RSS

Category Archives: ΜΜΕ

Όταν το Πρώτο Θέμα μυρίζει το πρώτο αίμα


Εδώ και πολλά χρόνια κάνει αβάντες και ξεπλένει τις «δράσεις» (βλέπε δολοφονικές επιθέσεις) και τον ιδεολογικό πόλεμο/τρομοκρατία που προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν οι ναζί της Χρυσής Αυγής σε γειτονιές και πόλεις ολόκληρες, της Ελλάδας. Αναφερόμαστε φυσικά στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». Μία φασιστική, λαϊκίστικη φυλλάδα, που όταν οι καιροί το επιτάσσουν παρουσιάζει τους υπανθρώπους ως άλλης τάξης lifestyle υποκείμενα που έχουν και προσωπική ζωή και αδυναμίες, ενώ όταν βγαίνουν από τις πιο σκοτεινές φωλιές τους μαχαιρώνουν «χειρουργικά» αγωνιστές, και μετά σαν άλλοι «σπουδαίοι αρχαίοι» βάζουν τα κεφάλια τους μέσα στο χώμα και αποποιούνται των ευθυνών τους, είναι φασίστες που πρέπει να παταχθούν. Μακριά από εμάς οι όψιμοι εμπορικοί «αντιφασίστες». Και είναι πολλοί εκεί έξω, και έχουν λερώσει πολύ άσχημα τα χέρια τους τα τελευταία χρόνια. 

Σε μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να βλέπει και να οσμίζεται αίμα, είτε μεταναστών, είτε LGBT, είτε αντιφρονούντων, είτε απλά Άλλων, το εξώφυλλο της συγκεκριμένης φυλλάδας, την Κυριακή 22/9, είναι απλά άλλο ένα σοκαριστικό αλλά ανεκτό μέτρο πώλησης. Τους τελευταίους μήνες έχουμε δει να γίνονται βορά προσωπικές στιγμές συνανθρώπων μας (διπλή δολοφονία στο Αλιβέρι, δολοφονία Παύλου Φύσσα) από όρνια που κατασκοπεύουν κάθε ίντσα της ζωής μας. Ειδικά κατά το πέρασμα στην απέναντι όχθη. Αναρωτιόμαστε: η φωτογραφία του Παύλου να αργοσβήνει σε ποια διεστραμμένη «κοινωνία του θεάματος» εμπίπτει;

ποιος διαφημιστής, δημοσιογράφος, φωτογράφος, υλατζής, τελευταίος τροχός της αμάξης μέσα στο κωλοχανείο που ονομάζεται «Πρώτο Θέμα» θεώρησε πως αυτή η έκθεση δεν θα έχει συνέπειες; Ακριβώς όπως τότε που ο «ανώνυμος» και άγνωστος συντάκτης του newsbomb.gr παρότρυνε τους πολιτικούς να πάρουν μέτρα κατά της «αρρώστιας» της ομοφυλοφιλίας. 

Σε φυλλάδες και σάιτ που διευθύνονται από τυμβωρύχους, λαμόγια και μαφιόζους, νέοι συνάδελφοι μαθαίνουν από τα χειρότερα κατακάθια των ΜΜΕ ότι δημοσιογραφική δεοντολογία δεν υπάρχει, ότι τα πάντα είναι καλά και αγαθά ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος, ότι ο καλός βόθρος όλα τα χωράει, αρκεί να αυξάνονται οι πωλήσεις και ν’ ανεβαίνουν τα κλικ. Τους συναδέλφους αυτούς, κομμάτι της τάξης μας στον κλάδο των ΜΜΕ, τους καλούμε να ορθώσουν το ανάστημά τους. Όσο για τα αφεντικά τους… ήδη ξέρουν και φοβούνται. 

Πέρα όμως από τα πολλά λόγια, την καλύτερη και πιο δυνατή απάντηση σε κάθε επίδοξο Θέμο, Ευαγγελάτο, Μπογδάνο, Μπάμπη, Άρη, Τρέμη (που μάχεται τον φασισμό μέσα από το Mega…) και όλους τους άλλους, την έδωσε η μητέρα του Παύλου στον γκεμπελικό ΣΚΑΪ. «…Αν θέλετε να γνωρίσετε το παιδί μου ακούστε τα τραγούδια του. Εσείς οπλίσατε το χέρι αυτών που το σκότωσαν…». 

Υ.Γ. Δεν υπάρχει φυσικά καμία περίπτωση αναδημοσίευσης του «δημοσιογραφικού» εμετού του «Πρώτου Θέματος» καθώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να μολυνθεί κι άλλο η μνήμη του νεκρού. Αρκετά μολύνονται οι δρόμοι μας…




Πηγή:Κατάληψη ΕΣΗΕΑ

Advertisements
 

ΣΚΑΪ Χίτλερ! (ξανά και ξανά)

Από την Κατάληψη ΕΣΗΕΑ


Με ένα άνευ προηγουμένου επικοινωνιακό ντεμαράζ ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός σταθμός του Φαλήρου προσπάθησε (και ακόμα προσπαθεί), από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η δολοφονία του Παύλου, να βάλει τα πράγματα στη… «σωστή μέση θέση» που θα ασπαστεί η «κοινή γνώμη» και ο «απλός μέσος πολίτης».

Αρχικά, το πρωί της Τετάρτης 18/09, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή «Πρώτη Γραμμή», ο τίτλος του ρεπορτάζ για τη δολοφονία ήταν «Τον σκότωσε για το ποδόσφαιρο». 


Μάλιστα, ακόμα και χτες στην μεσημεριανή ενημερωτική εκπομπή «Life» (http://www.skai.gr/tv/show/?showid=65608, επιλέξτε την εκπομπή της 19/09 και προχωρείστε το βίντεο στο 57:15), η παρουσιάστρια Εύα Αντωνοπούλου, με τη συνδρομή του Αργύρη Ντινόπουλου, βουλευτή της ΝΔ, έσπευσε να «διορθώσει» τον Θοδωρή Δρίτσα, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που ανέφερε τη συγκεκριμένη λεζάντα. Ωστόσο, η λεζάντα μιας πρωινής εκπομπής που μεταδίδεται τουλάχιστον έξι ώρες μετά τη δολοφονία και αφού έχει γίνει ξεκάθαρο το πολιτικό κίνητρο αυτής, μόνο τυχαία δεν είναι.




Στη συνέχεια, την ίδια μέρα, είχαμε τη ραδιοφωνική παρέμβαση του Ηλία Κασιδιάρη, βουλευτή της ΧΑ, στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε (ακούστε εδώ: http://www.skai.gr/player/radio/?mmid=242780). Εκεί, και αφού βιώσαμε το άκρως ειρωνικό και συνάμα γελοίο παραλήρημα του ναζί βουλευτή να αποποιείται τις ευθύνες της συμμορίας του και να εκφράζει τα συλληπητήρια του για το νεκρό αντιφασίστα (!!!!!), ο δημοσιογράφος προέτρεψε τον άρειο βουλευτή να βρει τρόπο, αυτός και το κόμμα του, «να μην σας πιάνουν στο στόμα τους».

Το απόγευμα της ίδιας μέρας στην ενημερωτική εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου φιγουράρει η λεζάντα «Αγανακτισμένοι πολίτες πετάνε πέτρες σε κουκουλοφόρους». 


Έτσι, τα βίντεο με φασίστες να πετάνε πέτρες κατά διαδηλωτών και να πέφτουν με τα μηχανάκια πάνω τους, που προκάλεσαν μέχρι και τις απορίες των δημοσιογράφων του BBC, στο οποίο τόσο θέλει να μοιάσει ο ΣΚΑΪ, είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Άλλωστε, τη ρητορική των δήθεν «αγανακτισμένων πολιτών/κατοίκων» την έχουν εκθρέψει χρόνια τώρα τα συστημικά ΜΜΕ. Πρέπει πάντα να βρίσκουν ένα αντίβαρο για τη δικαιολογημένη έκρηξη των διαδηλωτών. Ένα αντίβαρο που να μην παραπέμπει σε παρακρατικές λογικές και σχέσεις με το επίσημο κράτος όσο κι αν τα ντοκουμέντα αποδεικνύουν το αντίθετο.







Το πρωί της Πέμπτης 19/09, στο «Magazino» του Γιώργου Αυτιά (http://www.skai.gr/tv/show/?showid=65626επιλέξτε την εκπομπή της 19/09 και προχωρήστε το βίντεο στο 17:23), ο Δημήτρης Καραστεφανής, ο αστυνομικός συντάκτης, λέει «Αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό Γιώργο είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είναι του μεροκάματου. […] Και το λέω και πάλι του μεροκάματου γιατί τα έβαλε με ένα παιδί που αγωνιζόταν για τη ζωή του». Δηλαδή τι περίμενε; Ότι οι χρυσαυγίτες δολοφόνοι είναι εξωγήινοι; Ή μήπως ότι πρέπει να τον λυπηθούμε επειδή τα έβγαζε πέρα δύσκολα, όπως εκατομμύρια άλλοι συμπολίτες μας που δεν σηκώνουν όμως μαχαίρι, και «παρασύρθηκε»; Οι βιοπαλαιστές δηλαδή, όπως αποκάλεσε τον δολοφόνο και ο Ανδρέας Λοβέρδος, είναι άμοιροι ευθυνών;


Το απόγευμα της ίδιας μέρας, πάλι στην εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου, εμφανίστηκε κάποιος συνάδελφος του δολοφόνου που μίλησε για το ποιόν του δράστη. Εμφανίστηκε με γυρισμένη την πλάτη και χωρίς κάποιο στοιχείο λες και ήταν αυτός ο δράστης ή αυτόπτης μάρτυρας. Τα όσα είπε κινούνταν πάλι στο πλαίσιο απεμπλοκής του δράστη από τη νεοναζιστική συμμορία και ταύτισής του με έναν απλό μέσο πολίτη που δεν είχε πολιτικές ανησυχίες, αλλά ήταν αριστερός!!! Η πολιτική ακροβασία στα όριά της…


Φυσικά, το συνεχές επικοινωνιακό τρικ του ΣΚΑΪ δεν έπεσε από τον ουρανό. Είχε προηγηθεί η εκπληκτικής εμπνεύσεως άποψη του Μπάμπη Παπαδημητρίου στο κεντρικό δελτίο του σταθμού ότι η ΝΔ θα μπορούσε να συνεργαστεί με μία σοβαρότερη ΧΑ για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. 



Δικαιώθηκε λοιπόν ο προφήτης: σοβαρή ΝΔ (με ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-παρακρατικούς σε δράση) + σοβαρή ΧΑ (με δολοφόνους σε δράση) = Ευρώ Forever…


 

Φουκαρά τηλεθεατή μου…



Μήπως μπορείς να μου πεις, καλέ μου τηλεθεατή, τί ακριβώς κατάλαβες για την απεργία που έχουν προκηρύξει οι εκπαιδευτικοί;

Αν παρακολούθησες όσα “ανέλυσε” ο Πορτοσάλτε, πρέπει να κατάλαβες ότι έχουμε να κάνουμε με μια “πολιτική απεργία”. Έτσι εκριβώς την χαρακτήρισε ο πολυπράγμων και δοκησίσοφος Αρούλης τού Σκάι: πολιτική απεργία. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με μια απεργία η οποία έχει ως κύριο -αν όχι μοναδικό- στόχο της να ρίξει την κυβέρνηση.

Αν εμβάθυνες σε όσα παρουσίασε ο Αρβανιτόπουλος (ο υπουργός παιδείας, ντε!), πρέπει να κατέληξες ότι οι εκπαιδευτικοί εξανίστανται επειδή είχαν καλομάθει στο αραλίκι και τώρα έρχεται η ευνομούμενη πολιτεία να τους χαλάσει το βόλεμα. Εν τάξει, μπορεί να διώχτηκαν από τις θέσεις τους (“κινητοποιήθηκαν” είναι η βλακώδης λέξη που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση) μερικές χιλιάδες εκπαιδευτικοί αλλά δεν πρόκειται να μείνει κανένας άνεργος μιας και, σύμφωνα με τον υπουργό, “για τους συναδέλφους που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, έχει -όπως γνωρίζετε ήδη- ληφθεί μέριμνα, ώστε αυτοί που έχουν να κάνουν με επαγγέλματα υγείας, και αυτό είναι περίπου το 60% του αριθμού, να απορροφηθούν από Οργανισμούς του Υπουργείου Υγείας. Αλλά γίνεται μεγάλη προσπάθεια, ούτως ώστε και οι υπόλοιποι να απορροφηθούν από άλλους Οργανισμούς του Δημοσίου, αλλά και υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας που σχετίζονται με την κατάρτιση”.

Αν βρέθηκες σε συζητήσεις καφενιακού επιπέδου (σαν αυτές στις οποίες ειδικεύονται κανάλια τύπου Κόντρα, Έξτρα κλπ), μάλλον έχεις σιγουρευτεί ότι οι εκπαιδευτικοί απεργούν επειδή αβγάτισε το εβδομαδιαίο ωράριό τους κατά 2 μόλις ώρες. Και, φυσικά, τους σιχάθηκες, έτσι; Λογικόν. Πώς τολμούν να διαμαρτύρονται για 18 ώρες δουλειά την εβδομάδα ενώ έχουν και 3 μήνες καθησιό τον χρόνο;



Αν πάλι ανήκεις σ’ εκείνους που εμβαθύνουν στην μελέτη των εφημερίδων, έχεις ήδη σχηματίσει την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί δεν αποτελούν παρά μια κλειστή κάστα βολεμένων, οι οποίοι δεν διστάζουν να παίξουν με την μόρφωση και το μέλλον των παιδιών σου προκειμένου να μη βάλουν ούτε στο παραμικρό πλάτη σε όσα βάσανα περνάει ο υπόλοιπος λαός.


Φουκαρά μου…

Προφανώς, οι ενισχυμένες δόσεις τηλεαποβλακωτικού έχουν αμβλύνει την κριτική σου ικανότητα. Αλήθεια, σκέφτηκες ποτέ την χοντροπαπαριά τού Πορτοσάλτε περί “πολιτικής απεργίας”; Φυσικά και η απεργία είναι πολιτική. Όπως πολιτική είναι κάθε απεργία. Όπως πολιτική είναι κάθε πράξη τής καθημερινότητας. Βλέπεις, η τηλεφλόμωση σε έκανε να ξεχάσεις τον αφορισμό τού Αριστοτέλη, τον οποίο είχες μάθει στο σχολείο: “φύσει μεν έστιν άνθρωπος ζώον πολιτικόν” (= ο άνθρωπος εκ φύσεως υπάρχει ως πολιτικό ον). Είναι, λοιπόν, φυσικό κάθε ενέργεια αυτού του “πολιτικού όντος” να είναι πολιτική. Ακριβώς όπως όλες οι απεργίες του.

Επίσης, αδυνατείς να καταλάβεις ότι ο Αρβανιτόπουλος σε δουλεύει, υποτιμώντας την νοημοσύνη σου. Αν απλώς έστελνε τους εκπαιδευτικούς στα σπίτια τους, θα μπορούσες να σκεφτείς ότι έτσι το κράτος θα εξοικονομούσε χρήματα. Όταν, όμως, σου λέει ότι θα τους στείλει για δουλειά στο υπουργείο υγείας ή σε άλλους φορείς του δημοσίου, τί καταλαβαίνεις; Προφανώς ότι υπάρχει επάρκεια εκπαιδευτικών, οπότε καλά τους κάνουν και τους στέλνουν να δουλέψουν ως νοσοκόμες.

Αν έχεις παιδιά ή αν δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τελείωσες το σχολείο, θα έπρεπε να ήξερες ότι όχι απλώς δεν υπήρχε επάρκεια εκπαιδευτικών αλλ’, αντιθέτως, υπήρχαν μεγάλες ελλείψεις σε διδάσκοντες. Αλλά κι αν ακόμη δεν έχεις καμμιά σχέση με τα σχολεία, σίγουρα θα έχεις ακούσει κάτι για “αναπληρωτές” ή για “ωρομίσθιους” καθηγητές, δηλαδή για εκπαιδευτικούς που δεν είχαν προσληφθεί ως μόνιμοι αλλά καλούνταν να συμπληρώσουν τσάτρα-πάτρα τα όποια κενά. Τώρα πώς διάβολο γίνεται να συμπληρώθηκαν όλα τα κενά ως διά μαγείας ώστε να υπάρχει πλέον περίσσευμα μόνιμου διδακτικού προσωπικού, αυτό μόνο ο Αρβανιτόπουλος μπορεί να το εξηγήσει.

Πάμε παρακάτω. Αλήθεια, πιστεύεις ότι οι εκπαιδευτικοί δουλεύουν 18 ώρες την εβδομάδα; Πιστεύεις, δηλαδή, ότι η δουλειά τους αρχίζει και τελειώνει στο μάθημα που κάνουν μέσα στην τάξη; Δεν καταλαβαίνεις ότι για να ανεβεί στην έδρα οποιοσδήποτε καθηγητής, έχει ξοδέψει αμέτρητες ώρες για διάβασμα στο σπίτι του; Δεν καταλαβαίνεις ότι χρειάζεται ολόκληρο απόγευμα για να ετοιμάσει το πρόχειρο διαγώνισμα που θα βάλει την επόμενη μέρα ή για να διορθώσει τα γραπτά των μαθητών του από το διαγώνισμα που έβαλε χτες; Δεν καταλαβαίνεις ότι πρέπει να κάνει κι ένα σωρό δουλειές εκτός διδασκαλίας, από το να πάει στην επιθεώρηση για την αλληλογραφία μέχρι να ενημερώσει το πρωτόκολλο του σχολείου κι από το να συμπληρώσει τις καρτέλλες των μαθητών μέχρι να πάει στην τράπεζα να πληρώσει το ΙΚΑ της καθαρίστριας;

Αλλά κι αυτά να μη καταλαβαίνεις (ίσως επειδή απλώς δεν στα είχε πει ποτέ κανείς και δεν τα ήξερες), γιατί είσαι έτοιμος να φτύσεις στα μούτρα έναν ολόκληρο κλάδο πως τάχα απεργεί για να μη δουλέψει δυο ώρες παραπάνω; Στο κάτω-κάτω, από πότε είναι δεδομένο πως πρέπει να δουλέψω δυο ώρες παραπάνω με τα ίδια λεφτά; Μήπως πρέπει να σκεφτείς πως, μετά το παραπανίσιο δίωρο των εκπαιδευτικών, θα ακολουθήσουν παραπανίσια δίωρα και για τους γιατρούς ή για τους τελωνειακούς ή για τις πωλήτριες του μπακάλικου της γειτονιάς σου;


Είπα πολλά και πρέπει να σταματήσω. Θα κλείσω με κάτι που έγραψα και τις προάλλες: αν επί ζητημάτων παιδείας διαφωνούν οι εκπαιδευτικοί με το κράτος και την κυβέρνηση, δεν μπορεί να έχουν άδικο οι εκπαιδευτικοί! Τουλάχιστον, αυτό υποδεικνύει η απλή λογική.


Άσκηση για το μυαλό: Κάποτε, φουκαρά τηλεθεατή μου, σε τούτον τον τόπο γίνονταν πορείες και διαδηλώσεις με αίτημα την δαπάνη ενός ποσοστού τού ΑΕΠ για την Παιδεία. Ψάξε να μάθεις ποιο ήταν εκείνο το ποσοστό και σύγκρινέ το με το 1% που έχει βάλει ως στόχο η κυβέρνηση μερικές δεκαετίες αργότερα. Έτσι, ίσως καταλάβεις γιατί η απεργία των εκπαιδευτικών όχι απλώς ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ αλλά χρειάζεται και την δική σου στήριξη.





Πηγή:Cogito ergo sum

 
 

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

για την απόλυσή μου από το “Βήμα”…

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.
Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου. 

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Άλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.
Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της. Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».
Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.
Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.
Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.
Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.
***
Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.
Μα γράφει ο Μπρεχτ:
«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»
Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.
Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

Πηγή:facebook
 

Και τα σάλια πέφτουν στα μούτρα της..


Το ΕΘΝΟΣ της περασμένης Κυριακής διαλαλούσε με πρωτοσέλιδο το «σκάνδαλο της λευκής μπλούζας». Χορηγός ο Άδωνις Γεωργιάδης και τα στοιχεία τερατώδη: 20% του προϋπολογισμού του ΕΟΠΥΥ πάει στα τρωκτικά της συνταγογράφησης!

Μόνο αποδεικτικό στοιχείο μια ντουζίνα ανώνυμες περιπτώσεις ανά την Ελλάδα.

Ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών, έγινε προσφυγή στις εισαγγελικές αρχές και τελικά ο Πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ έκανε λόγο για 11 όλες κι όλες περιπτώσεις υπερσυνταγογράφησης επί 60.000 γιατρών, ενώ ο πληροφοριοδότης και χορηγός του ΕΘΝΟΥΣ κατάπιε τη γλώσσα του και άρχισε να μιλά για το τεκμήριο της αθωότητας.


Είναι ίδιον των ανερμάτιστων να είναι και ανερυθρίαστοι.

Ο υπουργός Υγείας, αντί να ζητήσει συγνώμη από το ιατρικό σώμα, επικαλείται αυτό ακριβώς που τσαλαπατά από την πρώτη μέρα της θητείας του, το τεκμήριο αθωότητας.

Όμως και το ΕΘΝΟΣ, η μεγάλη θυγατέρα του Μπόμπολα, έχει πρόβλημα. Αγνοώντας ότι υπάρχει ο νόμος της βαρύτητας φτύνει στον ουρανό.

Και τα σάλια πέφτουν στα μούτρα της..




skopelos-news.blogspot.gr

 

Διευκρινιστική (;) ανακοίνωση του ΚΚΕ για την πώληση του «902»

Σχόλιο Κόκκινου Τύπου: Και να που αυγουστιάτικα βρέθηκε το καινούριο σημείο διαχωρισμού του ΚΚΕ από την υπόλοιπη αριστερά. Δίνουν και παίρνουν οι ανακοινώσεις και η αρθρογραφία ένθεν κακείθεν για την πώληση του «902».

Τους μεν τους έπιασε τάχα μου ο πόνος για την ευκαιρία που χάθηκε για μια ραδιοτηλεοπτική συχνότητα της “ενωμένης αριστεράς”.

Οι δε, επικαλούνται μονίμως τις…οικονομικές δυσκολίες. Από τη μία αποδεχόμαστε (όποτε μας βολεύει) πως σοσιαλιστικές νησίδες στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξουν και από την άλλη είναι (ευρω)μονόδρομος η πώληση με όλες τις “νόμιμες διαδικασίες”. 

Και κάπως έτσι ξανα-σχηματοποιούνται για να αποπροσανατολίσουν τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Όσο για την προαναγγελθείσα (και ήδη εν εξελίξει) επίθεση στον κόσμο της εργασίας, τα ξαναβλέπουμε από Σεπτέμβρη..Καλά κρασιά!

Τους πήρε ο πόνος για τον «902»

Επειδή πολύ λόγος έγινε τελευταία για την πώληση της «Ραδιοτηλεοπτικής» και ιδιαίτερα από ορισμένους, που άλλα έχουν κατά νου – δεν λυπούνται δηλαδή για την πώληση – θέλουμε να τονίσουμε τα εξής:

Το ΚΚΕ, ήδη πριν ένα χρόνο, είχε ενημερώσει επίσημα για τα οικονομικά προβλήματα και τις δυσκολίες, λόγω της οικονομικής κρίσης, του «902», μαζί με το γεγονός ότι η συνέχιση της λειτουργίας, ιδιαίτερα της τηλεόρασης, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ήταν αδύνατη. Επίσης την προηγούμενη εβδομάδα βγήκε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, όπου εξηγούνται αναλυτικά οι λόγοι της πώλησης, όπως επίσης ότι αυτό που έχει πρωταρχική σημασία ήταν και είναι να ικανοποιηθούν οι υποχρεώσεις του σταθμού στους εργαζόμενους,  καθώς και στα ασφαλιστικά Ταμεία και γι αυτό προχωρήσαμε στην πώληση. Επίσης τονίσαμε ότι η πώληση αφορά υποδομές και μηχανήματα της εταιρίας.


Read the rest of this entry »

 
Leave a comment

Posted by on August 11, 2013 in 902, ΚΚΕ, ΜΜΕ

 

Για την πώληση του 902: Μια βαθειά πληγή που θα μείνει ανοιχτή…

Η υπόθεση της πώλησης του 902 TV, έχει προκαλέσει πολύ σοβαρή συζήτηση μέσα στην αριστερά, αλλά και ευρύτερα.

Ποικίλλουν οι αντιδράσεις και τα συναισθήματα. Και φυσικά η ποιότητα και ο στόχευση των αντιδράσεων και τοποθετήσεων.

Στους αριστερούς και κομμουνιστές, υπάρχει ένα μίγμα  απογοήτευσης θυμού, στεναχώριας, αγανάχτησης. Σε κάποιους και έκπληξη. Σε περισσότερους  αμηχανία. Στην πλειοψηφία μια ιδιότυπη σιωπή και αναμονή, μήπως και όταν όλα γίνουν τελικά γνωστά, αποδειχτεί ότι ίσως δεν είναι και τόσο άσχημα τα πράγματα.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν αλλάζει. Η  απόφαση από μεριάς του ΚΚΕ για πώληση του σταθμού, με ταυτόχρονη απόλυση όλων των εργαζομένων, κάνοντας πρώιμη χρήση όλων των αντεργατικών μνημονιακών  ρυθμίσεων, έχει σοκάρει. Η ηγεσία του ΚΚΕ πήρε την ευθύνη, επικαλούμενη τις οικονομικές δυσκολίες, να πουλήσει (κανείς δεν ξέρει πού ακόμη), μια δημόσια συχνότητα που της είχε εκχωρηθεί δωρεάν και έδινε μια (θεωρητική ή προβληματική έστω) δυνατότητα για αντίκρουση του κυρίαρχου αστικού, ευρω-κρατικού και αντεργατικού λόγου.

Από την άλλη μεριά, η  πλειοψηφία των θιασωτών της αντεργατικής πολιτικής και της αντι-κομμουνιστικής υστερίας, έχει πράγματι βρει σοβαρό υλικό και πάτημα. Επιχειρούν  άθλια αξιοποίηση της απόφασης του ΚΚΕ σε μια απόπειρα δικαίωσης όλων των αντεργατικών ρυθμίσεων. ‘’Βλέπετε’’, λένε, ‘’τα κάνανε οι κομμουνιστές, όπως ακριβώς και κάθε επιχειρηματίας που αυτοί τον βρίζουν όταν θέλει να κάνει απολύσεις ή περικοπές μισθών’’.  Αναζητούν δικαίωση και καθαγιασμό μιας φιλοσοφίας που βλέπει ως αυτοσκοπό την παραγωγή και τα κέρδη και τους ανθρώπους ως αναλώσιμα εργαλεία και υλικά.

Αλλά, δεν είναι μόνο αυτό. Έχουν ακόμη μεγαλύτερη σπουδή να νομιμοποιήσουν ηθικά στις συνειδήσεις του κόσμου  τη  λογική που τους αντιπροσωπεύει:  ‘’όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται’’.

Πώς παρεμβαίνει  ο ΣΥΡΙΖΑ στην συζήτηση; ‘’Κύριοι, η συχνότητα δεν ήταν δική σας, ήταν της αριστεράς. Και έπρεπε να την συνδιαχειριστούμε’’. Πόση βάση έχει αυτό;

Η πικρή αλήθεια πως υπάρχει βάση, χωρίς να υπάρχει κανένα δίκιο ή αριστερή λογική σε αυτό το συλλογισμό.

Οι συχνότητες εκπομπής αποτελούν από τη φύση τους δημόσια αγαθά. Το κράτος, τις αξιοποιεί ή τις εκχωρεί, με αντίτιμο ή δωρεάν, με διαγωνισμό ή απευθείας, σε τρίτους. Κατά το δοκούν φυσικά…

Οι κυβερνήσεις συνεργασίας ΝΔ-(ενιαίου)ΣΥΝ (Τζανετάκης 1989) και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-(ενιαίου)ΣΥΝ (Ζολώτας 1990), χάρισαν δωρεάν και υποτίθεται προσωρινά τις συχνότητες στους μεγιστάνες του τύπου τότε (Λαμπράκης, Αλαφούζος, Τεγόπουλος, Μπόμπολας στο MEGA και Κυριακού στον Antenna). Αργότερα μπήκαν και άλλοι (Βαρδινογιάννης, Κουρής κλπ), πάντα δωρεάν και πάντα ‘’προσωρινά’’. Σε αυτή τη συναλλαγή πάνω, δόθηκε και η συχνότητα στον 902, επίσης δωρεάν και ‘’προσωρινά’’.

Το ΚΚΕ αντιτείνει πως η συχνότητα ήταν ‘’δική του’’ και δεν υπάρχουν και άλλοι ‘’δικαιούχοι’’, όπως με ένα τρόπο λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η αλήθεια είναι πως η συχνότητα του 902 δεν ανήκει σε κανένα από αυτούς. Με μια έννοια ‘’ανήκει’’ σε αυτό που θα έπρεπε να αντιπροσωπεύουν το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και κάθε κομμουνιστική ή αριστερή δύναμη. Ανήκει στον αντίλογο των εργαζομένων, των ανθρώπων χωρίς φωνή, των κυνηγημένων αυτής της κοινωνίας. Στον αγώνα τους και την αγωνία τους.

Είναι τραγικό ότι αυτή η λογική είναι έξω από την οπτική του ΚΚΕ, όταν επικαλείται τα οικονομικά προβλήματα. Μιλάει σαν κλασσικός ιδιοκτήτης, για τις σκοτούρες του μαγαζιού του, με ιερό μάλιστα θυμό του τύπου ‘’μα θα μου πείτε τι θα κάνω εγώ στην περιουσία μου;’’

Ε, όπως και να το κάνουμε, αυτή η λογική, εκθέτει το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Δεν το αδυνατίζει μόνο πολιτικά στην τρέχουσα συγκυρία. Του αφαιρεί όλο το ηθικό μεγαλείο, στο οποίο υποκλίνονταν ακόμη και οι εχθροί του. Όποιος έχει έγνοια για μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική, έχει και λόγους να μην επιτρέψει μια καταστροφική ταύτιση αυτής της αναφοράς, με τις αδέξιες, αποκρουστικές επιλογές και σοφίσματα της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Η αριστερά και ειδικότερα το κομμουνιστικό κίνημα δεν είναι αναγκαίο να υπάρχουν γενικά. Ως εργαλεία παρέμβασης στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι, στο μοίρασμα της εξουσίας και πολύ περισσότερο ως επιχειρήσεις και ‘’μαγαζιά’’. Χρειάζονται ως φορείς για τον λαϊκό αγώνα, την αντίσταση, την επανάσταση, την καθολική κοινωνική χειραφέτηση. Αυτό υποχρεούνται να αντιπροσωπεύουν κάθε στιγμή, αυτό να τους ορίζει και αυτό να σέβονται. Και σε κάθε πεδίο. Και το πεδίο της ελεύθερης δημοκρατικής ενημέρωσης είναι πολύ σημαντικό πεδίο. Διαφορετικά, δεν μιλάμε για αντισυστημική επαναστατική αριστερά, αλλά για βαθειά ενσωματωμένη και εξαρτημένη από αυτό το σύστημα και τους ‘’κανόνες’’ του.

Πηγή: aristeroblog

 
1 Comment

Posted by on August 8, 2013 in 902, ΚΚΕ, ΜΜΕ