικείο, για τα εμετικά εθνικιστικά-ρατσιστικά τους άσματα σε Στρατιωτική Παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Άραγε, πόσοι από αυτούς που ήταν χθες στην εκπομπή του Τράγκα γρονθοκοπούσαν τότε τους δημοσιογράφους και λοιπούς μάρτυρες κατηγορίας;


Εξάλλου ήταν δύσκολο να κρυφτεί η κοινή ατζέντα πολεμοκαπηλείας και μισαλλοδοξίας, που εκτέθηκε στην «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΖΩΝΗ»: Από την προβολή «των αγώνων» του ακραίου εθνικιστή και σκοταδιστή αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου που διάβαζε την περίοδο της Χούντας, την καταδίκη της παγκοσμιοποίησης, την ανάγκη νέων εξοπλισμών και ισχυρού στρατού για την αντιμετώπιση του «Εξ Ανατολάς» εχθρού, τις φοβίες αποσκίρτησης της Θράκης, την ανάγκη ανακήρυξης ΑΟΖ και εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου!


Όλη δηλαδή την ατζέντα της νέας «Μεγάλης Ιδέας» του αστικού κόσμου που δρα αποπροσανατολιστικά, απαιτεί «εθνική ενότητα» και νέες θυσίες, δίνει εθνικό μανδύα στα πιο τρελά σχέδια για κέρδη συγκεκριμένων τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου. ‘Έφτασαν μάλιστα να ζητήσουν ανασυγκρότηση του Στρατού και νέους εξοπλισμούς, προβάλλοντας τις απαιτήσεις των εταιρειών που διαχειρίζονται τους αγωγούς οι οποίοι θα διασχίσουν την ελληνική επικράτεια.


Όλοι αυτοί διαβεβαίωσαν ότι δεν γίνεται εκπαίδευση Χρυσαυγιτών από αστυνομικούς και στρατιωτικούς, εν ενεργεία και απόστρατους, ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ Στρατού-Αστυνομίας. Μάλιστα, έβγαλαν και Χρυσαυγίτες Αλεξιπτωτιστές να το διαβεβαιώσουν. Παρουσίασαν την Αστυνομία σάκο του μποξ και θύμα της προπαγάνδας, αντί να απολογηθούν για την ανοχή της ΔΙΑΣ στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, για την συνεργασία ΜΑΤ-Χρυσής Αυγής κατά του φοιτητικού-εργατικού κινήματος,  την σύμπραξη τους κατά των μεταναστών.


Και όλα αυτά ενώ σε λίγες ώρες συλλαμβάνονταν αστυνομικός, υποδιευθυντής εν ενεργεία, που ήταν ο συνεργάτης της Χρυσής Αυγής στο κέντρο της Αθήνας για χρόνια. O εν λόγω αξιωματικός μέχρι και πριν από ένα χρόνο ήταν διοικητής στο τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα και στα σπίτια του και στο γραφείο του βρέθηκαν δεκάδες όπλα, δεκάδες κινητά τηλέφωνα, ναρκωτικά κ.α Ποιος ξεχνά ότι Υποδιευθυντής της ΕΥΠ επικεφαλής της έρευνας κατά της Χρυσής Αυγής, διορισμένος από τον Σαμαρά, με εμπλοκή στην απαγωγή των Πακιστάνων, απομακρύνθηκε πρόσφατα όταν «συνειδητοποίησαν» ότι  συνεργάζεται με τους Ναζί. Εικόνες της παραγματικής σχέσης διαπλοκής Κράτους και Χρυσής Αυγής.


Οι παριστάμενοι δήλωσαν ότι «στην ΕΛ.ΑΣ. δε χωρά ιδεολογία». Λέγοντας αλήθεια, αφού υπάρχει χώρος μόνο για την αστική ιδεολογία που απαιτεί την ακραία βία-καταστολή-τρομοκρατία των Πραιτοριανών των Σωμάτων Ασφαλείας για να εφαρμοστεί η Πολιτική της. «Εσείς είστε το κράτος» έλεγε στην Αστυνομία ο Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια μεγάλων εργατικών αγώνων, «εσείς θα σώσετε την πατρίδα» τους έλεγαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, πωρώνοντας τους. Και οι Πραιτοριανοί των ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ-ΕΚΑΜ πήγαινα και ψήφιζαν Χρυσή Αυγή, συνιστώσα του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού, μηχανισμό του Κράτους μηδενικής ανοχής του Νόμου και της Τάξης του Ν.Δένδια!


Επίσης, ο Τράγκας παρουσίασε τις επικίνδυνες Λέσχες Εφέδρων ως αγγελούδια εθελοντές που βοηθούν το Κοινωνικό σύνολο. Ξεχνώντας «οι Λέσχες Εφέδρων ως θεσμικά αναγνωρισμένες συλλογικότητες, ελέγχονται από το ΥΕΘΑ και τον Στρατό, ενσωματώνουν συχνά μέλη της Χρυσής Αυγής, δρουν κατά των μεταναστών και εκπαιδεύονται για μάχες κατά ανταρτών στα βουνά και για αντιμετώπιση αντάρτικου πόλης, την κατάπνιξη δηλαδή κοινωνικών εξεγέρσεων». Σε παράλληλους δρόμους κινούνται οι Εθνικιστικές Πολιτοφυλακές – δημιουργήματα της Χρυσής Αυγής. Στο πλατύ κοινό οι λέσχες εφέδρων έγιναν γνωστές από τη συμμετοχή τους σε παρελάσεις τμημάτων εφέδρων καταδρομέων στο πλαίσιο εθνικών εορτασμών και την απροκάλυπτη παρέμβασή τους στην εξωτερική πολιτική με προβολή ακραίων εθνικιστικών θέσεων (Μακεδονικό, δεκαετία 1990).


Στην ιδρυτική διακήρυξη της «Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων» (15-17/3/1996) γίνεται λόγος για «καταπολέμηση του εφησυχασμού, της ενδοτικότητας και του ευδαιμονισμού», στοχοποιώντας «όσους παριστάνουν τα λευκά περιστέρια της ειρήνης, τους αστράτευτους, τους αντιρρησίες συνείδησης και τους καρεκλοκένταυρους».


Τελικά, είναι δεδομένο ότι οι Έφεδροι δεν πρόκειται να κάνουν Πραξικόπημα.


Όπως επίσης δεδομένο είναι ότι στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού όσοι δεν είναι μαζί μας με τη δουλοποίηση των εργαζομένων και τα Μνημόνια, τα χαράτσια, τις κατασχέσεις σπιτιών, τις απολύσεις, την εξυπηρέτηση των τοκογλύφων, το ξεπούλημα κάθε κοινωνικού αγαθού, είναι Εχθροί μας…


Ο σύγχρονος αντιφασιστικός αγώνας είναι αντικυβερνητικός, αντιμνημονιακός, αντιΕΕ και αντικαπιταλιστικός.


ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
 

Φασισμός και Θέαμα

Του Ελευθεριακού

Έγινε ο Ναζισμός μαζί και ο “πολιτικός ακτιβισμός” του, μαζικό ενημερωτικό θέαμα.
Πριν λίγο καιρό ήταν ως επί το πλείστον … lifestyle θέαμα και ακρόαμα, κάποιοι τον έβρισκαν και χαριτωμένο και φώλιαζε φιλόξενα σε κυριακάτικα ένθετα και μεσημεριανές εκπομπές.

Με αυτό τον τρόπο ξέπλεναν τους εγκεφάλους αναγνωστών-τηλεθεατών από αυτά τα έστω λειψά κοινοβουλευτικοδημοκρατικά ανακλαστικά και βουτούσαν τους εγκεφάλους τους στην ανοχή της φασιστικής αισθητικής και του λόγου, στις σβάστικες και σε φτηνά αστειάκια με τον Γερμενή, τον Κασιδιάρη, τον Παναγιώταρο και τον Μιχαλολιάκο, ρεπορτάζ για τη ζωή τους και τις γκόμενές τους.

Αυτή η ομάδα των Ναζιστών αποτελούσε παράλληλα το περιοδεύον τσίρκο τηλεοπτικών φασιστοειδών δημοσιογράφων τύπου Αναστασιάδη, Ευαγγελάτου (τον θυμάμαι σαν τώρα να υποστηρίζει τους σφαγείς, αλλά πάνω από όλα Ομόδοξους Σέρβους) Κουρή, Τράγκα κ.α., που από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά πάντα στο όνομα της Δημοκρατίας καλούσαν στις εκπομπές τους Ναζί και χαριεντίζονταν μαζί τους, με βλέμμα άλλοτε φόβου, άλλοτε συγκατάβασης και άλλοτε επιτηδευμένης σκληρότητας, ο καθένας  πάντα με το δικό του, προσωπικό στυλ.

Αναγνώστες δε εφημερίδων, που δεν είναι καν αναγνώστες, αλλά καταναλωτές άποψης και κουτσομπολιού, ασχολούνταν με το “πολιτιστικό” ένθετο εφημερίδων στυλ “Πρώτο Θέμα”, εφημερίδων που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονταν έχουσες τεκμηριωμένη και σαφή πολιτική άποψη, αφού πλασάρονταν ως αντικειμενικές (αλήθεια τί σημαίνει αντικειμενικότητα και πώς εξάγεται, όποιος την κατέχει να με ενημερώσει), αλλά ουσιαστικά έσπρωχναν τους αναγνώστες-καταναλωτές στην ανεκτικότητα προς τον φασισμό, τις μεθόδους και τα σύμβολά του.


Στο όνομα της Δημοκρατίας οι επικίνδυνοι, στο όνομα της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, στο όνομα της ελευθερίας των απόψεων.

Ποιών απόψεων όμως;

Των ανελεύθερων, αυτών που δεν αποδέχονται όχι αυτήν την κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αλλά ούτε καν την Δημοκρατία ως πολιτειακό σύστημα, ως πολιτική ποιότητα.
Τούς έδιναν έδαφος να αναπτύσσουν τις “αντικαπιταλιστικές” τους εξάρσεις και να υποστηρίζουν χωρίς ουσιαστικό αντίλογο τις ολοκληρωτικές τους απόψεις, προβάλλοντας σχεδόν ανενόχλητοι το αντικομμουνιστικό τους μένος μπροστά σε ανιστόρητους δημοσιογράφους ή ακόμα και αντιμέτωποι με εκπροσώπους του Κ.Κ.Ε., που δεν μπορούσαν καν να παραδεχτούν ότι π.χ. αυτό το περιβόητο “Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης” ή αλλιώς “Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ” είχε όντως υπογραφεί και ότι αλήθεια είναι πως η άποψη του τότε Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος άργησε κανά χρόνο να παρουσιαστεί με ισχυρό τρόπο εναντίον των Γερμανών κατακτητών.

Μερικές φορές στο Κ.Κ.Ε. ταιριάζει η ατάκα του Νίκου Καλογερόπουλου στο “Μάθε παιδί μου γράμματα”: “Την αλήθεια ρε, την αλήθεια”.

Όλοι αυτοί οι δημοσιογραφίσκοι, γιατί περί τέτοιων πρόκειται, δεν γνώριζαν ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός ισούται με βία, σημαίνει βία, η βία αποτελεί σαρξ εκ της σαρκός του, είναι τα μόρια του πυρήνα του;

Εδώ, δεν πρόκειται για κάποια παρέκκλιση από τις βασικές αρχές κάποιας ιδεολογίας, επειδή μοιραία τη διαχειριζόμαστε εμείς, οι ατελείς άνθρωποι, εδώ πρόκειται για την ουσία της ιδεολογίας, για τα συστατικά του βασικού της πυρήνα, για τις μεθόδους πολιτικής πάλης και προπαγάνδας, που χρησιμοποίησε το NSDAP και όλα τα μεταπολεμικά κόμματα και οργανώσεις ίδιας ή παρόμοιας απόχρωσης.

Μιλάμε για την κατεξοχήν ιδεολογία του Θανάτου Και του Μίσους προς το Διαφορετικό.
Και τα διαφορετικά για τους Ναζί είναι σχεδόν οτιδήποτε δεν είναι μαζί τους ενώ έχουν και μια εκπληκτική ικανότητα να αλλάζουν το διαφορετικό κατά πώς τους γουστάρει.
Και μια και αναφερόμουν στην ουσία της Μισάνθρωπης Ιδεολογίας τους, δε θα ήταν για παράδειγμα εντελώς οξύμωρο και γελοίο να παρακολουθείς έναν φιλελεύθερο να επιχειρηματολογεί εναντίον των οικονομικών αγορών ή έναν αναρχικό να ήταν υποστηρικτής του καπιταλισμού και πολέμιος εννοιών όπως αλληλεγγύη και συλλογικότητα;

Δε θα σου προξενούσε εντύπωση; Θα το πίστευες;

Το ίδιο λοιπόν δεν είναι να ακούς έναν εθνικοσοσιαλιστή ή φασίστα να ισχυρίζεται ότι καταδικάζει τη βία ως συστατικό του πολιτικού του αγώνα;

Το επιχείρημα λοιπόν των τελευταίων ημερών αυτών των άσχετων “δημοσιογράφων” και των πολιτικάντηδων που τους πλαισιώνουν, πως “άλλο η ιδεολογία, μπορείς να έχεις όποια θες, άλλο όμως η βία” είναι τόσο ηλίθιο, ανιστόρητο, ανεγκέφαλο και μη πολιτικό, που προφανώς θα έχανε κάποιος τα λόγια του αν συζητούσε μαζί τους και προσπαθούσε να τους εξηγήσει το εξής απλό: Εθνικοσοσιαλισμός=Βία.

Δεν υπάρχει “ναι μεν, αλλά…”, είναι ξεκάθαρο.

Μια μικρή ματιά, ένα ξεφύλλισμα του Χιτλερικού ” Ο Αγών μου” πείθει κι έναν πολιτικά τυφλό για το λόγου το αληθές.

Μια ιδεολογία που εντέχνως προσπαθούσαν και προσπαθούν ακόμα και τώρα να κρύψουν ο Μιχαλολιάκος και τα πρωτοπαλίκαρά του.

Το ίδιο βέβαια ισχύει για την κοσμοθεωρία του Εθνικισμού, όπως την ονομάζουν οι θιασώτες της, προσπαθώντας να την ενδύσουν με ένα σχεδόν θρησκευτικό φωτοστέφανο.

Εθνικισμός= Βία, και να αφήσουν τα φληναφήματα ότι αυτοί δε θέλουν το κακό των άλλων εθνών κτλ γιατί και οι άλλοι εθνικιστές τα ίδια λένε για το δικό τους έθνος.

Ο Εθνικισμός είναι η θεωρία της προσπάθειας επιβολής του ενός έθνους πάνω στο άλλο και ανακαλύπτει την ουσία του στα χρόνια της νεωτερικότητας μέσα στα σπλάχνα του φιλελευθερισμού, που αποζητά “ζωτικό χώρο” για τους υποψήφιους και υπάρχοντες καπιταλιστές, ώστε να μπορούν να δρουν ανενόχλητοι.

Ναζιστικές απόψεις που τα θρασίμια της Χρυσής Αυγής υποκρίνονταν πως δεν είχαν και έλεγαν σε όλους τους τόνους το γλυκανάλατο “Ο Ναζισμός είναι η εκδήλωση του Γερμανικού Ναζισμού, ο Φασισμός του Ιταλικού, εμείς είμαστε έλληνες Εθνικιστές”, ακριβώς το ίδιο επιχείρημα δηλαδή που επαναλαμβάνεται με την ταχύτητα του φωτός κι από τον επονομαζόμενο πατριάρχη του εγχώριου Εθνικισμού και ιδεολογικό τους μέντορα Κωνσταντίνο Πλεύρη.

Κι όλοι βέβαια αυτοί οι δημοσιογράφοι, με τον τρόπο τους σιγόνταραν την ύπαρξη και την άνοδο της Ναζιστικής δράκας και στήνονταν τηλεοπτικά τραπέζια σε μικρά κανάλια (ειδικά στο extra 3 τη συχνή συνεπικουρία του Μυλωνάκη και του Φαήλου, αλλά και στο Kontra τη συνεπικουρία του Μέγιστου Πασόκου Πατριώτη Μάκη Κουρή και της περίφημης εφημερίδας του “Το Παρόν”), που οι οκτώ στους δέκα ήταν ακροδεξιοί, αλλά παρίσταναν τους αντικειμενικούς που κρατούσαν ίσες αποστάσεις (πώς γίνεται αυτό με τις ίσες αποστάσεις αλήθεια;), ένας δε από τους θαμώνες ήταν και ο νυν συνήγορος του Κασιδιάρη, που απεπέμφθη από τη Νέα Δημοκρατία, όχι βέβαια λόγω των εκπεφρασμένων ακραίων του απόψεων, αλλά επειδή θα κοουτσάρει νομικά τον Κασιδιάρη.

Πλήρης πολιτικάντικη υποκρισία.

Μα ο άνθρωπος φασιστοειδές ήταν και πριν, τώρα το καταλάβετε, τώρα που υπερασπίζεται τον Κασιδιάρη σύντροφοι της Νέας Δημοκρατίας;

Θέαμα λοιπόν και μάλιστα υποκριτικό και άσχημο, πολιτικοί που είτε είναι θεωρητικά άσχετοι είτε παίζουν εκλογικά και ψηφοθηρικά παιχνίδια βαφτίζοντας το ψωμί παντεσπάνι.

Η ελληνική κοινωνία εθίστηκε στην πορεία της προς τον φασισμό, προϊούσης και της επέλασης του ΛΑ.Ο.Σ τα προηγούμενα χρόνια, της πλήρους εκφασιστικοποίησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της… υπευθυνότητας της… Δημοκρατικής Αριστεράς και της ανάληψης της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας από τον πολύ ματσό Σαμαρά, που μάς έπεισαν ότι για όλα φταίμε εμείς και… οι μετανάστες.

Κι όσο κι αν ο Βορίδης έχει προσπαθήσει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις λέγοντας αστειευόμενος πως τη δεκαετία του ’80 ήταν ένας “ακτιβιστής της Δεξιάς”, δε μάς πείθει πως έχει αλλάξει απόψεις, παρά μόνο ότι και αυτός, όπως και οι ομοϊδεάτες του Χρυσαυγίτες χρησιμοποίησε το όχημα του κοινοβουλευτισμού, ώστε να κάνει πράξη τον εθνικισμό του και τον όψιμο οικονομικό φιλεύθερισμό του.

Άλλωστε, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την αφίσα του Λεπενικού “Ελληνικού Μετώπου” που ανέγραφε “Φωτιά Και Τσεκούρι Στους Προσκυνημένους”, οικονομικούς και εθνικούς, ούτε την κοινή του κάθοδο με τον αντισημίτη Πλεύρη και την “Πρώτη Γραμμή” του σε δημοτικές εκλογές, τις ομιλίες του σε ημερίδα του… Λιακόπουλου για τον Μεγάλο Αλέξανδρο κι άλλα πολλά.

Δεν ήταν τόσο μικρός ώστε να δικαιολογείται, όπως επιχειρεί να κάνει σήμερα, με την ανάληψη της προεδρίας της νεολαίας Ε.Π.ΕΝ.

Όλα στο μίξερ του θεάματος δεν μπορούν να μπουν, ούτε οι συλλήψεις, ούτε τα φτυσίματα, οι σφαλιάρες και οι κλωτσιές.

Ο Εθνικισμός δεν μπορεί να γεννήσει επαναστάτες, αλλά μόνο κολοπαιδαράδες, που νομίζουν ότι γαμάνε και δέρνουν.

Επειδή όμως δεν είναι όλα ούτε αστεία ούτε θεαματικά, επειδή ο θάνατος, τα μαχαίρια κι ο τσαμπουκάς δεν μπορούν να γίνουν καθημερινό θέαμα σήμερα, που θα αναλώνεται και θα ξεχνιέται στο αύριο, ας προσέχουμε μήπως αυτή η ηλίθια, επικίνδυνη κυβέρνηση και οι μεθοδεύσεις της γυρίσουν για μια ακόμη φορά προς τα εμάς με εντατικότερη και χυδαιότερη μορφή, αφού μάς έχουν επιφυλάξει το ρόλο του αντίθετου άκρου από αυτό των φασιστών.


Τόσο θέαμα, τόση κενότητα, τόσο επικίνδυνοι, τόσο Φασίστες;    
 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η σχέση της Χρυσής Αυγής και των συνδέσμων εφέδρων. Ποιος ο ρόλος των καθεστωτικών ΜΜΕ

Οι ”αγανακτισμένοι” πολίτες της… φασιστικής συμμορίας δολοφόνων Χρυσής Αυγής!!!



Τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή τα όσα συμβαίνουν με τους μετανάστες τόσο στον Άγιο Παντελεήμονα όσο και στο παλιό Εφετείο στη Μενάνδρου τα ρουφιανοκάναλα -κυρίως- αλλά και κάποια άλλα αστικά μμε ξαφνικά ανακάλυψαν έναν… (και καλά) ”αγανακτισμένο” κάτοικο του Αγίου Παντελεήμονα.Ο συγκεκριμένος τύπος, λοιπόν, όπου βρει κάμερα πάει και στήνεται από πίσω προκειμένου την κατάλληλη στιγμή να πετάξει κάποια ”φαρμακερή” ατάκα και έτσι ο δημοσιοκάφρος να γυρίσει το μαρκούτσι του στο στόμα του ”αγανακτισμένου” για να κάνει και αυτός ο… κατακαημένος μια δήλωση. «Φταίνε οι λαθρομετανάστες. Φταίνε οι μετανάστες. Φτώχεια, ανεργία, αρρώστιες… Όλα από αυτούς προκαλούνται. Να φύγουν όλοι τώρα»!!!

Η στιγμή της ”καταξίωσης” για τον συγκεκριμένο ήρθε πριν από τρεις ημέρες όταν τον έβγαλε (ποιός άλλος) ο Ευαγγελάτος στο πιο ξενοφοβικό δελτίο ”ειδήσεων” που υπάρχει στο χαζοκούτι. Πάλι το ίδιο παραμύθι… «Οι λαθρομετανάστες φταίνε για το ένα, για το άλλο, για την άλωση της πόλης (Istanbul τα… τελευταία χρόνια), για τα 400 χρόνια… σκλαβιάς» και άλλα πολλά. Από εκείνη την στιγμή και μετά ο τύπος έχει γυρίσει σχεδόν όλα τα τηλεπαράθυρα!!! Σε κάθε ευκαιρία διαχωρίζει την θέση του από την ”Χρυσή Αυγή” (και καλά) και ξεκαθαρίζει πως ο ίδιος δεν έχει κανένα πρόβλημα με τους μετανάστες απλά… καλό θα ήταν να γυρίσουν στην πατρίδα τους! Πλήρης ψυχική σύγχυση…


Ο συγκεκριμένος τυπάκος, ωστόσο, πουλάει τρελό παραμύθι σε όλους (ή έτσι νομίζει, τουλάχιστον) γιατί είναι γνωστό τι σκατά κουβαλάει μέσα στο άδειο του κεφάλι. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:


Το όνομα του είναι Δημήτρης Πιπίκιος. Έφεδρος λοχίας πεζοναυτών (!!!). Τυχαίο προφανώς… Πρόεδρος του Στρατιωτικού Συνδέσμου Ελλήνων Εφέδρων. (!!!) Επίσης τυχαίο… Επιπλέον προπαγανδίζει την ”χρυσή αυγή” σε σποτάκι για τις πρόσφατες ευρωεκλογές όπου εμφανίζεται (όλως τυχαίως πάλι αυτός) ως ”ταλαίπωρος” κάτοικος που όλοι -πλην της χρυσής αυγής- τον έχουν εγκαταλείψει!!!


Σε πρόσφατο πέσιμο των φίλων του μπάτσων στο παλιό εφετείο, συνομιλούσε και έδινε οδηγίες σε δυο χρυσαυγουλα. Έναν ”άνδρα” και μία ”γυναίκα” η οποία μάλιστα φορούσε και μπλούζα ACAB – Hellas (τρομάρα της). Εδω για όσους δεν γνωρίζουν πρέπει να σημειώσουμε οτι το ACAB σημαίνει «All Cops Are Bastards». Σε οτι αφορά τα χρυσαυγουλα, ωστόσο, το «Bastards» μετατρέπεται αυτομάτως σε… «Brothers».
Ο Πιπίκιος, μάλιστα, εμφανίστηκε στους δημοσιογράφους που ήταν στο σημείο ως αγανακτισμένος κάτοικος της περιοχής που δεν ανέχεται άλλο να τον κλέβουν, να τον χτυπούν και να τον βιάζουν (!!!!) οι λαθρομετανάστες. Δεν άφηνε, μάλιστα, να τραβούν φωτογραφίες τους μπάτσους γιατί -λέει- είναι πιθανόν κάποιοι ”άπλυτοι” (εμάς εννοούσε) να τις δημοσιεύσουν στο ”εντεμιδια”!!!

Πέρα από κάτοικος της Μενάδρου, ωστόσο, στα κανάλια τις τελευταίες ημέρες δηλώνει και κάτοικος Αγίου Παντελεήμονα και βέβαια χρησιμοποιεί την γνωστή επιχειρηματολογία. Μην σας προκαλέσει καθόλου εντύπωση αν αύριο- μεθαύριο ο Πιπίκιος εμφανιστεί ως κάτοικος Μεταξουργείου, Πατησίων, Παγκρατίου, Κολωνού ή οποιασδήποτε άλλης συνοικίας της Αθήνας όπου οι φίλοι του μπάτσοι αποφασίσουν να εφαρμόσουν τις κατασταλτικές μεθόδους τους πάνω στους μετανάστες.

Το ερώτημα που δημιουργείται, πάντως, είναι ένα: Είμαστε κακοπροαίρετοι και θεωρούμε πως τα κανάλια μέχρι και σήμερα (δεν) ήξεραν τι σκατά είναι ο συγκεκριμένος τύπος και γι’ αυτό του έδιναν βήμα για να πει τις μπούρδες του. Από σήμερα, ωστόσο, που γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει Δημήτρης Πιπίκιος (πολυκάτοικος- χρυσαυγίτης έφεδρος λοχίας πεζοναυτών) θα του ξαναδώσουν βήμα;;; Πολυ πιθανό…


Γιατί τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί…θέλει ο φασίστας να κρυφτεί κι η μαλακία του δεν τον αφήνει



Πηγές: athensindymedia, diktiospartakos

 

Το εξώφυλλο του Πρώτου Θέματος ήταν στημένο – εδώ και χρόνια


Ευχαριστούμε για την αποστολή


Του Άρη Χατζηστεφάνου


Άκου φασιστάκο…

Το εξώφυλλο του Πρώτου θέματος ήταν στημένο – εδώ και χρόνια
Οι παλιοί αποικιοκράτες συνήθιζαν να κρεμάνε τα κεφάλια των θηραμάτων τους στο σαλόνι του σπιτιού τους.
Οι δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών κυκλοφορούσαν με τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων αντιστασιακών από χωριό σε χωριό.
Ο Θέμος Αναστασιάδης «κρέμασε» το πτώμα του Παύλου Φύσσα στο εξώφυλλο του Πρώτου Θέματος.


Την περίμενε για καιρό αυτή την ημέρα.

Από τότε που έστηνε ψεύτικα ρεπορτάζ, για να παρουσιάσει τους δολοφόνους του Μιχαλολιάκου σαν καλά παιδιά που βοηθάνε τις γιαγιούλες να παίρνουν χρήματα από το ΑΤΜ.

Από τότε που έριξε όλο το βάρος της εκπομπής του για να εξανθρωπίσει τον Καιάδα.

Και πιο παλιά. Όταν προσποιούνταν τον αναλυτή στις σελίδες του Βήματος, καταχειροκροτούμενος από τους αυλικούς του Λαμπράκη.

Και ακόμη πιο παλιά, όταν έφτυνε τα ηλίθια, ρατσιστικά ανέκδοτά του στην πίσω σελίδα της Ελευθεροτυπίας. Δεν τον έδιωχνε τότε ο διευθυντής της. Πούλαγε φύλλα πάνω στα πτώματα των Αλβανών που πέθαιναν από ρατσιστικές επιθέσεις και εργατικά ατυχήματα στα εργοτάξια των ολυμπιακών αγώνων. Η πρώτη σελίδα έγραφε «Αθήναζε» και η τελευταία «Μαύρη Τρύπα».

Και όλο κάτι αντιφασιστικά «τσογλάνια» να του πετάνε γιαούρτια. Ήξερε όμως ότι μια ημέρα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Θα έβαζε πρωτοσέλιδο το πτώμα ενός από αυτούς που τον ταπείνωναν με τη λεβεντιά τους σε κάθε τους βήμα. Τους μικρούς ανώνυμους ήρωες που έφτυναν τον πολιτισμό του. Που σιχαίνονταν όλους όσοι πέρασαν από τις εκπομπές του.

Ο Θέμος Αναστασιάδης βέβαια δεν είναι ένας τόσο διαφορετικός Έλληνας. Είναι το πρόσωπο μιας υπαρκτής Ελλάδας. Αυτής που ψήφισε Χρυσή Αυγή. Της Ελλάδας που δεν ταυτίστηκε ποτέ με τον Προμηθέα αλλά με το Κράτος και τη Βία, που έδεσαν το σώμα του Τιτάνα στον Καύκασο. Της Ελλάδας που έβγαλε τον Εφιάλτη αλλά και τον Κοτζαμάνη, τον Τσολάκογλου αλλά και τον Μπάμπαλη – είναι η φάρσα μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται.

Και η εφημερίδα του όμως δεν είναι μια τυχαία εφημερίδα. Εδώ και χρόνια ύφαινε κάθε βδομάδα τον ιστό του life-style ναζισμού στην Ελλάδα, πάντα με την εβδομαδιαία συνδρομή των αναγνωστών της. Με μερικά ευρώ μπορούσες να εξασφαλίσεις ότι το νεοναζιστικό παραλήρημα θα συνεχιζόταν και την επόμενη εβδομάδα. Και πάνω από 100.000 συμπολίτες μας το έκαναν κάθε εβδομάδα.Την πλήρωσαν ακριβά αυτή τη δολοφονία και τη δικαιούνται.

Και ο τίτλος τους δικαιώνει: Δεν ξεχνώ τον φασισμό. Δεν τον ξέχασαν ποτέ. Ήταν πάντα μέσα τους.

Μόνο που πρέπει να θυμάστε ότι οι φωτογραφίες που γράφουν ιστορία είναι πολλές. Υπάρχουν φωτογραφίες από το πτώμα του Παύλου Φύσσα, και του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα. Υπάρχει όμως και η φωτογραφία του Μουσολίνι κρεμασμένου ανάποδα στο Μιλάνο.